Derek Jarman heeft ons keer op keer laten zien dat dialoog niet zijn sterkste punt is. Hij is schilder, en hij schildert. Zijn films zijn bijna altijd visueel schitterend, maar ongeveer net zo opwindend om naar te kijken als verf die al droog is. Kijk naar zijn films in snel tempo, de heel snelle setting die je alleen op dvd kunt krijgen. In De storm doet Jarman heel weinig met het script of de personages, hij gebruikt ze gewoon als een latwerk om een heel lange en goed in elkaar gezette cinematografische lijst aan op te hangen. Hij gaat zelfs zo ver dat hij Shakespeares oorspronkelijke script tegenspreekt om deze tergend langzame en levenloze scènes te bereiken. Er is niets van de romantiek, magie, trucage of urgentie die het script nodig heeft, alleen een beetje spontaniteit, en het karakter van Caliban in het bijzonder is gereduceerd tot een bibberende, krankzinnige idioot, net als Gaveston in Jarmans Edward II. Het is jammer dat dit zo ongeveer de enige filmversie van De storm is die beschikbaar is.
Derek Jarman has shown us time and time again that dialog is not his strong suit. He is a painter, and paint he does. His films are almost always visually splendid, but about as exciting to watch as paint that is already dry. Watch his movies in fast forward, the really fast setting that you can only get on DVD. In The Tempest, Jarman does very little with the script or the characters, using them as simply a lattice to hang a very long and well-constructed cinematographic frame. He even goes so far as to contradict Shakespeare's original script to achieve these excrucriatingly slow and lifeless scenes. There is none of the romance, magic, trickery, or urgency the script calls for, little spontaneity, and the character of Caliban in particular is reduced to a quivering and insane idiot of sorts, similar to Gaveston in Jarman's Edward II. It is too bad that this is just about the only film version of The Tempest available.