Terugkijken op Jim Hensons werk, jaren na zijn dood, is alsof je terugkijkt in een andere tijd. Want in tegenstelling tot de meeste zogenaamde creatieve types die proberen hun werk aan, of erger nog, aan kinderen te verkopen, lijkt Jim nooit echt te zijn vergeten hoe het is om een kind te zijn. En als er ooit een moment is geweest waarop hij dat, het Labyrint buiten beschouwing gelaten, demonstreerde, dan is het de Muppet Movie uit 1979. Gefilmd als een allegorisch verhaal over hoe Henson in de kinderwereld terechtkwam. De Muppet Movie is een bevestiging van alles wat progressievere, meer begrijpende types zouden zeggen tegen kinderen die in de jaren tachtig niet helemaal aan de norm voldeden. En zoals we genieten van de vruchten van een tijdperk waarin we worden gedwongen om over alles te praten, uit angst dat iemand zich beledigd zal voelen, is hier de openlijke viering van verschil en diversiteit die een groot deel van de Muppet Show heeft gevormd. Ik heb het al in andere commentaren gezegd, maar ik moet het hier zeggen. Een groot licht in de wereld ging uit op de dag dat Jim Henson stierf. De première van wat de komende tachtig minuten te zien zou zijn, begint met de cast die gaat zitten om naar de première te kijken. Met korte, nauwkeurige zinnen worden we voorgesteld aan de hoofdrolspelers en enkele mindere goden. En als het verhaal echt begint, krijgen we een geweldig lied om ons in het moment te verplaatsen. De Rainbow Connection schilderde zowel een mooi als een droevig beeld van wat de Muppets, vooral Kermit, waren. Ze waren niet zomaar een stel vilten poppen met aparte persoonlijkheden die samen een show opvoerden. Het waren levende wezens die gebaseerd waren op een deel van ons allemaal, alleen veel brutaler geschreven dan we gewend zijn. Elke Muppet die aan ons werd voorgesteld, zag een andere weerspiegeling van een deel van onszelf, en natuurlijk reageerden de kinderen in het publiek op elk personage anders. Vandaar dat iedereen een favoriet had. Toen Animal achter een drumstel verscheen en een bekken probeerde op te eten, wist ik dat ik er een van mij had gevonden. Tegenwoordig ben ik meer een fan van de Zweedse keuken, maar ach, wat maakt het uit.<br />De personages werden gecomplementeerd door een reeks muzieknummers die hun motivatie en persoonlijkheid versterkten. Can You Picture That? deelde een inzicht in dr. Teeth en zijn band en de creatieve ziel van Henson. Maar het meest relevante nummer voor mij was Gonzo's nummer, waarin hij vraagt wat hij is en waar hij vandaan komt. Velen van ons zouden hun hele leven naar de sterren blijven staren en net als Gonzo zeggen dat we wisten dat we daar op een dag weer naartoe zouden gaan. Niet dat alle nummers zo dodelijk serieus waren, natuurlijk. Fozzy en Kermit hebben een nummer dat ze delen nadat ze hebben besloten hun talent (of het gebrek daaraan) te combineren en de weg op te gaan. Als er bewijs nodig was dat hedendaagse'musici' het vermogen zijn kwijtgeraakt om de popstructuur te gebruiken om iets luisterbaars te creëren, dan zou dit nummer dat wel zijn. Nooit eerder hadden de groepsdynamiek van de cast en de muziek zo'n perfecte aanvulling op elkaar gevormd. Met de poppenspelers en de stemacteurs zo perfect op elkaar ingespeeld, had de menselijke cast veel om naar uit te zien.<br />Wat het des te verbazingwekkender maakt dat het menselijke element ook hun kant van de afspraak waarmaakte. Cameos werd letterlijk over de film heen gegooid, en iedereen, van Steve Martin tot Telly Savalas, kwam langs om hun steun te betuigen. Zelfs Richard Pryor, de laatste man die je zou verwachten in een film over de Muppets, lijkt een hilarisch moment te creëren. De camee is voor mij als volwassene nog net zo verontrustend als toen ik een kleine jongen was, maar ik vermoed dat dat komt omdat Henson wist waarom ik het nu verontrustend zou vinden. De grote acteerkracht komt echter van Charles Durning, die als dokter Hopper alles belichaamt wat zowel Henson als zijn publiek vastbesloten is te weerstaan. Bij elk kruispunt komt Hopper om Kermit de kans te bieden zijn eigen soort te verraden en te verraden. Of misschien is'stoppen' niet het juiste woord als Hoppers pogingen om Kermits gehoorzaamheid te garanderen steeds krachtiger en gewelddadiger worden. Het hele gebeuren is één grote metafoor voor hoe het hart van elke kunstenaar door de wereld wordt gebroken. Natuurlijk komt ook Dier opdagen om ons eraan te herinneren dat het feit dat onze vrienden niet lief en knuffelig zijn, nog niet wil zeggen dat ze geen vrienden meer zijn. In feite blijkt Dier op dat moment de beste vriend te zijn die Kermit heeft. En dat is sindsdien de kernboodschap geweest van elke goede show of film waar Henson bij betrokken is geweest. Dat anderen mijden of afwijzen alleen maar vanwege linguïstische of cosmetische verschillen, zou letterlijk de ergste fout kunnen zijn die je ooit maakt. Er kan nauwelijks twijfel over bestaan dat dat vandaag de dag...' In de wereld waarin een imbeciel in een paars pak tegen mijn zoons kan zeggen dat ze niet goed zijn als ze niet vijftien seizoenen lang goede gevoelens voor elkaar hebben en nog steeds geen serieus onderzoek van de kinderbescherming krijgen, had Hensons monsterworkshop nooit van de grond kunnen komen. Het verkeerd citeren van de titel van het album is één ding, maar de keuze aan anderen opleggen is iets anders. De Muppet Movie laat zien hoe Henson het waagde ons allemaal te vragen na te denken, zowel binnen als buiten de spreekwoordelijke hokjes. Er zal nooit meer iemand zijn zoals hij, maar hij zou nooit willen dat we het niet meer probeerden.<br />Daarom is The Muppet Movie de belichaming van een tien uit tien film. Als we een film de kosmos in zouden sturen om het intelligente leven te bewijzen dat we meer waard zijn dan te worden weggevaagd, dan zou dit het zijn.
Looking back on Jim Henson's works years after his death is like taking a look back into another time. For unlike most so-called creative types attempting to sell to, or worse yet cynically exploit, children nowadays, Jim never seemed to really forget what it was like to be a child. And if there ever was a moment in which he demonstrated this, Labyrinth aside, it is 1979's Muppet Movie. Filmed as an allegorical story about how Henson came to work in children's television as a puppeteer and ended up with a half-hour show of his own on primetime television, The Muppet Movie ends up an affirmation of everything more progressive, understanding sorts would say to children who did not quite meet the expected norm during the 1980s. And as we enjoy the fruits of an era in which we are gagged and bound from speaking about anything lest someone might get offended, the open celebration of difference or diversity that formed a large part of The Muppet Show is on offer here. I have said it in other comments, but I must say it here. A great light in the world went out the day Jim Henson died.<br /><br />The Muppet Movie begins with its cast sitting down to see the premiere of what were about to see for the next eighty or so minutes. In short, precise strokes, we are introduced to the major players as well as some of the minors. And when the story proper begins, boy are we given a great song to bring us into the moment. The Rainbow Connection painted both a beautiful and sad image of what the Muppets, especially Kermit, were. These were not just a bunch of felt puppets with singular personalities who combined to put on a show. They were living things based upon a part of all of us, only writ so much more boldly than we are used to. As each Muppet was introduced to us in turn, we saw another reflection of part of ourselves, and of course the children in the audience would respond differently to each character. Hence, everyone had a favourite. When Animal appeared behind a drum kit and attempted to eat a cymbal, I knew I had found one of mine. Nowadays, I am more of a Swedish Chef fan, but what the hey.<br /><br />Complementing the characters was a string of musical numbers that further developed their motivations and personalities. Can You Picture That? shared an insight into Dr. Teeth and his band as well as the creative soul of Henson. But the most relevant song to me was Gonzo's number, asking what he is and where he came from. Many of us would spend a lifetime gazing into the stars and, like Gonzo, saying we knew we would be going back there someday. Not that all the songs were so deadly serious, of course. Fozzy and Kermit share a number after they decide to combine their talent (or lack thereof) and hit the road. If any evidence were required that present-day "musicians" have lost the ability to use the pop structure to create something listenable, this number would be it. Never before, and never again, would the group dynamic of a cast and the music so perfectly complement one another. With the puppeteers and voice actors so perfectly on top of their game, the human cast had a lot to live up to.<br /><br />Which makes it all the more amazing that the human element also lived up to their end of the deal. Cameos literally pepper the film, with everyone from Steve Martin to Telly Savalas popping in to offer their support. Even Richard Pryor, the last man one would expect to see in a film about the Muppets, appears to set up a hilarious moment. Mel Brooks' cameo is just as disturbing to me as an adult as it was when I was a small boy, but I suspect that is because Henson knew why I would find it disturbing now. The big acting strength, though, comes from Charles Durning, who as Doc Hopper embodies everything both Henson and his audience determined to resist. At every junction, Hopper comes to either offer Kermit the chance to sell out and betray his own kind. Or perhaps offer stops being the right word when Hopper's attempts to ensure Kermit's compliance become progressively more forceful and violent. The whole thing is one big metaphor for how every artist has his heart broken by the world.<br /><br />Of course, Animal also shows up to remind us that just because our friends are not sweet and cuddly does not make them any less of a friend. In point of fact, Animal turns out to be the best friend that Kermit has in that moment. And that has been the core message of every good show or film Henson has been involved in ever since. That shunning or dismissing others simply because of linguistic or cosmetic differences could literally be the worst mistake one ever makes. There can be little doubt that in today's world where a moron in a purple suit can tell my sons they are not good if they do not have good feelings for fifteen seasons and still not come under serious investigation by child welfare authorities, Henson's creature workshop could never have got off the ground. To misquote the album title, daring to be stupid is one thing, but enforcing the choice upon others is another matter. The Muppet Movie demonstrates how Henson dared to ask us all to think, both inside and outside of the proverbial box. There will never be another entirely like him, but he never would want us to stop trying.<br /><br />Therefore, The Muppet Movie is the epitome of a ten out of ten film. If we were to send a film out into the cosmos to prove to intelligent life that we are worth more than being obliterated, this would be it.