Tenminste, als je een Disney-fan bent (nou ja, van het soort dat zowel van live-actionfilms als van animatiefilms houdt), als je een kind bent, als je in je hart een kind bent, zo erg zelfs dat je nauwelijks beseft dat je volwassen bent, als je absoluut van elke film houdt waarin dieren een rol spelen, vooral als ze kunstjes doen, of als je niet te veeleisend bent en het leuk vindt om naar Air Bud: World Pup te kijken. Ik ben een Disney-fan. Ik heb genoeg van deze film genoten, en ik wil hem graag nog een keer zien.<br />Maar tjonge, wat heeft hij een problemen. De voornaamste fout komt voort uit een combinatie van te veel personages, te veel plotlijnen en te weinig tijd om ze allemaal uit te werken. In een tijdsbestek van 82 minuten zien we volwassenen die trouwen, tieners die verliefd worden en proberen zich er niet ongemakkelijk bij te voelen, tieners die strijden om liefde en jaloezie, tieners die spionnetje spelen, honden die verliefd worden, honden die voetballen, honden die puppy's krijgen, manipulatieve ouders die er alles voor overhebben om hun kinderen een lesje te leren, huishoudelijk werk, en schurken die ingewikkelde complotten smeden en uitvoeren. Ik vergeet waarschijnlijk iets, maar dat zijn 10 grote plotkwesties die moeten worden opgelost, met minder dan 10 minuten per draad om ze op te lossen, en waarschijnlijk moeten ze tot een samenhangend geheel worden verweven dat niet te ingewikkeld is <0xE2><0x80><0x93> dit is tenslotte een kinderfilm <0xE2><0x80><0x93> en dat is ook grappig en hartverwarmend. Zoals te verwachten was, was regisseur Bill Bannerman, die op zijn beurt voor het eerst de leiding had (hij heeft veel ervaring met een tweede eenheid), niet opgewassen tegen die taak. Ik weet zeker dat het niet hielp dat er minstens drie scenarioschrijvers bij betrokken waren, en waarschijnlijk ook producenten die dicteerden.<br />Het eindresultaat is dat _Air Bud: World Pup_ erg chaotisch is. Gebeurtenissen vinden plaats met weinig rechtvaardiging, en erger nog, met weinig verklaring. Mensen bedenken en doen dingen voornamelijk omdat ze moeten <0xE2><0x80><0x93> en snel <0xE2><0x80><0x93> zodat alles binnen 90 minuten kan arriveren waar het moet zijn. Van de ene fase naar de volgende kan de tijd een halfjaar of zo vooruitspringen. Het is een film over mensen die geestelijk gehandicapt zijn, en kinderen die gewoon intuïtief aanvoelen wat een hond denkt en dan onverwacht in actie komen. Sommige van die draden hadden gewoon moeten worden verwijderd, want het is moeilijk om al te zeer in de film op te gaan als je, zodra je op een idee bent gekomen, het alweer bent vergeten.<br />Wat ook niet helpt, is het feit dat een van de draden in feite een imitatie is van _One Hundred and One Dalmatians_ (1961), maar dan zonder een personage van Cruella de Vil. En een ander probleem is dat ik, gezien de manier waarop de film is geredigeerd, moet aannemen dat de hond, Air Bud, waarschijnlijk niet veel met de voetbal kon doen. In tegenstelling tot de eerste twee films is een hond die een sport beoefent hier bijna een bijgedachte, en als we hem zien, is het in heel snelle fragmenten; af en toe lijken deze fragmenten zelfs geholpen te worden door computeranimatie.<br />Maar voor iemand als ik heeft Air Bud een goedkope charme: World Pup. Het script en de uitvoeringen balanceren vaak tussen belachelijk, onecht en een beetje clichématig. Die combinatie bevalt me meestal wel. Het maakt de film zowel een beetje voorspelbaar als subtiel bizar. En soms, zoals aan het eind, wanneer de film zijn consistentie volledig verwaarloost en in wezen een reclame wordt voor het U.S. Women's Soccer Team, is Air Bud: World Pup zo overduidelijk smakeloos dat je er onwillekeurig van gaat houden.
At least if you're a Disney fanatic (well, of the variety who loves their live-action films as well as the animated stuff), if you're a kid, if you're a kid at heart almost to the extent that you hardly realize you're an adult, if you love absolutely any film that features animals, especially when they're doing tricks, or if you're just not too demanding, Air Bud: World Pup is somewhat enjoyable to watch. I'm a Disney fanatic. I enjoyed this film enough, and I'll gladly watch it again.<br /><br />But boy does it have a lot of problems. The main flaw arises from a combination of too many characters, too many plot threads and not enough time to take care of them all. In the space of 82 minutes, we've got adults getting married, teens falling in love and trying not to be awkward at it, teen competition for love and jealousy, preteens playing spy games, dogs falling in love, dogs playing soccer, dogs having puppies, manipulative parents who'll do anything to make their kids win being taught a lesson by their kids, housekeeper dilemmas, and crooks cooking up and executing elaborate plots. I'm probably forgetting something, but that's 10 big plot issues to be dealt with, with less than 10 minutes per thread to deal with them, and presumably weave them into a coherent whole that's both not too complicated--this is a kids' film, after all--and that's also humorous and heartwarming. Not surprisingly, director Bill Bannerman, on his first turn being completely in charge (he has a lot of previous second unit experience), wasn't quite up to the task. I'm sure it didn't help that there were at least three screenwriters involved, and probably dictating producers, as well.<br /><br />The end result is that Air Bud: World Pup is extremely choppy. Events occur with little justification, and worse, often little explanation. People figure out and do things primarily because they need to--and fast--so that everything can arrive where it needs to arrive in less than 90 minutes. From one cut to the next, time might jump ahead six months or so. We have both adults who seem like maybe they're mentally disabled and kids who just intuitively figure out what a dog is thinking and rush into some unexpected action. Some of the threads should have simply been removed, because it's difficult to become too engaged in the film when as soon as you're introduced to an idea, it's already passed you by.<br /><br />Also not helping is the fact that one of the threads is basically a rip-off of One Hundred and One Dalmatians (1961), minus a Cruella De Vil character. And another problem is that given the way the film is edited, I have to assume that the dog, Air Bud, probably couldn't do much with the soccer ball. Unlike the first two films, a dog playing a sport is almost an afterthought here, and when we see him, it's in very quick glimpses; every once in a while, these snippets appear to be even aided by computer animation.<br /><br />Yet, for someone like me, there's a cheesy charm to Air Bud: World Pup. The script and performances often teeter between ridiculous, hokey and kinda clichéd. I tend to like that combination. It makes the film both a bit predictable and subtly bizarre. And at times, like the ending, when the film completely abandons consistency and basically becomes a commercial for the U.S. Women's Soccer Team, Air Bud: World Pup is so blatantly tacky that you can't help but love it.