Wat is het toch met drugsverslaving dat eersteklas filmmakers zo aantrekt om hun eigen kijk op het onderwerp te geven? Dit onderwerp is tot de dood erop volgde. Drugsmisbruik is slecht. We snappen het. Drugsverslaving is pijnlijk om aan te zien. Dat snappen we ook. Maar het sombere onderwerp geeft de filmmaker niet het recht om een slordige film te maken. Elke film hoeft geen Hitchcockiaans meesterwerk van cinematografische voortreffelijkheid te zijn, of Orson Wellesiaanse diepgang te hebben, maar het blijft een verhalende film. Verhalend betekent niet pseudo-documentair. Zelfs mini-DV-camera's voor de consument zijn in staat om wit-wit- en zwart-zwartbeelden te produceren en deze filmmaker is gewoon lui door geen contrasterende scènes te schieten met de bestaande belichting. Het onderwerp is al somber genoeg zonder het kunstmatig te dwingen met slordige filmopnamen. En zelfs documentaires hebben een geluidsmix. Vera Farmiga is zeer getalenteerd als je het juiste materiaal hebt, maar de regisseur heeft haar duidelijk te veel gestuurd en al het leven uit haar optreden gezogen. Verslaafden leven misschien in een mist, maar ze hebben nog steeds gevoelens, maar geen van deze personages schijnt buiten het scherm te bestaan. De spelers die hen bijstaan hebben alleen maar hun tekst gegeven zonder echte mensen te creëren. Ik weet zeker dat je volgende film beter zal zijn <0xE2><0x80><0x93> maar alsjeblieft, niet weer een drugsfilm.
What is it about drug addiction that so draws first-time filmmakers to offer their own take on the subject? This subject has been done to death. Drug abuse is bad. We get it. Drug addiction is painful to watch. We get that too. But the bleak subject matter doesn't give the filmmaker license to make a sloppy film. Every film need not be Hitchcockian masterpiece of cinematic excellence, or use Orson Wellesian deep focus, but it's still a narrative movie. Verite does not mean pseudo-documentary. Even consumer mini-DV cameras are capable of producing white whites and black blacks, and this filmmaker is just being lazy by shooting no contrast scenes with existing lighting: the subject is bleak enough without artificially forcing it with sloppy cinematography. And even documentary films have a sound mix. Vera Farmiga is very talented, given the right material, but the director obviously over-directed her and sucked all the life out of her performance. Addicts may live in a fog, but they still have emotions, but none of these characters seem to exist off-screen. The supporting players merely delivered their lines without creating real people. Sorry to be so harsh, Debra, but some things are true whether want to believe them or not. I'm sure your next film will be better -- but please, not another drug movie. :)