Deze Franse studie over ontevreden jongeren aan het eind van de jaren vijftig (in het begin van de jaren twintig waren ze eigenlijk 'opgegroeid', maar nog niet in de volwassen wereld gesetteld) miste waarschijnlijk op een haar na het doel om een accurate weergave te zijn van de Franse jeugd in 1958 (doen vrijwel alle jeugdfilms die door volwassenen worden gemaakt dat niet? De films die dat niet doen <0xE2><0x80><0x93> River's Edge schiet me te binnen <0xE2><0x80><0x93> zijn inderdaad zeldzaam), maar regisseur Marcel Carne, bekend van _Les Enfants du Paradis_, is een te accurate waarnemer van de mensheid om NIET een inzichtelijk beeld te geven van de essentie van deze personages. In zekere zin zijn de details niet belangrijk <0xE2><0x80><0x93> je zou de details kunnen veranderen en deze film vandaag nog kunnen opnemen, dan zou het net zo goed gaan <0xE2><0x80><0x93> maar de eenzaamheid, onzekerheid, oppervlakkige passie en zelfingenomen woede van de personages zijn goed vastgelegd. De jonge Pierre Brice en Jean-Paul Belmondo spelen bijrollen, maar Jacques Charrier, Laurent Terzieff, Pascale Petit en Andrea Parisy spelen de rollen subtiel en diepzinnig. Er is ook een mooie jazzmuziek, die je op de cd _Jazz in Paris_ <0xE2><0x80><0x93> _Jazz & CINEMA VOL. 2_ <0xE2><0x80><0x93> kunt horen. In tegenstelling tot sommige mensen die iets over de film hebben gezegd, zie ik niet echt regisseur-schrijver Carne als iemand die over deze personages oordeelt <0xE2><0x80><0x93> hij lijkt mij eerder een objectieve waarnemer. Natuurlijk lijken deze bourgeoisfiguren misschien op mensen die verwend zijn en niets hebben om over te zeuren tegen de werkende kijkers van de film, en ik denk dat Carne zich daar zeker van bewust is. Voor deze Amerikaanse kijker (ik heb een verfilmde, vrij letterlijke, zou ik zeggen, versie hiervan gezien, genaamd THE CHEATERS), biedt de film een interessant venster op het Frankrijk van de jaren vijftig. Het is ook zelfbewust poëtisch (de scène op de richel, waarin de kat wordt gered, is daar slechts één voorbeeld van) en het heeft intellectuele aspiraties op die charmante manier waarop alleen Franse films dat kunnen. Ik kan me voorstellen hoe zwaarwichtig, melodramatisch en oppervlakkig een Amerikaanse studioproductie dit soort materiaal zou hebben aangepakt, en hoe sensationeel, moralistisch en suggestief Amerikaanse filmmakers dit soort materiaal zouden hebben aangepakt. Ik heb het gevoel dat Marcel Carne de essentie heeft gevangen van die periode tussen, laten we zeggen, de diploma-uitreiking van de middelbare school en het moment dat je begin dertig bent en je een routine hebt ontwikkeld, wat die routine ook mag zijn. Degenen die bereid zijn de film met een open blik te bekijken en niet op de vele gemakkelijke doelwitten af te vuren die hij biedt, zouden een serieuze en waardevolle studie moeten maken van mensen van begin twintig. En zelfs als je dat niet wilt, kun je in de andere kamer gaan zitten terwijl de film wordt afgespeeld en gewoon genieten van de mooie soundtrack, met geweldige jazz en instrumentale pop uit de jaren vijftig, waaronder de prachtige originele opname van een Amerikaanse Jazz at the Philharmonic-groep met Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Stan Getz (in de aftiteling gespeld als 'goetz'), Roy Eldridge en Ray Brown.
This late 50s French study of disaffected youth (in their early 20's, actually--"grown up", but not yet settled down into the adult world) probably missed the mark by a mile in terms of being an accurate depiction of 1958 French youth (don't virtually ALL youth films made by adults do this? The ones that don't--River's Edge comes to mind-- are rare indeed), but director-writer Marcel Carne, of Les Enfants du Paradis fame, is too accurate an observer of humanity to NOT provide an insightful view of the essence of these characters. In a sense, the details are not important--you could change the details and set this film today and it would work just as well--but the loneliness and insecurity and superficial passion and self-righteous anger of the characters is captured well. The young Pierre Brice and Jean-Paul Belmondo are in supporting roles, but leads Jacques Charrier, Laurent Terzieff, Pascale Petit, and Andrea Parisy play the roles with subtlety and depth. There is also a fine jazz score, which you can get on the CD JAZZ IN PARIS--JAZZ & CINEMA VOL. 2. Unlike some who have commented on the film, I don't really see director-writer Carne as sitting in judgment on these characters--he seems as though he is an objective observer to me. Of course, these middle-class characters may seem like people who are spoiled and have nothing to whine about to some working-class viewers of the film, and I think Carne is certainly aware of this. For this American viewer (I watched a dubbed, fairly literally I'd say, version of this titled THE CHEATERS), the film provides an interesting window into the France of the 1950s. It also is self-consciously poetic (the scene on the ledge, saving the cat, is but one example of this) and has intellectual aspirations in that charming way that only French films can get away with--I can imagine the heavy-handed, melodramatic, shallow way this kind of material would have been handled by an American studio production, and the sensationalistic, moralistic, suggestive way this kind of material would have been handled by American drive-in/exploitation filmmakers. I feel that Marcel Carne has captured the essence of that period between, say, high school graduation and when, by one's early 30s, people have largely settled into a routine, whatever that routine may be. Those willing to watch the film with an open mind and not fire away at the many easy targets it offers should find a serious and valuable study of people in their early twenties. And even if you don't want to do that, you can go in the other room while the film is playing and simply enjoy the fine soundtrack, with great 50s jazz and instrumental pop, including the wonderful original score by an American "Jazz at the Philharmonic" group including Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Stan Getz (spelled "goetz" in the credits), Roy Eldridge, and Ray Brown.