'Ik heb niet meer zo hard gelachen sinds oma in de wringer werd genomen,' zegt een van de hasjrokers in deze hilarische quasi-schim van al die wandelende-doden-films van Val Lewton en George A. Romero die we in de loop der jaren zijn gaan waarderen (of verafschuwen, afhankelijk van je persoonlijke smaak).<br />In dit verhaal haalt een jong acteurpaar een griezelige grap uit met de rest van hun gezelschap nadat ze op een enge avond een bezoek hebben gebracht aan een kerkhof. Hun regisseur, Alan, doet alsof hij de doden tot leven brengt door een uiterst gestileerd ritueel uit te voeren.<br /><0x3E> Veel te veel tijd op het witte doek is verspild; de amateurdialoog omvat slappe grappen, melodrama en andere onnodige vullers (en kan Alan niet ophouden met dat irritante gelach...? Als de actie eenmaal begint (en dat komt dicht bij het einde van deze film), is het de moeite waard om te wachten.<br />Ik heb deze film gezien in een late-avond-tv-programma op een lokale zender dat veel van dit soort films uitzendt... alleen vond ik deze film op mijn dertiende al eng... maar ja, je zou je er lachend doorheen kunnen slaan, tot het bittere einde... en dat is tegenwoordig waarschijnlijk de reden waarom maar heel weinig mensen nog gestreepte heupbeschermers dragen.
"I haven't laughed this hard since granny got caught in the wringer," says one of the potheads in this hilarious quasi-spoof of all those Val Lewton and George A. Romero walking-dead movies we have come to love (or loath, depending on your personal taste) through the years. <br /><br />In this story, a young actor pair play a ghoulish prank on the rest of their troupe after, one spooky night, they visit a cemetery island. Their artistic director, Alan, pretends to bring the dead back to life by conducting a highly stylized ritual.<br /><br />Way too much screen time is misspent; the amateur dialog includes lame witticisms, melodrama and other kinds of unnecessary filler commentaries (And can't Alan stop that irritating laughter... way too much!). Once the action kicks in (which comes close to the end of this film), it's worth the wait. <br /><br />I saw this one on a late-night, local station television program that ran films very much like this one... only this one scared me at the age of 13... but then again, you might laugh your way through it, until the bitter end... ...which is probably the reason, nowadays, why very few people still wear striped hip-huggers.