Dit is een titel op zoek naar een film. Het is een verkooppraatje dat lucratief klonk voor de een of andere studiomanager en de rest kan de pot op. Toen deze film werd gemaakt, waren er nog twee dingen die de computer helemaal niet goed deed: mensen en bont. Bontmensen waren dus niet voorbestemd om er goed uit te zien als ze door de computer werden gemaakt. Dit is het enige voorbeeld dat ik kan bedenken waarin de effecten voor een goed gefinancierd vervolg een enorme sprong terug maakten en een flink eind achterliepen op die van de oorspronkelijke film. Voor de goede orde: het ontwerp van de weerwolven helpt geen zier. De filmmakers konden blijkbaar niet kiezen tussen viervoeters en tweevoeters, probeerden het allebei en eindigden met een schepsel dat er in beide gevallen even onbeholpen uitziet. De transformaties zijn anatomisch onzinnig en het eindresultaat met een betrekkelijk hoog voorhoofd en een korte snuit ziet eruit als een kruising tussen Ron Perlman en een hyena. Maar terug naar het botte gedeelte. Dit is een film die ALLEEN BELANGRIJK is om zijn voorloper te verzilveren. Ik ben geen fan van Landis' oorspronkelijke film, maar tjonge, wat ziet die er goed uit in dit licht. Als je dacht dat Landis' humor een beetje gedwongen was om een paar van die folterende pogingen te wagen, dan heb je het mis. De kauwgomscène, de lijkenhumor, de hond die... je weet wel, daar moet je zelf maar naar kijken. en bungeejumpen in het holst van de nacht van de Eifeltoren. Dit leidt ertoe dat hij een jonge vrouw (Delpy - Julie - het is het niet waard om alleen maar een ster te worden in Amerika. Vraag Rutger Hauer) redt van een sprong in de dood. Ze blijkt deel uit te maken van een sekte van weerwolven die plannen smeden om... ik weet het niet, iets slechts te doen. Afschuwelijke Franse stereotypen, gapende gaten in hun plannen, een warrig einde. Het maakte niet uit, het enige wat de studio interesseerde was dat de titel miljoenen fans van 'Amerikaanse Weerwolf in Londen' ertoe zou brengen hun geld over te maken. Voor het merendeel hadden ze het, gelukkig maar, mis.
This is a title in search of a movie. It's a pitch that sounded lucrative to some studio executive and the rest be damned. When this film was made there were still two things that CGI did not do at all well: people, and fur. Furry people were thus not destined to look good when rendered by computer. This is the only example I can think of where effects for a well-funded sequel took a giant leap back landing well behind those of the original movie. For the record, the design of the werewolves doesn't help a bit. The film-makers apparently couldn't decide between quadruped and biped, tried to do both, and wound up with a creature that looks equally awkward either way. The transformations are anatomically nonsensical and the end result with a relatively high forehead and short snout looks like a cross between Ron Perlman and a hyena. But back to the crass part. This is a movie which exists PURELY to cash in on its forebear. I am not a fan of Landis' original film but boy, does it look good in light of this. If you thought some of Landis' humor was forced try some of the excruciating attempts here. The bubble gum scene, the corpse humor, the dog that...you know, you'll just have to watch that bit yourselves. Thomas Everett Scott is on vacation in Europe with friends and decides to take a break from acting the "ugly American' and bungee jump off the Eifel Tower in the middle of the night. This leads to him rescuing a young woman (Delpy - Julie it's not worth this just to become a star in America. Ask Rutger Hauer) from jumping to her death. She turns out to be part of a cult of werewolves who are plotting to...I'm not sure, something bad. Ghastly French stereotypes, gaping plot-holes, a muddled ending. No matter, the studio cared only that the title would likely fool millions of "American Werewolf in London" fans into handing over their cash. For the most part, happy to say, they were wrong.