Voor het eerst bij het bekijken van films merkte ik dat ik onmiddellijk geen belangstelling had voor dit verhaal. Ik weet niet of het kwam door de manier waarop het was gefilmd of door het verhaal achter de personages, maar het voelde saai, te veel gebruikt en volkomen onorigineel. Binnen het eerste halfuur merkte ik dat ik nogal apathisch was tegenover alle personages en het verhaal. Ik had het gevoel dat ik deze structuur eerder had gezien en Tart bracht niets nieuws om me te verrassen. Nadat ik had gedacht dat het misschien gewoon mijn stemming was, zette ik de film uit en besloot hem de volgende ochtend opnieuw te beginnen, maar hetzelfde gevoel bleef. Het kon me gewoon niet schelen. Dat is geen goed teken. De personages waren saai. Als ik nietszeggend zeg, bedoel ik letterlijk dat je, door ze te zien ontwikkelen, nooit een smaak in je mond zult krijgen. Het verhaal leek gerecycled, bijna op het plagiaat af. Ik zeg niet dat Christina Wayne dit verhaal gestolen heeft, maar ze voegde niets nieuws toe aan het perspectief. De casting was afschuwelijk, de onderliggende symboliek en thema's waren zo verloren gegaan dat geen criticus ze kon vinden (en de personages ook niet), en de verhalen waren vaag en slordig. Je wist niets van iets of iemand, en in plaats van meer nadruk te leggen op de personages, kregen we in plaats daarvan drugs, lichte seks en geld in ons gezicht geduwd. Dit zijn thema's die we sinds het begin van de filmtijd in elke film hebben gezien, maar die op de een of andere manier niet op creatieve wijze door Wayne konden worden vastgelegd.<br />Wat haalde me onmiddellijk uit dit verhaal? Het waren voornamelijk de personages. Ik heb het grootste deel van Brad Renfro's werk gezien, en eerlijk gezegd moet hij zichzelf opnieuw definiëren. Regisseur Larry Clark heeft hem gedefinieerd, en vreemd genoeg kan hij niet uit dat stereotiepe personage stappen. Binnen de eerste twintig minuten van Renfro's filmtijd verveelde ik me. Ik wist precies wat hij probeerde te verbeelden en waarom. Het was spectaculair noch indrukwekkend, alleen maar herhaling. Hij moest wat opwinding of spanning in zijn rol brengen, in plaats van alleen maar de willekeurige societyfiguur te spelen. Zonder een sterk personage komt de laatste climax van deze film als een afknapper. Renfro heeft in deze film niet het beste van zijn kunnen laten zien. Nu ik het er toch over heb: ik geloof niet dat Dominique Swain, afgezien van Lolita, echt als actrice uit de bus is gekomen, en verdergaan met rollen als Cat Storm helpt ook niet. Bijou Phillips was de enige actrice van wie ik heb gezien dat ze echt probeerde iets opmerkelijks op het witte doek te brengen, wat helaas te wijten was aan het afgrijselijke acteerwerk van alle anderen, ze was verloren. Ze raaskalde hier en daar, en tijdens het tweede bedrijf was ze echt bijna vergeten. Melanie Griffith was een zinloze rol en het grootste deel van deze film...' Het budget van de film ging waarschijnlijk naar de twee scènes waarin ze meespeelde. Misschien ging de rest naar de toevallige gast uit The Kids in the Hall, die zich wanhopig ver uit de buurt van dit project moet plaatsen.<br />Mijn grootste probleem, afgezien van het acteren, was het tempo van de film. Niets, en dat kan ik moeilijk onder woorden brengen, maar er kwam niets van terecht. In de loop van de film gebeurden er zo veel subverhalen dat er geen echte substantie werd gevormd. De berovingen, de 'angst en ellende' van de tieners, de rijke beau monde die leert hoe afschuwelijk het echte leven is, de toevallige Kids in de Hall-gast, en zelfs het einde voelde alleen maar gehaast en afschuwelijk gereconstrueerd. Met dit armzalige vakmanschap heeft het hele verhaal nooit een echte vorm gekregen. Familiestructuren zijn nooit gedefinieerd, personages hebben nooit enige emotie gekregen, en het enige wat we overhouden zijn stukjes en beetjes van eerlijke kliekjes. Wayne heeft de taak die voor ons lag niet afgemaakt.<br />Hoewel ik het vreselijk vind om de hele last op de regisseur af te schuiven, heb ik met deze film weinig keus. Met een afschuwelijke titel die precies het tegenovergestelde schreeuwde van waar deze film over ging, en met een amateuristische visie op het verhaal, was de cast zo'n beetje in staat om in elke scène elke emotie te laten zien, waardoor we met walgelijk acteerwerk en slechte ontwikkelingen zaten, en met een vaag verhaal dat het moeilijk maakt om iets 'goeds' achter Tart te plaatsen. Dit was een film waar ik nog nooit van had gehoord, en nu ik hem heb gezien, begrijp ik waarom. Het enige wat Wayne met deze film heeft gedaan, is lukraak fragmenten uit andere films halen die beter in staat waren alle elementen te definiëren, en die allemaal door elkaar gooien om de film Tart te maken. Ik vind het moeilijk om dit te zeggen, maar Wayne heeft deze film geruïneerd. Hoewel ik niet geloof dat er veel uit het verhaal te halen viel, werden alle resterende elementen van opwinding weggezogen toen Wayne het roer overnam. Hoewel je meestal een deel van het verhaal, misschien sterk acteerwerk, of zelfs de muziek kunt geloven, kun je in Tart helemaal niets geloven. Van het begin tot het eind had ik het gevoel dat ik door klonterige havermout zwom. Geen consistentie, geen kracht.<br />Over het geheel genomen is deze film tijdverspilling. Als je op zoek bent naar een paar diepe symbolische elementen of misschien een grap over onze maatschappij, zul je die in deze film niet vinden. Hoewel ik weet dat Wayne dat probeerde te laten zien, lijkt het eindproduct op een Etch-a-Sketch. Het was een g<0xC3><0xAA>nante film om naar te zitten kijken en niemand aan te moedigen hem op te pakken. Wayne sloeg alle lessen van haar opleiding aan Columbia University in de wind en vernietigde twee uur van mijn leven. Vermijd ten koste van alles!<br />***************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
For the first time in reviewing films, I found myself immediately uninterested in this story. I don't know if it was the way that it was filmed or the story behind the characters, but it felt bland, overused, and completely unoriginal. Within the first thirty minutes, I found myself rather apathetic with all the characters and the story. I felt as if I had seen this structure before, and Tart was providing nothing new to surprise me. After thinking that it may just be my mood, I stopped the film and chose to start it fresh in the morning, but the same feeling persisted. I just didn't care. That is not a good sign. The characters were bland. When I say bland, I literally mean that by watching them develop, you will never have any flavor hit your palate. The story seemed recycled, nearly to the point of plagiarism. Now, I am not saying that Christina Wayne stole this story, but she added nothing fresh to the perspective. The casting was horrid, the underlying symbolism and themes were so far lost that no critic could find them (nor the characters), and the stories were vague and sloppy. You knew nothing about anyone or anything, and instead of pushing more emphasis on the characters, we instead found ourselves with drugs, minor sex, and money pushed into our faces. These are themes we have seen in every film since the dawn of film time, yet somehow could not be creatively captured by Wayne.<br /><br />What immediately pulled me away from this story? It was mainly the characters. I have seen most of Brad Renfro's work, and honestly he needs to redefine himself. Director Larry Clark has defined him, and oddly he cannot get out of that stereotypical character. Within the first twenty minutes of Renfro's screen time I was bored. I knew exactly what he was trying to portray and why. It was spectacular nor impressive, just repetitive. He needed to bring some excitement or suspense to his role, instead of just blandly playing this random socialite. Without a strong character, the final climax of this film comes instead as a letdown. Renfro did not showcase the best of his abilities in this film. While I am on the subject  nobody showcased the best of their abilities. What is going on with Dominique Swain, outside of Lolita, I don't believe she has really emerged as an actress, and following-up with roles such as Cat Storm doesn't help. Bijou Phillips was the only actress that I witnessed actually try to bring something remarkable to the screen, sadly due to everyone else's horrid acting, she was lost. Rambling here and there, and honestly nearly forgotten about during the second act. Melanie Griffith was a pointless cast and most of this film's budget probably went to her TWO scenes that she was in. Maybe the rest of it went to the random guy from The Kids in the Hall, who desperately needs to place himself far away from this project.<br /><br />My biggest problem, outside of the acting, was the pacing of this film. Nothing, and this is hard for me to say, but nothing gelled together. There were so many sub-stories happening throughout the course of the film that no actual substance was formed. The robberies, the teenage "angst and woe", the wealthy socialites learning how horrible real life is, the random Kids in the Hall guy, and even the ending just felt rushed and horribly edited together. With this shoddy craftsmanship the whole story never really formed any true shape. Family structures were never defined, characters were never given any emotion, and all we are left with are bits and pieces of honest leftovers. Wayne did not complete the task at hand.<br /><br />While I hate to put the entire burden on the director, with this film I am left with little choice. With a horrid title that just screamed the complete opposite of what this film was about, with amateurish directional ability the cast pretty much was able to give every emotion in every scenes, leaving us with disgusting acting and poor developments, and with vague storytelling it is hard to place any "good" behind Tart. This was a film I had heard nothing about, and after viewing it I can see why. All Wayne has done with this film is random take excerpts from other films that have done a better job of defining all the elements above and cut all together to make the film Tart. It is hard for me to say this, but Wayne ruined this film. While I don't believe there was much to fully take from the story, any remaining elements of excitement were drained as Wayne took the helm. While most of the time you can credit some of the story, perhaps strong acting, or even the music, in Tart you can credit nothing. From the opening sequence until the end, I felt like I was swimming through very lumpy oatmeal. No consistency, no strength.<br /><br />Overall, this film is a waste of your time. If you are searching for some deep symbolic elements or possibly some banter on our society, you will not find it in this film. While I know that was what Wayne was attempting to show, the final product seems like it was edited on an Etch-a-Sketch. It was an embarrassing film to sit through, and encourage nobody to pick it up. Wayne threw to the wind all the teachings of her Columbia University education and destroyed two hours of my life. Avoid at all costs! <br /><br />Grade: * out of *****