Ik heb de dilettant Man Ray en zijn artistieke inspanningen altijd erg pretentieus gevonden, en ik heb nooit begrepen waarom zijn werk zo veel aandacht trekt. Afgezien van zijn lithografieën (die hij per ongeluk heeft uitgevonden en die niet meer zijn dan fotoafdrukken met direct contact), lijkt zijn enige echte bijdrage aan de cultuur te zijn geweest dat hij de eerste fotograaf was die vrouwelijke naaktheid afbeeldde op een manier die werd geaccepteerd als kunst in plaats van porno. Maar dat moest uiteindelijk toch gebeuren, en er is geen echte reden waarom Ray met de eer moet gaan strijken. De kritische reactie op Man Ray doet me denken aan het verhaal over de nieuwe kleren van de keizer.<br />'L'èntoile de merde'... oeps, 'de mer'... De film bevat een heleboel wazige foto's en een terugkerend visueel thema, dat nooit wordt uitgelegd. Zeesterren hebben het fascinerende vermogen om verloren ledematen te regenereren <0xE2><0x80><0x93> en zelfs om complete duplicaatlichamen te regenereren <0xE2><0x80><0x93> maar als dat al iets te maken heeft met het thema van deze film, laat Ray dat in het midden. Ik was veel meer onder de indruk van de titelkaartjes van de film, die (in het Frans) rijmen, een woordspeling bevatten ('Si belle, Cybele') en een paar portmanteaux.<br />Zoals zo vaak in Rays werk, komt er in deze film inderdaad een mooie jonge vrouw voor. Helaas zijn de foto's (grotendeels) zo wazig dat we weinig gelegenheid hebben om haar te bewonderen. Ik geef deze puinhoop een punt van de 10.
I've always found the dilettante Man Ray and his artistic efforts to be deeply pretentious, and I've never understood why his work attracts so much attention. Apart from his Rayographs (which he invented by accident, and which are merely direct-contact photo prints), his one real contribution to culture seems to be that he was the first photographer to depict female nudity in a manner that was accepted as art rather than as porn. But surely this had to happen eventually, and there's no real reason why Ray deserves the credit. The critical reaction to Man Ray reminds me of the story about the Emperor's New Clothes.<br /><br />"L'Étoile de merde" ... whoops, "de mer" ... features a lot of blurry photography and a recurring visual theme of a starfish, which is never explained. Starfishes have the fascinating ability to regenerate lost limbs -- and even to regenerate entire duplicate bodies -- but, if that has anything to do with this movie's theme, Ray neglects to say so. I was much more impressed by this movie's title cards, which (in French) manage to include rhymes, a pun ('Si belle, Cybele') and some portmanteaux.<br /><br />As so often in Ray's work, there is indeed a beautiful young woman seen in this movie. Unfortunately, the photography is (largely) so blurred that we have little opportunity to appreciate her. I'll rate this mess one point out of 10.