Zelfs met de lage normen van een toegewijde horrorfan, vond ik deze film meer dan afschuwelijk. Het was een enorme teleurstelling omdat het een van de acht Horrorfest-films was. Ik kan alleen maar hopen dat de andere zeven beter waren. Ik schaamde me zelfs voor de vrienden die ik heb kunnen overhalen om deze film te zien, en dat zijn dezelfde vrienden die ik naar de remake van The Wicker Man heb laten kijken. Het heeft alle clichés uit het boek. Het heeft zelfs moeite gekost om ze erin te verwerken. Laten we beginnen met de personages. In plaats van één jonkvrouw in nood krijgen we er drie: de ongetrouwde, hete moeder met twee dochters overleeft een opbloeiende, maar hersenloze tiener en een schattig maar tegelijkertijd eng klein meisje van wie je gewoon weet dat ze'speciale' vaardigheden zal hebben, waaronder bovennatuurlijke kennis en het vermogen om met de doden te communiceren. Het kleine meisje is hetzelfde als in de remake van The Amityville Horror. Ze was een beetje irritant, maar lang niet zo irritant als Dakota Fanning.<br />Al met al leken deze personages op personages uit een Lifetime-film. Ik dacht dat de horrorfilms, waarin de vrouwelijke personages in vol ornaat naar bed gaan en in het donker rondrennen om hun aanwezigheid kenbaar te maken aan iedereen die oren heeft, misschien wel waren overgestapt op dit punt, maar niet deze. Ik vind het ook onvoorstelbaar dat geen van hen de moeite nam om de voordeur dag en nacht te vergrendelen. Om je een idee te geven van hoe weinig ik met deze personages te maken had, besteedde ik het grootste deel van mijn tijd aan de vraag hoe koud het op de set moest zijn geweest, omdat iedereen zelfs in zijn eigen huis een jas aanhad en witte tanden had. Ondanks alle machinale intriges bouwt de film geen enkele spanning op, behalve dan dat je je afvraagt wanneer hij afgelopen zal zijn. Er is meer sfeer in de Giant, midden op een doodgewone doordeweekse middag. Wat de dialoog betreft, had ik citaten uit tien andere films kunnen opdiepen en een betere, geloofwaardiger verhandeling in elkaar kunnen flansen. Het bloederige niveau, het snoepje voor een horrorfan, was op zijn best minimaal. Zonder hun piepkleine wapens waren de 'zombies' helemaal niet bedreigend. Je zou er waarschijnlijk een paar door de kamer kunnen schoppen.<br />Wat hem echt kapotmaakt is de banaliteit ervan. Horrorfilms kunnen, meer dan welk ander genre ook, niet tegen ongeïnspireerde middelmatigheid. Geef mij maar een griezelfilm die komisch onbeholpen is of schandalig over de top met bloed. Ik kan zelfs de nieuwe films met hun kruiperige marteling wel aan. Af en toe zou ik een echt angstaanjagende wel kunnen waarderen, alles liever dan dit.
Even with the low standards of a dedicated horror fan, I found this film to be beyond awful. It was a huge disappointment since it was featured as one of the eight Horrorfest films. I can only hope the other seven were better. I was actually embarrassed for the friends I was able to convince to see this, and these are the same friends I made watch the remake of The Wicker Man. It has every cliché in the book. In fact, it went out of its way to include them. Let's start with the characters. Instead of one young damsel in distress, we get three: the single, hot mom with two daughters a blossoming yet brainless teenager and a cute yet simultaneously creepy little girl that you just know is going to have 'special' skills including supernatural knowledge and the ability to communicate with the dead. The little girl is the same one that was in the remake of The Amityville Horror. She was a little annoying but not nearly as irritating Dakota Fanning.<br /><br />Overall, these characters seemed like escapees from a LifeTime movie. I thought perhaps horror movies had moved on from scenes where the female characters go to bed in full makeup and run around in the dark announcing their presence to anyone with ears, but not this one. I also find it inconceivable that none of them could be bothered to secure the front door from arbitrarily opening day and night. To give you an idea about how uninvolved I was with these characters, I spent most of my time thinking about how cold it must have been on the set because everyone was in a coat even in their houses and how white their teeth were.<br /><br />Despite all the formulaic plot machinations, the film does not build any suspense at all except to wonder when it will be over. There is more atmosphere at the local Giant in the middle of the most mundane of weekday afternoons. As for the dialogue, I could have sampled quotes from ten other films and cobbled together better, more believable discourse. The gore level, the eye candy for a horror fan, was minimal at best. Without their tiny weapons, the 'zombies' were not menacing at all. You could probably drop kick a couple of them across the room.<br /><br />What really kills it is its banality. Horror films, more than any other genre, cannot survive uninspired mediocrity. Give me a horror movie that is comically inept or outrageously over the top with gore. I can even take the new ones with their cringe inducing torture. Every once in a while I'd appreciate a truly frightening one, anything but this.