De grootste film aller tijden.<br />Maar als we het puur filmisch bekijken, is het duidelijk dat _Three Colours Red_ een meesterwerk is. Het is niet genoeg om alleen dit te zeggen <0xE2><0x80><0x93> _Three Colours Red_ is het meesterwerk van de wereldcinema. Als je accepteert dat burger Kane niet menselijk genoeg is, als je accepteert dat _Star Wars_ eigenlijk niet zo goed is, als je accepteert dat Ozu en Mizoguchi allebei een stap terug moeten doen <0xE2><0x80><0x93> dan is _Three Colours Red_ het grootste meesterwerk aller tijden. Als discussie over de menselijke moraal werkt _Three Colours Red_ op een intens metafysisch niveau, met een diepte die niemand kan evenaren. Blue ging bijna net zo ver in de menselijke psyche, maar stopte toen hij het konijn uit de hoge hoed wilde trekken. White dwong ons na te denken over de menselijkheid van gelijkheid <0xE2><0x80><0x93> achteraf gezien was dit nog beter, maar het was er nog niet helemaal. Red is echter het echte werk. Wat hij in deze film uitdrukt, is een uiting van wat het is om menselijk te zijn. In feite drukt hij uit hoe het is om je menselijk te voelen. Het dwingt ons tot in de kleinste details de aard van onze ziel te onderzoeken, van ons ethische wezen. In Red kan men betekenis vinden op een van de verschillende niveaus. Op het eerste niveau bereikt Red een hoog niveau van geloofwaardigheid <0xE2><0x80><0x93> we zouden Red zonder moeite een buitengewoon onderhoudend verhaal kunnen noemen. Maar de toevalligheden die inherent zijn aan de film en zijn verzinsels, dwingen ons de film als een film te bekijken. Het is alsof Kieslowski zegt: 'Ceci n'est pas la réalité.' In feite kan Kieslowski door het nastreven van een humanistisch doel ook de realiteit uitdagen. Het is een truc die Kieslowski al sinds Le Double Vie de Véronique probeert, maar pas in deze film, zijn laatste, slaagde hij er eindelijk in deze goddelijke verstrengeling van lot, filosofie en omstandigheden te bereiken. Ook de acteurs en actrices lijken aan de genade van een grotere macht overgeleverd te zijn. Valentine (Irène Jacob) is een toepasselijke naam, want ze lijkt een bijna zuivere liefde te vertegenwoordigen. Intussen wordt het idee van eerste indrukken aangevochten door rechter Kern van Jean-Louis Tritignant, een twistzieke man die uiteindelijk een bijna alwetende waarnemer van de gebeurtenissen wordt <0xE2><0x80><0x93> een personage dat symbolisch de macht schijnt te hebben om personages bij elkaar te brengen <0xE2><0x80><0x93> een macht om mensen gelukkig te maken, een macht die hij alleen via Valentine kon bereiken.<br />'We beschikken over het vermogen om films als meer dan alleen maar een serie beelden te zien. In feite hebben films het potentieel om meer betekenis te hebben dan literatuur. Dat zal ook gebeuren.' Natuurlijk kan zoiets niet gebeuren, maar we hebben in elk geval de macht om deze film te bekijken, in de wetenschap dat hij ons de macht geeft om het iets te bereiken dat we niet kunnen definiëren, maar dat we allemaal bezitten. Een samenvatting van deze film luidde: 'Een film over een vrouw die een hond overrijdt.' Nou, dat is het ook.<br />Is het niet?<br /><br />Simon Huxtable<br /><br /><br />
The greatest movie ever.<br /><br />How's that for a contention? However, if we look at it through purely cinematic terms, it is clear that Three Colours Red is a masterpiece. It is not enough to merely say this - Three Colours Red is the masterpiece of world cinema. If you accept that Citizen Kane is not human enough, if you accept that Star Wars is not actually very good, if you accept that Ozu and Mizoguchi both have to take a step back - then Three Colours Red is the foremost masterpiece of all time. As a discussion into human morality, Three Colours Red works on an intensely metaphysical level, with a depth that none can match. Blue went almost as far into the human psyche, but stopped as it was going to pull the rabbit out of the hat. White forced us to reflect on the humanity of equality - this, in retrospect, was better still, but still not quite there. Red, however, is the real thing. What he expresses in this movie, is an expression of what it is to be human. In fact, what he expresses is _how_ it is to feel human. It forces us to examine up to the minutest detail, the very nature of our souls, of our ethical selves. In Red, one may find meaning on one of its several levels. On the first level, Red achieves a high level of verisimilitude - we could have no trouble in calling Red an exceptionally entertaining story. However, the coincidences inherent in the film and its conceits force us to examine the movie as a movie. It is as if Kieslowski is saying: "Ceci n'est pas la réalité". In effect, in pursuing a humanistic goal, Kieslowski can also challenge reality. It is a trick that Kieslowski has been attempting since Le Double Vie de Véronique, but not until this, his final film, did he finally manage to reach this divine intertwining of fate, philosophy and circumstance. The actors and actresses, too, appear to be at the mercy of a greater power. Valentine (Irène Jacob), is aptly name, for she seems to represent an almost pure love. Meanwhile, the idea of first impressions is challenged by Jean-Louis Tritignant's Judge Kern, a cantankerous man, who, by the end, becomes an almost all-knowing observer of events - a character who symbolically seems to possess the power to bring characters together - a power to make people happy, a power which he could only achieve through Valentine.<br /><br />We have a capability to see films as more than just a series of pictures. In fact, films have the potential to possess more meaning than literature. It won't happen, of course, but at least we have the power to view this film, knowing that it gives us the power to achieve the something that we can't define, but all possess. A synopsis of this film read: "A film about a woman who runs over a dog". Well, it is.<br /><br />Isn't it?<br /><br />-Simon Huxtable<br /><br />