De Maverick-regisseur Seijun Suzuki slaagde er eindelijk in zijn droomproject, 'Prinses Raccoon', te filmen, en in zekere zin is het maar goed dat hij dit niet in de jaren zestig heeft geprobeerd. Speciale effecten en computergraphics maakten dit soort producties gemakkelijker dan de oude filmvervormers zouden hebben gedaan.<br />Een zekere kennis van de Japanse geschiedenis en theatertradities zal helpen bij het genieten van deze film. Net zo goed als kennis van Shakespeares 'De storm' zal helpen bij het lezen van Peter Greenaways compacte 'Prospero's Books'. Deze twee films hebben eigenlijk wel iets gemeen, hoewel 'Prinses Raccoon' veel kleurrijker is en gemakkelijker te zien voor iemand die niet de achtergrond heeft om het volledig te kunnen waarderen. Hoewel de vormgeving, het acteerwerk en de regie voor het grootste deel van de film prima zijn, lijkt het deze kijker dat de energie in het laatste derde deel van de film opraakt. De meeste interessante decors zijn al geïntroduceerd en de camera lijkt een stapje terug te doen voor een meer gefilmd toneelspel.<br />Dit is beslist een unieke filmervaring en ik kan het iedereen aanbevelen die geïnteresseerd is in andere vormen van filmoptreden. Het is niet echt bedoeld voor kinderen, hoewel er niets gebeurt wat hen van streek zou kunnen maken. Als het laatste derde deel beter was geweest, zou ik het negen sterren hebben gegeven.
Maverick director Seijun Suzuki finally was able to film his dream project, "Princess Raccoon" and in a way it's lucky he didn't try this in the 1960's. Special effects and computer graphics certain made this sort of production easier to achieve than the old film matte technology would have.<br /><br />Some familiarity with Japanese history and theatrical traditions will help with the enjoyment of this film. Much as familiarity with Shakespeare's "The Tempest" would help with Peter Greenaway's dense "Prospero's Books". These two films actually have a bit in common although, "Princess Raccoon" is much more colorful and easier to watch for someone without the background to fully appreciate it.<br /><br />While the art design, acting and direction are fine for most of the film, it seems to this viewer that the energy runs out in the last third of the film. Most of the interesting sets have been already been introduced and the camera seems to step back for more of a filmed stage play experience.<br /><br />This is certainly a unique film experience and I recommend it to anyone who is interested in alternate forms of film performance. It's not really meant for children although nothing happens that would upset them. If the last third was better I would have given it nine stars.