Een serieuze poging om het klassieke verhaal van _Odyssey_ aan te passen aan een nostalgisch stuk uit de jaren dertig. De avonturiers zijn ditmaal ontsnapte gevangenen die door het depressieve Zuiden dwalen en zich in de nesten werken.<br />De grootste kracht van de film is de prachtige soundtrack, die niet alleen de tijd waarin de film zich afspeelt tot leven wekt, maar ook de spirituele verwijzingen die overal in de film te vinden zijn. Afgezien van de waarde die de muziek heeft voor de sfeer van de film, is het gewoon leuk om naar te luisteren.<br />Wat de film verlamt, is dat de personages niet echt sympathiek zijn. In een komedie heb je dat element nodig om je samen met hen te vermaken. In plaats daarvan hebben we te maken met een stel egoïstische, arrogante, zielloze, kwaadaardige, ongeïnteresseerde nietsnutten die helemaal geen positieve punten hebben. Ze zijn ook niet indrukwekkend genoeg om een hekel aan ze te krijgen, dus het is moeilijk om met ze om te gaan. Ze worden voorgesteld als clowns, maar net als mensen die clownsmake-up opdoen en in parades meelopen, zijn ze gewoon niet grappig.<br />Net als het verhaal dat hem heeft geïnspireerd, neemt de film deze jongens mee op een 'odyssee', waarbij ze een aantal symbolische (soms zelfs mystieke) personages tegenkomen. Iedereen wordt getypeerd met beledigende stereotypen, waarbij het sleutelwoord'stom' is. Mensen worden links en rechts be En je mocht ze ook al niet.<br />Riverside-doopplechtigheden, prachtige sirenes, gestolen auto's, vuistgevechten, radiodominees, mensen die met stokken worden geslagen; het komt allemaal op een onsamenhangende manier op je af. Sommige brengen een paar mensen aan het lachen, andere maken je in de war of vervelen je. Ik moest lachen toen een nerd een bijzonder irritante hoofdfiguur in elkaar sloeg. Maar er waren nog veel meer zinloze en overbodige scènes; een voorbeeld: een of andere Dillinger-figuur uit de jaren dertig die koeien doodschiet met een tommygun. Flauwiteiten? Symboliek? Nee, gewoon zinloos geweld, dat afbreuk doet aan het intellectuele karakter van de oorspronkelijke bron waaruit dit verhaal is opgebouwd.<br />Andere versies van de Odyssee zijn veel beter. Als je geen fan van George Clooney bent, huur dan iets anders. Maar koop de soundtrack-cd; de muziek is geweldig.
Earnest effort which achieves some success to adapt the classic Odyssey story to a '30's nostalgia period piece. The adventurers this time are escaped convicts, wandering about the Depression afflicted South bungling their way into trouble.<br /><br />The greatest strength of the film is the wonderful music soundtrack, effectively evoking not only the era that this is set in, but the spiritual references that run rampant in the film. Besides its value to the tone of the movie, the music is just plain fun to listen to.<br /><br />What cripples the film is that the characters really aren't that likable. In a comedy, you need that element in order to have fun along with them in their misadventures. Instead, we have a bunch of selfish, arrogant, soulless, mean spirited nobodies who really have no positive points at all. They're not imposing enough to make you hate them either, so it's hard to relate to them at all. They're offered up as clowns, but like people who put clown makeup on and march in parades, they just aren't funny.<br /><br />Like the story that inspired it, the movie takes these guys on an "odyssey," encountering a variety of symbolic (some even mystical) characters. Everybody is stamped with offensive stereotypes, the operative word being "stupid." People are mocked right and left, and consequently, no one is left being particularly interesting or appealing. The movie doesn't like its own characters, and it doesn't let you like them, either.<br /><br />Riverside baptisms, beautiful sirens, stolen cars, fistfights, radio preachers, people being whipped with sticks; all are thrown at you in disjointed fashion. Some evoke a few laughs, others confuse or bore you. I did laugh when a nerdy guy beat the snot out of an especially obnoxious lead character. But there were a lot more pointlessly gratuitous scenes; an example: some '30's Dillinger-type guy strafes cows with a tommy-gun. Comedy? Symbolism? No; just mindless violence, which detracts from the intellectual nature of the original source material this story draws upon.<br /><br />Other adaptations of the Odyssey are much better. Unless you're a George Clooney fan, rent something else. But buy the soundtrack CD; the music is great.