ONBEKENDE SPOILERS<br />Onbegrepen klassiek blijft een van Hensons mooiste en meest persoonlijke films. Het is misschien grappig om een film die zo geliefd is als deze 'onbegrepen' te noemen, maar de mensen lijken zich deze vooral te herinneren vanwege Jerry Juhls gevatte scenario en Paul Williams' briljante liedjes. Hoewel deze dingen inderdaad geweldig zijn, net als de formele speelsheid van de film (het filmen-in-het-filmen, filmpauzes, enz.), onderscheidt 'The Muppet Movie' zich van de andere Muppet-films door de serieuze, weemoedige sfeer die door de film heen hangt. Het is inderdaad een road movie, maar net als bij de meeste roadfilms is het leuk om op het juiste moment op de juiste plek te zijn en de personages te laten schitteren. Het doel wordt getemperd door onzekerheid, en door de wetenschap dat ze nooit meer echt terug kunnen. De hele film lang krijgen we de negatieve kant van de showbusiness te zien, nog voordat de Muppets het hebben 'gemaakt': Biggel laat Kermit zonder aarzelen in de steek na een telefoontje van haar impresario, Gonzo geeft uiting aan de eenzaamheid en spijt van een artiestenleven onderweg in zijn aangrijpende 'I'm Going to Go Back There a Day', en het ergste van alles is dat Kermit voortdurend wordt gemarteld en op de proef wordt gesteld door dokter Hopper, die wil dat hij zijn kunst voor de meest onfatsoenlijke doeleinden commercialiseert. (Je kunt je alleen maar afvragen wat Henson zou hebben gevonden van de manier waarop zijn familie het bedrijf na zijn dood heeft geleid. Kermit zelf piekert over zijn keuzes in de conversatiescène in de woestijn, en het laatste nummer van 'Magic Store' vraagt zich af of het allemaal de moeite waard is geweest, voordat het besluit wordt genomen dat het waarschijnlijk hoe dan ook niet uitmaakt. Dit alles wordt afgewisseld met de verwachte Muppet-chaos en satire en verrukkelijke, afschuwelijke grappen, en natuurlijk zou het serieuze werk niet hebben gewerkt als dat niet zo was. Maar 'The Muppet Movie' is niet zomaar een grapfestijn, zoals de rest van de steeds minder populaire Muppet-films zou worden. Nee, het is een prachtige, vriendelijke metafoor over de relatie tussen kunst en amusement en zaken, en het is vandaag de dag nog net zo effectief als vijfentwintig jaar geleden.
MINOR SPOILERS<br /><br />Misunderstood classic remains one of Henson's finest and most personal films. It may seem funny to call a movie as beloved as this one 'misunderstood,' but people do seem to remember this one mostly for Jerry Juhl's snappy screenplay and Paul Williams's knockout songs. Now while these things are admittedly great, as is the movie's formal playfulness (screenplay-within-the-screenplay, film break, etc.), what distinguishes 'The Muppet Movie' from the other Muppet films is the serious, wistful thread that runs through the picture. It's a road movie, all right, but like most road movies, the pleasure is in the getting there, and the achievement of the characters' goals is tempered by uncertainty, and by the knowledge that they can never really go back again. Throughout the film, we are shown the down side of show business, even before the Muppets have 'made it': Piggy abandons Kermit without a second thought at a phone call from her agent, Gonzo expresses the loneliness and regret of a performer's life on the road in his haunting 'I'm Going to Go Back There Someday,' and, worst of all, Kermit is continually tortured and tested by Doc Hopper, who wants him to commercialize his art for the unholiest of purposes. (One can only wonder what Henson would have made of his family's management of the company after his death.) Kermit himself agonizes over his choices in the desert conversation scene, and the final 'Magic Store' number questions whether it's all been worth it, before concluding that it probably doesn't matter either way. All this is punctuated with the expected Muppet chaos and satire and deliciously awful jokes, and of course the serious stuff wouldn't work if it weren't. But 'The Muppet Movie' isn't just another jokefest, as the rest of the diminishing-return Muppet films would become. No, it's a lovely, gentle metaphor about the relationship between art and entertainment and business, and it's every bit as effective today as it was 25 years ago. 9.5 out of 10.