HAPPY DAYS was een van mijn favoriete programma's toen het in 1974 werd uitgezonden. Maar de recensenten lieten al snel zien dat ze van niets wisten, en dat ze totaal geen gevoel voor humor hadden, door dit programma de grond in te boren, omdat ze dachten dat het een goedkope poging was om het succes van _American GRAFFITTI_ te verzilveren.<br />Er waren een paar overeenkomsten tussen _American GRAFFITTI_ en _HAPPY DAYS_.<br />Allebei begonnen ze met 'Rock Around the Clock' van Bill Haley & the Comets. Ze speelden zich allebei af in een vervlogen tijdperk en allebei speelden ze Ron Howard in een van de hoofdrollen. Maar er waren ook een paar belangrijke verschillen. Terwijl het Amerikaanse graffiti in 1962 in Californië plaatsvond en zich richtte op een groep pas afgestudeerde middelbare scholieren die op het punt stonden die grote stap naar de volwassenheid te zetten, vonden _happy days_ plaats in Milwaulkee, Wisconson, en concentreerden zich op een groep tieners op de middelbare school, die de vreugde en beproevingen van de puberteit doormaakten.<br />_HAPPY DAYS_ begon oorspronkelijk met de jukebox die de originele versie van _Bill Haley & the Comets' ROCK AROND THE CLOCK_ speelde. Maar toen de gouwe ouwen, dankzij het succes van _American GRAFFITTI_ en de oorspronkelijke versie van _ROCK AROND THE CLOCK_ in 1954 in de hitparade kwamen en in 1974 opnieuw een hit werden, gingen de royalty's de pan uit rijzen. van de song (de correcte term is nu 'nieuwe stereo-opname') werd snel vervangen door een andere.<br />De huidige herkenningsmelodie van HAPPY DAYS werd vervolgens geïntroduceerd voor het tweede seizoen, als ik het me goed herinner.<br />Fans en vijanden zijn het er allebei over eens dat deze serie ontwrichtend is. Er werden vrijheden genomen en details over het hoofd gezien, waardoor deze serie niet helemaal authentiek is.<br />Dat is prima. HAPPY DAYS wordt geacht een komedie te zijn, geen geschiedenisles. Maar soms staken de schrijvers hun nek uit door controversiële onderwerpen aan te snijden. Een aflevering draaide om het gebouw van een opvanghuis voor daklozen van de Cunninghams. Een andere aflevering ging over een gescheiden vrouw die in de buurt ging wonen met de droom een nieuw leven te beginnen. Het onderwerp vooroordelen werd aangesneden toen Howard werd uitgenodigd voor de bruiloft van een oude legermaat die toevallig zwart was (in een tijd waarin vooroordelen en discriminatie helaas een aanvaardbaar onderdeel van het Amerikaanse leven vormden). De kwestie van de dienstplicht kwam zelfs ter sprake in een latere aflevering!<br />De show was oorspronkelijk gesitueerd in 1955. Een verstandig probleem was de bezetting. De meesten van hen waren tieners en naarmate de jaren verstreken, werd het duidelijk dat ze ouder werden, zodat de serie met de cast mee ouder werd, de serie uit de veilige wateren van de jaren van Eisenhower naar het tijdperk van Camelot verplaatste, helemaal tot aan JFK en in de turbulente tweede helft van de jaren zestig. Dat, samen met het feit dat de schrijvers door hun ideeën heen raakten en later ook leden van de cast, zoals Ron Howard, de serie verlieten en wijselijk ontslag namen terwijl ze voor stonden, deed me wensen dat ze het juiste hadden gedaan door de stekker uit deze serie te trekken en ontslag te nemen terwijl ze voor stonden. Dat, samen met het studiopubliek, dat de idolen aanbad en dat het gewoon niet kon...' Elke keer dat de Great Fonzie in de scène verscheen, hadden ze zichzelf niet meer in de hand en begonnen ze heel snel heel mager te worden.<br />Deze serie portretteerde oorspronkelijk de Fabulous Fifties, zoals we ons die tijd graag herinneren. De tijd heelt alle wonden, weet je. Alles heeft zijn plaats, en hoewel ik liever de 'originele hitversies' hoor dan die 'nieuwe stereo-opnames', werkten die 'nieuwe stereo-opnames' heel goed op HAPPY DAYS. En nu heb ik er spijt van dat ik de dvd heb gekocht! In tegenstelling tot de complete eerste seizoens-dvd, de oorspronkelijke muziek van het complete tweede seizoen, is er voor andere muziek gekozen. Hoewel het geweldig is dat de oorspronkelijke afleveringen digitaal tot digitale perfectie zijn teruggebracht, heeft het verwijderen van de oorspronkelijke muziek vernietigd wat dit programma zo leuk maakte om naar te kijken!
HAPPY DAYS was one of my favorite shows when it aired in 1974. But the critics were quick to show their ignorance combined with a total lack of a sense of humor by slamming this show because they thought it was a cheap attempt to cash-in on the success of American GRAFFITTI.<br /><br />There were some similarities between American GRAFFITTI and HAPPY DAYS.<br /><br />Both opened with "Rock Around the Clock" by Bill Haley & the Comets. Both took place in a bygone era and both featured Ron Howard as one of the leading roles. But there were also some major differences. While American GRAFFITTI took place in 1962 California and centered around a group of newly graduated high school students about to take that big step into adulthood, HAPPY DAYS took place in Milwaulkee, Wisconson and centered around a group of teenagers in high school, dealing with the joys and tribulations of adolescence.<br /><br />HAPPY DAYS originally opened with the juke box playing the original version of Bill Haley & the Comets' ROCK AROUND THE CLOCK. But when oldies became hot, thanks to the success of American GRAFFITTI, , and the original 1954 version of ROCK AROUND THE CLOCK, entered the Billboard Hot 100 and became a hit again in 1974, royalty payments went through the roof. So a "remake" of the song (the correct term is now "new stereo recording") was quickly substituted.<br /><br />The current theme song for HAPPY DAYS was then introduced for the second season if memory serves me right.<br /><br />Fans and foes alike agree that this show is escapist. Liberties were taken and details overlooked, making this show less than completely authentic.<br /><br />This is perfectly fine. HAPPY DAYS is supposed to be a comedy, not a history lesson. But occasionally the writers did sometimes stick their necks out by hitting on controversial topics. One episode centered around the Cunninghams building of a fall out shelter. Another episode was about a divorced woman moving into the neighborhood with a dream of starting a new life. The topic of prejudice was addressed when Howard was invited to the wedding of an old army buddy who just happened to be black (in an era when prejudice and discrimination was sadly an acceptable part of the American way of life). The issue of the draft even came up on a later episode!<br /><br />The show as originally set in 1955. One problem that was dealt wisely was with the cast. Most of them were teenagers and as each year passed, it was obvious that they grew older so the series aged with the cast, moving the series out of the safe waters of the Eisenhower years into the Age of Camelot, all the way with JFK and then into the turbulent later half of the 1960s. That, along with the writers running out of ideas, and later, cast members like Ron Howard leaving the series, wisely quitting while they were ahead, left me wishing that they had all done the right thing by pulling the plug on this show and quitting while they were ahead. That, along with the idol worshiping studio audience who just couldn't control themselves every time the Great Fonzie entered the scene, began to wear very thin very fast.<br /><br />This show originally portrayed the Fabulous Fifties as we LIKE to remember that era. Time heals wounds, you know. Everything has its place and though I would prefer hearing the "original hit versions" over those "new stereo recordings", those "new stereo recordings" worked very well on HAPPY DAYS. And this is where I find myself regretting my buying the DVD! Unlike the complete first season DVD, the original music on the complete second season, has been replaced with different music. While it is great that the original episodes were digitally restored to digital perfection, the removal of the original music destroyed what it was that made this show so much fun to watch!