Dit is, om verschillende redenen, een heel erg slechte actiefilm. Ten eerste is Seagal vreselijk uit vorm. Hij ziet er oud en dik uit, speelt alsof hij een irritante verplichting moet vervullen en zijn vechtscènes vereisten creatieve montage of gewoon vervanging. Ten tweede is zijn tegenstander een heel zwakke schurk. Dit gaat over een slim en gemeen meesterbrein en Chestnut levert geen resultaat. Dus hoe zit het met de actie? Nou, de twee partijen schieten voortdurend op elkaar op verschillende locaties in de gevangenis van Alcatraz. Ze schieten wild en slecht, want vergeleken met de hoeveelheid benodigde munitie is de opbrengst nogal laag. Er is niets om deze film te redden. Er is geen enkele goede zin en geen enkele goede grap. Het kleine psychologische intermezzo met 49er Een en rechter McPherson is belachelijk. Dus wat heeft het te bieden? Nou, de gebruikelijke Bell-helikopters, silhouetten die in blauw licht en in slow motion bewegen, deuren die doorzeefd zijn met kogels en 1000 watt-lampen die door de gaten schijnen, figuren die door de lucht springen terwijl ze schieten, ladingen wapens die uit het niets komen, een lange zwarte jas met daarin een brutale zwarte vent en een dunne houten kist met 25 ton goud. De pijn blijft tot de allerlaatste opname, een hopeloze poging om de afsluiting te verlichten. De Californische strandjongen Don Michael Paul was aan het schrijven en regisseren. Deze berg van verveling komt tenminste voort uit slechts één simpele geest.
This is, for different reasons, a very very bad action movie. First of all, Seagal is terribly out of shape. He looks old and fat, plays like he has to fulfill an annoying obligation and his fight scenes require creative editing or plain replacement. Secondly, his opponent is a very weak villain. This is about a smart and mean masterbrain and Chestnut does not deliver. So what about the action ? Well, the two parties permanently shoot at each other in different locations of the Alcatraz jail. They shoot wild and bad, because compared to the amount of required ammunition, the bodycount is rather low. There is nothing to save this movie. There is not a single good line and not a single good joke. The little psychological interlude with 49er One and judge McPherson is ridiculous. So what does it have? Well, the usual Bell helicopters, silhouettes moving in blue light and slow motion, doors riddled with bullets and 1000 Watt lights shining through the holes, characters jumping through the air while shooting, loads of weapons coming from nowhere, a long black coat containing a bold black guy and a thin wooden box containing 25 tons of gold. The pain continues to the very last take, a hopeless approach to lighten up the closing credits. Californian beachboy Don Michael Paul was writing and directing. At least this mountain of boredom comes from just one simple mind.