Voor iedereen die iets wil weten over de echte Diane Arbus, of die psychologische waarheidsgetrouwheid waardeert, is deze film waardeloos. Arbus was een briljante, getalenteerde, rusteloze en gekwelde vrouw, maar in deze film is ze volledig met zichzelf bezig en echt bizar in haar smaak en oordeel. Kidman beschrijft haar als flets en vaag, terwijl ze iemand was die met haar charisma mensen omver kon blazen. De totaal fictieve relatie die centraal staat in de film is ongelooflijk, en Robert Downey is echt irritant in zijn meesmuilende vertolking van iemand die schijnt te denken dat hij superieur is aan de rest van de wereld, alleen maar vanwege zijn aandoening. De film beschrijft deze ontmoeting als de bron van Arbus' belangstelling voor 'freaks'. en dat is echt een banale verklaring voor de inspiratie achter sommige van de beste foto's van de twintigste eeuw. Het is mij een raadsel waarom mensen met enig talent en intelligentie ervoor kozen om op wat voor manier dan ook bij deze film betrokken te raken.
For anyone who cares to know something about the real Diane Arbus, or who values psychological veracity, this film is abysmal. Arbus was a brilliant, talented, restless, and troubled person, but this film depicts her as completely self-involved, and truly bizarre in her taste and judgment. Kidman portrays her as wan and vague, whereas she was someone who knocked people over with her charisma. The totally fictional relationship that is central to the film is quite unbelievable, and Robert Downey is truly annoying in his smirking portrayal of someone who seems to think he's superior to the rest of the world simply because of his affliction. The film depicts this encounter as being the source of Arbus's interest in "freaks," which is a truly banal explanation for the inspiration behind some of the greatest photographs of the 20th century. The mystery to me is why people of some talent and intelligence chose to be involved with this film in any way.