'Tweelingpieken' en 'blauw fluweel' zijn altijd twee van mijn favoriete films geweest, en hoewel lynchfilms uit het verleden me een beetje hebben teleurgesteld, zijn ze altijd de moeite waard geweest om een paar keer te bekijken. Om pretentieus te zijn, lynch kan net zo zijn als een goede wijn <0xE2><0x80><0x93> je moet ervan genieten en over nadenken <0xE2><0x80><0x93> maar uiteindelijk moet je zelf beslissen wat je hebt gezien, want lynch geeft je nooit de volledige antwoorden.<br />vele mensen zullen uit de'mulholland-drive' stappen, misschien omdat ze zichzelf willen wurgen over de oogverblindende visuele legpuzzel die zich zojuist voor hun ogen heeft ontvouwd, maar deze film heeft een verwrongen logica, je hoeft alleen maar naar de aanwijzingen te zoeken. betty (naomi watts) arriveert met hertenogen en op zoek naar roem in het hout van de filmzaal. ze vindt een amnesiepatiënt in haar badkamer die is ontsnapt aan een poging tot moord op de mulholland drive. samen proberen ze de geheimen achter het leven van de amnesiepatiënt te ontrafelen. dit alles leidt naar een club die silencio heet, waar een blauwe doos alles zal onthullen. en dat is het moment waarop de film alles uit het raam gooit. mensen die we dachten te kennen zijn totaal verschillende mensen... is het een droom? een herinnering aan de eerdere escapades van het leven? je zult deze film of mooi vinden of haten. david lynch ontlokt zulke extreme reacties aan zijn kijkers. maar aangezien zijn universum zelf altijd uit uitersten bestaat, is het passend dat zijn films zulke reacties uitlokken.<br />Het is het beste om deze film als een thema te zien, in plaats van als een rechttoe rechtaan verhaal. en het feit te waarderen dat lynch een filmmaker is die je nog steeds je eigen conclusies laat trekken. hij heeft de laatste tijd veel imitators gehad, vooral in 'vanille-hemel', waar een geestvervormende film besluit je in de laatste haastige vijf minuten alle antwoorden te geven, en je die film waarschijnlijk zult vergeten zodra je de bioscoop uitloopt. mulholland drive zal je achtervolgen.
"twin peaks" and "blue velvet" have always been two of my favourite pieces of film-making, and even though past films by lynch have been slightly disappointing for me they have always been worth watching a number of times. to be pretentious, lynch can be like a good wine - he must be savoured and mulled over. but in the end you must make up your own mind about what you have seen, for lynch never gives you the full answers.<br /><br />many people will walk out of "mulholland drive" possibly wanting to throttle themselves over the mind-bending visual jigsaw puzzle that has just unfolded before them. but there is a twisted logic to this film, you just have to look for the clues. betty (naomi watts) arrives in hollywood, doe-eyed and in search of stardom. she then finds an amnesiac in her bathroom who has escaped from an attempted murder on mulholland drive. together they try to uncover the secrets behind the amnesiac's life. this all leads to a club called silencio, where a blue box will reveal all. and that is when the film throws everything out the window. people we thought we knew are entirely different people altogether... is it a dream? a reminiscence about life's previous escapades? you will either love this film or hate it. david lynch always draws such extreme reactions from his viewers. but as his universe itself is always about extremes, it is fitting that his films provoke such reactions.<br /><br />It is best to look at this film thematically, rather than as a straight-forward narrative. and appreciate the fact that lynch is a film-maker who will still let you draw your own conclusions. he has had many imitators as of late, particularly in "vanilla sky", where a mind-bending film decides to give you all the answers in the last rushed five minutes, and you will probably forget about that film as soon as you walk out of the cinema. mulholland drive will haunt you.