Ik probeerde van deze film te houden. Echt waar. Kevin Bacon speelt een slachtoffer van hersenverlamming dat bevriend raakt met een 10-jarig meisje wier fantasieën om naar China te graven, weg te vliegen in een ballon, enzovoort, haar manier zijn om met een saai bestaan om te gaan. Ik geef toe dat ik snel doorspoelde naar een van de scènes waarin zij tweeën vriendschap en eenvoudige genoegens delen terwijl op de achtergrond gevoelige pianomuziek klinkt. Oké, drie of vier van die scènes. Misschien negen of tien. Oké, oké, het waren er veertien. Maar ik heb de meeste zitten kijken.
I tried to love this movie. I really did. Kevin Bacon plays a cerebral palsy victim who is befriended by a 10-year-old girl whose fantasies of digging to China, flying away in a balloon, and so on, are her way of coping with a dreary existence. I admit I did fast-forward through one of the scenes in which the two of them share friendship and simple pleasures while soulful piano music plays in the background. Okay, three or four of those type scenes. Maybe nine or ten. Okay, okay, it was fourteen. But I did sit and watch most of them.