Otto Preminger was een van de grote onafhankelijke filmregisseurs. Net als John Huston was hij een personage uit een van zijn eigen films, net als de heer Huston was hij een fantastische ham die in en uit het leven glipte, maar het eindproduct van zijn arbeid was onmiskenbaar het zijne. Op een paar uitzonderingen na worden films tegenwoordig gemaakt door bedrijven, niet door individuen, en als gevolg daarvan zijn ze meestal zeer gepolijste 'pakjes', een product zoals een golfbal, een blik hondenvoer of een auto een product is. De betrokkenheid van mensen bij het proces is bijna een bijkomstigheid. De honger naar het product is zo groot dat er geen eind lijkt te komen aan de reeks goed afgewerkte, glossy, oppervlakkig vermakelijke maar uiteindelijk lege films die de talloze tv-kanalen en filmdistributiekanalen overspoelt. Er is geen tijd voor een man als meneer Preminger om zich afzijdig te houden van de stortvloed van 'product' en een persoonlijk kunstwerk te maken. Natuurlijk is er altijd het 'Art omwille van de kunst - geld omwille van Christus'-ethos in de filmindustrie geweest, maar nu is 'Ars Gratia Artis', op haar naam na, verbannen naar de montagekamer van de geschiedenis. Tegenwoordig mag Otto Preminger van geluk spreken als hij een baantje krijgt als pizzabezorger in Hollywood. Een halve eeuw geleden maakte hij de enorm invloedrijke films 'Laura', 'Waar het trottoir eindigt' en 'De maan is blauw' Hij begon de controversiële roman van Nelson Algren, 'The man with the golden arm', op zijn excentrieke en individualistische manier te filmen. In plaats van met zijn camera de straat op te gaan, bleef hij in de studio en maakte gebruik van gestileerde, bijna expressionistische decors, bizarre decors (Mr. Frank Sinatra <0xE2><0x80><0x93> verhit door zijn succes met 'From here to eeuwigheid', de jonge, onervaren maar adembenemend mooie Miss Kim Novak en Mr. Arnold Stang, een man wiens eigenaardigheden hem na aan het hart lagen) en een opmerkelijk tijdperk <0xE2><0x80><0x93> waarin Elmer Bernstein de crème de la crème van de jazzmusici van de westkust in beeld bracht. Een film van Otto Preminger was altijd een belevenis in zijn geheel, die je als een geheel moest zien in plaats van als een opeenvolging van acteren, regisseren en fotograferen. Wat op het scherm verscheen, was Preminger's visie, zijn creatie en zijn interpretatie van Algren's film. Vanaf de eerste hi-hat-cymbalbeat die Saul Bass' iconische titelsequentie begeleidt, worden we meegezogen in Preminger's kijk op wat tegenwoordig 'het leven' wordt genoemd, in werkelijkheid een duistere wijk die wordt bevolkt door hoerenlopers, junks, smerissen, drugsdealers, gokkers, jazzmusici, hun vrouwen en hun aanhang. De regels in 'het leven' zijn vaag en het is daarbeneden hond eet hond. De bewoners cirkelen om elkaar heen als haaien, op zoek naar een teken van zwakte dat kan worden uitgebuit. Frankie Machine (Mr. Sinatra) een professionele kaarthandelaar, ex-junkie en ambitieuze jazzdrummer is een geboren slachtoffer. De film van meneer Sinatra over een verslaafde in de greep van ontwenningsverschijnselen heeft de critici verdeeld, maar het is een feit dat de meesten van ons zelfs vijftig jaar later waarschijnlijk nog nooit zoiets in het echt hebben gezien, dus weten we niet hoe accuraat het beeld is. Toen ik de film aan het eind van de jaren vijftig voor het eerst zag, was ik diep onder de indruk, en toen ik hem onlangs op video zag, leek het onvriendelijk, smoezelig om het zo maar te zeggen. 'Het is een krankzinnige, krankzinnige, krankzinnige wereld.' Probeer het maar eens op het grote scherm te zien en beschouw het als de filmische visie van een echte auteur, een reus onder de hedendaagse pygmeeën: Otto Preminger.
Otto Preminger was one of the great maverick film directors.Like John Huston he was a character from one of his own movies,like Mr Huston he was a wonderful ham who slipped in and out of performance at random but the final product of his labours was unmistakably his own. With a few exceptions films are now made by corporations,not individuals,and as a result are usually highly-polished "packages",a product in much the same way as a golf ball,a tin of dog food or a motor car is a product.The involvement of human beings in the process is almost incidental.Such is the appetite for the product that there appears no end to the line of well-finished,glossy,superficially entertaining but ultimately empty films that flood the countless TV channels and movie outlets.There is no time for a man like Mr Preminger to stand a little apart from the torrent of "product" and craft a personal work of art. Of course there has always been the "Art for art's sake - money for Christ's sake" ethos in film-making,but now "Ars Gratia Artis" has,in all but name ,been consigned to history's cutting-room floor. Today Otto Preminger would be lucky to get a job delivering pizzas in Hollywood. Half a century ago,having made the hugely influential,"Laura","Where the sidewalk ends" and "The moon is blue",he set about filming Nelson Algren's controversial novel "The man with the golden arm" in his eccentric and individualistic manner.Rather than take his camera out onto the streets he stayed in the studio and used stylised almost Expressionistic sets,quirky casting(Mr Frank Sinatra - hot from his success in "From here to eternity",the young,inexperienced but breathtakingly beautiful Miss Kim Novak and Mr Arnold Stang,a man whose oddities were after his own heart)and a remarkable era - defining score by Elmer Bernstein featuring the cream of West Coast jazzmen. An Otto Preminger film was always an all-round experience ,to be considered as a whole rather than breaking it down into acting,directing,photography.What appeared on the screen was Preminger's vision,his creation and his interpretation of Algren's novel ,not a film of Algren's novel,any one of twenty competent Hollywood hacks coud have produced that. From the first hi-hat cymbal beat that accompanies Saul Bass's iconic title sequence we are drawn into Preminger's take on what is nowadays called "The Life",in truth a murky area occupied by hustlers,junkies,cops,drug dealers,stone gamblers,jazz musicians,their women and hangers-on.The lines are blurred in "The Life",and it's dog eats dog down there. The inhabitants circle each other like sharks,looking for a sign of weakness to be exploited.Frankie Machine(Mr Sinatra)a professional card dealer,ex-junkie and aspiring jazz drummer is a born victim.When things get tough he goes back to the needle.Although he kicks the habit by going cold turkey there are absolutely no guarantees that he won't go straight back on it further down the line. Mr Sinatra's depiction of an addict in the throes of withdrawal has divided the critics,but the fact of the matter is that even fifty years later most of us have probably never seen such a thing in real life so we don't know how accurate the portrayal is.When I first saw the film in the late 50s I was very impressed,watching it recently on video,it seemed ,to put it unkindly,hammy.Perhaps he is a victim of his own success as many actors subsequently "doing" cold turkey have,with the passing of the years,taken his performance and refined it somewhat. Arnold Stang is outstanding as Machine's pal Sparrow,a performance he exceeded only in "It's a mad,mad,mad,mad world". Try and watch it on the big screen and view it as the cinematic vision of a true auteur,a giant amongst today's pygmies - Otto Preminger.