Wat het zo leuk maakt om op willekeurige momenten naar willekeurige films te kijken, is dat je nooit precies weet wat je kunt verwachten of waar het volgende grote stuk film zich zal afspelen. De laatste tijd heb ik naar klassieke films gekeken in de vorm van aan elkaar geniete klassiekers als 'Raging Bull' of 'Raiders of the Lost Ark', maar deze keer nam mijn videorecorder me weg van de moderne gemakken en zette me neer vlak voor 'The Railway Children' van Lionel Jeffries. Dit is een vakkundig geregisseerde film over drie jonge kinderen, een mysterieuze gebeurtenis met hun vader, een verhuizing naar de open velden van Engeland en uiteindelijk de beloning die ze krijgen door alleen maar naar treinen te zwaaien. Het ziet er allemaal heel hoopvol uit omdat het al een tijdje niet meer op dvd is uitgebracht, maar binnen het eerste kwartier van deze film besef je dat het meer is dan een gewone kinderfilm die 'Railway Children' is geworden in een tijd waarin zuiverheid meer was dan alleen maar 'nee' zeggen, waarin familie alles betekende en waarin avontuur om elke bocht van de spoorlijn voor het grijpen lag. Dit is meer dan een aanbiddelijke film, er zijn geweldige filmische technieken gebruikt, de gewone kijker wordt met onbeantwoorde vragen aan het scherm gekluisterd en drie perfecte metgezellen volgen deze reis van 110 minuten. 'Railway Children' is een verloren schat die zowel door families als filmliefhebbers gezien moet worden. Er zijn verschillende momenten in 'Railway Children' die het verhaal van middelmatigheid naar uitmuntendheid tillen. Een daarvan zijn toevallig onze drie kinderen Bobby, Phyllis en Peter. De moderne film verzekert ons dat deze drie kinderen niet kunnen zorgen voor voldoende duisternis, vrolijkheid en inzicht in de wereld om hen heen, maar de kinderen van Jeffries bewijzen het tegendeel. Van intelligent uitgesproken zinnen (van acteren tot het script) tot oprechte vriendelijkheid en toewijding aan dit kleine dorp, helemaal tot en met de laatste ontmoeting bij de halte van de trein; deze kinderen zijn meer dan kindersterren die een verhaal naar voren brengen, ze leiden ons met emotie, overredingskracht en een realisme dat de kinderen van vandaag niet zien. Er zit meer verbeelding in deze kleine vhs dan ik in jaren in een film heb gezien. Een favoriete scène die in alle algemene termen behandeld had kunnen worden, en die ik in andere films heb gezien, was de verjaardagsscène voor Bobby. De manier waarop Jeffries haar tussen gasten en cadeautjes laat zweven, was opwindend en verfrissend, en zorgde ervoor dat onze ogen zowel van de scène als van onze geest opgewonden bleven. Een andere scène die mijn aandacht trok, was toen de kinderen cadeautjes aan het uitdelen waren voor Perks, en toen Jeffries een man om een cadeautje vroeg, liet hij hem alleen maar zeggen: 'Nee, dat doe ik niet. Ik hou niet van Perks.' De reactie van de kinderen is hilarisch en levert voor zowel kinderen als volwassenen momenten om van te genieten. Deze film, die in de jaren zeventig van de vorige eeuw is opgenomen, biedt meer dan de meeste moderne komedies. Het is een creatieve film, met een geweldige choreografie en regie.<br />Dat wil zeggen, hoeveel ik ook van deze film hield, hij was niet perfect. Jeffries slaagt er uitstekend in om ons te laten raden naar wat er met vader is gebeurd, maar het voelde wel alsof het gebeurde, alsof de kinderen in het ongewisse werden gelaten, en dat het aan het eind plotseling duidelijk werd. Meer details over vader, niet veel meer, zouden zijn karakter hebben geconsolideerd en ons de kans hebben gegeven om meer van de reactie van de kinderen te zien. Er zit ook een scène in deze film, een van die grandioze breedbeeldbeelden van het Engelse platteland die adembenemend zijn, maar als je wat beter kijkt, zie je toevallig auto's op de achtergrond. Ik moest erom grinniken, maar het leidde me niet te veel af van het algemene beeld. Dit soort films wordt tegenwoordig zwaar gemist, en vreemd genoeg lijken alleen de Britten het lef te hebben om ze te maken. Films als 'Love, Actually' of 'Vicar of Dibley' tonen de macht en opwinding van gemeenschapsdorpen, waar iedereen iedereen kent en we niet bang zijn om buren te zijn. Dit is meer een thema dat het Amerikaanse publiek meer begrip zou kunnen bijbrengen voor wat er buiten gebeurt, in plaats van afgezonderd te blijven van je eigen gebeurtenissen.<br />Over het geheel genomen was ik dol op 'Railway Children'. Ik wist niet wat ik moest verwachten toen ik de film voor het eerst in de vhs-speler stopte, maar vanaf de openingsscène tot en met het exploderende treinstel en Perks verjaardag bewees Jeffries dat hij het meest kindvriendelijke verhaal met gemak aankon. Zijn vermogen om de kinderacteurs het gevoel te geven dat ze echte personages waren, om de volwassenen minder te betrekken en om de kinderen te betrekken alsof ze volwassenen waren, was uitmuntend. Dit is een film die je kunt zien als een sterk alternatief voor alles wat Disney uitbrengt. De voortdurend terugkerende thema's van vriendschap, vriendelijkheid tegenover vreemden en vergevingsgezindheid knallen met gratie en kracht door de tv. 'Railway Children' is meer dan alleen een kinderfilm; het is een programma dat een vast onderdeel zou moeten zijn van het moderne kijkerspubliek. Het geeft niet alleen een prachtig beeld van het Engelse landschap, maar leert (en toont) ook dat het leven groter zou zijn met de nadruk op verbeeldingskracht en moed, in plaats van te vechten tegen de slechteriken van de computer.<br />**************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
What is enjoyable about watching random movies at random times is that one never quite knows what to expect or where the next great piece of cinema will emerge. Recently, my viewing has taken the form of stapled classics like "Raging Bull" or "Raiders of the Lost Ark", but this time my VCR took me away from modern conveniences and plopped me right down in front of Lionel Jeffries' "The Railway Children". This is a skillfully directed film about three youthful children, a mysterious event with their father, relocation to the open fields of England, and eventually the rewards inherited by merely waving at trains. At first glance this seemingly simple children's film doesn't seem all that hopeful as it has been lost on VHS rarity for some time, but within the first fifteen minutes of this film, one realizes that it is more than just your common place children's movie  "Railway Children" was created during a time when purity was more than just saying "no", when family meant everything, and where adventure was ready for you around every railroad track bend. This is more than an adorable film, it has amazing cinematic techniques used, it keeps the regular viewer glued to the screen with unanswered questions, and gives three perfect companions to follow along this 110-minute voyage. "Railway Children" is a lost treasure that needs to be seen by families and film aficionados alike.<br /><br />There are several moments that stand out proudly in "Railway Children" that transform this from mediocrity to excellence  one happens to be our three children; Bobby, Phyllis, and Peter. Modern cinema assures us that these three children cannot provide ample darkness, laughter, and insight into the world surrounding them, but Jeffries' children prove otherwise. From intelligently spoken lines (both from acting and the script), to sincere kindness and dedication to this small village, all the way to the final meeting at that train stop; these children are more than just child stars advancing a story, they are leading us with emotion, persuasion, and a realism unseen by today's children. There is more imagination packed in this small VHS than I have witnessed in film for years. A favorite scene that could have been handled with generality, of which I have seen in other films, was the birthday scene for Bobby. The way that Jeffries floats her between guests and gifts was exciting and refreshing, keeping our eyes excited about each scene, as well as our mind. Another scene that captured my attention was when the children were working on gifts for Perks, when asking one man for a gift, Jeffries has him merely state, "No, I will not. I don't like Perks." The children's reaction is hilarious  providing moments for both children and adults to enjoy throughout. Filmed in the 1970s, this tiny feature provides genuine laughs than most modern comedies. It is a creative film coupled with great choreography and direction.<br /><br />That is to say, as much as I loved this film, it wasn't perfect. Jeffries does a great job of keeping us guessing as to what happened to father, but it did feel like the event occurred, the children were kept in the dark, and it suddenly resolved itself by the end. More detail to father, not much more, would have solidified his character and given us the opportunity to see more of the children's reaction. Also, there is one scene in this film, one of those grandiose wide-screen shots of the English countryside that is just breath-taking, but when looking a bit closer you happen to see cars in the background. It made me chuckle, but didn't distract too much from the overall picture. Cinema like this is sorely missed today, and oddly, it seems that only the British have the gumption to produce it. Films like "Love, Actually" or "Vicar of Dibley" demonstrates the power and excitement for community towns, places where everyone knows everyone and we aren't afraid to be neighborly. This is more of a theme that American audiences could have more of  more understanding of what is happening outside, instead of remaining secluded to your own events.<br /><br />Overall, I loved "Railway Children". I didn't know what to expect when I first put it in the VHS player, but from the opening scene, to the exploding train set, to Perks birthday, Jeffries proved that he could handle the most child-friendly story with ease. His ability to make the child actors feel like real characters, to involve the adults less, and to involve the children like they were adults was outstanding. This is a film to be viewed as a strong alternative to anything Disney releases. The continually occurring themes of friendship, kindness to strangers, and forgiveness blasts through the TV with grace and power. "Railway Children" is more than just a kid's film; it is a feature that should be a staple to modern audience viewing. Not only does it give a great visual to the English countryside, but it also teaches (and shows) how life would be greater with an emphasis on imagination and courage, instead of fighting any CGI bad guys.<br /><br />Grade: **** ½ out of *****