Mensen moeten leren kijken naar wat er op het scherm gebeurt. Dit is een geweldige film die gebaseerd is op een langzame, zorgvuldige verzameling van details die de persoonlijkheid van deze twee mannen weergeeft. De passiviteit van Yoessoef (Emin Toprak), de neef van het platteland, wordt goed beschreven door zijn angst om met vrouwen te praten. Hij krijgt minstens drie keer de kans om een gesprek te beginnen met een jonge vrouw en verliest ze allemaal. Hij heeft nog tientallen jaren vrijgezellenbestaan voor de boeg, en misschien ook wel werkloosheid.<br />Mahmut is een ander geval. Hij is het stadje uit gekomen door heel hard te werken (stellen we ons voor) en zijn wrok jegens luilakken als Yoessoef is tastbaar (hij laat kruimels op het dure tapijt achter <0xE2><0x80><0x93> de sloddervos!). We krijgen een groep vrienden te zien die onder andere over Tarkovski praten, en we merken dat Mahmut spijt heeft <0xE2><0x80><0x93> zij het slechts een lichte spijt <0xE2><0x80><0x93> dat zijn werk in de loop der jaren commercieel is geworden. De kloof tussen de neven wordt steeds breder. Het thema van de muizenval is prachtig levendig, het roept het medeleven en de verwarring van Yoessoef op, en de koelbloedige oplossing van Mahmuts problemen. Ik moest denken aan twee klassieke films over mannen die elkaar gek maken: _Les neven_ van Chabrol (de rijke jongen met Hitleriaanse pretenties die door Brialy wordt gespeeld) en _Kus van de spinvrouw_ (William Hurt kan maar niet begrijpen waarom iedereen zo gemeen is). Nuri Bilge Ceylan neemt zijn plaats in tussen de twaalf belangrijke regisseurs die nu actief zijn. Ik hoop maar dat hij zich in de toekomst op collaborateurs zal gaan verlaten in plaats van zelf zijn films te regisseren, te schrijven en op te nemen.
People must learn to watch what is up there on the screen. This is a great film that is based on a slow, careful gathering of details which serve to establish the personalities of these two men. The passivity of Yusuf (Emin Toprak), the country cousin, is well described by his fear of talking to women. He has at least three chances to start a conversation with a young woman and loses all of them. He has many decades of bachelorhood ahead of him, and maybe unemployment as well.<br /><br />Mahmut is a different case. He got out of the small town by working very hard (we imagine), and his resentment of slackers like Yusuf is palpable (he leaves crumbs on the expensive carpet--the slob!). We are shown a group of friends talking about Tarkovsky among other things, and we note that Mahmut feels regret--but only slight regret--that his work has become commercial over the years. The gulf between the cousins just gets wider and wider. The mouse trap theme is wonderfully vivid, it brings out the compassion and confusion of Yusuf, and the cold-blooded problem solving of Mahmut.<br /><br />I was reminded of two classic films of men driving each other nuts: Les cousins by Chabrol (the rich boy with Hitlerian pretensions played by Brialy is always in my mind) and Kiss of the Spider Woman (William Hurt can't figure out why everybody's so mean). Nuri Bilge Ceylan takes his place among the dozen important directors now active. I just hope that in future he will come to rely on collaborators, instead of directing, writing and shooting his films himself.