Laten we even aannemen dat je niet hebt geëxperimenteerd met de psychotrope paddestoel en dat je je afvraagt hoe het zit met die zogenaamde slechte ervaring en hoe zoiets zich zou kunnen voltrekken <0xE2><0x80><0x93> Nou, ga je gang en maak een nieuw exemplaar van _The Beguiled_. Zie je, met film heb je je zuivere trips (Solaris en alles wat verder onder regie van Andrei Tarkovsky staat), trips van de hak op de tak, d.w.z. de ervaring-van-wat-je-nooit-herstelt ( _Sweet Movie_ en _El Topo_ ), en je bent slechte organische trips, een categorie die speciaal is gereserveerd voor een film als _The Beguiled_ <0xE2><0x80><0x93> dat is het soort inhoud dat de enthousiaste schrijvers van de _Times_, die de juiste beslissingen namen met hun leven en afstudeerden aan de Engelse faculteit van Harvard <0xE2><0x80><0x93> 'hallucinogenisch van toon' noemen. In de derde akte van deze door Don Siegel geregisseerde film zul je misschien niet direct merken dat je twee loodzware handen zijn gekrompen en alle kenmerken van een kruipend insectachtig zoogdier hebben aangenomen, en je zult ook niet direct het vermoeden krijgen dat je ruggengraat dezelfde kronkelige vorm en knoestige textuur heeft gekregen als een pomaceutisch fruit dat een boom blootlegt die in leeftijd onmetelijk is, maar je zult wel iets voelen.<br />Toen deze film in 1970 werd opgenomen, waren de meeste Amerikanen op zoek naar een pijnstiller voor hun collectieve pijn, een film als _The Graduate_ misschien, er was een groot wereldeinde aan de gang en natuurlijk had je de nachtmerrie van de oorlog in Vietnam. Wat je bij The Beguiled krijgt, los van banale drugsmetaforen, is een scenario dat is ontleend aan een roman van een man die in elk geval voorlopig Grimes Grice wilde heten, en de regie van de regisseur die het werk en de carrière van Sam Peckinpah op gang heeft gebracht. In The Beguiled, Donny Siegel, geboren in 12, Chicago, Il., minder dan 45 jaar nadat The Great Fire zijn poging toont om te worstelen met al die hedendaagse culturele waanzin van het begin van de jaren zeventig in de vorm van een klassiek filmartefact. Het is niet waarschijnlijk dat we ooit nog zo'n film zullen zien. Ongetwijfeld een sinistere film, met effecten die, zoals ik al zei, zowel duizelingwekkend als afschrikwekkend zijn; eerlijk gezegd is het moeilijk te geloven dat Universal ooit zijn naam aan deze film zou verbinden, maar na het zien van een paar van die heerlijke, heerlijke camerabewegingen en de cinematografie van Bruce Surtees die elk stukje duistere mythe dat je in je hoofd hebt over de Amerikaanse Plantation South uitbuit en schoonheid met kwaad vermengt in elke locatieopname. Clint Eastwood is, dat hoef ik niet te zeggen, nooit zo geweest. Ouwe Clint verandert op slag van bedeesd in woedend, met ogen als twee Archimedes-spiralen van dichtbij. De rest van de cast is al even veeleisend en griezelig. Deze Beguiled zal de AFI 100 nooit van mijn leven halen, maar dat weerhoudt me er niet van te stellen dat het een van de beste Amerikaanse synchroonsoundfilms is die ooit zijn gemaakt. Hoewel de meeste mensen het een western noemen, met inbegrip van de mensen van The Western Channel, is The Beguiled een probleem omdat je niet echt weet wat het is: een soort oorlogsfilm? Een drama? Een psychologische thriller? Misschien het antwoord op al die emotioneel geconstrueerde Noir-films met Kirk Douglas in de hoofdrol? Ik noem dit stuk eigenlijk een griezelfilm, want toen mijn vader, die graag het goedkope, gratuite geweld projecteert dat je in amusementsfilms als The Wire ziet, die shot zag van Geraldine Page die een tourniquet om Clints bloederige been wikkelde, stelde hij meteen voor om naar iets anders te kijken, zoals de Outback Bowl, vlak voordat hij ervandoor ging naar een andere kamer. Mijn advies is: kijk naar deze film en zorg ervoor dat hij op een heel groot scherm wordt vertoond, bij voorkeur op die DPL-tv-projector waar je het over hebt. Ik zou The Beguiled rechts op de lijst zetten, samen met die belangrijke aankoop voor de consument, de plafondlampen uitdoen, wat filmlicht op de grote lege muur werpen en proberen je greep niet te verliezen, want net als Norman Bates: 'We worden allemaal wel eens een beetje gek,' zelfs de beguileden.
Let us assume for a moment that you haven't experimented with the psychotropic mushroom and you're wondering about the so called bad experience and just how something like that might play itself out Well go ahead and pop in a fresh copy of The Beguiled. See, with film you have your clean trips (Solaris and anything else directed by Andrei Tarkovsky), whack trips, i.e. the experience-from-which-you-never-recover (Sweet Movie and El Topo), and you're bad organic trips, a category specifically reserved for a film like The Beguiled which is the sort of content those keen writers at the Times who made all the right decisions with their lives and graduated from the Harvard Department of English refer to as "hallucinogenic in tone." By the third act of this Don Siegel directed movie, you may not exactly observe that your two lead-heavy hands have become shrunken and assume all the characteristics of a burrowing insectivorous mammal, nor will you exactly fall under the suspicion that your spine has achieved the same sinuous shape and knotty texture of a pomaceous fruit baring tree incalculable in age, but you will feel something.<br /><br />In 1970, when this film was filmed, most Americans were looking for an anodyne for their collective pain, a movie like The Graduate perhaps, a lot of world-endism was going on and, of course you had the nightmare break down of war in Vietnam. What you get with The Beguiled, banal drug metaphors aside, is a screenplay adapted from a novel by a guy who at least for the moment wanted to be known as Grimes Grice, and direction from the director who helped bring about the work and career of Sam Peckinpah. In the Beguiled, Donny Siegel, born in 12, Chicago, Il., less than 45 years after The Great Fire is showing his attempt at grappling with all that contemporary cultural madness of the early 1970's in the form of a classical film artifact. The Beguiled is an incredible film and an outstanding contribution to the cinematographic arts in almost every aspect: the shooting, editing, direction and story are all fantastic, and you're not likely to see anything else like it. Undoubtedly, a sinister film, its effects, as I've said, both dizzying and adulterating; frankly it's hard to believe would ever Universal attached its name to this picture, but you are going to see upon viewing some of the sweet, sweet camera moves, and cinematographer Bruce Surtees exploiting every bit of dark myth you harbor in your head about the American Plantation South, conflating beauty with evil in every location shot. Clint Eastwood, needless to say, has never been like this. Old Clint, he moves at instant from coy to livid, his eyes like two Archimedean spirals in medium close up. The rest of the cast is equally exacting and uncanny.<br /><br />This Beguiled will never make the AFI 100 in my lifetime, but that doesn't stop me from positing that it's one of the best American synch sound films ever made. While most people catalogue it as a western, to include the folks at The Western Channel, The Beguiled is a problem because you don't really know what it is: A sort of war movie? A drama? Psychological thriller? Maybe the answer to all those emotionally wrought Noir films starring Kirk Douglas? I actually call this piece a horror film because when my old man, who likes to kick back with the cheap, gratuitous violence projected in entertainments like The Wire, saw that high angle medium long shot of Geraldine Page wrapping a tourniquet around Clint's bloody leg, Pa was pretty quick to suggest we watch something else like the Outback Bowl, right before he absconded to another room. My advice: watch this one, and make sure it is on a very large screen, preferably run on that DPL home theater projector you're contemplating. I would put The Beguiled right on order along with that important consumer purchase, turn the overheads out, throw some cinematic light up on the big blank wall, and try not to lose your grip because just like Norman Bates, "We all go a little mad sometimes," even the beguiled.