Omdat ik in de buitenwijken van New York woonde toen de Z-Boys geschiedenis schreven in Dogtown, heb ik maar een glimp opgevangen van wat er aan de hand was. Ik had een P-O-S Black Knight-skateboard met kleiwielen. Die is allang weg en ligt op de ashoop van mijn privéleven. Maar ik ben hem nooit vergeten. Het is alsof ik naar lang verloren gewaande broers en vrienden kijk, en het raakt me precies waar ik woon. Ik kan niet genoeg naar deze film kijken. Elke keer dat ik ernaar kijk, komt er een ander aspect naar boven, komt er een ander gezichtspunt scherp in beeld. De oude filmopnamen, de ongelooflijke stills, de hedendaagse persoonlijkheden, vermengd met de levendige schaduwen van het felverlichte verleden, het hartgrondige en niet overdreven verhaal, alles prachtig bij elkaar gevoegd op zo'n manier dat het een markante documentaire maakte van een echt deel van de Amerikaanse geschiedenis. Om met Glen Friedman te spreken: 'Het was ongelooflijk.'
Being in the suburbs of New York when the Z-Boys were creating history in Dogtown, I was only exposed to a glimpse of what was going on. I had a P-O-S Black Knight skateboard with clay wheels. It is long gone, and on the ash heap of my personal life. But I never forgot. It's like watching long-lost brothers and friends, and it hits me right where I live. I cannot watch this film enough. Every time I view it, some other aspect rises to the top, some other viewpoint come into sharp focus. The vintage footage, the incredible stills, the current personalities intermeshed with the vivid shadows of the brightly lit past, the heartfelt and not over-done narrative, all beautifully edited together in such a way as to make a landmark documentary of a genuine slice of American history. In the words of Glen Friedman - "It was F-ing unbelievable."