De figuur van keizerin Elizabeth van Oostenrijk (1837-1898) wordt inderdaad voornamelijk geassocieerd met Romy Schneider en de Sissi-trilogie van Ernst Marischka (1950), waarin schoonheid, zachtheid, lieftalligheid maar ook geschiedenis altijd aanwezig zijn. Dit was de Sissi, voor sommigen misschien een mythe, maar voor anderen een krachtige weergave. De geest van de grootsheid van de Habsburgers en de geest van de Beierse eenvoud en rechtlijnigheid hebben veel van die films beïnvloed. Ze hadden gewoon een ziel. Maar de film van Jean Daniel Verhaeghe, die vijftig jaar later werd gemaakt, lijkt een verkeerde weergave van de keizerin en haar leven. Het lijkt een poging om iets anders te laten zien, om enig realisme te onthullen als remedie tegen zoetheid; toch komt het niet bij me op om er veel aan toe te voegen, maar om het hele verhaal van veel dingen te beroven. Ik zal dat nader analyseren.<br />In september 1898 scheept Sissi zich in in de haven van Genève. Vergezeld door haar kamenierster gaat ze op bezoek bij dr. Mayer (Didier Bezace) die ze het hele levensverhaal gaat vertellen om zichzelf in dit tragische leven te vinden. De handeling bestaat uit flashbacks naar belangrijke momenten in Sissi's leven, maar die momenten worden chaotisch gepresenteerd en daarom kan iemand die niet veel van de Oostenrijkse geschiedenis af weet volkomen misleid of in de war worden gebracht. Er wordt veel aandacht besteed aan Sissi's leven. De scène van haar huwelijksnacht is een fiasco. Niemand heeft een keizerin ooit zo behandeld (en dan heb ik het over het uitkleden en de betaling). De nadruk die op het feit dat Sissi verkeerd wordt begrepen wordt gelegd, is historisch gezien echter juist; de punten dat haar standpunten verschillen van die van de andere hovelingen, zijn niet de echte. Waar is haar verlangen naar vrede? Waar is haar liefde voor haar land? Waar is haar liefdadigheid? Sissi lijkt heel elegant, modern en liberaal te zijn (vanuit het gezichtspunt van de 21e eeuw). Ze geeft vooral om haar uiterlijk, wat historisch gezien niet waar is. Sissi had een innerlijk leven dat in de film niet te zien is. De zin wordt door haar uitgesproken en het blijkt het beeld te zijn dat in de film van Sissi wordt geschetst. Sissi verafschuwt de monarchie, wat een duidelijke kritiek op het Oostenrijkse imperium is. Bovendien accepteert ze gedeeltelijk de anarchistische bewegingen en geeft ze, tot mijn grote verbazing, haar man, keizer Franz Josef, de schuld van de dood van hun zoon Rudolph. Waar staat in de geschiedenis dat Sissi in Mayerling aanwezig was? Sissi's relatie met Sophie, de wettige moeder, wordt beter weergegeven, maar de scène van Sophies dood lijkt nauwelijks authentiek en de conversatie een beetje clichématig.<br />Het spijt me dat ik zoveel kritiek heb, maar een ander cruciaal aspect van de film dat ik hier zwak vind, zijn de voorstellingen. Hoewel Arielle Dombasle haar momenten heeft als Sissi, past ze over het algemeen niet in de rol. Ze lijkt meer op een 'femme fa verhaal' dan op een tragische keizerin. Haar make-up is ernstig onnauwkeurig en haar gebaren als keizerin ook. Malik Zidi is iets beter als Rudolph en kan in het algemeen worden beschouwd als degene die de waarde van de optredens verhoogt. Maar Stephane Audran doet niet speciaal haar best als Sophie: je krijgt gewoon niet de indruk dat ze Sissi verafschuwt. Ze verafschuwde haar wel vanwege Sissi's jeugdige leeftijd terwijl ze werd gekroond, vanwege haar gedrag, haar levensstijl en haar geloof. Deels komt dat in de film naar voren, maar dat is beslist niet genoeg. Maar de grootste vergissing is, denk ik, Julien Hans Capua als Andrassi. Andrassi was een graaf met trots, eergevoel, vaderlandsliefde... hier lijkt hij een soort losbol die alleen maar met zijn koningin naar bed wil. En de vertolking is zo zwak dat deze voorstelling heel erg bleek is. De juiste keuze is Tatjana Ivanova als Catherine Schratt, ze past echt bij de rol met haar uiterlijk en haar gebaren. Maar helaas heeft haar rol op het witte doek niet veel tijd nodig.<br />Een goed punt van deze film zijn de kostuums en de mooie, authentieke locaties. De haven van Genève is goed in beeld gebracht en het moment van Sissi's dood lijkt een goede verrassing uit de film. Het ziet er niet uit zoals het in werkelijkheid was, maar vanuit symbolisch oogpunt is het een goed moment... de keizerin loopt rond en weet niet dat dit haar laatste moment is. Zo moet ze zich hebben gevoeld, zo heeft een krankzinnige man een deel van de grootheid van de wereld vernietigd. Een ander goed moment was wanneer Sissi op Corfu met haar zoon Rudolph praat. Maar zulke momenten zijn zeldzaam.<br />Kortom, het is geen goede film. Hij vervormt een heel belangrijke historische figuur, een belangrijke historische tijd, hij probeert de lieflijkheid van de Sissi-trilogie te verdoezelen, maar lijkt niets creatiefs te bieden. Charme is verdwenen, grandeur is verdwenen en de geschiedenis wordt genegeerd! Niet de moeite waard om naar op zoek te gaan!
The figure of empress Elizabeth of Austria (1837-1898) is, indeed, mostly associated with Romy Schneider and the Sissi trilogy by Ernst Marischka (1950s) where beauty, gentleness, sweetness but also history are ever present. This was the Sissi, perhaps myth for some; however, a powerful portrayal. The spirit of the Habsburgs' grandeur as well as the spirit of the Bavarian simplicity and straightforwardness influenced much those films. Simply, they did have a soul. However, Jean Daniel Verhaeghe's film, though made 50 years later, appears to be a wrong depiction of the empress and her life. It seems to be an attempt to show something different, to reveal some realism as a cure to sweetness; yet, it does not occur to add a lot but rather deprives the whole story of much. Let me analyze that in more details.<br /><br />September 1898, Sissi embarks at the port of Geneva. Accompanied by her court maid, she goes to visit Dr Mayer (Didier Bezace) whom she is going to tell the whole life story in order to find herself in this tragic life. The action consists of flashbacks to important moments in Sissi's life, yet these moments are chaotically presented and, therefore, someone not very knowledgeable of Austrian history may get totally misled or confused. Much attention is drawn on Sissi's bad marriage with the emperor Franz Josef. The scene of her wedding night is a failure. No one treated an empress like that (I mean undressing and payment). The focus on Sissi being misunderstood is right historically, however, the points that her views differ from the rest of the courtiers' are not the true ones. Where is her desire for peace? Where is her love to her nation? Where is her charity? Sissi appears to be rather very elegant, modern, liberal (from the 21st century's point of view). She foremost cares for her looks which is not true historically. Sissi had an inner life which is not showed in the film. "Once women will wear trousers" is a sentence said by her and occurs to be the image of the Sissi presented in the movie. Sissi detests monarchy, which is the film's noticeable criticism towards Austrian empire. Moreover, she partly accepts anarchist movements and, to my very surprise, she blames her husband, emperor Franz Josef, for the death of Rudolph, their son. Where is any mention in history that Sissi was present in Mayerling? Sissi's relation with Sophie, the mother in law, is better shown, however the scene of Sophie's death seems barely authentic and the conversation a bit of cliché.<br /><br />Sorry to criticize so much but another crucial aspect of the movie which I find weak here are performances. Although Arielle Dombasle has her moments as Sissi, she generally does not suit to the role. She looks more like a "femme fa tale" than a tragic empress. Her make up is seriously inaccurate as well as most of her gestures as the empress. Malik Zidi is a bit better as Rudolph and may be regarded as the one raising the value of the performances, in general. Yet, Stephane Audran does no special job as Sophie: you simply don't get the impression of why she detests Sissi. She did despise her for the sake of Sissi's young age while crowned, for the sake of her behavior, lifestyle and her believes. Partly it appears in the movie but definitely that is not enough. But the greatest mistake is, I think, Julien Hans Capua as Andrassi. Andrassi was a count with pride, honor, patriotism...here, he appears to be a sort of libertine thinking only to make love to his queen. And the portrayal is so weak that this performance is very very pale. The accurate choice is Tatyana Ivanova as Catherine Schratt, she really fits to the role with her looks and her gestures. But, unfortunately, her role does not require much time on screen.<br /><br />A good point of this movie are some costumes and pretty authentic locations. The port of Geneva is well presented and the moment of Sissi's death occurs to be a good surprise from the movie. It does not appear to be how it really was; however, the moment is good from the symbolical perspective...the empress walks and knows nothing that this is her final moment. That is how she must have felt about it, that is how one insane man destroyed a part of greatness of the world. Another good moment visually was when Sissi talks to her son Rudolph on Corfu. But these moments are rare.<br /><br />In sum, it's not a good film. It distorts a very eminent historical figure, a significant historical time, it tries to cure the sweetness of Sissi trilogy but appears to offer nothing creative. Charm is gone, grandeur is gone and history is ignored! Not very worth seeking out! 3/10