'Here on Earth' van Mark Piznarski is het record voor een film die in 96 minuten het meest gerecyclede materiaal bevat. Letterlijk alle trucages, clichés en bekende plotelementen zitten erin; er is gewoon niets unieks, origineels of nieuws aan. God, wat een kwellende film om naar te kijken; ik wou dat ik de film vorig jaar tijdens de première had gezien, dan had hij op mijn slechtste lijst van het jaar kunnen staan. Dit is het soort film waarin het verhaal meteen duidelijk wordt en vanaf het begin bergafwaarts gaat, en het ergste van alles: serieus wordt genomen. Het is duidelijk een van de afschuwelijkste, pijnlijkste films van de laatste tijd.<br />'Hier op Aarde' is een tiener-hartstochtelijke film, dus moeten er een paar van Hollywoods meest gewaardeerde jongemannen in voorkomen die aantrekkelijk en onervaren genoeg zijn om een rol in zo'n slechte film als deze te accepteren. Chris Klein en Josh Hartnett passen in die wisselende omschrijving en nemen de hoofdrollen stormenderhand. Klein speelt Kelley, een arrogante en onbeschaamde student met een rijke vader (cliché nummer één). Hij moet afstuderen als afscheidsredevoerder en naar de Ivy League-universiteit gaan, in de voetsporen van zijn vader (Stuart Wilson). Dit zorgt voor het 'Ik wil je leven niet'. Het is een cliché waarin de vader het leven van zijn zoon probeert te beheersen, terwijl de zoon zich opstandig verzet. Voeg daar nog eens Kelleys overleden moeder aan toe, die een tijdje geleden zelfmoord heeft gepleegd. Wanneer zijn vader met een andere vrouw thuiskomt, stelt hij zijn bedoelingen op brute wijze in twijfel (het cliché 'niemand kan de plaats van de moeder innemen' is nummer twee).<br />Josh Hartnett speelt Jasper, een personage dat zich aan de andere kant van de maatschappij bevindt dan Kelley. Zijn familie heeft een restaurant in de buurt. En dan komt zijn grote liefde, Samantha Cavanaugh (Leelee Sobieski) binnen, een serveerster in de diner die voor haar zus invalt (die geen enkel doel heeft in plaats van de volgende scène te regisseren) als Jasper en Kelley zich als kinderachtige imbecielen gedragen door met hun auto's te racen en (o nee) het restaurant binnen te rijden, waar het in brand vliegt. (Conflicten tussen de rijken en de armen zullen als cliché nummer drie tellen.)<br />De mislukte autoachtervolging brengt zowel Kelley als Jasper in een gekunsteld en plausibel conflict. Ze krijgen problemen met de wet, maar omdat deze film de behoefte voelt om te bestaan, geeft de plaatselijke rechter hun een alternatief voor gevangenisstraf: ze moeten samenwerken om het restaurant weer op te bouwen. In de zomer werken de twee jongens hard om sterk te worden en mooi bruin te worden. Samantha's oog valt op Kelley, en de romantische vonken vliegen over en weer. Jasper is jaloers, maar wil het beste voor zijn ware liefde (cliché nummer vier). Haar ouders (Annette O'Toole en Bruce Greenwood) keuren haar kleine romantische driehoeksverhouding af (cliché nummer vijf), maar ze gaat zonder er verder bij na te denken door met Jasper. Haar vader is toevallig ook de plaatselijke sheriff, wat een verrassing (en dan tel ik dat melodramatische snufje cliché nummer zes mee).<br />De geënsceneerde romantische gevoelens tussen Kelley en Samantha tellen als cliché nummer zeven. Maar Samantha's relatie met Jasper is nooit gedefinieerd, dus hoe kan er dan sprake zijn van romantische spanning? Als de film een rol gaat spelen in Samantha's keuze tussen de twee jongemannen, dan moeten we beide personages van beide kanten zien. De film laat Jasper zien als afleidingsmanoeuvre voor haar'rechtmatige liefde', Kelley. Het is duidelijk dat Jasper echt van haar houdt, maar het is ook duidelijk dat zij niet van hem houdt. Dit slacht de romantische spanning in het begin van het verhaal volledig af.<br />Leelee Sobieski doet hier geen kwaad; maar haar charme en vriendelijke optreden passen niet bij een dubbelhartig personage als Samantha. John Hartnett is ook geschikt voor de rol van Jasper, maar in de film heeft hij niets anders te doen dan kibbelen met Kelley. Chris Klein krijgt hier de kans om naam te maken; hij besteedt een groot deel van de film zonder shirt aan, bezweet en overwerkt. Jammer genoeg laat hij zijn acteertalent niet zien, misschien omdat hij er heel weinig van heeft. De bijrollen hebben veel meer talent. Bruce Greenwood levert de beste prestatie in de film, maar heeft lang niet genoeg tijd op het scherm om iets anders dan een paar korte momenten te redden. Ik heb ook genoten van de rol van Stuart Wilson, die perfect past bij de rol van een rijke, dominante vader met een hoge sociale status.<br />Dan buigen we ons over Samantha's knieprobleem, precies een uur en tien minuten nadat de film is begonnen (nog een spoiler voor de boeg). Wat is dit, ze heeft een ernstige, ongeneeslijke ziekte (ook een trucje in de film, ongeveer nummer acht). Haar ongeneeslijke ziekte brengt de twee concurrerende jongemannen als vrienden bij elkaar, nou ja, ik denk tenminste dat de film dat wilde laten zien, dat het verlies van iemand van wie twee nemeses houden hen bij elkaar kan brengen (cliché nummer negen).<br />Klein repeteert zijn afscheidsrede om te laten zien dat zijn personage meer dan een oppervlakkig stereotype is, maar we hebben dit al zo vaak gezien dat ik liever een rijk karakter zou zien dan een diep sentimentele man die zijn werkelijke gevoelens verbergt (cliché nummer tien, eh, was het er tien?). De conflicten tussen Kelley en Jasper zijn wanhopig en onnozel; een 'je moeder' Er is een herhaling van 'Armageddon' als Samantha en Kelley languit op een open veld liggen, geil als de pest, terwijl hij langzaam zijn vingers om haar lichaam beweegt en de namen van de Amerikaanse steden opnoemt (waarom zou hij dat niet nummer elf noemen?). De film gebruikt alcohol als middel om de romantische spanning te vergroten: een dronken Kelley zet zichzelf voor schut nadat hij ruzie heeft gekregen met Jasper, Samantha's date, maar de volgende dag zegt hij dat hij alleen nog maar wil dansen (clichénummer, o nee, ik raak de tel kwijt).
***SPOILERS*** ***SPOILERS*** HERE ON EARTH / (2000) 1/2* (out of four)<br /><br />Mark Piznarski's "Here on Earth" holds the record for a movie containing the most recycled material in 96 minutes. Literally every contrivance, cliché, and familiar plot element are somewhere in here; there is simply nothing unique, original, or fresh about it. God, what an agonizing motion picture to sit through; I wish I saw the film during its theatrical release last year so it could have earned on my year's worst list. This is the kind of movie where the story makes itself instantly obvious, and goes downhill from the opening credits, and worst of all, takes itself seriously. "Here on Earth" is clearly one of the most horrible, painful movies to come down the pike in some time.<br /><br />"Here on Earth" is a teen heartthrob film, so it must contain some of Hollywood's most prized young men who are attractive and inexperienced enough to accept a role in a movie as bad as this. Chris Klein and Josh Hartnett fit that vary description, and take the lead roles by storm. Klein plays Kelley, an arrogant and insolent student with a wealthy father (cliché number one). He is to graduate as the valedictorian and attend Ivy league college following in the footsteps of his father (Stuart Wilson). This sets up the "I don't want your life," cliché in which the father tries to control his son's life, while the son resists rebelliously. Throw in Kelley's deceased mother who committed suicide a while back. When his father brings home another woman, he brutally questions his intentions (the "no one can replace mom" cliché counts as number two).<br /><br />Josh Hartnett plays Jasper, a character on the opposite side of society to Kelley. His family owns a local diner. Enter his long-time love interest, Samantha Cavanaugh (Leelee Sobieski) a waitress at the diner who covers for her sister (who has no purpose whatsoever rather than controlling the following scene) when Jasper and Kelley act like childish morons by racing their cars and (oh no) crashing into the diner, causing it to erupt into flames. (Conflicts between the rich and poor will count as cliché number three.)<br /><br />The bungled car chase sets both Kelley and Jasper up for a contrived and plausible conflict. They get in trouble with the law, but because this movie feels the need to exist, the local judge orders them an alternative to serving time: they must work together to help rebuild the diner.<br /><br />The two boys work hard during the summer growing strong and getting a nice tan. Samantha's eye catches Kelley, and romantic sparks fly. Jasper is jealous, but wants what is best for his true love (cliché number four). Her parents (Annette O'Toole and Bruce Greenwood) disapprove of her little romantic triangle (cliché number five), but she continues two timing Jasper without a second thought. Her father also happens to be the local sheriff, how surprising (lets count that melodramatic nugget cliché number six).<br /><br />The contrived romantic feelings between Kelley and Samantha count as cliché number seven. But Samantha's relationship with Jasper is never defined, so how can there any romantic tension? If the film is going to induce involvement in Samantha's choice between the two young men, then we need to see both characters from both sides. The movie depicts Jasper as a distraction to her "rightful love," Kelley. It's clear Jasper truly loves her, but it is also clear she does not love him back. This absolutely slaughters the romantic tension early in the story.<br /><br />Leelee Sobieski does no harm here; however, her charm and kind performance do not fit a two-timing character like Samantha. John Hartnett is also right for the role of Jasper, but the movie gives him nothing to do except bicker with Kelley. Chris Klein gets to make a hunk name for himself here; he spends much of the movie shirtless, sweaty and overworked. Unfortunately he does not show off his acting ability, maybe because he has very little. The supporting cast is much more talented. Bruce Greenwood supplies the best performance in the film, but does not have near enough screen time to save anything but a few brief moments. I also enjoyed the performance by Stuart Wilson, who perfectly fits the role of a rich, controlling father of high social status.<br /><br />Then we lean about Samantha's knee problem exactly one hour and ten minutes into the movie (another spoiler ahead). What is this, she has a serious incurable illness (yet another contrivance into the picture, approximately number eight). Her terminal disease brings the two competing young men together as friends, well, at least I think that is what the movie intended to show, that the loss of one loved by two nemeses can bring both together (cliché number nine).<br /><br />Klein rehearses his valedictorian speech to demonstrate his character is more than a shallow stereotype, but we have seen this so many times before I would prefer a rich character rather than a deeply sentimental who hides actual feelings (cliché number, um, was it ten)?. The conflicts between Kelley and Jasper are desperate and inane; a "your mom" comment triggers a fist fight while they rebuild the establishment. There is a retread from "Armageddon," as Samantha and Kelley sprawl out in an open field, horny as hell, as he slowly moves his fingers around her body, naming areas after US cities (why not call that number eleven). The movie uses alcohol as a means to increase the romantic tension: an intoxicated Kelley makes a fool of himself after getting in a fight with Samantha's date, Jasper, but the following day he recites desires only to dance (cliché number, oh no, I am losing count).