Ik heb Jimmy Stewart in alle regelmatige rollen gezien, maar van de 'Geest van St. Louis' werd gezegd dat het een van zijn favorieten was. Toen de film werd uitgebracht, was hij een slecht kassucces, en tegenwoordig is hij bijna vergeten. Als hij het bekende verhaal van Lindbergs beroemde vlucht in 1927 vertelt, lijkt Stewart in het begin een misplaatste rol te spelen, en zijn bekende stem laat je nooit vergeten naar wie je zit te kijken; hij lijkt weer helemaal George Baily. Maar Stewart heeft duidelijk hard aan de rol gewerkt en hij doet alles goed, dus het duurt niet lang of het kan je niet meer schelen dat Stewart twintig jaar ouder was dan de man die hij speelt. Lindberg is zo goh-verdomd Amerikaans, zo'n appel-appeltaart-beminnelijk type dat je helemaal in het verhaal opgaat, en je beseft dat Stewart van plan was om Lindberg te portretteren met alle o-shucks, alle yankees-weet-hoe-hij zich kon opwerken. Lindberg was een bijna mythische held in de Verenigde Staten, en Stewart lijkt vastbesloten om de schijn op te houden.<br />Flashbacks worden slim gebruikt om wat eigenlijk een nogal saai verhaal is in beweging te houden, en ik werd getroffen door de subtiele verwijzingen naar het geloof die door de film heen verspreid waren: Lindberg die een hopeloze priester probeerde te leren vliegen, om vervolgens geconfronteerd te worden met de priester op zijn geloofsovertuiging, of Lindberg die weigerde een aan hem voorgehouden Christopher kreeg een medaille om gewicht te sparen in het vliegtuig, maar toen hij de Atlantische Oceaan was overgestoken vond hij de medaille in zijn lunchzakje. Voor mij is dit geen film over de epische reis van een man naar het onbekende, maar over zijn besef dat dit leven veel groter is dan wat we kunnen zien en voelen.
I've seen Jimmy Stewart in all the regular roles, but the "Spirit of St. Louis" was reported to be one of his favorites. A poor box-office performer when released, this film has been largely forgotten today. Telling the well-known story of Lindberg's famous flight in 1927, Stewart seems to be badly miss-cast at first, and his well known voice never lets you forget who you're watching; it feels like George Baily all over again. But Stewart obviously worked hard on the role and he does everything right, so before long you don't care anymore that Stewart was 20 years older than the man he's portraying. Stewart's Lindberg is so gosh-darn, all-American, apple-pie likable that you get caught up in the story, and you realize that Stewart intended to portray Lindberg with all of the aw-shucks, Yankee-know-how he could muster up. Lindberg was an almost mythical hero in the U.S., and Stewart seems determined to keep up appearances.<br /><br />Flash backs are cleverly used to keep what is really a rather dull story moving along, and I was struck by the subtle references to Faith that were scattered through the film; Lindberg trying to teach a hopeless priest how to fly, only to be confronted by the priest on his beliefs, or Lindberg refusing to carry a proffered St. Christopher medal to save weight on the plane, only to find the medal hidden in his lunch bag after he'd crossed the Atlantic. For me, this is a film not about a man's epic journey into the unknown, but his realization that this life is much bigger than the things we can see and feel.