Dit is een prachtige film als film <0xE2><0x80><0x93> hij krijgt een 8 van de 10. Als gefilmd stuk accurate geschiedenis... je zou graag wat liefdevoller zijn, maar het is een 5 van de 10. En ik denk dat ik eigenlijk heel goedgeefs ben.<br />Wat was hij voor iemand <0xE2><0x80><0x93> die man van paard en sabel die de jongste 'jongens'-generaal was in het Unieleger van de Amerikaanse Burgeroorlog, en die met al zijn mannen stierf tijdens de grootste militaire overwinning van de Noord-Amerikaanse Indianenstammen? Een eigenzinnige, militante, opschepperige, bloeddorstige, ambitieuze, slimme, te slimme, Indianenvijand, Indianenvriend (?) en nationale held. Zijn dood in 1876 werd als een nationale tragedie beschouwd en dwong hem tot een roem die gelijk was aan die van Washington, Lincoln, Jackson, Grant/Lee en Sherman/Jackson. Pas toen hij zich steeds meer bewust werd van de fouten die hij in zijn carrière had gemaakt <0xE2><0x80><0x93> de al te ambitieuze waaghalzerij <0xE2><0x80><0x93> verloor zijn reputatie aan betekenis. Toch is George Armstrong Custer tot op de dag van vandaag de best bewaarde herinnering in de militaire annalen van de geschiedenis dat hij zijn laatste veldslag heeft verloren (ik kan me niet echt een vergelijkbare slag herinneren <0xE2><0x80><0x93> misschien generaal Jonathan Mayhew Wainwright, die gedwongen was met zijn mannen mee te gaan op de dodenmars van Bataan <0xE2><0x80><0x93> maar Wainwright overleefde de mars en de Tweede Wereldoorlog). <br />Custer is in meer films te zien geweest dan in veel betere generaals, vanwege de avonturen in het Westen en Little Big Horn. Jammer dat de details van de echte carrière nooit zo liefdevol zijn behandeld als in deze film door Raoul Walsh en Errol Flynn. Maar zelfs in 1941 was de legende nog sterk. Olivia de Haviland speelde Libby Custer, die in een andere filmrecensie over deze draad werd genoemd en die George tot 1933 overleefde, dus acht jaar later werd het verhaal nog steeds op de juiste manier gebracht. Custer werd gezien als onze eigenzinnige maar dappere dolende ridder, en nu de schaduw van de Tweede Wereldoorlog steeds dichterbij kwam, moesten we de mythe in stand houden en de waarheid begraven. John Ford zou dit volledig hebben begrepen en er zijn goedkeuring aan hebben gehecht.<br />We krijgen dus de indruk dat hij een heethoofd was, maar hij was wel vaderlandslievend. Hoewel hij door strafpunten bijna van West Point werd weggestuurd (wat waar was), had Custer in 1861 de hoogste klas van de Militaire Academie doorlopen, en het zou echt stom zijn geweest om dat jaar zo kieskeurig te zijn over zo'n vechtersbaas. Want zie je, het grootste deel van het zogenaamde militaire talent van West Point (van Robert E. Lee tot en met hem) kwam uit het zuiden en sloot zich aan bij de Confederatie. De Unie had elke man nodig die ze in het noorden van West Point konden vinden.<br />Custers carrière in de Burgeroorlog zou beter bestudeerd moeten worden - hij was toegevoegd aan de staf van generaal-majoor George B. Maar hij was een cavalerist <0xE2><0x80><0x94> en in de laatste oorlogsjaren zou hij onder de waakzame ogen van Grant en Shermans vriend Phil Sheridan opklimmen. In het bijzonder diende hij met verve in de slag bij Cedar Creek, die een eind maakte aan de dreiging van de Confederatie in de Shenandoahvallei. Ook op het persoonlijke vlak werd Custer erdoor getroffen (zijn goede vriend Stephen Ramseur, die op West Point had gezeten, sloot zich bij de Confederatie aan en klom op tot een positie als Custer <0xE2><0x80><0x94> dodelijk gewond, zat Custer de laatste nacht dat Ramseur nog leefde bij hem).<br />Na de oorlog viel alles in duigen. Hij wilde zijn brevet halen <0xE2><0x80><0x93> generaal-majoor, permanent (dat was het niet, want het was een promotie op het slagveld). Ze gaven hem alleen het luitenant-kolonelschap in het gekrompen leger langs de grens. Hij probeerde politiek te spelen en beging de vergissing president Andrew Johnson te steunen tijdens een politieke reis in 1866, toen de meeste noorderlingen hem als een onbekwame idioot haatten. Hij zou de indianen hebben bewonderd (hij was beslist welbespraakt in zijn geschriften over hen en het Westen), maar hij veroorzaakte in 1868 een echte militaire slachting van Indiase vrouwen en kinderen, die eindigde met een krijgsraad. Later, in de jaren zeventig van de negentiende eeuw, steunde hij de claims van de Indianen op een kring van politici (waaronder de minister van Oorlog, William Belknap) die handelsposten voor de Indianen kochten en verkochten om er winst op te maken. Belknap werd erdoor geruïneerd en de regering-Grant liep een blauw oog op. Hij kwam in de problemen met Grant en Sherman (die Belknaps voormalige commandant was) en Sheridan redde nauwelijks zijn carrière. Toen werd hij op de laatste Grote-Bromcampagne gestuurd. En toen kwam de onsterfelijkheid.<br />Die carrière is een echte film waard, maar zou die te kritisch zijn? Moeten we een man uit de jaren vijftig vasthouden <0xE2><0x80><0x93> 1876 naar de maatstaven van 2007? Zouden we willen dat ons dat in honderd jaar werd aangedaan? Zeker, het zou kunnen gebeuren, maar ik weet niet zeker of we het leuk zouden vinden.<br /><br />Custer (1941-stijl) past Flynn als een handschoen, omdat hij het dichtst in de buurt komt van een 'dans' in een van zijn grote films. Zijn laatste film met Olivia de Haviland wordt onderstreept door een melancholie die te maken heeft met het lot van het personage van de held. Acteurs als Sidney Greenstreet, Stanley Ridges, Arthur Kennedy en Anthony Quinn deden het heel aardig als vrienden, vijanden of zelfs verraderlijke sluipmoordenaars (Kennedy). Als onderhoudend mythisch stuk blijft het hoog, maar als studie van een complexe militaire held is het niet wat het zou moeten zijn.
This is a wonderful film as a film - it gets an 8 out of 10. As a filmed piece of accurate history...one wishes to be more loving, but it is a 5 out of 10. And I think I am actually being very charitable.<br /><br />What was he like - that man of horse and saber who was the youngest "boy" general in the Union Army of the American Civil War, and ended dying with all his command in the greatest military victory of the North American Indian tribes? Opinionated, militant, bumptious, bloody-handed, ambitious, clever, too-clever, Indian-foe, Indian-friend(?), and national hero. His death in 1876 was treated as a national tragedy and pushed him into a position of fame equal to Washington, Lincoln, Jackson, and Grant/Lee, and Sherman/Jackson. It is only with a growing awareness of the mistakes made in his career - the overly ambitious hot-spur, that his reputation declined. Yet to this day, George Armstrong Custer remains the best recalled figure in our history's military annals to lose his last battle (I can't really think of a similar one - maybe General Jonathan Mayhew Wainwright, forced to stay with his men on the Bataan Death March - but Wainwright survived the March and the Second World War). <br /><br />Custer has appeared in more films than far better generals, due to the Western adventures and Little Big Horn. Pity that the details of the real career were never handled so lovingly as Raoul Walsh and Errol Flynn handled them in this film. But even in 1941 the legend was still potent. Olivia De Haviland portrayed Libby Custer, who was recently pointed out in another film review on this thread survived George until 1933, so her effective handling of the story was still in place eight years later. Custer was seen as our wayward but brave knight errant, and with the shadow of World War II looming closer we had to keep the myth and bury the truth. John Ford would have fully understood this and approved it.<br /><br />So we get the view that he was a hot-spur, but he was patriotic. Although almost pushed out of West Point by demerits (which was true), Custer was in the class of 1861, and it would have been really stupid to be picky about such a fighter that year. You see, most of the so-called military talent from West Point (from Robert E. Lee down) was southern, and joined the Confederacy. The Union needed every northern "Point" man they could find.<br /><br />Custer's Civil War career should be given closer study - he was attached to the staff of General - In - Chief George B. McClellan, and distinguished himself in the Peninsula Campaign and other eastern front warfare. But he was a cavalryman - and he would rise under the watchful eyes of Grant and Sherman's buddy Phil Sheridan in the latter parts of the war. In particular he served with dash and distinction at the battle of Cedar Creek, which ended the threat of the Confederacy in the Shenandoah Valley. It also hit Custer hard on a personal level (his close West Point friend, Stephen Ramseur, joined the Confederacy and rose to a position like Custer - mortally wounded, Custer sat with Ramseur all through the latter's last night alive).<br /><br />Following the war things fell apart. He wanted to make his brevet - Major Generalship permanent (it wasn't, as it was a battlefield promotion). They only had a Lt. Colonelship to give him in the shrunken army along the frontier. He tried to play politics, making the error of supporting President Andrew Johnson on a political trip in 1866, and finding most Northerners hated Johnson as an inept idiot. He supposedly admired the Indians (he certainly was eloquent in writing of them and the West), but he caused a genuine military massacre in 1868 of Indian women and children that ended with a court martial. Later, during the 1870s he would support Indian claims against a ring of politicians (that went up to the Secretary of War, William Belknap) who bought and sold Indian trading posts for profit. It ruined Belknap, and left a black eye on the Grant Administration. It put him into the doghouse with Grant and Sherman (who was Belknap's former commander), and Sheridan barely saved his career. Then he was sent on the final Big Horn Campaign. And immortality arrived.<br /><br />That career is worth a real film, but would it be too critical? Should we hold a man of the 1850s - 1876 to the standards of 2007? Would we like that done to us in a hundred years? Certainly it could happen, but I'm not sure we'd like it.<br /><br />Custer (1941 style) fit Flynn like a glove, with his giving the closest to a "dance" performance in any of his major films. His final movie with Olivia De Haviland is underlined with a melancholy due to the fate of the hero's character. In support actors like Sidney Greenstreet, Stanley Ridges, Arthur Kennedy and Anthony Quinn did very nicely as friends, foes, or even treacherous sneaks (Kennedy). As an entertaining piece of myth making it remains high - but as a study of a complex military hero it is not what it should be.