Bij het lezen van een paar andere recensies over deze film moest ik denken aan zowel de goede als de minder goede aspecten ervan. Maar over het geheel genomen moet ik zeggen dat het een van de betere films is die ik de laatste tijd uit verschillende genres en landen heb gezien. Meer dan wat ook heeft deze film veel van de kenmerkende valkuilen van recentere internationale cinema ontweken, zoals het maken van mooie foto's van landschappen, het zijn van 'hip', 'leuk' of het imiteren van Amerikaanse films als pulpfictie. De film is in veel opzichten uniek. Om te beginnen is het een film over relaties waarin seks geen rol speelt (ongebruikelijk, vooral voor buitenlandse films). Het is ook een film over twee mannen.' Het verhaal is eenvoudig, maar zit vol met ingewikkelde details die door ieder mens gemakkelijk te begrijpen zijn en universeel relevant zijn. Ik vond de film niet duister of deprimerend (alles lijkt zo als je de hele tijd naar happy endings in Hollywood kijkt), maar eerder een ware weerspiegeling van menselijke emoties. In de scène waarin Mahmut beseft dat zijn neef weg is, zie je zowel zijn gevoel van opluchting, dat de neef weg is, als spijt, dat hij hem wegduwt. Wie heeft niet zo'n ambivalentie gevoeld <0xE2><0x80><0x93> bij het verlies van een vriend of geliefde, of in een andere situatie? Het komt zelden voor dat dit soort echte menselijke emoties op film op een niet-clichéachtige manier worden weergegeven. Wat de cultuur betreft, of dit nu een Turkse film is of niet, heb ik het gevoel dat het de heel moeilijke balans aangeeft tussen een 'Turkse' film <0xE2><0x80><0x93> over werkelijkheden die meer van toepassing zijn op die plek (de grotere strijd om het te maken in een Turkse stad tegenover een Europese; het grotere contrast tussen land en stad), en een universeel, menselijk verhaal dat niet noodzakelijkerwijs in Turkije hoefde te worden gesitueerd. In deze tijd, waarin mensen over de hele wereld cultuur consumeren en er een fetisj van maken, probeert deze film ons niet te verleiden als 'Turken', noch probeert hij het uit te dragen als een 'harde werkelijkheid' of 'zo is Turkije/Istanboel'. En toch zijn de culturele elementen aanwezig. Ik denk dat de vergelijking met'verloren in vertaling' die iemand heeft gemaakt heel goed is. Iedereen, in elk geval in de Verenigde Staten, was lyrisch over die film. Ik persoonlijk vond hem op zijn best middelmatig. Hij werd door iemand goed verwoord als een vaag verhaal dat zogenaamd te maken had met 'desoriëntatie' die mensen die in het buitenland wonen of reizen overkomt. Zelfs als de film humoristisch bedoeld was, waren de personages en hun motivaties of crises nooit duidelijk (zelfs voor een 'lichtere' film of komedie is dat noodzakelijk). En ik werd getrakteerd op een typisch 'oriëntaals' verhaal over de vervreemde Amerikáán in het buitenland. Om terug te gaan naar 'Distant', over het idee dat dit slecht acteerwerk is, of te langzaam, of geen plot, het spijt me, maar mensen die dat zeggen weten niets van film maken en misschien niets van menselijk zijn, neem me niet kwalijk. Je hoeft geen liefhebber van films of culturele connaisseur te zijn om deze film te waarderen. Deze film zal twee uur van je tijd goed besteed zijn!
Reading some of the other reviews of this film, i was reminded of both good and not so good aspects of it. But overall, i have to say it is one of the better films i have seen from any number of genres or countries recently. More than anything else, it avoided many of the typical traps of more recent international cinema, like taking nice pictures of landscapes or being 'hip', 'fun' or imitating American films like pulp fiction. The film is unique in many ways. For one thing, it is a film about relationships in which sex plays no role (unusual, especially for foreign films). It is also a film about two men's relationship to each other (also unusual - not a 'buddy film', no homosexual tension, no ego/phallic competition). It uses little dialogue, but communicates a tremendous amount. It is a simple story, yet full of complex details which are easily understood by any human being and universal in their relevance. I did not find the film dark or depressing (everything would seem this way if you watch Hollywood happy ending films all the time), but rather a true reflection of human emotions. For instance, in the scene where Mahmut realizes his cousin is gone is you see both his feeling of relief, that the cousin is gone and yet regret, that he pushed him away. Who has not felt such ambivalence - when losing a friend or lover, or in some other situation? It's rare to get these kinds of real human emotions displayed on film in a non-cliché way. As far as culture is concerned, or this being a Turkish film, i feel it strikes the very difficult balance between being a 'Turkish' film - about realities which more apply to that place (the greater struggle to make it in a Turkish city versus a European one; the greater contrast between country and city), and a universal, human story which didn't necessarily have to be set in Turkey. In this day and age where people around the world are consuming culture and fetishizing it, this film does not try to entice us as 'Turkish', nor does it try to communicate it as a 'harsh reality', or 'that's how Turkey/Istanbul IS'. And yet the cultural elements are there. I think the comparison to 'lost in translation' that somebody made is quite good. Everyone, at least in the US, was raving about that film. I personally thought it was mediocre at best. It was well put by someone as a vague story which supposedly was supposed to deal with 'disorientation' that happens to people living or traveling overseas. Even if the film was supposed to be humorous, the characters and their motivations or crises were never clear (even for a 'lighter' film or comedy, this is necessary). And i found myself being treated to a typically 'orientalist' story of the alienated Amerian overseas. Going back to 'Distant', as for the idea that this is bad acting, or too slow, or has no plot, I'm sorry but people who say this know nothing about film making and maybe nothing about being human, no offense. You do not have to be a film aficionado or cultural connoisseur to appreciate this film. This film will be two hours of your time well spent!