In het begin, met de voorzichtige, afgelegen locatie en het snerpende metalen geluid, dacht ik aan de openingsscène van 'Once upon a Time in the West'. Als het in de stad begint, begint het te voelen als 'Kitchen Stories' of 'Drifting Clouds', misschien zelfs wel 'Grimm'.<br />Dan blijkt dat dit meer lijkt op 'Joe Versus the Volcano' in thema (niet in stijl). En de film voert van begin tot eind dezelfde, ingehouden stijl op. Laat je betoveren door de staalblauwe, grijze toon van de suites, de jurken, de kleur van de muren, het meubilair, beddenlakens, spiegels, auto's, muziek, achtergrondgeluiden en zelfs de gezichtsuitdrukkingen van de mensen. Tegen het eind is er een opname van een heel andere toonsoort <0xE2><0x80><0x93> warm oranjegeel met zachte muziek en gespetter van de oceaan, kinderen en gelach.<br />Maar misschien is de observatie te lang voor me, ik zou veel liever de alternatieve kant zien of wat er met het personage gebeurt na de laatste opname. Nog steeds prachtig gedaan.
In the beginning, with the careful, remote location and sweeking metal sound, I thought of the opening scene in "Once upon a Time in the West". When it gets to the city, then it begins to feels like "Kitchen Stories", or "Drifting Clouds", even possibly "Grimm".<br /><br />Then it turns out that this is more similar to "Joe Versus the Volcano" in theme (not style). And the movie executes from beginning to end the same, understated style. Letting you observe, take in the steel, blue-grayish tone of the suites, dresses, wall color, furniture, bedsheets, mirrors, cars, music, background sounds and even people's expression. Then near the end, there is one shot of a completely different tone - warm orangeish-yellow with soft music and ocean splashing, children and laughter.<br /><br />But maybe the observation is too long for me, I would much rather to see the alternative side or what happens to the character after the ending shot. Still beautifully done.