De mooie, charmante, buitengewoon veelzijdige en getalenteerde Irene Dunne is een van de beste 5 of 6 actrices van de Amerikaanse filmwereld. In 21 <0xE2><0x80><0x93> zoals in al haar films <0xE2><0x80><0x93> belicht ze het scherm met een natuurlijke, maar toch betoverende uitstraling. Ze is tegelijkertijd authentiek en menselijk, EN een charismatisch, inspirerend model. Deze rol is typisch Irene Dunne, vol pathos en humor en een beetje ondeugendheid. Ik ben dol op al haar films, en deze film was een fantastische nieuwe ontdekking voor me toen TCM hem gisteravond uitzond. Ik hoop dat ze niet jaren wachten voor ze hem weer uitzenden.<br />Charles Coburn is ook een van de beste karakteracteurs in het hele Amerikaanse filmwezen. Oké, hij laat vaak variaties op hetzelfde thema zien, maar ik krijg er nooit genoeg van om naar zijn zachtaardige, knorrige films te kijken. Hier is zijn personage de perfecte tegenhanger van Irene Dunne, en hij wordt perfect geportretteerd door Coburn. Hun conflicten in deze film zijn absoluut fantastisch. Ze slaan nooit over. Bovendien vertegenwoordigen ze het centrale conflict in de film en het morele conflict van Irene Dunnes echtgenoot, geportretteerd door Alexander Knox.<br />Ik ben niet zo bekend met het werk van Knox. Hij was herkenbaar, maar dat was het wel zo'n beetje. Maar als hij samen met Dunne en Coburn wordt gespeeld, houdt hij zich in. Hij geeft een mooie, genuanceerde voorstelling. Zijn personage heeft nobele motieven die voor ons toegankelijk worden gemaakt door Knox.' Hij is edelmoedig, maar in tweestrijd en twijfelt aan zijn vermogen om de OCS met succes af te ronden. Zijn interactie met Dunne is ook altijd overtuigend. Dunne steunt hem zonder slijmerig te zijn of een martelaar te worden, en hij reageert op dezelfde manier. Hun scènes zijn heel goed.<br />De film zelf is een fantastisch kiekje van een moment en een milieu dat niet in andere films wordt geportretteerd. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit uit mijn hoofd een andere film heb gezien die Amerika weergeeft terwijl het nog steeds in de Tweede Wereldoorlog vecht, maar met het einde in zicht en de focus op het ontstaan van de naoorlogse wereld. Niet de gebruikelijke Tweede Wereldoorlog-film! Dat is op zichzelf interessant; het is ook essentieel voor de plot en de boodschap van de film. In tegenstelling tot andere commentatoren vond ik de climax goed, maar niet geweldig. Knox bracht hem heel goed, maar hij was niet zo'strak' geschreven als ik bij de opbouw had verwacht. Ik heb betere filmische toespraken over zeer soortgelijke thema's gehoord. Het voldeed aan zijn doel.<br />Voor mij was de weergave van het leven van Dunne en Knox de grootste waarde van de film, omdat die de typische OCS-ervaring weergaf. Het gevoel van saamhorigheid onder de vrouwen die op Palmetto Terrace woonden leek absoluut authentiek, net als Palmetto Terrace zelf, ondanks het feit dat het duidelijk een decor was. De ongelooflijk korte ontmoetingen tussen de vrouwen en hun OCS-mannen. De ontberingen van de OCS-kandidaten, die het moeilijke en complexe materiaal dat ze moesten leren onder de knie moesten krijgen. De sjofele 'huisvesting' <0xE2><0x80><0x93> duidelijk haastig in elkaar gezet. Het versleten en versleten meubilair. De constante en beangstigend korte deadlines <0xE2><0x80><0x93> om terug te keren naar de basis, om les te krijgen, om de trein te nemen naar de volgende 'post'. Huurders die voortdurend hun voorgangers en opvolgers tegen het lijf liepen als ze in en uit liepen. Ja, ik vermoed dat dit een glimp was van een echte Tweede Wereldoorlog-ervaring <0xE2><0x80><0x93> gekleed in een komedie, maar in de kern heel echt. Ik vond het prachtig en kan het van harte aanbevelen.
The beautiful, charming, supremely versatile and talented Irene Dunne is one of the greatest 5 or 6 actresses of American cinema. In Over 21 - as in all her films - she lights up the screen with a natural, yet glamorous presence. She is simultaneously authentic and human, AND a charismatic, inspirational model. This role is quintessential Irene Dunne, full of pathos and wit and a little mischief. I love all of her films, and this film was a fantastic new discovery for me when TCM aired it last night. I hope they don't wait years to air it again.<br /><br />Likewise, Charles Coburn is one of the greatest character actors in all of American filmdom. True, he often portrays variations on the same theme, but I never tire of watching his soft-hearted curmudgeons. Here his character is the perfect foil for Irene Dunne, and he is portrayed perfectly by Coburn. Their conflicts in this film are absolutely fantastic. They never miss a beat. In addition, they represent the central conflict of the film and the moral conflict of Irene Dunne's husband, portrayed by Alexander Knox.<br /><br />I am not as familiar with Knox's work. He was recognizable, but that was about all. However, cast with Dunne and Coburn, he holds his own. He delivers a fine, nuanced performance. His character has noble motives that are made accessible to us by Knox's performance and never held over us like some holy grail. He is noble, but conflicted and doubts his ability to successfully complete OCS. His interaction with Dunne, is always convincing, too. Dunne supports him without being syrupy or becoming a martyr, and he responds in kind. Their scenes are very well done.<br /><br />The film, itself, is a fantastic snapshot of a moment and a milieu not portrayed in other movies. I don't recall off the top of my head another movie that portrays America still fighting WWII, but with the end in sight and the focus on the establishment of the post-war world. Not the usual WWII movie! That in itself is interesting; it is also essential to the plot and the movie's message. In contrast to other commentators, I thought that the climactic speech was okay, but not great. It was delivered very well by Knox, but it was not as "tightly" written as the build-up led me to expect. I have heard better cinematic speeches addressing very similar themes. It served its purpose.<br /><br />For me, the greater value of the movie, was the depiction of the life of Dunne and Knox, as it reflected the typical OCS experience. The sense of community among the wives living on Palmetto Terrace seemed absolutely authentic - as did Palmetto Terrace, itself, despite the fact that it was obviously a sound stage set. The incredibly brief encounters between the wives and their OCS husbands. The rigors of the OCS candidates, mastering the difficult and complex material they had to learn. The shabby "base housing" - obviously hastily constructed. The tired and worn furnishings. The constant and harrowingly short deadlines - for returning to base, for learning lessons, for catching trains to subsequent "posts." Tenants constantly running into their predecessors and successors in the base housing, as they were moving in and out. Yes, I suspect this was a glimpse of a real WWII experience - clothed in some comedy, but very real at its core. I loved it, and I recommend it highly.