Na Kenneth Opels opzienbarende verhaal over het kwaad had ik weer veel plezier in lezen, en ik had hoge verwachtingen van deze serie. Het verhaal over een underdog die door het land reist om zich met zijn kolonie te herenigen, boeide mijn verbeelding en paste goed bij mijn ontluikende verbeelding. Toen ik van deze serie hoorde, begon ik op de site van Bardel Animation te kijken en wat ik zag, beviel me wel. Het karakterontwerp zag er indrukwekkend uit en de snelle plot leek keurig over een lengte van dertien afleveringen te zijn uitgesmeerd. Ik was dan ook behoorlijk teleurgesteld toen ik op een ochtend besloot naar een herhaling te gaan kijken.<br />In de eerste aflevering wordt onze held, Schaduw Zilvervleugel, in het holst van de nacht achtervolgd door een tijgermot. We tjilpen een echolocatieliedje en zien hoe een gelikt, zij het grof CGI-effect de mot verlicht, en de jacht neemt een koortsachtige wending wanneer het kleine insect talloze illusoire kopieën van zichzelf creëert, die zijn achtervolger misleiden. Als liefhebber van de biologie had ik een redelijk begrip van de principes die hier gelden (tijgermotten kunnen de geluiden voelen die hun roofdieren gebruiken voor echolocatie en een sonische dekmantel voor zichzelf creëren), maar zonder zo'n uitleg zou ik zeker zijn verdwaald. Een kleinigheidje, dacht ik. De regisseur zal ons vast wel even bijpraten. Ik wachtte tevergeefs.<br />Als onze protagonist eenmaal met een paar van zijn makkers is gaan zitten, worden we getrakteerd op de saaiste dialogen die ik ooit op de televisie heb gezien. Chinook, Shades jeugdrivaal, begint de kleine held te sarren met de stomste zinnen die ik ooit in een show heb gezien. Ik kan begrijpen dat de schrijvers geen Shakespeare schrijven, maar je zou toch denken dat ze wel enig sociaal contact in hun leven hebben gehad <0xE2><0x80><0x93> zeker genoeg om de communicatie natuurlijk te laten lijken. O, wat had ik het mis.<br />De stem die speelde was weliswaar niet afschuwelijk, maar zeker geen lichtend voorbeeld van menselijke prestatie. 'O Shade, je hebt de wet overtreden!' Shades moeder slaakt een diepe zucht. 'Je moet met me meekomen, jongen,' zegt Frieda, de verschrompelde oudste van de Zilvervleugelkolonie. De acteurs proberen het, maar het doet er nauwelijks meer toe, nu het verhaal met de minuut minder meeslepend wordt. Terwijl elke aflevering gaat over een probleem van de week, zoals kenmerkend is voor de meeste tv-series, wordt de saga doorsneden door overlappende verhaallijnen, in voor- en tegenspoed. Terwijl het hoofdthema van het verhaal Shades hereniging met zijn familie is, gaan latere afleveringen over andere verhaallijnen, zoals die van kannibalistische vleermuizen uit de jungles van het zuiden en een ophanden zijnde oorlog tussen vogels en dieren. De schrijvers proberen te veel tegelijk te doen en vechten om zoveel mogelijk veelbelovende ideeën samen te persen, in de hoop dat het publiek geïnteresseerd genoeg zal zijn om de show voort te zetten. Helaas hebben deze pogingen geen enkele zin, behalve voor de acht tot tienjarigen op wie deze show is gericht.<br />Terwijl het' Het is leuk om te zien hoe de Canadese media in stand worden gehouden, het zou des te leuker zijn als het plezier van de serie niet beperkt bleef tot de naaste familie van de animators of de schuimbekkende liefhebbers van Kenneth Oppel's boeken. Er zijn ergere dingen die je kinderen zouden kunnen zien dan Zilvervleugel, maar er zijn ook veel betere programma's. Geef de middelmaat op en lees in plaats daarvan de boeken.
After Kenneth Opel's rousing story of the invigorated me back into the pleasure of reading during grade school, I had high hopes for this series. The story of an underdog bat voyaging across country to reunite with his colony captivated my imagination and resonated deeply with my burgeoning imagination.Upon hearing of this series, I began browsing Bardel Animation's site and liked what I saw. The character design looked impressive and the fast-paced plot seemed to have been stretched respectably across a thirteen episode arc. Much was my disappointment, then, when I decided to watch a rerun early one morn.<br /><br />The opening episode shows our hero, Shade Silverwing, pursuing a tiger moth in the deep hours of the night. Chirruping an echolocatory song, we see a nifty if crude CGI effect illuminate the moth, and the chase takes on a frenetic turn as the tiny insect creates numerous illusory copies of itself do deceive its pursuer. As a lover of biology, I had a decent understanding of the principles in place (tiger moths can sense the sounds their predators use for echolocation and spin a sonic cover for themselves) but without such exposition I would have surely been lost. A minor quibble, I thought. Surely they director will fill us in momentarily. I waited in vain.<br /><br />Once our protagonist roosts down with some of his fellows, we are treated to some of the dullest dialog I've ever seen on television. Chinook, Shade's childhood rival, begin taunting the diminutive hero with the stupidest lines I've ever seen on a show. I can understand the writers not producing Shakespeare, but one would think they'd have had some social contact in their lives - surely enough to make communication seem natural. Oh, how wrong I was.<br /><br />The voice acting, while not horrendous, hardly was a shining example of human achievement. "Oh Shade, you're broken the law!" Shade's mother sighs emptily. "You must come with me, young one." croaks Frieda, the wizened elder of the Silverwing Colony. The actors try, but it hardly matters at this point, as the story becomes less and less compelling with each pass minute.<br /><br />While each episode deals with a problem of the week, as is typical of with most television series, overarching story arcs pervade the saga, for better and worse. While the main point of the story is Shade's reunion with his family, later episodes tack on other story arcs, involving cannibalistic bats from the Southern jungles and a brewing war between birds and beasts. The writers try to do too much at once, fighting to compress as many promising ideas as possible in the hopes that it will grab audience interest enough to keep the bloody show going on. Unfortunately, these attempts are futile to all but the eight to ten year olds at whom this show is aimed.<br /><br />While it's nice to see Canadian media be perpetuated, it would be all the sweeter if the enjoyability of the series wasn't limited to the immediate family of the animators or frothing fans of Kenneth Oppel's books. There are worse things out there your children could be watching than Silverwing, but far better programs are out there, too. Pass on the mediocrity and read the books instead.