De film van vanavond was _The Legend of the Suram Fortress_ en in de zevenentachtig minuten dat hij draaide, wist hij al snel in mijn top vijf van de moeilijkste films aller tijden te belanden. Dat is moeilijk om naar te kijken; films zijn zo anders dan al het andere dat je iets totaal vreemds ziet. Een korte samenvatting zou zijn: een groep Georgiërs probeert een fort te bouwen om zich tegen de indringers te verdedigen, maar elke keer dat ze op het punt staan de laatste hand aan het fort te leggen, stort het om niet al te duidelijke redenen in. Dus gaan ze naar een waarzegster, die hun vertelt dat als ze willen dat het fort blijft staan, ze een jongen moeten zoeken, een lange, blonde jongen met blauwe ogen, die tijdens de bouw in een van de muren begraven moet worden, en zijn aanwezigheid zal ervoor zorgen dat de bouw vlot verloopt. En inderdaad wordt hij in die laatste momenten daar blijmoedig in cement en eieren gesmeerd, terwijl hij giechelend levend wordt begraven, met alleen zijn moeder om om te rouwen.<br />Het is eigenlijk een vrij eenvoudig verhaal. Maar de directeur, Sergo Paradjanov, die in 1984 in Sovjet-Georgia werkte, niet lang nadat hij een gevangenisstraf van vijftien jaar had uitgezeten, zegt...' Er zijn heel weinig close-ups. Heel vaak is de actie die we moeten volgen verborgen in de linkerbenedenhoek van een landschapsfoto, en is die heel gemakkelijk over het hoofd te zien. Er zijn heel weinig close-ups en soms is het moeilijk te zeggen wie wat doet met wie en waarom. Zo nu en dan gaat de film over op uitweidingen die niets te maken hebben met het hoofdverhaal en die in het algemeen dienen om de kijker in verwarring te brengen. De muziek is volslagen krankzinnig, met gevonden geluiden, op scherminstrumenten en kerkorgel die er schijnbaar willekeurig in zijn gesmeten. Op momenten dat er niets lijkt te gebeuren, begint er iemand aan een dansje en is het bijna tijd voor de volgende scène. Maar gek genoeg zit er een duidelijke filmstem achter dat alles, zodat je gedwongen bent te proberen de boodschap te begrijpen, wat die ook is. Een van die momenten waarop je ogen aan het scherm gekluisterd zijn, gewoon omdat je niet kunt geloven wat je ziet.
Tonight's film course film was The Legend of the Suram Fortress and during its 87 minute running time it managed to quickly jump into my top five most difficult films of all time. That's difficult to watch; films so different to everything else that you're seeing something totally alien. A brief synopsis would be: a group of Georgians are trying to build a fortress to defend themselves from invaders, but every time they are about to put on the finishing touches, for no readily apparent reasons it collapses. So they go and see a fortune teller who advises them that if they want to get the fortress to stay standing, they need to find a youth, a tall blonde blue eyed boy to be buried into one of the walls during the construction and his presence will ensure that the construction job will be completed smoothly. And sure enough in those closing moments there he is gladly being smeared in cement and eggs, giggling as he's buried alive, with only his mother to grieve.<br /><br />It actually a fairly simple story. But the director, Sergo Paradjanov, working in Soviet Georgia in 1984, not too long after leaving a fifteen year jail term, doesn't follow any of the film making rules we are used to. There are very few close ups. Very often the action we need to be following is hidden in the bottom left hand corner of a landscape shot, extra-ordinarily easy to miss. There are very few close ups and at times its hard to tell whose doing what to whom and why. Every now and then the film goes off on digressions which have no relevance to the main plot and generally serve to confuse the viewer. The music is utterly mad, with found sounds, on screen instruments and church organ dropped in seemingly at random. At times when nothing seems to be happening, someone will break into a jig, almost playing time until the next scene comes along. But infuriatingly there is an obvious cinematic voice behind it all so you're compelled to try and understand the message whatever it is. One of those times when your eyes are glued to the screen simply because you can't believe what you're seeing.