Journalist Bob Woodwards vernietigende, onsamenhangende en soms verdachte verslag van de opkomst en ondergang van acteur John Belushi wordt een volkomen verkeerd beoordeelde film, een nevelige 'fantasie' geregisseerd door Larry Peerce alsof hij iets scherps en vitaals doet. Michael Chiklis wordt (jaren voor zijn doorbraak met 'The Shield') in de niet benijdenswaardige positie geplaatst om Belushi te portretteren, een post-mortem reis door zijn leven te maken en die 'Saturday Night Live'-fragmenten te herscheppen die nu deel uitmaken van de geschiedenis van de televisie. Het is alsof je kijkt naar iemand die probeert Lucy Lucille Ball te overtreffen <0xE2><0x80><0x93> het lukt niet. De reden waarom er zo'n verdriet was om Belushi's dood was omdat hij uniek was. Het is grappig in een eerste scène waarin iemand uit het lijkenhuis probeert te ontsnappen. Maar het is een riskante onderneming en geen enkele acteur <0xE2><0x80><0x93> hoe getalenteerd ook <0xE2><0x80><0x93> zou hem hebben kunnen redden.
Journalist Bob Woodward's blistering, scattershot and sometimes suspect account of actor John Belushi's rise and fall becomes a wholly misjudged movie, a nebulous "fantasy" directed by Larry Peerce as if he were doing something edgy and vital. Michael Chiklis (years before his breakthrough on "The Shield") is put in the unenviable position of portraying Belushi, taking a post-mortem trip through his life, recreating those "Saturday Night Live" skits which are now part of TV history. It's like watching someone try to out-Lucy Lucille Ball--it can't be done. The reason why there was such sorrow at Belushi's death was because he was one of a kind. Chiklis makes a commendable attempt at looking the part, and he's funny in an early scene trying to escape from the morgue. Still, it's an uphill venture and no actor--no matter how talented--could have saved it. * from ****