De western uit het midden van de jaren vijftig is bijzonder onderhoudend, en er komt heel wat bij kijken om het verhaal in zesennegentig minuten te vertellen. De meeste kijkers zullen zich snel in dit verhaal laten meeslepen en zullen het een heel plezierige ervaring vinden. Het was meer dan een B-western, maar geen echt epos, het budget was bescheiden en de cast betaalbaar, ondanks een paar grote namen. Glenn Ford was op dat moment de enige publiekstrekker. Edward G. Robinson en Barbara Stanwyck hadden hun beste tijd gehad en waren op zoek naar werk, en Stanwyck was nog maar 10 jaar verwijderd van een nieuwe populariteit in 'The Big Valley'. Brian Keith en Dianne Foster waren nog maar net begonnen.<br />Ford speelt John Parrish, een kleine rancher die besluit zijn ranch te verkopen als de sympathieke sheriff wordt vermoord door de grote rancher. s (Robinson) gehuurde schutter. Parrish is een voormalig officier van de Geconfedereerden die alleen om gezondheidsredenen naar het westen is verhuisd.<br />Robinson speelt Lee Wilkison, die al het grootste deel van het dal in zijn bezit heeft en van plan is de rest te kopen, een belofte die hij zijn vrouw Martha (Stanwyck) heeft gedaan. Lee is invalide geraakt in een landoorlog die hij 12 jaar geleden heeft uitgevochten; zijn broer Cole (Keith) is uit Texas overgekomen om hem te helpen bij het beheer van de enorme lap grond. Lee knijpt een oogje dicht voor de voor de hand liggende relaties tussen Stanwyck en Keith, maar zijn gevoelige dochter Judith (Foster) is begrijpelijkerwijs van streek door wat er in hun huis gebeurt.<br />John Parrish heeft zijn verloofde Caroline (May Winn) beloofd dat hij weer naar het oosten zal verhuizen. Caroline, gemodelleerd naar Grace Kelly's personage in _High Noon_, verbreekt bij het eerste teken van onraad de verloving en verdwijnt gewoon uit de film. Dat laat de weg vrij voor een romance tussen John en Judith.<br />Het geweld begint al vroeg en gaat de hele film door, waarbij Parrish in staat is militaire tactieken toe te passen tegen een vijand die zijn bekwaamheid en vastberadenheid onderschat. Halverwege de film heeft hij een heel originele confrontatie met de grote revolverheld. Ford speelt een van zijn standaardpersonages: de bescheiden man die iedereen ontwapent met een houding van zelfkritiek, die zich niet snel beledigd voelt, maar wreed wordt als hij uiteindelijk wordt uitgedaagd (net als zijn rol in _The Sheepman_ ). <br />Robinson is ook uitstekend als een man die zijn persoonlijke integriteit behoudt, ook al is hij fysiek nog maar een schim van de man die hij vroeger was. En hij krijgt genoeg tekst en schermtijd om zijn personage goed te ontwikkelen.<br />Stanwyck heeft de moeilijkste rol en ze is gewoon niet overtuigend als de klassieke vrouw met de twee gezichten, een schijnbaar loyale echtgenote die plannen smeedt om haar man door zijn broer te laten vervangen. Deels komt dat doordat ze niet genoeg tijd krijgt om iets anders te doen dan oppervlakkig beide kanten van het personage over te brengen. Dat gezegd hebbende, had een getalenteerde actrice zelfs met deze beperkingen veel beter werk kunnen leveren.<br />Dianne Foster is een aangename verrassing. Ze moet de kijkers veel doen denken aan Carroll Baker, zowel fysiek als in acteerstijl. Hoewel ze volgens de conventie van 1950 Judith moet spelen (ze mag stoer zijn, maar moet dan na elke grote confrontatie in hysterisch lachen uitbarsten), laat Foster een aardig scala zien. Ze straalt een groeiende aantrekkingskracht voor Parrish uit, maar doet dat zo subtiel dat de verschillende aanwijzingen pas achteraf op hun plaats vallen.<br />Het echte probleem met 'The Violent Men' is dat het zowel een actiewestern probeert te zijn als een moraliteitsspel. Omdat er zoveel op het scherm moet gebeuren, is veel van de actie overhaast en krijgen veel van de personages slechts een oppervlakkige behandeling. Dit is geen fatale tekortkoming en ook geen reden om de film niet te maken, maar het had een stuk beter kunnen zijn als er nog eens 20 minuten in de film hadden gezeten of als er geen onnodige personages als Caroline in voorkwamen.<br />Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.
Extremely entertaining mid-1950's western that packs a whole lot into just a 96-minute running time. Most viewers will quickly get drawn into this story and will find the experience quite enjoyable. More than just a B-Western but not really an epic, the budget was modest and the cast affordable despite several big names. Glenn Ford was the only box office draw at the time. Edward G. Robinson and Barbara Stanwyck were past their primes and looking for work, Stanwyck was 10 years away from a new popularity in "The Big Valley". Brian Keith and Dianne Foster were just starting out.<br /><br />Ford plays John Parrish, a small rancher who decides to sell out when the sympathetic sheriff is murdered by the big rancher's (Robinson) hired gunman. Parrish is a former Confederate officer who only moved out west for health reasons. <br /><br />Robinson plays Lee Wilkison, who already owns most of the valley and intends to acquire the rest, making good on a promise to his wife Martha (Stanwyck). Lee was crippled in a land war he fought 12 years earlier; his brother Cole (Keith) has come up from Texas to help him run the huge spread. Lee has been turning a blind eye to obvious hookups between Stanwyck and Keith but sensitive daughter Judith (Foster) is understandably upset by what is going on in their home. <br /><br />John Parrish has promised his fiancée Caroline (May Winn) that he will move back east. Caroline, who is modeled on Grace Kelly's "High Noon" character, breaks off the engagement at the first sign of trouble and simply disappears from the film. This leaves the way open for a John and Judith romance to develop. <br /><br />The violence starts early and continues throughout the film, with Parrish able to apply military tactics against an enemy who underestimates his ability and determination. He has a very original confrontation with the main gunfighter about midway into the film. Ford plays one of his standard characters; the modest guy who disarms everyone with a self- deprecating manner, who is slow to take offense but brutal when finally provoked (very much like his role in "The Sheepman"). <br /><br />Robinson is likewise excellent as a man who maintains his personal integrity even though physically just a shadow of his former self. And he gets enough lines and screen time to adequately develop his character. <br /><br />Stanwyck has the most difficult role and she is simply not convincing as the classic two-faced woman, a seemingly loyal wife who is scheming to replace her husband with his brother. In part this is because she is not allocated enough time to do anything more than superficially convey either side of the character. That said, a talented actress could have done a much better job even with these limitations.<br /><br />Dianne Foster is a pleasant surprise. She should remind viewers a lot of Carroll Baker, both physically and in acting style. Although required to play Judith according to 1950's convention (she is allowed to be tough but then required to break into hysterics after each major confrontation), Foster shows a nice range. She conveys a growing attraction for Parrish but does it so subtly that it is only in retrospect that the various clues click into place. <br /><br />The real problem with "The Violent Men" is that it tries to be both an action western and a character study morality play. Because so much has to happen on the screen much of the action is rushed and many of the characters get only a cursory treatment. This is neither fatal flaw nor a reason to avoid the film, but it could have been significantly better with another 20 minutes of running time or the absence of unnecessary characters like Caroline.<br /><br />Then again, what do I know? I'm only a child.