Verkoper Lenny Brown (Woods) raakt snel zijn talent kwijt om het spreekwoordelijke ijs aan eskimo's te verkopen. Brown en zijn vrouw Linda (Young) krijgen de kans om in Californië op te vallen door een filantropische ondernemer, en leven van hun belastingvoordeel; een fortuin dat ze verliezen als de federale overheid de belastingwetten verandert.<br /><br />Met zevenhonderdduizend dollar in het rood en dringend aan een 'boost' beginnen de yuppen zonder portefeuille enorme hoeveelheden Colombiaanse poeder op hun toeters te blazen, tot ze met nogal hongerige apen op hun rug zitten. Na een korte schoonmaakbeurt ziet Linda's door coke veroorzaakte miskraam Lenny weer als een flipperbal tussen uppers en downers stuiteren. Het eeuwige vagevuur volgt. <br /><br />Een eigentijdse versie van _Reefer Madness_, met perverse echo's van _ Lost In America_ van Albert Brooks, werd na de première overschaduwd door onthullingen in de roddelpers over een vermeende affaire tussen Woods en Young, en hun tumultueuze ruzie. Woods, die zich vervolgens had verloofd met paardentrainer Sarah Owen (nu zijn ex-vrouw), zou zijn afgewezen co-star een eis van twee miljoen hebben aangedaan wegens 'emotionele intimidatie' tijdens de opnamen, waarbij hij in de stijl van _Fatal Attraction_ nachtelijke telefoontjes naar zijn verloofde zou hebben gepleegd, en bij een bijzonder incident een verminkte babypop bij hem en Owen op de stoep zou hebben achtergelaten. Het gebrek aan chemie tussen de zogenaamd liefhebbende hoofdrollen is ironisch genoeg een van de meest deprimerende aspecten van deze laatste-dag-uitbuitingsfilm <0xE2><0x80><0x93> de enige echte passie die Woods voor Young aan de dag legt is wanneer hij haar door de kamer schopt. Het script is ook hilarisch en afschuwelijk, en verzacht Youngs bijna-coma-act als hij kreten als 'blijf bij me <0xE2><0x80><0x93> tot ik van de aarde val' krijgt om hem te imiteren. Bovendien verliest Woods' nerveuze, theatrale personage alle geloofwaardigheid wanneer hij er om te beginnen al zo uitzag.<br />Uiteindelijk moet The Boost in zijn context worden gezien: in de eenentwintigste eeuw is cocaïnegebruik alomtegenwoordig. Maar in 1988, toen Amerika nog verwikkeld was in een onoverkomelijke 'oorlog tegen drugs' De vezels van het land zelf leken in gevaar te verkeren - vandaar een van de meest helse - en daarom hysterische - uitingen van drugsmisbruik.
Salesman Lenny Brown (Woods) is fast losing his knack of selling the proverbial ice cream to Eskimos. Given a chance to shine in California by a philanthropic entrepreneur, Brown and his wife Linda (Young) live the high life off tax shelter investments; a fortune they lose when the federal government changes the tax laws.<br /><br />Seven hundred thousand dollars in the red, and in need of a 'boost', the yuppies without portfolio begin to hoover vast quantities of Colombian marching powder up their hooters, until they find themselves with rather hungry monkeys on their back. After briefly cleaning up, Linda's coke-induced miscarriage sees Lenny once more careering like a pinball between uppers and downers. Living purgatory follows.<br /><br />A contemporary take on Reefer Madness, with perverse echoes of Albert Brooks' Lost In America, The Boost was overshadowed on release by tabloid revelations concerning an alleged affair between Woods and Young, and their tumultuous falling out. Woods, then engaged to horse trainer Sarah Owen (now his ex-wife), reputedly slapped a $2 million lawsuit on his spurned co-star for "emotional harassment" during filming, citing Fatal Attraction-style late-night phone calls to his fiancée and, in one noteworthy incident, reputedly leaving a mutilated baby doll on his and Owen's doorstep.<br /><br />Ironically, the lack of chemistry between the supposedly loving leads is one of the more depressing aspects of this latter-day exploitation flick - the only real passion Woods demonstrates towards Young is when he's kicking her around the room. The script too is hilariously dreadful, perhaps mitigating Young's near-comatose performance when given howlers like "stay with me - 'til I fall off the Earth" to emote. Further, given Woods' edgy dramatic personae, his jittery descent loses all credibility when actually he looked that way to begin with.<br /><br />Ultimately, The Boost must be seen in context: in the 21st Century cocaine use is ubiquitous. However, in 1988, with America still embroiled in an unwinnable "war on drugs", the very fibre of the nation looked to be in peril - hence one of the most hellish - and for that read hysterical - depictions of drug-abuse.