De film met zijn enkele set, minimale bezetting en rechttoe-rechtaan-fotograferen (op een paar korte special effects na) doet me denken aan een van die oude 60-minutenfilms die zo populair waren in de beginjaren van de televisie. Niettemin hangt de spanning zwaar in de lucht bij de arme oorlogsweduwe Ida Lupino als ze probeert om met haar semi-psychotische klusjesman Robert Ryan om te gaan voordat een van zijn stemmingswisselingen haar fataal wordt. En wie kan de gekwelde rol beter spelen dan die geweldige acteur Ryan. Hij was niet erg veelzijdig <0xE2><0x80><0x93> het is bijna pijnlijk om hem te zien komedie spelen. Maar niemand was beter in gekwetst idealisme (On Dangerous Ground) of de psychische pijn van deze film. Weinig acteurs konden met hun ogen zoveel uitdrukken als deze magere, torenhoge figuur. <br />Lupino's probleem is dat ze in haar huis opgesloten zit met een man die het ene moment vriendelijk en zachtaardig is en het volgende moment razend is. De spanning komt voort uit haar verschillende trucjes om hem tevreden te houden terwijl ze probeert te ontsnappen. Het is een regelrechte nagelbijter. Dit is niet een van Lupino's vele mooie 'zielige' rollen waar ze zo goed in was. In plaats daarvan is het een rol die veel mindere actrices goed genoeg hadden kunnen spelen. Mijn favoriete scène is met Ryan en de brutale tiener Margaret Whiting. Ryan heeft nu al moeite met zijn mannelijkheid en met wat anderen over hem zeggen. Als Whiting dan binnenkomt en de aantrekkelijk uitziende Ryan de vloer ziet schrobben, wordt ze bedeesd en flirt ze met haar ontluikende seksualiteit. Ryan voelt dat er iets mis is en weert haar abrupt af <0xE2><0x80><0x93> finesse is niet zijn sterkste punt. Whiting voelt zich beledigd en valt zijn mannelijkheid aan door zijn werk 'vrouwenwerk' te noemen. Dat doet de deur dicht. Tot op dat moment is hij hoffelijk en professioneel met Lupino omgegaan, in een poging een normaal leven te leiden. Maar Whiting heeft de spijker op zijn kop geslagen. Nu kan hij er donder op zeggen dat Whiting de deur uit stuitert, zodat Lupino de prijs moet betalen. Het is een fascinerende scène, vakkundig gespeeld.<br />Hoe dan ook, dit is een van de ongeveer tien films die door Lupino en haar man zijn geproduceerd in een tijd dat het publiek zich van die kleine zwart-witfilms verwijderde om plaats te maken voor breedbeeldtelevisies. Wat een enorm getalenteerde vrouw was ze, zowel achter de camera als voor de camera. Ze verdient op zijn minst een ere-Oscar van de filmindustrie waaraan ze zo veel heeft bijgedragen.
The movie with its single set, minimal cast, and straightforward photography (except for a couple of brief special effects) reminds me of one of those old 60 minute playhouse dramas so popular during TV's early years. Nonetheless, the suspense hangs heavy over poor war widow Ida Lupino as she tries to deal with her semi-psychotic handyman Robert Ryan before one of his mood-swings kills her. And who better to play the troubled part than that great actor Ryan. He wasn't very versatile-- watching him essay comedy is almost painful. But no one was better at wounded idealism (On Dangerous Ground) or the psychic pain of this movie. Few actors could express as much with their eyes as this lean and towering figure.<br /><br />Lupino's problem is that she's locked up in her house with a man who is kind and gentle one moment and raging the next. The suspense comes from her various ploys to keep him happy while trying to escape. It's a nail-biter all the way. This is not one of Lupino's many fine "soulful" parts that she was so good at. Instead, it's a role many lesser actresses could have handled well enough. My favorite scene is with Ryan and bratty teenager Margaret Whiting. Ryan's already having difficulty with his masculinity and what others are saying about him. Then when Whiting walks in and finds the attractive-looking Ryan scrubbing the floor, she starts getting coy, flirting with her budding sexuality. Sensing trouble, Ryan abruptly fends her off-- finesse is not his strong suit. Insulted, Whiting attacks his masculinity by calling his work "women's work". That does it. Up to that point he's been courteous and professional with Lupino, trying to set himself on a normal path. But Whiting has hit his raw nerve. Now there's heck to pay as Whiting bounces out the door, leaving Lupino to pay the price. It's a riveting scene, expertly done.<br /><br />Anyway, this is one of the dozen or so films produced by Lupino and her husband at a time when audiences were moving away from these little black-and-whites in favor of wide-screen spectacles. Too bad. What a hugely talented figure she was both behind the camera and in front. She deserves at least an honorary Oscar from a movie industry to which she contributed so much.