FIRE is niet alleen een weergave van een lesbisch liefdesverhaal, maar ook een komische satire op de Indiase middenklasse (?). Ik vind dat een kwaliteit die in de film weinig wordt gewaardeerd. Deze twee genres (d.w.z. diepzinnige alternatieve liefdesverhalen en komische satire) vermengen zich meestal net zo goed als olie en water, maar Mehta slaagt er (op de een of andere manier) in de balans tot bijna perfectie te brengen. Het gedrag van de bediende Jatin, de manier waarop de familie hem behandelt, de voortdurende onontkoombare aanwezigheid van de bedlegerige grootmoeder, Ashoks obsessie met de leer van een swami: uit een cultuur die veel weg heeft van die van India kan ik onmiddellijk opmaken dat dit kenmerkend is. Ze hebben geschreeuwd om te worden aangewezen en belachelijk gemaakt. Terwijl ze haar hoofdthema ontwikkelt, slaagt Mehta erin om dit secundaire thema vakkundig te verwezenlijken. Veel van de humor in de film, die een welkome afwisseling vormt met de zware onderwerpen van de taboe-lesbische liefde en seksualiteit, komt voort uit deze satire op het schijnbaar gewone. De film vloeit met grote subtiliteit van het komische over in het serieuze.<br />Al met al een briljant gebruik van symbolische middelen (Radha wordt vergeleken met Sita uit de legende, die ongedeerd uit het Vuur komt en dus puur is; het levenslange verlangen van de jonge Radha om de oceaan te zien als ze eindelijk vrij is). Kudos voor Shabana Azmi (Radha), de belichting en Deepa Mehta; hun zeer on-Hollywood-achtige (en on-Bollywood-achtige!) talenten hebben deze film bijzonder gemaakt. Eén kritiek: de eerste scènes leken mij nogal onsamenhangend in die zin dat ze niet goed in elkaar overliepen.<br />Het oordeel: 9 op 10. Niets minder voor een film met scènes die zo in mijn geheugen gegrift staan.
As well as being a portrayal of a lesbian love story, FIRE is also a comic satire of middle-class (?) Indian culture. I find this is a quality which is little appreciated about the movie. These two genres (i.e. deep meaningful alternative-love story and comic satire) usually mix together just as well as oil and water do, but Mehta (somehow) manages to achieve the balance to near perfection. The servant Jatin's behaviour, the family's treatment of him, the bedridden grandmother's constant inescapable presence, Ashok's obsession with a swami's teachings: coming from a culture much like India's, these are things I can immediately identify as being typical. They have been crying out to be pointed out and ridiculed. While developing her primary subject matter, Mehta manages to achieve this secondary theme skillfully. In fact, much of the humour in the film which provides essential relief from the heavy subjects of taboo lesbian love and gender issues, stem from this satire of the seemingly ordinary. The film flows from the comic to the serious with great subtelty.<br /><br />All in all, brilliant use of symbolic devices (Radha compared to Sita of legend and coming out of Fire unscathed and, therefore pure; the lifelong desire of the young Radha to see the ocean finally achieved when she gains freedom). Kudos to Shabana Azmi(Radha), the lighting crew and Deepa Mehta; their very un-Hollywood-like (and un-Bollywood-like!) talents made this movie special. One criticism: the first scenes seemed rather disjointed to me in that they did not flow into each other very well.<br /><br />The verdict: 9 on 10. Nothing less for a movie with scenes so burned on my mind.