Deze film biedt vele verrukkingen en verrassingen. Wanneer Achille en Philippa prachtig een duet uit 'Don Giovanni' zingen dat hun situatie in de film perfect omschrijft, waardeer je de subtiele lagen van deze uitstekende film. Het verhaal speelt zich af in de achttiende eeuw in Jutland en het gebruik van muziek uit die tijd op muziekinstrumenten uit die tijd is gewoon weer een mooi detail. Je deelt generaal Loewenhielms exquise vreugde over zijn deelname aan de Cailles en Sarcophage, ook al zit je alleen maar naar een film te kijken <0xE2><0x80><0x93> maar je wilt wel een klein stukje proeven om ervan te genieten.<br />Babette is een kunstenares wier medium voedsel is. Misschien staat geen enkele andere kunstvorm de kunstenares toe haar creaties zo direct te delen. Het hoofdthema van deze film, het potentieel dat het delen van voedsel heeft om de manier waarop mensen elkaar zien en hoe ze de wereld zien te veranderen, is vrijwel hetzelfde als het thema van 'Chololat', maar 'Babette's Feest' slaat je met zijn boodschap niet om de oren. De inwoners van de stad zijn conservatieve puriteinen, maar niet overdreven onderdrukkend. Je gaat hen begrijpen en respecteren en uiteindelijk krijg je begrip voor hun menselijkheid.<br />Er worden veel onderwerpen aangesneden waarop je kunt reflecteren: de aard van de kunst, de overweging van paden die je neemt en paden die je niet neemt, de relatie tussen het spirituele en het fysieke, het effect van de omgeving op het gedrag, het nemen van leven om leven te geven, onder andere. De enige teleurstelling voor mij was de toespraak van generaal Loewenhielm op het hoogtepunt van de maaltijd. Ik verwachtte diepgevoelde observaties, maar ik kreeg wat vaag mystiek gebazel te horen. De toespraak had zo'n minimale impact dat ik me er nauwelijks iets van herinner.<br />Maar deze ingehouden film laat een blijvende indruk achter. De warmte die hij oproept staat in contrast met de sobere achtergrond. Je verlaat het theater met het verlangen om naar buiten te gaan en onder de sterren te dansen.
This film offers many delights and surprises. When Achille and Philippa beautifully sing a duet from "Don Giovanni" that perfectly describes their situation in the movie, you appreciate the subtle layers of this excellent film. The story unfolds in 18th century Jutland and the use of period music played on period instruments is just one more fine touch. You share General Loewenhielm's exquisite joy in his partaking of the Cailles en Sarcophage even though you are just watching a movie - but you do wish for just a small sample to savor.<br /><br />Babette is an artist whose medium is food. Perhaps no other art form allows the artist to share her creations so directly.<br /><br />The main theme of this movie, the potential that the sharing of food has to transform how people see each other and how they see the world, is much the same as the theme of "Chololat," but "Babette's Feast" does not hit you over the head with its message. The townspeople are conservative puritans, but not exaggeratedly oppressive. You come to understand and respect them and ultimately to appreciate their humanity. <br /><br />Many issues are raised for you to reflect on: the nature of art, the contemplation of paths taken and paths not taken, the relationship between the spiritual and the physical, the effect of environment on behavior, the taking of life to give life, among others.<br /><br />The only disappointment for me was General Loewenhielm's speech delivered at the climax of the meal. I expected deep heartfelt observations, but I got some vague mystical ramblings. The speech had such a minimal impact that I hardly remember it.<br /><br />But this understated film leaves a lasting impression. The warmth it generates is in contrast to its austere backdrop. You will leave the theater wanting to go out and dance under the stars.