De recensenten die hebben geklaagd dat deze film niet geloofwaardig is of bouwkundige problemen heeft, begrijpen niet waar het om gaat. Dit is een verrukkelijke kampromance, met veel _Play, zigeuners! Dance, zigeuners!_ -muziek, die exotische liefdesverhalen opwekt en bejubelt. De opgedirkte Ray Milland is een amusante spil voor een Dietrich met zwart haar, rafelige sjaals en massa's sieraden. De gretigheid van het personage om Milland te eten te geven en voor hem te zorgen, lijkt meer op die van de goede Duitse Hausfrau Dietrich dan op haar welgemanierde vamprollen. Omdat er veel censuur is, wordt duidelijk dat ze alleen platonisch een karavaan delen en dat Milland zich tegen Dietrichs wensen verzet. Met een vastberadenheid die opmerkelijk is voor een heteroseksuele vrijgezel die elk moment vermoord kan worden, komt ze op hem af. Zijn enige excuus is dat ze stinkt, dus misschien laat een bekrompen, kieskeurige Engelsman zich inderdaad afschrikken.<br />In de kleine rol van Millands jonge metgezel op zijn geheime missie voegt Bruce Lester een noot van een ander soort toe. In het begin krijgen we te horen dat hij Milland als een held aanbidt, en hem zelfs vleit. Als hij, nadat ze uit elkaar zijn gegaan, Milland ontmoet, die nu is veranderd in een zigeuner met een bruine huid en een hemd dat tot zijn middel openstaat, suggereert zijn stralende waardering voor de vermomming nog eens extra dat niet alleen Dietrich verliefd is op Milland. Ondanks de wonderlijk onwaarschijnlijke karakters en de opeenvolging van gebeurtenissen is de groeiende liefde van Milland voor Dietrich en zijn aanvaarding van de niet-rationele aspecten van het leven nogal roerend. En als hij op hun laatste avond samen, voor hij ontsnapt, zegt dat ze nu de helft van de ander bevatten, dat de twee één zijn geworden, en als dan de duisternis valt, denk ik dat we mogen aannemen dat de censuur besloten heeft hun een kans te geven! Eén foutje <0xE2><0x80><0x93> in het begin verwijst Milland, die verondersteld wordt Engels te zijn, naar een luitenant, waarbij hij de Amerikaanse uitspraak gebruikt (de Engelsen zeggen luitenant). Aangezien Milland Brits was, moet hij het zo hebben gezegd, omdat de Amerikaanse filmproducenten bang waren dat het Amerikaanse publiek door de Britse stijl zou worden afgeleid en in de war zou raken.
Those reviewers who have complained that this movie lacks plausibility or has problems of construction are missing the point. This is a wonderfully camp romance, with plenty of Play, gypsies! Dance, gypsies! music, that both sends up exotic love stories and celebrates them. Buttoned-up Ray Milland makes an amusing foil for a Dietrich with black hair, tattered scarves, and tons of jewelry. The character's eagerness to feed Milland and look after him more closely resembles the good German hausfrau Dietrich was off the set than her mannered vamp roles. Censorship being in force, it's made clear that they share a caravan on platonic terms only, with Milland fighting off Dietrich's advances with a determination remarkable for a heterosexual bachelor who might be killed any day. His only excuse is that she smells, so perhaps a stuffy, fastidious Englishman might indeed be put off.<br /><br />In the small role of Milland's young companion on his secret mission, Bruce Lester adds a note of camp of a different kind. We are told at the beginning that he hero-worships Milland, and indeed he rather fawns on him. When, after they are separated, he meets Milland, now transformed into a brown-skinned gypsy with a shirt open to the waist, his glowing appreciation of the disguise even further suggests that not only Dietrich is romantically infatuated with Milland.<br /><br />Despite the wonderfully improbable characters and sequence of events, the growing love of Milland for Dietrich and his acceptance of the non-rational aspects of life is rather touching. And when, on their last night alone before he escapes, he says that each of them now contain half of the other, the two have become one, and then darkness falls, I think we can assume that the censor decided to give them a break! One goof--at the beginning, Milland, who is supposed to be English, refers to a lieutenant, using the American pronunciation. (The English say "leftenant.") Since Milland was British, he must have been saying it that way because the American movie-makers feared that American audiences would be distracted and confused by the British style.