De man met de gouden arm, Otto Preminger's controversiële, panoramische misdaaddrama, speelt zich af te midden van de mentale beschrijvingen van de levende en architecturale bewoners, in een ritmische, zwiepende opstelling. De film opent met een close-up van Frankie die door een raam naar binnen kijkt, en vertelt ons al dat de subjectieve beleving van de hoofdpersoon een hoge vlucht zal nemen. De film wordt in steeds kleinere ruimtes getrokken en sluit zich af, terwijl het lang uitgesponnen pokerspel van de plaatselijke gangster zichzelf afsluit van het daglicht en zichzelf insluit, terwijl Sinatra's Frankie Machine zichzelf opsluit in een kamer in de gevierde scène van zijn aangrijpende strijd om zijn verslaving te overwinnen. Het visuele verkeer in The Man with the Golden Arm, dat de vormen en gezichten van zijn jazzy stedelijke haven uitzoekt, typeert de grillige psychologische omstandigheden waarin hij verkeert en vormt een overweldigende omgeving, die in stand wordt gehouden door de steeds terugkerende close-ups van Frankies ogen.<br />De gratie van dit vurige drama, dat al in het begin van de opwindende openingsscène begint, toont het gezag over de waarneembare wereld die studioproductie mogelijk maakt. De prachtig verwaarloosde decors van de stad vormen een onafhankelijk oord zonder begin of eind, een onbepaalde staat, van het soort dat in werkelijkheid nauwelijks zo lang duurt als deze opstopping lijkt te duren voordat hij wordt opgeknapt of geëgaliseerd. De premisse van drugsverslaving, Sinatra's geweldige optreden, Elmer Bernsteins aanstekelijke, krachtige jazzmuziek en de beroemde, invloedrijke en controversiële openingsscène van Saul Bass, die zich concentreert op de geanimeerde uitgeknipte arm van een heroïneverslaafde, hebben ervoor gezorgd dat The Man with the Golden Arm in zijn tijd de aandacht vestigde op de noodzaak van realisme in het nog steeds terughoudende Hollywood. Het is impressionistisch en subjectief, zoals ik al zei, maar de bedoeling, de kracht en de geest van de film zijn veel dichter bij huis.<br />Wat me het meest in deze film fascineert, is het feit dat het een gangsterfilm is. Het heeft de illegale kaartspelletjes, de korte trucjes, de vechtpartijen, de vuurwapens, de achterbakse streken, personages die op de vlucht zijn, een femme fatale, een verbluffend sexy revolverliefje, de louche nachtclubs en de stedelijke omgeving, maar het exploiteert deze omgeving niet alleen voor het vermaak. Het is echt de perfecte omgeving, en het genre, om dit verhaal te vertellen, een door misdaad geteisterde stedelijke wijk waar het maar al te gemakkelijk is om te ontsnappen door middel van een paar flessen, of drie, of vier, of drugs, een tijdelijke dosis die er in werkelijkheid alleen maar voor zorgt dat je in de vergetelheid blijft, weg van elke verlichting en alle duidelijke scenario's die de wereld te bieden heeft.
The Man with the Golden Arm, Otto Preminger's controversial, panoramic crime drama, plays itself out among the mental descriptions of its living and architectural occupants, in rhythmic, lashing arrangement. Opening the film, a closeup from within a bar of Frankie looking in through the window, already tells us to the prominence that the protagonist's subjective experience will grasp. Pulled in the direction of increasingly slighter spaces, the film shuts itself off, as the local gangster's long-drawn-out poker game shuts itself from the daylight, bolts itself in, as Sinatra's Frankie Machine has himself locked in a room in the celebrated scene of his harrowing struggle to overcome his habit. In delving into the shapes and faces of its jazzy urban haven, the visual traffic in The Man with the Golden Arm characterizes skewed psychological circumstances, forming an overpowering environment, as maintained by the recurring tracking shots into closeups of Frankie's eyes.<br /><br />The grace of this fiery drama, striking as early as the exciting opening crane shot, displays the command over the perceptible world that studio production allows. The wonderfully dilapidated urban sets define an independent place with no beginnings or ends, an indeterminate state, the sort that in reality hardly last as long as this skid row seems to before being gentrified or leveled. The flair of certain performances, particularly Robert Strauss's as the wonderfully named underworld gambling boss Schwiefka and Arnold Stang as Frankie's trusty four-eyed lapdog, becomes this fiery surreal feature pleasingly. The premise of drug addiction, Sinatra's powerhouse performance, Elmer Bernstein's infectious, forceful jazz score and Saul Bass's famous, influential and controversial opening sequence centering on the animated paper cut-out of a heroin addict's arm ensured that, in its era, The Man with the Golden Arm presses forward upon the cause for realism in the still reticent Hollywood. It is impressionistic and subjective, as I say, but its intent, its force and its spirit are much closer to home.<br /><br />What absorbs me the most in this film is its aspect as a gangster film. It has the illegal card games, short cons, the fights, the guns, the double-crosses, characters on the lam, a femme fatale, a stunningly sexy gun moll, the shady nightclubs and urban landscape, but it does more than exploit this environment for entertainment. Really, it is the perfect environment, and genre, in which to tell this story, a crime-ridden urban borough where it's all too comfortable to escape through a bottle or two, or three, or four, or drugs, a transient dose that really just functions to keep one in obscurity from any enlightenment and all the clear scenarios the world could bid.