Veel films proberen de ambitieuzen te bereiken. Weinigen slagen daarin. Deze film is een van hen.<br />Hoewel de film wordt aangekondigd als een zwarte komedie, lijkt die term te beperkend om de ware aard van het verhaal achter Max en Grace tot uitdrukking te brengen. Het veellettergrepige Michael Parness is erin geslaagd elementen van de meest absurde komedie te verweven met ongelooflijk echte menselijke emoties. Een opmerkelijke prestatie, dat is zeker.<br />Hoewel de komische aspecten zeker aanwezig zijn, ligt de kern van de film in de hoofdrolspelers: David Krumholtz en Natasha Lyonne. Het delicaat evenwicht van de film <0xE2><0x80><0x93> echt krankzinnig versus echte liefde <0xE2><0x80><0x93> valt aan hen toe en zij bereiken dat evenwicht door de film van de openingsscène naar de hartverscheurende climax te voeren en vervolgens naar het hartverwarmende einde. David Krumholtz, in de hoofdrol en als verteller, verankert het beeld en doet dat uitzonderlijk goed. We zien de wereld door de ogen van Max en Krumholtz geeft er een soort verwondering en hoop aan die je niet zou verwachten bij een personage dat eerder een zelfmoordpoging heeft gedaan. Vanaf dit moment mag er geen twijfel over bestaan dat hij werkelijk de vooraanstaande mannenstatus heeft bereikt die hem na meer dan tien gedenkwaardige bijrollen toekomt. Natasha Lyonne zou wel eens een openbaring kunnen zijn voor iemand die haar alleen in minder uitdagende rollen heeft gezien. De rol van Grace is ruim van omvang en vereist dat ze zowel grote woede als grote tederheid toont <0xE2><0x80><0x93> soms binnen een paar seconden na elkaar. Ze slaagt erin ons te overtuigen van Grace' diepgewortelde wanhoop, die net onder haar afwisselende apathie en manie ligt.<br />Dit is geen minuscuul soort komedie, dus verwacht van begin tot eind niet dat de film alleen maar humor bevat. Denk meer aan een horrorfilm dan aan een komedie. Er zijn een paar heel donkere momenten, zoals je zou verwachten gezien het onderwerp van suïcidale individuen, en een paar merkwaardig reële momenten, die het meest in het oog springend worden vertolkt door Emma Adele Galvin als Max' zus, zus. De meest humoristische scènes worden bevolkt door de talloze acteurs in bijrollen. Terwijl Lorraine Bracco en David Paymer het meest surrealistische aspect aan hun scènes verlenen, zijn de andere ondersteunende personages die het instituut bevolken waar Max en Grace elkaar ontmoeten, de echte traktatie. Guillermo Diaz is een losbandige scènespikker, als de verrukkelijk fanatieke excentriekeling Hector. Ralf Moeller, als Bruno, is zijn tegenpool, maar heeft zijn eigen charme en aantrekkingskracht. Rosanna Arquette speelt Vera volledig in de rol van Vera, met de botte vitriool van een verbitterde serveerster bij een wegrestaurant. Zelfs haar hardvochtige karakter smelt uiteindelijk, net als iedereen die geraakt wordt door Max' letterlijk onsterfelijke liefde voor Grace. Kan de liefde alles overwinnen, is misschien de vraag achter de film, en ook al zegt de realist in hem nee, films gaan over een ontsnapping aan de werkelijkheid, al is het maar voor een paar korte uren. Ik raad u aan deze film te zien als een tegengif voor niet alleen de werkelijkheid, maar ook voor het cynisme dat zegt dat een liefdesverhaal als dit nooit gebeurt. Een paar uur ondergedompeld worden in een wereld waar het kan en doet wonderen voor de psyche.<br />(Seattle International Film Festival <0xE2><0x80><0x93> juni 2005)
Many films attempt the ambitious. Few succeed. This film is one of them.<br /><br />Though billed as a black comedy, that term seems too limiting to express the true nature of the story behind Max and Grace. Multi-hyphenate Michael Parness has managed to weave elements of absurdest comedy with incredibly real human emotion. Quite a remarkable feat, to be certain.<br /><br />While the comedic aspects are certainly present, the heart of the film lies in its leads: David Krumholtz and Natasha Lyonne. The delicate balance of the film - really crazy versus real love - falls to them and they achieve it, carrying it through from the opening scene to the heart wrenching climax and on to the heartwarming ending. David Krumholtz, in the titular lead role and as narrator, anchors the picture and does an exceptional job. We see the world through Max's eyes and Krumholtz imbues them with a sort of wonder and hopefulness that one would not expect to be believable coming from a character who had previously attempted suicide. There should be no doubt from this point on that he has truly achieved leading man status, well deserved after more than a decade of memorable supporting roles. Natasha Lyonne might be something of a revelation for anyone who has seen her only in less challenging roles. The role of Grace is expansive in scope, requiring her to show both great rage and great tenderness - sometimes within seconds of each other. She manages to convince us of Grace's deep seated desperation that lies just beneath her alternating torpor and mania.<br /><br />This is not a laugh a minute type of comedy so don't see the film expecting strictly humor from start to finish. Think more dramedy than comedy. There are some very dark moments, as one would expect given the subject matter of suicidal individuals, and some oddly real moments delivered most notably by Emma Adele Galvin as Max's sister, Sis. The most humorous scenes are those populated by the myriad of name actors in supporting roles. While Lorraine Bracco and David Paymer lend the most surreal aspect with their scenes the other supporting characters who populate the institution where Max and Grace meet are the real treat. Guillermo Diaz is a wanton scene stealer as the delightfully frenetic oddball, Hector. Ralf Moeller, as Bruno, acts as his straight man but has his own charm and appeal. Rosanna Arquette fully inhabits the role of Vera with the crass vitriol of an embittered truck stop waitress. Even her hardhearted character melts eventually, as does everyone who is touched by Max's literally undying love for Grace.<br /><br />Can love conquer all might be the question behind the film and even though the realist within says no, movies are about an escape from reality, even if only for a few brief hours. I recommend seeing this film as an antidote to not just reality but to the cynicism that says that a love story like this never happens. Spending a few hours immersed in a world where it can and does works wonders on the psyche.<br /><br />(Seattle International Film Festival - June 2005)