Ik heb een paar opmerkingen gehoord, vooral van krijgsgevangenen, dat CHANGI niet historisch accuraat is, en dat het teleurstellend is. Misschien is het dat voor degenen die dit allemaal hebben moeten doorstaan, en nog veel erger. Maar voor de rest van ons, die echt geen idee hebben hoe gevangenen tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Japanners werden behandeld, is CHANGI een opmerkelijke inleiding. Maar CHANGI is geen oorlogsdocumentaire <0xE2><0x80><0x93> als dat wel zo was geweest, zou de historische accuraatheid de doorslag hebben gegeven. Het is een miniserie, met fictieve personages en fictieve situaties (hoewel die losjes gebaseerd zijn op gebeurtenissen waar ik over heb gehoord en gelezen) <0xE2><0x80><0x93> en in het midden van het verhaal staat het ideaal van het ouderschap. Deze groep jonge Australische soldaten, die door de Japanners gevangen werden genomen en jarenlang onder erbarmelijke omstandigheden werden vastgehouden, werden door tegenspoed en de kracht van hun vriendschap na de oorlog vrienden. Het is ook een culturele studie van de verschillen tussen het Japan van die tijd en de westerse wereld met zijn muziek, spelletjes en vermaak: in deel 5, als duidelijk wordt dat Japan de oorlog zal verliezen nadat Duitsland zich in Europa heeft overgegeven, staat de Japanse kampcommandant erop dat zijn land de cultuur van zijn gevangenen moet bestuderen <0xE2><0x80><0x93> om een volk te verslaan moet je hun cultuur verslaan <0xE2><0x80><0x93> en om dat te doen moet je die begrijpen. Al met al heeft Australië zijn rijke traditie van het produceren van uitzonderlijke tv-miniseries voortgezet en is het in dit opzicht een ongeëvenaarde wereldleider: mijn broer jack wedijvert met cHANGI om de AFI-prijs voor beste roman, is de bewerking van George Johnstons roman en ook een waardige winnaar. Tot de miniseries van de afgelopen jaren behoort _Day of the Roses_ (het verhaal van het onderzoek naar het treinongeluk in Glanville), _Kings in Gras Castle_ (de bewerking van Mary Duracks historische verslag van haar pionierende voorouders), _KANGAROO PALACE_ (over een groep vrienden uit een plattelandsstadje in Australië die naar Londen reizen en veranderen en uit elkaar groeien) en de (enigszins teleurstellende) bewerking van Bryce Courtenays krachtige roman _ThePOTATO FACTORY_. ALL THE RIVERS RUN; Cusack & James' briljante roman over het naoorlogse leven in Sydney <0xE2><0x80><0x93> KOM IN SPINner; Colleen McCulloughs voortreffelijke pioniersroman <0xE2><0x80><0x93> THE THORN BIRDS; THE RIVER KINGS; Ruth Parks roman THE HARP IN THE SOUTH; BODYLINE; EUREKA STOCKADE; ANZACS; et cetera... et cetera... (Natuurlijk zijn er ook een paar minder goede producties geweest <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld MOBY DICK, DO OR DIE, ON THE BEACH, THE THORN BIRDS <0xE2><0x80><0x93> THE MISSING YEARS; et cetera...) Maar als er in het algemeen een Australische miniserie je kant op komt, zorg er dan voor dat je hem ziet <0xE2><0x80><0x93> en dat geldt dubbel voor CHANGI, een meesterwerk op voortreffelijke wijze geregisseerd.
I've heard a few comments, particularly from prisoners of war, that CHANGI is not historically accurate, and that it is disappointing. Perhaps it is for those who actually had to live through this stuff, and much worse. But for the rest of us, who really have no idea of how prisoners were treated by the Japanese during World War II, CHANGI is a remarkable introduction. But CHANGI isn't a war documentary - if it had have been, then the historical accuracy aspect would have been paramount. It is a miniseries drama, with fictional characters and fictional situations (though based loosely on actual events I've heard and read about) - and at the centre of the story is the ideal of mateship. This group of young Australian soldiers, taken prisoner by the Japanese and held in appalling conditions for years, became mates through adversity and the strength of their friendships continued throughout their lives after the war. It is also a cultural study of the differences between the Japanese of the time and the western world, with its music, games and entertainment: in part 5, when it is becoming clear that Japan will lose the war after Germany has surrendered in Europe, the Japanese prison camp colonel insists that his country must study the culture of their prisoners - in order to defeat a people, one must defeat their culture - and to do this, one must understand it. All in all, Australia continues its rich tradition of producing exceptional television miniseries, and is an unrivalled world leader in this regard: vyeing for the AFI Award with CHANGI is MY BROTHER JACK, the adaptation of George Johnston's novel, and also a worthy winner. Miniseries in recent years include DAY OF THE ROSES (the story of the investigation into the Glanville train crash), KINGS IN GRASS CASTLES (the adaptation of Mary Durack's historical account of her pioneering ancestors), KANGAROO PALACE (about a group of friends from a country town in Australia who travel to London and change and grow apart), and the (somewhat disappointing) adaptation of Bryce Courtenay's powerful novel, THE POTATO FACTORY. Less recently: Nancy Cato's sweeping saga of life on the Murray - ALL THE RIVERS RUN; Cusack & James' brilliant novel about postwar life in Sydney - COME IN SPINNER; Colleen McCullough's outstanding pioneering saga - THE THORN BIRDS; THE RIVER KINGS; Ruth Park's novel THE HARP IN THE SOUTH; BODYLINE; EUREKA STOCKADE; ANZACS; etc..., etc... (Of course, there have been some not-so-good productions - for instance, MOBY DICK, DO OR DIE, ON THE BEACH, THORN BIRDS: THE MISSING YEARS; etc...) Generally, though, if an Australian miniseries comes your way, make sure you see it - and this goes double for CHANGI, a superbly directed masterpiece. Rating: 9/10.