'Edge of the City' is ook een film die veel te danken heeft aan 'On the Waterfront'. Van de NYC-locaties tot de score, tot de overtuiging dat je in alle problemen die je tegenkomt, op de een of andere manier je fouten recht kunt zetten.<br />'Edge' gaat ook over ideeën als loyaliteit en racisme. Naar mijn mening slaagt de film daar niet in, zoals 'Waterfront'. In 85 minuten raast de film door de opbouw van relaties en legt alles zo snel vast dat veel ervan geforceerd en ongeloofwaardig lijkt.<br />Possible Spoilers**<br /><br />De relatie tussen Sidney Poitier en John Cassavettes had in het begin beter ontwikkeld kunnen zijn. Dat is niet zo. Ik kan niet geloven dat deze twee personages, van twee heel verschillende plaatsen, zo snel zo'n sterke relatie hebben kunnen opbouwen.<br />Ik denk dat het hele liefdessubstituut met Cassavettes geëlimineerd had kunnen worden. Hij is zo onhandig met een vrouw dat het pijnlijk wordt om naar te kijken. De enige reden waarom het in de film zit, is dat zij hem kan motiveren om op het eind het juiste te doen. Er zijn andere manieren waarop ze dat hadden kunnen laten zien. Ik had ook graag een paar scènes van Axel in het leger willen zien om te illustreren waarom hij is zoals hij is.<br />De acteerprestaties zijn uitstekend. Poitier is geweldig in een rol die prachtig geschreven is. Zijn rol als Tyler is interessant en gelaagd, en (vooral voor 1957) een man met zelfvertrouwen, respect en intelligentie. Cassavettes als Axel North, hoewel heel goed, lijkt niet helemaal geschikt voor die rol. Warden is geweldig als de baas die Axels geheim kent (hoewel zijn vechtscène met Cassavettes aan het eind afschuwelijk geënsceneerd is. Te veel wegwerpdozen). Ik vond Ruby Dee geweldig in de rol van Poitiers vrouw.<br />Over het geheel genomen is 'Edge of the City' een slimme film met een heel goede cast, die te veel zijn best doet om een interessante film in de stijl van noir te zijn, zonder de tijd te nemen om het drama te laten groeien.<br /><br />7 van de 10.
"Edge of the City" is another movie that owes a lot of credit to "On the Waterfront". From it's NYC locations, to its score, to the belief that whatever trouble you may be in, you can somehow right your wrongs.<br /><br />"Edge" also deals with ideas like loyalty and racism. In my opinion, that is where the movie does not succeed like "Waterfront". At 85 minutes the movie rushes through the establishment of relationships, and ties everything up so quickly that much of it seems forced and unbelievable.<br /><br />Possible Spoilers****<br /><br />The relationship between Sidney Poitier and John Cassavettes could have been further developed in the beginning. I don't believe that these two characters, from two very different places would have built such a strong relationship so quickly. <br /><br />I think that the whole love sub-plot with Cassavettes could have been eliminated. He is so awkward with a woman that it becomes painful to watch. The only reason why it is in the movie is so that she can motivate him to do the right thing at the end. There are other ways that they could have shown this. I would have also liked to see some scenes of Axel in the army to illustrate why he is the way he is.<br /><br />The acting is excellent. Poitier is terrific in a role that is beautifully written. His role as Tyler is interesting and multi-layered, and (especially for 1957), a man who is confident, respected, and intelligent. Cassavettes, as Axel North, while very good, does not seem quite right for the part. Warden is terrific as the boss who knows Axel's secret (although his fight scene with Cassavettes at the end is staged horribly. Too many break-away boxes). I thought Ruby Dee was wonderful in role of Poitier's wife.<br /><br />On the whole, "Edge of the City" is a smart, movie with a very good cast that tries too hard to be an interesting noir style picture, without taking the time to let the drama build.<br /><br />7 out of 10