Ik herinner me nog dat ik voor het eerst naar Satya keek. Ik was helemaal ondersteboven. Dit was een film die heel anders was dan de andere Gangster-films die ik had gezien. Zo realistisch, zo Mumbaiyya en zo geloofwaardig. Ondanks 'Company' (wat een heel goede poging was) en 'Vaastav' (die meer gericht was op de reis van de hoofdpersoon) die het dichtst in de buurt kwam, kon geen enkele onderwereldfilm aan Satya tippen.<br /><br />Toen ik voor het eerst naar Ab Tak 56 keek, zei ik tegen mezelf: 'Indian Cops hebben nu hun eigen "Satya". Het citaat van Nietzsche in het begin zegt je dat dit geen gewone film is. aan het begin van de film is de ontspannen manier waarop de film wordt uitgevoerd. Er zit een kil en eng gevoel aan vast omdat je beseft dat het deel uitmaakt van hun routine.<br />Ab Tak 56 is niet het verhaal van een eerlijke agent of een corrupte agent, maar van een agent die bereid is te doen wat nodig is om van de misdadigers af te komen als alle wettelijke middelen zijn uitgeput. Met eenvoudige shots en camerastandpunten slaagt regisseur Shimit Amin erin de essentie van de personages te vangen en de film realistisch en ruw te maken. Het lijkt niet nodig te zijn om te editen en dat is dus effectief. De muziek is ook indrukwekkend en meeslepend en blijft je lang bij, lang nadat je hem hebt gehoord. Ik heb de bioscoopzaal verlaten.<br />Maar wat voor mij echt de kers op de taart is, zijn de dialogen en het superieure acteerwerk van elk personage. Sandeep Srivastava heeft het als tekstschrijver briljant gedaan. Als ik mijn favoriete dialogen ga opsommen, ben ik bang dat ik uiteindelijk het hele script van de film zal herschrijven.<br />De film gaat prat op een paar schitterende optredens. Yashpal Sharma is weerzinwekkend als inspecteur Imtiaz Siddiqui en Jeeva als plaatsvervangend commissaris Suchak ook. Revathi, Hrishita Bhatt, Mohan Agashe en Kunal Vijaykar hebben kleine rollen die ze perfect spelen. Nakul Vaid als het groentje Jatin Shukla was een openbaring. De scène waarin hij aarzelend de gewonde gangster neer moet schieten... O, mijn god! Hij krijgt les van Sadhu Aghashe en gelooft heilig in hem.<br />Prasad Purandhare als Zameer Zafar is indrukwekkend. Zijn gesprekken met Sadhu zijn echte juweeltjes van dialogen. Nog nooit heeft een film in de Indiase bioscoop zo'n prachtige relatie tussen een smeris en een gangster tot stand gebracht.<br />Niet dat ik voor deze film geen fan van Nana Patekar was, maar deze film heeft me van een fan een fan gemaakt. Nana als inspecteur Sadhu Agashe geeft de voorstelling van mijn leven en is een van de beste die ik ooit in de Hindi-bioscoop heb gezien. Van de manier waarop hij praat tot de uitdrukking op zijn gezicht, van de manier waarop hij zijn sigaret aftikt tot de manier waarop hij van zijn thee nipt.' Het is bijna alsof Nana niets verkeerd kan doen. Hij is op zijn best in elke scène, vooral als hij Jatin leert hoe het politiekorps werkt. Zijn koele, beheerste manier van doen is soms angstaanjagend. Door zijn manier van praten en zijn lichaamstaal ben ik ervan overtuigd geraakt dat hij een van de beste acteurs van het land is. Het is jammer dat hij voor deze film geen prijzen heeft gewonnen.<br />En ten slotte, maar niet in het minst, is Shimit Amin briljant in het bijeenbrengen van al dit talent en het ten volle uitbuiten om een modern meesterwerk van de Indiase cinema te creëren. In een branche die er misselijkmakend veel aan gewend is om hier en daar een verhaal naar boven te halen, pakt Amin een origineel script en brengt het met een prachtige behandeling tot leven. Ik hoop maar dat hij doorgaat met zijn geweldige werk en niet toegeeft aan de Bollywood-isering! Als hij dat kan, weet ik zeker dat hij in de komende jaren een factor is om rekening mee te houden.
I still remember watching Satya for the first time. I was completely blown away. Here was a movie that was very different so from the other Gangster films that I had seen. So realistic, so Mumbaiyya and so believable. Despite "Company" (which was a very good effort) and "Vaastav" (more focused on the journey of the protagonist) which came close, no underworld movie could ever live up to Satya.<br /><br />When I watched Ab Tak 56 for the first time, I said to myself "Indian Cops have their own 'Satya' now". The quote by Nietzsche in the beginning itself tells you that this is no ordinary film. What strikes you about the "encounter" at the start of the film is the relaxed manner in which it is carried out. There is a cold and scary feel to it cos you realize that it is part of their routine.<br /><br />Ab Tak 56 is not the story of an honest cop or a corrupt cop but of a cop who is ready to do what it takes to get rid of the criminals when all lawful means are exhausted. With simple shots and camera angles, director Shimit Amin manages to capture the essence of the characters and gives a realistic and rough feel to the movie. Editing seems non-existent and hence effective. The music is also impressive and haunting and stays with you long after you've left the movie hall.<br /><br />But for me, what really takes the cake are the dialogues and the superlative acting from each and every character. Sandeep Srivastava has done a brilliant job as the dialogue writer. If I start listing my favourite dialogues, I'm afraid I'll end up re-writing the entire script of the movie.<br /><br />The movie boasts of some stellar performances. Yashpal Sharma is detestable as Sub-Inspector Imtiaz Siddiqui and so is Jeeva as Joint Commissioner Suchak. Revathi, Hrishita Bhatt, Mohan Agashe and Kunal Vijaykar have small roles which they play to perfection. Nakul Vaid as the rookie Jatin Shukla was a revelation. The scene where he has to hesitantly shoot the wounded gangster  Oh My God! He learns under the tutelage of Sadhu Aghashe and firmly believes in him.<br /><br />Prasad Purandhare as Zameer Zafar is impressive. His conversations with Sadhu are real jewels of dialogue writing. Never before in Indian cinema has any film brought out such a beautiful relation between a cop and a gangster.<br /><br />Not that I have not been a fan of Nana Patekar before this film but this film pushed me from a fan to a devotee. Nana as Inspector Sadhu Agashe gives the performance of a lifetime and one of the best I've ever seen in Hindi cinema. From the way he talks to his expressions, from the way he taps his cigarette to the way sips his tea  it's almost as if Nana can do no wrong. He is at his best in each and every scene especially when he's teaching Jatin about how the police force functions. His cool and composed manner of doing things is scary at times. His dialogue delivery and body language had me convinced that he is one of the finest actors in the country. It's a shame that he did not win any popular awards for this one.<br /><br />Last but in no way the least, Shimit Amin does a brilliant job of bringing all this talent together and exploiting them to the fullest to come up with a modern masterpiece of Indian cinema. In an industry that is sickeningly accustomed to lifting stories from here and there, Amin takes an original script and brings it to life with a beautiful treatment. I just hope that he continues the great work and doesn't give in to Bollywood-isation! If he can do that, I'm sure he'll be a force to reckon with in the coming years.