Iedereen die ooit heeft getwijfeld aan Ingrid Bergmans vermogen om komedie te spelen, hoeft alleen maar naar _The Bells of St. Mary's_ te kijken. Oké, ze is een non met tbc die waarschijnlijk verliefd is op pater O'Malley (stel je eens voor wat Luis Bunuel daarmee had kunnen doen), maar ze heeft ook een heerlijk geniepig gevoel voor humor, waardoor je zou willen dat regisseurs haar vaker hadden gecast in komedies. In _Cactus Flower_ is ze een gesteven tandartsassistente (Walter Matthau is de tandarts), verliefd op haar baas, maar ze houdt de boot af. Als ze gedwongen wordt om als zijn 'vrouw' op te treden om zijn ma<0xC3><0xAE>tresse om de tuin te leiden (vraag maar niet hoe), laat ze zich gaan en springen de knoopjes van haar blouse open. En ze is een lust voor het oog. De film zelf is een betere vertaling dan gewoonlijk van een Broadway-hit (je kunt zien dat het drie nummers zijn). Het is een Franse klucht (het is een oorspronkelijk stuk; het is ontleend aan het stuk 'Fleur de Cactas' van Pierre Barillet en Jean-Pierre Gredy) en het raakt alle juiste snaren. Matthau gebruikt zijn grote hangwangen voor een prachtig effect en een klunzige blonde nieuwkomer, Goldie Hawn genaamd, steelt bijna de film als de duizelingwekkende ma<0xC3><0xAE>tresse die besluit haar broodwinning op te geven omdat ze medelijden heeft met 'de vrouw', ook al heeft 'de vrouw' het naar haar zin. Hawn maakte zo'n indruk in de rol dat ze de Academy Award voor beste bijrol won.
Anyone who has ever doubted Ingrid Bergman's ability to play comedy need only look to "The Bells of St. Mary's". OK, so she's a nun with TB who's probably in love with Fr. O'Malley, (think what Luis Bunuel could have done with that), but she also displayed a wonderfully sly sense of fun that made you wish directors had cast her in comedies more often. In "Cactus Flower" she's a starched dentist's nurse, (Walter Matthau is the dentist), in love with her boss but keeping it buttoned up. When she's forced to act as his 'wife' in order to hoodwink his mistress, (don't ask), she lets loose and the buttons pop. And she's a joy to behold.<br /><br />The movie itself is a hardier than usual translation to the screen of a Broadway hit, (you can see it's three acts). It's a French Farce, (it was originally; it's taken from the play 'Fleur de Cactas' by Pierre Barillet and Jean-Pierre Gredy), and it hits all the right spots. Matthau uses his great hang-jowl expression to wonderful effect and a klutzy blonde newcomer, as she was then, called Goldie Hawn almost steals the film as the dizzy mistress who decides to give up her meal ticket because she feels sorry for 'the wife' even though 'the wife' is having a ball. Hawn made such an impression in the role that what she did steal was the Academy Award for Best Supporting Actress.