Dat onderscheid moet worden gezocht in THE DUNGEON OF HARROW. Ed Wood's misplaatste poging om een goede sciencefictionfilm te maken had in elk geval de dubieuze'ster'-macht van Bela Lugusi, Vampira, Tor Johnson, Criswell en Lyle Talbot. THE DUNGEON OF HARROW heeft geen enkele verdienste. Wat een interessante en spannende plot had kunnen zijn over een gestrande aristocraat op een leprozenkolonie, misschien in de stijl van THE ISLAND OF DR. MOREAU of MYSTERIEUZE ISLAND, wordt aan gruzelementen geslagen door de zware dialogen en het monotone acteerwerk van amateurs wier tekst als loden gewichten in een zee van domheid wegzakt. De'special effects' die in iemands badkuip plaatsvonden, maken deze film nog verder tot een mesthoop. Zelfs de behandeling van melaatsheid is iets uit een victoriaanse interpretatie van de Bijbel. Het feit dat melaatsheid in het laatste stadium niet van een individu kan worden overgedragen, weerlegt de plotlijn dat de aristocraat Fallon en zijn vrouw Cassandra de ziekte oplopen en eindigen als de oorspronkelijke bewoners van het kasteel De Sade, gedoemd tot krankzinnigheid en onmenselijke wreedheid. Het is interessant om op te merken dat geen van de leden van de cast een andere film heeft gemaakt. Geen wonder dat talent talent voortbrengt; gebrek aan talent leidt tot vergetelheid, en daar zou deze film zijn betreurenswaardige einde moeten vinden.
That distinction has to go to THE DUNGEON OF HARROW. At least Ed Wood's misguided attempt at making a quality science fiction film had the dubious "star" power of Bela Lugusi, Vampira, Tor Johnson, Criswell and Lyle Talbot. THE DUNGEON OF HARROW has no redeeming qualities whatsoever. What could have been an interesting and suspenseful plot about a marooned aristocrat on a leper colony, perhaps in the style of THE ISLAND OF DR. MOREAU or MYSTERIOUS ISLAND, is trashed by the heavy dialog and mono tonal acting of amateurs whose lines sink like lead weights into a sea of stupidity. The "special effects", which took place in someone's bathtub, further doom this film to the dung heap. Even the treatment of leprosy is something out of a Victorian interpretation of the Bible. The fact that leprosy can not be contracted from an individual in its last stages belies the plot line that the aristocrat Fallon and his lady, Cassandra contract the disease and end up as the original occupants of the Castle De Sade, doomed to insanity and inhuman cruelty. It is interesting to note that not one member of the cast made another film. No wonder, talent begets talent; lack of talent begets oblivion, which is where this film should find its deplorable end.