Deze lowbudget-indiefilm herdefinieert het woord 'blah'. Het zal de meeste mensen verbazen dat dit woord echt in het woordenboek te vinden is, gedefinieerd als: 'nonsens... oninteressant, saai, levenloos'. De film herdefinieert het woord omdat ik aan die vier woorden 'pc-shit', 'pretentieus op een pathetisch niveau' en 'zinloos' zou moeten toevoegen.<br />De film doet zo zijn best om 'hip' te zijn en 'in contact te staan' met de hedendaagse mooie-mensen-die-voor-je-ne-sais-quoi-strijden en 'denken' (denken ze?). Er is bijna geen plot om over te praten, hoewel er wel een is om mee te slapen. De onechtste en meest politiek correcte dingen aan deze film zijn dat een blanke vrouw dikke vriendinnen is met een jonge, zwarte dekhengst, de zwarte straatsaxofonist met een voorliefde voor wijze raad en goede raad, en de dikke zwarte helderziende. Is het niet prachtig dat de rassen uiteindelijk toch met elkaar overweg kunnen?... Ahhhh... Uiteindelijk leest de vrouw 'poëzie' voor, wat niets meer is dan een van haar saaie 'lief dagboek'-aantekeningen. Ze krijgt een staande ovatie (!!!), hoewel haar luisteraars in het echte leven hoogstwaarschijnlijk in slaap zijn gesukkeld. Maar deze film heeft weinig te maken met het echte leven, ook al zou het daar moeten gebeuren. Ze zou alleen maar een staande ovatie hebben gekregen als ze zo verstandig was geweest om de sappige, seksuele details te vermelden. 'En toen wreef ik zijn enorme penis tegen mijn zweterige, ongeduldige, roze vagina...' Geweldig! Erger nog, de hoofdrolspeelster heeft tientallen scènes waarin ze in bad gaat of met iemand neukt, en toch zijn ze nooit zo verstandig om haar borsten te laten zien, wat duidelijk het enige was wat deze puinhoop nog kon redden.<br />De zwarte man en de blondine, die ongeveer een meter van elkaar af staan, gaan met elkaar naar bed: ze zien eruit als een goedkope variant van Rodman en Madonna (alsof de laatste twee al niet goedkoop genoeg zijn). Stern schrijft over Eggert dat ze haar implantaten eruit heeft gehaald. Toch geloof ik dat ze, toen ze haar implantaten eruit haalden, per ongeluk ook het grootste deel van het vlees uit haar vlees en spieren hebben gezogen, want ze ziet er hier uitgehongerd uit.<br />In een van de scènes ontwikkelt de saxofonist engelachtige vleugels; hij lijkt op Al Roker die engelkoekjes verkoopt.
This low-budget indie film redefines the word "blah". It will surprise most that this word can actually be found in the dictionary, defined as: "nonsense.. uninteresting, dull, lifeless". The movie redefines the word because I would have to add to those four words: "PC crap", "pretentious on a pathetic level", and "pointless".<br /><br />The film tries so hard to be "hip" and "in touch" with contemporary beautiful-people-struggling-for-je-ne-sais-quoi behaviour and "thinking" (do they think?). There is almost no plot to speak of, though there IS one to sleep to. The phoniest and most politically-correct things about it are how a white woman is great friends with a young, black stud, the black street-sax-player with a penchant for oh-so wise council and advice, and the fat black psychic. Isn't it beautiful how the races can get along after all?... Ahhhh... In the end, the woman reads out "poetry", which is nothing more than one of her dull "dear diary" entries. She gets a standing ovation(!!!), although in real life her listeners would have more likely than not dozed off into deep slumber. But this movie has little to do with real life, even though that is where it's supposed to be happening. In real life her "poetry" reading would have gotten standing ovations only if she had the sense to include the juicy, sexual details. "And then I rubbed his huge penis against my sweaty, impatient pink little vagina..." Cheers! What's worse, the lead actress has a dozen scenes in which she either bathes or screws with someone, yet they never have the sense to show her breasts, which was clearly the only thing left to save this mess.<br /><br />The black guy and the blonde, who are separated by about a meter in height, hook up: they look like a cheap variation of Rodman and Madonna (as if the latter two aren't a cheap enough combination already). Nicole Eggert, mentioned by Howard Stern in his "Miss America" book, is the blonde. Stern writes of Eggert that she took her implants out. Yet I believe that when they took her implants out they also sucked most of the meat out of her flesh and muscles by mistake, for she looks starved here.<br /><br />The sax player in one scene develops angel-like wings; he looks like Al Roker advertising angel food cakes.