Mijn moeder nam me mee naar een film in de drive-inbioscoop toen ik een jaar of zeven was, en dat is dertig jaar geleden. Ze had geen idee dat een familiefilm zo gewelddadig zou zijn. Mijn duidelijkste herinnering was het van pijn vertrokken gezicht van de vader van de jongen toen hij in zijn buik werd gestoken en gedood. Dat beeld achtervolgde me wekenlang. Ik had geleerd dat ik in een wereld leefde waarin iemand mijn vader op elk moment kon neersteken. Hoe kon ik ze tegenhouden? Hoe kon mijn vader zichzelf beschermen? Je moet beseffen dat deze steekpartij geen fantasie is voor een zevenjarige. Het is net zo echt als getuige zijn van een echte gebeurtenis, en er is geen plaats voor in de onschuldige geest van een kind. Het is triest dat we nog steeds niet begrijpen wat voor impact het hebben van geweld in het leven van onze kinderen heeft op zowel onze kinderen als onze maatschappij. Als ouders hun kinderen maar zouden beschermen tegen beelden van geweld met dezelfde kracht die ze beschermen tegen beelden van naaktheid en seks.
My mother took me to this movie at the drive-in when i was around seven years old, which is thirty years ago. She had no idea a family movie would be so violent. My clearest memory was of the boy's father's face of pain as he was stabbed in the stomach and killed. This image haunted me for weeks. I had learned that I lived in a world where a person might stab my father at anytime. How could I stop them? How could my father protect himself? You must realise that this stabbing is not fantasy to a seven-year old. It is as real as witnessing an actual event, and has no place in a child's innocent mind. It is sad that we still do not understand the impact that bringing violence into the lives of our children has both on our children and our society. If only parents would protect their children from images of violence with the same vigor that they protect them from images of nudity and sex.