De enige klacht die ik over deze film heb gehoord, was dat hij traag was. Maar dat is misschien juist het punt. De twee personages botsen genadeloos met elkaar en de langzame opbouw van spanning tussen hen is beangstigend. De ingewikkelde, subtiele gebaren en de minimale dialogen brengen de spanning tot een punt waarop een verder normale discussie het publiek schokt. Istanbul en de buitenwijken zijn dromerig, het landschap is fascinerend en de plot is spannend <0xE2><0x80><0x93> maar niet op die 'kijk, de held heeft weer een auto opgeblazen en vliegt nu met zijn motor'-manier. De rillingen liepen me over de rug toen de personages in en uit elkaars sferen gingen en Istanbul door de mist werden opgeslokt.
The only complaint I heard about this film was that it was slow. Though, perhaps this is the point. The two characters clash unforgivingly and the slow build-up of tension between them is anxiety-producing. The intricate and subtle gestures and minimal dialog take the tension to a point where an otherwise normal argument shocks the audience. Istanbul and the outskirts are dreamy, scenery captivating, and the plot is thrilling - not in that "look, the hero blew up yet another car and he's now flying with his motorcycle" kind of way, though. I had chills down my spine as the characters moved in and out of each other's spheres and watched the fog engulf Istanbul.