Deze zwakke poging om uw typische nietszeggende Japanse horrorfilm meer in de richting van een griezelige cultfilm te sturen had niet de munitie die nodig was om de kijker er de hele tijd bij betrokken te houden. Vertaald in draaikolk is Uzumaki precies dat: een irrationeel en overdadig eerbetoon aan de vreemde neerwaartse spiraal naar het niets die een heel klein stadje in de ban heeft van een stel demente, geobsedeerde gekken. Hoewel dit op het eerste gezicht een aangename b-film is, zullen de van oudsher vermoeiende acteerprestaties, de regie en het scenario iedereen behalve Aziatische griezelfans met het hoofd doen schudden. De makers van de film hebben een paar slimme technieken gebruikt, maar de film brengt de duizelingwekkende thema's zelden in verband met het saaie script, en komt uiteindelijk over als een goedkope uitbuiting van het cult-genre, waarbij holle beelden plaatsmaken voor echte inhoud. Toen de film was afgelopen, was er nauwelijks iets te winnen bij de interacties, afgezien van een paar scènes of beelden die boven de ene film uitstegen. Ik prijs de makers van de film omdat ze tenminste proberen het genre in meer bovennatuurlijke, metafysische domeinen te brengen en de grove verliezen te begrijpen die verloren gaan in de vertaling, maar zonder enige inhoud.' Als dit uit de hand gaat lopen, zal deze bizarre toestand waarschijnlijk worden overgeheveld naar de met hasj vergeven kelders van de obscure fanboy.
This feeble attempt at veering your typically bland Japanese horror movie more towards a creepy cult hit did not have the ammunition needed to keep the viewer involved throughout. Translated to vortex, Uzumaki is about just that- an irrational and overabundant tribute to the strange downward spiral into nothingness that has seemingly captivated a whole small town into dementia obsessed lunatics. While this certainly makes for a pleasurable b-movie on the surface, the traditionally tiresome acting, direction, and script will have all but Asian horror buffs shaking their heads in dismay. What could have roughly translated into Japanese equivalent of an early David Lynch piece, instead wares out it's spiraled gimmickry before it even has a chance to explain itself- which of course it does not. Aside from a few clever techniques employed, the movie rarely connects the dizzying thematics with the dull script, ultimately coming across as a cheap exploitation into the cult genre, substituting hollow imagery for genuine substance. When the movie had ended there was hardly anything that was gained from any of the interactions, save a tiny few scenes or images that rose above the one note film. I do applaud the makers for at least trying to take the genre into more supernatural, metaphysical realms and understand the rough losses lost-in-translation, but with zero substance to back any of it's freakishness up this will likely be relegated to obscure fanboy's bong-ridden basements.