Normaal gesproken ben ik dol op dit soort thrillers. Een paar goede voorbeelden zijn _Fatal Attraction_, _Single White Female_ en _Undercover_. Als ze goed zijn, kunnen ze heel leuk zijn, en een uur of twee vol schokken en angsten waard zijn. Natuurlijk kan het tegenovergestelde ook waar zijn: als ze slecht zijn, kunnen ze saai en stom zijn. _The Hand that Rocks the Cradle_ is een van de laatste.<br />De Bartels, Claire (Annabella Sciorra) en Michael (Matt McCoy) verwelkomen nog een lid van hun gezin. Maar de drukbezette Claire laat zich door Michael overhalen om een kindermeisje in dienst te nemen. Op een dag komt er een vrouw, Peyton Flanders (Rebecca DeMornay), en omdat ze perfect lijkt, nemen de Bartels haar in dienst. Als zij eenmaal opduikt, wordt hun idyllische leven natuurlijk langzaam maar zeker ontregeld...<br />Deze film lijdt aan een overvloed aan problemen, maar de grootste is de manier waarop de slechterik wordt behandeld. Peyton is nooit geloofwaardig. Dat heeft deels te maken met de manier waarop ze is geschreven en hoe ze zich gedraagt. De dingen die ze doet om ons op onze tenen te laten staan, zijn zo gekunsteld dat ze lachwekkend zijn. De Mornay helpt niet veel. Ze portretteert Peyton als twee verschillende mensen. Hoewel het waar is dat ze de perfecte kinderjuf moet zijn terwijl ze haar psychotische neigingen verborgen houdt, creëert De Mornay's optreden een kloof tussen de twee facetten van haar personage.<br />Maar de andere acteurs zijn goed. Annabella Sciorrra is geweldig als de astmatische Claire. Sciorra speelt haar rol heel natuurlijk, maar helaas laat het script haar in de steek. Matt McCoy is bijna onzichtbaar. Maar Julianne Moore is verrukkelijk als Claires vriendin Marlene. Moore is een vuurpijl, maar helaas is ze maar vijf minuten op het scherm.<br />Curtis Hanson is een goede regisseur, maar dat zou je niet zeggen als je naar deze dubieuze film kijkt. De film heeft een paar behoorlijke schokken, maar het tempo is slecht, en de climax, hoewel die enige spanning opwekt, is eigenlijk een beetje lachwekkend. Dat gezegd hebbende, hij werkt met een script dat op zijn zachtst gezegd meelijwekkend zou kunnen worden genoemd.<br />Als het om kindermeisjes gaat, moet je bij Fran Drescher blijven. Deze had naar de prullenbak van de video moeten gaan.
Ordinarily, I love these "Stranger Within" thrillers. Some good examples are "Fatal Attraction," "Single White Female," and "Audition." Done well, they can be a lot of fun, and worth an hour or two of solid shocks and scares. Of course, the opposite can be true: done poorly, they can be tedious and stupid. "The Hand that Rocks the Cradle" is one of the latter.<br /><br />The Bartels, Claire (Annabella Sciorra) and Michael (Matt McCoy) are welcoming another member to their family. But busy Claire is persuaded by Michael to hire a nanny. One day, a woman named Peyton Flanders (Rebecca DeMornay) shows up, and because she seems perfect, the Bartels hire her. Of course, once she shows up, their idyllic life is slowly unraveling...<br /><br />This film suffers from a plethora of problems, but the biggest one is the handling of the villain. Peyton is never believable. Part of this has to do with how she's written, and how she's acted. The things that she does that are supposed to put us on edge are so contrived that they're laughable. De Mornay doesn't help much. She portrays Peyton as two different people. While it's true she's supposed to be the perfect nanny while hiding her psychotic tendencies, De Mornay's performance creates a divide between the two facets of her character.<br /><br />The other actors are good, however. Annabella Sciorrra is terrific as the asthmatic Claire. Sciorra is very natural in the role, but unfortunately, the script lets her down. Matt McCoy is almost invisible. However, Julianne Moore is delightful as Claire's friend Marlene. Moore is a firecracker, but unfortunately she's only on screen for a total of five minutes.<br /><br />Curtis Hanson is a good director, but you wouldn't know it from watching this dud. The film has a few decent shocks, but it's poorly paced, and the climax, while generating some tension, is actually kind of laughable. That being said, he's working with a script that at best, could charitably be called pathetic.<br /><br />Trust me, when it comes to nannies, stick with Fran Drescher. This one should have gone to the direct-to-video bin.