Nu zijn de televisieschema's (in Engeland tenminste) tjokvol met programma's over huizen, huizenjacht, huizenjacht en kookprogramma's's middags, en de kans dat een van de aardse omroepen zo'n complete obscuriteit uitgraaft om op een rustige middag een paar uur aan schermtijd te besteden, is op zijn zachtst gezegd klein. Maar in de jaren tachtig deed de BBC dat ook, en raad eens, ik heb ernaar gekeken. En het is een bewijs van de overweldigende vreemdheid van deze Hongaars-Amerikaanse coproductie dat ik me er nog grote brokken van kan herinneren, meer dan twintig jaar later. Om te beginnen verschijnt de held met die naam even in de openingstitels, om dan minstens een halfuur lang weer te verdwijnen. (Stel je een Amerikaanse film voor die zo is herschreven dat Feivel nergens meer te zien is, en je zult begrijpen hoe verwarrend dat is.) Er is een uiterst bizar stukje animatie waarin een van de personages zijn zorgvuldig in de was gezette snor laat bijknippen en uitrekken, compleet met een slissend geluidseffect waardoor hij de baas wordt. Waarschijnlijk hilarisch als je stoned bent, maar voor een kind is het behoorlijk verontrustend. Nu we het daar toch over hebben, de beruchte 'nijlpaardenslachtpartij' wordt op een abstracte manier weergegeven <0xE2><0x80><0x93> wolken in vage nijlpaardvormen worden door de bliksem getroffen <0xE2><0x80><0x93> maar toch is het behoorlijk onaangenaam. Deze film is in feite vrij koud en onpersoonlijk, een trieste stand van zaken die nauwelijks wordt gecompenseerd door het vreemd ogende productieontwerp, een en al modderige kleuren, wiebelige lijnen, opgeblazen vormen en die unieke Europese somberheid die doet denken aan Jan Svankmajer, alleen niet zo meeslepend. En dan, als klap op de vuurpijl, krijgen we liedjes van de Osmonds! Dit is niet zozeer een afschuwelijke film als wel een zeer misleidende, niet zozeer fantasmagorisch als wel een nogal slechte trip.
Now the television schedules (in England, at least) are crammed with home improvement, bargain-hunting, house-hunting and cookery shows in the afternoons, the chances of any of the terrestrial broadcasters digging out a complete obscurity like this to occupy a couple of hours of screen time on a slow afternoon are slender, to say the least. But back in the eighties, the BBC did just that, and guess what, I watched it. And it's a testament to the overwhelming weirdness of this Hungarian-American co-production that I can still remember large chunks of it, over twenty years later. To begin with, the eponymous hero appears briefly during the opening titles, only to vanish again for at least half an hour. (Imagine AN American TAIL re-edited so Feivel is nowhere to be seen, and you'll appreciate how confusing this is.) There's a supremely bizarre bit of animation where one of the characters gets his elaborately waxed moustache tweaked and stretched, complete with a boingy sound effect that causes him to go boss-eyed. Probably hilarious if you're stoned, but to a child, quite disturbing. Speaking of which, the infamous 'hippo cull' scene is represented in an abstract manner - clouds in vague hippo shapes are struck by lightning - but it's still pretty unpleasant. In fact, this film is pretty cold and uninvolving throughout, a sad state of affairs hardly helped by the strange-looking production design, all muddy colours, wobbly lines, bloated forms and that uniquely European bleakness reminiscent of Jan Svankmajer, only not as compelling. Then, to cap it all, we get songs by the Osmonds! This isn't so much an awful film as a deeply misguided one, not so much phantasmagorical as a rather bad trip.