Onlangs kwam ik op het idee om een korte film te maken over een man die door een auto wordt aangereden en bij het wakker worden denkt dat hij Chuck Norris is. Dat betekende dat ik uitgebreid onderzoek moest doen naar Chuck en zo veel mogelijk over de man te weten moest zien te komen. Later kom ik erachter dat hij niet echt een man is, maar een uit de hemel gezonden engel. Wie zou daar ooit aan kunnen twijfelen met zo'n gezicht? Ik heb de afgelopen vier maanden meer Chuck Norris-films gezien dan goed voor me is. Ik ben er trots op dat Bells of Innocence bijna boven aan de lijst van de allerergste films staat. Het grootste deel van de film zat ik me af te vragen of ik mijn kopie terug kon brengen naar de plaatselijke Wal-Mart, zonder het bonnetje, waar ik op had zitten bijten om te voorkomen dat ik mijn eigen tong inslikte. De belangrijkste reden waarom ik deze film wilde kopen, was dat Chuck er niet alleen in voorkwam, maar ook zijn zoon Mike. Ik wilde graag weten of Mike nog een stukje was van het oude kan-niet-acteren-weg-uit-een-nat-papier-zakje-blokje. Ik ben lang geleden tot die conclusie gekomen; de Chuck Norris is om één simpele reden een van de slechtste acteurs uit de filmgeschiedenis. Het enige personage dat hij ooit speelt, is hijzelf, Chuck Norris. In welke film, in welke situatie dan ook, hij is altijd Chuck Norris. Het enige wat hij voor zijn zoon in petto heeft, is dat hij consequent is. Mike lijkt niet te begrijpen hoe menselijke emoties werken. In de scène waarin hij met het meisje over zijn overleden dochter praat, lijkt hij buitengewoon gelukkig! Misschien komt dat doordat hij zijn dochter daadwerkelijk het verkeer in heeft geduwd, zoals afgebeeld in een van de vreemdste flashbacks aller tijden. Zijn gedrag bracht me de hele film lang in verwarring, waardoor het heel moeilijk voor me was om me te concentreren op de kleine plot. De andere twee hoofdrolspelers waren net zo pijnlijk om naar te kijken als de zoon van Norris. De man, die altijd maar wil eten of een stomme pauwenmop vertellen, was gewoon een van de irritantste figuren die ooit op het Direct-to-Video-scherm hebben gestaan. Het enige wat ik me van hem herinner, afgezien van deze film, was een aflevering van Walker Texas Ranger, waarin hij een al even irritant personage speelt. Misschien is Chuck die man nog iets verschuldigd. De andere man, de enige naam die ik kan bedenken omdat hij zo vergeetachtig was, was de gemiddelde christenfanaat. Ik heb niets tegen christenen, ik ben er zelfs een, maar deze man was gewoon te veel voor me. Om het verhaal af te ronden: er zijn een heleboel mensen in deze stad die het heerlijk vinden om mensen 'vriend' te noemen. en een paar schurken die niet in staat lijken te zijn om te beslissen wie van hen de leiding heeft. Om nog maar te zwijgen van de enge kinderen die me doen denken aan de goedkope versie van alle andere enge kinderen in films. Al met al is de film misschien wel een van de grootste mislukkingen aller tijden, op meer niveaus dan Chuck Norris mensen op hun donder kan geven. Hoewel ik een van de slechtste acteurs aller tijden ben, kan ik nog steeds geen genoeg krijgen van Chuck. Misschien is hij echt uit de hemel gestuurd...
I recently had the idea to make a short film featuring a man who is hit by a car and wakes up thinking that he himself is Chuck Norris. This meant that I would have to do extensive Chuck research, and find out as much as I could about the man. I later find out that he is not in fact a man, but an angel sent from heaven. With a face like that, who could ever doubt it? I have watched more Chuck Norris movies in the last four months than any one person should. I am proud to say that Bells of Innocence ranks pretty close to the top of the all time worst list. I spent most of the film wondering if I could return my copy to the local Wal-Mart without the receipt, which I had been biting down on to keep myself from swallowing my own tongue. The biggest reason why I chose to purchase this film was that it not only had Chuck in it, but his son Mike. I was anxious to see if Mike was a chip off the old can't-act-his-way-out-of-a-wet-paper-bag block. I came to the conclusion a long while ago; the Chuck Norris is one of the worst actors in cinematic history for one simple reason. The only character he ever plays is himself, Chuck Norris. No matter what movie, no matter what situation, he is always Chuck Norris. The one thing that he holds over his son is that he is consistent. Mike doesn't seem to understand how human emotions work. In the scene where he is talking to the little girl about his dead daughter, he seems to be extremely happy! Maybe this is because he actually pushed his daughter out into traffic, as depicted in one of the oddest flashbacks of all time. His actions confused me throughout the film, making it very hard for me to focus on what little plot there was. The other two lead actors were just as painful to watch as the son of Norris. The guy, who constantly wants to eat or tell a stupid peacock joke, was simply one of the most annoying characters that has ever graced the Direct-to-Video screen. The only thing I remember him being in other than this movie, was an episode of Walker Texas Ranger, in which he plays an equally annoying character. Maybe Chuck owes this guy something. The other guy, which is the only name I can think of because he was so forgettable, was your average Christian fanatic. I don't have anything against Christians, in fact I am one, but this guy was just too much for me. To round out the story, you have a multitude of townspeople who love to call people "friend", and a couple of villains who don't seem to be able to decide which one of them is in charge. Not to mention the creepy kids who remind me of the dollar store version of every other group of creepy kids in movies. All in all, the movie is possibly one of the biggest failures of all time, on more levels than Chuck Norris can kick people's asses. Despite being one of the worst actors of all time, I still can't get enough of Chuck. Maybe he really was sent from heaven...