Dit is niet bepaald een ingewikkeld verhaal. Het is geen mysterie, of een plot waar je opnieuw naar moet kijken omdat je een wezenlijk deel van de dialoog hebt gemist. Een film moet meerdere keren worden gezien voordat je'm te pakken hebt' kan van toepassing zijn op heel weinig films, hoewel dit er niet een van is. Dat soort films heeft inhoud en is zo meeslepend dat het gemakkelijk is om een belangrijk deel van de dialoog te missen, of een subtiele nuance in de plot die je misschien over het hoofd hebt gezien. Bij Goya's Geesten is dat niet het geval. De voornaamste tekortkoming van deze film is het ontbreken van details. De film springt van het ene personage naar het andere en geeft nooit genoeg inhoud aan één bepaalde scène om de betrokkenheid van degenen die toekijken mogelijk te maken. Daardoor krijg je geen enkele band met een van de personages. Je komt niet op het punt dat het je iets kan schelen. Ofwel de hoofdrolspeler is weg op het moment dat de film zichzelf lijkt te redden, ofwel hun daden zijn verachtelijk en dat ben je toch al niet van plan. Goya's weigering om erg ver te gaan om Ines te helpen is een goed voorbeeld. Zijn weigering om zich verder in te zetten, weerspiegelt de algehele toon van zijn rol. De enige personages die je misschien even voelt voor Ines, wanneer ze wordt ondervraagd en vervolgens gemarteld. Na haar verkrachting door Lorenzo is er vrijwel geen aandacht meer voor haar personage. Daarna komt de enige andere diepgaande betrokkenheid uit de beste scènes van de film, die draait om Lorenzo's uitnodiging aan Ines' familie om te komen eten, en haar vaders die allemaal proberen Lorenzo te dwingen een valse bekentenis te ondertekenen en zijn dochter terug te krijgen. En net als de dingen zich weer beginnen te ontwikkelen, zijn ze uit de film verdwenen. Ik heb hier een heleboel opmerkingen gelezen over dat de film niet wist wat hij wilde zijn en zo. Ik heb ontdekt dat hij er in wezen in slaagde om helemaal niets te zijn. Door Lorenzo's terugkeer en de toevallige ontmoeting van Ines' dochter met Goya leek alles alleen maar gekunsteld. Zonder veel verhaallijn vond er geen enkele poging plaats om de turbulente tijden waarin ze leefden echt te onderzoeken. De essentie van wie Goya was, kwam niet naar voren, afgezien van zijn daden, of het ontbreken daarvan, wat bewees dat hij meer op zichzelf gericht was dan op iets anders. Wat zijn kunst betrof, de film leek erop gericht een paar van de schilderijen die hij maakte te onderzoeken, maar gaf opnieuw een gelegenheid weg om de reacties op dit werk te onderzoeken in plaats van het werk zelf. Om het goed samen te vatten: de film had geen samenhang, hij miste de substantie om te graven in de historische omgeving waar hij over ging, en aan het eind van de film voelde je je wat je was. De film die ik net heb gezien, was een reeks mislukte pogingen om de kijker in te palmen door van het ene naar het andere te schakelen zonder de kijker in een van die dingen behoorlijk in te palmen. Je kunt niet een paar keer naar zoiets kijken en dan verwachten dat het beter wordt als je er meer aandacht aan besteedt. Er zit gewoon niet genoeg in om de tijd te verspillen. Het is niet zo dat je iets over het hoofd ziet, het zou alleen meer bewijs zijn dat de ingrediënten die nodig zijn om deze film goed te maken, er gewoon niet zijn. En wat betreft de beste film die ooit is gemaakt? Het is niet eens de beste film die ik vandaag heb gezien.
This isn't exactly a complicated story. It's not a mystery, or a plot you have to spend time re watching because you missed an intrinsic part of the dialog. Claiming a movie has to be seen multiple times for you 'to get it' may apply to a very few films, however this isn't one of them. Those type of movies have substance and are so involving it's easy to miss an important portion of dialog, or a subtle nuance to plot details you may have overlooked. With Goya's Ghosts this doesn't apply. The main flaw in this movie is an absence of detail. It jumps from one character to the next, never giving enough substance to any one set of scenes to allow the involvement of those watching. Because of that you don't connect with any of the characters. You don't get to the point where you care. Either the main actor is gone just as the movie seems it's going to redeem itself, or their actions are despicable and you're not inclined to anyway. Goya's refusal to go very far to help Ines is a good example. His refusal to commit himself further mirrors the overall tone of his part. The only characters you may momentarily feel for are Ines, when she's being questioned and then tortured. After her rape by Lorenzo any focus on her character is pretty much gone. Following that the only other in depth involvement comes from the best scenes in the movie centered around Lorenzo's invitation to supper with Ines' family, and her fathers all out attempt to force Lorenzo into signing a bogus confession and getting his daughter back. Then just as things start to be developing again, they're gone from the movie. I've read a lot of the comments here about how the movie didn't know what it wanted to be, etc. I found that basically it succeeded in not being much of anything. From Lorenzo's return and the coincidental viewing of Ines' daughter by Goya, everything seemed nothing more than contrived. Without much of a storyline, no effort to really examine the turbulent times they lived in took place. The essence of who Goya was didn't materialize, other than his actions, or lack thereof, proving him to be more self-centered than anything else. As for his art, the movie seemed intent on examining a few of the paintings he did but again frittered away another opportunity in examining the reactions to this work rather than the work itself. To sum things up best, the movie had no cohesion, it grossly lacked the substance to delve into the historical environment it covered, and upon ending, left you feeling like what you'd just seen was a series of aborted attempts to engage the viewer by switching from one thing to the next without adequately engaging the viewer in any of them. You can't watch something like this several times expecting it to improve with added examination. There's just not enough to it to waste the time. It's not a case of your missing out on something, it would just be more proof that the ingredients needed to make this movie good, just aren't there. As for best film ever made? It's not even the best film I've watched today.