Om te beginnen moet ik zeggen dat ik niet voor de muziek naar deze film ben gekomen; ik vind hem zelfs weerzinwekkend. Ik was echt geïnteresseerd in de psychologie van de subcultuur van de punk. Op dit punt deed de documentaire het vrij goed. Een onaangenaam aspect was de talrijke scènes waarin liedjes worden gespeeld en de opgefokte band en de strijdlustige menigte amok maken. Als je de eerste zo'n scène hebt gezien, heb je ze allemaal gezien. Dit supergaaf-gedoe wordt gecompenseerd door de teksten van sommige liedjes af te drukken. Daarmee is het publiek in staat mentaal contact te maken met de band. De teksten zijn van veel meer belang dan de wirwar van geluiden die uit de luidsprekers komen. Ik weet niet waarom alle teksten niet zijn afgedrukt. Scènes zonder tekst gaan langzaam (irritant hè?, gezien de vele verwijzingen naar de snelheid van de muziek) en de film stroomt. Ook waren de interviews met fans en bands leerzaam, hoewel er een afknapper is wanneer de interviews van de laatste band lang niet zo boeiend of humoristisch blijken te zijn als de eerste twee. Al met al een goede film die ik graag heb gezien. Als ik ooit de kans krijg, zal ik de vervolgfilms bekijken.<br />Favoriete citaat: hij probeerde te verbergen dat hij niet kon spelen door pindakaas over zichzelf heen te wrijven en glas te breken. Hoewel hun schandelijkheid, gebrek aan vocabulaire en hygiëne en hun door drugs veroorzaakte onoplettendheid vaak hilarisch zijn, wordt uiteindelijk begrepen dat punkers gewoon zielige pubers zijn die rebelleren omwille van de rebellie, gezien in hun puberale teksten en hun naïeve pogingen om te filosoferen en te politiekren (zonder acht te slaan op Black Flag, die iets minder misleid zijn dan hun leeftijdgenoten).
First off, let it be known that I came into this movie not for the music; actually I find it repugnant. Really, I was interested in the psychology of the punk subculture. On this point, the documentary did fairly well. One disagreeable aspect was the numerous scenes in which songs are played and the hyped-up band and belligerent crowd are shown running amok. If you've seen the first such scene, you've seen them all. This superfluity is party made up for by printing lyrics for some of the songs. With these, the audience is able to somewhat connect mentally with the band. The lyrics are of far more interest than the jumble of sounds projecting from the speakers. I don't know why all the lyrics were not printed. Scenes without lyrics slow (ironic eh?, given the many references to the speed of the music) the flow of the movie. Also insightful were the interviews with fans and bands, though there is a letdown when the latter band's interviews prove to be not nearly as enthralling or humorous as the first two. Overall, a good movie that I'm glad I saw. I'll check out the follow-ups if I ever get a chance.<br /><br />Favorite quote: He tried to hide the fact that he couldn't play by rubbing peanut butter over himself and breaking glass. <br /><br />Broad punk generalization: Though their disgracefulness, lack of vocabulary and hygiene, and drug-induced obliviousness is often hilarious, in the end it is understood that punks are just pathetic juveniles who rebel just for the sake of rebellion as seen through sophomoric lyrics and naive attempts to philosophize and politicize (disregarding Black Flag, who are slightly less misguided than their peers).