Stel je een wereld voor waarin iedereen iedereen aardig behandelt, er nooit een kwaad woord wordt gesproken, er op kantoor niet wordt gekibbeld en je baas de kantoorklanten regelmatig uitnodigt voor zelfbereide diners waar je kunt kletsen over de laatste interieurtrends. Alles is netjes, aangenaam <0xE2><0x80><0x93> nou ja, gewoon aardig. Met andere woorden: je bent in de hel. Nadat hij ergens in de rimboe is afgezet, begint Andreas (Trond Fausa Aurvaag) halverwege de dertig aan een nieuwe baan als boekhouder in een kleine, schone stad. Vanaf het begin voelt hij zich vreemd in deze nette, onpersoonlijke wereld van oppervlakkige vriendelijkheid, omringd door aangename maar levenloze interieurarchitectuur en eveneens collega's. Je wordt er niet dronken van, er zijn nergens kinderen. Na de eerste stappen op weg naar integreren zoekt Andreas naar manieren om aan de saaie nieuwe wereld te ontsnappen. Hij weet niet meer waar hij vandaan komt, maar herinnert zich nog wel rijke smaken, ware gevoelens <0xE2><0x80><0x93> alles behalve het nietszeggende platte leven dat hij nu leidt. DE BOEDER-MAN resoneert ideeën van Huxley en Kafka, maar hier is de wreedheid de alomtegenwoordige nietszeggende netheid. In tegenstelling tot PLEASANTVILLE gaat dit niet over bekrompen onverdraagzaamheid, maar meer over de fabel van onze stedelijke vrije wereld van integreren. Het doet vooral denken aan de ingenieuze FIGHT CLUB-scène, waarin Edward Norton door een namaak-IKEA-catalogus loopt. Gekruid met macabere humor overtuigt dit Scandinavische laconieke verhaal op elk niveau: verhaal, personages en relevantie. Een waar filmjuweel.
Imagine a world, in which everyone treats anyone nicely, no foul word is ever uttered, office bickering is nonexistent, and your boss invites the office crowd regularly to self-cooked dinners where you can chat about latest interior design styles. Everything is neat, pleasant - well, just nice. In other words: you are in hell. After being dropped off in the middle of nowhere, mid-thirties Andreas (Trond Fausa Aurvaag) starts a new job as a book-keeper in a small, clean city. From the beginning he feels foreign in this proper, impersonal world of superficial kindness, surrounded by pleasant but lifeless interior architecture and likewise colleagues. Food tastes of nothing, drinks don't get you drunk, no children anywhere; after initial steps of fitting in, Andreas searches for ways to escape the bland new world. He doesn't know where he came from anymore, but still remembers rich tastes, true feelings - anything beyond the non-committal flatline life he's leading now. THE BOTHERSOME MAN resonates ideas of Huxley and Kafka, but here the cruelty is the omnipresent noncommittal neatness. Unlike PLEASANTVILLE this is not about narrow-minded bigotry, more a fable of our urban free-world civilisation of fitting in. It mostly reminds one of the ingenious FIGHT CLUB scene, in which Edward Norton walks through a mock-IKEA catalogue. Spiced with macabre humour, this Scandinavian laconic tale convinces on every level: story, characters, and relevance. A true screen gem. 8/10