Dit is mijn lievelingshorrorfilm, bijna een 2e van 'Poltergeist'. Ik zag 'One Dark Night' toen hij in 1983 voor het eerst in de bioscopen kwam, in het theater waar ik werkte.<br />Ik ben geboren in 1963, dus ik heb een zekere liefde voor horrorfilms uit de jaren tachtig, ook al zijn ze een beetje gedateerd en zijn de dialogen niet goed geschreven. Wat ik er zo origineel aan vond, was dat het fenomeen 'paranormaal vampirisme' niet is behandeld (tenminste, voor zover ik toen wist) en een zeer reëel fenomeen is.<br />Het kon me niet schelen of Adam West erin speelde (niets tegen hem, maar zijn bijrollen waren niet gedenkwaardig), maar ik vond Meg Tilly een goede casting. De weinig bekende Donald Hutton (uit 'Breinstorm' en 'Indringers van Mars') die een dubbelzinnige wetenschapper was die toezicht hield op onderzoek naar Ramars vermogens, werd helaas over het hoofd gezien. Als homoseksueel besteedde ik meer aandacht aan David Mason Daniels, Meg Tilly's onfortuinlijke maar beeldschone vriendje. Hij is nu makelaar in Texas.<br />Ik voelde de film op twee manieren'realistisch': Raymar, die ervan werd beschuldigd 6 meisjes in zijn surrealistische appartement te hebben vermoord, kreeg een begrafenis die spaarzaam werd bijgewoond, wat het feit weergaf dat hij niet alleen mysterieus was, een kluizenaar, maar ook een moordenaar. Zoals je weet, worden dit soort types zonder fanfare begraven. Ten tweede, als lijken telekinetisch zouden bewegen, zouden ze blijven zweven, slepend met hun voeten. De filmmakers hadden kunnen kiezen voor een wandelende zombie, kreunend en met uitgestrekte armen, maar kozen voor iets wat geloofwaardig overkwam. Kudos! De zoemende elektrische ontlading uit Ramars ogen bij zijn 'troonkist' (alsof hij toezicht houdt op zijn dodenrijk) werpt een spookachtig magenta licht in het mausoleum dat je nog jaren zal bijblijven! Als je ooit in een mausoleum bent geweest, zelfs op een zonnige dag, zul je zien dat ze hun eigen rozetlicht hebben, veroorzaakt door gebrandschilderde ramen. Laat me niet beginnen over de spelonkachtige stilte. Zelfs Ramar zelf zag eruit als iemand die door kon gaan voor een excentrieke, perverse oude man. De score was uniek en gedenkwaardig, en ik kan mezelf nog steeds wel voor mijn kop slaan dat ik hem niet op de band heb opgenomen toen hij voor het eerst uitkwam. De opnamen van de baan waren gedaan waar ze moesten zijn. Ik hield vooral van de zorgvuldig geplande kenmerken van elk lijk: de bruid, het in verregaande staat van ontbinding verkerende kind dat nog steeds zijn teddybeer vasthield, de grootmoeder, de lange, magere, zwarte man, de veteraan uit de Tweede Wereldoorlog met zijn halfgeloken ogen, en de oudere heer met de groene ogen die de eerste was die de 'Zusters'-kliek-ingewijden begroette. Zelfs lijken kunnen goede acteurs zijn, neem ik aan. Het enige waar ik over moest kreunen was de arm die uit een van de kluizen kwam en Julies vriendje wurgde, kon dat?' Het zou mogelijk zijn, tenzij er een lijk in werd gelegd, met de buik en de voeten naar voren, maar waarom? Het zag er ook een beetje vers uit.<br />De film begint griezelig, en we zien Ramars gezicht niet (tot het laatste kwart van de film, wat net zoiets is als het uitpakken van een verjaardagscadeautje) als hij weggelopen tienermeisjes oppikt in de psychische flits van zijn dochter. Dan zien we hoe lijkschouwers zijn lichaam wegslepen in zijn enige slaapkamerappartement, waar we zien dat hij zijn telekinetische vaardigheid heeft geëxperimenteerd door borden in zijn muur te laten zakken. De rest wordt meegesleept als de Heathers-achtige 'Zusters'. De film is in geen enkele betekenis van het woord bloederig. Het bloederigste is wanneer Ramars dochter een spiegeltje gebruikt om zijn kracht aan hem terug te geven, en hij opborrelt en dan smelt. Ik heb altijd het gevoel gehad dat een kracht als die van Ramar nooit zou kunnen sterven en dat een vervolg de moeite waard zou kunnen zijn om naar te kijken. Ik zie het nu voor me: _One Dark Night II: Turning In The Grave._ Maar laten we wel wezen <0xE2><0x80><0x93> de film staat er alleen voor. Ik heb gehoord dat de film nog andere titels heeft gehad, maar de oorspronkelijke titels kloppen niet.<br />Een remake zou zinloos zijn. Maar als er een zou zijn, zou ik een betere dialoog schrijven en sommige scènes verlengen, zoals het laten zien van het onderzoek naar Ramars vermogens in het lab in plaats van het op een bandrecorder te horen. In dit informatietijdperk zou zoiets goed gedocumenteerd zijn op dvd. En nog meer lijken! Waarom zouden we alleen de lijken in het mausoleum laten zien, als Ramars macht zich ook naar het kerkhof kon verspreiden? Laten we zeggen dat ik niet graag een van de mensen zou zijn die aan het eind van de climax de rotzooi moest opruimen; iets wat ook kan worden getoond. Ik denk dat als een van de initierende Zusters een van de lijken had herkend als een familielid, dat een goed, zij het verontrustend karakter zou hebben gegeven. Met CG-effecten zouden een paar ontzagwekkende taferelen met Ramar die gecremeerde resten tot leven wekten van het rek getild worden!<br />Zeg wat je wilt over 'Eén Donkere Nacht', maar het heeft alles. Dus kijk minstens één keer in je leven... of dood!
This is my favorite horror film, a close 2nd to 'Poltergeist'. I saw 'One Dark Night' when it first came out in theaters in 1983 at the theater where I worked.<br /><br />I was born in 1963, so I have a certain love for '80's horror films, despite them being a little dated and the dialog not well written. What I thought was so original about it was that the phenomenon of 'psychic vampirism' has not been addressed (at least, to my knowledge at that time) and is a very real phenomenon.<br /><br />I didn't care if Adam West was in it (nothing against him, but his supporting role was not memorable), but thought Meg Tilly was good casting. The little-known Donald Hutton (from 'Brainstorm' and 'Invaders From Mars') as an ambiguous scientist who oversaw studies on Ramar's abilities was sadly overlooked. As a gay guy, I was paying more attention to David Mason Daniels, Meg Tilly's unfortunate but gorgeous boyfriend. He's selling real estate in Texas now. <br /><br />I felt the film 'realistic' in two ways: Raymar, who was discovered to have murdered 6 girls in his surreal apartment, had a funeral that was sparse in attendance, reflecting the fact that not only was he mysterious, a hermit, but a killer. As you know, these types are buried without fanfare. Second, if corpses were going to be telekinetically mobile, they would hover, dragging their feet. The filmmakers could have gone for the schlock walking, groaning, arms out-stretched zombies, but opted for what would be believable. Kudos! The buzzing electrical discharge from Ramar's eyes at his 'throne coffin' (like he's overseeing his kingdom of dead), cast an eerie magenta light in the mausoleum that will stay with you for years! If you've ever gone to a mausoleum, even on a sunny day, you will notice that they have their own rosetta lighting caused by stained glass windows. Don't get me started on the cavernous silence. Even Ramar himself looked like someone who could pass as an eccentric, perverted old man. The score was one-of-a-kind and memorable, and I keep kicking myself for not getting it on cassette when it first came out. The track shooting was done where it was supposed to be. I especially liked the carefully-planned characteristics of each corpse: the bride, the badly decomposed child still holding its teddy bear, the grandmother, the tall thin black guy, and the half-faced World War II vet, and the green-slimed eyed elderly gent who was the first to greet the 'Sisters' clique initiators. Even corpses can be good actors, I suppose. The only thing I had to groan about was the arm that came out of one of the vaults and choke Julie's boyfriend couldn't possibly be done unless a corpse was put in laying on it's stomach and feet first, but why? It looked a little to fresh too.<br /><br />The film begins eerie, with us never seeing Ramar's face (until the last quarter of the film, which is like unwrapping a birthday present) as he is picking up teen girl runaways in his daughter's psychic flash. We then see coroners hauling his body away in his one bedroom apartment where we see he's experimented his telekinetic craft by phasing dishes into his wall. The rest does drag as the Heathers-like 'Sisters' group baits Julie into a final initiation by spending the night inside the mausoleum, but it is a well-placed build up to the unleashing horror later. The movie isn't bloody in any sense of the word. The goriest part is when Ramar's daughter uses a compact mirror to feed his power back to him, and he bubbles then melts. I've always felt that a power like Ramar's could never die and a sequel could be worth looking into. I can see it now: One Dark Night II: Turning In The Grave. But let's face it-The film stands alone. I heard the film had other titles, but the original fits.<br /><br />A remake would be pointless. But if there were to be one, I would write better dialog, and lengthen some scenes such as show the studies on Ramar's abilities done in the lab instead of hearing about it on a tape recorder. In this information age, something like that would be well documented on DVD. And more corpses! Why just raise the ones in the mausoleum when Ramar's power could spread to the graveyard too? Let's just say I'd hate to be one of the persons who had to clean up the mess at the end of the climax; something that too can be shown. I think having one of the initiating Sisters recognize one of the corpses as a relative would have added some good if disturbing character. With CG effects, some awesome scenes with Ramar animating cremated remains would be off the wall! <br /><br />Say what you will about,'One Dark Night' but it has it all. So see at least once in your life...or death!