'Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul' is een van de beste muziekdocumentaires die ik de laatste tijd heb gezien en is meer dan een film over muziek. Het is ook een muzikale liefdesverklaring aan een fantastische stad, een van de mooiste steden van Europa en de wereld, een van de belangrijkste steden voor de geschiedenis van Europa en voor de islam, de stad die in het toekomstige Europa en het Midden-Oosten misschien een brug zal slaan of opnieuw een betekenis kan krijgen, zoals dat in de geschiedenis al is gebeurd, de afgrond tussen twee werelden.<br />En dan is er nog de muziek. De interessante aanpak van de film met betrekking tot muziek is dat hij begint met moderne muziek, en in het eerste derde deel van de film horen we veel (goede) rock-'n-rapmuziek. En vervolgens voert de soundtrack ons, als een teruggaande beweging in de tijd, naar de wortels, naar Turkse traditionele muziek, naar commerciële liefdesverhalen en naar de exotische instrumenten die de basis vormen van het landschap van de Turkse muziek. In een complex en door conflicten geteisterd land als Turkije vermijdt de film niet sommige van de politieke aspecten, zoals de censuur die in de jaren tachtig is ingevoerd door het militaire bewind of de relevantie van de liederen van de minderheden, met name de Koerdische. Een van de mooiste muzikale momenten wordt geleverd door een Koerdische zanger die met een fantastische stem in een kathedraalvormige hamam (een Turks bad) zingt.<br />Aan het eind van het bekijken en het beluisteren van deze film kun je van de stad en zijn muziek houden. Ik ben nog nooit in Istanbul geweest, maar nu ik deze film heb gezien, weet ik zeker dat ik er binnenkort naartoe wil.
'Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul' is one of the best music documentaries that I have seen lately and is more than a film about music. It is also a musical love declaration about a fabulous city, one of the greatest city in Europe and the world, one of the most important cities for Europe history and for Islam, the city that may bridge in the future Europe and the Middle East or may signify once again, as is already happened in history the precipice between two worlds.<br /><br />Then there is the music. The interesting approach that the film takes with regard to music is that it starts from modern music, and we hear a lot of (good) rock and rap in the first third of the film. An then, like a backwards move in time the soundtrack takes us to the roots, to Turkish traditional music, to commercial romances, and to the exotic instruments that are basic elements in the landscape of Turkish music. In such a complex and conflict ridden country as Turkey is the film does not avoid some of the political aspects, like censorship introduced by the military rule in the 80s or the relevance of the songs of the minorities especially the Kurdish one. One of the best musical moments is actually provided by a Kurdish singer with a fantastic voice singing in a cathedral-shaped hamam (Turkish bath).<br /><br />One gets to love the city and its music by the end of the viewing and hearing of this film. I have never been to Istanbul but after having seen this film I am sure that I want to visit this place soon.