Stel je voor dat je naar een diavoorstelling kijkt waar de projector op elke dia zo lang blijft hangen dat je hem drie keer helemaal uit je hoofd kunt leren. Stel je nu voor dat de beelden in de diavoorstelling uitsluitend bestaan uit alledaagse taferelen van een klein park; en een lege tennisbaan; een piano. Stel je nu voor dat de mensen die de diavoorstelling leiden een frustrerend traag, half helder gesprek voeren over gebeurtenissen die slechts af en toe verband houden met de dia's die ze je laten zien. Grote goedheid, je hebt je zojuist de hele film van _India Song_ voorgesteld.'<br />De film is een tergend langzame montage van beelden die weinig anders doen dan eenvoudigweg schreeuwen: 'Kijk naar me! Ik ben BEKEND!' met zo'n schaamteloze zelfingenomenheid dat de beelden zelf en de film als geheel niet alleen beroofd worden van hun diepte, maar in feite zelfs van hun diepte. De beelden hadden gemakkelijk kunnen worden vervangen door een reeks statische beelden zoals hierboven beschreven, want het is zo zeldzaam dat er echt mensen op het scherm zijn, en zelfs als ze er zijn, bewegen de mensen zich in feite maar ietsje vaker dan het meubilair. Ze spreken nooit en communiceren op geen enkele betekenisvolle manier terwijl ze daar alleen maar naar elkaar staan te kijken en af en toe huilen. Het meest energieke moment in het hele eerste uur van de film is wanneer drie mensen in slow motion over een parkeerterrein lopen. In feite hadden de beelden gemakkelijk helemaal weggelaten kunnen worden, aangezien het verhaal volledig wordt verteld. Het verhaal gaat over een vrouw die een hekel heeft aan India omdat het er heet is, en een hekel heeft aan mensen die geen hekel hebben aan India omdat het er heet is (dit punt wordt een paar keer behandeld). Het gaat ook over een man die vindt dat hij het recht heeft om met de voornoemde vrouw naar bed te gaan, aangezien zij met iedereen naar bed zal gaan die het haar vraagt, maar hij gaat niet met haar naar bed eenvoudigweg omdat hij het nooit vraagt, en daar is hij heel erg overstuur van. Dus hij staart naar haar terwijl er een enkele traan over zijn wang biggelt. Later staart hij naar zijn fiets, terwijl er een enkele traan over zijn wang biggelt. In feite krijg je die ene traan niet te zien die over zijn wang biggelt als hij naar zijn fiets kijkt, maar je weet dat hij er is, alleen al omdat het zo'n soort film is.<br />In het beste geval wordt het verhaal een achtergrondgegons, dat als een volmaakt compliment dient voor de coma-verwekkende beelden. Alleen al het bij bewustzijn blijven gedurende de hele film zou een opperste daad van vastberadenheid vereisen. Het bekijken en er daadwerkelijk een serieus en betekenisvol idee van krijgen waar het over zou moeten gaan, zou hetzelfde soort migraine veroorzaken als het lezen van lange technische documenten in het donker. Deze film is misschien wel het grootste monument van pseudo-artistieke pretenties die de mens ooit zal kennen.
Imagine watching a slide show where the projector lingers on every slide long enough for you to completely memorize it three times over. Now imagine that the images in the slide show consist entirely of mundane scenes  a small park; and empty tennis court; a piano. Now imagine that the people running the slide show are having a frustratingly slow, semi-lucid conversation about events that only occasionally relate to the slides they're showing you. Great  you've just imagined the entirety of the film `India Song.'<br /><br />The film is an agonizingly slow montage of images that do little except to simply scream out `Look at me! I am PROFOUND!!' with such blatant self-importance that the images themselves and the movie as a whole are rendered not merely bereft of profundity, but COMICALLY bereft of profundity. The visuals could easily have been replaced by a series of static images as described above, since it is so rare that there are actually people on screen, and even when they are, the people actually move only slightly more often than the furniture. They never speak or interact in any meaningful way  they just stand there looking at each other, and occasionally crying. The most energetic moment in the entire first hour of the film is when three people walk across a parking lot in slow motion. In fact, the visuals could easily have been left out entirely, as the story is told completely through narration. The story is about a woman who hates India because it's hot, and hates people don't hate India because it's hot (this point is covered several times). It is also about a man who feels that he is entitled to sleep with the aforementioned woman, since she will sleep with anyone who asks her to, but he doesn't get to sleep with her simply because he never asks, and he's very upset about this. So he stares at her as a single tear runs profoundly down his cheek. Later on, he stares at his bicycle, as a single tear runs profoundly down his cheek. Actually, you don't get to see the single tear running profoundly down his cheek when he's staring at his bicycle, but you know it's there anyway, just because that's the sort of film this is.<br /><br />At best, the narration becomes background hum, serving as a perfect compliment to the coma-inducing visuals. Simply staying conscious through the entirety of this film would require a supreme act of determination. To watch it and actually come away with a serious and meaningful idea of what it was supposed to be about would induce the same sort of migraine as trying to read lengthy technical documents in the dark. This film is perhaps the greatest monument of pseudo-artistic pretension that man will ever know.