Dit is verreweg de beste filmische versie van William Faulkners roman die ik ooit heb gezien, en ik heb er een paar van de meest prominente gezien. Gefilmd in Faulkners woonplaats Oxford, Mississippi, geeft de film een goed beeld van het gevoel dat Jefferson en Yoknapatawpha County oproepen. Intruder in the Dust is niet een van Faulkners beste romans, maar zelfs als het een cliché is om dit te zeggen, zou het de kroon op het werk van ieder ander zijn. Het is beter dan Harper Lee's goede, maar simplistische _To Kill a Mockingbird_, die ik in de derde klas van de middelbare school heb gelezen, en dat is precies waar het boek thuishoort. Stevens is waarschijnlijk het meest voorkomende personage in alle romans van Faulkner. Hij is advocaat en hij werkt gemakkelijk als verteller, omdat Stevens, in tegenstelling tot veel van zijn andere personages, een man van de logica is, niet van de emotie (tenminste niet als hij ouder is). Lucas Beauchamp is misschien wel het meest opvallende van al Faulkners zwarte personages (hij speelt een belangrijke rol in een van Faulkners regelrechte meesterwerken, _Go Down, Moses_ ); in tegenstelling tot alle andere zwarte mensen in Yoknapatawpha weigert hij voor een blanke te buigen. Hij is trots, en velen onder de blanke bevolking vinden dat een verwerpelijke eigenschap van een zwarte. Op een dag wordt Lucas aangetroffen bij een dode blanke man met een pas afgevuurd pistool in zijn bezit. Het grootste deel van Jefferson en de omgeving zien geen noodzaak voor een proces en iedereen is er vrij zeker van dat Beauchamp gelyncht zal worden voordat de avond voorbij is, of in elk geval de volgende dag, aangezien de moord en de arrestatie op een zondag plaatsvonden. Beauchamp verklaart daarentegen zijn onschuld en probeert Stevens zover te krijgen dat hij hem helpt. Stevens weigert; de zaak lijkt afgedaan. Maar zijn jonge neefje, Chick Mallison, is bereid hem nu te helpen, omdat Lucas hem in het verleden heeft geholpen. Voor zover ik weet gaat geen enkele Hollywoodfilm uit die tijd zo openlijk over racisme als deze. Hollywoodfilms vervolgen de zwarte bevolking zelden, maar verplaatsen hen liever naar de bedieningsrollen. Als je een Afro-Amerikaanse acteur bent, kun je het net zo goed opgeven en die rol accepteren als de moeder, het dienstmeisje, de bediende of de portier, want dat is de enige manier waarop je kunt werken. In Intruder in the Dust komt een van de meest gedenkwaardige niet-porterrollen voor die een zwarte acteur ooit heeft gehad, Lucas Beauchamp. En Beauchamp is, zoals ik al heb beschreven, geen stereotiepe figuur, en zou voor het publiek misschien moeilijk te accepteren zijn geweest. Zelfs vandaag de dag zijn zwarte personages meestal eenvoudig, magisch en vriendelijk. De film die onlangs in de bioscoop is uitgekomen, _Far from Heaven_, is daar een goed voorbeeld van. Beauchamp is een beetje een klootzak en hij is heel koppig. Hoewel hij hier misschien iets minder koppig is dan in de roman, is hij absoluut geen stereotype. Hij is een complex menselijk wezen. Juano Hernandez speelt Beauchamp buitengewoon goed. Ik heb de film al een tijdje niet meer gezien, maar hij komt ook voor in de film van Robert Aldrich uit 1955, _Kiss Me Deadly_, en in de filmische bewerking van Faulkners laatste roman, _The Reivers_.<br />Alle acteurs zijn geweldig in de film. Ik moet ook snel Claude Jarman jr. prijzen, die de geweldige rol van Chick Mallison speelt. De roman speelt zich af vanuit zijn gezichtspunt, en hij is de conventionele held van het verhaal. Jarman is een uitstekend acteur; hij speelt de rol van Faulkner (die ook elders in Faulkners fictie voorkomt, bijvoorbeeld in de roman _The Town_ uit 1957) perfect. Het jaar daarop zou hij nog een grote rol spelen in de ondergewaardeerde film _Rio Grande_ van John Ford. De enige andere film van Clarence Brown die ik heb gezien is _National Velvet_, een heel andere film dan _Intruder in the Dust_. Zijn rol hier is uitzonderlijk; ik moet hem echt nageven dat hij Faulkner perfect speelt. Andere beroemde Faulkner-bewerkingen zijn te melodramatisch (The Long Hot Summer, in 1958, wat ik ondanks dat echt mooi vind) of te koud (Tomorrow, in 1972, wat ik niet mooi vind; die kilte is een compleet misverstand van Faulkner). De enige andere die het volgens zijn bronmateriaal echt goed doet, is Douglas Sirks grote film van Pylon in 1958 (in feite een heel ander soort Faulkner-roman), Tarnished Angels.
This is easily the best cinematic version of William Faulkner's fiction that I've ever seen, and I've seen several of the most prominent ones. Filmed in Faulkner's hometown of Oxford, Mississippi, it really captures the feeling of Jefferson and Yoknapatawpha County. Intruder in the Dust is not one of Faulkner's best novel, but, even if it is a cliché to say this, it would be the crown jewel in any one else's career. It beats Harper Lee's good but simplistic To Kill a Mockingbird fifty feet into the ground (I read that one in ninth grade, and that's exactly where it belongs). Two of Faulkner's most prominent characters play major parts in the film, Gavin Stevens and Lucas Beauchamp. Stevens is probably the single most common character in all of Faulkner's fiction. He's a lawyer and he works easily as a narrator, because, unlike many of his other characters, Stevens is a man of logic, not emotion (at least when he's older). Lucas Beauchamp may be the most prominent of all of Faulkner's black characters (he plays a major part in one of Faulkner's out-and-out masterpieces, Go Down, Moses); unlike all of the other black folks in Yoknapatawpha, he refuses to bow down to any white man. He has pride, and many in the white population find that an execrable quality in a black man. One day, Lucas is found standing over a dead white man with a recently-fired pistol in his possession. Most of Jefferson and the surrounding areas don't see the need for a trial, and everyone's pretty sure that Beauchamp will be lynched before the evening's over, or at least the next day, as the murder and arrest occurred on a Sunday. Beauchamp, on the other hand, declares his innocence and tries to get Stevens to help him. Stevens refuses; the case seems open and shut. But his young nephew, Chick Mallison, because Lucas had helped him in the past, is willing to help him now.<br /><br />As far as I know, no Hollywood film of this period deals with racism as overtly as this one. Hollywood films rarely persecute the black population, but instead prefer to relegate them to servant roles. If you're an African American actor, you might as well give up and accept that role as either the mammy, the maid, the servant, or the porter, because that's the only way you'll work. In Intruder in the Dust, there is to be found one of the most memorable non-porter roles a black actor ever had, Lucas Beauchamp. And Beauchamp, as I described above, is no stereotypical character, and might have been hard for audiences to accept. Even today, black characters are usually simple, magical, and kind. The recent arthouse hit Far from Heaven is a great example of that. Beauchamp is kind of a jerk, and he's very stubborn. Although he's perhaps a little less so here than he is in the novel, he's not any kind of stereotype. He's a complex human being. Juano Hernandez plays Beauchamp extraordinarily well. I haven't seen the film in a while, but he also appears in Robert Aldrich's 1955 film, Kiss Me Deadly, as well as the cinematic adaptation of Faulkner's final novel, The Reivers.<br /><br />All the actors are great in the film. I should also praise quickly Claude Jarman Jr., who has the great role of Chick Mallison. The novel takes place from his point of view, and he is the conventional hero of the picture. Jarman is quite an actor; he captures the character (who also appears elsewhere in Faulkner's fiction, narrating, for example, events that happened a decade or more before he was born in the 1957 novel The Town) perfectly. He would appear in another great role the next year in the underrated John Ford film Rio Grande. The only other film of Clarence Brown's that I've seen is National Velvet, quite a different picture than Intruder in the Dust. His job here is exceptional; I really have to credit him with capturing Faulkner perfectly. Other famous Faulkner adaptations are too melodramatic (The Long Hot Summer, filmed in 1958, which I really like despite that) or too cold (Tomorrow, filmed in 1972, which I do not like; that coldness is a complete misunderstanding of Faulkner). The only other one that really does well according to its source material is Douglas Sirk's great 1958 filming of Pylon (really a different sort of Faulkner novel altogether), Tarnished Angels. 10/10.