Rabbit Fever is een nepverzameling van schetsen, stuk voor stuk gericht op een vrouwelijk persoonlijk apparaat dat populair werd gemaakt door een enkele aflevering van Sex and the City uit 1998 (de tweede helft van 1998, in plaats van de eerste afleveringen, die allemaal door vrouwen werden geregisseerd). Vanaf de openingsstatistieken die Rabbit Fever op een softpornofilm doen lijken, worden we getrakteerd op een zee van voorspelbare schetsen met echte en denkbeeldige personages in een wereld die op hol is geslagen door de verslaving van vrouwen aan solitaire pleziertjes.<br />Mannen, zoals Germaine Greer nogal arrogant uitlegt, hebben een apparaatje voor vrouwen uitgevonden waardoor mannen overbodig zijn in de slaapkamer. De Rabbit Vibrator (die volgens sommige statistieken voor ongeveer een kwart van alle verkoopcijfers van vibrators verantwoordelijk is) wordt zo genoemd vanwege de kleine, op konijnenoren lijkende lange oren die vibreren om de clitoris te stimuleren, terwijl draaiende parels in de schacht de binnenkant van de vagina stimuleren. De filmpersonages die naar _ Rabbits Anonymous_ gaan om hun'verslaving' te overwinnen, en bekende mensen zoals Tom Conti die zich voordoet als professor of Richard Branson (omstandige scènes van konijnen die in vliegtuigen worden verboden) die zeggen dat hij zijn eersteklaspassagiers en uiteindelijk alle passagiers gratis konijnen zou willen geven. <br />De voornaamste zwakte van de film is dat het idee niet voldoende is om 85 minuten film te doorstaan, dat de sketches niet de schrijfkwaliteiten hebben van bijvoorbeeld een Charlotte Church of Ricky Gervais om ze grappig genoeg te maken en dat het, hoewel het misschien een onsamenhangende late-avond-tv-uitzending kan zijn, niet in staat is om mensen in de rij te laten staan bij multiplexen om naar masturbatiegrappen te kijken.<br />Lijsten als: 'Het is bijna een week geleden dat je je konijn hebt gebruikt <0xE2><0x80><0x93> hoe gaat het met je?' worden na vijf minuten nogal dun. De film is gebaseerd op het idee dat alleen al het noemen van het woord 'konijn' aanleiding geeft tot een lach... en nog een, en nog een. In het echte leven zijn nachtelijke ritten om batterijen te kopen misschien amusant, maar hier zien ze er nogal omslachtig uit, en de speciale spoedbestellingsdienst blijft langer dan ze welkom is.<br />Vreemd genoeg gaf de BBFC het bedrijf een 18-certificaat, ondanks het feit dat er geen sprake was van geweld, er nauwelijks sprake was van expliciete seks en seksuele verwijzingen die minder 'pervers' zijn dan een komedie op de late avond. Het bedrijf protesteerde tegen de beslissing, maar de BBFC gaf geen krimp. Op het eerste gezicht lijkt dit overdreven van hun kant, en hun consumentenadvies luidt nu simpelweg: 'Houdt regelmatig sterke seksuele verwijzingen in stand.' Je zou denken dat masturbatiegrappen leuker zouden zijn dan de wanhopigste vrijgezellenfeestjes, en dat het onderwerp de moeite van een discussie waard is, maar Rabbit Fever heeft niet eens de reddende charme van een evenwichtige benadering van het onderwerp.<br />Het beste deel is waarschijnlijk The Rabbit Song van Ruocco (die in de film een band speelt die Thumper heet). Voor degenen die zijn ingedommeld en aan het eind van de film wakker worden, is er een bonusscène aan het eind om hen gerust te stellen dat ze niets hebben gemist.
Rabbit Fever is a mockumentary collection of sketches, each one of them focussing on a female personal device that was made popular by a single 1998 episode of Sex and the City (the latter half of 1998, rather than the early episodes which were all directed by women). From opening statistics that make Rabbit Fever sound like a soft porn movie, we are treated to a sea of predictable sketches with real and imaginary characters in a world run amok with women's addiction to solitary pleasure.<br /><br />Men, as Germaine Greer rather arrogantly explains, have invented a gadget for women that makes men superfluous in the bedroom. The Rabbit Vibrator (which some statistics suggest accounts for about a quarter of all vibrator sales) is so called because of little rabbit-like long ears which vibrate to stimulate the clitoris, while rotating pearls inside the shaft stimulate the inside of the vagina. The film interviews characters that attend Rabbits Anonymous to help overcome their 'addiction', as well as known people such as Tom Conti posing as a professor or Richard Branson (amid scenes of rabbits being banned on aircraft) saying he would like to provide free rabbits to his first class air travel passengers and ultimately to all of them.<br /><br />The main weakness of the film is that the idea is not enough to sustain 85 minutes of cinema, the sketches don't have the writing skills of say a Charlotte Church or Ricky Gervais to make them funny enough and, while it might make desultory late night TV, doesn't have a hook to get people to queue up in public at multiplexes to watch masturbation jokes.<br /><br />Lines like, "It's been nearly a week since you used your rabbit - how are you coping?" wear rather thin after five minutes. The film is based on the idea that the mere mention of the word 'rabbit' will get a laugh . . . and another one, and another one. Frantic midnight drives to buy batteries might be amusing in real life, but here they look rather laborious, and the special emergency delivery service outstays its welcome.<br /><br />Strangely the BBFC gave it an 18 certificate in spite of zero violence, hardly any explicit sex, and sexual references that are less 'perverted' than any late night comedy show. The company protested the decision, but the BBFC didn't budge. At first sight this seems overkill on their part and their consumer advice now simply says, "Contains frequent strong sex references." One might think that youngsters would find masturbation jokes funnier than the most desperate of hen night parties, and the topic one worthy of debate; but Rabbit Fever does not even have the saving grace of a balanced approach to its subject matter.<br /><br />The best part is probably The Rabbit Song by Ruocco (who play a band called Thumper in the film). For those who have dozed off and woken up at the end credits, there is a bonus scene at the end of them to reassure them that they haven't missed anything.