Het zien van _Les Amants Reguliers_ roept onmiddellijk de vergelijking op met Bertolucci's film _The Dreamers_, naar mijn mening de beste film die gemaakt is over de opstand van studenten in Parijs in 1968. In werkelijkheid lijkt regisseur Philippe Garrel niet te vermijden dat hij vergeleken wordt met zijn veel beroemder collega, die de hoofdrol speelt en zelfs een rechtstreekse replica heeft van een oudere film van Bertolucci. En toch is _LAR_ een andere film, en een interessante.<br />De verhaallijn komt me ook bekend voor. De film begint met lange scènes van de 'emeutes' uit 1968, misschien wel een van de beste tot nu toe. De film is in zwart-wit en het perspectief van de statische camera aan de ene of andere kant van de barricade doet Eisenstein aan hem denken. Dan, net als in The Dreamers, speelt de film zich af in de Parijse flat waar de helden van de verslagen opstand kunst maken, drugs roken, dromen en voor de ene na de andere vrouw vallen. Er is geen direct sociaal commentaar, geen echte verklaring voor de achtergrond van de opstand. De film concentreert zich op de psychologie van de personages en op het liefdesverhaal tussen de hoofdpersonen. Het is als een voorgevoel van het overgangsproces naar het establishment dat de generatie van 1968 doormaakte, alleen kunnen niet alle deelnemers zich aanpassen of overleven.<br />De film gaat meer over de personages dan over de gebeurtenissen. En alleen om de stijl waarvan hij herinnerd zal worden. De zwart-witfilm is niet alleen gedenkwaardig in de scènes over de revolutie, maar ook als je naar de evolutie van de personages kijkt. Veel scènes worden versterkt door een techniek die is afgeleid van de stomme films, met lange opnamen die worden begeleid door een vals pianomelodietje. Het effect is schitterend. Toch is de lengte van de film niet helemaal gerechtvaardigd, hij duurt meer dan drie uur en ik betwijfel of het een misser zou zijn geweest om er maar twee uur van te maken <0xE2><0x80><0x93> ik ben er zelfs van overtuigd dat het tegendeel het geval is.<br />Zonder af te doen aan de diepte en subtiliteit van Bertolucci's film LAR is er nog een perspectief om te onthouden over een van de belangrijkste jaren in de geschiedenis van Frankrijk en de wereld in de twintigste eeuw.
Seeing Les Amants Reguliers calls immediately for comparison with Bertolucci's movie 'The Dreamers', in my opinion the best film made about the 1968 revolt of students in Paris. Actually director Philippe Garrel does not seem to avoid comparing with his much more famous colleague, sharing the principal actor and even including a direct replica eye-in-viewer-eye about an older film of Bertolucci. And yet, LAR is a different film, and an interesting one.<br /><br />The story line seems also familiar. The movie starts with long scenes of the 1968 'emeutes', maybe among the best done until now. The film is made in black-and-white, and the perspective of the static camera on one side or the other of the barricade reminds Eisenstein. Then, as in The Dreamers, the action moves in the Parisian flat where the heroes of the defeated revolt make art, smoke drugs, dream, and fall for one other. There is no direct social comment, no real explanation of the background of the revolt. The movie focuses on the psychology of the characters and on the love story between the main characters. It's like a premonition of the process of transition to the establishment that the generation of the 1968 went through, it's just that not all the participants may adapt or survive.<br /><br />The film is more about the characters than about the events. And it is merely for the style it will be remembered about. The black-and-white cinema is memorable not only in the revolution scenes, but also when looking at the characters evolution. Many sequences are enhanced by a technique that is derived from the silent films movies, with long takes accompanied by a off piano tune. The effect is exquisite. Yet the length of the film is hardly justified, it lasts more than three hours and I doubt that cutting it to only two hours would have been a miss - actually I am convinced it's quite a contrary.<br /><br />Without raising at the depth and subtlety of Bertolucci's movie LAR is another perspective to remember about one of the more important years in the history of France and of the world in the 20th century.