O, lieve hemel. Ik had nooit gedacht dat ik zo snel een thriller zou zien die erger was dan _Huiselijk Geweld_, maar hier is hij dan. Gewapend met een beroerde plot, een vreselijk scenario, gekunsteld acteerwerk en een hoofdpijnverwekkende'stijl' (sorry, ik heb er geen andere woorden voor), is _Sanctimony_ het soort film dat je bijna dwingt een heel genre opnieuw te evalueren; dat wil zeggen, deze film is zo slecht dat zelfs de thrillers die ik als complete mislukkingen veroordeelde nu iets beter lijken.<br />Nu is _Sanctimony_ niet alleen op zich een verschrikkelijke film, hij slaagt er ook in betere films te vernielen en er een zielige vertoning van te maken. Vanaf de hoofdtitels <0xE2><0x80><0x93> niets anders dan een schaamteloze poging om die van Se7en na te maken <0xE2><0x80><0x93> had ik de indruk dat er iets niet helemaal klopte. Zodra de film begon met een reeks afgezaagde, hippe snelle shots vol bloederige beelden en bombastische kleuren, wist ik waar die geur vandaan kwam.<br />Het blijkt dat twee politiemannen, of liever gezegd politiemannen Jim Renart (Michael Paré) en politievrouw Dorothy Smith (Jennifer Rubin) een onderzoek instellen naar een reeks moorden in Vancouver. Een seriemoordenaar, die bekendstaat als 'Apenmoordenaar' (wat een dreigende, huiveringwekkende bijnaam, hè?) vanwege zijn werkmethoden, heeft heel wat mensen vermoord. Want zie je, deze gek werkt blijkbaar volgens het spreekwoord ''een mens kan niet alles''. 'Zie geen kwaad, hoor geen kwaad, spreek geen kwaad', en snijdt ogen, oren en tongen uit zijn slachtoffers. Tot nu toe zes ogen, zes oren en drie tongen. Op zeer ingenieuze wijze komen Renart en Smith tot de conclusie dat de Apendoder waarschijnlijk nog drie mensen gaat vermoorden... nou ja, omdat hij waarschijnlijk het getal 666 wil voltooien. En dus gaat de film plotseling over Tom Gerrick (Casper van Dien), een jonge, succesvolle, knappe zakenman met een vreselijk opvliegend karakter. En dat is het begin van de verfilming van American Psycho.<br />We volgen dus het leven van de twee politiemannen en de jonge psychopaat, die geen van allen ook maar in het minst interessant zijn, tot ze elkaar eindelijk ontmoeten. Onderweg daarheen biedt een disco waar Renart Gerrick bijna per ongeluk over het hoofd ziet ons een van de grappigste scènes uit de recente herinnering: Renart gaat naar de achterkant van de disco, omdat... nou ja, alleen maar omdat het script ons vertelt dat het een verdachte plek is; en dan, met één enkele stomp in zijn maag, ontdoet Renard zich van een grote bewaker die het pad verspert, en van die bewaker wordt nooit meer iets vernomen? Vindt iemand anders deze scène volkomen onrealistisch?<br />Hoe dan ook, na nog een moord treedt Gerrick op als getuige, maar Smith en vooral Renart vermoeden onmiddellijk dat hij de moordenaar zou kunnen zijn. Op de typische Basic Instinct-manier maakt Smith een paar afspraakjes met de jonge zakenman, in de veronderstelling dat ze achter zijn ware identiteit zal komen.<br />Ik zal het einde niet bederven, maar het is eenvoudigweg g<0xC3><0xAA>nant; er zijn tegenstrijdigheden, een paar gaten in de plot, kwesties die nooit worden opgelost, en vooral is er een laatste scène waarin een brute massamoord, die shockerend en triest zou moeten zijn, zo belachelijk overdreven en onzinnig overkomt dat ik me eerlijk gezegd niet kan voorstellen dat iemand er niet om zou kunnen lachen.<br />Om 87 minuten is Sanctimony echt aan het doordrammen. Je geeft nooit iets om één enkele figuur, omdat ze allemaal zo vlak zijn (om niet te zeggen saai) dat je meteen al precies weet wie wie is als je ze voor het eerst ontmoet. Je wordt nooit in het verhaal betrokken, omdat de scènes met elkaar verbonden zijn door zwakke plotelementen, als ze niet ronduit overbodig en misplaatst zijn. De acteerprestaties varieren van gemiddeld (Van Dien) tot ronduit gruwelijk (Rubin, en het grootste deel van de bijrollen); de muziek is abominabele algemene techno, en de foto's zijn een van de ergste die ik ooit heb gezien. Natuurlijk krijgen we, zoals bij elk fiasco van het genre, een beetje gratis naakt.<br /><br />3/10/10.
Oh, my goodness. I would have never thought it was possible for me to see a thriller worse than Domestic Disturbance this soon, but here it is. Armed with rotten plot, terrible editing, stilted acting, and headache-inducing 'style' (sorry, I have no other words for it), Sanctimony is the kind of movie that almost forces you to re-evaluate an entire genre; that is, this film is so bad that even the thrillers I condemned as complete failures now seem a little better.<br /><br />Now, not only Sanctimony is a terrible film in itself, it also succeeds in the difficult task of ripping off better movies and do a pathetic job with it. Right from the main titles -- nothing but a blatant attempt to reproduce the ones from Se7en -- I was under the impression that something didn't smell quite right. As soon as the movie started with a series of corny, wanna-be hip quick-cuts full of gory images and bombastic colors, I knew where that smell was coming from.<br /><br />It turns out that two policemen, or rather policeman Jim Renart (Michael Paré) and policewoman Dorothy Smith (Jennifer Rubin), are investigating on a murder spree in Vancouver. A serial killer, known as "Monkey Killer" (what a menacing, chilling nickname, uh?) for his working methods, has killed quite a lot of people. You see, this nut apparently works following the proverb "see no evil, hear no evil, speak no evil" and cuts eyes, ears, and tongues out of his victims. So far, six eyes, six ears, and three tongues. In very ingenious fashion, Renart and Smith figure out that the Monkey Killer is probably going to kill other three people... well, because he probably wants to complete the number 666. So suddenly the film focuses on Tom Gerrick (Casper Van Dien), a young, successful, good-looking businessman, with a dreadful temper. And that's where the rip-off of American Psycho kicks in.<br /><br />So we follow the life of the two police officers and the young psychopath, none of which is interesting in the least, until they finally meet. Along the way to that, a disco where Renart barely misses Gerrick unintentionally offers us one of the funniest scenes in recent memory: Renart goes in the back of the disco club, because... well, just because the script tells us it's a suspect place; then, with one single punch in the stomach, Renard gets rid of a big guard who blocks the path, and the guard is never heard of again? Does this scene strike anyone else as completely unrealistic?<br /><br />Anyway, after another murder, Gerrick turns in as a witness, but Smith and especially Renart immediately suspect he might be the killer. In typical Basic Instinct fashion, Smith gets some dates with the young businessman, under the assumption that she might discover his true identity.<br /><br />I won't spoil the ending but it is, quite simply, an embarrassment; there are contradictions, some plot holes, issues that never get resolved, and especially there is one last scene where a brutal mass murder, supposed to be shocking and sad, comes off as such laughably overdone and nonsensical that I frankly can't imagine how anyone could not laugh at it.<br /><br />At 87 minutes, Sanctimony is really pushing it. You never care about one single character, because they are all so flat (not to mention boring) that you know exactly who is who the first time you meet them. You are never pulled into the story, because the scenes are connected through weak plot devices when not downright unnecessary and out of place. The acting ranges from average (Van Dien) to downright atrocious (Rubin, and most of the supporting cast); the music is abysmal generic techno, and the photography is one of the worst I have ever seen. Of course, like every fiasco of the genre, we are provided with a little bit of gratuitous nudity.<br /><br />3/10