Het ondenkbare is gebeurd. Nadat ik er een paar jaar geleden voor het eerst getuige van was geweest, heb ik een film gezien die mijn maatstaf voor afschuwelijkheid is geweest en die film heette 'McCinsey's Island'. Een avonturenfilm voor het hele gezin met Hulk Hogan en Grace Jones (dat verzin ik niet), die tot nieuwe diepten van filmmaken is gezonken en nog steeds de enige film is die ik heb gezien die me doet afvragen waar het budget van de film anders aan besteed had kunnen worden. Zoals aan nieuwe scholen of geneesmiddelen tegen kanker. Maar voor puur en onvervalst gezeik zal elke film zijn normen nog lager moeten stellen als hij 'Guest House Paradiso' wil overtreffen in het feit dat het een van de ergste films is die ik ooit heb gezien. We hebben nooit hoeven kijken.<br />Deze film, losjes gebaseerd op de kinderachtige maar amusante tv-serie 'Bottom', stelt ons voor aan twee van de grootste losers die je je maar kunt voorstellen. Richard (Rik Mayall) is hotelmanager, zo onvriendelijk als je je maar kunt voorstellen en zo verknipt wellustig dat er bij elke handeling bijna slijm uit hem sijpelt. Zijn maatje Eddie (regisseur Adrian Edmondson) is een alcoholische verspilling van mensenlevens en samen proberen ze het slechtste hotel van Engeland te runnen, gelegen op een klif naast een kerncentrale. Samen gaan ze met regelmatige tussenpozen op in cartoonachtig geweld (met geluidseffecten), stelen alles wat ook maar enigszins waardevol of interessant is van de dwazen die daar verblijven en verlangend naar elke vrouw staren. De plot, voor zover die er is, gaat over de komst van de legendarische Italiaanse filmgodin Gina Carbonara (Vincent Cassel) die op de vlucht is voor haar bruiloft en probeert zich schuil te houden in het Guest House Paradiso, tot grote verbazing van Richie en Eddie. En... dat is het.<br />Ik dacht altijd dat de Carry On-films niets dan ellende vertegenwoordigden in de Britse filmindustrie en God weet dat we zoveel tijd en geld hebben besteed om te proberen aan die goddeloze erfenis te ontsnappen. We hebben films gehad als 'Trainspotting', '28 Days Later', 'Four Weddings And A Funeral' en de briljante 'Shaun of the Dead' (ook met Simon Pegg in de hoofdrol), maar dit... dit sleept die films schreeuwend en schoppend terug naar de dagen van Sid James en Barbara Windsor.' 'Guest House Paradiso' heeft zo weinig ambitie dat het je beledigt zodra je ernaar kijkt. Ik bleef kijken en wachtte vol verwachting op de grappen die zouden komen, maar die kwamen niet. Alleen maar een eindeloze stroom van vastzittende moppen, fantasieloze scenario's die elke verklaring tarten, lichtelijk amusant geweld met koekenpannen en koelkastdeuren en bijna niets wat ook maar een grijns op mijn gezicht bracht. Toen de eerste reclameboodschap (het was op tv, zie je) en ik klaar was om op te hangen, hield mijn trouwe plicht aan jou, aan mijn lezers, me tegen. Het werd mijn mantra, dus jullie kunnen je maar beter herinneren hoeveel jullie me hiervoor schuldig zijn, want dit was ongeveer net zo leuk als zand in mijn ogen krijgen en hondenvoer dat je met dwang moet eten.<br />Geloof me, ik was altijd dol op 'Bottom'-tv. De combinatie van gepast groezelig acteren van Mayall en Edmondson met OTT-jeugdige humor werkte... een halfuur per week. Zeker niet anderhalf uur, want Edmondson en Mayall verlustigen zich in hun privégrapje en vervelen en deprimeren de rest van het publiek. Eerlijk, daardoor lijkt Mayalls 'Drop Dead Fred' net 'The Godfather'. en mocht je een van deze twee mensen tegenkomen (die min of meer alleen verantwoordelijk zijn voor de chaos op het scherm die doet alsof het een film is), wees dan vrij om snel een schop tegen hun testikel te geven. Ze zouden er waarschijnlijk van genieten. Pegg en Bill Nighy (beiden te gast in het hotel) worden meegesleurd door het zinkende schip, maar ze hebben het in elk geval overleefd. Mayall en Edmondson zouden niet zoveel geluk moeten hebben. Het filmequivalent van Tsjernobyl en zou als zodanig vermeden moeten worden.
The unthinkable has happened. Having first witnessed it a few years ago, I have had a film that has been my benchmark for awfulness and that film was called "McCinsey's Island". A family adventure movie with Hulk Hogan and Grace Jones (I'm not making this up), it plunged to new depths of movie making and is still the only film I've seen that made me wonder what else the film's budget could have been spent on. Like new schools or cancer-treating drugs. However, for sheer and unadulterated levels of crap, any film will be having to lower their standards even lower if they wish to trump "Guest House Paradiso" to the distinction of being one of the very worst movies I've ever had to watch.<br /><br />Based loosely around the puerile but amusing TV show "Bottom", this film introduces us to two of the biggest losers imaginable. Richard (Rik Mayall) is a hotel manager, as unfriendly as anyone you can imagine and so twistedly lecherous as to almost ooze slime from every action. His buddy Eddie (director Adrian Edmondson) is an alcoholic waste of human life and together, they try to run Britain's worst hotel situated upon a cliff-top next to a nuclear power station. Between them, they indulge in cartoony violence (with sound effects) at regular intervals, steal anything remotely valuable or interesting from the fools who stay there and stare longingly at any woman at all. The plot, such as it is, involves the arrival of fabled Italian screen goddess Gina Carbonara (Vincent Cassel) who is fleeing from her wedding and attempts to lay low at the Guest House Paradiso, much to the astonishment of Richie and Eddie. And... that's it.<br /><br />I used to think that the Carry On films represented everything bad about the UK film industry and God knows, we've spent so much time and money trying to escape that god awful legacy. We've had films like "Trainspotting", "28 Days Later", "Four Weddings And A Funeral" and the brilliant "Shaun Of The Dead" (also starring Simon Pegg) but this... this drags those films screaming and kicking back to the days of Sid James and Barbara Windsor's top flying off with the aid of a bicycle whistle. "Guest House Paradiso" is so low in its ambition that it insults you the minute you watch it. I kept watching, waiting in anticipation for the jokes to start but they never came. Just an endless stream of trapped knob gags, unimaginative scenarios that defy explanation, slightly amusing violence with frying pans and fridge doors and almost nothing raising so much as a smirk. Come the first ad break (it was on TV, you see) and I was ready to switch off but my loyal duties to you, my readers, kept me going. "I'm watching this so they don't have to" became my mantra so you guys better remember how much you owe me for this because this was about as much fun as having sand kicking into my eyes and being force-fed dog food.<br /><br />Trust me, I used to love the "Bottom" TV show. The combination of suitably grubby acting from Mayall and Edmondson with OTT juvenile humour worked... for half an hour every week. Certainly not for an hour and a half, as Edmondson and Mayall indulge themselves in their little private joke and bore and depress the rest of the audience. Honestly, this makes Mayall's "Drop Dead Fred" seem like "The Godfather" and should you happen to meet either of these two people (who are pretty much solely responsible for the chaos on screen pretending to be a movie), feel free to swiftly deliver a boot to their testicle region. They'd probably enjoy it. Pegg and Bill Nighy (both as guests at the hotel) are dragged down with this sinking ship but at least they survived. Mayall and Edmondson should not be so lucky. The movie equivalent of Chernobyl and should be avoided as such.