Het idee van echtelijke trouw in de film lijkt tegenwoordig achterhaald, maar het is juist de trouw van de hoofdpersonen aan dat idee dat het hele verhaal zo ontroerend tragisch maakt. Het is dat idee dat hen in de adelstand zet en hen in staat stelt op te vallen, om, zoals ze hun respectieve echtgenoten noemen, 'niet te zijn zoals zij'.<br />Zoals Tony Leung in de film zei: liefde gebeurt gewoon. Er hoeft geen rationele verklaring te zijn voor hoe het gebeurt, het gebeurt gewoon. Ondanks het feit dat ze zich niet wilden verlagen tot het niveau van hun respectieve echtgenoten, gebeurde het. Trouw, sociale mores en timing werkten allemaal samen om te voorkomen dat deze relatie in vervulling ging. Gewoon verliefd zijn is bij lange na niet genoeg. Ik had de pech naast een jong stel te zitten (dat nog op de universiteit zat, te oordelen naar de flarden van gesprekken die ze de hele film lang met me voerden, en die nog niet waren ingewijd in de pijn van verloren liefde en gemiste kansen). Hun grove onvermogen om de subtiele en diepere emoties die ze opriepen te verwerken, deed me beseffen hoeveel een film als deze, net als het werk van andere Wong Kar Wei, aan het plaatselijke publiek wordt verspild.
The notion of marital fidelity portrayed in the film seems outdated today, but it is exactly the main characters' adherence to that notion which makes the entire story so touchingly tragic. It is this notion that ennobles them and allows them to stand out, to, as they refer to their respective spouses, "not be like them".<br /><br />As Tony Leung said in the film, love just happens. There doesn't need to be a rational explanation as to how it happens, it simply does. Despite their not wanting to stoop to their respective spouses' level, it happened. Fidelity, social mores, and timing all conspired against this relationship coming into fruition. Simply being in love is far from enough.<br /><br />I had the misfortune of sitting beside a young couple (still in university from the snippets of conversation they kindly shared with me throughout the entire film, and uninitiated to the pains of lost love and missed opportunities). Their gross inability to digest the subtleness and the deeper emotions evoked made me realize just how much a film such as this, as well as other Wong Kar Wei's work, is wasted on the local audience.