Een film saai noemen is iets wat ik normaal gesproken niet als kritiek zou opvatten. Maar als een film grofweg gemaakt is van onderdelen uit andere films die om te beginnen al niet zo goed waren, en hij is zo traag als melasse zonder echte winst, vind ik het niet meer dan eerlijk om er een punt achter te zetten. En De Schim is een heel saaie film.<br />De Schim is een film die ongeveer net zo origineel is als zijn naam. De Schim vertelt het verhaal van een jong meisje met geheugenverlies dat wordt achtervolgd door een geest die het geheim van haar verleden bewaart. Alleen is de film een stuk ingewikkelder en minder interessant dan je zou denken. De plotlijn is voor het grootste deel van de film onbegrijpelijk en het haakje, het amnesie-element, maakt het alleen maar erger. Het lijkt erop dat niemand, ook de scenarist en de regisseur niet, enig idee heeft wat er op een bepaald moment in godsnaam aan de hand is. In plaats daarvan hebben ze gekozen voor iets wat ruwweg het filmische equivalent is van een komische clipshow. Er zijn scènes die rechtstreeks afkomstig zijn uit Ringu, Dark Water, Shutter, The Grudge-serie, en voor de goede orde een paar Puls-scènes. Wat het nog erger maakt, is dat de zes vrouwelijke hoofdrolspelers allemaal dezelfde kleding dragen en dezelfde tekst lezen, waardoor ze onmogelijk uit elkaar te houden zijn.<br />Er is gewoon niets om je aan vast te klampen bij deze film. Het verhaal is niet al te goed uitgedacht. Het amnesie-gedoe is lui. Het mysterieuze element is oninteressant en wordt met weinig gratie behandeld. De personages deduceren nooit iets, alle informatie wordt gewoon doorgegeven via de hoofdrolspeelster die zich haar verleden herinnert, wanneer dat het beste uitkomt voor de plot.<br />De cinematografie, vol weerspiegelingen en shots van water, probeert in elk geval iets toe te voegen aan de subtekst, een thematische link met het geheugenverlies en de laatste wending (die ik niet zal onthullen) is leuk, maar vaak overtrokken. Zelfs de score voelt geleend en cliché.<br />Het ergste van alles is dat de aansporing voor de vervloeking niet erg interessant is en dat de laatste wending voorspelbaar en slap is. Wacht, je bedoelt dat ene personage dat 15 minuten op het scherm te zien is, maar uiteindelijk niets met de plot te maken lijkt te hebben? Nee!' Het publiek is te gewiekst voor dit soort onzin. Iedereen die een van de films heeft gezien die hieraan ten grondslag liggen, zal maar heel weinig vinden om ze zelfs maar wakker te houden. Ik dacht altijd dat Shimizu het neusje van de zalm was voor dit soort flauwekul (die zijn wraakfilm niet minder dan 5 keer regisseerde), maar zelfs zijn tweederangswerk, zoals Reincarnatie, een film waar ik zelf niet eens aan toe kon komen, ligt hier mijlenver voor.<br /><br />Voor meer recensies, ga naar www.collider.com.
To call a film boring is not something I would usually count as a valid criticism. However, when a film is crassly made of spare parts from other films that weren't that good to begin with, and it is slow as molasses with no real payoff, I think it's fair to call a spade a spade. And The Ghost is a very boring film.<br /><br />A movie that is about as original as its' name, The Ghost tells the story of a young girl with amnesia being haunted by a ghost that holds the secret to her past. Only, it's a whole lot more complicated and less interesting than one would think.<br /><br />The plot line is almost incomprehensible for most of the picture and the hook, the amnesia element, only makes things worse. It seems that no one, including the screenwriter and director have any clue what the hell is happening at any given moment. Instead they chose to do what roughly amounts to the filmic equivalent of a sitcom clip show. There are scenes taken directly from Ringu, Dark Water, Shutter, The Grudge series, and a smattering of Pulse for good measure. Making matters worse, the half dozen female leads all dress and read their lines alike, making them impossible to tell apart.<br /><br />There is just nothing to grasp onto with this film. The story isn't all that well thought out. The amnesia gimmick is lazy. The mystery element is un-involving and handled with little grace. The characters never deduce anything, all the information is just handed out through the lead remembering her past whenever it is convenient for the plot.<br /><br />The cinematography, full of reflections and shots of water at least attempts to add to the subtext, a thematic link with the amnesia and the final twist (which I won't reveal) is nice, but often overwrought. Even the score feels borrowed and cliché.<br /><br />Worst of all, the inciting action for the curse isn't very interesting and the final twist is predictable and lame. "Wait, you mean that one character who has 15 minutes of screen time but appeared to have nothing to do with the plot comes back in the end? No!" Audiences are too savvy for this kind of tripe. Anyone who has seen any of the films that this rips off will find very little to even keep them awake with this feature. I used to think Shimizu was the bottom of the barrel for this kind of crap (remaking his grudge film no less than 5 times) but even his second rate work like Reincarnation, a film I couldn't even bring my self to finish, is miles ahead of this.<br /><br />For more reviews please visit www.collider.com