In mijn analyse van 'Trois couleurs: Blanc' schreef ik dat de toon veel lichter is dan die van 'Trois couleurs: Bleu'. Ik denk dat het met deze film net zo is. Deze keer is het niet vanwege een tragisch komedieelement, maar veel meer vanwege het hoofdpersonage Valentine. Hoewel haar vriend in het buitenland woont en belachelijk jaloers is, leidt ze haar leven met luchtigheid en optimisme, en ik denk dat ze wel eens Kieslowski's imago van zorgeloze jongeling zou kunnen zijn. Het tegenovergestelde lijkt de rechter te zijn, die erg pessimistisch is, een chagrijnige oude man die grote eenzaamheid ervaart. Volgens mij lijken Valentine en de rechter aardig op elkaar, de rechter is alleen veel ouder en heeft veel meer teleurstellingen meegemaakt. Ze delen een ander soort naïviteit en ontdekken allebei dat ze veel van de ander kunnen leren. Ten slotte wil ik Irène Jacobs optreden nog even onder de aandacht brengen, ze rondt de stroom van verbazingwekkende vrouwelijke bijdragen aan de 'Drie Kleuren'-trilogie af.
In my analysis of "Trois couleurs: Blanc" I wrote that its tone is much lighter than the tone of "Trois couleurs: Bleu". I think it's the same with this film. This time it's not because of a tragic comedy-element, but much more because of the main character Valentine. Although her boyfriend is living abroad and is ridiculously jealous, she manages her life with lightness and optimism, it seems to me that she might be Kieslowski's image for a carefree youth. The opposite seems to be the judge, who is very pessimistic, a grumpy old man, who experiences big loneliness. In my view, Valentine and the judge are pretty similar to each other, the judge is just much older and has experienced many more disappointments. They share a different kind of naivety and they both discover that they can learn much from the other one. Finally I would like to stress Irène Jacob's performance, she rounds off the run of amazing female contributions to the "Three Colours"-trilogy.