Hoewel het misschien niet het beste werk van Cassavetes is, is Minnie en Moskovitz bijna volmaakt in al zijn inspanningen. De plot is grillig en charmant, en verrassend dramatisch met een indrukwekkende reeks emoties <0xE2><0x80><0x93> veel meer drama dan komedie, in tegenstelling tot het profiel van IMDb. Ja, het verhaal is grillig, maar niet willekeurig; het slaagt erin geloofwaardig te zijn, zij het een tikkeltje geforceerd <0xE2><0x80><0x93> en daar kom ik nog op terug. Alle artistieke aspecten zijn van de ware Cassavetes: de cinematografie en het camerawerk zijn verrukkelijk, en de soundtrack <0xE2><0x80><0x93> al is die nauwelijks te horen <0xE2><0x80><0x93> is complimenteus. Bovendien geloof ik dat ik in de montage een paar knikjes naar Godard en zo heb gezien <0xE2><0x80><0x93> zoals ik in een paar van Cassavetes' films heb gezien. Ik heb nog een paar andere films gezien <0xE2><0x80><0x93> (bijvoorbeeld het abrupt afbreken van een liedje in een scène) <0xE2><0x80><0x93> die interessant waren.<br />Ik heb het gevoel dat de plot goed in elkaar zit, en dat de eerste helft bijzonder plezierig was. Seymours gesprek met Morgan Morgan (Timothy Carey) in het restaurant bijvoorbeeld is heerlijk grappig en fascinerend, en zet de toon voor het filosofische commentaar dat door de hele film heen gegeven wordt. Dat filosoferen <0xE2><0x80><0x93> een traditie in de films van Cassavetes <0xE2><0x80><0x93> maakte de film voor mij zo interessant. Seymours amusante en diepzinnige monologen elimineren onmiddellijk de eerste indruk die je van hem kunt krijgen als een hippie-simp <0xE2><0x80><0x93> hoewel zijn personage merkwaardig veel lijkt op dat in Faces (1968). Dat bracht me echter (bij de tweede bezichtiging) tot de overtuiging dat deze film het moet afleggen tegen het beste werk van Cassavetes. Ik kreeg voor deze film een genegenheid die ik bij de eerste bezichtiging miste.<br />Er zijn helaas verscheidene aspecten die deze film onvolmaakt maken. Ik vind de plot onevenwichtig. Zoals ik al eerder zei, bouwt hij mooi op, maar hier en daar wordt hij wat minder, vooral tegen het eind. Vanwege de spontane stijl waarin Cassavetes werkte, en vooral de vrijheid waarmee hij zijn acteurs liet improviseren, kan de kwaliteit van zijn produkt gemakkelijk beide kanten op gaan. In dit geval is hij inconsistent. Ik stel vast dat het grootste deel van deze film improvisatie was, en het grootste deel prachtig. Maar een of twee scènes werken helaas niet. In het bijzonder de scène na Seymours gevecht met de collega van Minnie voor haar huis. Tijdens wat de meest intense scène van de film moet worden, liet Cassavetes zijn acteurs vrijelijk met de dialoog spelen - ervan uitgaande dat een deel van de dialoog van tevoren was gepland. Ik geloof dat dit een vergissing was. Je krijgt de indruk dat Cassel niet goed weet wat hij moet doen, omdat hij herhaaldelijk in zijn spraak hapert, vaak onsamenhangend is en overdrijft; dit alles bederft de scène en de ontwikkeling van het karakter. Ik begrijp dat Seymour een beetje een brutale dwaas moet zijn, maar Cassels pogingen hier zijn verkeerd. Waarom knipt hij zijn snor af? Deze tekortkomingen zijn het gevolg van: een gebrek aan richting aan de kant van Cassavetes, een gebrek aan begrip en vooruitziende blik aan de kant van Cassel, een gebrek aan repetitie en voorbereiding, enzovoort. Het is duidelijk dat Cassavetes niet van zijn fouten heeft geleerd, aangezien hij hetzelfde liet gebeuren in zijn volgende film, _A Woman Under the Influence_ (1974) <0xE2><0x80><0x93> de filmscène en het einde.<br />De tekortkomingen die ik noem zijn niet onbelangrijk, maar ze verpesten de film niet. Ze maken gewoon een paar scènes die een kruiperige en onrealistische indruk maken, de stroom van de film belemmeren en het potentieel ervan in gevaar brengen. Maar ik ben heel, heel erg gesteld op Cassavetes en al zijn acteurs, vooral op Cassel, ondanks de tekortkomingen die ik noemde. Dit is een zeer plezierige film, hoewel hij de precairheid van Cassavetes' stijl bewijst.
Although it may not be Cassavetes' best work, Minnie and Moskowitz is almost perfect in all its endeavours. The plot is whimsical and charming, and surprisingly dramatic with an impressive range of emotion -- much more drama than comedy, contrary to IMDb's profile. Yes, the story is whimsical, but not arbitrary; it succeeds as believable, albeit a tad forced -- which I will come back to. All of the artistic aspects are of true Cassavetes form: the cinematography and camera-work are delights, and the soundtrack -- albeit barely there -- is complimentary. Plus I believe I noticed some nods to Godard and such in the editing -- as I have in a few of Cassavetes' other films -- (namely the abrupt cutting of a song in one scene), which are interesting.<br /><br />I feel the plot is built up nicely, with the first half being particularly enjoyable. Seymour's conversation with Morgan Morgan (Timothy Carey) in the diner, for example, is wonderfully funny and fascinating, and sets the tone for the philosophical commentary made throughout the film. This philosophising -- a tradition in Cassavetes' films -- is what made the film for me. Seymour's amusing and profound monologues instantly eliminate the first impressions one may have of him as a hippie simp -- though his character is curiously similar to that of his in Faces (1968). This tipped me, however, (on second viewing) into the opinion that it stands up against Cassavetes' best work. I gained an affection for this film that I lacked on first viewing.<br /><br />There are, sadly, several aspects that make this film imperfect. I find the plot to be unbalanced. As I said before, it builds up nicely, but it wanes a bit here and there, particularly towards the end. Because of the spontaneous style in which Cassavetes worked, and particularly the freedom with which he allowed his actors to improvise, the quality of his product can easily go either way. In this case it's inconsistent. I assess that most of this film was improvised, and most of it beautifully. But one or two scenes, unfortunately, just don't work. In particular, the scene after Seymour fights with Minnie's work associate outside her house. During what is intended to be the most intense scene of the film, Cassavetes allowed his actors to run free with the dialogue -- presuming some was planned beforehand. This, I believe, was a mistake. One gets the impression Cassel doesn't quite know what to do, as he repeatedly fumbles in his speech, often not making sense, and overacts; all of this damaging the scene and the character development. I understand Seymour is intended to be a bit of a brash fool, but Cassel's attempts here are misapplied. Why does he cut his moustache off? These flaws are resulting from: a lack of direction on Cassavetes part; a lack of understanding and forethought on Cassel's part; a lack of rehearsal and preparation; etc. Evidently, Cassavetes didn't learn from his mistakes, as he allowed this same thing to happen in his next film, A Woman Under the Influence (1974) -- the committing scene, and ending.<br /><br />The flaws I mention are not minor, but they do not ruin the film. They simply make some scenes cringe-worthy and unrealistic, spoiling the flow of the film and compromising its potential. However, I am very, very fond of Cassavetes and all of his actors, particularly Cassel, in spite of the faults I mentioned. This is a very enjoyable film, although it proves the precariousness of Cassavetes' style.