De laatste film van John Huston, de grote Amerikaanse regisseur van Ierse afkomst, is een bewerking van het laatste korte verhaal uit de vroege collectie 'Dubliners', van de grootste schrijver die ooit uit Ierland is gekomen. De film is een familieaangelegenheid. De stervende regisseur heeft hem gemaakt op basis van het script dat door zijn zoon Tony Huston is aangepast aan een van de aangrijpendste, mooiste en diepzinnigste korte verhalen die ooit in deze taal zijn geschreven en door velen worden beschouwd als het beste korte verhaal in het Engels. John regisseerde zijn dochter Anjelica in wat haar beste film zou kunnen zijn. De film is kort, slechts 83 minuten. Er zitten geen actiescènes in, geen plot, hij is bijna niet spectaculair en hij lijkt misschien traag. De gasten, vrienden en verwanten komen naar het feest dat plaatsvindt in Dublin tijdens de Epiphany-week in januari 1904, in het huis van twee oudere zussen die jaarlijks een diner geven met muziek en dans. Wat de kijkers het eerste uur zien, is het gespreksonderwerp. De gasten praten, luisteren naar de muziek, bespreken de nieuwste operapremière en maken grappen, soms onhandig. Geleidelijk aan gaat het gesprek over op de reeds lang overleden vrienden of verwanten van wie de herinnering nooit is vervaagd.<br />Dit is de film waar je bij moet blijven, je door moet laten meeslepen, luisteren naar wat en hoe de gasten op het feest zeggen, hoe ze communiceren. Let op de lichaamstaal, op de blik op hun gezicht als ze wegdrijven van het licht, de lach en de muziek van het heden naar de lang vervlogen maar in feite nooit weggeweest herinneringen waar de Doden van de titel niet dood maar voor altijd jong en zo levend zijn. Als je dat doet, zul je de laatste scène toebedeeld krijgen die zoveel emotionele kracht en impact heeft dat hij je altijd bij zal blijven. Hij zal je hart in stukken breken, ze aan elkaar lijmen en het weer als aan de grond genageld terugzetten. De film en het verhaal van Joyce draaien om Gabriel Conroy (Donal McCann als James Joyce). Zijn alter ego gaf een zeer ontroerende, ingehouden voorstelling) als een van de gasten die arriveren met zijn vrouw Gretta (Anjelica Huston). Gabriel is nog steeds verliefd, voelt een sterke band met haar en is gefascineerd door haar. Het is na het feest, hij ontdekt dat hij zelfs na vele jaren van hechte vriendschap niet alles weet van haar verleden, haar pijn, haar spijt en de onvergetelijke emoties en het verlies dat ze als jong meisje heeft meegemaakt, en hij maakt er geen deel van uit. Voor het eerst kijkt hij naar haar en ziet haar niet als het onuitwisbare deel van zijn bestaan, maar als een ander menselijk wezen met haar eigen innerlijke wereld, haar eigen eenzaamheid en verdriet, en voor het eerst' '... een vreemd, vriendelijk medelijden met haar zijn ziel binnendrong.' Hij is het die de laatste, krachtigste en diepzinnigste regels van het verhaal voordraagt: 'Sneeuw ligt over heel Ierland... valt flauw door het heelal, en valt flauw, als het neerdalen van hun laatste einde, over alle levenden en doden.'<br />Als u de film niet hebt gezien of het verhaal van de Joyce niet hebt gelezen, doe dat dan alstublieft wel. Het zijn waarlijk de werken van de Kunst die de eeuwige indruk achterlaten en iets in u tot het beste zouden veranderen.
The last film of John Huston, the great American director of the Irish descent is an adaptation of the last short story in the early collection "Dubliners", of the greatest writer ever came from Ireland. The film is a family affair. The dying director made it based on the script adapted by his son Tony Huston from one of the most poignant, beautiful and profound short story ever written in this language and considered by many THE BEST English language short story. John directed his daughter Anjelica in what could be her finest screen performance. The film is short, only 83 minutes. It's got no action sequences, no plot, it is almost non-eventful, and it may seem slow. The guests, friends and relatives come to the party that takes place in Dublin during the Epiphany week in January 1904, at the house of two elderly sisters who give annual dinner with music and dance. What viewers see for the first hour, is the ensemble conversation piece. The guests talk, listen to the music, discuss the latest opera premiere, and make jokes, sometimes awkward. Gradually, the conversation turns to the long dead friends or relatives the memory of whom never faded away.<br /><br />This is the film you have to stay with, let it pull you in, listen to what and how the guests at the party say, how they communicate. Pay attention to the body languages, to the looks at their faces when they drift away from the light, laugh, and music of the present to the long gone but never in fact left most precious memories where the Dead of the title are not dead but forever young and so alive. If you do, you will be awarded with the final scene of such emotional power and impact that it will always stay with you. It will break your heart to pieces, pull them together and put it back transfixed. The film as well as Joyce's story centers on Gabriel Conroy (Donal McCann as James Joyce's alter ego gave a very moving understated performance) as one of the party guests who arrives with his wife Gretta (Anjelica Huston). Gabriel is still in love, feels close connection to and fascinated with her. It is after the party, he discovers that even after many years of closeness, he does not know all about her past, her pains, her regrets, and the unforgettable emotions and loss she had lived through as a young girl, and he is no part of. For the first time, he looks at her and thinks of her not as the indelible part of his existence but as another human being with her own inner world, her own loneliness and sadness, and for the first time, "a strange, friendly pity for her entered his soul." It is he who narrates the final most powerful and profound lines of the story: "Snow is general all over Ireland. . . falling faintly through the universe, and faintly falling, like the descent of their last end, upon all the living and the dead." <br /><br />If you have not seen the film or read the Joyce's story, please do. They are truly the works of Art that leave the everlasting impression and would change something in you to the best.