Ik kan niet geloven dat het 25 jaar geleden is dat ik dit verhaal voor het eerst op tv heb gezien. Ik herinnerde me dat ik er erg door geraakt was en dat ik blij was dat ik een paar jaar geleden de videoband heb gekregen. Ik heb er pas kortgeleden weer naar gekeken. Sindsdien heb ik er steeds weer naar gekeken. Ik moet er de afgelopen twee weken 10 keer naar hebben gekeken.<br />Het acteerwerk is voortreffelijk, het verhaal is meeslepend en ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik het talent van acteur Bryan Brown tot nu toe niet op prijs heb gesteld. De speelse gezichtsuitdrukkingen in de eerste helft <0xE2><0x80><0x93> toen hij Jean in Maleisië het gestolen medicijn gaf <0xE2><0x80><0x93> vormen zo'n contrast met zijn zeer gereserveerde en nerveuze lichaamstaal in de tweede helft: tijdens hun eerste drankje samen in Caines en de rondleiding door de boerderij. We moeten wachten tot de huwelijksreceptie, vooral tot de laatste dansscène, om zijn openlijke vertoon van genegenheid voor Jean te zien. Dezelfde dansende ogen die in Malakka voor het eerst zijn bewondering toonden. Wie zou niet zijn mevrouw Boong willen zijn? Terwijl Joe veranderde van een verwaande, bijna levensgrote figuur in de jungle van Maleisië in een ietwat zelfbewuste doorsnee-Joe in zijn eigen achtertuin, koos Jean de tegenovergestelde weg; haar oorlogservaringen schijnen haar nieuw zelfvertrouwen te hebben gegeven. Ze verspilde geen tijd en deed wat ze wilde. Ze nam stappen om te nemen wat ze kon krijgen <0xE2><0x80><0x93> precies zoals Joe haar eens had gezegd.<br />Voor mij helpen al deze veranderingen om te laten zien dat dit meer is dan alleen maar een liefdesverhaal <0xE2><0x80><0x93> dit is een verhaal over groei, moed en kwetsbaarheid in het leven. De advocaat <0xE2><0x80><0x93> Noel is zowel een lieve als een droevige figuur. Ook hij gaf veel aan Jean <0xE2><0x80><0x93> hij gaf haar zijn laatste hoop op liefde. Uiteindelijk deed hij wat ware liefde vereist <0xE2><0x80><0x93> hij stelde haar geluk boven het zijne.<br />Ik vond de ruzie tussen Joe en Jean, die niet in het boek stond, wel leuk. Ik vond het een gepaste en noodzakelijke toevoeging, want het hielp om de innerlijke strijd die ze allebei moesten doorstaan om hun leven samen mogelijk te maken, aan de oppervlakte te brengen.<br />Nu ik ouder ben, begrijp ik het leven, de liefde en het verlies misschien iets beter. Dit verhaal raakt me nog meer.<br />Maar ik ben verbaasd te zien dat B. Brown blauwe ogen heeft op de promotiefoto die op deze site staat. Dat deed hij beslist niet in 'Een stad als Alice'. Nou ja, 25 jaar is een lange tijd!
I cannot believe it has been 25 yrs since I first watched this story on TV. I remembered to have been very much touched by it and was lucky to get the VHS tape several years ago. I did not watch it again until just recently. I have been watched it over and over ever since. I must have watched it 10 times in the past 2 wks.<br /><br />The acting is superb, the story is compelling, and I am embarrassed to say that I did not appreciate actor Bryan Brown's talent until now. The playful facial expressions shown in the first half - when he gave Jean the stolen medicine in Malaya is such a contrast to his very reserved and nervous body languages shown in the second half: in their first drink together in Caines and the touring of the homestead. We have to wait until the wedding reception, especially the final dance scene to see his open display of affection for Jean. The same dancing eyes that first revealed his admiration in Malaya. Who wouldn't want to be his Mrs. Boong ? <br /><br />While Joe changed from a cocky, almost bigger than life figure in the Malaya jungle to a somewhat self-conscious average Joe in his own backyard, Jean took the opposite road; her wartime experience seems to have given her new confidence. She wasted no time and went after what she wanted. She took steps to take what she could get - exactly as Joe had told her to once upon a time.<br /><br />For me, all these transformations helps to show this is more than just a love story - this is a story about growth, courage and fragility in life. The solicitor -Noel is both a sweet and sad figure. He too gave much to Jean - he gave his last hope for love. At the end, he did what true love requires -- he put her happiness ahead of his own.<br /><br />I happened to like the fight between Joe & Jean that was not in the book. I thought it's an appropriate and necessary addition for it helped to surface the inner struggles they both had to deal with in order to make their life together possible.<br /><br />Now, I am older, maybe I understand life, love and loss a little better. This story touches me even deeper. <br /><br />I am, however, surprised to see B. Brown has blue eyes in the promo photo shown on this site. He most definitely did not in "A Town like Alice." Well, 25 yrs is a long time !