Toen een vriend me eens op mijn kop gaf voor mijn eerste film (een nogal beroerde affaire op video), betoogde ik dat ik kon groeien; de eerste film van Orson Welles was zelfs nog erger. Hij daagde me uit dat dat niet kon, dus haalde ik de Criterion-laserdisk van (denk ik) CITYZEN KANE tevoorschijn en speelde HEARTS OF AGE. Mijn vriend hield het maar een paar minuten vol voordat hij toegaf.<br />Er zit een beetje humor in dit korte verhaal, maar het is in wezen net zo pretentieus als (en misschien een academisch antwoord op) BLOOD OF A POET en andere avant-gardefilms uit die tijd. Het is wat het is: een opeenvolging van beelden met een vaag thema, en tenzij je echt van beelden van Welles houdt (in zware make-up, op de koop toe), is dit niet eens de moeite waard om na te trekken.
When a friend once lambasted me for my first movie (a pretty bad videotaped affair), I argued that I could grow; Orson Welles' first movie, indeed, was even worse. He challenged me that it couldn't be, so I pulled out the Criterion laserdisc of (I think) CITIZEN KANE and played HEARTS OF AGE. My friend lasted just a few minutes before conceding the point.<br /><br />There is a little humor in this short, but it's basically as pretentious as (and perhaps a collegiate answer to) BLOOD OF A POET and other avant garde films of the time. It is what it is: a succession of images with a vague theme, and unless you really enjoy any footage of Welles (in heavy makeup, to boot), this isn't really even worth tracking down.