Als ik ervan uitga dat je weet waar deze film over gaat, moet ik ook aannemen dat je naar deze recensie bent gekomen in de wetenschap dat je hem waarschijnlijk zult bekijken, ongeacht wat ik zeg. Als dit allemaal waar klinkt <0xE2><0x80><0x93> lees door <0xE2><0x80><0x93> zul je waarschijnlijk enige overeenkomst vinden met ten minste een deel van deze recensie. Als je niet weet, of niet helemaal zeker weet, wat er aan het eind van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig gebeurde in de muziekcultuur van de jeugd in de grote en kleine steden, moet je waarschijnlijk een van de recensies lezen die in plaats daarvan doen alsof ze objectief zijn.<br />Hoewel ik niet in Californië ben opgegroeid, was de Amerikaanse punkscene de eerste muziekscene waarin ik echt heb geleefd. Vanaf 1979 tot 1981 was ik op het hoogtepunt van de hardcore en had iedereen een band en de enige gemeenschappelijke noemer tussen bands en leden van hun publiek was:<br /><br /><0xE2><0x80><0xA2> de afwijzing van conformisme<br /><0xE2><0x80><0xA2> de tolerantie en het genieten van het verschil<br /><0xE2><0x80><0xA2> het verlangen om plezier te maken <0xE2><0x80><0x93> hard en snel <0xE2><0x80><0x93><br />Hairstijlen, politiek, afkeer van gezagsdragers en gewelddadige slamdancing waren geen integraal onderdeel van wat ik ervoer, hoewel er zeker kliekjes of facties waren die intolerant waren tegenover mensen die zich niet kleedden, spraken of gedroegen als 'punk'. En er werd vaak een zekere mate van onverdiende eer toegekend aan sommige van deze kliekjes aan degenen die echt hun best deden om te leven volgens het fascistische paradigma van anarchistische, zichzelf verminkende, boze jonge smerishaters.<br />Hoewel de interviews met punkers in Penelope Spheeris' uitstekende Cal-Punk-documentaire _Decline of Western Civilization_ een zeer beperkt beeld geven van de subcultuur waarvan sommigen van ons genoten, zijn de interviews met de bands, clubeigenaren, promotors en zelfs de veiligheidsmensen veel representatiever voor in elk geval mijn eigen perspectief en herinneringen aan 'de scene'. Niettemin is het voor degenen die deze film benaderen met vooroordelen over wat punk is, mogelijk om deze film te ervaren zonder dat hun vooroordelen in twijfel worden getrokken. Hoe jammer dat ook is, de schuld daarvan ligt uitsluitend bij degenen die stereotypen promoten, erin geloven of zich er prettig bij voelen. Niet bij de filmmakers. Geef de boodschapper niet de schuld.<br />De muziek die hier wordt ten gehore wordt gebracht, is niet voor iedereen <0xE2><0x80><0x93> zelfs niet voor de meesten. Het is niet het meest primitieve spul dat er is, maar het is hard, irritant, snel en heeft minder te maken met techniek dan met pure energie.<br />Voor mij was het zien van de vroege Black Flag met Ron Reys in de hoofdrol, X, Fear and the Circle Jerks, veel meer waard dan de kosten van deze film. Hoe leuk ik _The Germs_ ook vind, het feit dat ik Darby Crash voor de troep <0xE2><0x80><0x93> en de aardige vent <0xE2><0x80><0x93> zag, liet me een beetje koud. Niettemin waren de scènes waarin Darby met zijn tamme tarantula speelt en op de achtergrond steeds weer 'Shut Down' dreunt, me dierbaar. Het interview met X is ook geweldig.<br />Spheeris' rechttoe rechtaan documentairestijl wordt aangevuld met wilde pans en ingezoomde shots tijdens de muziekfragmenten. Tijdens de interviews wordt er heel netjes gebruikgemaakt van de kaders om een context te bieden voor wat er wordt gezegd. Gezien haar ervaring en het budget deed Spheeris het zo goed als iedereen het met deze film had kunnen doen. Aanbevolen voor degenen die begrijpen waar deze film in feite over gaat, en voor degenen die die paar jaar van leuke, eerlijke, richtingloze rebellie zijn vergeten, voordat de Amaeri-punk werd ingelijfd in de zoveelste stroom binnen de muzikale mainstream en de stereotypen belangrijker werden dan de basisfilosofie.
If I assume that you know what this film is about, I am also forced to assume that you've come to this review knowing that you will probably watch it regardless of what I say. If all this rings true - read on - you are likely to find some consonance with at least part of this review. If you're undecided, or not really entirely certain what happened in the late '70s and early '80s in the urban and suburban youth music culture, you should probably read one of the reviews which pretends to be objective instead.<br /><br />Although I didn't grow up in California, the American punk scene was the first music scene I ever truly lived in. At the height of the hardcore I was immersed in from about 1979-1981 everybody had a band and the only common denominators between bands and indeed members of their audiences were:<br /><br />* the rejection of conformity<br /><br />* tolerance and enjoyment of difference<br /><br />* a desire to have fun - hard and fast<br /><br />Hairstyles, politics, dislike of authority figures, and violent slam-dancing were not integral to what I experienced, though there were certainly cliques or factions who tended to be intolerant of those who did not dress, speak or act "punk" enough. And there was often a certain amount of unearned credit extended from some of these cliques to those who tried really hard to live down to the fascistic paradigm of anarchic, self mutilating, angry young cop-haters. <br /><br />Although the interviews with audience punks in Penelope Spheeris' excellent Cal-Punk documentary "Decline of Western Civilization" present a very narrow view of the subculture some of us enjoyed, the interviews with the bands, club owners, promoters and even the security people are much more representative of at least my own perspective and memories of 'the scene'. nevertheless, it is possible for those who approach this with prejudices about what punk is to experience this film without having their preconceptions challenged. Unfortunate as this is, the blame for it rests solely with those who promote, believe in or feel comfortable with stereotypes - Not the film-makers. Don't blame the messenger. <br /><br />The music presented here is not going to be for everybody - nor even most. It's not the most crude stuff out there, but it's loud, obnoxious, fast, and less concerned with technique than with raw energy. <br /><br />For me, seeing early Black Flag with Ron Reyes singing, X, Fear and the Circle Jerks was worth far more than the cost of this hard to obtain film. As much as I like The Germs, seeing Darby Crash for the mess - and the nice guy - that he was left me a bit cold. Nevertheless, the scenes of Darby playing with his pet tarantula while "Shut Down" droned on and on in the background were precious. The X interview is also great. <br /><br />Spheeris' straightforward documentary style is supplemented by wild pans and zooms during the musical segments. During the interviews, framing is used very nicely to provide context for whatever is being said. Considering her experience and the budget, Spheeris did as well as anybody could have with this film.<br /><br />Recommended for those who appreciate what this film is actually about, and for those who have forgotten those few years of fun, honest, direction-less rebellion before Amaerican punk was co-opted into yet another flow within the musical mainstream and the stereotypes became more important than the basic philosophy.