Op een dag in 1891 verraste de Schotse uitvinder William K.L. Dickson zijn baas, Thomas Alva Edison, met zijn opmerkelijke werk aan de ontwikkeling van de film. Na vele experimenten was Dickson nu in staat om taferelen uit het echte leven op te nemen met zijn camera en ze te reproduceren via zijn uitvinding, de Kinetoscoop, alsof een fragment van de tijd werd bewaard in celluloid. Al snel zou Dicksons Kinetoscoop een enorm succes worden als nieuwe vorm van vermaak, met veel mensen die maar al te graag het stuivertje wilden betalen om mensen te zien dansen of acrobaten die stunts uitvoerden in de 'peepshow' van de Kinetoscoop. Om het echte leven zoals wij dat kennen op film vast te leggen, was geluid nodig voor de films. Dus bleef Dickson experimenteren en dit korte experiment, de eerste film van Kinetophone, was het resultaat.<br />In dit experiment, dat als codenaam 'Dickson Experimental Sound Film' heeft gekregen, staat regisseur William K.L. Dickson voor een opnamekegel voor een wascilinder (de vroegste methode om geluid op te nemen), terwijl hij met zijn viool in de hand een lied speelt dat 'Song of the Cabin Boy' heet. Het idee was om het lied in de cilinder op te nemen op hetzelfde moment dat de camera zijn bewegingen vastlegde. Om te laten zien dat dit een film was, zijn twee van Edisons 'Black Maria' opgenomen. Het laboratorium besloot een dansje voor de camera te doen. In tegenstelling tot wat de schrijver Vito Russo in zijn boek 'The Celluloid Closet' beweert, had dit dansje niets met homoseksualiteit te maken, want het is duidelijk een verwijzing naar de eenzaamheid van het laboratorium, vergelijkbaar met die van de eenzame zeelieden aan wie het 'Lied van de kajuitsjongen' was opgedragen (de titel die Russo suggereert, 'The Gay Brothers', is in feite anachronistisch, aangezien 'gay' aan het eind van de jaren negentig van de negentiende eeuw geen homoseksuele bijbetekenis had).<br />Helaas was Dickson niet in staat het gewenste effect te bereiken en de Kinetofoon kon nooit het gesynchroniseerde geluid met de beelden produceren. Hoewel hij de cilinder met het geluid en het celluloid met de beelden had, was de synchronisatie van de twee elementen niet bepaald effectief, en de plotselinge verschijning van de Cinématographe van Auguste en Louis Lumière was voor het team van Edison aanleiding om zich op projectiesystemen te richten en uiteindelijk verliet Dickson het bedrijf. Gelukkig werd in 1998 Dicksons cilinder met het geluid van de film gereconstrueerd en reconstrueerde filmredacteur Walter Murch het experiment zoals het bedoeld was. Ten slotte kon 'Dickson Experimental Sound Film' met synchroniserend geluid worden gehoord, precies zoals de creatieve uitvinder het had bedoeld. Hoewel het geen succesvolle poging was, is deze voortreffelijke film het bewijs van het enorme genie van de vader van Kinetoscoop.
It was on a day in 1891 when Scottish inventor William K.L. Dickson surprised his boss, Thomas Alva Edison with his remarkable work in the development of motion pictures. After many experiments, Dickson was now able to capture scenes of real life with his camera, and reproduce them through his invention, the Kinetoscope, as if a fragment of time were preserved in celluloid. Soon, Dickson's Kinetoscope would become an enormous success as a new way of entertainment, with many people eager to pay the nickel that was charged to be able to watch people dancing, or acrobats performing stunts through the "peepshow" of the Kinetoscope. However, the invention wasn't complete, in order for it to capture on film the real life as we know it, sound was needed on the movies. So Dickson kept experimenting and this short experiment, Kinetophone's first film, was the result.<br /><br />In this experiment, codenamed simply as "Dickson Experimental Sound Film", director William K.L. Dickson stands in front of a recording cone for a wax cylinder (earliest method of recording sound), with his violin on hands, playing a song named "Song of the Cabin Boy". The idea was to record the song into the cylinder at the same time that the camera was recording his movements. In order to show that this was a motion picture, two of Edison's "Black Maria" laboratory decided to do a little dance in front of the camera. Unlike what author Vito Russo claimed in his book, "The Celluloid Closet", this little dance had nothing to do with homosexuality as it obviously is a reference to the environment of loneliness of the lab, akin to the lonely sailors to whom the "Song of the Cabin Boy" was dedicated to (the title Russo suggests, "The Gay Brothers", is actually anachronistic as "gay" had no homosexual connotation in the late 1890s).<br /><br />Sadly, Dickson was unable to achieve the desired effect, and the Kinetophone never could really produce the synchronized audio with images. While he had the cylinder with the sound and the celluloid with the images, the synchronization of the two elements was not exactly effective, and the sudden appearance of Auguste and Louis Lumière's Cinématographe prompted Edison's team to focus on projecting systems and eventually Dickson left the company. Fortunately, in 1998 Dickson's cylinder with the movie's sound was rebuilt and film editor Walter Murch made a restoration of the experiment as it was intended. Finally, "Dickson Experimental Sound Film" could be heard with synchronized sound, just as its creative inventor had intended. While it was not a successful attempt, this outstanding film is a testament of the enormous genius of the father of Kinetoscope. 8/10