Net als veel films uit de begindagen van de geluidsfilm moet Cimarron eerder gezien worden als een historische film dan als een meeslepend vermaak. De slappe komedie van de hoofdrolspeler Richard Dix, genomineerd voor beste acteur, kan worden afgedaan als een overblijfsel van de stille-filmschool van het acteren. Maar ook al heeft Cimarron het voordeel van de twijfel, toch is het een slecht geconstrueerd stuk drama <0xE2><0x80><0x93> een opgeblazen film die van de ene onsamenhangende sequentie naar de andere gaat, met weinig dramatische impact. Officieel duurt de film twee uur en vier minuten; het voelt aan als vier uur als je ernaar kijkt. Er is geen reden om je tijd eraan te verspillen, tenzij je elke winnaar van de prijs voor de beste film wilt zien of een levendige belangstelling hebt voor de begindagen van de geluidsfilm. Naar mijn mening is Cimarron de slechtste film uit de geschiedenis van de Academy en had de prijs naar City Lights of Little Ceasar moeten gaan. Cimarron wordt vandaag de dag nauwelijks herinnerd en zou zelfs niet meer herinnerd zijn als het geen Oscar had gewonnen.
Like a lot of films from the early sounds days, Cimarron must be viewed more for historical interest than as compelling entertainment. The hammy acting of lead Richard Dix, nominated for best actor, can be excused as a relic of the silent-film school of acting. However, even giving benefits of the doubt, Cimarron is a badly shaped piece of drama -- a bloated film that moves from unrelated sequence to unrelated sequence with little dramatic impact. Offically, the film is two hours and four minutes; it feels like four hours when you're watching it. There is no reason to waste your time on it unless you want to see every Best Picture winner or have a keen interest in the early sound days. In my opinion, Cimarron is the worst choice for best picture in Academy history and the award should have gone to City Lights or Little Ceasar. Cimarron is barely remembered today, and would have be remembered at all if not for its Oscar win.