Ik kom er nooit achter of dit nu de Beste Soap Opera is die ooit is gemaakt, of de Beste Kunstfilm. Het doet er ook niet toe, de cinematografie van John Seale is werkelijk adembenemend. Ondaatjes roman is niet ingekort, maar voor de verandering eens verfilmd. Als er een fout in zit, dan zit die in de oorspronkelijke roman, niet in de prachtige film van Anthony Minghella. Iedereen die een probleem heeft met de lengte van het boek heeft het boek vrijwel zeker niet gelezen, en zal het waarschijnlijk ook niet kunnen lezen. Ik hou er niet van om bijvoeglijke naamwoorden te herhalen, maar de cinematografie dient het doel.<br />Afgezien van de verhaallijn blinken de spelers uit. Maar het is het Australische gevoel voor licht en schaduw dat uiteindelijk zegeviert. Als een soort tegenpool van een Hollandse meester gebruikt Seale een lichtflits, terwijl Van Rijn schaduw zou hebben gebruikt. Je zou kunnen huilen om zo'n schitterende film.
I can never figure if this is the Artiest Soap Opera ever produced, or the Soapiest Art Movie. No matter, John Seale's cinematogaphy is utterly ravishing. Ondaatje's novel is not reduced, but for once, elevated to film. If there is a fault, it is in the original novel, not in Anthony Minghella's beautiful movie. Anyone who has a problem with it's length almost certainly has not read the book, and probably cannot read. I do not like repeating adjectives, but ravishing serves the purpose. <br /><br />Apart from the storyline, the players excel. But it is the Australian sense of light and shade that ultimately triumphs. Like some antipodean Dutch Master, Seale uses a blast of light, where Van Rijn would have used shade. One could weep for cinematography this magnificent.