Ik zag deze film voor het eerst in het begin van de jaren tachtig op de kabel. Hij was uniek als statement over de jaren zestig, cultuur, oorlog, muziek, rassenkwesties en een heleboel dingen die ik volgens mij gemist heb. Maar ongeveer een jaar geleden kwam hij weer terug in mijn leven toen ik er samen met mijn zoon van begon te genieten. Hij is een beetje te jong (9) voor veel van de thema's in de film, maar hij begrijpt dat dansende hippies leuk zijn om naar te kijken, en hij krijgt het idee dat het einde ironisch is. Hoewel ik geen andere films in dit genre kan bedenken, heeft de film een geniale inval waar ik dol op ben. Hij doet ook een unieke eer aan Central Park. De meeste musicals zijn op de een of andere manier aan mij voorbijgegaan. 'Oliver' leek op een menigte op een zilverkleurig scherm, 'The Wall' was zo veel abstract zelfbelang en toegeeflijk geklets, maar luisteren naar 'Failure of the Flesh' van Hair klinkt goed voor onze tijd, net als in de jaren tachtig, net als in de jaren zestig... echt tijdloos.
I first saw this film in the early 80's on cable. It was unique as a statement about the sixties, culture, war, music, race, and a bunch of things I'm certain I missed. However about a year ago it came back into my life as I started enjoying it with my son. He's a little young (9) for a lot of the themes in it, but he understands dancing hippies are fun to watch, and he gets the idea that end is ironic. While I can't think of other films in this genre, it does have a stand alone genius I love. It also does a unique justice to Central Park. Most musicals are lost on me, one way or another. "Tommy" was over the top and heavy handed in direction, "Oliver" seemed like crowd control on the silver screen, "The Wall" was so much abstract self important and indulgent dribble, but listening to "Failure of the Flesh" from Hair sounds right for our times today, as it did in the eighties, as it must have in the sixties...truly Timeless.