Dit lijkt een van Noel Cowards minder bekende films te zijn, en het is gemakkelijk te begrijpen waarom. Op het eerste gezicht is het geen slechte film, maar er is ook niets verschrikkelijk goeds aan. Er gebeurt in de loop van de film niet veel, het is gewoon het verhaal van de noodlottige verhouding van Chris en Leonora, en Barbara's reactie daarop. Het enige wat de film interessant houdt, is het feit dat we al weten dat het om de een of andere reden slecht zal aflopen, vanwege de eerste scène. Vreemd genoeg zijn er in het verhaal veel perfecte kansen voor een conflict, en toch worden ze geen van alle benut. Het zou bijvoorbeeld veel interessanter en geloofwaardiger zijn geweest als Barbara...' Het idee dat Barbara door haar vriendin verraden was, werd helemaal niet onderzocht <0xE2><0x80><0x93> ze scheen zich zelfs niet door haar man verraden te voelen; ze moedigt hem zelfs aan om met Leonora op vakantie te gaan. Op dezelfde manier worden de twee secretaresses van Chris in zijn praktijk, Susan Birch en Tim Verney, die toevallig ook goede vrienden van zowel Chris als Barbara zijn, nooit gedwongen om partij te kiezen. Tim schrikt zelfs terug voor conflicten door tegen Chris te zeggen dat hij dol is op zowel hem als Barbara. Ondanks het vreemde gebrek aan conflicten is de grootste fout in de film het feit dat we niet...' Het kan me niet schelen of Chris met Leonora of met Barbara eindigt. De persoonlijkheden van de twee vrouwen zijn toch niet van elkaar te onderscheiden, dus weten we niet wie van de twee beter bij Chris past, en bovendien wekt Barbara's toegeeflijkheid de indruk dat het haar nauwelijks iets kan schelen. Bovendien vond ik de relatie tussen Chris en Leonora niet erg overtuigend. Ik kan de belachelijk korte tijdsspanne waarin ze voor elkaar vallen door de vingers zien, omdat dat zo vaak voorkomt in films uit die tijd, maar zelfs toen leek de relatie oppervlakkig. Het personage van de Lafferd was te streng en te cynisch om het voorwerp van Leonora's genegenheid te kunnen zijn. Hij doet me denken aan het sociaal onbeholpen genie sir Earnest Pease uit de film "Zeer Belangrijk Personage" <0xE2><0x80><0x93> ik <0xE2><0x80><0x93>' Ik weet zeker dat die twee het goed met elkaar hadden kunnen vinden. Door de kilheid en strengheid van Chris leek zijn liefde voor Leonora onoprecht. Ik vind dat Coward zijn rol aan een jongere man had moeten geven <0xE2><0x80><0x93> zoals de zaken er nu voor staan, vroeg ik me voortdurend af wat deze jonge schoonheid zag in zo'n sombere, grotendeels emotieloze, kalende man van middelbare leeftijd. Ondanks al mijn kritiek slaagt de film er nog steeds in interessant te zijn <0xE2><0x80><0x93> alleen niet erg meeslepend. Het feit dat geen van de personages bijzonder goed ontwikkeld is, geeft ze een raadselachtige aard, wat enigszins intrigerend is. The Astonished Heart is zeker de moeite waard, maar het is een gebrekkige film.
This appears to be one of Noel Coward's lesser known films, and it is easy to understand why. Taken at face value it's not a bad film, but there's nothing terribly good about it either. Nothing much happens at all throughout the course of the film, it's simply the story of Chris and Leonora's ill-fated affair, and Barbara's reaction to it. The only thing that keeps the film interesting is the fact that we already know it's going to end badly for one reason or another, owing to the first scene. Oddly, there are many perfect opportunities in the story for conflict, and yet none of them are utilised. For example, it would've been much more interesting and believable if Barbara had've fallen out with Leonora, but instead the two remained on good terms throughout the film. The notion of Barbara having been betrayed by her friend was not explored at all - in fact she didn't even seem to feel betrayed by her husband; she even encourages him to go on a holiday with Leonora. Similarly, Chris' two secretaries at his practice, Susan Birch and Tim Verney, who also happen to be close friends of both Chris and Barbara, are never forced to take sides. In fact, Tim shies away from conflict by telling Chris that he's terribly fond of both him and Barbara. Despite the strange lack of conflict, the biggest flaw in the film is the fact that we don't care whether Chris ends up with Leonora or Barbara. The two womens' personalities are indistinguishable anyway so we don't know which of the two is better suited to be with Chris, and besides this, Barbara's permissiveness gives the impression that she hardly cares about the affair anyway. Furthermore, I found Chris and Leonora's relationship somewhat unconvincing. I can overlook the ridiculously short timeframe in which they fall for each other because that is so common in films of this era, but even then the relationship seemed shallow. Coward's character was too austere and cynical to be the object of Leonora's affections. He reminds me of the socially inept genius Sir Earnest Pease from the film "Very Important Person" - I'm sure the two would've gotten along well. Chris' coldness and austerity made his love for Leonora seem insincere. I think Coward should've sat this one out and given his part to a younger man - as it is, I was constantly wondering what this young beauty saw in such a sombre, mostly emotionless, balding middle aged man. Despite all my criticisms, the film still manages to be interesting - just not terribly compelling. The fact that none of the characters are particularly well developed gives them an enigmatic nature, which is somewhat intriguing. The Astonished Heart is certainly worth watching, but it is a flawed piece of cinema.