Je kunt hier zonder al te veel moeite een anti-oorlogsverklaring vinden; die laag is afgezaagd. Of je vindt een waardeloze neutrale opmerking over de waanzin van de oorlog (zonder 'beoordeling'); die laag is volkomen oninteressant.<br />Of je kunt hier kijken voor de verdomd goede amusementswaarde van Duvalls oneliners, maar dat is alleen maar een laagje voor commerciële kauwgum.<br />Je kunt proberen dit te zien als een'realistische' Vietnam-oorlogsfilm, maar vraag het elke veteraan en hij zal dat idee wegwuiven <0xE2><0x80><0x93> de meeste veteranen zullen zeggen dat het stinkt.<br />Of je kunt het zien als een 'wil hij of wil hij niet' moraliteitsspelletje <0xE2><0x80><0x93> ook dat is niets bijzonders.<br />Waar ik de waarde vond, was in de voortreffelijke zelfreflectie. Coppola had een container nodig die groot genoeg was (de oorlog) om de grootsheid van de vaardige multidimensionale acteur die 'een groot man' speelt, te kunnen bevatten.<br />Brando de man was net zo'n buitenbeentje als Kurtz. De studio's voelden zich niet op hun gemak met zijn acteermethode, maar toch blonk hij altijd uit en kreeg hij lof toegezwaaid; de 'generaals' voelden zich niet op hun gemak met Kurtz' 'ondeugende methoden', ondanks zijn strategische genie.<br />En dus maakte Coppola een film over Brando's grootsheid. Om er nog een schepje bovenop te doen plaatste hij zichzelf in de film (als Hopper, een maniakale fotojournalist die overladen is met camera's) om zijn lof te spuien. Brando zelf wordt alleen in het halfdonker en in silhouet getoond <0xE2><0x80><0x93> een briljante film van Storaro die de kracht van de acteur alleen maar vergroot. En hij gaat er als de offerstier op uit om de verhaalvergelijking te voltooien. O ja: 'de gruwel...'<br />Andere interessante stukken: het grote gebruik van cameraperspectieven, inclusief 'in het vuurgevecht zijn' lang voor'soldaat Ryan'; het gebruik van geluid op de grond, met name de onheilspellende flensbewegingen en de sonische weergave van een acid-trip.<br />Laat je niet meeslepen door de buitenste lagen; het rijke deel dat je hiervan zou moeten beroven is de schitterende kern van geluid, beeld en zelfreflectie.
You can find an anti-war statement here without looking too hard; that layer is hackneyed. Or you can find a value neutral comment on the madness of war (stripped of "judgement"); that layer is completely uninteresting.<br /><br />Or you can watch this for the darn good entertainment value of Duvall's one-liners, but that's just a coating for commercial mastication.<br /><br />You can try to view this as a 'realistic' Vietnam war film, but ask any veteran and he'll swat down that notion -- most vets will say it stinks.<br /><br />Or view it as a 'will he or won't he' morality play -- nothing rich there, either.<br /><br />Where I found the value was in the superb self-reference. Coppola needed a container with great enough dimensions (the war) to fit the greatness of the skilled multi-dimensional actor playing 'a great man'.<br /><br />Brando the man was as much of a maverick as the Kurtz character. The studios were uncomfortable with his acting 'method', yet he always excelled and won accolades; the 'generals' are uncomfortable with Kurtz's 'unsound methods', in spite of his strategic genius.<br /><br />So Coppola makes a movie all about Brando's greatness. To hammer on the point, he places himself in the movie (as Hopper, a manic photojournalist laden with multiple cameras) to spout his praises. Brando himself is only seen in half-light and silhouettes -- brilliant cinematography by Storaro that only increases the actor's power. And he goes out like the sacrificial bull to complete the narrative equation. Oh, yes: "the horror..." <br /><br />Other pieces of interest: the great use of point of view camera perspectives, including 'being in the firefight' long before "Private Ryan"; the ground breaking use of sound, notably the ominous flanging sweeps and the sonic depiction of an acid trip.<br /><br />Don't get caught in the outer layers; the rich part you should despoil from this is the brilliant core of sound, vision and self-reference.