Ik heb een keer met mijn ouders gepraat die me vertelden dat Britse bioscoopbezoekers in de jaren veertig en vijftig eerst in het land van herkomst van de film gingen kijken voordat ze gingen kijken. Het maakte niet uit wat de plot was of wie er in speelde, als het een Amerikaanse film was, wilden mensen hem zien en als het een Britse film was, wilden mensen hem niet zien. Iedereen spreekt met een Engels upper class-accent, waardoor de Britse koninklijke familie klinkt als uitschot uit de arbeidersklasse, en dat vervreemdt een groot deel van een potentieel Brits publiek dat ongetwijfeld liever naar Jimmy Cagney in WHITE HEAT zou kijken omdat de mensen, als ze er geen familie van waren, in filmtermen meer begrip zouden hebben voor een gewelddadige gangster dan voor een Engelse psychiater uit de hogere klassen in 1949. Dat is amusement, de reden waarom mensen naar de bioscoop gaan. Zelfs de namen van de personages lijken bizar <0xE2><0x80><0x93> Leonora! Hoeveel Britse mensen heetten in 1949 Leonora? Je krijgt wel het gevoel dat dit niet was bedoeld voor een doorsnee Brits publiek uit 1949. Maar waarom zou het ook, als de meerderheid van de Britse bioscoopbezoekers in de rij stond om naar veel onderhoudender Amerikaanse import te kijken?<br />Toen ik in 2005 naar _Theatreated Heart_ keek, verbaasde ik me erover hoe gedateerd alles was, het was zelfs zo gedateerd dat ik dacht dat het misschien een smoes was van _The HARRY ENDFIELD SHOW_. Wat me niet verbaasde, was het feit dat dit soort films de Britse filmindustrie op een haar na de das omdeed, een industrie die pas weer opleefde toen het Amerikaanse geld werd geïnvesteerd in publiekstrekkers als _ZULU_, _ALFIE_ en de James Bond-films.
I once had a conversation with my parents who told me British cinema goers in the 1940s and 50s would check to see a film's country of origin before going to see it . It didn't matter what the plot was or who was in it , if it was an American movie people would want to see it and if it was British people wouldn't want to see it . This might sound like a ridiculous generalisation but after seeing THE ASTONISHED HEART I can understand why people in those days preferred American cinema to the home grown variety Back in the 1940s <br /><br />British equity was devoid of working class members and it shows in this movie . Everyone speaks in an English lad dee daa upper class accent that makes the British Royal Family sound like working class scum and what this does is alienate a large amount of a potential British audience who would no doubt prefer to be watching Jimmy Cagney in WHITE HEAT because people would have , If not related to then certainly empathised with a violent gangster in cinematic terms more than some high class English shrink in 1949 . That's entertainment , the reason people go to cinemas . Even the characters names seem bizarre - Leonora ! How many British people were named Leonora in 1949 ? And the protagonists drink cocktails . And they use words like " Austere " . You do get the feeling that this wasn't marketed for a 1949 mainstream British audience . But why should it if the majority of British cinema goers were queuing up at cinemas to watch far more entertaining American imports ? <br /><br />Watching THE ATSONISHED HEART in 2005 I was astonished how dated everything was , in fact it's so dated I thought maybe it might be a spoof from THE HARRY ENDFIELD SHOW . What didn't astonish me was the fact that these types of movie came close to sinking the British film industry , an industry that didn't pick up until American money invested in crowd pleasers like ZULU , ALFIE and the James Bond movies