Ik ben al een tijdje van plan om een recensie over deze film te schrijven, maar pas nu is het me gelukt om mijn gedachten op papier te zetten zodat anderen ze kunnen lezen.<br />Ik heb nooit het genoegen gehad om deze film op het bioscoopdoek te zien, wat jammer is, want hij is vaak oogverblindend mooi, maar ik heb hem in de loop der jaren talloze keren op video bekeken en ik heb er elke keer enorm van genoten. Hij staat absoluut op mijn persoonlijke lijst van favoriete films, en niet alleen voor de hoofdrol van Kiefer Sutherland en Kevin Bacon, twee van mijn tegenspelers, om naar te kijken.'<br />Misschien waardeer ik deze film zo omdat hij me aanspreekt vanwege mijn enigszins afwijkende smaak op het gebied van amusement. Ik hou van mijn films een beetje links van het midden <0xE2><0x80><0x93> onvoorspelbaar en fris. En of je nu wel of niet in de verhaallijn van de film gelooft, je moet toegeven dat het anders is!<br />Iedereen heeft een andere smaak en mening, maar mijn indruk van sommige negatieve recensies van deze film is dat de kijkers nooit verder keken dan de oppervlakte van deze film. Ze raakten verstrikt in technische details als: 'Waarom zou er groen licht zijn voor groen licht in een metro?' of 'Waarom zouden medische studenten zo'n stomme stunt uithalen?' en zagen de artisticiteit en psychologische diepgang van het stuk niet. <br />Ja, er zijn een paar medische en technische aspecten die niet logisch zijn, maar als je bereid bent om het ongeloof een heel klein beetje op te schorten, kan dit een heel boeiende film worden.<br />Eerst een opmerking over de artistieke kwaliteit van de film. Sommigen hebben geklaagd over de slechte belichting en de onlogische aard van de decors <0xE2><0x80><0x93> behalve voor mij, het gebruik van vernieuwende belichtingstechnieken, de met plastic en lakens bedekte decors, de ongebruikelijke settings in oude gebouwen en vochtige, druipende tunnels, het gebruik van beelden, regen en opbollende gordijnen <0xE2><0x80><0x93> dat alles voegt een poëtische smaak toe aan deze film, een spookachtige schoonheid die past bij de duistere aard van de vragen die worden gesteld over het leven, de dood en vergiffenis. Ik zal me concentreren op slechts twee voorbeelden: in een scène in een steeg kunnen bepaalde elementen van het decor door een verandering in het licht dramatisch in beeld komen en weer vervagen als het licht weer normaal wordt. Het is een innovatief middel om een verschuiving in de onwerkelijkheid van het moment over te brengen en het werkt prachtig. We mogen ook het interieur van de appartementen van het personage zien <0xE2><0x80><0x93> het warme hout, de heldere kleuren, het gouden licht en de overvolle comfort van Labraccio's kamers contrasteren met de kale, witte leegte van die van Nelson. Beide zijn een weerspiegeling van de personages zelf. Nelsons gebrek aan objecten weerspiegelt ons gebrek aan kennis over zijn verleden en zijn zorgvuldig geconstrueerde masker dat zijn metgezellen op afstand houdt. We komen erachter dat zijn verleden er een is van chaos en conflicten. Hij heeft besloten dat achter zich te laten ten gunste van een onbelemmerde leegte. Helaas is die leegte ook een afspiegeling van zijn relaties met anderen, een besef dat hij op zijn persoonlijke ontdekkingsreis in deze film ondervindt.<br />Flatliners is geen typische horrorfilm. Evenmin is het een typische drama- of thrillerfilm. Het is eerder een samensmelting van alle elementen, waarbij de beste elementen van alle genres samenkomen in een complexe, spannende plot.<br />Dit is een ensemblestuk, en de cast doet uitstekend werk door hun individuele personages leven in te blazen. Uw eerste indruk is dat de personages stuk voor stuk vertegenwoordigers zijn van een goed gevestigde stereotype.' De vrouwelijke ijskoningin, de licht neurotische 'fysicus', de playboy en de sociaal bewuste, knappe vent enzovoort. Maar naarmate de film vordert en de personages meer vlees op hun botten krijgen, krijgen ze meer dimensies en diepte.<br />Het interessantst van alles is Sutherlands personage van Nelson. Nelson is geen personage dat gemakkelijk te sympathiek is <0xE2><0x80><0x93> eigenlijk is hij een beetje een debiel, een meestermanipulator die zijn eigenbelang absoluut boven alles stelt. Toch speelt Sutherland hem met een zweem van onzekerheid die hem een zekere aantrekkingskracht geeft. Naarmate de gebeurtenissen zich ontvouwen, kom je tot het besef dat Nelsons karakter voor een groot deel van die onzekerheid getuigt. De onaangename persoonlijkheid van Nelson is een rookgordijn, een beschermend masker waarachter een zeer onzekere en kwetsbare jongeman schuilgaat die gebukt gaat onder een verschrikkelijk geheim.<br />Door tijdens de film stukjes en beetjes van Nelsons complexe persoonlijkheid te onthullen, leiden de schrijvers, regisseurs en de cast je langzaam maar zeker naar een groter begrip voor en sympathie voor hem. De figuur die begon als een ongeleid projectiel wordt zelf belangrijk en gewaardeerd <0xE2><0x80><0x93> zoals je in het licht van nieuwe informatie zijn eerdere gedrag leert te vergeven. Jouw ontdekkingsreis met Nelson weerspiegelt de reis van de personages naar zelfbegrip, omdat ook zij gaan beseffen dat iedereen waarde heeft en dat niet alles wat we doen ertoe doet.'<br />Wat leidt tot mijn laatste opmerking. Hoewel veel van de affiches hier het thema van het tarten van de dood hebben overgenomen, schijnen er maar weinig te zijn die het hebben gehad over wat ik zie als de voornaamste premisse van de film <0xE2><0x80><0x93> het belang van vergeving en de noodzaak je bewust te zijn van alles wat je doet, want dat is belangrijk.'<br /><br />
I've been intending to write a review of this film for some time, but only now have I actually managed to get my thoughts down for the perusal of others.<br /><br />I never had the pleasure of seeing this film on the `big screen' which is a shame, as it is often visually stunning, but I have revisited it on video numerous times over the years, enjoying it immensely every time. It definitely is on my personal list of favorite movies, and for more than just starring Kiefer Sutherland and Kevin Bacon, two of my `actors to watch.'<br /><br />Perhaps I appreciate this film so much because it appeals to my slightly off-kilter taste in entertainment. I like my movies a bit left of center - unpredictable and fresh. And whether or not you `believe' the story line of the film, you have to admit, it is different!<br /><br />Everyone has different tastes and opinions, but my impression of some of the negative reviews of this movie is that the viewers never really saw past the surface level of this film. They got caught up in technicalities, `Why would there be green lighting in a subway?' or `Why would medical students pull such a stupid stunt?' and failed to see the artistry and psychological depth of the piece.<br /><br />Yes, there are some medical and technical aspects that do not make logical sense, but if you are willing to suspend disbelief just a tad, this can be a very engaging film.<br /><br />First, a note about the artistic quality of the movie. Some have complained about the murky lighting, and the illogical nature of the sets - but for me, the use of innovating lighting techniques, the plastic and sheet draped sets, the unusual settings in old buildings and dank, dripping tunnels, the use of statuary, rain and billowing curtains - all add a poetic flavor to this film, a haunting beauty that suits the dark nature of the questions being asked about life, death and forgiveness.<br /><br />I will focus on just two examples; in an alley scene, a change in lighting allows for certain elements of the set to come dramatically into focus, then to fade away once lighting returns to normal. It is an innovative means of conveying a shift in the `reality' of the moment, and works beautifully. We are also allowed to see the interior of the character's apartments - contrast the warm wood, bright colors, golden lighting and cluttered comfort of Labraccio's rooms with the stark, white void of Nelson's. Both are reflective of the characters themselves. Nelson's lack of `objects' reflect our lack of knowledge about his past. and his carefully constructed mask that keeps his companions at a distance. His past, we come to learn, is one of chaos and conflict. He has determined to leave that behind in favor of an uncluttered emptiness. unfortunately, the emptiness is also reflective of his relationships with others, a realization he comes to along his personal journey of self-discovery in this film.<br /><br />Flatliners is not your typical horror film. Nor is a typical drama or suspense movie.it is rather more of an amalgamation of all, having the best elements of all genres intertwined in a complex, suspenseful plot.<br /><br />This is an ensemble piece, and the cast does an excellent job of breathing life into their individual characters. Your immediate impression is that the characters are each representative of a well-established `stereotype': The female ice queen, the slightly neurotic 'physician', the playboy and the socially conscious `nice guy' etc. However, as the film progresses and the characters are further fleshed out, they take on multiple dimensions and depth.<br /><br />Most interesting of all is Sutherland's character of Nelson. Nelson is not a character that is easy to like - indeed he is a bit of a b**tard, a master manipulator who definitely places self-interest above all else. Yet, Sutherland plays him with a hint of insecurity that lends him a certain appeal. As events unfold, you come to realize that much of Nelson's unpleasant personality is a smokescreen, a protective mask behind which hides a very uncertain and vulnerable young man burdened by a terrible secret.<br /><br />By revealing bits and pieces of Nelson's complex personality throughout the film, the writers, directors and cast gradually lead you towards a greater understanding of and sympathy for him. The character who started out as a `jerk' becomes important and valued in his own right - as you learn to `forgive' his previous behavior in light of new information. Your journey of discovery with Nelson reflects the characters own journeys towards self-understanding, as they too come to realize that everyone has value, and `everything we do matters.'<br /><br />Which leads to my final comment. Although many of the posters here have picked up upon the theme of defying death.. few seem to have touched upon what I see as the main premise of the movie - the importance of forgiveness, and the need to be cognizant of all you do, because it does `matter.'<br /><br />