Hayao Miyazaki's 'Ponyo' bekoort, net als de vijfjarige hoofdrolspelers van zijn laatste opus, met zijn ongebreidelde onschuld alsof de anime-meester zelf een kind is geworden bij het weven van een verhaal dat geniet van zijn eenvoud en al doende een aanstekelijke charme uitstraalt. Miyazaki, die zich zijn eerdere werken herinnert, schildert een felgekleurde wereld die duidelijk is afgestemd op het jongere publiek, en de rauwe levendigheid ontdoet zich vrolijk van de grimmige thematische elementen die zijn directe voorgangers onderscheiden.<br />Ponyo (beminnelijk uitgesproken door Joeri Nara), een vis met het gezicht van een jong meisje (wat haar doet lijken op een knuffelig kind in een roze, uit zijn krachten gegroeid Halloween-kostuum), ontsnapt uit haar onderwaterhuis en haar school van broertjes en zusjes om het oppervlak te verkennen. Aan wal gestrand wordt ze gered door Sosuke (Hiroki Doi), een vijfjarige jongen die samen met zijn moeder Risa (Tomoko Yamaguchi) in een huis op de nabijgelegen rots woont. Deze eerste ontmoeting en uiteindelijk vriendschap heeft een diepgaand effect op Ponyo, die nu mens wil worden, maar door onopzettelijk mens te worden de balans van de natuur verstoort en een maalstroom op het land ontketent. Met Sosukes hulp moet Ponyo een test afleggen om deze vloek op te heffen en volledig mens te worden.<br />Ondanks het feit dat de plot de filosofische verfijning mist van bijvoorbeeld zijn meest recente 'Geestelijk Weg', 'Ponyo' Het is niets minder dan een verbluffend vervolg, dat gekenmerkt wordt door een uiterst toegewijde aandacht voor details en een meesterlijk evenwicht tussen het echte en het fantastische, en door de eenvoudige vreugden en grote angsten. Het is een rechttoe rechtaan verhaal dat, hoewel het af en toe hapert door zijn neiging om als een kleuter te raaskallen, in harmonie blijft met zijn jeugdige stamboom van magische fascinatie. 'Ik zal je beschermen,' zegt Sosuke op zakelijke toon tegen Ponyo, een kinderlijke verklaring die wel iets weg heeft van de manier waarop Miyazaki zijn verhaal een gekunstelde geestkracht meegeeft.
Like the 5-year old protagonists of his latest opus, Hayao Miyazaki's "Ponyo" enchants with its unbridled innocence as though the anime-meister has become a child himself in weaving a narrative that relishes in its simplicity and emits an infectious charm in the process. Miyazaki, recalling his earlier works, paints a brightly-colored world obviously geared for the younger audiences and the raw effervescence gleefully strips off the grim thematic elements that distinguish its immediate predecessors.<br /><br />Ponyo (voiced lovably by Yuria Nara), a fish with a young girl's face (making her look like a cuddly child in a pink overgrown Halloween costume), escapes away from her underwater home and her school of siblings to explore the surface. Stranded ashore, she is rescued by Sosuke (Hiroki Doi), a five-year old boy who, along with his mom Risa (Tomoko Yamaguchi), resides in a house on the nearby cliff. This initial encounter and, eventually, friendship, has a profound effect on Ponyo who now wishes to become human, but by becoming so inadvertently tips nature's balance and unleashes a maelstrom on land. With Sosuke's help, Ponyo must pass a test to lift this curse and completely become a human.<br /><br />Despite the plot lacking the philosophical sophistication of, say, his most recent "Spirited Away," "Ponyo" is nothing short of an astounding follow-up, characterized by the extremely diligent attention to detail and masterful balancing of the real and the fantastic, and of the simple joys and great fears. It's a straightforward tale that, though at times stalled by its tendency to ramble like a toddler, keeps in tune with its youthful pedigree to magically enthrall. "I will protect you," Sosuke tells Ponyo matter-of-factly, a childlike assertion not unlike the manner in which Miyazaki endows his story with artful spirit.