In deze gespannen en door het karakter gedreven romantische tragikomedie krijgen we een inzicht in de vervlochten levens van vier dertigers uit Parijs. In het midden staat de vertolking van Max door Vinz Cassell. Een dweperige Romeo die als een blok valt voor de mooie, onbekende Lisa (Bellucci). Aangemoedigd door zijn gekwetste beste vriend Lucien (ontkoffie, in een ingetogen maar effectieve voorstelling), wint hij haar hart en ze leven nog lang en gelukkig... dat wil zeggen, tot de intrigerende, neurotische en geobsedeerde Alice (de veelzijdige Romane Bohringer) erg betrokken raakt bij het leven en de liefde van de andere drie.<br />De rijke plot wordt versterkt door een merkwaardige chronologische warboel, en de film ontpopt zich als een ingewikkelde legpuzzel, met het oog-snoepje van het Parijs op een ansichtkaart als middelpunt. Het gebruik van kleuren blijft niet onopgemerkt, vooral niet in Lisa's spectaculaire appartement (waarschijnlijk een verwijzing naar de titel van de film), waar de rode en gele tinten het vuur van passie en lust opwekken.<br />Het publiek kan zich in Max verplaatsen: hij draagt zijn hart op zijn tong en wordt er voortdurend voor gestraft door ironie en omstandigheden. In een gedenkwaardige scène missen onze gedoemde geliefden (die door een 'gechoreografeerd' misverstand op een pijnlijke manier van elkaar gescheiden zijn) op het nippertje de toevallige ontmoeting die hen ongetwijfeld weer bij elkaar zou brengen. Onafhankelijk van elkaar reizen ze naar dezelfde bestemming: zij in de metro, hij in een taxi, bijna t<0xC3><0xAA>te-<0xC3><0xA0>-t<0xC3><0xAA>te. Toch lijkt het lot het op hen gemunt te hebben, en het publiek wordt pikant geplaagd. Het zijn in feite de voorstellingen in deze film die L'Appartement zo bijzonder maken. Ik begrijp nog steeds niet waarom Vincent Cassell buiten Frankrijk geen grote ster is. Hij is wel degelijk aanwezig en divers. Monica Bellucci (Cassells levensgezellin ten tijde van het schrijven) is onlangs beroemd geworden in de Engelse filmindustrie, maar misschien om de verkeerde redenen <0xE2><0x80><0x93> ze is weliswaar goddelijk mooi, maar daarachter schuilt een getalenteerde actrice die een scène kan domineren in de klassieke 'leidende dame'-stijl, die door veel Britse en Amerikaanse actrices wordt verworpen ten gunste van de al te gemakkelijke'subtiele' benadering.<br />Al met al moet je deze film zien! Ik denk niet dat je teleurgesteld zult zijn. Hij is aangrijpend, bevredigend, amusant, treurig, overdadig en een les in artistieke filmmaken.
In this tense and character-driven romantic tragi-comedy, we are given an insight into the intertwining lives of four thirtysomething Parisians. At the centre is Vinz Cassell's portrayal of Max. A starry-eyed Romeo, he falls head over heels for beautiful stranger Lisa (Bellucci). Encouraged by his put-upon best friend Lucien (Écoffey, in an understated but effective performance), he wins her heart and they live happily ever after... that is, until the scheming, neurotic and obsessive Alice (the versatile Romane Bohringer) becomes very involved in the lives and loves of the other three.<br /><br />The rich plot is thickened by a curious chronological jumble, and the movie emerges as an intricate jigsaw, the eye-candy of picture-postcard Paris at the heart of it all. The use of colour does not go unnoticed, particularly in Lisa's spectacular apartment (presumably accounting for the film's title), where the reds and yellows provoke the fires of passion and lust.<br /><br />The audience can relate to Max: he truly wears his heart on his sleeve and is constantly punished by irony and circumstance for it. In one memorable scene, our fated lovers (agonisingly separated by a 'choreographed' misunderstanding) narrowly miss out on the chance meeting that would surely reunite them. Independent of one another, they travel to the same destination: her on the Metro, him in a taxi, practically tête-à-tête. Yet fate seems to have it in for them, and the audience is captivatingly teased.<br /><br />The performances in this film are really what make L'Appartement stand out. I still cannot understand why Vincent Cassell is not a big star outside France. He has presence and diversity in abundance. Monica Bellucci (Cassell's real-life spouse at the time of writing) has recently found fame in the Anglophone film industry, but perhaps for the wrong reasons - true, she is divinely beautiful, but behind that is a talented actress who can dominate a scene in classic 'leading-lady' style, which many British and American actresses dismiss in favour of the all-too-easy 'subtle' approach.<br /><br />All in all, watch this film! I doubt you'll be disappointed. It is gripping, satisfying, amusing, sad, lavish, and a lesson in artistic film-making.