Dit is een film over eenzaamheid en hoe de afstand <0xE2><0x80><0x93> fysiek en emotioneel <0xE2><0x80><0x93> tussen mensen relaties kan verlammen.<br />Het verhaal is zo simpel dat het bijna banaal is: een jongeman, Yusuf (Emin Toprak) uit een plattelandsdorp, arriveert in Istanboel om bij zijn oudere en succesvolle neef Mahmut (Muzaffer Ozdemir) te logeren. Yusuf wil werk in de grote stad. Nadat hij een paar weken tevergeefs heeft geprobeerd werk te vinden, is de spanning van het samenwonen met Yusuf te veel voor Mahmut. Ze maken ruzie <0xE2><0x80><0x93> niet fysiek, alleen verbaal. Uiteindelijk vertrekt Yusuf en laat Mahmut weer alleen achter. Einde verhaal... <br />Afgezien van het feit dat de manier waarop de twee mannen als familie op de film overkomen een van de beste is. Er wordt veel beeldmateriaal gebruikt; dialogen worden gebruikt om de meningsverschillen, het wantrouwen, de vijandigheid en de onzekerheid die er tussen de twee mannen bestaan naar voren te brengen.<br />Er zitten veel visuele juweeltjes in deze film. Zo probeert de jonge Yoessoef, die op zoek is naar werk, omdat hij behoefte heeft aan een relatie, tevergeefs de aandacht te trekken van verschillende jonge vrouwen in de stad. De blik op zijn gezicht, die hij elke keer weer verliest, spreekt boekdelen.<br />Of Yoessoef wil een sigaret en doet de deur naar het balkon van Mahmuts appartement open. In de koude decemberlucht gaat de deur open en Mahmut staat op van zijn werktafel. Hij loopt naar de deur (alleen maar glas) en de neven kijken elkaar aan. Het lijkt veel te lang te duren. Dan doet Mahmut de deur dicht en laat Yoessoef in de kou staan. De metafoor is compleet.<br />Of Mahmut ruimt met tegenzin en steeds bozer achter Yoessoef aan, terwijl Yoessoef al die tijd achter rokken aan zit in plaats van serieus werk te zoeken en Mahmuts geld uitgeeft aan speelgoed voor een neefje. Yoessoef is emotioneel, slordig, impulsief en kwetsbaar. Mahmut is rationeel, logisch, zelfverzekerd en een veeleisende controlfreak: de dichotomie tussen rechter- en linkerhersenhelft, prachtig uitgebeeld door twee acteurs die met een blik, een gebaar, een frons meer zeggen dan woorden kunnen overbrengen.<br />Maar Mahmut is niet helemaal emotieloos: hij houdt nog steeds van zijn ex-vrouw, die hem vertelt dat ze naar Canada gaat met haar aanstaande echtgenoot. Mahmut doet alsof hij een afstandelijke en zelfverzekerde vriendschap met zijn ex heeft en zorgt ervoor dat ze het niet erg vindt om te gaan. Hij wenst haar het beste. Hij neemt afscheid. Hij verlaat de koffieshop waar ze hadden zitten praten. Later, als ze opbelt om afscheid te nemen, op weg naar het vliegveld, gaat Mahmut daarheen en kijkt in het geheim hoe ze vertrekt. De schrijnende emotie op zijn gezicht als ze door een deur verdwijnt, is het wachten waard.<br />Al met al is dit een uitmuntend stuk werk van de twee hoofdrolspelers en de regisseur, Nuri Ceylan. Sommigen zouden kunnen aanvoeren dat het tempo te langzaam is, maar het leven gaat een groot deel van de tijd langzaam, vooral voor degenen die alleen zijn. Het camerawerk is ook betrekkelijk eenvoudig: kies de scène, stel de camera en de belichting in en laat de acteurs door de scène lopen, de scène binnengaan en de scène verlaten, terwijl ze de hele tijd de camera stilhouden. Er waren een paar panningshots, een paar opnames met een hoge hoek, een paar landelijke taferelen - maar het grootste deel van de film is te zien als op een podium met een vaste camera en een groothoeklens. Afgezien van de tv- en radiomuziek in het verhaal is er geen muziek bij. En er zijn die vele lange stiltes waarin de twee mannen samen tv zitten te kijken en/of een heel beperkt gesprek voeren.<br />Ik zag die film op tv en vond het dus grappig om te zien dat ik een paar keer naar de tv zat te kijken terwijl zij ook tv zaten te kijken. De stilte in de film kwam overeen met de stilte in mijn huis (ik was wakker, alle anderen lagen in bed); mijn stoel en positie kwamen overeen met die van Mahmut terwijl hij tv-keek. Heel griezelig, het gaf me het gevoel bijna 'bij hem te zijn'! En dat was ik in zekere zin ook, denk ik.<br />Meer zal ik niet zeggen, want ik wil dat je geniet van de andere scènes die ik niet heb beschreven. Het is niet voor iedereen een film, dat is zeker. Meer dan welke film ook die ik heb gezien, laat hij zien hoeveel we sterven als we helemaal alleen zijn, net zoals we helemaal alleen zijn als we sterven. Het gezicht van mijn moeder, dat zwart wordt in de laatste scène, zal me nog heel, heel lang bijblijven...<br />Hoog aanbevolen voor serieuze filmfans.
This is a film about loneliness and how the distance  physical and emotional -- between people tends to stultify relationships.<br /><br />The narrative is simple to the point of banality: a young man Yusuf (Emin Toprak), from a rural village, arrives in Istanbul to stay with his older and successful cousin Mahmut (Muzaffer Ozdemir); Yusuf wants work in the big city. After trying for a few weeks to find work without any success, the strain of having Yusuf living with him is too much for Mahmut. They quarrel  nothing physical, just verbal. Eventually, Yusuf goes, leaving Mahmut alone again. End of story...<br /><br />Except for the fact that the performance of the two men as relatives is one of the best on film. Much is said visually; dialog is used to bring out disagreement, distrust, hostility, and insecurity that exist within and between the two men.<br /><br />There are many visual gems in this film. For example, while searching for work, young Yusuf, needing a relationship, tries in vain to gain the attention of various young women around the city. The look on his face, as he is thwarted every time, says it all.<br /><br />Or, wanting a cigarette, Yusuf opens the door to the balcony of Mahmut's apartment and lights up in the frigid December air, leaving the door open; Mahmut, eventually gets up from his work desk, walks to the door (all glass) and the cousins just look at each other for what seems way too long a time. Then Mahmut closes the door, leaving Yusuf out in the cold. The metaphor is complete.<br /><br />Or, Mahmut cleaning up after Yusuf, grudgingly and with increasing anger; and all the while, Yusuf wastes his time chasing skirts instead of looking seriously for work, and spends Mahmut's money on a toy for a nephew Yusuf is emotional, untidy, impulsive, and vulnerable. Mahmut is rational, logical, self-confident and a demanding control freak: the right-brain, left-brain dichotomy beautifully played out by two actors who say more with a look, a gesture, a frown than any words can convey.<br /><br />But, Mahmut is not completely emotionless: he still loves his ex-wife who tells him that she's off to Canada with her husband-to-be. Mahmut affects a distant and confident friendship with his ex, and makes sure that she is okay about going. He wishes her well. He says goodbye. He leaves the coffee shop where they were talking. Later when she calls to say a last goodbye, on the way to the airport, Mahmut goes there and secretly watches as she leaves. The poignancy of the emotion on his face, as she disappears through a door, is worth the wait.<br /><br />All in all, this is a standout piece of work by the two main actors and the director, Nuri Ceylan. Some might argue that the pace is too slow; but life goes slowly for much of the time, especially for those who are alone. The camera work is relatively simple also: choose the scene, set up the camera and lighting, and let the actors move across the scene, enter the scene and leave the scene, all the while keeping the camera still. There were a few panning shots, some high-angle tracking shots, a few rural scenes  but much of the film is shown as though on a stage with a fixed camera and a wide angle lens. Except for TV and radio music within the story, there is no music sound track. And, there are those many long silences as the two men sit and watch TV together and/or engage in very limited conversation.<br /><br />I saw this movie on TV so I was amused to see that, on a few occasions, I was watching TV as they were watching TV also. The silence in the movie matched the silence in my house (I was awake, all others in bed); my chair and position matched that of Mahmut's as he watched TV. Quite eerie, giving me a sense of almost 'being there' with him And, I guess I was, in a sense.<br /><br />I'll say no more, because I want you to savor the other scenes that I haven't described. It's not a movie for everybody, for sure. More than any movie I've seen, it shows just how much we die when we are all alone  just as we are all alone when we die. Mahmut's face, as it fades to black in the final scene, will stay with me for a long, long time...<br /><br />Highly recommended for serious movie buffs.