Schrijven over iets wat zo geweldig is, is heel moeilijk. Eigenlijk is het bijna onmogelijk om de eigenaardigheden van deze film te beschrijven. Dit is een fantastisch verhaal over seks en sekse, en het is bijna ongelooflijk dat we niet te maken hebben met obscene seksscènes. Gevoelens, deze film, is gemaakt voor mensen die het leven in al zijn complexiteit op een prachtige, eenvoudige manier willen voelen, en gewoon willen voelen. Als we ernaar kijken, begint er iets in onze geest, zelfs in ons hart, te groeien: het is een zuiver gedicht. Ik heb een paar homofilms gezien en ik werd bijna altijd heel ontevreden over onnodige seksscènes, niet omdat ik niet van seksscènes hou, maar over het algemeen zijn ze zo pornografisch dat ik...' Ik moet er steeds aan denken dat de regisseur of de producent of de schrijver van het script denkt dat homoseksualiteit perversie betekent. Nagisa is geen Shindobaddo. De hoofdpersonen zijn drie personen: Ito, Yoshida en Aihara, twee jongens en een meisje in een merkwaardige driehoeksverhouding. Ito houdt van zijn beste vriend Yoshida, Yoshida houdt van Aihara en Aihara houdt van Ito. Stel je voor wat dit in onvoorbereide handen zou kunnen betekenen. Maar Hashiguchi brengt een schitterend verhaal dat diep ingaat op de filosofie van het leven, en dat een vraag bij ons oproept die me aan het eind van de film verbijsterd heeft doen denken: waarom? En die vraag breidde zich uit in talloze vragen in mijn hoofd en in mijn hart. De scènes, die soms een beetje saai zijn, zijn momenten van het heerlijkste gedicht dat we kunnen voelen, maar die we absoluut niet in woorden kunnen uitdrukken. En misschien zijn we daarom niet in staat om de vraag aan het eind van de film te begrijpen. Ik weet zeker dat deze film niet voor ons is gemaakt om elk stukje ervan te bespreken. Sommige mensen willen een film begrijpen die hem bijna ontleedt. Anderen zijn zo gewend aan gewone 'Amerikaanse homofilms' dat ze de werkelijke waarde van dit meesterwerk niet kunnen waarderen. Ik geef geen tien, want tien van de tien is perfect. Maar ik beken dat ik het bijna had gedaan.
Writing about something so wonderful is completely hard. Actually, it's almost impossible to describe the peculiarities of this movie. This is a marvelous story about sex and gender, and it's almost unbelievable that we have not to deal with obscene scenes of sex. Feeling, this film was made for people that like to feel, and just to feel, life in all its complexity in a gorgeous simple way. We look at it, and something starts growing inside our minds, even our hearts: it a pure poem. I've watched some "gay" movies, and I almost always got really unsatisfied with unnecessary scenes of sex, not because I don't like scenes of sex, but generally they are so pornographic that I'm forced to think that the director or the producers or the writer of the script thinks that homosexuality means perversion. Nagisa no Shindobaddo is totally different from that ones. Three are the main characters. We have Ito, Yoshida and Aihara, two boys and a girl in a peculiar love triangle. Ito likes his best friend Yoshida, Yoshida likes Aihara and Aihara likes Ito. Imagine what this could turn in unprepared hands? But in the contrary, Hashiguchi makes a magnificent story which goes profoundly in the philosophy of life, adding a question in our mind that made me think, astonished, in the end of the movie: Why? And that why expanded in multiple questions inside of my brain and inside of my heart. The scenes, actually, sometimes tending to be boring, are moments of the most delightful poem which we are able to feel, but totally unable to write down in words. And maybe because of that, we are unable to understand the question in the end of the movie. I'm sure this movie was not made for us to discuss every piece of it Some people want to understand a film almost dissecting it. Others are so used to common "American gay" movies that can't appreciate the real value of this master-piece. Watch it, close your eyes in the credits and feel, everything, feel yourself, feel the wonderful song. For all this and much, much more, I give a nine. And I just don't give ten, because ten of ten is perfection. But I confess I almost did it.