Alex Benedict (John Cassavetes) is een orkestdirigent die een geheime verhouding heeft met zijn pianiste. Als ze dreigt hem te ontmaskeren en een schandaal te veroorzaken als hij niet bij zijn vrouw weggaat, ziet hij in dat hij geen andere keus heeft dan haar te vermoorden en het eruit te laten zien alsof ze zelfmoord heeft gepleegd. Jammer voor hem is dat onze verfomfaaide rechercheur, inspecteur Columbo (Peter Falk) zich met de zaak bezighoudt.<br />Stephen Bochco heeft weer een vlijmscherpe aflevering voor de serie geschreven, waarin hij de ene schitterende details na de andere volgt. We zien hoe de schurk zijn moord pleegt en zijn alibi voor ongeveer vijfentwintig minuten in elkaar zet, en we gaan er helemaal in op. En als Columbo ten tonele verschijnt, wordt het nog beter. <br /><0x3E> We zien Columbo voor het eerst na de moord (zoals gewoonlijk). Deze keer is hij bij de dierenarts met zijn nieuwe hond. Scenario's van louter komische relief zijn meestal de zwakste scènes in de show (denk maar aan Columbo's onbehagen over het naakte model in 'Geschikt voor inlijsting'). Columbo is hilarisch als hij opzettelijk treuzelt of stuntelt om zijn prooi op het verkeerde been te zetten; maar te veel schrijvers maken de fout hem in een belachelijk daglicht te stellen als hij bij niet-verdachten is. Bochco daarentegen toont Columbo een beetje onhandig met zijn nieuwe huisdier in een handvol rustige scènes die grappig en kunstig in het verhaal integreren. (En ik ben blij dat hij niet heeft gestreden om een clou voor Columbo' ) Bochco geeft Columbo een paar van zijn beste momenten in deze episode, en Peter Falk maakt er het beste van. Hij is vooral goed in een monoloog waarin hij uiting geeft aan zijn ongeloof dat iemand zichzelf van het leven zou kunnen beroven, laat staan deze briljante en mooie jonge pianist. En hij is nog beter in zijn scènes met Cassavetes als kat-en-muis. Dat deze twee oude vrienden en collaborateurs elkaar briljant bespelen is te verwachten; en dat is wat we krijgen. Merk op hoe Alex Benedict onwillekeurig bewondering heeft voor de bedrieglijk domme Columbo, zelfs als de briljante rechercheur de strop om zijn nek aantrekt. <br />Bochco haalt het beste uit elke situatie in zijn script. Als Columbo de verwaande monteur van Benedict gaat ondervragen, natuurlijk, natuurlijk, natuurlijk! En dan vraagt hij de man om zijn eigen in elkaar geslagen lichaam te bekijken. En als Benedict Columbo voor de repetitie in de Hollywood Bowl vindt, natuurlijk, natuurlijk, natuurlijk! En dan zit hij op de piano 'Chopsticks' te spelen. En wat zou onze vermetele inspecteur anders bij zich moeten hebben dan de schrijfmachine van het slachtoffer, met het nepzelfmoordbriefje nog in de gleuf.<br />Columbo heeft ook goede scènes met een vroegrijp meisje (Dawn Frame) en de lieftallige Blythe Danner, die de vrouw van Cassavetes speelt. Het is leuk om Myrna Loy te zien optreden als de moeder van Danner, al doet ze weinig met haar bijrol. De regisseur Nicholas Colasanto (die ook acteerde, vooral als coach in _Cheers_ ) levert een uitstekende prestatie, hoewel hij de leiding van bijna alle andere 'Columbo'-regisseurs volgt door een of twee malle streken toe te voegen. Scènes eindigen door onscherp te worden en beginnen door scherp te worden. Dan is er dat stukje waarin Cassavetes de anjer ziet die hij op de plaats van het misdrijf heeft laten vallen en wij een ingezoomde opname ervan zien weerspiegeld in zijn zonnebril. Er is ook een scène met Myrna Loy en een groep ouwe knarren die gruwelijk wordt uitgevoerd door iedereen behalve Cassavetes.<br />Maar dat zijn maar praatjes. Dit is een schitterend onderhoudende episode, van het soort dat me een 'Columbo'-fan maakte.
Alex Benedict (John Cassavetes) is an orchestra conductor having an secret affair with his pianist. When she threatens to expose him and create a scandal if he doesn't leave his wife, he sees he has no choice but to murder her and make it look as if she had committed suicide. Too bad for him our rumpled detective, Lt. Columbo (Peter Falk), is on the case.<br /><br />Stephen Bochco has written another razor-sharp episode for the series, following marvelous detail with marvelous detail. We watch the villain commit his murder and set up his alibi for about twenty-five minutes, and we're completely engrossed. Then when Columbo appears on the scene, it gets even better.<br /><br />We first see Columbo after the murder (as per usual). This time he's at the vet with his new dog. Scenes of purely comic relief are usually the weakest ones in the show (think Columbo's discomfort over the nude model in "Suitable for Framing"). Columbo is hilarious when he's dithering or bumbling deliberately in order to trip up his quarry; but too many writers make the mistake of showing him in a ridiculous light when he's with non-suspects. Bochco, by contrast, shows Columbo a bit awkward with his new pet in a handful of low-key scenes that are funny and artfully integrated into the story. (And I'm grateful he didn't strain for a punchline to Columbo's quest to give the dog a name. As far as we learn, the dog remains nameless.) Bochco gives Columbo some of his best moments in this episode, and Peter Falk makes the most of them. He's particularly good in a monologue where he expresses disbelief that anyone could kill herself, much less this brilliant and beautiful young pianist. And he's even better in his scenes playing cat-and-mouse with Cassavetes. That these two long-time friends and collaborators would play off each other brilliantly is to be expected; and that's what we get. Notice how Alex Benedict can't help but admire the deceptively dimwitted Columbo, even as the brilliant detective is tightening the noose around his neck.<br /><br />Bochco makes the most of every situation in his script. When Columbo goes to question Benedict's snooty mechanic, of course  of course!  he asks the man to look at his own beat-up heap. And when Benedict finds Columbo at the Hollywood Bowl before rehearsal, of course  of course!  he's on the piano playing "Chopsticks." And what should our audacious lieutenant bring with him but the victim's typewriter with the phony suicide note still in the roller.<br /><br />Columbo also has good scenes with a precocious little girl (Dawn Frame) and the lovely Blythe Danner, who plays Cassavetes's wife. It's nice to see Myrna Loy show up as Danner's mother, though she does little with her minor role.<br /><br />The director Nicholas Colasanto (who also acted, most notably as Coach in "Cheers") does a perfectly creditable job, though he follows the lead of nearly every other "Columbo" director by adding one or two silly flourishes. Scenes end by going out of focus and begin by coming into focus. Then there's that bit where Cassavetes sees the carnation he dropped at the scene of the crime  and we see a zoom-in shot of it reflected in his sunglasses. There's also one scene with Myrna Loy and group of old fogies that is atrociously performed by everyone except Cassavetes.<br /><br />These are quibbles, though. This is a splendidly entertaining episode, the kind that made me a "Columbo" fan.