Wat een verspilling van talent <0xE2><0x80><0x93> hoewel het erop lijkt dat Crudup in het echte leven heel wat meer lijkt op het lege, egocentrische, karakterloze personage dat hij in deze teleurstellende film speelt.<br />In de kunst onthullen de lege ruimtes soms meer dan de geschilderde of gecreëerde inhoud. Wat deze film toont, is het onbewuste en de tegenstrijdige/concurrerende, onopgeloste impulsen/bewustheid van de regisseur/schrijver van de film. Hij toont onbedoeld het LACK van het bewustzijn dat een waarlijk ontwikkeld, diep bewust personage zou moeten hebben en dat hij zou moeten kwellen om empathie of sympathie van het publiek te verdienen <0xE2><0x80><0x93> of het gebrek daaraan wordt gebruikt om het publiek te waarschuwen. Maar deze film faalt in beide opzichten. Het feit dat Cal, de hoofdfiguur (in feite een autist, geen hoofdpersoon in de ware zin des woords), geen empathie heeft voor wie dan ook, vooral niet voor degenen die het het meest verdienen (waar hij NIET bij hoort) en dat hij zo'n overdreven, gerechtigd, zelfmedelijdend, zeurderig medeleven alleen voor zichzelf heeft, gecombineerd met het kenmerkende gebrek aan wroeging en geen schuldgevoel of besef van zijn invloed op anderen <0xE2><0x80><0x93> dat alles komt in deze film samen om van hem de belichaming te maken van de zelfbetrokken, ontwikkelingsgearresteerde, narcistische sociopaat <0xE2><0x80><0x93> op de een of andere manier is dat nu de gouden standaard voor mannen op film en in de wereld op dit moment en in deze tijd. Een van zijn tegenspelers (James LeGros) zegt met een laserflits: 'Ik wed dat je in je leven niet één goede daad hebt verricht <0xE2><0x80><0x93> en ik wed dat je dat ook niet zult doen.' Het vat de absolute essentie van Cals personage samen. Iets wat de andere personages die hij in de film over één kam scheert vrij snel schijnen te beseffen, ondanks het feit dat de regisseur de kaarten op tafel heeft gelegd om sympathie voor Cal te manipuleren. Dat is een bewijs van het talent en de vaardigheden van de bijrollen.<br />Cals uiteindelijke 'terugkeer' heeft niets te maken met karakterontwikkeling, transformatie of evolutie van het bewustzijn. Het heeft alleen te maken met de uiteindelijke capitulatie dat hij, totdat er iets beters op zijn pad komt, net zo goed weer terug kan gaan naar zijn comfortabele, knusse status quo van gerechtigde toelating, waar het leven gemakkelijk is en niemand zal eisen dat hij opgroeit <0xE2><0x80><0x93> iets waar hij bewust niet toe in staat en niet geïnteresseerd in is.<br />De film had scherp en opzettelijk kunnen zijn over de valstrikken en tragedies <0xE2><0x80><0x93> de verwoestende gevolgen van dit soort gebrek aan geweten/bewustzijn, maar in plaats daarvan vergoelijkt en verheerlijkt hij het <0xE2><0x80><0x93> in feite zwelgt hij in zelfmedelijden, samen met de arrogante, zelfzuchtige, emotioneel in zijn wiek geschoten hoofdfiguur. <br />(en de rillingen liepen me over de rug als ik aan de recente onthullingen over de veroordeelde moordenaar Scott Peterson dacht).<br /><br />Als je Crudup op zijn genuanceerdst wilt zien en vol van een opwindend potentieel dat naar mijn mening nooit echt is gerealiseerd, zie dan het onderschatte 'Het uitvinden van de Abbotts'.
What a waste of talent -- although it appears that Crudup in real life is a lot more like the vapid, self- absorbed, character-less character he portrays in this disappointing movie.<br /><br />In art, sometimes the empty spaces reveal more than the painted or created content. What this movie reveals is the unconsciousness and the contradictory/competing, unresolved impulses/consciousness of the film's director/writer. It unintentionally shows the LACK of awareness that a truly evolved, deeply aware character should have and be tormented about in order to deserve audience empathy or sympathy OR the lack of which is used to serve as a cautionary tale to the audience. But this film fails on either level in that regard.<br /><br />The fact that Cal, the main character (very much an ANTagonist, not a protagonist in the true sense of the word), has no empathy for anyone, especially those most deserving of it (which does NOT include him) and that he has such overblown, entitled, self-pitying, whiney sympathy only for himself, combined with the hallmark lack of remorse and no sense of guilt or awareness of his impact on others -- all converge in this film to make him the epitome of the self-involved, developmentally arrested, narcissistic sociopath -- somehow this is now the gold standard for males on film and in the world at this point and time. <br /><br />One of his counterpoints (James LeGros) states with a laser-true flash: "I bet you haven't done one good thing in life -- and I bet you won't". It captures the absolute essence of the Cal character. Something the other characters he bulldozes over in the film seem to realize fairly quickly despite the director having stacked the deck to manipulate sympathy for Cal. That is a testament to the supporting cast's talent and skills.<br /><br />Cal's eventual 'return' has nothing to do with character development, transformation or evolution of consciousness. It has only to do with the ultimate capitulation that until something better comes along, he may as well be back in his comfy cozy status quo of entitled enablement where the living is easy and no one will demand that he grow up--something of which he is willfully incapable and uninterested in doing.<br /><br />The film could have been pointed and intentional about showing the traps and tragedies -- the devastating effects of this kind of lack of conscience/ consciousness, but it excuses and glorifies it instead -- in fact, it wallows in self-pity right along with the arrogant, selfish, emotionally stunted main character.<br /><br />(and it sure sent chills up my spine when thinking of the recent revelations about convicted murderer Scott Peterson).<br /><br />If you want to see Crudup at his most nuanced and full of an exciting potential that has never been truly realized in my opinion, see the underrated 'Inventing the Abbotts' ....