Vuur op de vlakte, geregisseerd door Kon Ichikawa en geschreven door Shohei Ooka en Natto Wada, is een tweederangsfilm uit de Tweede Wereldoorlog die niet laat zien hoe de bondgenoten tegen de asteroïden vechten, maar hoe de Japanners op de Filippijnen vechten en vechten voor hun leven. De hoofdpersoon heet Tamura, gespeeld door Eiji Funakoshi, en hij is een soldaat die zijn regiment verlaat omdat hij ziek is. Het enige wat hij bij zich heeft zijn een handgranaat, zijn geweer en wat aardappelen. Op deze manier probeert hij naar het ziekenhuis te komen om een dokter en een geneesmiddel voor zijn ziekte te krijgen. Maar omdat het ziekenhuis hem afwijst en hij wordt vernietigd, begint hij aan een lange wandeling. De hele film lang blijft Tamura een beetje laf, maar heel beleefd, terwijl de andere soldaten steeds meer op dieren gaan lijken door hun instincten te gebruiken om te overleven. Tamura blijft menselijk en laat zich niet vernederen. Een scène die me erg heeft beïnvloed om positief en anders over deze oorlogsfilm te denken, is wanneer Tamura in een volkomen verlaten dorp in Phillipino komt. Daar vecht hij tegen een hond en vindt hij een heleboel lijken van Japanse soldaten voor een kerk. Dat zet Tamura aan het denken en maakt hem nog banger dan hij al is. Dat toont aan dat de soldaat geen dappere moordmachine is, maar een dienaar van hogere wezens en vooral van mensen. Nadat hij de lijken de rug heeft toegekeerd, keren twee Phillipino's (een echtpaar of een broer en zus: een zeer hechte relatie) terug naar het dorp om hun voorraad zout terug te halen. De hoofdfiguur van de film wil aanvankelijk vriendelijk zijn, hoewel hij met zijn geweer naar hen toe is gelopen, maar schiet de vrouw neer zodra ze begint te gillen. Haar broer/vriend/echtgenoot rent dan angstig weg en even later volgt Tamura hem en schiet in het wilde weg op de vluchtende Filippino. Hij raakt hem niet. Nadat Tamura de zak met zout heeft opgeraapt, iets heel kostbaars, laat hij zijn geweer in een rivier vallen. Dit gebaar is heel belangrijk om Kon Ichikawa's/Shohei Ooka's' Het is een typisch voorbeeld van de Japanse profielschetsen van Tamura en de oorlog. Als je deze film vergelijkt met andere films uit de Tweede Wereldoorlog, is hij helemaal niet typerend. Natuurlijk hebben alle films lijdende helden, maar hun helden zijn heldhaftiger dan Tamura. Hij drukt alles uit wat menselijk is: hij wordt gemanipuleerd, hij is zwak, hij wordt bang, hij heeft hoop. Dit is typerend voor de twee Japanse films uit de Tweede Wereldoorlog en voor de Japanse samenleving. Aangezien de Tweede Wereldoorlog in de Japanse samenleving geen onderwerp van gesprek is, zullen de Japanners de Japanners in de Tweede Wereldoorlog waarschijnlijk in de rol van het slachtoffer plaatsen. Deze slachtofferrol is in deze film ook heel visueel. Een van de voorbeelden is Tamura, een ander de opgestapelde lijken van Japanse soldaten voor de kerk en weer een ander belangrijk voorbeeld is wanneer de Japanse soldaten proberen een straat over te steken en de Amerikanen daar al op hen staan te wachten en alle Japanse soldaten die slechtere uitrusting hebben en slechter te eten krijgen en geen medische uitrusting of wat dan ook hebben, doodschieten. Persoonlijk moet ik zeggen dat het de moeite waard is om deze film te zien om eindelijk een film van de andere kant te zien dan gewoonlijk. Er zit ook geen nationalistische propaganda in die gemakkelijk ingebouwd had kunnen worden. Als je de film eenmaal helemaal hebt gezien, kun je de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog in zijn geheel zien.
Fires on the plain directed by Kon Ichikawa and written by Shohei Ooka and Natto Wada is a World War two movie which is finally not showing the allies fighting the axis powers, but the Japanese fighting and struggling for their lives on the Philippines. The main characters name is Tamura , played by Eiji Funakoshi, and he is a soldier leaving his regiment because of him being sick. All he has on him is a hand grenade, his gun and some potatoes. Like this, he is trying to make his way to the hospital in order to get a doctor and a cure for his disease. But since the hospital turned him away and gets destroyed, he begins a long walk. Throughout the whole movie, Tamura remains a bit cowardish, but very civil, when the other soldiers become more like animals by using their basic instincts for survival Tamura is still remaining human and would not degrade. A scene which has influenced me a lot to think positively and different about this war movie is, when Tamura comes into a Phillipino village which is completely deserted. There, he fights a dog and finds a lot of corpses of Japanese soldiers stacked up in front of a church. This makes Tamura think and even more scared than he already is. That shows that the soldier is not a brave killing machine, but a servant to higher beings and human most importantly. After he turns away from the corpses, two Phillipinos (a couple or brother and sister : very close relationship) return to the village in order to get their stash of salt back. The main character of the movie wants to be friendly at first, although he walked up to them with his gun, but shoots the woman once she starts screaming. Her brother/boyfriend/husband then runs away in fear and after a moment Tamura follows him and shoots wildly at the fleeing Filipino. He does not hit him. After Tamura picks up the bag of salt , something very precious , he drops his gun into a river. This gesture is very important in order to understand Kon Ichikawa's/Shohei Ooka's profiling of Tamura and the war. Comparing this movie to other World War 2 movies, it is not typical at all. Of course all movies have suffering heroes, but their heroes are more heroic than Tamura. He expresses everything that is human: he is getting manipulated , he is weak , he gets scared , he has hope. This is typical for Japanese World War two movies and for Japanese society. Since World War two is not a discussed theme in Japanese society, Japanese are likely to put Japanese in the second World War in the role of the victim. This victimisation is also very visual in this movie. One of the examples is Tamura, another one the piled up bodies of Japanese soldiers in front of the church and another important one is, when the Japanese soldiers are trying to cross a street and the Americans are already waiting there for them and shooting all of the Japanese soldiers which have worse equipment and are fed worse and have no health equipment or anything alike. In my personal conclusion I have to say that it is worth seeing this film in order to finally see a movie from the other side than usual. It also has no nationalistic propaganda which could've been easily built in. Once you have watched the movie fully, you will be able to see the horrors of the second World War to its total extent.