Snap, kraken, plop! Het krakende geluid van elke verandering in camerahoek. En dan heb ik het nog niet eens over de witte flitsen en de afgekapte einden van bijna elke gesproken zin. Wat waren ze in vredesnaam aan het doen in de montagekamer? Of was deze benadering opzettelijk? Vast niet. Wat voor doel kon hij hebben? Ondanks alle technische tekortkomingen is dit een interessante film over een dag in het leven van Joe, een oplichter, die vastbesloten is 200 dollar te verdienen voor het zwangere vriendinnetje van zijn vrouw. Joe Dallesandro is uitstekend als de relaxte, passieve, ontspannen jongeman die bereid is de ander het meeste te laten zeggen terwijl hij met een afwezige blik in zijn ogen luistert. Het verhaal is mager en schetsmatig, en beschrijft het onzekere leven van een man die zijn jonge vrouw en baby moet onderhouden met vluchtige straatseks. Eén ding is zeker: Joe is ongeremd als het gaat om het uitkleden voor seks of het poseren voor een kunstenaar. Dat is begrijpelijk, want hij heeft een knap gezicht en een al even knap lichaam.<br />Er is een scène in de film die opmerkelijk effectief is. Er is geen geluid, geen dialoog. Joe zit spiernaakt op de grond zijn baby kruimels te voeren. Er is een prachtige sereniteit en tederheid gevangen in deze rustige momenten. <br />Een andere scène met amusante belangstelling is die waarin Joe wanhopig een lening van 100 dollar probeert los te krijgen van een vriend in de sportschool, waarbij hij in een heel omslachtige benadering op het punt staat om het te vragen.<br />Joe probeert geïnteresseerd te kijken, maar aarzelt in zijn gesprek als een kunstenaar hem een non-stop opsomming geeft van Griekse en Romeinse kunst. Het is een voorproefje van een andere gelegenheid, wanneer Joe zich ontdoet van zijn kleren en in ware klassieke stijl als discuswerper poseert.<br />Aan het eind van de film krijgen we de indruk dat we Joe behoorlijk goed hebben leren kennen. Per slot van rekening heeft hij meer dan alleen zijn ziel blootgelegd.
Snap, crackle, pop! The jarring sound of every change in camera angle. And that's not to mention the white flashes and the clipped endings to almost every spoken sentence. What on earth were they up to in the editing room? Or could it be that this approach was intentional? Surely not. What purpose could it serve? Despite all its technical short-comings, this is an interesting film depicting a day in the life of Joe, a hustler, determined to earn $200 for his wife's pregnant girl friend. Joe Dallesandro is outstanding as the easy-going, passive, laid-back young man who is willing to let the other person do most of the talking while he listens with a faraway look in his eyes.<br /><br />The story is meagre and sketchy, documenting the uncertain life led by a man who relies on casual street sex to support his young wife and baby. One thing is certain, Joe is uninhibited when it comes to disrobing for sex or posing for an artist. Understandably so, for he has a handsome face and and equally handsome body.<br /><br />There is a scene in the film that is remarkably effective. There is no sound, no dialogue. Joe stark naked is crouching on the floor feeding crumbs of cake to his little baby. There is a beautiful serenity and tenderness captured in these quiet moments.<br /><br />Another scene of amusing interest is the one in which Joe desperately seeks a loan of $100 from a gym friend, coming to the point of asking in a very circuitous approach.<br /><br />Joe tries to look interested but is hesitant in his conversation when an artist gives him a non-stop resume of Greek and Roman art. It's a preliminary to another occasion when Joe divests himself of his clothes and poses as the discus thrower in true classical style.<br /><br />At the end of the film we gain the impression that we have got to know Joe pretty well. After all he has uncovered more than his soul.