De man met de gouden arm was een van de eerste films met als hoofdthema (en, in sommige opzichten, de boodschap) de tragedie van heroïneverslaving. Het is bij lange na geen geweldige film, maar het belang ervan ligt in Otto Preminger's toewijding om hem echt te laten lijken en op het randje van melodrama en naturalisme. Wat ik leuk vond was dat het niet zozeer een vertoning van junkies was (als je de beste vertoning daarvan wilt lezen, lees dan _Naked Lunch_, als je er in elk geval doorheen kunt komen, afgezien van de boodschap), maar de aard van het stedelijke milieu waarin Frankie Machine leeft. Hij verwacht dat hij, als hij uit de gevangenis komt voor dealen, het rechte pad op zal gaan, drummer in een band zal worden en zijn leven als muzikant legaal zal maken. Maar hij heeft zijn 'gehandicapte' vrouw Zosch, die niet kan werken en geld nodig heeft en vaak klaagt, en dan is er de oude buurt <0xE2><0x80><0x93> hij kan er niet aan ontkomen om Louie (Darren McGavin) te zien, die nog steeds kaartspelletjes speelt in de achterkamer en, ja, drugs dealt. Net als in Mean Street is het moeilijk om aan de details te ontsnappen als je niet weggaat.<br />Maar aan de andere kant is het moeilijk voor Frankie Machine om niet te proberen op een natuurlijke manier te functioneren in deze stadswijk. En de personificatie van Frankie is Sinatra, en ik kan niemand anders bedenken die hem zou kunnen spelen, zelfs niet de originele Brando. Hij past in de buurt en lijkt het soort man dat het spel een stap voor zou moeten zijn. Maar Sinatra heeft ook een kwetsbaarheid die hij op een fantastische manier weet te benutten, en tegen de tijd dat we hem in Molly's appartement 'de koude pleuris zien krijgen', is het geloofwaardig, ook al is het niet iets wat mensen van'mijn' generatie aan heroïne zouden denken (d.w.z. aan treinspotten en zeker niet aan Requiem voor een Droom). Al was het alleen maar omdat je de film wilt zien om te zien wat er met Sinatra als dit personage gebeurt.<br />Maar de gebreken komen in sommige andere optredens naar voren, hoewel het een beetje lastig is. Eleanor Parker lijkt voor een groot deel van de film te veel toneel te spelen en Frankie voor de gek te houden dat ze echt invalide is, terwijl ze in werkelijkheid kan lopen en hem om de een of andere reden voor de gek houdt. Maar naarmate de film vordert, wordt het duidelijker: ze wordt verondersteld gek te zijn, gek van jaloezie, en op dat niveau begint het beter te worden. Intussen is Kim Novak goed, hoewel ze geen _Vertigo_ -waardig personage is, maar meer de stem van de rede in het verhaal. Rechercheur Bendar, die misschien wel een van de meest een-op-een-personages/performances is die ooit zijn gemaakt. En Sparrow, Frankies nerdvriendin, en de personages van Louie en Schiefka, en die worden allemaal gespeeld zoals je zou kunnen verwachten (in feite is McGavin beter dan oké). Wat betreft het rondstrooien van ander talent rond Sinatra, doet Preminger het niet zo geweldig. En, eerlijk gezegd, sommige scènes vallen nogal tegen.<br />Maar de Man met de Gouden Arm fascineert heel erg, en niet alleen als een gedateerd stuk van sociologisch belang. Het werkt als meeslepend drama, en als een boodschap die wordt overgebracht zonder prekerig of kitscherig te zijn. Het is een echt artikel, alleen niet uitzonderlijk.
The Man with the Golden Arm was one of the first films to have as its main topic (and, in some respects, the message) the tragedy of heroin addiction. It's nowhere near a great film, but its importance lies in Otto Preminger's dedication to making it feel real and on the edge of melodrama and naturalism. What I liked is that it's not so much an expose of junkies (if you want the best expose of that read Naked Lunch, if you can get through it anyway, besides the point), but the nature of the urban environment Frankie Machine lives. He expects after he gets out of prison for dealing to go on the straight and narrow, to become a drummer in a band and make it legit as a musician. But he has his "crippled" wife Zosch, who can't work and needs money and often complains, and then there's the old neighborhood- he can't escape seeing Louie (Darren McGavin), who is still doing back-room card games and, yes, pushing dope. Like Mean Streets, it's hard to escape the minutia unless you leave.<br /><br />But then again, it's hard for Frankie Machine not to try and operate naturally in this urban quarter. It's just that he can't escape the temptation of junk (when he's booked on a phony theft charge with his friend, he sees a junkie freaking out, and it puts back the fear of going back on into his clean self). And personifying Frankie is Sinatra, and I can't see anyone else who could've played him, even original choice Brando. He fits into the neighborhood, and seems like the kind of guy who should be a step ahead of the game. But there's also a vulnerability to Sinatra that he pulls out wonderfully, and by the time we see him going 'cold turkey' in Molly's apartment, it's believable even if it's not the kind of thing those from 'my' generation would think of heroin (i.e. Trainspotting and certainly Requiem for a Dream). If for nothing else, you want to watch the movie to see what happens to Sinatra as this character.<br /><br />The flaws, however, come in some of the other performances, though it's a little tricky. Eleanor Parker seems to be overacting for a good portion of the movie, fooling Frankie that she's really crippled when in reality she can walk and is fooling him for one reason or another. But then it becomes clearer as it goes along- she's supposed to be nuts, and nuts with jealousy, and on that level it starts to get better. Meanwhile, Kim Novak is good, though not Vertigo-worthy, as the possible girl in the side but more like the voice of reason in the story. Then there's a Detective Bendar, who might be one of the most one-note characters/performances, ever. And also Sparrow, Frankie's nerdy friend, and the characters of Louie and Schiefka, and they're all played as one might expect them to (actually, McGavin is better than OK). As far as casting other talent around Sinatra, Preminger doesn't do all that great. And, frankly, some scenes kind of fall flat.<br /><br />But there's a lot of fascination in the Man with the Golden Arm, and not just as some dated piece of sociological interest. It works as compelling drama, and as a message piece conveyed without being preachy or campy. It's a genuine article, just not exceptional.