Het is een bekend en belangrijk hulpmiddel voor regisseurs om de sfeer van een film binnen de eerste 5 minuten vast te leggen. In de cruciale openingsscènes moet de film zich manifesteren, zodat de kijkers opletten en geïnteresseerd raken in de rest van de film. Hier, in 'Mute Witness', vinden we een prima voorbeeld hiervan.<br />* Scene spoiler*.<br />In de eerste 5-10 minuten begint de film met een zeer Hitchcock-achtige scène van een knappe blonde dame in haar appartement, met de radio aan. Ze loopt rond, stift haar lippen, maakt zichzelf op en negeert het nieuwsbericht over een seriemoordenaar die vrij rondloopt. Natuurlijk is de seriemoordenaar in haar huis en houdt hij haar bewegingen in de gaten, met zijn mes in de hand. Ze hoort een geluid, kijkt in een kamer, en daar ligt haar partner in een plas bloed. Op het moment dat ze begint te gillen, draait ze zich om en staat ze oog in oog met de maniak met het mes, die haar herhaaldelijk bruut en gruwelijk neersteekt...<br />... dan gebeurt er iets vreemds. Terwijl de vrouw stuiptrekt in haar doodsstrijd, gaat de moordenaar zitten en pakt een sigaret om toe te kijken hoe zijn slachtoffer sterft. Voordat hij zijn aansteker heeft gevonden, is zijn sigaret al aangestoken... door iemand anders in de kamer! De camera zoomt uit en we zien dat er steeds meer mensen in de zaal zijn. Sommigen maken aantekeningen, anderen filmen, weer anderen nemen de dood op de band op, en de dame doet er vreselijk lang over om te sterven, en ze maakt er ook nog eens een hele klucht van. Als het publiek beseft wat er aan de hand is en de hele scène deel uitmaakt van een film, krijgt de spannende en verschrikkelijke scène een element van humor.<br />**Einde** _Scene Spoiler******************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** Het geeft een centraal onderwerp weer (dat van het verschil tussen de dood van een filmscherm en de dood van een'snuffilm', een onderwerp dat later in de film uitgebreid aan de orde komt), en ten slotte stelt het de kijker voor aan de personages, allemaal zo geruisloos mogelijk.<br />De plot van _Mute Witness_ draait om Billy Hughes, een Amerikaanse special effects-tekenares die op de set van de film werkt en in een groot pakhuis in Moskou wordt gefilmd. Billy kan niet praten, maar ze communiceert in gebarentaal via haar zus. Tijdens het filmen merkt Billy per ongeluk dat ze in het pakhuis opgesloten zit, en in haar poging om te ontsnappen is ze getuige van twee leden van de filmploeg die iets maken wat op het eerste gezicht een pornofilm lijkt, maar een snuffmovie blijkt te zijn. Plotseling is haar ontsnapping uit het pakhuis een kwestie van leven of dood.<br />De eerste helft van de film is zonder enige twijfel krachtig en pakkend. Billy's redding, en haar handicap, is het feit dat ze geen geluid kan uitbrengen. (In feite is een van de beste aspecten van de film naar mijn mening het feit dat hij niet tjokvol gillende vrouwen zit.) Er zijn een paar uiterst verontrustende momenten, en een paar uitmuntende scènes met echte spanning (De liftschacht en het corrigaat zijn daar perfecte voorbeelden van). De timing is vloeiend, en de hele eerste helft is op zich al een ongelooflijk bevredigende ervaring.<br />De tweede helft van de film introduceert nieuwe concepten. Hoewel er nog steeds een aantal spannende momenten zijn, ligt de nadruk op plotwendingen. Er worden nieuwe personages geïntroduceerd, en het is onduidelijk aan wiens kant ze staan. Hoewel er op zich niets mis is met de tweede helft van de film, kan die niet tippen aan de eerste helft. Er zijn een paar mooie momenten van zwarte humor die een aantal zeer dramatische scènes perfect naast elkaar zetten en benadrukken, maar er zijn ook een paar heel slappe komediemomenten (met name van Billy's zus en haar verloofde, die toevallig de regisseur is van de film waar Billy aan werkt), die de film bijna verpesten, alleen maar omdat ze zo vreselijk misplaatst zijn en/of verkeerd getimed en het tempo verpesten. <0xE2><0x80><0x93> Aan het eind blijven de wendingen met een snelvuurtempo komen, en de climax van de film is, terecht, net zo gespannen als de eerste helft.<br />Er zijn verschillende dingen die de film echt goed maken. De barrières van communicatie die Billy moet trotseren, zowel als doofstomme als als Amerikaan in Moskou, betekenen dat zelfs een noodoproep een gevaarlijke situatie wordt. De actrice die Billy speelt, Natasha Zudina, doet het geweldig in de film, met een innemende acteerprestatie op het scherm en een briljante vertolking, en ten slotte de regie als geheel, maar vooral in de eerste helft van de film, die waarlijk een studie is in Alfred Hitchcocks spannings- en thrillertechnieken.<br />Maar zoals ik al heb gezegd, zijn de teleurstellingen in de film het gevolg van vreselijke, komische opluchtingsmomenten die er eigenlijk niet bij horen. Er is al een constante en doeltreffende vleug duistere humor die in de film opduikt zonder dat de personages Karen Hughes en Andy Clarke (De zus en de filmmaker) hun scènes in een of andere ongebruikelijke zitcompositie hoeven te veranderen. Ondanks deze tekortkomingen is de film echter een uiterst plezierige thriller, en ideaal voor een groepsbezoek op Halloween (zeker beter dan de gebruikelijke slasher-horrorfilm...!)
It is always a well-known, and important directorial device to set up the atmosphere of a film within the first 5 minutes. In the crucial opening scenes, the film should assert itself and make the viewers take notice and get interested in the rest of the film. Here, in "Mute Witness", we find a prime example of this.<br /><br />*Scene spoiler* <br /><br />In the first 5-10 minutes, the film opens to a very Hitchcockian scene of a pretty blonde lady in her apartment, with the radio on. She's wandering around, applying lipstick, dolling herself up, and ignoring the news report of a serial killer on the loose. Of course, the serial killer is in her house, and monitoring her moves, knife in hand. She hears a noise, looks in a room, and there is her partner in a pool of blood. At the very point of her screams, she turns around to be faced with the knife-wielding maniac, who stabs her repeatedly in a brutal and horrifying act....<br /><br />...then something odd happens. As the woman convulses in her death throes, the killer sits down and takes out a cigarette to watch his victim perish. Before he finds his lighter, his cigarette is lit...from someone else in the room! The camera pans out, and we realise that there are more and more people in the room, some taking notes, some filming, some recording the death, and that the lady is taking an awfully long time to die, and making a very hammy job of it too. When the audience realises what's going on, and the whole scene is part of a film, the suspenseful and horrific scene takes on an element of humour.<br /><br />*End Scene Spoiler* <br /><br />I have highlighted this opening scene for several reasons. Firstly, it portrays the atmosphere of the whole movie perfectly. A thriller in the style of Hitchcock or De Palma, with some very disorientating, and even blackly humorous moments. - It conveys a central subject matter (that of the difference between a 'movie screen death' and a 'snuff film death', an issue which is elaborated on later in the film), and finally, it introduces the viewer to the characters, all as silently as possible.<br /><br />The plot of Mute Witness centres around Billy Hughes, an American special effects make-up artist who is working on the set of the film, being shot in a large warehouse in Moscow. Billy cannot speak, but she communicates in sign language through her sister. After the end of an evening's filming, Billy inadvertently finds herself locked in the warehouse by accident, and in her attempt to escape, is witness to two of the crew making what first appears to be a porno film, but turns out to be a snuff movie. Suddenly, her escape from the warehouse is a matter of life and death.<br /><br />Without doubt, the first half of the film is powerful and absolutely gripping. Billy's saving grace, and her handicap is the fact that she isn't able to utter a sound. (In fact, in my opinion, one of the best aspects of the film is the fact that it isn't chock-full of women screaming). There are some utterly disturbing moments, and some superb set-pieces of real suspense (The corridoor, and the elevator shaft are perfect examples). The timing is fluid, and the whole first half is an incredibly satisfying experience in itself.<br /><br />The second half of the film introduces new concepts. While there are still several suspenseful moments, the focus is on plot twists. New characters are introduced, and it is ambiguous as to whose side they are on. While there is nothing wrong per se with the second half of the film, it just doesn't quite measure up to the first half. There are some neat moments of black humour that perfectly juxtapose and punctuate some very dramatic scenes, but there are also some very lame comedy moments (coming specifically from Billy's sister and her fiancée, who happens to be the director of the movie Billy is working on), that almost ruin the film, just because they are badly misplaced and/or mistimed and ruin the pace. - At the end, the twists keep coming at a rapid-fire speed, and the climax of the film is, appropriately, as tense as the first half.<br /><br />There are several things that really make the movie work. The barriers of communication that Billy must face, both as a mute, and as an American in Moscow, mean that even an emergency call for help becomes a dangerous situation. The actress that plays Billy, Natasha Zudina, does a wonderful job in the film, with an engaging on-screen prescence, and a brilliant performance, and finally, the direction as a whole, but most particularly in the first half of the film, which truly is a study in Alfred Hitchcock's suspense/thriller film techniques.<br /><br />As I have already said, though, the let-downs in the film are from some terrible comic relief moments that really do not need to be added. There is already a consistent and effective streak of dark humour that appears in the film without the need for the characters of Karen Hughes and Andy Clarke (The sister and the moviemaker) to turn their scenes into some unusual sit-com. However, despite these shortcomings, the film is a thoroughly enjoyable thriller, and ideal for a group viewing at halloween. (Certainly better than the usual slasher horror film...!)