Snelle samenvatting van het boek: Jongen, Billy Tepper, ongeveer 12 jaar oud, is de grootste onruststoker op school, en als hij nog één school uit wordt getrapt, wordt hij naar een kostschool gestuurd. Zijn chique jongensschool in Zwitserland (of zoiets) wordt overgenomen door Arabische terroristen, waarom weet ik niet precies. Billy heeft geen vrienden en gebruikt graag zijn laptop om in te breken in de database van zijn school. Met hulp van twee leraren dwarsboomt hij de plannen van de terroristen en redt hij de hele school. Het boek was niet slecht, maar zoooo cliché.<br />Nu over de film: ze zetten Arabische terroristen over op Cubaanse terroristen en maken van Billy een jongen van 17 en de leider van zijn vriendengroep. Ze houden ervan om in de problemen te komen, maar dat is normaal voor tieners. Deze film was geloofwaardig. Misschien niet realistisch, maar de personages zijn echt. Je kunt naar Billy, Joey en de rest van de jongens kijken en zien hoe echte kinderen zich gedragen (of dat in elk geval willen).<br />Geweldige actiescènes. Niet alles verloopt volgens plan voor beide partijen. Het was een puinhoop om de terroristen neer te schieten, en de goeien zijn gewond geraakt. Ik zeg niet wie, maar het is hartverscheurend (ik weet het, ik gebruik dat woord vaak). Sean Astin is uitstekend. Als tiener speelde hij meestal de domme beste vriend. Deze film bewees weer eens dat hij de hoofdrol kon spelen, of de jongen, of wat dan ook. De enige rol die misschien minder indruk heeft gemaakt dan de zijne was die van Wil Wheaton, die de enige zoon speelde van een maffiabaas uit New Jersey. Hij haatte zijn vader en alles waar hij voor stond. (Heel wat anders dan Wesley Crusher.) Gewoonlijk kijk ik naar dit soort films met de bedoeling er de draak mee te steken; maar niet naar Toy Soldiers. De verhaallijn loopt goed, de dialogen zijn meestal geloofwaardig. Ik kan me geen moment herinneren dat ik tegen de tv schreeuwde: 'O, dat zou echt niet gebeuren!' Geweldige film die in ieders collectie thuishoort.
Quick summary of the book: Boy, Billy Tepper, about 12 years old is school's main trouble maker, and if he gets kicked out of one more school he'll be sent off to boarding school. His upscale boy's school in Switzerland (or somewhere like it) gets taken over by Arab terrorists, why I'm not really sure. Billy has no friends, and likes to use his laptop to hack into his school's database. He, with the help of two teachers thwarts the terrorists' plans, and save the entire school. The book wasn't bad, but was sooooooo cliché.<br /><br />Now about the movie; they switched Arab terrorists to Cuban terrorists, and make Billy about 17 and the leader of his group of friends. They like to get into trouble, but normal teenage stuff. This movie was believable. Maybe not realistic, but the characters are real. You can watch Billy, Joey, and the rest of the guys and see real kids acting out the way they did (or at least wanting to).<br /><br />Great action scenes. Not everything goes as planned for either side. Overthrowing the terrorists was messy, and good guys did get hurt. I won't say who, but it is heart wrenching (I know, I use that word a lot). Sean Astin is excellent. As a teenager he usually played the dopey best friend. This movie proved once again that he could play the leading man, kid, whatever. The only performance that may have upstaged his was Wil Wheaton's, who played the only son of a New Jersey mafia man. He hated his father, and everything he stood for. (A far cry from Wesley Crusher) Usually this genre of film is one I watch for the soul purpose of making fun; but not Toy Soldiers. The story line flows, the dialogue is usually believable. I can't think of a single moment where I found myself shouting at the TV "Oh that would so not happen" Great movie that should be in everyone's collection.