Omdat Al Jolson op het hoogtepunt van zijn populariteit was en de Jazz Singer van Warner Brothers de meest succesvolle film van 1927 was, was het onvermijdelijk dat de andere studio's een paar wagens uit de kast haalden voor hun eigen Jolson-leerlingen. Maar hoewel de Jazz Singer een sensatie was omdat het de eerste radio was, mist de Matinée Idol de zingende stem van zijn ster (de nu onbekende Johnnie Walker) en moet het zich behelpen met zijn visuele fratsen.<br />De Matinée Idol was een vroege regieopdracht voor de vermaarde Frank Capra. Capra's eerste twee lange films voor Harry Langdon onthullen een zeer opzichtige, buitensporige stijl, waardoor Langdons toch al middelmatige slapstick bijna niet te zien was. Na een paar foto's heeft Capra geleerd wat rustiger aan te doen, met redelijk regelmatig en fatsoenlijk camerawerk. Hij vertoont echter nog steeds geen aanleg voor het maken van fysieke komedies. De langste komische scène <0xE2><0x80><0x93> de toneelopvoering <0xE2><0x80><0x93> lijkt een paar goede grappen te hebben, maar het is allemaal in een heleboel verschillende camerahoeken geknipt en er is geen kans dat de komedie vanzelf uit de opvoeringen voortvloeit. In theorie zit een groot deel van de grappen in de tussentitels, maar daar zijn er veel te veel van en geen ervan is bijzonder grappig.<br />Natuurlijk zou Capra zich uiteindelijk ontwikkelen tot een goede toneel- en romantische regisseur en je kunt zien hoe hij zich in dat opzicht ontwikkelt. Hij snijdt de lijn door en sluit af met Walker en Bessie Love in de scène waarin ze hem voor het eerst ziet in zijn Don Wilson-outfit, waarmee hij de woordeloze band tussen hen keurig aftekent. Dan volgt er een mooie en tedere opbouw van het paar in hun scène samen bij de maskerade, die allemaal erg sterk doen denken aan de liefdesscènes in Capra's vroege jaren dertig-productie.<br />Johnnie Walker, het antwoord van Columbia op Al Jolson, is geen uitzonderlijk talent. Zijn komische timing is goed, maar er is niets waardoor hij opvalt. Bessie Love daarentegen is ook een behoorlijk goede actrice, met een heel expressief gezicht. Kudos voor haar dat ze zich heeft ingelaten met de fysieke komedie en dat ze haar waardigheid heeft verloren bij de jongens. Er is ook een goede rol voor Lionel Belmore, die bolle en vrolijke karakterspeler die in de jaren twintig en dertig in absoluut alles lijkt op te duiken.<br />De Matinée Idol is een van die films die meer dan zijn deel van de aandacht heeft gekregen dankzij de regisseur, die later een handvol meesterwerken heeft gemaakt. Op zichzelf is het een erg oninteressant stuk en, zoals het meeste werk van Capra voordat hij Robert Riskin ontmoette, een teleurstelling.
With Al Jolson at the height of his popularity and Warner Brothers's the Jazz Singer having been the highest grossing film of 1927, it was inevitable that the other studios would churn out a few vehicles for their own Jolson-esquire characters. But while the Jazz Singer was a sensation for its being the first part-talkie, the Matinée Idol lacks the singing voice of its star (the now obscure Johnnie Walker), and has to make do with just his visual antics.<br /><br />The Matinée Idol was an early directorial assignment for the renowned Frank Capra. Capra's first couple of full-length features for Harry Langdon reveal a very showy, excessive style, which made Langdon's already mediocre slapstick almost unwatchable. A couple of pictures later and Capra has learnt to ease off a bit, with some fairly regular and decent camera-work. However he still shows no aptitude for shooting physical comedy. The longest comic routine - the stage performance - seems to have a few good gags, but it's all cut up into lots of different camera angles, and there is no chance for the comedy to flow naturally from the performances. Theoretically, a good portion of the jokes are in the intertitles, but there are far too many of these and none of them is especially funny.<br /><br />Of course, Capra would eventually mature into a fine dramatic and romantic director, and you can see him beginning to develop in this respect. He cuts down the line, closing in on Walker and Bessie love in the scene where she first lays eyes on him in his Don Wilson get up, neatly establishing the wordless connection between them. Then there is some beautiful and tender framing of the couple in their scene together at the masquerade, which is all very reminiscent of the love scenes in Capra's early 30s output.<br /><br />Johnnie Walker, Columbia's answer to Al Jolson, is not an exceptional talent. His comic timing is good but there is nothing to make him stand out. Bessie Love on the other hand is a pretty good actress too, with a very expressive face. Kudos to her for getting involved with the physical comedy and losing her dignity with the boys. There's also a good role for Lionel Belmore, that rotund and jolly character actor who seems to turn up in absolutely everything in the late 20s and early 30s.<br /><br />The Matinée Idol is one of those pictures that has gained more than its fair share of attention thanks to its director later having made a handful of masterpieces. In and of itself it is a very uninteresting piece, and like most of Capra's work before he met Robert Riskin, a disappointment.