Als ik achteroverleun nadat ik de film Ashes of Time van Wong Kar-wai uit 1994 heb gezien <0xE2><0x80><0x93> om precies te zijn de re-editie van 2008 met het woord 'Redux' op het eind van de titelrol <0xE2><0x80><0x93> vraag ik me af wat er mis is gegaan. Ik vraag me af waarom de film helemaal niet goed is gegaan. Ik vraag me af waarom de film geen belangrijke punten in mijn boek heeft gescoord. In het bijzonder vraag ik me af wat er zo erg was aan de film, waardoor hij zo slecht is geworden en de slechtste film van de regisseur uit zijn carrière?<br />Nou, het is niet zo moeilijk om dat te bedenken. Laat me alleen maar zeggen dat het werkelijk jammer is dat Kar-wai zo plotseling deze hel van middelmatigheid en armoe in de filmwereld is ingegaan, vooral gezien het feit dat hij in hetzelfde jaar de Chungking Express uitbracht, een van zijn eeuwige erfstukken en een absoluut sublieme film. Dus wat is er misgegaan? Het zou passend zijn om _AsAshes of Time_ als een soort experimentele film te beschouwen. Onze regisseur plaatst in wezen zijn eigen onnavolgbare stijl van filmen en plaatst hem in een volkomen andere omgeving, stemming en atmosfeer; het resultaat is een catastrofale film die overal te zien is en eenvoudig niet deugt. Daarom zou het nog verstandiger zijn om _As Ashes of Time_ een mislukt experiment te noemen. Hoogmoedig, vermetel en vernieuwend, maar niettemin een miskleun.<br />Laat ik het nader toelichten. Degenen die de films van meneer Karwai hebben gezien, een in Hongkong geboren filmauteur die zijn stempel op de kunstwereld heeft gedrukt sinds zijn debuut aan het eind van de jaren tachtig, zullen weten dat er een allesoverheersende esthetiek is die al zijn films met elkaar verbindt; in wezen en eerlijk gezegd, zijn ze allemaal kleurrijk, inspirerend, beminnelijk, subtiel humoristisch en betekenisvolle evocaties van het leven, de liefde en het verlies. Dezelfde formule wordt omgezet in de As van de Tijd; maar de normale omgeving van Hongkong wordt bereden en in plaats daarvan worden wij geplaatst in de omgeving van het oude China en het land van de legendarische krijgslieden en clans. In deze quasi-avontuur/historische klucht is het typische liefdesverhaal van de Kar-wai's verwerkt, dit keer over een melancholieke huurmoordenaar die naar het midden van de woestijn is verhuisd en daar huurmoorden pleegt. Maar daar moet ik mee ophouden; een beschrijving van de personages is zinloos. Waarom? Omdat geen enkele figuur in _As in the Time_ de moeite van het vermelden waard is. Wat een saaie cast, en wat een verspilling van talent (de zaak van _As in the Time_ bevat bijna alle vaste Karwai-collega's).<br />En dat niet alleen, maar de film is in wezen een eindeloos, onophoudelijk gebazel in een afgrijselijke, bijna niet-bestaande verhaalstructuur. Een van de voornaamste redenen waarom mensen die de As van de Tijd afkeuren hem afkeuren, is dat hij helemaal geen plot lijkt te hebben, laat staan een gelijkenis of een aanwijzing daarvan. Je kunt duidelijk zien waar ze naar toe willen, zelfs al vanaf de eerste twee, drie minuten van de film. Misschien is het gewoon de atypische omgeving van het oude China, die ongebruikelijk is en niet passend voor de typische filmstijl van Karwai. Ik mag graag denken, hoe onfortuinlijk het ook mag zijn, dat meneer Karwai het hier gewoon geweldig heeft verknald.<br /><br />Eén ding dat een recensent in de As van de Tijd werkelijk kan prijzen, al is dat compliment dan strikt geïsoleerd, is een andere regisseurskenmerk van fantastische, kleurrijke en zaligmakende esthetiek. Wat een vreugdevolle kleuren zijn er op het scherm te zien, wat een schitterende structuren worden er voor ons geschilderd, en wat een adembenemende landschappen en beelden worden er voor ons gedurende de hele film vastgelegd. We kunnen dit op zijn minst opvatten als een teken dat Wong Kar-wai er nog steeds is, en het is alleen de film die zo atypisch is en zijn gewoonlijk zo prijzenswaardige nuances begraaft. Hoewel de beelden niet voldoende zijn om Kar-wai volledig vrij te pleiten van deze rampzalige onderneming, zijn ze wel voldoende om de film de moeite waard te maken, en we lopen in elk geval niet in een compleet en totaal chagrijnige stemming de film uit, nu er iets is waaraan we op een prettige manier kunnen denken.<br />De film is in wezen een 'wuxia kunst' Kar-wai's film is een vervolg op de legendarische Japanse film Akira Kurosawa. Maar er is één ding dat Kar-wai's film onderscheidt van Kurosawa's beste werk, en dat is dat in de films van de Japanse regisseur alles in elkaar past en gewoon werkt. In _Ases of Time_ lijkt niets te werken. Kar-wai's poging om een echt diepgaande wuxia-film te maken, laat staan een intellectuele en provocerende film in het algemeen, is een zinloze onderneming.<br />Kar-wai beweert dat het maken van _Ases of Time_ hem heeft uitgeput, en dat hij tijd nodig had om zijn hoofd leeg te maken. Het is in elk geval een vermoeiende inspanning voor hem geweest, want zijn inspanningen worden in de film belichaamd en rechtstreeks op ons overgebracht, terwijl ik bedoel dat alleen al het kijken naar de film een uitputtende inspanning is, en nu heb ik tijd nodig om mijn hoofd vrij te maken van deze onaangename filmervaring.
As I sit back after watching Wong Kar-wai's 1994 movie Ashes of Time  more specifically the 2008 re-edit and re-release with the word 'Redux' slapped on the end of the title  I wonder what went wrong. I wonder why the film just didn't work out at all. I wonder why the movie failed to score any major points in my book. In particular, what was it about the film which dragged it down, and made it the director's worst film of his career?<br /><br />Well it's not too hard to figure out really. Let me just say that it truly is a shame that Kar-wai so abruptly went down this hell-hole of mediocrity and poorness in moviedom, especially considering the fact that in the same year he released Chungking Express, one of his enduring legacies and an absolutely sublime film. So  what went wrong? It would be suitable to consider Ashes of Time as somewhat of an experimental film. Our director essentially places his own inimitable style of film-making and places it in an entirely different setting, mood and atmosphere; what results is a catastrophic film which is all over the place and simply does not work out. Hence, it would be even wiser to call Ashes of Time a failed experiment. Bold, audacious and innovative, but a failure nonetheless.<br /><br />Let me elaborate. Those who have seen the films of Mr. Kar-wai, a Hong Kong-born film auteur who's made his mark on the art-house world since his debut in the late-80's, will know that there is an overriding aesthetic which binds all of his movies together; essentially and frankly speaking, they're all colourful, thought-provoking, amiable, subtly humorous and meaningful evocations of life, love and loss. The same formula is transposed into Ashes of Time; however, the regular setting of Hong Kong is ridden of, and in its stead we're placed into the setting of ancient China, and the land of the legendary martial arts warriors and clansmen.<br /><br />Intertwined into this quasi-adventure/historical caper is the typical Kar-wai love story, this time involving an elegiac hit-man who has moved to the middle of the desert, and is carrying out contract killings. However, I must stop myself there; description of characters is a useless thing to do. Why? Because not a single character in Ashes of Time is worth mentioning or nothing. What a bland cast, and what a waste of talent (the case of Ashes of Time contains nearly all regular Kar-wai collaborators).<br /><br />Not only that, but the film is essentially endless incessant rambling in a horrendous, almost non-existent narrative structure. One of the main reasons why detractors of Ashes of Time berate it is because it seems to possess no plot whatsoever, let alone a semblance or an indication of one. You can definitely see what they're getting at, even from the first two, three minutes, maybe less, of the film. Perhaps it's just the atypical setting of ancient China which is unaccustomed and inappropriate for Kar-wai's typical film-making style. I like to think, however unfortunate it may be, that Mr. Kar-wai just stuffed up big time here.<br /><br />One thing that a reviewer can actually compliment in Ashes of Time, albeit said compliment being starkly isolated, is another director trademark  wonderful, colourful and blissful aesthetics. What joyous colour is composed on-screen, what glorious textures are painted for us, and what breathtaking landscapes and imagery are captured for us throughout the entire movie. We can at least take this as a sign that Wong Kar-wai is still there at heart, and it's just the film which is so atypical, and buries his usually commendable nuance. Although the visuals aren't enough for us to fully absolve Kar-wai for this disastrous venture, they're enough to make the film worthwhile  and at least we don't walk out of the movie in a completely and totally cantankerous mood, now that there's something we can think of nicely.<br /><br />The film is essentially a 'wuxia art' film, following in the style of, say, legendary Japanese filmmaker Akira Kurosawa. However, one thing differentiates Kar-wai's film from Kurosawa's best, and that's that in the Japanese director's films everything gels together and simply works. In Ashes of Time, nothing seems to work. Kar-wai's attempt to make a genuinely profound wuxia film, let alone an intellectual and provocative movie in general terms, is a futile endeavour.<br /><br />Kar-wai claims that making Ashes of Time exhausted him, and that he needed time to clear his head. It must've certainly been a fatiguing effort on his behalf, as his exertions are embodied in the film and transferred to us directly  I mean, just watching the film is an exhausting effort, and now I need time to clear my head of this unpleasant movie-going experience.