Ik probeer hier iets van waarde te vinden. Het beste wat ik kan bedenken is dat Truffaut een film wilde maken die net zo saai, pijnlijk, kinderachtig, irritant, onlogisch en hersenloos was als de ervaring van verliefdheid. Als dat zijn doel was, dan is hij daarin geslaagd, maar de oplossing van zijn oefening is in feite een saaie bedoening.<br />Er is één scène die schreeuwt om een spoof: Belmondo vergelijkt de gelaatstrekken van Deneuves gezicht met die van een landschap. Het enige wat ik de hele tijd kon denken was 'ijsvlakte', 'ijsschots', 'twee eenzame vissers met legeroverschotten op een bevroren meer in Minnesota'.<br />Het enige andere interessante punt was de wederopstanding van Buffoons theorie van het klimaatdeterminisme. De tropen worden gepresenteerd als het paradijs, en naarmate het kouder wordt, worden de dingen steeds erger, en het calvinistische Franse Zwitserland kan de pot op. Dat was best grappig.
I'm trying to find something of value here. The best I can muster is that Truffaut wanted to make a movie as tedious, painful, puerile, annoying, illogical, and brainless as the experience of being in love. If that was his goal, then he succeeded, but the solution to his exercise is really a drag to watch.<br /><br />There is one scene that screams for a spoof: Belmondo compares the features of Deneuve's face to the features in a landscape . All I could think the whole time was "glacier," "ice floe," "two lonely fishermen wearing Army surplus on a frozen lake in Minnesota."<br /><br />The only other point of interest was the resurrection of Buffoon's theory of climatic determinism. The tropics are presented as paradise, and things get progressively worse as they get colder, hell being Calvinist French Switzerland. That was kind of funny.