De Hongkongse filmmaker Chang Chang Ho, die in 1972 de martial-artsfilm Five Fingers of Death maakte, wordt door een groot aantal filmexperts en kungfufanaten beschouwd als de eerste martial-artsfilm.<br />'Five Fingers of Death' werd in 1972 uitgebracht en was de tweede fase van het driestappenproces dat zou leiden tot de explosieve groei van de martial-artsfilms in het Westen. 'Billy Jack' (1971) met de beroemde Hapkido-gevechten in het park werd een jaar eerder uitgebracht en Bruce Lee speelde twee jaar later de hoofdrol in 'Enter the Dragon', waardoor de martial-artsfilm zijn plaats in de westerse cinema versterkte.<br />Maar wat is al die ophef over 'Five Fingers of Death'? De film, met zijn verschrikkelijke nasynchronisatie, explosieve (zij het niet erg onwaarschijnlijke) actiesequenties en technische gebreken en al, heeft een plot, zij het een erg mager. Chih-Hao (de overleden Lo Lieh) is een jonge, toegewijde leerling van Chinese gongfu die wordt uitgekozen om zijn school te vertegenwoordigen bij een ophanden zijnd toernooi in de vechtsport. Zijn leraar biedt aan hem te laten trainen in de 'IJzeren Vuist'-stijl van vechten, een stijl die zo dodelijk is dat hij met één klap een man kan doden.<br />Bovendien valt Chih-Hao's komst naar de school samen met een gewelddadig conflict met een rivaliserende school, de leerlingen en een drietal moordzuchtige zware jongens uit Japan. Voor je het weet dreigt er een grote terugslag voor Chih-Hao's school. De film gaat over zijn training en zijn vermogen om zijn geliefde school te vertegenwoordigen bij het komende toernooi.<br />Laat ik zeggen dat 'Vijf vingers van de dood' in feite de film is waarmee het allemaal is begonnen. Zoals een andere kijker al zei, heeft 'Vijf vingers van de dood' in de komende dertig jaar een groot aantal standaarden voor martial arts-films bepaald: Aziatische, Europese en Noord-Amerikaanse martial arts-films. Tot die standaarden behoren de toegewijde student, het leren van geduld en uithoudingsvermogen, conflicten tussen rivaliserende scholen, de intense etnische animositeit tussen Chinezen en Japanners, en het leren vechten voor dat goede ouderwetse actiemotief: wraak. 'Vijf vingers van de dood' zou ook een grote invloed hebben op Quentin Tarantino's 'Kill Bill'. Films (Tarantino leent heel royaal van dit project, onder andere van vele andere, zodat je dat weet).<br />De acteerprestaties zijn vrij goed, gezien het feit dat dit een martial-artsfilm uit het begin van de jaren zeventig is, en de beste daarvan is Lo Lieh. Als de atypische student van de martial-arts is zijn optreden behoorlijk baanbrekend, hoewel je dat op het eerste gezicht niet zou zeggen omdat die specifieke karaktertrek in de loop der jaren zo vaak met de dood is bekocht. Hij acteert heel nederig, doet alles wat hij kan om zijn vijanden te weerstaan en vecht niet tegen hen in woede of verlaagt zich niet tot hun niveau van domheid of arrogantie. En als hij zijn grootste tegenslag te verwerken krijgt, gaat de moed je een beetje in de schoenen zinken, omdat het zo wreed is en je je afvraagt of hij voldoende zal herstellen om zijn levenslange ambitie te verwezenlijken.<br />'Five Fingers of Death' is in alle opzichten een klassieker. Het is beslist niet volmaakt, en de kijkers zouden gek zijn als ze iets verwachtten van het kaliber van de 'Godfather' van de martial-artsfilms. Wat het je wel te bieden heeft, is het ultieme voorbeeld van oosterse man-tegen-mangevechten uit de tijd voordat oosterse cinema een belangrijke rol speelde in het Westen.<br /><br />7/10<br />P.S.: 'Enter the Dragon' Bolo Yeung verschijnt ook als de Mongoolse straatvechter aan het begin van de film.
Hong Kong filmmaker Chang Chang Ho's 1972 martial arts movie epic "Five Fingers of Death" is widely considered by a great many film experts and kung-fu movie fanatics to be the martial arts movie that started it all.<br /><br />Being released in 1972, it was phase-two of the three-step process that would lead to the explosion of martial arts movies in the West - "Billy Jack" (1971), with its famous Hapkido showdown in the park, was released the year before, and Bruce Lee starred in "Enter the Dragon" (1973) two years later, thereby solidifying martial arts movies' place in Western cinema.<br /><br />But what is all the hoopla about regarding "Five Fingers of Death"? The movie, with its terrible dubbing, explosive (if not highly improbable) action sequences and technical flaws and all, has a plot, albeit a very thin one. Chih-Hao (the late Lo Lieh) is a young and dedicated student of Chinese gong-fu who is selected to represent his school in an upcoming martial arts tournament. His teacher offers to allow him to self-train in the "Iron Fist" style of fighting, a style so deadly that it could very easily kill a man with only one blow.<br /><br />Additionally, Chih-Hao's arrival at the school coincides with a violent conflict with a rival school, its students, and a trio of murderous heavy hitters from Japan. Before you know it, a major setback threatens Chih-Hao's training, and his ability to represent his beloved school in the upcoming tournament.<br /><br />Let me just say that "Five Fingers of Death" is in fact the movie that started it all. As another viewer mentioned, "Five Fingers of Death" helped to set a lot of standards in martial arts movies over the next three decades - Asian, European, and North American martial arts movies. Such standards include the dedicated student, the learning of patience and endurance, conflicts between rival schools, the intense ethnic animosity between the Chinese and Japanese, and learning a system of fighting for that good old-fashioned action movie motive: revenge. "Five Fingers of Death" would also serve as a major influence on American filmmaker Quentin Tarantino's "Kill Bill" movies (Tarantino borrows quite liberally from this project, among many others, just so you know).<br /><br />The acting is pretty good, considering the fact that this is a martial arts movie from the early 1970s, the best of which is Lo Lieh. As the atypical student of the martial arts, his performance is quite groundbreaking, though upon first glance at this movie you wouldn't really know it because of how that particular character arc has been done to death so many times over the years. He's quite humble in his acting, doing anything he can to persevere over his enemies and not fight them in anger or stoop to their level of stupidity or arrogance. Also, when he suffers his major setback, it does make your heart sink a little bit because it's so brutal and you wonder if he's going to recover enough to realize his life-long ambition.<br /><br />"Five Fingers of Death" is a classic in every sense. It's by no means perfect, and viewers would be crazy to expect something on the caliber of the "Godfather" of martial arts movies. What it does offer you is the ultimate example of Eastern hand-to-hand combat from the time before Eastern cinema was a major fixture in the West.<br /><br />7/10<br /><br />P.S.: "Enter the Dragon" Bolo Yeung also appears as the Mongolian street fighter near the beginning of the film.