Vijf Sterren Einde was een van de beste films van het begin van de jaren dertig. Edward G. Robinson speelde er in mee en het was een heel smerig verhaal over een louche krant en hun bereidheid om alles te doen... alles om kranten te verkopen. Vooral een oud verhaal over een onschuldige vrouw staat volgeklad en helpt haar om haar nu gelukkige leven te verwoesten <0xE2><0x80><0x93> vele jaren nadat ze onopzettelijk betrokken was bij een schandaal. De reden dat ik zo van de film hield, was dat hij geen krimp gaf en geen klappen uitdeelde <0xE2><0x80><0x93> hij liet zien hoe laag de krantenverkopers kunnen zijn om kranten te verkopen.<br />Hier, in tweestrijd tegen de wereld, is het een remake van Vijf Sterren Einde <0xE2><0x80><0x93> met een paar veranderingen. In plaats van Robinson zijn deze filmsterren Humphrey Bogart en hij het hoofd programmering van een radiostation, niet van een krant. Voor de rest is het verhaal in wezen hetzelfde <0xE2><0x80><0x93> alleen is het iets minder spannend en mist het iets van het lef en de sensatiezucht van het origineel. Dat wil niet zeggen dat de film slecht is <0xE2><0x80><0x93> hij is alleen niet zo goed als de eerste film. Met andere woorden, als je een van deze films moet zien, ga dan naar de eerste <0xE2><0x80><0x93> hoewel deze film ook heel krachtig en leuk is. Wat mij betreft, ik hield zo van het verhaal dat ik beide films heb gezien en van beide heb genoten. <br />Twee tegen de wereld begint met de UBC-radio-eigenaar die bij zijn programmeurshoofd (Bogart) klaagt dat alle programma's met 'hoge wenkbrauwen' die hij heeft uitgezonden, slechte kijkcijfers krijgen. De eigenaar eist modder <0xE2><0x80><0x93> een heleboel modder om meer luisteraars te krijgen. Ze bespreken hoe ze een meerdelige dramatisering kunnen maken van een beroemde moord die twintig jaar geleden is gepleegd <0xE2><0x80><0x93> ook al is de moordenaar vrijgesproken en heeft ze alleen uit zelfverdediging gemoord. Maar ze besluiten het verhaal te verdraaien alsof ze schuldig is en gaan zelfs zo ver dat ze allebei een schrijver naar het huis van de dame sturen die zich voordoet als een minister (!) en haar huidige naam en verblijfplaats uitzenden. Het behoeft geen betoog dat dit de vrouw te gronde richt en tot een verschrikkelijke tragedie leidt. Pas dan, en alleen dan, krijgt Bogart echt berouw over het feit dat hij zulke rotzooi heeft geproduceerd en komt hij tot een dandyachtige finale over journalistieke integriteit en fatsoen.<br />Goed geacteerd, een geweldig verhaalidee en een boodschap die vandaag de dag nog even belangrijk is als in de jaren dertig, is dit een verhaal dat je moet zien. Let vooral op de prachtige en zeer emotionele confrontatiescène waarin de dochter de eigenaar en Bogart aanvalt; het is een verdomd goed voorbeeld van acteren en schrijven.
FIVE STAR FINAL was one of the best films of the early 1930s. It starred Edward G. Robinson and was a very gritty story about a sleazy newspaper and their willingness to do anything...ANYTHING to sell newspapers. In particular, an old story of an innocent woman is plastered across the pages and helps to destroy her now happy life--many years after she was inadvertently involved in a scandal. The reason I loved the film so much was that it was unflinching and pulled no punches--showing just how low the publishers can be to sell papers.<br /><br />Here in TWO AGAINST THE WORLD, it is a remake of FIVE STAR FINAL--with a few changes. Instead of Robinson, this film stars Humphrey Bogart and he is the head of programming at a radio station, not a newspaper. Otherwise, the story is essentially the same--except that it's a bit less edgy and lacks some of the grit and sensationalism of the original. This isn't to say the film is bad--it just doesn't pack quite as good a punch as the first film. In other words, if you must see one of these films, see the first--though this film is quite powerful and enjoyable as well. As for me, I loved the story so much, I saw both films and enjoyed them both.<br /><br />TWO AGAINST THE WORLD begins with the UBC radio owner complaining to his programming head (Bogart) that all the "high brow" shows he's put on are getting low ratings. The owner demands muck--lots of muck in order to get more listeners. One way they discuss is to do a multi-part dramatization of a famous killing that occurred two decades ago--even though the killer was acquitted and she killed only in self-defense. However, they decide to play up the story as if she was guilty and they even go so far as to both send a writer to the lady's home pretending to be a minister(!) as well as broadcasting her current name and whereabouts. Needless to say, this ruins the woman and leads to a horrible tragedy. Then, and only then, does Bogart feel any real remorse for producing such garbage--leading to a dandy finale about journalistic integrity and decency.<br /><br />Well-acted, a great story idea and a message that is just as important today as it was back in the 1930s, this is one story you have to see. In particular, notice the wonderful and very emotional confrontation scene where the daughter attacks the owner and Bogart---it is one heck of a great example of acting and writing.