Het is Burt Reynolds' Citizen Kane. Tragisch genoeg kwam niets anders waar hij bij betrokken was ook maar in de buurt van 'Sharkey's Machine'. Ik had de indruk dat hij er alles in stopte wat hij had. Het is een film die dol is op films. De openingsscène waarin rechercheur Sharkey eigenhandig een buslading gijzelaars redt, is een immens opwindend stuk film. Alles gaat zo snel als het eenmaal mis is gegaan dat het een eigen leven lijkt te gaan leiden, een briljant bereikt effect. Het ziet er koud, gespannen en gevaarlijk uit in de straten van meneer Reynolds. Het politiebureau ziet er vuil en vermoeid uit, vol wanhopige mensen aan beide kanten van de wet, schreeuwend, vloekend, proberend deals te sluiten of gewoon in leven te blijven. De onlangs gedegradeerde Sharkey <0xE2><0x80><0x93> een beloning voor een mislukte drugsvangst (door een corrupte smeris) <0xE2><0x80><0x93> daalt af in deze onderwereld. Hij en zijn team maken deel uit van de zedenpolitie. Informatie over een corrupte politicus leidt hen naar de wereld van dure callgirls en meedogenloze drugsbaronnen. Als hij het appartement van zo'n callgirl (Rachel Ward) in de gaten houdt, wordt Sharkey verliefd op haar portret aan de muur (ik weet het, ik weet het) en als in een van de kamers het gezicht van een vrouw is weggeschoten, denkt hij dat zij het is. (Nou ja, ik zei al dat het een film was die van films hield.) De scène waarin ze bij hem naar binnen loopt, werkt uitstekend, ook al heb je het origineel gezien. De film zit vol goede vondsten, met name het oorlogsverhaal van Charles Durning, subtiel geacteerd en opgenomen, in scherp contrast met Sharkeys ontvoering en marteling, die naar behoren wreed en wreed zijn. Ik moet Vittorio Gassman en Henry Silva noemen als twee totaal verschillende maar even kwaadaardige broers, zonder ook maar enige overeenkomst. Ze zijn 'vol' als ze op het witte doek verschijnen en zijn geen verlies voor de maatschappij als hun tijd gekomen is, en het einde van meneer Silva is werkelijk bijzonder. Zoals gezegd is dit een Clint Eastwood-film die Clint nooit heeft gemaakt. Het grootste compliment dat ik 'Sharkey's Machine' kan geven, is dat Clint Eastwood naar mijn mening geen betere film had kunnen maken. De soundtrack is van een al even hoog niveau, met nummers van Sarah Vaughan, Joe Williams, Julie London, Chet Baker en andere topartiesten. Achter de titelsequentie speelt Randy Crawfords 'Street Life', en ik kan nooit naar de film kijken zonder in gedachten Sharkey over het trottoir te zien lopen. Net als andere correspondenten heb ik nooit begrepen waarom deze film zo'n flop was. Ik hoop dat er een kritische herziening komt, vooral in een tijd waarin zoveel politiefilms en -series zonder een kwart van hun energie, frisheid en pure levenslust van de daken worden geprezen. Als je ooit in de verleiding komt om Burt Reynolds te zien als een uitgebrande <0xE2><0x80><0x93> uit-één-truc-pony <0xE2><0x80><0x93> zet dan 'Sharkey's Machine' in je videoapparaat. Ik beloof je dat je niet teleurgesteld zult zijn.
This is Burt Reynolds'"Citizen Kane".Tragically nothing else he was ever involved in came close to approaching "Sharkey's Machine".It seemed to me that he put everything he had into it.It is a movie that is in love with movies.The opening sequence where Detective Sharkey single-handedly rescues a bus-load of hostages is an immensely exciting piece of cinema. Everything moves so quickly once it has started to go wrong that it appears to take on a life of its own,a brilliantly achieved effect. It looks cold,tense and dangerous on Mr Reynolds' streets. The precinct house looks dirty and tired,full of desperate people on both sides of the law,shouting,cursing out,trying to do deals or just stay alive.Into this underworld descends the recently demoted Sharkey - a reward for a bungled drugs bust(caused by a corrupt cop) - he and his team are part of the vice squad.Information they pick up concerning a crooked politician leads them into the world of high-class call girls and ruthless drug barons. Watching the apartment of one such call-girl(Rachel Ward)Sharkey falls in love with her portrait on the wall(I know,I know)and when a woman's body is found with its face shot off in one of the rooms,he thinks its her.(Well,I did say it was a movie that loved movies). The scene where she walks in on him works beautifully,even if you have seen the original. The film is full of good touches,I particularly like Charles Durning's war story,subtly acted and shot in sharp contrast to Sharkey's abduction and torture which is suitably harsh and brutal. I must mention Vittorio Gassman and Henry Silva as two disparate but equally evil brothers with absolutely no redeeming features whatsoever. They are "full on" every time they're on screen and are no loss to society when their time comes,Mr Silva's end being extra special indeed. As has been mention,this is a Clint Eastwood movie that Clint never made.The biggest compliment I can pay "Sharkey's Machine" is to point out that in my opinion Clint Eastwood couldn't have made a better job of it. The soundtrack is of an equally high standard,featuring Sarah Vaughan,Joe Williams,Julie London,Chet Baker and other top class artists. Randy Crawford's "Street Life" plays behind the title sequence,and I can never hear it without ,in my mind's eye,seeing Sharkey striding along the sidewalk. Like other correspondents I have never understood why this film was a bit of a flop.I hope it is due for a critical revision,particularly at a time when so many cop movies and shows without a quarter of its energy , freshness and sheer joie de vivre are lauded from the rooftops. If you're ever tempted to think of Burt Reynolds as a burnt - out one - trick pony,put "Sharkey's Machine" in your video machine.I promise you won't be disappointed.