In het volgen van Dylan Morans ster van de charmante boekhandelaar in misantropische boeken in de surrealistische sitcom Black Books, kon ik zijn komische potentieel zien smeken om te worden gebruikt in het theater of in grotere filmzalen. Dit eerste grote filmuitje in een hoofdrol (hij had een camee als Rufus de dief in Notting Hill) had oases van belofte, maar net als in het moeizame voertuig van Steve Coogan, de reclasseringsambtenaar, zijn er te veel plooien die in de preproductie gladgestreken hadden moeten worden.<br />De plot is zo ingewikkeld dat ik niet de moeite zal nemen om de details te herhalen (dat laat het script aan alle personages over) en de lachbuien komen voort uit grappen uit de showbusiness. Michael Caine is een pompeuze ouwe zak die een productie van Richard III heeft gedaan <0xE2><0x80><0x93> aangepast aan de nazi-bezetting (een van de weinige echt grappige stukken, een satirische aanval op Ian McKellen), waarin iedereen voortdurend de Hitler-groet brengt als ze het toneel op komen. Hij overtuigt Dylan ervan dat acteren een conceptueel toneelstuk op zichzelf zou moeten zijn, de twee samenzweringen om geld te stelen van een paar tamelijk onschuldige gangsters door middel van hun acteertalent. Er ontstaat verwarring (zowel op het toneel als in het publiek), er ontstaat een romantisch subplot tussen Dylan en de dochter van een van de gangsters bla bla bla en Dylan krijgt de kans om rare kleren aan te trekken en rare accenten te gebruiken. De komische timing van de film is perfect, dus waarom is hij dan niet goed? Hij heeft wel een zekere charme die je van Film 4 zou verwachten, maar hij heeft ook een vroegrijp meisje dat als kompas fungeert in een warrige en irrelevante plot <0xE2><0x80><0x93> een 'nee' op het scherm, 101. Expositie overschaduwt al het andere. Je wilt alleen maar Moran en Caine als komisch folio voor elkaar zien, zoals ze in het begin waren, maar als ze tegen het eind samen zijn, heeft het paar zijn charisma verloren.<br />The Actors is een amusante, zij het onderontwikkelde poging. Mocht het op tv komen op een regenachtige dinsdagmiddag, dan heb je pech. Anders zou je beter af zijn met het kijken naar je oude video's van Zwarte Boeken, of het huren van Withnail & I.
In following Dylan Moran's star from the charming misanthrope bookstore owner in the surrealist sitcom Black Books, I could see his comic potential begging to be utilised in theater or larger cinematic avenues. This first big screen outing in a starring role (he had a cameo as Rufus the thief in Notting Hill) had oodles of promise, but like the strained Steve Coogan vehicle, The Parole Officer, has too many creases which should have been ironed out in preproduction.<br /><br />The plot is so convoluted that I shan't bother repeating the finer details (the script has every character do that for us), and the laughs are sourced from show business in-jokes. Michael Caine is a pompous has-been running a production of Richard III - updated to Nazi occupation (one of the few genuine laughs, a satirical jab at Ian McKellen), in which everyone is forever doing the Hitler salute every time they take the stage. Convincing Dylan that acting should be a conceptual act unto itself, the two plot to steal money from some fairly harmless gangsters by way of their acting prowess. Confusion ensues (both on screen and in the audience), there's a romantic sub-plot between Dylan and the daughter of one of the gangsters blah blah blah and Dylan gets to dress in odd clothes and do funny accents. Michael Caine delivers some choice lines, and Dylan's comic timing is on the money, so why isn't it any good? It does have a certain charm that you would expect from Film 4, but it also has a precocious little girl acting as compass in a muddled and irrelevant plot - a no-no in screen writing 101. Exposition overshadows everything else. You just want to see Moran and Caine acting as comic foil to each other the way the were at the beginning, but when they're together toward the end, the the pairing has lost its charisma.<br /><br />The Actors is an amusing, albeit underwhelming effort. Should it come on telly during a rainy Tuesday afternoon, then have at you. Otherwise you would be better off watching your old Black Books videos, or renting Withnail & I.