'Jefferson in Parijs' is een werkelijk verbijsterende film. Hij plaatst Thomas Jefferson (Nick Nolte) in het meest onflatteuze licht dat maar denkbaar is en schildert hem af als een leugenaar, racist en pedofiel, zonder ook maar een greintje veroordeling voor die zonden. Zo was hij, lijkt de film te zeggen. Einde van de zin, einde van de film, de deur is achter je dichtgevallen.<br />Nadat hij met zijn dochter Patsy (Gwenyth Paltrow) in Parijs is aangekomen, wint Jefferson het hart van Maria Cosway (Greta Scacchi), de vrouw van een homoseksuele Engelse schilder (de misdadig weinig gebruikte Simon Callow). Maar door een wending in de gebeurtenissen wordt Maria naar Engeland gestuurd, en Jefferson weet haar met verbazingwekkende snelheid te vergeten voor een man die haar, nog maar een paar minuten geleden op het scherm, vroeg om bij hem in Amerika te komen wonen.<br />Hij is namelijk behekst door Sally Hemmings (Thandie Newton), een van zijn slaven die net uit Amerika is aangekomen. Waarom hij behekst is, is moeilijk te zeggen <0xE2><0x80><0x93> hoewel Sally onmiskenbaar mooi is, gedraagt ze zich in Jeffersons bijzijn als een onnozel kind. Als ze geen spookverhalen zit te vertellen in overdreven 'krankzinnige' spreekpatronen, sluipt ze door zijn slaapkamer en straalt ze praktisch lust uit voor haar voorname meester.<br />Als haar gedrag een poging is om Jeffersons gedrag goed te praten, werkt het niet. Jefferson vervloekt zichzelf nog meer als Maria, moe van het wachten op zijn brieven, uit Engeland komt om hem te zien. 'Ik ben niet veranderd tegenover jou,' houdt hij vol, en biedt zwak excuus aan voor het niet schrijven. Het strekt Maria tot eer dat ze onmiddellijk door zijn brutale leugens heen kijkt. Als Sally verschijnt, en zij en Jefferson openlijk (en wreed, naar mijn mening) flirten in Maria's aanwezigheid, valt de illusie volledig in duigen.<br />Niemand gelooft tegenwoordig nog dat Jefferson, Washington en de anderen absolute toonbeelden van deugd en moraliteit waren. Maar moeten we dan geloven dat de geleerde, gedistingeerde Jefferson zich aangetrokken zou voelen tot Sally, een vrouw wier intelligentste gespreksonderwerp is dat van hoe'massa's Fransozenvrienden niet van maïs houden'. en wie wrijft zich in het voorbijgaan tegen zijn borst, vlak voor Maria's ogen?<br />Zelfs als we dat door de vingers zien, wordt het gevolgd door de afschuwelijke onthulling dat Sally nog maar 15 was toen deze affaire plaatsvond (Jefferson was 41). Vreemd genoeg komt dit feit pas helemaal aan het eind aan het licht, wanneer Sally's broer James begrijpelijkerwijs woedend is over haar blasé mededeling dat ze Jeffersons kind draagt.<br />Jefferson is al even blasé wanneer hij hoort dat Sally zijn kind draagt, en hij zegt neerbuigend tegen haar dat ze veel beter af is onder zijn bescherming dan vrij te zijn en in Frankrijk bij haar broer te wonen. Ik zal haar vrijlaten als ik doodga en onze kinderen (inclusief alle anderen die komen, zegt Jefferson, in een huiveringwekkende verklaring van Sally als zijn*) als ze eenentwintig worden. O, dank je wel, massa, je hebt zin om het op het scherm te vertellen. Nou en?<br />Maar de ergste scène moet nog komen, als het om Jeffersons dochter Patsy gaat. Ze is nu al boos op hem, om te beginnen omdat hij zijn gelofte heeft verbroken, die hij op haar sterfbed aan haar moeder heeft gedaan, dat hij niet meer zou trouwen. (De vrouw had het duidelijk niet alleen over het huwelijk.) Jefferson heeft ook geweigerd om Patsy een non te laten worden zoals zij dat wil, ondanks zijn eerdere moraliserende opmerkingen over de vrijheid van godsdienst (dat schijnt te betekenen dat je vrij bent om het met hem eens te zijn). Jefferson, die Sally en haar broer hun vrijheid heeft beloofd, roept Patsy erbij om getuige te zijn van de overeenkomst en te beloven die na te komen als hem iets mocht overkomen. Sally's broer flapt er de aanstaande geboorte van het kind uit en Jefferson vraagt: 'Zweer je dat?' Paltrows vertolking in deze scène is briljant, hoewel ze bijna niets te zeggen heeft. Haar gezicht vertrekt bijna van ondraaglijke pijn bij deze onthulling, maar ze bedwingt haar verdriet en fluistert 'ja'.<br /><br />Als er iets was, en de filmmakers hadden iets kunnen hebben als ze dit punt wat meer hadden benadrukt, 'Jefferson in Parijs'. Het is een indicatie van de status van de vrouw aan het eind van de achttiende eeuw, die zelfs door mannen als Jefferson wordt beschouwd als een aantrekkelijk bezit, aangenaam, maar zonder echt intellect of ziel. We zien Jefferson een paar tranen vergieten om een brief van Maria, waarin ze hem duidelijk vertelt waar hij heen moet, maar al snel zit hij te lachen om een wilde dans van Sally, compleet met wapperende haren en zwoegende boezem.<br />Ik weet niet of dit een accuraat portret van Jefferson is of niet. Maar ik wil er niet naar kijken, alleen maar om ernaar te kijken. Die Jefferson is geen held of zelfs maar een antiheld. Hij is een egoïstische, leugenachtige kind-molestor <0xE2><0x80><0x93> en een die ermee wegkomt <0xE2><0x80><0x93> en niet het soort man over wie ik een film wil zien.
"Jefferson in Paris" is a truly confounding film. It presents Thomas Jefferson (Nick Nolte) in the most unflattering light possible, painting him as a liar, racist and pedophile, yet offers not a shred of condemnation for those sins. This is the way he was, the film seems to say. End of sentence, end of movie, the door's behind you.<br /><br />After arriving in Paris with his daughter Patsy (Gwenyth Paltrow), Jefferson proceeds to win the heart of Maria Cosway (Greta Scacchi), the wife of a homosexual English painter (the criminally underused Simon Callow). A turn of events sends Maria to England, however, and Jefferson proceeds to forget her with astonishing speed for a man who, mere minutes of screen time before, was asking her to live with him in America.<br /><br />He's been bewitched, you see, by Sally Hemmings (Thandie Newton), one of his slaves just arrived from America. Just why he's bewitched is hard to tell--although Sally is undeniably beautiful, she acts like a simple-minded child in front of Jefferson. When she isn't telling ghost stories in exaggerated "darky" speech patterns, she's slinking around his bedroom, practically oozing lust for her distinguished massa.<br /><br />If her behavior is an attempt to excuse Jefferson's, it doesn't work. Jefferson damns himself further when Maria, tired of waiting for his letters, travels from England to see him. I've not changed toward you, he insists, offering weak excuses for not writing. To her credit, Maria sees through his brazen lies immediately. When Sally appears, and she and Jefferson flirt openly (and cruelly, to my mind) in Maria's very presence, the illusion falls apart completely.<br /><br />No one today believes that Jefferson, Washington and the rest were utter paragons of virtue and morality. Yet, are we supposed to believe that the learned, distinguished Jefferson would be attracted to Sally, a woman whose most intelligent conversation is about how "massa's Frenchie friends don' unnastan' aw corn" and who rubs herself against his front as she passes, right before Maria's eyes?<br /><br />Even if we let that slide, it's followed by the horrifying revelation that Sally was only 15 when this affair took place (Jefferson was 41). Strangely, this fact comes out only toward the very end, when Sally's brother James is understandbly furious at her blase announcement that she is carrying Jefferson's child.<br /><br />Jefferson is equally blase when told that Sally is carrying his child, and patronizingly tells her that she'd be far better off under his protection than free and living in France with her brother. But, he promises, I'll free her when I die and our children (including any more that come, Jefferson says, in a chilling declaration of Sally as *his*) when they reach 21. Oh thank you, massa, you feel like telling the screen. Big deal.<br /><br />The worst scene is still to come, however, involving Jefferson's daughter Patsy. She is already angry at him, first for breaking his vow, made to her mother on her deathbed, not to marry again. (Obviously the woman wasn't just talking about matrimony.) Jefferson has also refused to allow Patsy to become a nun as she wishes, despite earlier moralizing about freedom of religion (that seems to mean freedom to agree with him).<br /><br />Having promised Sally and her brother their freedom, Jefferson calls in Patsy to witness the bargain and promise to fulfill it should anything happen to him. Sally's brother blurts out the impending birth of the child, and Jefferson asks, "do you swear?" Paltrow's performance in this scene is brilliant, although she has almost nothing to say. Her face nearly contorts in agonizing pain at this revelation, yet she controls her grief and whispers yes.<br /><br />If anything, and the filmmakers could have had something if they'd emphasized this point more, "Jefferson in Paris" is an indication of the status of woman in the late 18th century, viewed even by men like Jefferson as attractive property, pleasing but without true intellect or souls. We see Jefferson shed a few tears over a letter from Maria, obviously telling him where to get off, but he's soon laughing away at a wild dance from Sally, complete with tossed hair and heaving bosom.<br /><br />I don't know whether this is an accurate portrait of Jefferson or not. I don't care to watch it, however, just for the sake of watching it. This Jefferson is no hero or even an anti-hero. He's a selfish, lying child-molestor--and one who gets away with it--not the kind of man I want to see a movie about.