'Ik weet dat ik een mens ben. En als jullie dat allemaal waren, zouden jullie me nu gewoon aanvallen, zodat sommigen van jullie nog steeds mensen zijn. Dit ding wil zich niet laten zien, het wil zich in een imitatie verschuilen. Het zal vechten als het moet, maar in de openlucht is het kwetsbaar. Als het ons overneemt, heeft het geen vijanden meer en is er niemand meer om het te doden. En dan heeft het gewonnen.'<br />John Carpenters 'The Thing' is een van de meest onderhoudende horrorfilms die ooit zijn gemaakt, snel, slim en puur opwindend van begin tot eind. Zo zouden alle films van het genre gemaakt moeten worden. De film speelt zich af op Antarctica in 1982 en gaat specifiek over een groep Amerikaanse wetenschappers. We worden niet op de hoogte gebracht van hun missie, maar worden in hun bestaan geduwd wanneer een paar schijnbaar gestoorde Noren in hun basiskamp verschijnen, op jacht naar een ontsnapte hond. De Noren worden gedood en de hond vindt zijn weg naar de kolonie, en op dat moment begint het pas echt uit de hand te lopen.<br />Het wordt al snel duidelijk dat de 'hond' de 'hond' is. is in feite een vormveranderend buitenaards organisme, dat zich manifesteert op de fysieke vorm van zijn slachtoffers <0xE2><0x80><0x94> met andere woorden, het begint de Amerikanen op te vreten en doet hen zo goed na dat de overgebleven mensen het verschil tussen hun vrienden en vijanden niet meer kunnen zien.<br />De troep wetenschappers, aangevoerd door MacReady (Kurt Russell), begint te vechten voor hun eigen overleven, waarbij ze hun verstand gebruiken in plaats van hun spierkracht. Als het Ding inderdaad onder hen is, hoe moeten ze dan te werk gaan om het te ontmaskeren? Hoeveel Dingen zijn er? Hoe kan het Ding gedood worden? (Of kan het <0xC3><0xBC>berhaupt vernietigd worden?)<br /><br />Het schepsel. De oorsprong van het wezen in de film is gemakkelijk te verklaren: Dertigduizend jaar geleden stortte een ruimteschip op aarde neer en werd bevroren in het ijs van de Zuidpool. Het wezen probeerde te ontsnappen en werd in het ijs ontdekt door de Noren, die het zonder het te weten uit zijn natuurlijke gevangenis bevrijdden.<br />'Het wezen', de film zelf, lijkt op Ridley Scotts iconische 'Alien' (1979). Er zijn veel vergelijkingen gemaakt als de hoofdpersonen gestrand zijn in een verlaten gebied, achtervolgd door een zelden geziene vijand die erin slaagt hen een voor een te doden. Maar 'Het wezen' kwam om praktische redenen eerst.<br />Gebaseerd op het beroemde korte verhaal 'Who Goes There?' van John W. Campbell jr. (onder pseudoniem geschreven als Don A. Stuart) werd in 1951 door Howard Hawks en Christian Nyby oorspronkelijk als speelfilm aangepast. Het resultaat was 'Het Ding van een andere wereld', een onmiskenbare klassieker. Maar eerlijk is eerlijk, de film vertoont weinig gelijkenis met het korte verhaal, en Carpenters remake doet hem meer recht.<br />Het idee dat het Ding in staat is om de lichamelijkheid van iedereen aan te passen, maakt deze film in wezen zo geweldig, en is de belangrijkste link met het korte verhaal. In 1951 waren de special effects domweg te slecht om het vormveranderende organisme redelijk af te beelden, maar eenendertig jaar later werden er in sf veel vorderingen gemaakt. <br /><br />De kunstenaar Rob Bottin is er uitstekend in geslaagd om iets wat gemakkelijk een smakeloos bloedbad had kunnen worden, om te toveren in een onthutsend angstaanjagende (en realistische) chaos van bloed en angst. Het Ding neemt weliswaar nooit een specifieke vorm aan, maar wordt voortdurend in een morfologisch stadium gezien, en de effecten zijn gewoonweg subliem. Nog steeds zijn ze tweeëntwintig jaar later een aanwinst.<br />De score van Ennio Morricone (in die tijd genomineerd voor een Razzie Award) is een beetje te elektronisch en blikkerig, maar als hij op de juiste manier wordt gebruikt, blijft hij je bij.<br /><br />Van het feit dat de cast uitsluitend uit mannen bestaat, tot het feit dat het einde ervan een van de meest denkbare en onmiskenbare conclusies is: 'Het Ding' Naar alle maatstaven gemeten is 'The Thing' een onconventioneel Hollywood op zijn best. Het is dan ook geen verrassing dat 'The Thing' ten tijde van de première in de bioscopen slecht was en dat 'E.T.' in hetzelfde jaar werd uitgebracht en met een veel vriendelijker buitenaards wezen de meest succesvolle film van de twee werd (verre van dat).<br />Maar op de lange duur is 'The Thing' in bijna alle opzichten superieur. Spielbergs verhaal is uit de tijd en flopte bij de heruitgave van twintig jaar geleden. 'The Thing' daarentegen heeft geleidelijk aan een ladder van cultklassiekers beklommen omdat het een van de beroemdste niet-beroemde films is die ooit zijn gemaakt.<br />Carpenter is berucht om zijn zeer ongelijke carrière na zijn verbazingwekkende 'Aanval op Precinct 13'. Van de schitterende 'Halloween' (1976) tot de teleurstellende en onnozele 'Escape from L.A.' (1996) blijft 'The Thing' zijn beste film. Hoewel de reputatie van de film in de loop der jaren nooit hoog genoeg is geweest om hem op de lijst van 'geweldige films' te krijgen, is 'The Thing' nog steeds een van mijn favoriete horrorfilms, en bij nadere inspectie is hij meesterlijk gemaakt. Het is een gewaagde en ingenieuze thrillride die tegelijkertijd uniek en huiveringwekkend is, en een echte opluchting voor filmfanaten die genoeg hebben van dezelfde griezelfilms. Deze film is op zijn minst echt onvoorspelbaar.
"I know I'm human. And if you were all these things, then you'd just attack me right now, so some of you are still human. This thing doesn't want to show itself, it wants to hide inside an imitation. It'll fight if it has to, but it's vulnerable out in the open. If it takes us over, then it has no more enemies, nobody left to kill it. And then it's won."<br /><br />John Carpenter's "The Thing" is one of the most entertaining horror films ever made  fast, clever and purely exciting from start to finish. This is how all movies of the genre should be made.<br /><br />Taking place in the Antarctic in 1982, the movie focuses specifically on a group of American scientists. We are given no introduction to their mission, but are thrust into their existence when a pair of seemingly crazy Norwegians appears at their base camp, chasing an escaped dog. The Norwegians are killed, and the dog finds its way into the colony, which is when things really start to get crazy.<br /><br />It is soon made quite clear that the "dog" is actually a shape-shifting alien organism, which manifests itself upon the physical form of its victims  in other words, it begins to eat the Americans, and imitate them so well that the remaining humans cannot discern the difference between their friends and enemies<br /><br />The pack of scientists, led by MacReady (Kurt Russell), begin to fight for their own survival, using wits instead of brawn. If the Thing is indeed amongst them, then how are they to go about revealing it? How many Things are there? How can the Thing be killed? (Or can it be destroyed at all?)<br /><br />The creature's origins in the film are explained easily: Thirty thousand years ago a spacecraft plummeted to Earth, and was frozen in the Antarctic ice. The Thing tried to escape, and was discovered in the ice by the Norwegians, who unknowingly released it from its natural prison.<br /><br />"The Thing," the movie itself, is similar to Ridley Scott's iconic "Alien" (1979). Many comparisons have been made  the protagonists are stranded in a desolate area, stalked by a seldom seen foe that manages to kill them off one-by-one. However, "The Thing"  for all practical purposes  came first.<br /><br />Based on the famous short story "Who Goes There?" by John W. Campbell, Jr. (writing under pseudonym as Don A. Stuart), the film was originally adapted as a feature production in 1951 by Howard Hawks and Christian Nyby. The result was "The Thing From Another World," an unarguable classic. But to be fair, it bore little resemblance to the short story, and Carpenter's remake does it more justice.<br /><br />The idea of the Thing being able to adapt the physicality of anyone is what essentially makes this movie so great, and is the most vital link to the short story. In 1951 the special effects were simply too poor to reasonably portray the shape-shifting organism, but thirty-one years brought many advances in SFX.<br /><br />Creature effects artist Rob Bottin does an excellent job of turning what could have easily become a cheesy gore-fest into a startlingly frightening (and realistic) mess of blood and fear. The Thing, although never actually taking one specific form, is constantly seen in a morphing stage, and the effects are simply superb. They still pack a punch twenty-two years later.<br /><br />Ennio Morricone's score (nominated for a Razzie Award at the time) is a bit too electronic and tinny, but nevertheless haunting when used correctly.<br /><br />From the fact that its cast consists entirely of males, to the fact that its ending is one of the most thought-provoking and untypical conclusions of all time, "The Thing"  by any standards  is unconventional Hollywood at its best. It comes as no surprise that, at the time of its release, "The Thing" performed poorly in theaters, and "E.T."  released the same year and featuring a much kinder alien  became the higher-grossing picture of the two (by far).<br /><br />In the long run, however, "The Thing" is superior in almost every conceivable way. Spielberg's tale is outdated and flopped during its 20th Anniversary Re-Release. "The Thing," on the other hand, has gradually climbed a ladder of cult classics  it is one of the most famous non-famous movies ever made.<br /><br />Carpenter is notorious for having a very uneven career  from his amazing "Assault on Precinct 13" (1976) to the magnificent "Halloween" (1978) to the disappointing and silly "Escape from L.A." (1996), "The Thing" remains his very best motion picture. Although its reputation over the years has never been honorary enough to land it a spot on most "great movies" lists, "The Thing" is still one of my favorite horror films, and  upon close inspection  masterfully crafted. It is a daring and ingenious thrill-ride that is simultaneously unique and chilling  a genuine relief for film buffs who are tired of the same old horror knock-offs. This one, at the very least, is genuinely unpredictable.