Het verbaasde me dat ik deze film leuk vond, want ik ben van de 'kijk je hersens na bij de deur en veel plezier'-school voor films kijken. Maar deze film raakte me in mijn hart. Ik heb vrienden als de geestelijk gehandicapte Emily. Ik heb vrienden als de ongesocialiseerde Evie. En ik heb in Evies schoenen gestaan, kansen verjaagd uit angst en uit toewijding aan anderen.<br />Amy Madigans teleurstelling over haar dochters was op het scherm bijna tastbaar, en de ongemakkelijke momenten waarop ze probeerde de kloof tussen haar en Evie te overbruggen waren rauw en pijnlijk om te zien. En misschien ben ik dommer dan de meeste mensen, maar ik zag de wending met Evies vader niet aankomen. Meestal heb ik dat soort dingen vrij snel door. Mijn bedenkingen zijn vergelijkbaar met die van anderen die hier zijn geciteerd. Ik vond dat Christopher Lloyds geweldige, sympathieke personage (een heel andere rol voor hem, vond ik) te weinig werd gebruikt. Wat gebeurde er met hem als hij besefte wat er met de poëzie aan de hand was? Zou hij, net als James, het opnieuw proberen? Ten tweede, het einde, voor zover dat er was, leek niets op te lossen of te bereiken. Ik verwachtte niet dat de stukken zouden worden opgepakt en dat alle uiteinden netjes zouden worden samengebonden, maar ik had het gevoel dat ik het oneens was met de personages, dat er geen echte genezing plaatsvond en dat er geen echte pogingen tot genezing werden gedaan.<br />Verder, verfijnd en lyrisch en verontrustend en voor sommigen heel, heel waar.
I was surprised to like this movie since I'm from the "check your brain at the door and have fun" school of film viewing. However, this film touched my heart. I have friends like mentally retarded Emily. I have friends like unsocialized Evie. And I've been in Evie's shoes, chasing away opportunity out of fear and out of devotion to others.<br /><br />Amy Madigan's disappointment in her daughters was almost palpable on screen and the awkward moments where she tried to bridge the gap with Evie were raw and painful to watch. And perhaps I am denser than most, but I never saw the twist with Evie's father coming. Usually I cotton on to those things rather quickly.<br /><br />My reservations are similar to others posted here. I thought Christopher Lloyd's wonderful, sympathetic character (a very different role for him, I thought) was underused. What happened to him once he realized what was going on with the poetry? Would he, like James, try again??? Second, the ending, such as it was, didn't seem to resolve or accomplish anything. I didn't expect the pieces to be picked up and all the ends tied neatly, but I felt that I was left at odds with the characters, that there was no real healing taking place here or any real efforts at healing being made.<br /><br />Otherwise, exquisite and lyrical and disturbing and, for some, very, very true.