Ondanks de geschiedenis zijn de interessantste dingen in deze serie niet de animatroniek of de poppenkast, die weliswaar charmant is, maar weinig meer is dan een kermisattractie, in elk geval in het verhaal dat ik heb gezien, A STORY SHORT. In feite, hoe afschuwelijk ik het ook vind om het toe te geven, ligt het grootste plezier van het programma in die oeroude kunst, het vertellen van verhalen.<br />John Hurt, naar Rowley Birken-maatstaven, groteske, middeleeuwse make-up, vertelt een verhaal over het vertellen van verhalen, zittend bij de haard, vergezeld van een cynische hond. Op een winterdag, uitgehongerd en arm, ziet hij een medebedelaar die door de akelige kok uit de Royal Kitchen wordt gegooid. De Verhalenverteller weet deze laatste ertoe te bewegen hun een uitstekende soep te geven. Woedend smeekt de kok de koning om toestemming om de schurk te koken, maar de vorst, blij met de geestigheid van de verhalenverteller, biedt hem respijt <0xE2><0x80><0x93> hij moet de koning 100 nachten lang een nieuw verhaal vertellen: als hij dat niet doet, zal hij hem overdragen aan de kok.<br />Het verhaal mag dan oud zijn, maar het wordt met grote geestdrift verteld. Het scenario van Anthony Minghella is uitstekend dramatisch (zoals het een toneelschrijver betaamt), geestig, en met enkele verontrustende bedenkingen onder de pret, zoals angst voor het zelf, of de cultureel zelf-genererende kracht van het vertellen, verbonden met de voortzetting van ideologische macht. Voor een programma dat gericht is op kinderen is het verkwikkend zelfreflexief (met weinig onzin over het feit dat film de nieuwe mondelinge cultuur is); ondanks de veramerikaanste stijl heerst er een charmante sfeer van middeleeuwse bedrijvigheid, de groteskheid en willekeurige angst ervan, maar ook van magie en macht.
Despite its pedigree, the most interesting things about this series are not the animatronics or puppetry, which, while charming, are little more than sideshows, at least in the story I saw, A STORY SHORT. In fact, loathe though I am to admit it, the programme's chief pleasure lies in that most ancient art, storytelling.<br /><br />John Hurt, in Rowley Birken QC-mode, grotesque, medieval make-up, relates a story about story telling, seated by the fire, accompanied by a cynical dog. One winter's day, starving and poor, he spots a fellow beggar thrown out of the Royal Kitchen by the nasty cook. The Story Teller tricks this latter into giving them an excellent soup. Furious, the Cook pleads with the King for permission to boil the villain, but, pleased with the Story Teller's wit, the monarch offers him a reprieve - for 100 nights, he must tell the King a new story: if he fails to do so, he will hand him over to the cook.<br /><br />The story may be old, but it's told with great gusto. Anthony Minghella's script is excellently dramatic (as befits a playwright), witty, and with some disturbing concerns beneath the fun, such as fears for the self, or the culturally self-generating power of storytelling, linked to the continuation of ideological power. For a programme aimed at children, it is bracingly self-reflexive (with little nonsense about film being the new oral culture); despite the Americanised style, there is a charming sense of medieval bustle, its grotesqueness and arbitrary terror, as well as its magic and power.