De weinige scènes die werkelijk een poging doen een beeld van de revolutionaire strijd te geven, doen denken aan een harige padvinder die aarzelend tussen de zwemvijvers rondzwerft. Als Sharif of, als God het wil, Palance het met vurige welsprekendheid proberen, klinken ze als Kurtz die een insect inslikt. De vertoningen van strategische briljantheid omvatten een kaart van Cuba, bezaaid met glimlachende vissen in de oceaan, en een absoluut Vaudevillianse hypothese over hoe de Varkensbaai tot stand is gekomen. Wat houden we over? Eén komische tandheelkundige scène; een overdaad aan verwaande Hollywood-boeren die de camera toespreken alsof het een rijdende trein is; en, voor de afwisseling, een stroom homo-erotiek die zich niet beperkt tot Castro's manische en niet-aflatende sigaar-fellatio. Vertrouw nooit een dokter, maar zelfs een kapotte klok is twee keer per dag goed: dit is een historische, afschuwelijke film.
The few scenes that actually attempt a depiction of revolutionary struggle resemble a hirsute Boy Scout troop meandering tentatively between swimming holes. When Sharif or, please God, Palance try their hand at fiery oratory, they sound like Kurtz swallowing a bug. The displays of strategic brilliance incorporate a map of Cuba replete with smiling fishies in the ocean, and a positively Vaudevillian hypothesis on how the Bay of Pigs came to pass. What does that leave us with? One comical dentistry scene; a surfeit of uppity Hollywood peasants who address the camera as though it were a moving train; and, just for kicks, a passel of homoeroticism that is not limited to Castro's manic and unremitting cigar-fellatio. Never trust a Medved, but even a busted clock is right twice a day: this is a HISTORICALLY awful movie.