'Nuts in May' is misschien wel een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Als Ed Wood nog zou leven, zou dit het soort film zijn dat hij zou maken. Als je zou zeggen dat deze film slecht is, zou dat het understatement van de eeuw zijn. Maar hoe slecht is hij eigenlijk? Nou, er zijn twee niveaus van slecht: 'het is zo slecht dat het goed is' of 'het is zo slecht dat het godvergeten slecht is'. Deze film behoort tot het laatste. Het kleine beetje onbedoelde humor dat hij heeft, maakt het langzame, moeilijk te begrijpen, saaie deel van de film niet goed. <br /><br />SUMMER: SPOILERS<br /><br />Twee Anglo's van middelbare leeftijd maken een reisje naar het platteland voor wat R&R en kamperen, en daar ontmoeten ze Ray in spe Jim (dat leg ik later wel uit), die zijn tent naast ons hoofdpersonage heeft. Het grootste deel van de film zien de twee hoofdpersonen bezienswaardigheden op het strand, in een steengroeve en op andere opwindende locaties. Tussen deze avonturen door praten ze eindeloos over het milieu, vegetarisme, het verzamelen van fossielen, de plicht van een fatsoenlijk burger en fatsoenlijk eten, alles wat ik in een komedie wil zien. Ze vervelen niemand die naar hen wil luisteren. De dialogen zijn niet alleen slecht, maar het tempo in sommige scènes is zo traag dat ik soms zin heb om te gaan pitten. De scènes gingen eindeloos door en net als er iets begint op te bouwen en er iets gaat gebeuren eindigt de scène. Halverwege de film dacht ik bij mezelf: 'Er gaat niets gebeuren in deze film, het is echt een film over niets.'<br />De personages zijn irritant en herhalen voortdurend dingen. Bij een deel had ik het gevoel dat de regisseur een wrede grap met zijn publiek uithaalde. De scène waar ik het over heb is de 'Sing Along'-scène. Daarin spelen onze twee saaie Britten wat muziek voor ons, eigenlijk waren het dezelfde 44 regels keer op keer op keer op keer. Het idee was dat Ray met hen mee zou zingen, maar Ray wist net zo goed als wij dat zij de slechtste songwriters zijn die de mens ooit heeft gekend. Deze scène was meer dan saai, toen het lied voor de vijfde keer werd gespeeld, begon ik me af te vragen of een genadige God wel bestond.<br />Woorden kunnen de gruwelijkheid van deze film niet beschrijven. Het eerste wat je opvalt zijn de onontcijferbare Britse accenten die de meeste spelers hebben. Herinner je je de zware Schotse accenten in Trainspotting nog? Dat was een 10.<br />Tegen het eind raakt ons boom omhelzend, onsamenhangend stel in gevecht met een paar van Ray's vrienden die totaal geen respect hebben voor de regels van het kamperen. Onze held wordt zo woedend dat er een klimatologische strijd uitbreekt tussen onze held en de koppensneller. Om hun geschil te beslechten gaan de twee mannen met elkaar op de vuist. Dat is nog eens een knokpartij! Dat is het moment waarop de niet-intensieve humor begint. Ik moest zo hard lachen om de onbeholpenheid van dit alles dat ik dacht: 'Dit maakt misschien de andere 80 minuten goed.' Na dit histerische gevecht rent onze held achter een paar struiken om zijn ogen uit te huilen en de andere man roept Ray bij zich door hem om een of andere reden Jim te noemen.<br />Een knokpartij, een huilende natuur van 40 jaar oud en een 3/4-personagenaamverandering in de film, daar zou Ed Wood trots op zijn. Maar goed, ik werd weer gedwongen de laatste 10 minuten door te maken, die eindigen met een lange opname van een varken. Waarom? Wie zal het zeggen? Het ene moment zien we een varken grazen en het volgende moment rollen de credits over het scherm. Een van de slechtste eindes van een van de slechtste films aller tijden.
"Nuts in May" may be one of the worst films i have ever seen. If Ed Wood was still alive this would be the type of movie he would be doing.To say this movie is bad would be the understatement of the century. But how bad is it really? Well, here are two levels of bad i go by; "it's so bad it's good" or "it's so bad it's GOD AWFUL". This film falls into the latter section. What little unintentional humor it has does not make up for the slow, hard to understand, boring majority of the film.<br /><br />SUMMARY: SPOILERS**<br /><br />Two middle-aged Anglos take a trip to the countryside for some R&R and camping, there they met Ray soon-to-be Jim (I'll explain later), who's tent is next to our main couple. Throughout most of the movie the two leads go sight seeing on the beach, at a rock quarry and other exciting locations. In between these adventures they talk endlessly about the environment, vegetarianism,fossil collecting, the duty of a proper citizen and proper diet, all thing i want to see in a comedy. They bore anyone who will listen to them. The dialogue is not only bad, but the pacing in some scenes is so slow i sometimes felt like dosing off. Scenes would go on forever and just when it begins to build up and something is about to happen the scene ends. Half way through the movie i thought to myself, "Nothing is going to happen in this thing, it is truly a movie about nothing".<br /><br />The characters are annoying and constantly repeat things. At one part i felt the director was playing a cruel joke on his audience. The scene i am referring to is the "Sing Along" scene. In it our two boresome Brits play some of there music for us, actually it was the same 4 four lines over and over and over and over. The idea was to get Ray to sing along with them, but Ray knew, as well as us, that they are the worst songwriters known to man. This scene was beyond tedious, by the fifth time the song was played i started to question the existance of a merciful God.<br /><br />Words can not describe the awfulness of this film. The first thing that strikes you is the indecipherable British accents that most of the cast has. Remember the thick Scottish accents in Trainspotting? Times that by 10.<br /><br />Towards the end our tree hugging, incoherent, couple get into a fight with some of Ray's friends that have complete disrespect for the rules of camping. Our hero becomes so incensed that a climatic battle ensues between our hero and the head hellraiser. To settle their dispute the two men engage in a stick fight. That's right a stick fight! Now this is where the unintensional humor starts. I laughed so hard at the ineptitude of it all that i thought, "This may make up for the other 80 minutes." After this histerical battle our hero runs behind some bushes to cry his eyes out and the other man calls Ray over by calling him Jim for some unknown reason.<br /><br />A stick fight, a crying nature loving 40 year old and a character name change 3/4 into the movie, Ed Wood would be proud.<br /><br />Though, i was again forced to endure the last 10 minutes which to sum up ends with a long take of a pig. Why? who the hell knows. At one moment we see a pig grazing and the next the credits start to role over the screen. One of the worst endings to a one of the worst films of all time.