Als een van de meest sublieme Amerikaanse meesterwerken opent Morrissey de film met een seksueel getinte vertoning van Dallesandro, die met zijn mond open op een kussen ligt te snurken. We vragen ons af of hij een heroïneroes uitslaapt. We zien alleen zijn gezicht, dan flits, zijn lichaam, flits, zijn naakte achterste. Ik kan me geen andere film herinneren die deze flits-bliep-vorm van montage zo goed heeft gebruikt om een hypnotische, bedwelmende stemming te creëren, een montagemethode die zowel fantastisch werkt als stijlvol. Na die introductie, als Dallesandro zijn mond opendoet, is zijn accent onthutsend <0xE2><0x80><0x93> we verwachten dat hij een soort androgyne met een zachte stem is, maar in plaats daarvan heeft hij de stem van een straatboef <0xE2><0x80><0x93> Morrissey voelt zich niet op zijn gemak als hij onze veronderstellingen niet kan controleren. De lange inleiding is heel sexy en speels - het is een combinatie van krijgsproblemen, Dallesandro's fascinerende kussen op de lippen en seksuele escapades in de vroege ochtend; het vloeit allemaal min of meer samen, al is het niet altijd even soepel, maar emotioneel gezien is het realistisch.<br />Wat ik hier uit oppikte was hetzelfde als wat ik uit 'De 400 Slagpennen' oppikte toen ik het voor het eerst zag - dit is een soort 20-en-nog-wat vervolg op dat verhaal. Er is een gevoel van kameraadschap tussen de vleesverkopers en de kopers; als Dallesandro over straat loopt op zoek naar mannen (om de abortus van zijn vrouw te bekostigen) is er het gevoel van een geheime handdruk als jongens een deal met elkaar sluiten. Ik heb het nooit saai gevonden, hoewel er niets gebeurt - er gebeurt niets briljants, de jongens hangen maar wat rond, wachtend op trucjes. De voornaamste truc die Dallesandro uithaalt is fascinerend om te zien, hij gebruikt Griekse beschrijvingen en raakt alleen zijn rug aan, een vorm van esthetische aanbidding van het lichaam van de man. Het is ook vreselijk grappig ('Ik praat toch niet tegen een leeg bed, hè?'). Het is een van de meest onthullende scènes in de film - in elke film, denk ik; zeker in elke film die over seks en seks te koop gaat. Als Dallesandro's ogen rood en gezwollen lijken, kunnen we niet zeggen of dat komt omdat hij dronken is, zich schaamt, zich geneert, of allemaal.<br />De gesprekken in de film zijn afgebroken - ze doen er niet toe. De film is in een paar scènes stil, sommige van de aangrijpendste en mooiste die je ooit zult meemaken. Maar als Morrissey er een invoegt, zoals hij dat doet (we leggen het zo'n beetje aan elkaar), is het verbijsterend, zoals een gesprek tussen Dallesandro en een jonge hoerenloper - die geen van beiden ooit het woord 'gay' of 'hoerenloper' in de mond nemen. Wat er dan volgt is een scène waarin we naar een stel travestieten luisteren terwijl Dallesandro wordt bediend - dat is vlak nadat hij de nieuweling heeft uitgelegd dat hij 'aan het baantje gewend' is geraakt.<br />Dallesandro is een onderwerp dat de aandacht waard is, zowel door zijn cliënten als door Morrissey. Als acteur is hij niet zo effectief in de zin van acteren als wel van optreden, maar als het erom gaat iets te onthullen is hij ongelooflijk - hij is iemand die we onmiddellijk boven ons willen voelen, en toch gaan we door zijn ervaringen heen, met al hun complicaties, en zijn we gedwongen te proberen hem te leren kennen. Hij is het soort onbeschreven blad tot wie we ons aangetrokken voelen, maar waar we geen vat op krijgen. En natuurlijk is hij ongelooflijk aantrekkelijk - al het andere vergetend, dit is gedeeltelijk een getuigenis van de schoonheid van het mannenlichaam, Dallesandro's prachtige torso en permanent opgerichte tepels.<br />De film heeft één vernietigende scène, maar net als al het andere kun je die niet echt meester worden - een meisje zegt dat ze...' De film heeft gevoel voor iedereen, maar wat nog beter is, is dat hij niet alleen sympathiek is, maar ons ook probeert te helpen menselijke wezens te begrijpen <0xE2><0x80><0x93> en zonder ons te dicteren wat we moeten begrijpen. De mensen in de film kijken er niet op neer, en het amuseert hen ook niet. Het geeft ons het gevoel dat we erbij horen als we Joe's arm om een travestiet zien. Als hij een brief leest (hij heeft het erover dat hij op een gegeven moment niet verder is gekomen dan de achtste klas), is hij buitengewoon charmant. Hij stopt bij een woord... zegt dan 'woteva' en gaat verder. Je kunt meer te weten komen over de relatie tussen Dallesandro en een van zijn cliënten in termen van homo-seksuele relaties dan uit welke casestudy dan ook. Hier hebben we een jonge jongen die glimlacht (zijn bovenlip verdwijnt terwijl hij dat doet) als een Koreaanse oorlogsveteraan van in de dertig zijn vingers door zijn haar haalt; het is een tafereel dat heel diep gaat, deze volwassen man die iets deelt met een jongere versie van zichzelf <0xE2><0x80><0x93> het zijn niet twee homo's die samen zijn, of een homo die een hetero betaalt, het is iets anders waar je je vinger niet op kunt leggen; het gaat niet om seksualiteit. Nadat ze emotioneel iets met elkaar hebben gedeeld (hoewel bij Dallesandro, omdat hij daar voor het geld is, nooit duidelijk is waarom hij daar is; hoewel hij nooit minder dan oprecht is, wat misschien zijn meest ontwapenende eigenschap is). 'Dus... kun je me helpen?' De man zegt: 'Ik bedoel niet mijn broek!'
One of the most sublime of American masterpieces, Morrissey opens the film by sexualizing Dallesandro, with his open mouth snoring on a pillow. We wonder, is he coming off a heroin high? We just see his face, then, flash, his body, flash, his naked rear. I can't think of another film that used this flash-blip form of editing so well to create a hypnotic, druggy mood, an editing method that works wonderfully as both pacing and style. After that introduction, when Dallesandro opens his mouth, his accent is jarring -- we expect him to be some kind of soft-spoken androgyne; instead, he's got the voice of a street thug -- Morrissey isn't comfortable letting our assumptions go unchecked. The lengthy opening is very sexy and playful -- it's a combination of martial troubles, Dallesandro's fascinating lip-rubbing kisses, and early morning sexual escapades; it all kind of flows together, if not always smoothly, then emotionally realistically.<br /><br />What I got from this was the same as what I got from "The 400 Blows" when I first saw it -- this is like a 20-something continuation of that story. There's a sense of camaraderie between the flesh sellers and the buyers; when Dallesandro walks the street looking for men (to fund his wife's abortion) there's the feeling of a secret handshake as boys make deals with each other. I never found it boring, though nothing happens -- nothing happens brilliantly, the boys hanging around, as they do, waiting for tricks. The main trick that Dallesandro finds is fascinating to watch, using Greek descriptions and only touching his back, a form of aesthetic body worship on the man's part. It's also dreadfully funny ("I'm not talking to an empty bed, am I?"). It's one of the most revealing scenes in the movie -- in any movie, I think; certainly any movie dealing with sex and sex for sale. When Dallesandro's eyes seem red and swollen, we can't tell if it's because he's drunk, ashamed, embarrassed, or all.<br /><br />The conversations in the film are cut-up -- they don't matter. (The film is silent in a few scenes, some of the most poignant and beautiful you may ever experience.) Yet when Morrissey chooses to include one, the way he includes it (we sort of piece it together), it's startling, such as one conversation between Dallesandro and a newbie hustler -- and neither of them ever mentioning the word "gay" or "hustler." What follows is a scene where we listen to a pair of transvestites as Dallesandro gets serviced -- this just after explaining to the newbie "getting used" to the job.<br /><br />Dallesandro is a subject worthy of the attention paid to him, both by his clients and Morrissey. He's less than effective as an actor, in the sense of acting as performing, but as far as revealing something he's incredible -- he's someone we immediately want to feel above, yet we go through his experiences, with all their complexities, and we're forced to try and know him. He's the kind of blank slate that we're drawn to but can't get a hold on. And of course he's incredibly striking -- forgetting everything else, this is partially a testament to the beauty of the male body, Dallesandro's gorgeous torso and permanently erect nipples.<br /><br />The movie has one devastating scene, but like everything else you can't really master it -- a girl says that she's been raped, and her only self-defense is in saying that, had the rapist only asked for sex, wooed her, he would have gotten a better lay. It's shattering. The movie has feeling for everyone, but even better than that, it's not merely sympathetic, it actually attempts to help us understand human beings -- and without ever dictating what it is we're meant to be understanding. It neither looks down on nor glamorizes the people within the film. It feels inclusive when we see Joe's arm around a transvestite. When he reads a letter (he talks about not getting past grade eight at one point), he's utterly charming, as he pauses on a word...then says, "woteva," and continues.<br /><br />You can learn something more profound from the interaction between Dallesandro and one of his clients in terms of gay-straight relationships than you can from any case study. Here we have the young boy who smiles (his top lip disappears as he does so) when a 30-something gym bunny Korean war veteran runs his fingers through his hair; it's a scene that feels very profound, this adult man sharing something with a younger version of himself -- it's not two gay men together, or a gay man paying a straight man, it's something else you can't put your finger on; questions of sexuality are beside the point. (Never before has popping a pimple seemed as affectionate.) After sharing something with each other emotionally (though with Dallesandro, since he's there for money, it's never apparent why he's there; though he's never less than sincere, which may be his most disarming quality), "So...can you help me out?" The man says sure. "I don't mean my pants!" 10/10