Fame deed iets vreemds. Het was niet alleen een musical die oorspronkelijk voor het scherm was gecreëerd (de meeste zijn gebaseerd op Broadway-musicals), maar het bracht ook een tv-serie en een Broadway-musical voort. Laat ik die zin corrigeren. Fame is geen musical. Musicals hebben songnummers om de plot te versterken of om de gevoelens van de personages te tonen. Het zingen in deze muziek is geen van beide gewend; in feite heeft het helemaal geen nut. Mensen zingen gewoon willekeurig om in de plot te passen. En dat is niet het soort musical dat ik ken. <br /><0x3E> De zogenaamde plot van _Revival_ bestaat uit een stortvloed van personages (die allemaal tegelijk worden geïntroduceerd <0xE2><0x80><0x93> de laatste keer dat ik dat in een film zag <0xE2><0x80><0x93> _Gosford Parkston_ had desastreuze gevolgen) die auditie doen voor en toegelaten worden tot de New York High School voor de Beeldende Kunsten. Ze komen allemaal om verschillende redenen <0xE2><0x80><0x93> i.e. acteren, zingen, et cetera.<br /><0x3E> Mijn grootste klacht is dat de school selectief schijnt te zijn. Het is tenslotte een gratis universiteit en ze kunnen niet iedereen toelaten. Hoe komt het dan dat sommige mensen die echt slecht zijn toegelaten worden tot de universiteit? Het is duidelijk dat er tussen al die verschillende mensen een drama zou kunnen ontstaan. En waarom wordt de hoofdpersoon pas tegen het eind van de film in beeld gebracht, zonder enige reden, behalve om ons een ongemakkelijk gevoel te geven? Er zijn veel verontrustende situaties waarin deze ongetalenteerde mensen terechtkomen, en toch kun je geen medelijden met ze hebben omdat je niet weet wie ze zijn! Deze relaties vinden plaats tussen mensen van wie je de naam niet weet. En deze personages realiseren zich in de loop van de film dingen over zichzelf, en toch realiseer je je dat niet, omdat je niet eens weet hoe ze in het begin waren.<br />Wat het zingen betreft, dat komt lukraak naar binnen (en wordt verondersteld humoristisch te zijn?) en doet niets. Als de titelsong wordt gezongen, wordt hij midden op straat gespeeld, en voordat je 'Ferry Bueller' kunt zeggen, staat iedereen midden op straat wild en vals mee te dansen. De song zelf is prima, maar de hele scène, net als de hele film, is overbodig. Roem is een onaangename film, om het zacht uit te drukken. Ik zou nog meer willen zeggen, maar het grootste deel van de film is godzijdank uit mijn hoofd verdwenen. Als je hem maar niet ziet. Je bewijst jezelf er een dienst mee.<br />Mijn score: 2/10<br />R voor taal.
Fame did something odd. It was not only a musical that was created originally for the screen (most are based off of Broadway musicals), but it spawned a TV series and a Broadway musical. Let me correct that sentence. Fame is not a musical. Musicals have song numbers in order to advance the plot or to show characters' feelings. The singing in this music is not used to do either; in fact, there's no use for it at all. People just randomly sing to fit in with the plot. And that's not the type of musical I know.<br /><br />The so-called plot of Fame has an onslaught of characters (who are all introduced at once-last time I saw that in a movie [Gosford Park] it had disastrous results) who audition for, and get into, New York High School for the Performing Arts. All of them are in for different reasons-i.e. acting, singing, etc. Quote-unquote drama unfolds as these middle-aged people pretending to be teenagers go through their four years.<br /><br />My largest complaint is that the high school is supposed to be selective. After all, it's a free college, and they can't let everyone in. So how is it that some people who are really bad get into the college? Obviously so that drama could ensue between all of these different people. And why is the person top billed not even in the movie until near the end, for no reason at all, except to make us feel uncomfortable? There's many unsettling situations that these untalented people get into, yet you can't feel bad for them because you don't know who they are! These relationships occur between people whose names you don't know. And these characters realize things about themselves throughout the course of the movie, yet you don't realize that, because you don't know what they were like in the first place.<br /><br />As for the singing, it pops in randomly (and is supposed to be humorous?) and does nothing. When the title song is sung, it's played in the middle of a street and before you can say Ferris Bueller everyone's in the middle of the street dancing wildly and off-beat to it. The song itself is fine, but the whole scene, like the whole movie, is unnecessary. Fame is an unpleasant movie, to say the least. I would say more, but most of the movie has thankfully gone out of my head. Just don't see it. You'll be doing yourself a favor.<br /><br />My rating: 2/10<br /><br />Rated R for language.