Voor velen bestond de hitserie uit tien jaar pikzwarte humor, vol liefdevolle parodieën op klassieke films en een hilarisch assortiment van meer dan honderd personages met onmiddellijk herkenbare uitdrukkingen. Weinig series hebben de overgang van radio naar tv naar theatershow naar film overleefd, maar The League of Gentlemen heeft die met gepast aplomb bereikt.<br />De getalenteerde schrijver/acteurs hadden zich aanvankelijk een middeleeuws Monty Python-avontuur voorgesteld, maar zodra ze begonnen te schrijven, beseften ze al snel dat de personages met wie ze hadden geleefd erg echt waren geworden en beter verdienden. Daardoor beseffen de Royston Vasey-mensen dat hun bestaan wordt bedreigd als de schrijvers besluiten de fictieve stad te negeren en in plaats daarvan aan een zeventiende-eeuwse stoeipartij te werken. Met uitzondering van Michael Sheen, die de rol van Jeremy Dyson speelt, speelt de League nogal onplezierige karikaturen van hun werkelijke persoonlijkheid, en ook de vertrouwde gezichten van Tubbs ('Ik heb een klein bruin visje gemaakt') die een nachtmerrie veroorzaken over seksuele roofdieren Herr Lipp, de slager Hilary Briss en een onwaarschijnlijke held: de woedende zakenman Geoff Tibbs. Als de derde werkelijkheid verschijnt, verschijnen er nieuwe gezichten, en hier worden we getrakteerd op charmante en grappige cameo's van ervaren acteurs en populaire tv-sterren. Voor velen zal dit een echt plezierige negentig minuten worden.<br />'Apocalyps zal niet iedereen bevallen. Werken op dit niveau van postmodernisme is al een paar keer eerder gedaan en komt misschien maar al te bekend voor bij publieken die zijn opgegroeid met de ironie van doordrenkte tienersuccessen die zijn opgestart door types als Wes Craven die een Nieuwe Nachtmerrie heeft. Er is ook veel vertrouwen in een publiek nodig om een hoogstaand conceptverhaal bij te houden, dus er zijn momenten van verhandelingen en dialogen die alleen maar dienen om te bevestigen wat de meeste mensen in het publiek al weten. Het genre van de komedie is formulair, maar het is nu ongehoord dat een Britse film niet terugvalt op de enorme catalogus aan tv-sterren om korte tijd het scherm te vullen. Het is ook moeilijk te geloven dat de scheppers ooit wilden dat hun nageslacht werd uitgeroeid, wat misschien de reden is waarom sommige van de rollen omgedraaid zijn. Zou Hilary Briss in de serie hebben willen proberen Royston Vasey te redden?<br />Maar terwijl de verrukkelijk duistere ader van de show bijna helemaal verdwenen is, is hij er wel degelijk toegankelijker voor geworden. Er zal veel gezegd worden over de karakterontwikkeling en de pogingen om figuren als Herr Lipp te vermenselijken. Hier is een onmogelijk niveau van diepgang te vinden, samen met een scherp randje van bijtende satire en wegwerpafknappers. Sentiment is er met een brok in de keel, maar niet zo dik dat het de handeling verstoort. De muziek is goed, de uitvoeringen voorbeeldig en de animatie is prachtig naadloos; een mooie terugkeer naar het werk van Terry Gilliam en Ray Harryhausen. Kortom, er is een heleboel leuks aan de Apocalyps. Zoals zoveel tv-programma's was het nooit gemakkelijk om de grens te vinden tussen het prediken van de bekeerling en het introduceren van de niet-ingewijden bij de gladde, duidelijke stem van de Liga. Maar wat je voorkeur ook is, dit laatste bezoek aan de stad die 'You'll Never Leave' heet, is vreemd doortrokken van hoop en uiteindelijk heel, heel ontroerend.
For many the hit series was ten years of pitch black humour loaded with affectionate parodies of classic films and a hilarious assortment of over a hundred characters with instantly recognisable catchphrases. Few shows have survived transition from radio to TV to stage show to film but The League of Gentlemen have achieved it with suitable aplomb.<br /><br />The talented writer/performers had initially envisioned a Monty Python style medieval adventure, but as soon as writing began they soon realised that the characters they have lived with had become very real and deserved better. With that, the Royston Vasey folk realise their very existence is under threat as the writers decide to disregard the fictitious town and work on a 17th Century romp instead.<br /><br />With the exception of Michael Sheen playing much unseen League member Jeremy Dyson, The League play pretty unlikeable caricatures of their real life personae as well as the familiar faces of Tubbs ("I made a little brown fishy"), nightmare inducing sexual predator Herr Lipp, butcher Hilary Briss and an unlikely hero - irate businessman Geoff Tibbs. New faces appear when the third reality appears, it's here we are treated to charming and funny cameos from veteran actors and popular TV stars. For many this will be a really enjoyable 90 minutes.<br /><br />'Apocalpse is not going to please everyone though. Working on this level of post modernism has been done a few times before now and may seem all too familiar to audiences raised on irony drenched teen successes kick-started by the likes of Wes Craven having a New Nightmare. It also takes a lot of confidence in an audience to keep up with a high concept story so there are moments of exposition and dialogue that serve only to confirm what most in the audience already know. Comedy as a genre is formulaic but it's now unheard of for a British film not to fall back on the huge back catalogue of TV stars to fill short amounts of screen time. It's also hard to believe the creators ever wanted their offspring killed off, which is perhaps why some of the role reversal doesn't always quite hit the mark. Would Hilary Briss have wanted to try save Royston Vasey in the series?<br /><br />However, while the show's deliciously dark vein has almost all but disappeared but is arguably more accessible for it. Much will be said about the character development and efforts to humanise the likes of previously one joke incarnations like Herr Lipp. It is here an impossible level of depth can be found along with a harsh streak of biting satire and throwaway put downs. Sentiment is there with a lump in the throat but not sugar coated thickly enough to intrude on the action. The music is good, performances exemplary and the animation is wonderfully seamless; a nice throwback to Terry Gilliam and Ray Harryhausen's work. In short, there's a lot to like about the Apocalypse. Like so many TV to film transfers it was never going to be easy finding the line between preaching to the converted and introducing the uninitiated to the League's slick and distinct voice. But no matter what your preference is, this last trip to the town which 'You'll Never Leave' is oddly lined with hope and ultimately very, very touching.