Tim Burton is in wezen een expressionistische filmer, ongeïnteresseerd in de dimensies van het karakter en geobsedeerd door de gotiek, waarbij hij gedurende zijn hele carrière voortdurend de voorkeur geeft aan stijl boven inhoud. Maar omdat zijn stijl zo schrijnend vertederend is, vergeef ik, zoals veel bioscoopbezoekers, alle talloze tekortkomingen die in veel van zijn films te vinden zijn en ga ik op in wat in wezen honderd miljoen dollar kunstfilms zijn.<br />Het is bijna g<0xC3><0xAA>nant voor mij om een poëtische, emotioneel betrokken geest te zien in de tweede aflevering van een middelmatige franchise, vooral wanneer het doelpubliek van die franchise bestaat uit halfgare jongens van vijftien. Batman Returns had in alle opzichten net zo commercieel moeten zijn als zijn voorganger, had moeten zorgen voor kassucces en goedkope (in feite heel dure) opwinding, had onderhoudend moeten zijn zonder zijn publiek echt te raken. Als dat het resultaat was geweest, zou Tim Burton ongetwijfeld een derde aflevering hebben moeten regisseren. In plaats daarvan brengt Burton iets wat alleen maar kan worden gedefinieerd met de zinsnede 'daarbuiten'.<br />Vanaf de melancholieke opening waarin een echtpaar uit de betere kringen een gevangenisachtige wieg met hun misvormde baby erin in een rivier gooit, is het duidelijk dat Batman Returns geen picknick in Buckingham Palace is. Drie jaar later, tijdens een politieke toespraak van de schurkachtige zakenmagnaat Max Shreck (onheilspellend geportretteerd door Christopher Walken), valt de Rode Driehoek-clownsbende Gotham City aan. Batman (Michael Keaton) maakt zijn eerste verschijning met een nieuw logo, wat uiteindelijk zijn redding is. Shreck wordt al snel ontvoerd door de circusbende en gechanteerd om de politieke terugkeer van de baby te steunen, die nu een volgroeide Penguin-man is (Danny DeVito in afgrijselijk perfecte make-up), wiens motieven om terug te keren alleen Batman verdacht voorkomen. <br />Ondertussen probeert Shreck zijn bemoeizieke en onhandige assistente Selina Kyle (die perfect gespeeld werd door Michelle Pfeiffer, die eerlijk gezegd meer erkenning verdiende voor haar optreden) om te turnen tot de verrukkelijk sexy en psychotische Catwoman, die om onverklaarbare redenen op zoek is naar wraak en een toevluchtsoord, een dodelijke vendetta tegen de Dark Knight.<br />Batman Returns is somber. Het productieontwerp is adembenemend en geeft een kil, spookachtig Gotham City een nog apocalyptischer sfeer dan zijn voorganger. De score van Danny Elfman ondersteunt de film briljant, variërend van inspirerend tot tragisch. De toon en de richting van de hele film zijn intens somber, gefilmd als een droeve nachtmerrie, Burton.' Eerlijk is eerlijk, Burtons regie overschaduwt wat in alle eerlijkheid een duivels scenario is met een bijna volkomen irrelevante plot, maar tegelijkertijd perfect voor Burtons visuele stijl van filmen. En terwijl Burtons actiescènes worstelen om tot leven te komen, ligt de echte opwinding in de gerichte keuzes voor de val van de hoofdpersonen, de ondergang van de Penguins, de mentale toestand van de Catwoman en de eenzame bestemming van Bruce Wayne.<br />Warner Brothers hadden er een hekel aan, hoewel de reactie van het publiek en het publiek gemengd was. Ze wilden tenslotte een Batman- vervolg, geen bizarre, enigszins afgrijselijke horrorfilm waarin een misvormde psychopathische wees probeert een stel baby's te ontvoeren en te verdrinken, terwijl hij ondertussen iets uitbraakt wat alleen maar omschreven kan worden als groen slijm. Het productiebedrijf wilde een publieksvriendelijke film, iets voor de McDonald's-clan om hun happy meals mee te promoten, niet een film met ijzingwekkende, onverbeterlijke personages, onder wie een seksueel onderdrukte secretaresse die uit een wolkenkrabber wordt geduwd en tot leven wordt gewekt door een bende katten die haar uit haar bewusteloosheid halen door op haar bebloede, ijskoude vingers te kauwen.<br />Het is gemakkelijk te begrijpen dat er een enorme teleurstelling volgde op de release van Batman Returns. De film voelde nooit aan als een Batman-blockbuster. Het is twijfelachtig of Burton echt wist wie Batman in werkelijkheid was, en zelfs of hij zich net zo druk maakte om het personage als om de film, die precies paste bij zijn gebruikelijke thema's, zoals een prachtig, meeslepend verhaal en verkeerd geïnterpreteerde, eenzame personages die zich zelden conformeren aan de normen en verwachtingen van de samenleving. Dat is de reden waarom Burton er niet in slaagde een geweldige Batmanfilm te maken. Maar hij maakte wel een nostalgisch, verbluffend, energiek stuk film dat nog steeds een persoonlijke en nostalgische favoriet van me is.<br />Dit is misschien geen geweldige Batmanfilm, maar het is wel een geweldige Tim Burton-film.
Tim Burton is in essence an expressionist film-maker, disinterested in dimensions of character and obsessed with Gothic scope, opting for style over substance incessantly throughout his career. However, with his style being so poignantly endearing, I, like many moviegoers, forgive all the countless flaws that can be found in many of his movies and become engrossed in what are essentially, one hundred million dollar art films.<br /><br />It's almost embarrassing for me to see a poetic, emotionally involving spirit within the second installment of a mediocre franchise, especially when that franchises target audience are half-witted 15 year old boys. Batman Returns should have been every bit as commercial as its predecessor, ensuring box office draw and cheap (in actual fact, very expensive) thrills, being entertaining without ever truly involving its audience. Had this been the result, then Tim Burton would have surely been required to direct a third installment. Instead, Burton delivers something that can only truly be defined by the phrase, 'out there'.<br /><br />From the melancholy opening in which a high society couple throw a prison-like bassinette containing their newly born deformed baby into a river, it is clear that Batman Returns, ain't no picnic at Buckingham Palace. Cut to thirty three years later, during a political speech made by bad guy business tycoon Max Shreck (sinisterly portrayed by Christopher Walken), the Red Triangle Circus Gang attack Gotham City. Batman (Michael Keaton returning to the role) makes his first appearance sporting a new logo, eventually saving the day. Shreck is soon kidnapped by the circus gang and black-mailed into endorsing the political return of the baby, now a fully grown Penguin man (Danny DeVito in hideously perfect make-up), whose motives for return are suspicious only to Batman.<br /><br />Meanwhile, Shreck attempts to off his nosey and awkward assistant Selina Kyle (played perfectly by Michelle Pfeiffer who quite frankly deserved more recognition for her performance) who transforms into the deliciously sexy and psychotic Catwoman, out for revenge and harbours, for some unexplained reason, a deadly vendetta against the Dark Knight.<br /><br />Batman Returns is bleak. The production design is breathtaking, delivering a cold haunting Gotham City with an even more apocalyptic feel than its predecessor. Danny Elfman's score supports the film brilliantly, ranging from invigorating to tragic. The tone and direction of the whole film itself is intensely brooding, shot like a sad nightmare, Burton's direction overshadows what is in fairness a diabolical screenplay with an almost totally irrelevant plot and yet at the same time perfect for Burton's visual style of film-making. And whilst Burton's action sequences struggle for exhilaration, the real excitement lies in the directional choices displaying the fall of each of its main characters, the Penguins demise, the Catwoman's mental state and Bruce Wayne's lonely destiny.<br /><br />Warner Brothers hated it whilst critical and audience reaction was mixed. After all, they wanted a Batman sequel, not a weird, somewhat ghastly horror movie, in which a deformed psychopathic orphan attempts to kidnap and drown a batch of babies, all-the-while vomiting what can only be described as green mucus. The production company wanted an audience friendly feature, something for the McDonald's clan to promote their happy meals with, not a movie of dire irredeemable characters, including a sexually repressed secretary who is pushed from a skyscraper and revived by a gang of cats awakening her from unconsciousness by chewing on her bloodied ice cold fingers.<br /><br />It's easy to understand the mass disappointment that followed the release of Batman Returns. The film never felt like a Batman blockbuster. It is questionable if Burton really knew who Batman actually was or even if he cared about the character as much as he cared about the film fitting in with his usual themes of beautifully haunting art direction and misinterpreted, lonely characters who rarely conform with societies standards and expectations. This is why Burton failed to create a great Batman film. He did however; create a nostalgic and stunning, ballsy piece of cinema that remains a personal and nostalgic favourite of mine.<br /><br />This may not be a great Batman movie. But it is a great Tim Burton film.