Voordat hij internationale roem verwierf met The Silence of the Lambs, zette regisseur Jonathan Demme zijn tanden in eigenzinnige komedies. Dit was er een van en net als heel wat Oscar-winnende Amerikaanse komedies die ik zou kunnen noemen, heeft het een goed concept, een goed tempo, geweldige uitvoeringen, een gecompliceerde romance, maar het is gewoon niet erg grappig. Pfeiffer is een maffiaweduwe die naar de achterbuurten van de stad verhuist nadat haar man (Baldwin) is vermoord. De misdaadbaas die hem heeft vermoord (Stockwell) valt op Pfeiffer, zijn vrouw (Reuhl) is woedend en om de zaak nog ingewikkelder te maken valt Pfeiffer ook op de agent die haar volgt. Dit had allemaal leuk en aardig moeten zijn. Pfeiffer, die een forse pruik draagt, is uitstekend als de weduwe, net als de hyperactieve Ruehl, en Modine is ook goed als de aardige agent. Maar het script is eenvoudigweg gespeend van oneliners, spitsvondigheden, humor of punchlines van het verbale of fysieke soort dat voor dit soort films vereist is. Het resultaat is dat het eerder een glimlach opwekt dan bulderend gelach. Er druipt charme van af, maar het ontbreekt aan humor.
Before hitting international acclaim with The Silence of the Lambs, director Jonathan Demme cut his teeth making quirky comedies. This was one of them and like quite a few Oscar winning American comedies I could mention, it has a fine concept, is well paced, has great performances, a complicated romance. but it just simply isn't very funny. Pfeiffer is mob widow who moves to the city backwaters after her husband (Baldwin) is murdered. The crime boss who killed him (Stockwell) takes a fancy to Pfeiffer, his wife (Reuhl) is furious and to complicate matters Pfeiffer also falls for the cop who is trailing her. All of this should have been a laugh a minute. Pfeiffer, sporting a hefty wig is excellent as the widow, as is the hyperactive Ruehl and Modine is good too as the nice cop. But the script is simply devoid of one-liners, wit, humour or punch lines of the verbal or physical kind that this kind of film demands. The result is it raises smiles at best rather than guffaws. It oozes charm, but is tediously short on humour.