Uit de vruchtbare verbeeldingskracht die je de onweerstaanbare HERCULES (1983) heeft gebracht, komt nu het nog belachelijker (lees hilarischer) vervolg: van het begin af aan krijgen we weer zo'n onpraktische 'begin van de tijd'-proloog die zelfs nog in staat is om dezelfde gebeurtenissen als in de eerste film volledig tegen te spreken! Een gecondenseerde montage van hoogtepunten uit diezelfde film wordt al snel gevolgd door een SUPERMAN-achtige opeenvolging van aftitelingen. Verhalend gezien hebben we hier te maken met vier opstandige goden die de zeven (maar slecht geanimeerde) bliksemschichten van Zeus stelen voor een misdaad die, om maar iets te noemen, ervoor zorgt dat de maan op ramkoers komt te liggen met de planeet Aarde! Zeus (die opnieuw wordt gespeeld door de betrekkelijk jonge Claudio Cassinelli als een man met wit haar en een baard) stuurt zijn kampioen, die nu terecht zijn plaats onder de elite heeft ingenomen dankzij <0xE2><0x80><0x93> naar men veronderstelt <0xE2><0x80><0x93> de almachtige taken die in de eerste film zijn verricht om zijn bliksemschichten te vinden en de rampen te voorkomen die hem te wachten staan.<br />Nauwelijks heeft Hercules (Lou Ferrigno alsof je dat nog niet wist) het aardse oppervlak aangeraakt, of hij komt in contact met twee aantrekkelijke jongedames (Milly Carlucci en Sonia Viviani) die hij uit hun nood moet helpen!; de eerste (die later een Italiaanse tv-persoonlijkheid zou worden) schijnt het vermogen te hebben om met het Little People (!) ) die griezelig veel lijkt op de kleine zusjes uit _GODZILLA_ (1964)!! Alleen maar om te zorgen dat ze zoveel onbruikbaar materiaal uit de eerste film kunnen sjacheren als menselijkerwijs mogelijk is, roept het goddelijke kwartet schurken die goeie ouwe koning Minos (William Berger weer) uit zijn skeletachtige sluimer op om hem opnieuw tegen zijn eeuwige vijand op te zetten. Het is typerend dat Hercules een aantal in potentie dodelijke vijanden tegen het lijf loopt, onder wie een Gorgo, en dat in een vreselijk onderbelichte scène die tot een gegarandeerd plagiaatproces had moeten leiden, de filmmakers achter de veel betere _CLASH OF THE TITANS_ (1981) de moeite namen deze film (compleet met dezelfde 'weerspiegeling in een schild' En om duidelijk te maken dat hij zijn invloeden op zak heeft, laat Cozzi Hercules en Minos voor een van hun gevechten veranderen in een kosmische versie van 'King Kong vs. Godzilla' en nog later krijgt King Kong het aan de stok met een grote slang, een ontmoeting die regelrecht uit het klassieke origineel uit 1933 stamt. Ik zweer het: dit is de hele waarheid en niets dan de waarheid! Zoals het geval was geweest bij de eerste film, zit de cast vol oude vertrouwde namen als de voornoemde Berger, Cassinelli en Venantino Venantini (als een tovenaar met een echt slechte haardag) en veelbelovende sterretjes als niet alleen Carlucci, maar ook Maria Rosaria Omaggio (als een jongere Hera!), Serena Grandi, Pamela Prati en, opnieuw, Eva Robbins (wiens kostuum hier moeiteloos haar verschijning in de eerste film overtreft); voor wat het waard is, Pino Donaggio's score voor deze film is gerecycled van de muziekkeuzes die in zijn soundtrack van de vorige film zijn gebruikt. Als u tot nu toe bij deze recensie bent gebleven, zult u inmiddels wel begrepen hebben dat dit zo'n film is die zo ongelooflijk slecht is dat een recensent gedwongen is te kiezen wat hij wil: hem in één weinig vleiende zin afdoen of een onverdiende hoeveelheid tijd besteden aan het ontleden van zijn tekortkomingen. Ik weet zeker dat ik een paar van zijn onbekwaamheden heb weggelaten, maar ik zou het mezelf niet vergeven als ik verzuimde te vermelden dat er in de hele film één geweldig, luid lachend moment is dat me bijna van mijn stoel deed vallen (ja, het overtrof zelfs het eerder genoemde geanimeerde titanenduel voor mij), namelijk het decor van het nest van opstandige goden in de vorm van een reusachtige marmeren waterkoker! In dit stadium zou je je kunnen afvragen waarom ik deze film (en zijn voorganger) een rating heb gegeven in plaats van een (niet geheel ongerechtvaardigde) BOMB; in het verleden heb ik diverse langdurige online discussies gevoerd over de vraag of iemands beoordeling van een bepaalde film de algehele artistieke kwaliteit of zijn pure amusementswaarde moet weerspiegelen <0xE2><0x80><0x93> maar dit zijn twee gevallen waarin ik het noodzakelijk achtte om me bewust te laten beïnvloeden door de laatste om mijn uiteindelijke beoordeling vast te stellen. Ik weet het niet: misschien komt het doordat ik op dit moment in een 'zwaard-en-zand'-stemming ben (er staan de komende dagen nog zo'n tien respectabele voorbeelden op het programma! Maar uiteindelijk besloot ik, heel onkarakteristiek voor mij, deze twee films aan mijn dvd-collectie toe te voegen, eenvoudigweg omdat ik er zo'n plezier mee had in deze recente re<0xC3><0xBC>nie, en dat alleen al moet toch iets betekenen, of niet soms?
From the fertile imagination which brought you the irresistible HERCULES (1983), comes its even more preposterous (read goofier) sequel: right off the bat, we get another unwieldy "beginning of time" prologue which even contrives to completely contradict these same events as set up in the first film!; a condensed montage of highlights from same is soon followed by a SUPERMAN-like scrolling credits sequence. Narrative-wise, here we have four rebellious gods who steal Zeus' seven all-important (but poorly animated) thunderbolts  a crime which, for one thing, sets the moon careening on a collision course with Planet Earth! Faster than you can say "nepotism", Zeus (once again played as a white-haired bearded man by the relatively young Claudio Cassinelli) sends his champion  who has now rightfully taken his place among the elite thanks to, one presumes, the almighty tasks performed in the first film  to find his blooming thunderbolts and avert the calamities in store.<br /><br />No sooner has Hercules (Lou Ferrigno  as if you didn't know) touched the earthly surface that he comes in contact with two attractive damsels (Milly Carlucci and Sonia Viviani) in need of his getting them out of distress!; the former (who would go on to become an Italian TV personality) seemingly has the ability to talk with the Little People(!)  which look uncannily like the tiny sisters from GODZILLA VS. MOTHRA (1964)!! Just so they can swindle as much unutilzed footage from the first film as is humanly possible, the divine quartet of villains resurrect good ol' King Minos (William Berger again) from his skeletal slumber and pit him once more against his eternal enemy. Typically, Hercules is made to encounter a number of potentially deadly foes including a Gorgon  an awfully underproduced sequence which ought to have led to a surefire plagiarism suit had the film-makers behind the much superior CLASH OF THE TITANS (1981) bothered to watch this flick (complete with the same "reflection in a shield" come-uppance and preceded by the muscleman letting the audience in on his tactics before executing them as if to show us how clever he is)!! And just to make it crystal clear that he wears his influences on his sleeve, Cozzi has Hercules and Minos turn into a cosmic version of "King Kong vs. Godzilla" for one of their battles and later still, King Kong gets to grips with a large snake, an encounter lifted straight out of the classic 1933 original. I swear it: this is the whole truth and nothing but the truth! <br /><br />As had been the case with the first film, the cast is full of old reliables like the afore-mentioned Berger, Cassinelli and Venantino Venantini (as a sorcerer with a truly bad hair day) and up-and-coming starlets  not just Carlucci but also Maria Rosaria Omaggio (as a younger Hera!), Serena Grandi, Pamela Prati and, once again, Eva Robbins (whose costume here easily outcamps her appearance in the first film); for what it's worth, Pino Donaggio's score for this one is recycled from musical cues featured in his soundtrack for the previous film. If you have stuck with this review so far, you must have realized by now that this is one of those movies that is so unbelievably bad that a reviewer is forced to choose which course to take: either dismiss it in one unflattering sentence or spend an undeserving amount of time dissecting its flaws. I'm sure I've left out some of its ineptitudes but I wouldn't forgive myself if I failed to mention the single greatest laugh-out loud instance in the whole movie which almost made me fall off my chair (yes, it even surpassed the afore-mentioned animated titanic duel for me), namely the décor of the rebellious gods' lair which is in the shape of a giant marblekettle!!<br /><br />At this stage, one might well wonder why I gave this film (and its predecessor) a rating instead of a (not entirely unjustified) BOMB; in the past, I've had various protracted online discussions on whether one's star rating of any particular film should reflect the overall artistic quality or its sheer entertainment value but these are two instances where I deemed it necessary to be consciously influenced by the latter in settling on my final rating. I don't know: maybe it's because I'm in a "sword-and-sandal" state-of-mind at the moment (with some 10 more respectable examples scheduled for the coming days!) but, after all, uncharacteristically for me, I decided to add these two films to my DVD collection simply based on the fun I had with them in this recent revisit  and that alone must count for something, no?