De onaannemelijkheid van de intrige is door verscheidene commentatoren opgemerkt, in het bijzonder de enorme hoeveelheid moeite die Fr. McKenna zich zou hebben moeten getroosten, en de volslagen onmogelijkheid van sommige van de berekeningen die hij zou hebben moeten maken, waaronder die dat Langdon elke aanwijzing binnen enkele minuten zou hebben ontcijferd. McKenna is gebrandmerkt; een paar seconden later geeft hij bevelen en een paar minuten later rent hij (letterlijk) rond om de operatie te leiden - in het echte leven zou hij in shock verkeren. Hij doodt de helden, met als enige zwakke verklaring dat ze niet op de lijst van degenen staan die gedood moeten worden, alsof alle andere onschuldige omstanders dat wel zijn. Ik heb Onafhankelijkheidsdag altijd gebruikt als het kenmerk van een echt afschuwelijke film (de Amerikaanse president vordert een straalvliegtuig en schiet buitenaardse wezens dood, ha ha), en deze poging komt er nog dicht bij in de buurt. Voor zo'n onwaarschijnlijke film bevat Angels and Demons een opmerkelijk aantal voorspelbare incidenten. Wie lachte er niet veelbetekenend toen de moordenaar zijn beloning ging halen in de Volkswagen? Ik had zin om te roepen: 'Je wordt opgeblazen.' Wie wist niet dat de heldin een lijk zou vinden in het lab? Wie zag de slechterik niet? Technisch gezien was de film ook afschuwelijk. De dialogen waren vaker onleesbaar dan duidelijk, terwijl de race door Rome naar de volgende kerk werd begeleid door oorverdovende muziek. Bovendien leken veel scènes op modder. Het enige positieve waren de opnamen van Rome en iets wat op het Vaticaan leek <0xE2><0x80><0x93> een prestatie, want ik weet zeker dat de Vaticaanse autoriteiten niet zouden hebben gewild dat deze rommel in en rond de Sint-Pieter werd geschoten <0xE2><0x80><0x93> en de interieurs waren overtuigend. Rome is een magische plek en ik genoot ervan om het vluchtig te zien.
The implausibility of the plot has been noted by several commentators, particularly the immense amount of trouble Fr McKenna would have had to have gone to, and the sheer impossibility of some of the calculations he would have had to have made, including that Langdon was going to decipher each clue in minutes. McKenna is branded; a few seconds later he is giving orders, and a few minutes later, he is running (literally) around in charge of operations -- in real life, he would be in shock. And, as usual in thrillers, the assassin doesn't kill the heroes, giving as his only lame explanation that they were not on the list of those to be killed, as though every other innocent bystander he shot was. I have always used Independence Day as the hallmark of a truly awful film (US President commandeers jet plane and beats off aliens, ha ha), and this effort runs it close. For such an implausible film, Angels and Demons contains a remarkable number of predictable incidents. Who didn't laugh knowingly when the assassin went to get his reward in the Volkswagen? I felt like shouting, "You are going to be blown up". Who didn't know that the heroine was going to find a body in the lab? Who didn't spot the baddie? Technically also, the film was awful. The dialogue was more often indecipherable than clear, while the races across Rome to the next church were accompanied by deafening music. Moreover, many scenes looked like mud. The one redeeming feature was the shots of Rome and what looked like the Vatican -- an achievement, because I am sure that the Vatican officials would not have wanted this dross shot in and around St Peter's -- and the interiors were convincing. Rome is a magic place, and I enjoyed seeing it fleetingly.