Ik ben er niet helemaal zeker van dat ik het eens ben met de regisseur van deze versie van The Scarlet Pimpernel. Ik stelde me sir Percy Blakeney voor als een heel kalme, schijnbaar luie aristocraat. Deze sir Percy Blakeney lijkt te wemelen van een overweldigende energie en wispelturigheid. Ik kon de Houdini-, James Bond- en Mission Impossible-achtige ontsnappingen die sir Percy bedacht ook niet waarderen. In de voorgaande versies was humor het middel om te ontsnappen, niet technologie. Ook de personages Marguerite en Chauvelin waren niet goed geportretteerd. Er leek weinig energie of chemie te zitten in de interactie tussen de personages.<br />Ik wil geen enkele schuld toekennen, want misschien is de reden voor mijn afkeer van deze film gewoon een kwestie van interpretatie. Als de interpretatie van de regisseur overeen was gekomen met de mijne, zou ik me misschien niet hebben geërgerd aan wat mij slechte karakterbeschrijvingen leken.<br />Ik gaf de voorkeur aan de versie uit 1982. Anthony Andrews was heel efficiënt als de onverstoorbare, kalme fat. Dat waren Jane Seymour en Ian McKellen ook. Naar mijn mening lijkt de stijl van dit periodestuk verloren te zijn gegaan door deze laatste aanpassing. Ik raad u aan bij de vorige versies te blijven, ofwel die uit 1934, ofwel die uit 1982.<br /><br />
I am not quite sure I agree with the director of this version of The Scarlet Pimpernel. I imagined Sir Percy Blakeney a very calm, seemingly lazy aristocrat. This particular Sir Percy Blakeney appears to be teeming with overwhelming energy and volatility. I did not appreciate the Houdini, James Bond, Mission Impossible style escapes that Sir Percy engineered either. In the previous versions, wit was the tool for escape, not technology. Neither were the characters of Marguerite and Chauvelin adequately portrayed. There seemed to be little energy or chemistry in the interaction between the characters.<br /><br />I do not wish to assign any blame, for perhaps the reason for my dislike of this movie might simply be a matter of difference in interpretation. Had the director's interpretation coincided with mine, perhaps I might not have been irritated by what seemed to me bad character portrayals.<br /><br />I much preferred the version from 1982. Anthony Andrews was quite efficient as the imperturbable, calm fop. So were Jane Seymour and Ian McKellen. In my opinion, the style of this period piece seems to have been lost with this latest adaption. I recommend sticking with the previous versions, either the one from 1934 or the one from 1982.<br /><br />