Wat een afschuwelijke aanpassing. Het ergste was de muziek. Saxofoonmuzak en synthesizers in een verhaal uit het begin van de negentiende eeuw?????? Het enige personage dat me niet in slaap verveelde was Robert Hardy. Ik moest mijn best doen om mijn ogen open te houden bij deze film, en ik ben meestal dol op Jane Austen-films. Ik heb hem niet eens gehuurd, ik heb hem geleend uit de bibliotheek. Ze hadden me moeten betalen om hem mee te nemen. Ik begrijp niet goed hoe Catherine en Henry aan het eind een hartstochtelijke kus konden uitwisselen zonder dat er tijdens de hele film sprake was van enige chemie of enige aanwijzing dat ze om elkaar gaven. Isabella en haar broer waren veel te opzichtig; het was voor mij meteen geen geheim dat zij en haar broer de'slechteriken' waren en een deel van de opwinding van Jane Austen-films is de ontdekking dat je denkt dat je goed bent en dat niet bent. Dit staat waarschijnlijk op mijn lijst van de tien slechtste films die ik ooit heb gezien.
What an awful adaptation. The worst part was the music. Saxophone muzak and synthesizers playing in a story set in the early 1800's?????? The only character that didn't bore me to sleep was Robert Hardy. I had to fight to keep my eyes open on this one, and I love Jane Austen movies usually. I didn't even rent it, I borrowed it from the library. They should have paid me to take it. I don't quite understand how Catherine and Henry managed a passionate kiss at the end when throughout the movie they had no chemistry or indication whatsoever that they cared for one another. Isabella and her brother were way overdone; it was no secret to me immediately that she and her brother were the "bad guys" and part of the excitement of Jane Austen movies is the discovery that who you think is good, isn't. This is probably on my list of the ten worst movies I've seen.