De gehaaste manier waarop Lewis Seiler de Koning van de Onderwereld benadert, maakt duidelijk dat er een diepere bedoeling achter zit, terwijl hij tegelijkertijd een efficiënte aanloop heeft. Een van de duidelijkste voorbeelden hiervan is de overgang tussen armoede en rijkdom voor het getrouwde medische echtpaar. Het publiek wordt onmiddellijk van een armoedige praktijk overgebracht naar een luxueuze suite in de meest prestigieuze herberg van de stad. Deze ontwikkeling is van cruciaal belang voor het begrijpen van de positie waarin de artsen zijn beland. Uit de inleiding blijkt dat deze twee mensen over het algemeen tevreden zijn met het geven van medische zorg aan mensen die minder fortuinlijk zijn. Het enige aspect van deze film dat voor mij enige vragen opriep, had, ironisch genoeg, te maken met het tempo waarin het verhaal werd verteld en met de snelheid waarmee het werd verteld. Ik denk dat karakterontwikkeling en sociale identiteit eronder te lijden hebben als bepaalde aspecten van een verhaal niet volledig worden onderzocht. Deze paradox is toevallig het gevolg van mijn persoonlijke smaak, in die zin dat ik denk dat de filmervaring versterkt kan worden door een rigoureuze karakterontwikkeling. Voor het doel van deze film moet ik echter toegeven dat de snelle actie bijdraagt tot een dynamischer uitbarsting van de impact van de film.<br />**1/2 (van)**
The hurried approach that Lewis Seiler takes with King of the Underworld establishes a deeper plot, while still maintaining an efficient run-time. One of the clearest examples of this is the transition between poverty and wealth for the married medical couple. The audience is instantly transported from a shanty medical office to a luxurious suite at the city's most prestigious inn. This development is critical to understanding the position the doctors have been thrown into. The story suggests from the intro that these two people are generally happy with providing medical practice to those who are less fortunate. By abruptly cutting from this scenario to the morally conflicting occupation (the mob's personal physician), the viewer is called upon to experience this sudden turn of events. The Nelsons (Kay Francis and John Eldredge) are forcibly employed by Gurney (Bogart) without objections. This stylized notion of organized crime being too influential and powerful to overcome has become a standard component in every gangster picture. The one aspect of this film that raised some questions for me, ironically dealt with the pacing of the story, and that rate at which it was told. I think that character development and social identity can suffer when certain aspects of a story are not fully examined. This paradox happens to be a result of personal taste, in that I think that the movie going experience can be enhanced through rigorous character development. However, for the purposes of this film, I must admit that the rapid action contributes more dynamic flare to the impact of the film.<br /><br />**1/2 (of ****)