Het is een zeldzaam en fraai schouwspel, een allegorie van de dood en transfiguratie die prekerig noch sentimenteel is. Northfork, een werk van volwassen en moedig inzicht, vermijdt het ambachtelijke onderscheid door te weigeren tot een soort te behoren. In tegenstelling tot de meest memorabele en bekwame film die een duidelijke vergelijking oplegt, _Vleugels van verlangen_ van Wim Wenders uit 1987 ( _Der Himmel neurber Berlin_ ), is er sprake van een ambivalentie in een vertelspectrum dat zich uitstrekt van het alledaagse tot het bovennatuurlijke. Dit verhaal van aardse en hemelse verheven domeinen in het Amerikaanse Westen onthoudt zich van de sprookjesachtige letterlijkheid die zijn Duitse voorganger kenmerkte in het ad-hoc-genre van engelen die hun vleugels met kruiperig sentiment afwerpen. De hemelse transcendentie ervan, of die nu wordt geïnspireerd door somber geloof of door een koortsdroom, verdeelt de wereld nooit in slijk en verrotting. Deze stevige grond onder de voeten is een grote eer voor de schrijvers en regisseurs Mark en Michael Pool.
It is a rare and fine spectacle, an allegory of death and transfiguration that is neither preachy nor mawkish. A work of mature and courageous insight, Northfork avoids arthouse distinction by refusing to belong to a kind. Unlike the most memorable and accomplished film to impose an obvious comparison, Wim Wenders' 1987 Wings of Desire (Der Himmel über Berlin), it sustains an ambivalence in a narrative spectrum spanning from the mundane to the supernatural. This story of earthly and celestial eminent domains in the American West withholds the fairytale literalness that marked its German predecessor in the ad hoc genre of angels shedding their wings with obsequious sentimentalism. Its celestial transcendence, be it inspired by doleful faith or impelled by a fever dream, never parts ways with crud and rot. This firm grounding redounds to great credit for writers and directors Mark and Michael Polish.