'Love is a Many-Splendored Thing' speelt in Hongkong in 1949-1950 en vertelt het verhaal van de relatie tussen Mark Elliott, een blanke Amerikaanse journalist, en Han Suyin, een half-Chinese, half-Europese arts. Dit verhaal van een liefde tussen halfbloeden was een gewaagd thema voor de jaren vijftig, en zoals zo vaak probeerde Hollywood de klap te verzachten door een blanke actrice te casten als de zogenaamd niet-blanke vrouw die verliefd wordt op een blanke man, iets wat tegenwoordig als politiek incorrect zou worden beschouwd, maar toen heel acceptabel was. (Denk bijvoorbeeld aan de rol van Ava Gardner in 'Show Boat' of Natalie Wood in 'West Side Story' De setting van het verhaal in een Britse kolonie was misschien ook een manier om rassenkwesties te onderzoeken op een manier die in Amerika minder controverse zou oproepen. Suyin raakt haar baan in een ziekenhuis in Hongkong kwijt omdat haar Britse superieuren bezwaar maken tegen het feit dat ze een relatie heeft met een blanke man, met wie ze niet kan trouwen omdat zijn van haar vervreemde vrouw hem geen scheiding wil geven. Zoals soms het geval was, werd het Europese kolonialisme de zondebok voor een aantal van Amerika's eigen tekortkomingen. Stel je de ophef voor die zou zijn ontstaan als er een soortgelijke film was gemaakt over een zwarte of halfbloed vrouwelijke arts in een ziekenhuis in Alabama. Naast rassenkwesties roept de film ook vragen op over de internationale politiek. Hij verwijst zowel naar de communistische machtsovername in China als naar het uitbreken van de Koreaanse Oorlog. Han Suyin was een bestaand persoon en een bekende auteur uit die tijd; in werkelijkheid steunde ze het communistische regime van Mao, maar hier wordt ze afgeschilderd als een fervent anticommunist. Dit is echter niet in de eerste plaats een film over rassendiscriminatie of politiek, maar eerder een romance, een goed voorbeeld van wat in die tijd een 'vrouwenfilm' zou zijn genoemd. Dergelijke films, hoewel meestal gemaakt door mannelijke regisseurs, waren meestal gericht op vrouwelijk publiek. Ze gingen over liefde en romantiek <0xE2><0x80><0x93> vaak ongelukkige romantiek <0xE2><0x80><0x93> van de kant van de vrouw. Het genre leverde vaak rollen op voor actrices die ouder waren dan de heldinnen in standaardromans. Eerdere voorbeelden waren gewoonlijk in zwart-wit, maar in de jaren vijftig maakten ze meestal, zoals hier, gebruik van weelderige, weelderige kleuren.<br />Hoewel een Chinese of Euraziatische actrice overtuigender zou zijn geweest in de rol van Jennifer Jones, doet ze het heel goed als Suyin. Ik vond William Holden als Mark nogal oncharismatisch, maar dat doet er niet veel toe, want Suyin is heel sterk de dominante figuur. Ze speelt veel meer op het witte doek dan Mark, en de film onderzoekt haar familie en beroepsleven veel meer dan die van hem. Hoewel Jennifer nog steeds opvallend mooi was, was ze halverwege de dertig, een stuk ouder dan de meeste romantische heldinnen uit die tijd. Holden was ongeveer even oud, wat ongebruikelijk was voor de jaren vijftig, toen 'jongen ontmoet meisje' vaak betekende 'oudere man ontmoet meisje'.<br />De film is niet bijzonder diepzinnig, maar hij is goed gemaakt met een paar aantrekkelijke beelden, vooral van Hongkong zelf, die de groeiende trend uit de jaren vijftig weerspiegelen om op locatie te filmen in plaats van op de set van een studio. Zelden heeft Hongkong er zo mooi uitgezien; het uitzicht vanaf een heuvel die uitkijkt over de stad krijgt een speciale betekenis, aangezien Suyin en Mark hier naartoe gaan voor hun romantische opdrachten. De algehele stemming is er een van schrijnende, tot mislukken gedoemde romantiek, een stemming die nog wordt versterkt door de sfeerfoto's en de muzieknoten, waaronder een van de meest memorabele filmthema's ooit geschreven.
"Love is a Many-Splendored Thing" is set in Hong Kong in 1949-50, and tells the story of the relationship between Mark Elliott, a white American journalist, and Han Suyin, a half-Chinese half-European doctor. This story of a mixed-race love affair was quite a daring theme for the fifties, and, as it often did, Hollywood tried to soften the blow by casting a white actress as the supposedly non-Caucasian woman who falls in love with a white man, something that would be regarded as politically incorrect today but was quite acceptable then.. (Think, for example, of the casting of Ava Gardner in "Show Boat" or Natalie Wood in "West Side Story") The setting of the story in a British colony was also perhaps a way of exploring racial issues in a way that would cause less controversy in America. Suyin loses her job in a Hong Kong hospital because her British superiors take exception to the fact that she is dating a white man, whom she is unable to marry because his estranged wife will not grant him a divorce. As was sometimes the case, European colonialism was made the whipping-boy for some of America's own failings. Imagine the furore that would have been unleashed had a similar film been made about a black or mixed-race woman doctor in a hospital in Alabama.<br /><br />Besides racial issues, the film also raises questions of international politics, referring to both the Communist seizure of power in China and the outbreak of the Korean War. Han Suyin was a real person and a well-known author of the period; in reality she tended to support Mao's Communist regime, but here she is shown as firmly anti-Communist. This is not, however, primarily an "issue" movie about either racialism or politics, but rather a romance, a good example of what would have been known at the time as a "woman's picture". Such films, although mostly made by male directors, were mostly aimed at female audiences. They dealt with love and romance- often unhappy romance- from the woman's point of view, and had a strong female character in the leading role. The genre often provided roles for actresses older than the heroines of standard romances. Earlier examples were normally in monochrome, but by the fifties they generally, as here, used lush, sumptuous colour.<br /><br />Although a Chinese or Eurasian actress would have been more convincing in the role, Jennifer Jones, does a very good job as Suyin. I found William Holden, as Mark, rather uncharismatic, but this does not matter much as Suyin is very much the dominant figure. She is screen much more than Mark, and the film examines her family and professional life much more than it does his. Although Jennifer was still strikingly beautiful, she was in her mid-thirties, rather older than most romantic heroines of films of this period. Holden was about the same age, unusually for the fifties when "boy-meets-girl" often meant "older man meets girl".<br /><br />The film is not particularly profound, but is well-made with some attractive photography, particularly of Hong Kong itself, reflecting the growing trend in the fifties for shooting on location rather than on studio sets. Seldom can Hong Kong have looked so beautiful; the view from a hill overlooking the city takes on a special meaning, as this is where Suyin and Mark go for their romantic assignments. The overall mood is one of poignant, doomed romance, a mood heightened by the atmospheric photography and the musical score, including one of the most memorable movie themes ever written. 7/10