Bevat Spoilers<br /><br />Luchino Visconti's verfilming van de novelle van Thomas Mann is visueel, zo niet filosofisch, trouw aan de bron (Brittens opera is een getrouwer weergave van de apollinische en dionysische strijd die de op leeftijd geraakte schrijver teistert). Het is zonder meer een van de mooiste films die ooit zijn gemaakt.<br />In de Visconti-versie ligt de nadruk meer op de fysieke aspecten van het verhaal. Nooit heeft Venetië er mooier en verleidelijker, decadenter en slapelozer uitgezien. Als je de novelle hebt gelezen, is het alsof de beschrijvingen op de bladzijden tot leven komen. Hoewel hij erg weinig dialoog heeft, brengt hij de bitterheid, de opgelaaide passie en uiteindelijk het meelijwekkende verlangen van Aschenbach alleen al door middel van gezichtsuitdrukkingen over. Bj<0xC3><0xB6>rn Andresen, de jonge acteur die Tadzio speelt, het beeldschone voorwerp van Aschenbachs verlangen, was perfect gecast. Ook hij speelt de rol met gezichtsuitdrukkingen en gebaren. De rol van Tadzio is van cruciaal belang voor het verhaal, dus elke acteur in deze rol moet het waard zijn om hartstocht en verlangen op te wekken. Visconti, met zijn ongelooflijke oog voor schoonheid, wist precies wat hij deed. En om Ashenbach van een schrijver te veranderen in een componist die gebaseerd was op Gustav Mahler, en vervolgens Mahlers muziek te gebruiken, vooral de Adagietto uit de Vijfde Symfonie, was nog een briljante zet. De muziek en _Dood in Venetië_ zullen altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden blijven in mijn gedachten. Net als de spookachtige beelden die door de film heen opduiken, vooral dat laatste van Ashenbach die op het strand sterft terwijl Tadzio langzaam de zee in loopt.<br />Op een dag zal deze film op dvd worden uitgebracht en zullen de visuele pracht en praal ervan volledig aan ons worden teruggegeven.
Contains Spoilers<br /><br />Luchino Visconti's film adaptation of Thomas Mann's novella is visually, if not philosophically, faithful to its source (Britten's opera offers a more faithful reading of the Apollonian/Dionysian struggles which consume the aging writer). It is certainly one of the most gorgeous films ever made.<br /><br /> In the Visconti version, the emphasis is more on the physical aspects of the story. Never has Venice looked more beautiful and alluring, more decadent and effete. If you've read the novella, it's like having the descriptions on its pages come to life. Dirk Bogarde gives an outstanding performance as Gustav von Aschenbach. Although he has very little dialogue, he conveys the bitterness, aroused passion and finally, pitiful yearning of Aschenbach through facial expressions alone. Bjorn Andresen, the young actor who plays Tadzio, the beautiful object of Aschenbach's desire, was perfectly cast. He too plays the part with facial expressions and gestures. The Tadzio character is pivotal to the story, so any actor in this role must be worthy of inspiring passion and desire. Visconti, with his incredible eye for beauty, knew exactly what he was doing. And changing Ashenbach from a writer to a composer based on Gustav Mahler, and then using Mahler's music, especially the Adagietto from the 5th Symphony, was another brilliant stroke. Although I'd read the Mann story before the film, Mahler's music and Death in Venice will always be inextricably linked in my mind. As will the haunting images which appear throughout the film, especially that last one of Ashenbach dying on the beach as Tadzio walks slowly into the sea.<br /><br /> One day this film will be released in DVD widescreen format and its visual splendors completely restored to us.