Hoewel ik deze film niet aanbeveel, raad ik ook niet aan om deze recensie te lezen zonder de film te hebben gezien. Hoewel ik het einde niet heb verraden, of de meeste plotwendingen, kan deze film het beste zonder voorafgaande informatie worden bekeken. Het is moeilijk om het voornaamste probleem met de film Donnie Darko aan te wijzen, want er zijn er veel. Richard Kelly lijkt in zijn eerste speelfilm genoeg scènes te hebben verzameld van puberale woede, schimpscheuten, zelfingenomen rechtvaardigingen en onschuldige, banale filosofie om twintig tienerdrama's te inspireren; en die vervolgens te hebben samengeperst tot een film van twee uur met een sciencefictionachtige draai. Het resultaat is diep verontrustend - om alle verkeerde redenen. De film probeert het publiek over kronkelpaden te leiden zonder enig gevoel voor symboliek of betekenis, om hen te laten sympathiseren met eendimensionale personages, en bovenal om te hopen dat ze de onderontwikkelde plot, vol onopgeloste losse eindjes, zullen negeren door die te verbergen onder een vernis van CGI-effecten en neosurrealisme. De hoofdpersoon, Donnie Darko, is een jonge man, toegewijd aan therapie, verkeerd begrepen door zijn vrienden, en vijandig en ontevreden door zijn leven in de buitenwijken. We worden geacht te denken dat hij intelligenter is dan zijn schoolkameraadjes, hoewel dat soms een moeilijke veronderstelling is. Als een van zijn vrienden bijvoorbeeld met een absurde theorie over de smurfen op de proppen komt, en Donnie reageert met een eigen theorie, klaagt zijn vriend dat Donnie 'helemaal slim' is. Maar Donnies toespraak is niet slimmer dan die van zijn vriend - alleen maar bozer. Het enige duidelijke bewijs van zijn intelligentie is de beschrijving van zijn gestandaardiseerde testuitslagen als intimiderend; maar gezien de houding van de regisseur ten opzichte van eenvoudige categorisatie van menselijke elementen (zoals aangetoond in de FEAR-LOVE-aflevering) is dit een armzalig substituut voor karakterontwikkeling. Donnie neemt voorgeschreven medicijnen in om geestelijke problemen te bestrijden, die in deze film niet direct ter sprake komen. In feite is de hele kwestie van de drugs ingehouden, en een van de eerste kansen die de regisseur heeft om de film te redden, gaat verloren. De dubbelzinnigheid van Donnies vreemde lot, de mogelijkheid dat dit allemaal een product van zijn verbeelding is, wordt naar de achtergrond gedrongen, waardoor de film voor honderd procent science-fiction wordt. Dat zou op zichzelf niet slecht zijn, behalve dat de 'wetenschap' achter de 'fictie' erg wankel is. Het wetenschappelijke gedeelte is, als gevolg daarvan, meer afhankelijk van dure computeranimaties dan van de daadwerkelijke ontwikkeling van de betrokken theorieën (op een gegeven moment zegt een leraar die het over tijdreizen heeft dat hij ontslagen zal worden als hij over het onderwerp blijft praten. Verdere uitleg is blijkbaar niet nodig). Donnies omgang met een bezoeker uit de toekomst brengt hem tot diverse wrede daden. De rechtvaardiging voor deze daden is een lastige kwestie. Hij beschadigt zijn school, maar dat is niet erg, want zijn school behandelt hem niet als een persoon. Zijn straf is een griezelige advocaat van de eigenwaarde (iets wat lijkt op Tom Cruise). Het verhaal speelt zich af in 1988, vlak voor de verkiezingen tussen Bush en Dukakis, en de regisseur wijst op dit punt tijdens de film. De focus gaat echter precies zo ver: Donnies norse vader met het blauwe boordje stemt voor Bush, terwijl zijn vrijgevochten, rebelse dochter voor Dukakis wil stemmen. Er is niets wat ook maar in de verste verte op een politieke verklaring lijkt, alleen maar een verklaring van het voor de hand liggende. Het eerste is niet nodig om een goede film te maken, maar het laatste moet worden weggelaten. Evenzo vraagt Donnies hartgrondige toespraak over het feit dat hij niet in staat is alle menselijke emoties in de nietszeggende categorieën 'angst' en 'liefde' onder te brengen, niet veel begrip van het publiek. Iedereen weet dat er meer zijn dan die twee menselijke emoties, en vooral de nadruk op dit feit is waardeloos. Mr. Kelly brengt eer aan verscheidene symbolen van de popcultuur van de jaren tachtig in zijn film: E.T., Stephen King, de Smurfen, Back to the Future. In zijn hart voelt deze film aan als een eerbetoon van de regisseur aan zichzelf, een verzameling van zijn eigen ervaringen, interesses, persoonlijke helden en tegenstanders, bevestigingen en ontgoochelingen, ruw aan elkaar genaaid door ongeoefende handen. Hele liedjes worden in muziekvideoformaat gespeeld op de handelingen van de personages, kennelijk omdat de regisseur van die liedjes houdt. Personages die weinig tot niets met de plot te maken hebben (inclusief de archetypische bullebak, het dikke meisje en de rechtse idiote leraar) krijgen onnodig veel aandacht, omdat de regisseur ze echt op de een of andere manier wilde inlijven. Door de rommelige puinhoop die Donnie Darko is, vragen we ons af of Kelly nog genoeg ideeën heeft om een nieuwe film te maken, of dat hij al zijn creativiteit heeft verspild aan één zinloze, rommelige, meanderende poging.<br />Mijn score: 1/10.
Although I do not recommend this film, neither do I recommend reading this review without first seeing the movie. Though I have not given away the ending, or most of the plot twists, this movie would be best viewed without any prior information. It's hard to pinpoint the chief problem with the film Donnie Darko, as there are many to deal with. Richard Kelly, in his first feature film, seems to have collected enough scenes of adolescent rage, late-night stoner diatribes, self-righteous justifications and inoffensive, banal philosophy to inspire twenty teen-angst dramas; then mashed them into a single two hour package with a sci-fi twist. The result is deeply distressing-- for all the wrong reasons. The film attempts to lead the audience down convoluted paths without any sense of symbolism or meaning, to make them sympathize with one-dimensional characters, and above all hopes that they will ignore the underdeveloped plot, full of unreconciled loose ends, by hiding it under a veneer of CGI effects and neo-surrealism. The main character, Donnie Darko, is a young man, committed to therapy, misunderstood by his friends, and rendered hostile and disaffected by his suburban life. We are meant to feel that he is more intelligent than his schoolmates, although sometimes that is a difficult assumption to make. For example, when one of his friends comes up with an absurd theory about the Smurfs, and Donnie counters with a theory of his own, his friend complains about Donnie acting "all smart." Donnie's speech, however, is no smarter than that of his friend-- just angrier. The only clear evidence of his intelligence is his principal's description of his standardized test scores as `intimidating;' but given the director's slant against simple categorization of human elements (as shown in the FEAR-LOVE sequence), this is a poor substitute for character development. Donnie takes prescribed drugs to combat mental problems, which are not addressed directly in this film. In fact, the entire issue of the drugs is understated, and one of the first chances the director has to redeem the film is lost. The ambiguity of Donnie's strange destiny, the possibility that all of this may be a product of his imagination, is pushed into the background, making the film 100 percent science fiction. This would not be a bad thing in itself, except that the "science" behind the "fiction" is very shaky. The explanations of time travel are weak, at best sounding like detached, uninformed rambling. We get the idea that the film's writer once read a book about time travel or a few chapters, and can't quite remember how it worked, but was sure that it was really interesting and wanted to work it into the film. The scientific portion, as a result, depends more heavily on expensive computer animations than actual development of the theories involved (at one point, a teacher discussing time travel states that if he continues to speak on the subject, he'd be fired. Apparently no further explanation is needed). Donnie's dealings with a visitor from the future lead him to commit several vicious actions. The justification for these actions is a tricky business. He damages his school, but it's okay, because his school doesn't treat him like a person. His punishment of a creepy self-esteem advocate (somewhat similar to Tom Cruise's character in Magnolia) results in the man's public humiliation. But should the audience believe that Donnie is some sort of avenging angel, striking out against ignorance and debauchery? He himself seems ignorant of the effects of these actions until after the fact. Aside from these flaws, the film is riddled with flat, uninteresting generalizations of humanity. The story is set in 1988, just before the Bush/Dukakis election, and the director touches on this point during the film. The focus, however, extends exactly this far: Donnie's gruff, blue collar father is voting for Bush, while his free-spirited, rebellious daughter plans to vote for Dukakis. There is nothing even remotely resembling a political statement here; simply a statement of the obvious. The former are not necessary to make a good film, but the latter should be left out. Likewise, Donnie's heartfelt speech about not being able to lump all human emotions into the bland categories of "fear and "love;" this doesn't ask the audience to make any great leaps of understanding. Everybody knows that there are more that two human emotions, and particular emphasis on this fact is worthless. Mr. Kelly gives homage to several symbols of 80's pop culture in his film: E.T., Stephen King, the Smurfs, Back to the Future. At it's heart, this film feels like the director's homage to himself, a collection of his own experiences, interests, personal heroes and adversaries, affirmations and disenchantments, roughly stitched together by untrained hands. Entire songs are played in music video format to the characters actions, seemingly because the director likes the songs. Characters who have little to no bearing on the plot (including the archetypal bully, fat girl, and right-wing idiot teacher) are given unnecessary focus, because the director really wanted to pack them in somehow. The awkward mess that is Donnie Darko leaves us wondering if Mr. Kelly has enough ideas left in his head to make another film, or if he has wasted all his creativity in one pointless, cluttered, meandering effort.<br /><br />My rating: 1/10.