De 'vampierrage' heeft naar mijn mening in feite bewezen dat zo'n beruchte categorisatie de moeite waard is. Vorig jaar waren er veel subgenrefilms uit een veelheid van landen. Ik heb er veel bekeken en heb er nog een paar te bespreken. Vergeef me mijn toegeeflijkheid, maar aangezien ik de trend als een fenomeen heb herkend (wat hij is en toevallig ook mijn favoriete horroronderwerp is), ga ik nu een tijdje naar Noord-Amerika verhuizen om je voor te stellen aan hopelijk betekenisvolle films die je nu nog niet hebt gezien.<br />Van de vele effecten van Twilight is de creatie van'mannelijke' en'meisjes' vampierfilms. Ik haat deze seksistische categorisatie, die een hele generatie fans polariseert tot 'kanten'. Ik denk dat mannen geneigd zijn tot op zekere hoogte de pest te hebben aan het werk van Stephenie Meyer (en de nakomelingen ervan) omdat ze het gevoel hebben dat ze een archetype dat altijd van hen is geweest, nu hebben bevrijd. Het is niet waarschijnlijk dat vrouwen in de toekomst van 'neutrale' films zullen genieten, aangezien ze zijn opgegroeid met ijzeren verwachtingen die vier keer werden opgelegd. We hebben meer regisseurs nodig om vampierfilms te creëren die beide seksen kunnen genieten (ongeveer) als vampiers de rage overleven en relevant blijven. Ik kan niet beslissen aan welk publiek de film de voorkeur geeft en daarom moet hij door niemand gezien worden. Laat me je er niet van overtuigen dat de film geen voorkeuren heeft. De regisseur is een man die beroemd is om zijn actiefilms met een verhaal. De hoofdpersoon is een man en heeft een passief-agressieve belangstelling voor zijn geliefde (daarover later meer). Toch is zijn verlangen naar een vrouw die hij zowel voor als na het sterfelijke leven heeft gekend niet geveinsd en zijn aandacht wordt beantwoord. Deze film heeft een mannelijke inslag, maar is toch niet zo eenzijdig dat vrouwen er niet van kunnen genieten. Hetzelfde kan niet gezegd worden van _Daybreakers_ of _New Moon_.<br />De plot volgt op een roman van Emile Zola, Thérèse Raquin, die ik niet heb gelezen. Volgens Wikipedia gaat de roman over een verhouding die zich ontwikkelt tussen een getrouwde vrouw en een vrijgezelle man. Hij vermoordt haar man tijdens een vistochtje en begint een relatie met haar. Ze zijn niet in staat om seks te hebben omdat ze zich het lichaam van de dode man tussen hen in voorstellen. Daardoor worden ze tot waanzin gedreven, maar ze zorgen wel voor de zieke moeder van de vrouw. Aan het eind van de roman proberen ze elkaar te vermoorden, ontdekken ze elkaars plannen en plegen ze zelfmoord.<br />Als je deze bijna 150 jaar oude Franse roman in het moderne Zuid-Korea transcribeert, heb je Dorst. Chan-Wook verfraait het verhaal niet genoeg om het te verheffen tot een must-see. Hij negeert vaak veel van zijn eigen ideeën om zijn inspiratie te volgen. Ik denk dat de meest memorabele delen zijn wanneer zijn scrupules door het verhaal uit hun verband worden gerukt. Zijn gebruik van de schoonmoeder als de katalysator voor hun slechte romance is gewoon perfect. Bekijk het maar eens.<br />De hoofdpersoon is oorspronkelijk een vrome christen die een vampier wordt na een foute bloedtransfusie nadat hij zich als vrijwilliger voor een nieuw medicijn heeft aangemeld. Zo wordt hij de god waar hij ooit verliefd op werd. Mensen komen in groten getale naar hem toe en zien hem als een groot genezer. Oké. Dat is echt cool en had een geweldige basis voor zijn relatie kunnen zijn. Toch krijgt dit idee weinig televisietijd terwijl hij verandert in een realistische Christusfiguur die zijn kuisheid probeert te bewaren hoewel zijn manier van leven eist dat hij die opgeeft. In plaats van de mensen met waandenkbeelden te confronteren, drinkt hij bloed uit comateuze ziekenhuispatiënten.<br />Laten we doorgaan met de christelijke zinspeling. De vrouw weet de vampierman zover te krijgen dat hij haar man vermoordt. Haar overbezorgde schoonmoeder krijgt een beroerte en waarschuwt uiteindelijk vrienden van de familie voor het verraad van haar schoondochter (wiebelende vinger). De man vermoordt haar, maar laat haar weer tot leven komen. Ze nodigen voormalige vrienden uit en de vrouw begint de mensen genadeloos te pesten. De man zegt dat het genoeg is en besluit naar een strand te rijden en dwingt haar met hem te wachten tot de zon opkomt. Ze sterven allebei, maar hij boetet voor haar misdaden (en die van hemzelf, maar in de film wordt haar verdorvenheid prominenter weergegeven). Het vrouwelijke personage is een karikatuur, en haar beroep biedt een verklaring voor haar gedrag. Zij is een huisvrouw zonder opleiding, terwijl de man een priester is wiens sterfelijke leven beperkt was. Vampirisme vergroot hun karaktertrekken. Zij wordt een monster, zoals je zou verwachten van iemand zonder kennis. Hij wordt een halfgod met een geest. Zijn leven is hoe atheïsten zichzelf zien, en haar leven is hoe religieuze mensen mensen zien zonder goddelijke tussenkomst.
The vampire "craze" has, in my opinion, actually proved its worthiness of such infamous categorization. There were many sub-genre films last year from a multitude of countries. I've reviewed many and have a few more to discuss. Forgive my indulgence, but since I've recognized the trend as a phenomenon (which it is and, coincidentally, features my favorite horror staple). I'm going to now move outside of North America for a bit and introduce you to hopefully meaning films that you didn't see as of now.<br /><br />Of the many effects of Twilight is the creation of "guy" and "girl" vampire movies. I hate this sexist categorization, which has the effect of polarizing an entire generation of fans into "sides". I think men are prone to hate Stephenie Meyer's work (and its offspring) to some degree because they feel some sense of betrayal that an archetype which was always theirs is now liberated. Women may be unlikely to enjoy future "neutral" pics since they grew up with ironclad expectations that were enforced four times. We need more directors to create vampire films which either gender is capable of enjoying (unequally) if vampires are going to survive the craze and remain relevant. Cue: Thirst This Korean film was directed by Park Chan-Wook of Oldboy fame. There are two ways to dissect it. Either it straddles between gender expectations and is universally marginally enjoyable, or it is a floundering mess that doesn't decide which target audience it prefers and should therefore be viewed by no one. Don't let me convince you that the film has no inclinations. Its director is a man whose fame is story-driven action films. Its protagonist is male and has a passive-aggressive interest in his lover (more on this later). Still, his desire for a woman he has known both before and after mortal life is not contrived, and his attention is returned. There is a male slant to this picture, yet it is not so one-sided that women could not enjoy it. The same cannot be said of Daybreakers or New Moon.<br /><br />The plot follows an Emile Zola novel called Thérèse Raquin, which I have not read. According to Wikipedia, the novel is about an affair that develops between a married woman and a single man. He kills her husband during a fishing trip and begins dating her. The two of them are incapable of having sex because they picture the dead man's body between them. They are thus driven to insanity, but care for the woman's ailing mother. At the novel's conclusion, they try to kill each other, discover each other's plans, and commit suicide.<br /><br />Now, transcribe this nearly 150 year old French novel into modern South Korea and you've got Thirst. Chan-Wook doesn't embellish the story enough to elevate this to must-see. He often ignores many of his own ideas in favor of following his inspiration. I think the most memorable parts are when his scruples are unhinged by narrative. His use of the mother-in-law as the foil for their bad romance is just perfect. See it.<br /><br />The protagonist is originally a devout Christian who becomes a vampire after a faulty blood transfusion following his volunteering for a new medicine. He thus becomes the god he once was smitten with. People flock to him and view him as a grand healer. OK. That's really cool and could have provided a great basis for his relationship. Yet this idea is given little idea screen time as he changes into a realistic Christ figure who tries to maintain his virtue even though his lifestyle demands that he relinquish it. Instead of confronting the delusional people, he instead sips blood out of comatose hospital patients.<br /><br />Let's continue with the Christian allusion. The woman tricks the vampire man into killing her husband. Her overprotective mother-in-law suffers a stroke and eventually warns friends of the family of her daughter-in-law's treachery (finger waggles). The man kills her but resurrects her. The two of them invite former friends over and the woman begins mercilessly harassing the humans. The man says enough is enough and decides to drive to a beach and forces her into waiting for sunrise with him. They both die, but he atones for her crimes (and his own but the film portrays her evil more prominently).<br /><br />The woman character is a caricature, and her profession offers an explanation for her behavior. She is a housewife with no education, while the man is a priest whose mortal life was restrictive. Vampirism magnifies their characteristics. She becomes a monster like one would expect of someone without knowledge. He becomes a demigod with a spirit. His life is how atheists view themselves and her life is how religious people view those without divine intervention.