Ik zat naar de film te kijken en begon me steeds meer te vervelen over de dwaze plot die nergens toe leidde, toen het verhaal plotseling een surrealistische wending nam en een actrice zichzelf liet spelen. O, wat gierde ik van het lachen. Want het is zoooo grappig, hè? We weten dat Julia Roberts het personage van Tess speelt, en hier zijn ze, in de film, en ze maken de grap dat het personage van Tess een beetje op Julia Roberts lijkt. Dus Julia speelt iemand die Julia imiteert. Hoe goed ze dat doet, zullen we nooit weten, want 99,999 procent van het publiek kent Julia Roberts niet persoonlijk (en over haar lezen in het Hello-magazine telt niet).<br />En dan duikt Bruce Willis op! Blijkbaar is hij Julia Roberts' beste vriend. Nou, hij speelt in de film... hoe zou ik kunnen weten of Bruce Willis en Julia Roberts elkaar wel of niet kennen? Ik ben absoluut niet geïnteresseerd in het persoonlijke leven van acteurs <0xE2><0x80><0x93> ik betaal ze gewoon en verwacht dat ze het werk doen waarvoor ze betaald worden. Hoe dan ook, ze beginnen grapjes te maken over de plotwending in de film waarin Willis (nogal onovertuigend) een psychiater speelt... die met dat kleine kind erin... kent u die? Ik niet, ik ben vergeten hoe hij heet. Willis laat zelfs een opmerking vallen over hoe goed die film het gedaan heeft bij de kassa <0xE2><0x80><0x93> wat bescheiden van u, meneer Willis! Het probleem is dat deze scènes niet alleen zinloos en afschuwelijk genotzuchtig zijn, maar ons er ook aan herinneren, de kijkers, dat we gewoon naar een stel rondparaderende acteurs kijken die voor heel weinig moeite grote sommen geld verdienen. Weet je, als ik een film zie, wil ik mijn ongeloof opschorten en vergeten dat ik naar acteurs kijk <0xE2><0x80><0x93> ik wil geloven in het verhaal waar ik naar kijk. Als je halverwege de film het decor naar beneden haalt, verpest je de illusie voor me.<br />Je weet dat een tv-serie de haai heeft besprongen als hij beroemdheden introduceert en zichzelf laat spelen (sta op en je bent The Simpsons, Friends, enz.), maar dit is de eerste keer dat ik dat doe. Ik heb een film gezien waarin de haai werd besprongen. Meestal blijf ik uit de buurt van zulke films (bijvoorbeeld _Sexy Movie_, _The Naked Gun_, enz.). Het probleem is dat ik echt nooit had gedacht dat de _Ocean's 11_ -films in deze richting zouden gaan. Wat jammer.<br />Dus nu het ongeloof het raam uit is, en de plot nu wegkwijnt in de film, maakt het publiek de gemeenste grap van allemaal <0xE2><0x80><0x93> de overval heeft zich in werkelijkheid al veel eerder in het verhaal afgespeeld, en de laatste 90 minuten van de film waren zinloze aanstellerij. Ja, dat klopt: Steven Sodernogwat en zijn acteursvrienden staan allemaal op, wijzen naar het publiek en zeggen: 'Ha haaa... jullie zijn allemaal belazerd... bedankt voor je geld!' Dan salueren ze één keer met hun vingers naar ons.<br />Nou, ik ook naar jou. Ik heb niet betaald om die film te zien... Ik heb de dvd voor niets gedownload. Hoe vind je die appels? DAT is nog eens een plotwending.
I was watching this movie and getting increasingly bored with the silly plot that was going nowhere, when suddenly, the story takes a surreal turn for the worse and has an actor playing herself. Oh how I guffawed. Because it's sooooo funny, isn't it? We know Julia Roberts is playing the character of Tess, and here they are, in the film, cracking the joke that the character of Tess looks a bit like Julia Roberts. So Julia plays someone impersonating Julia. How well she does this, we'll never know, because 99.999% of the audience don't actually know Julia Roberts personally (and reading about her in Hello magazine doesn't count). <br /><br />And then Bruce Willis turns up! Apparently, he's Julia Roberts' best friend. Well, he is in the film... how would I know whether or not Bruce Willis and Julia Roberts even know each other? I'm not in the least bit interested in the personal lives of actors - I just pay my money and expect them to do the job they're paid to do. Anyway they start cracking jokes about the plot twist in the film where Willis (rather unconvincingly) plays a psychiatrist... the one with the little kid in it... you know the one? I don't, I've forgotten what it's called. Willis even drops in a comment about how well that film did at the box office - how modest of you Mr Willis!<br /><br />The problem is that, not only are these scenes pointless and horribly horribly self-indulgent, it also remind us, the viewers, that we're simply watching a bunch of actors strutting around and getting paid vast sums of money for very little effort. You see, when I see a movie, I want to suspend disbelief and forget that I'm watching actors - I want to believe in the story I'm watching. When you start pulling the scenery down, mid- movie, you simply ruin the illusion for me.<br /><br />You know that a TV series has jumped the shark when it starts introducing celebrities, playing themselves (stand up and be counted The Simpsons, Friends, etc.), but this is the first time I've seen a movie jump the shark. I usually stay away from movies like that (e.g. Scary Movie, The Naked Gun, etc.). The trouble is, I honestly never thought the Ocean's 11 films would go in this direction. What a shame.<br /><br />So with suspension of disbelief thrown out the window, and the plot now languishing in the movie then cracks the most wicked joke of all on the audience - the heist actually happened way back in the story, and the final 90 minutes or so of the film was pointless posturing. Yes, that's right: Steven Soderwhatsit and his actor friends all get up, point at us the audience and say, "Ha haaa... you've all been had... thanks for your money!". Then they give us the single fingered salute.<br /><br />Well, right back at you. I didn't actually pay to see this movie... I downloaded the DVD for nothing. How d'ya like them apples? Now THAT'S a plot twist.