'Traffik' gaat, ondanks de titel, niet echt over drugs. In de beste traditie van het kruistochtachtige Britse tv-drama analyseert en moraliseert 'Traffik' over zijn ogenschijnlijke onderwerp, dat niet een of andere mythische gesel is, maar een matrix of proces met herkenbare sociale, economische en historische wortels, oorzaken en gevolgen. Er zit bijna iets wetenschappelijks in de manier waarop de film vier personages uit spectaculair verschillende wereld- en klasseachtergronden laat zien: een papaverkweker die door armoede en een cynische regering in de Pakistaanse onderwereld wordt geduwd; de Engelse, ex-Olympische zwemster en echtgenote van een drugsbaron die terechtstaat wegens handel in verdovende middelen; twee schuifelende Duitse politieagenten wier vastbeslotenheid om de laatste te veroordelen evenzeer voortkomt uit klassendrift als uit enig geloof in de wet; en een Tory-senator wiens dochter, die in Cambridge had gestudeerd, verslaafd is geraakt. De feiten, die normaal gesproken geruststellende markeringen op een kaart zijn, zijn duidelijk niet genoeg <0xE2><0x80><0x93> hoe meer feiten we krijgen, hoe minder controle we lijken te hebben over de situatie. Pas als Jack, het morele centrum van de film, de man die alle verhaallijnen met elkaar verbindt, naar het hart van de drugswereld reist en leert zijn huichelachtige hypocrisie af te leggen (die het gebruik van drugs verwerpt, maar weigert er veel geld in te steken om het probleem aan te pakken, en de omstandigheden creëert, via verschillende vrijemarktinitiatieven, waar het drugssmokkelen gedijt. Precies zoals de antihelden van de oude Warners' film. In werkelijkheid waren de gangsterfilms in werkelijkheid de modellen van de Amerikaanse kapitalisten, dus zijn de gangsters het ideaal dat door Thatcher en Reagan werd omarmd) dat de realiteit van het probleem in elk geval kan worden erkend.<br />Zoals ik al zei, gaat 'Traffik' niet echt over drugs. Zoals Jack eindelijk inziet, nadat hij als Tory-minister is ontslagen, zijn drugs niet echt het probleem. Het is een samenleving die is ontmanteld door een vrouw die zei dat zoiets niet langer bestond (zoals blijkt uit Jacks niet-bestaande gezinsleven), waarbij systematisch de overgrote meerderheid van de mensen van hoop en geluk wordt beroofd, van wie een toenemend aantal aan de drugs raakt.<br />Wat het meest beangstigend is aan 'Traffik' is het feit dat het over drugs gaat. Het zijn niet de grafische, verlammende afbeeldingen van drugsmisbruik (waarvan het technische detail ironisch genoeg de presentatie van meer 'legitieme', mondelinge, feitelijke informatie weerspiegelt), maar de dystopische visie van een Groot-Brittannië zonder enige vreugde, schoonheid of gemeenschap, een naargeestige woestenij van vervallen huurkazernes en zielloze moderniteit, een samenleving van defaitisten die klaarstaan om de rietdekkers- en smokkelaars hun werk te laten doen.<br />Dit is niet zomaar een modern Brits verhaal <0xE2><0x80><0x93> het beschrijft de neergang van een rijk dat gebouwd is op handel die is gereduceerd tot wetteloze drugssmokkel. Het is zeker van belang dat de andere locaties in het programma Duitsland en Pakistan zijn, belangrijke agenten in de neergang van het rijk. Hier komt de oude keizerlijke amoraliteit weer tot leven, de voorheen tot slaaf gemaakte slachtoffers, hun lichamen misbruikt door de macht van hun meesters, terugkerend naar het keizerlijke centrum, Londen. Het zaad van haar verval wordt letterlijk in hun lichamen meegedragen, de belichaming van de angsten van al die gotische romans uit het eind van de negentiende eeuw.<br />'Traffik' is een van de grote successen van de Britse televisie en is in veel opzichten beter dan de recente Hollywood-remake. De politieke focus is duidelijk scherper <0xE2><0x80><0x93> Jacks verval is veel effectiever dan dat van Wakefield omdat hij, als agent van het regeringsbeleid en als slechte vader, een groot deel van het probleem vormt, terwijl de enige echte politieke tekortkoming van de Amerikaan zelfgenoegzaamheid is. In bijna alle gevallen is de karakterisering strakker en veel plausibeler (vergelijk Lindsay Duncans staalharde Helen, al gebeten door ervaring en mislukking, met haar zogenaamd oppervlakkige tegenhanger).<br />In tegenstelling tot de dubieuze raciale onderstroom van 'Traffic' (dat Mexico donker en Ander maakt; de ultieme WASP-horror is seks met een zwarte man), is het portret van Pakistan rijk, tragisch getekend, met verontrustende argumenten over de bescherming van drugs, afgewisseld met scènes van gruwelijk geweld. De onontwarbare verbinding tussen publiek en privé is deskundig. Visueel is de film opmerkelijk inventief, zonder ooit opzichtig of 'cinematisch' te zijn, vooral in de laatste aflevering, waar de gebouwen en decors lijken te bewegen naarmate het systeem dichterbij komt. Net als bij de remake voelt hij de behoefte om fragmenten te omarmen, maar dan is het overheersende gevoel van verspilling en verlies veel vernietigender.
'Traffik', despite its title, is not really about drugs. In the best tradition of crusading British TV drama, 'Traffik' analyses and moralises about its ostensible subject, which is not some mythical scourge, but a matrix or process with identifiable social, economic and historical roots, causes and effects. There is something almost scientific in the way the film takes four sets of characters from spectacularly separate global and class backgrounds - a poppy grower forced into the Pakistani underworld by poverty and a cynical government; the English, ex-Olympic swimmer wife of a drugs baron on trial for trafficking; two shambling German policemen whose determination to convict the latter arises as much from class anger as any faith in the law; and a Tory junior minister whose Cambridge-student daughter has become an addict.<br /><br />'Traffik' is unapologetically didactic - from the early scenes of Jack Lithgow in Pakistan, investigating the government's success in eliminating drugs before sanctioning more British aid, we are bombarded with facts about the problem. But these 'facts' come from a variety of sources - dissembling government representatives; left-wing lawyers with vested (ideological and domestic) interest in the corruption; poor farmers who need to grow poppies to survive. <br /><br />Facts, normally reassuring markers on a map, are clearly not enough - the more facts we get, the less controllable the situation seems. It is not until Jack, the film's moral centre, the man who connects all the narrative threads, actually journeys into the heart of the drugs darkness, learns to shed his tory hypocrisy (deploring the use of drugs, but refusing to put any serious money into tackling the problem, and creating the conditions, through various free market initiatives, where drug-traffiking flourishes. Just as the anti-heroes of the old Warners' gangster films were actually model American capitalists, so the traffikers are the ideal being espoused by Thatcher and Reagan) that at least the reality of the problem can be acknowledges. <br /><br />Like I say, 'Traffik' isn't really about drugs. As Jack finally recognises, after being sacked as a Tory minister, drugs isn't really the problem. It's a society dismantled by a woman who said there was no longer any such thing (as proved by Jack's non-existent family life), systematically depriving the vast majority of people of hope and happiness, increasing numbers of whom turn to drugs. <br /><br />What is most frightening about 'Traffik' is not the graphic, numbing depictions of drug abuse (the technical detail of which ironically reflects the presentation of more 'legitimate', verbal factual information), but the dystopian vision of a Britain stripped of any joy, beauty or community, a bleak wasteland of derelict tenements and soulless modernity, a society of defeatists ready for the thatcherite smugglers and barons to ply their trade. <br /><br />This isn't just a contemporary British story - it records the decline of an Empire built on trade reduced to lawless drug traffiking. It is surely significant that the other sites in the programme are Germany and Pakistan, crucial agents in the Empire's decline. Here the old imperial amorality comes home to roost, the formerly enslaved victims, their bodies abused by their masters' power, returning to the Imperial centre, London, the seeds of its decline literally carried in their bodies, embodying the fears of all those late 19th century gothic novels.<br /><br />'Traffik' is one of the great achievements of British TV, and is in many ways superior to the recent Hollywood remake. The political focus is obviously sharper - Jack's decline is much more effective than Wakefield's because he, as agent of government policy, as well as a bad father, is very much part of the problem, whereas the American's only real political flaw is complacency. In almost every case, characterisation is tighter and much more plausible (compare Lindsay Duncan's steely Helen, already bitten by experience and failure, and her risibly superficial counterpart). <br /><br />Unlike the dubious racial undercurrent of 'Traffic' (making Mexico dark and Other; the ultimate WASP horror being sex with a black man), the portrait of Pakistan is richly, tragically drawn, with disconcerting arguments about drug protection punctuated by scenes of gruesome violence. Throughout, the inextricable linking of public and private is expert. Visually, the film is remarkably inventive, without ever being flashy or 'cinematic' - especially in the last episode, where the buildings and decor seem to move as the system closes in. If 'Traffik', like its remake, feels the need to shore fragments, then the prevailing sense of waste and loss is much more damning, Jack's speech bitterly despairing.