Het echte probleem met dit verhaal is dat er niet veel verhaal in zit. Er is nauwelijks een plot. Weduwe koopt een elektrische oma voor haar kinderen. Een van de kinderen verzet zich tegen de elektrische oma. Dan accepteert hij haar uiteindelijk. Dan worden de kinderen groot en gaat de oma weg. Er gebeurt eigenlijk heel weinig. Het is meer een uitgangspunt dan een verhaal.<br />Bovendien, als je het van zijn sentimentaliteit ontdoet, heb je een verhaal dat al eerder is verteld, en beter nog: de Eenzame. Zelfde basisprincipe: aanvankelijk kan iemand de liefde van een robot niet accepteren, omdat het alleen maar een machine is, maar uiteindelijk geeft hij toe en gaat hij van de robot houden. Het grootste verschil is dat The Lonely veel krachtiger is, omdat zowel de hoofdpersoon als wij, het publiek, met een schok weer terug zijn in de werkelijkheid en we ons moeten herinneren dat de robot uiteindelijk niet meer is dan een mechanisme.<br />Ik vind het verhaal ook zeer gebrekkig in de zin dat de elektrische grootmoeder té perfect is. Ze is niet alleen'menselijk', ze is'supermenselijk'. Ze is'verstandiger' dan een echt mens, ze vertoont geen enkel spoor van mechanischheid, en ze laat uit het niets knikkers verschijnen. Het is eerlijk gezegd een regelrechte aanslag op mijn geloofwaardigheid om te denken dat ze een machine is.
The real problem with this story is that there's not much story to the story. There's hardly any plot to speak of. Widower buys an electric grandma for his kids. One kid resists electric grandma. Then finally accepts her. Then the kids grow up and grandma leaves. Really, very little happens. It's much more of a premise than a story.<br /><br />Moreover, strip it of it's schmaltz, and you have a story that had already done before, and better: The Lonely. Same basic idea: person initially can't accept the love of a robot, because it's just-a-machine, then eventually yields and comes to love the robot. The biggest difference is that The Lonely is much more powerful, as both the protagonist and we, the audience, are shocked abruptly back to reality and forced to remember that in the end the robot really is just a mechanism.<br /><br />I also find the story highly flawed in that the electric grandmother is just *too* perfect. She's not only "human", she's *super-human*. She's *wiser* than a real person, she has no traces of mechanicalness to her at all, and she makes marbles appear out of thin air. It frankly really chafes at credulity to think that she's a machine.