'The Melancholy of Haruhi Suzumiya' (Suzumiya Haruhi no Yuutsu) is een van de meest onderhoudende animes die ik in lange tijd heb gezien. Als je weg kunt kijken van de krankzinnige, en soms perverse, humor, is het gemakkelijk om een briljant geconstrueerd en meesterlijk uitgevoerd werk te vinden.<br />Een deel van de genialiteit komt voort uit het feit dat de afleveringen niet in chronologische volgorde staan, zodat je sommige dingen waar ze het in het begin over hebben misschien niet begrijpt, maar naarmate de serie vordert merk je dat je zegt: 'Aha, dus dat bedoelden ze!' Ook al kan dit sommige mensen in verwarring brengen, nadat je de serie hebt gezien.' Het zal niet meevallen om het verhaal op deze manier te vertellen.<br />De nadruk ligt uiteindelijk op de personages. Het hoofdpersonage, Haruhi Suzumiya, is verreweg de meest excentrieke heldin van elke anime ooit. Haar openingsrede voor haar klas, waarin ze verklaart dat ze 'niet geïnteresseerd is in normale mensen' en op zoek is naar 'espers, buitenaardse wezens en tijdreizigers', is absoluut bizar, maar in dat opzicht is ze beminnelijk.<br />Dan is er Kyon, de 'normale' jongen die wordt betrokken bij de waanzin die Suzumiya-san omringt. Hij is de verteller, en zijn snelle geestigheid maakt het tafereel altijd des te amusanter. Hij zit gevangen te midden van verschillende facties die allemaal proberen Haruhi Suzumiya te beïnvloeden, en de andere drie personages zijn vertegenwoordigers van die facties; ironisch genoeg zijn zij juist de wezens waarnaar Haruhi op zoek is, en toch kunnen ze zich niet aan haar bekendmaken.<br />De eerste is Yuki Nagato, een rustig meisje dat toevallig het enige lid is van de literaire club van de school, en ook een vertegenwoordigster van de integratiegedachte entiteit; ze is in wezen een buitenaards wezen, hoewel de beste beschrijving van haar een computerprogramma in een menselijk lichaam is. Haar zuiver emotieloze reacties maken haar komisch uitgestreken en doen je altijd denken dat er meer is dan je op het eerste gezicht zou denken. Suzumiya's laatste personage is Mikuru Asahina, de tijdreiziger, die toevallig ontzettend knap is, een grote hufter, en het onderwerp van Suzumiya's plannen om haar club, de SOS-brigade, aan de wereld te presenteren. Het eindresultaat is dat Suzumiya haar dingen laat doen die grensden aan seksuele intimidatie, en dat ze haar fetisj-uniformen laat dragen. Het laatste personage is Koizumi Itsuki, de timide en altijd optimistische filosoof die toevallig Haruhi's 'esper' is, hoewel hij zijn krachten alleen onder bepaalde omstandigheden kan gebruiken.<br />Het eindresultaat van al deze personages is een komedie die anders is dan alle andere, zowel grof als diepzinnig, en altijd briljant. Geloof je me niet? Kijk maar naar de eerste aflevering, hun'studentenfilm'. Dan zul je zien wat ik bedoel.
From the get go, you won't be able to look away, and you won't want to. "The Melancholy of Haruhi Suzumiya" (Suzumiya Haruhi no Yuutsu) is one of the most entertaining animes I've seen in a long time. If you can look away from the insane, and sometimes perverse, humor, it's easy to find a brilliantly constructed and masterfully executed work.<br /><br />Part of the brilliance comes from the fact that the episodes are not in chronological order, so you may not understand some of the things they talk about at first, but as the series progresses you'll find yourself saying "ah, so that's what they meant!" Even though this might confuse some people, after watching the show you'll be hard pressed to make a case against telling the story in this fashion.<br /><br />After all the focus is on the characters. The title character, Haruhi Suzumiya, is by far one of the most eccentric heroines of any anime ever. Her opening speech to her class, in which she declares she is "not interested in normal humans," and is searching for "espers, aliens and time travelers," is absolutely bizarre, but she's lovable that way.<br /><br />Then there's Kyon, the "normal" guy who is pulled into the madness surrounding Suzumiya-san. He's the narrator, and his quick wit always makes the scene that much more entertaining. He finds himself caught in the middle of various factions all trying to influence Haruhi Suzumiya, and the other three characters are representatives of these factions; ironically, they are the very beings Haruhi is searching for, and yet they cannot reveal themselves to her.<br /><br />The first is Yuki Nagato, a quiet girl who happens to be the only member of the school Literary club, and also a representative of the Integration Thought Entity; she is basically an alien, though the best description of her is a computer program in a human body. Her purely emotionless responses make her comically deadpan and always make you think there's more than meets the eye. Then there's Mikuru Asahina, the time traveler, who happens to be incredibly cute, a major ditz, and the subject of Suzumiya's plans to advertise her club, the SOS Brigade, to the world. The end result is that Suzumiya does things to her that border on sexual harassment, making her dress up in fetish uniforms. The final character is Koizumi Itsuki, the timid and perpetually optimistic philosopher who happens to be Haruhi's "esper," though he can only use his powers in certain conditions.<br /><br />The end result of all these characters is a comedy unlike any other, that is both crude and deep, and always brilliant. Don't believe me? Watch the first episode, their "student film." You'll see what I mean.