10/10/10<br /><br />Plaatdistributie<br /><br />Dit is een van de beste films die ooit gemaakt zijn en dat zeg ik niet omdat ik me laat misleiden door de schijnbaar onzinnige presentatie. Degenen die de film niet leuk vinden omdat ze het verhaal niet begrijpen, hebben vaak kritiek op degenen die de film wel waarderen door te zeggen dat ze het genie ervan aannemen omdat ze het niet begrijpen. Ik beschouw deze film niet als erg allegorisch. Voor mij is het een verhaal met een begin, een midden en een eind. Mensen raken in de war door de film omdat ze verwachten dat hij een diepe, filosofische betekenis heeft die ze moeten interpreteren aan de hand van de zogenaamd betekenisloze scènes. Ik heb het gevoel dat ze niet beseffen dat de cryptische inhoud voortkomt uit een in stukken gehakte en herschikte plot, gecombineerd met een heel lange en nogal verklarende fantasiesequentie, en niet uit een chaos van visuele allegorie. Vanwege de beperking van de lengte zal ik proberen dit kort en bondig te houden en de belangrijkste concepten aan te snijden.<br />De algemene plot: Diane verhuist na een jitterbug-wedstrijd naar L.A. om actrice te worden. Bij een auditie ontmoet ze Camilla, op wie ze verliefd wordt. Diane wordt woedend van jaloezie omdat Camilla met andere mannen en vrouwen naar bed gaat. Diane ontdekt de andere man (de regisseur) bij een filmopname en ontdekt de andere vrouw (een willekeurige blondine) op het verlovingsfeest van Camilla en de regisseur. Gefascineerd door haar woede en bezitsdrang huurt Diane een huurmoordenaar in om Camilla te vermoorden. Als dat is gebeurd, wordt ze overmand door eenzaamheid en glijdt ze weg in een onbewuste fantasiewereld waarin ze het leven leidt dat ze wil leiden. Dan wordt Diane wakker. In haar bewuste staat wordt ze achtervolgd door wat ze heeft gedaan.<br />De betekenis van de fantasie: De film begint, na de aftiteling, met een p.o.v.-opname van iemand die op een bed in elkaar zakt en bewusteloos raakt. Op dat moment begint Dianes fantasie. Het ongeluk dient als excuus voor haar om haar dode vriendin 'terug te halen' en het fantasieleven te rechtvaardigen. Ze schetst haar vriendin als gedwee en onschuldig omdat ze dat graag wilde zijn. Ondertussen doet ze alsof alles 'net als in de film' is, omdat ze een ontsnappingspersoonlijkheid heeft. In zekere zin pleegt ze ook zelfmoord en neemt ze de identiteit aan van een serveerster die Betty heet in een restaurant. Het verhaal dat om de regisseur draait, is een direct gevolg van haar gevoel dat hij op de een of andere manier in de werkelijkheid het slachtoffer is geworden, net als zij, en ze 'overtuigt' zichzelf ervan dat hij gedwongen was om Camilla te kiezen. Het was ook een onbewuste uiting van het gebrek aan zelfbeheersing dat ze tijdens het feest voelde. In de fantasie is Camilla Rhoades in werkelijkheid de willekeurige blondine van het verlovingsfeest. Ze had zo'n hekel aan haar dat ze haar in Camilla veranderde en de ultieme tegenstander werd. Toen nam ze de echte Camilla en veranderde haar in een perfecte, onderdanige vriendin uit een film en gebruikte Rita Hayworth als inspiratiebron. Ze schildert de huurmoordenaar ook af als een heel onhandige en niet in staat zijnde persoon om het overleven van Camilla te rechtvaardigen. Haar fantasiewereld was, helaas voor haar, een zoektocht naar Diane die haar uiteindelijk zichzelf maakte en de droomwereld deed sterven door haar door een reeks herinneringen aan de werkelijkheid te sleuren. De eerste herinnering is die aan Club Silencio, die zong dat 'er geen band is' en dat de 'instrumenten' die je hoort er niet echt zijn; dat is een metafoor voor de fantasie. Ze begint hevig te beven omdat het haar waarneming van haar omgeving beeft. De andere herinnering is de blauwe doos... Eigenlijk is de blauwe doos niet de herinnering zelf (meer een doos van Pandora, eigenlijk), maar de blauwe sleutel die de doos openmaakt. De blauwe sleutel herinnert haar aan de eigenlijke dood van Camilla, omdat de huurmoordenaar zei dat die zou opduiken als het gebeurd was. Naast het hebben van liefde is deze hele creatie van haar een ontsnapping aan de werkelijkheid door te wonen in het geïdealiseerde Hollywood waarvan ze verwachtte dat het deel zou uitmaken toen ze er aankwam.<br />Dit is een verhaal dat de psychologie toont van een zeer gekwelde vrouw die een droom heeft verloren. Het is geen reeks willekeurige dingen die specifiek zijn bedoeld om te verontrusten en het is geen cryptische, filosofische boodschap. Het is een ongelukkige brok van de menselijke conditie die prachtig wordt gepresenteerd.<br />Maar uiteindelijk is dit allemaal mijn mening. Misschien zit ik er ver naast. Of misschien is het niet bedoeld om iets te betekenen. Er zijn veel mensen die het niet met me eens zijn. Geweldig! Trouwens, waarom moet het iets betekenen? Is het op zichzelf niet al een statement? Stel dat samenhangende, verstandige vertellingen de grondslag vormen voor een artistieke uiting? Peter Greenaway heeft dat idee bijvoorbeeld in veel woorden welsprekend ondersteund met uitspraken als: 'Ik zou zeggen dat als je verhalen wilt schrijven, je dan schrijver moet worden, romanschrijver, geen filmer. Want ik geloof dat het maken van films zoveel opwindender is op gebieden die niet in de eerste plaats met vertelling te maken hebben.' En waar is de geschreven regel dat alles onmiddellijk begrijpelijk moet zijn met slechts één mogelijke interpretatie? Zo'n regel bestaat niet, omdat de helderheid van de film niets te maken heeft met de kunst ervan. 'Ik begreep het niet!' Dus...? De manier waarop het zich leent voor interpretatie is verbazingwekkend. Het wordt nooit oud. Het verliest nooit zijn glans. De beelden zijn altijd effectief en mooi. Het is filmisch volmaakt, wat er ook gebeurt. Geniet ervan.
10/10<br /><br />PLOT DISCUSSION<br /><br />This is one of the best movies ever made and I am not saying that because I am being fooled by the seemingly nonsensical presentation. Those who dislike the film because they don't understand the story often criticize those who are praising the film by saying that they are assuming its genius because they don't understand it. I don't view this movie as very allegorical. To me, it is a story with a beginning, middle and end. People become confused by the film because they expect it to have a deep, philosophical meaning that they are to interpret from the allegedly meaningless scenes. I feel they fail to realize that the crypticness comes from a chopped-up and rearranged plot combined with a very long and rather explanatory fantasy sequence and not from a chaos of visual allegory. Because of the limitation of length, I will try to keep this short and to the point and touch on the major concepts.<br /><br />The general plot: Diane moves to L.A. after jitterbug contest to get into acting. At an audition, she meets Camilla with whom she falls in love. Diane becomes enraged with jealousy since Camilla sleeps with other men and women. Diane discovers the other man (the director) at a film shoot and discovers the other woman (a random blond) at the engagement party for Camilla and the director. Motivated by her rage and possessiveness, Diane hires a hit man to kill Camilla. After that is done, she is overcome by loneliness and slips into an unconscious fantasy world where she lives the life she wants to. Diane is then awakened. In her conscious state she is haunted by what she has done.<br /><br />The significance of the fantasy: The film starts out, after the credits, with a 1st person p.o.v. shot depicting somebody collapsing onto a bed and slipping into unconsciousness. This is where Diane's fantasy starts. The accident is there as an excuse for her to "bring back" her dead girlfriend and justify the fantasy life. She depicts her girlfriend as meek and innocent because that is what she wished she was. In the meantime, she acts like everything is "like in the movies" because she has an escapist personality. She also, in a sense, kills herself off and assumes the identity of a waitress named Betty at a diner. The story revolving around the director is a direct result of her feeling that he was in someway victimized in reality just as she was and "convinces" herself that he was forced to choose Camilla. It was also an unconscious expression of the lack of control she felt during the party. Camilla Rhoades in the fantasy is actually the random blond from the engagement party. She hated her so much that she turned her into Camilla and made the ultimate antagonist. She then took the real Camilla and turned her into a perfect, submissive out-of-the-movies girlfriend and used Rita Hayworth as an inspiration. She also paints the hit man as a very clumsy and incapable person to further justify the survival of Camilla. Her fantasy world, unfortunately for her, was a search for Diane which ended up being herself and made the dreamworld die by taking her through a series of reminders of reality. The first reminder was Club Silencio which chanted that "there is no band" and the "instruments" you hear are not really there; this is a metaphor for the fantasy. She begins to shake violently because it shakes her perception of her surroundings. The other reminder is the blue box... Actually, the blue box is not the reminder itself (more of a Pandora's Box, really), but the blue key that opens the box. The blue key reminds her of the actual death of Camilla because it is what the hit man said would show up when it was done. Along with having love, this entire creation of hers is an escape from reality by living in the idealized Hollywood that she expected to be part of when she arrived. <br /><br />This is a story showing the psychology of a very troubled woman who lost a dream. It is not series of random things specifically designed to disturb and it is not a cryptic philosophical message. It is an unfortunate chunk of the human condition that is presented beautifully.<br /><br />However, ultimately this is all my opinion. I may be way off. Or it may not be intended to mean any one thing. There are many who disagree with me. Great! Afterall, why does it have to mean anything? Why can't it just be a statement in itself? What if coherent, sensible narratives are shackles for artistic expression? Peter Greenaway, for example, has spent many words eloquently supporting that idea by such statements as "I would argue that if you want to write narratives, be an author, be a novelist, don't be a film maker. Because I believe film making is so much more exciting in areas which aren't primarily to do with narrative." And where is the written rule that everything must be immediately understandable with only one possible interpretation? There is no such rule because the clarity of the movie is unrelated to the art of it. "I didn't understand it!" So...? "Mulholland Dr.," story or not, affects the viewers, harasses them, drags them, awes them, lulls them. The way it lends itself to interpretation is amazing. It never gets old. It never loses its luster. Its visuals are always effective and beautiful. It is cinematic perfection no matter what. Enjoy.