**Mogen de Spoilers** verdrinken.<br />De hoofdfiguur, een edelman die Fallon heet, is gestrand op een eiland met personages die zo gestoord en dodelijk zijn dat hij beter had kunnen verdrinken. Graaf Lorente de Sade (uitgesproken als 'dee-saj') praat tegen zijn eigen hallucinaties en ziet alle indringers op het eiland als piraten. Hij slaat routinematig de stomme dienstmeid Anne en martelt zijn onwillige gasten in de kerker. Onbedoelde lachbuien worden veroorzaakt door de reusachtige 'Nubische' slaaf Sprinkhaan, die met een Diep Zuidelijk accent praat en de Sade helpt bij het opsporen van indringers in de stijl van HET GEVAARLIJKSTE GAME. De waanzinnige vrouw van de Sade, geteisterd door melaatsheid, zorgt voor een paar werkelijk angstaanjagende momenten als ze door de kerker zwerft en een hulpeloos geketende gevangene omhelst. De enige bijna normale persoon die te zien is, is Cassandra, die zichzelf tot een wetenschap heeft verheven. ('Vroeger was ik verpleegster, nu ben ik niet veel meer.') Zij en Fallon beramen hun ontsnapping en komen uiteindelijk een vijand tegen die angstaanjagender is dan De Sade en Mantis bij elkaar.<br />Deze film is in San Antonio opgenomen en geregisseerd door een man die beter horrorstrips kan tekenen dan horrorfilms. (Ik moet het meneer Boyette nageven: hij laat zijn fixatie op besmetting zien, net als in zijn strips.) Het lijkt een beetje op een melodrama van Andy Milligan, maar dan zonder de hakbijlen. De periode van de garderobe, de muziek uit de bibliotheek, het misbruik van de gehandicapten en de algehele misantropie maken dat je je afvraagt of Andy niet als adviseur is ingeschakeld. Milligan maakte echter betere kostuums en schreef betere dialogen. De technische blunders zijn te talrijk om ze hier op te sommen, maar je weet dat deze film in de problemen zit als je het begin van het scheepswrak ziet, dat eruit ziet alsof het in een aquarium is opgenomen. Bovendien had een film die in Texas is gemaakt echte spinnen en slangen moeten hebben in plaats van rubberen. _Glorious Eastmancolor_ geeft dit melodrama het opzichtige aanzien dat het zo rijkelijk verdient. Fallons eerste ontmoeting met de melaatse gravin is werkelijk afschrikwekkend, evenals de laatste scène van de film. Als de rest ook maar half zo aangrijpend was geweest, zou THE DUNGEON OF HARROW een horrorklassieker zijn geweest. In plaats daarvan is het een grappig stukje kul waar de schooiers om de verkeerde redenen dol op zullen zijn.
**May Contain Spoilers**<br /><br />The main character, a nobleman named Fallon, is stranded on an island with characters so looney and lethal he might have been better off drowning. Count Lorente de Sade (pronounced "dee-SAYd") talks to his own hallucinations and sees all intruders on the island as invading pirates. He routinely beats mute servant Anne and tortures his unwilling guests in the dungeon. Inadvertant laughs are provided by giant "Nubian" slave Mantis who talks with a Deep South accent and helps de Sade hunt down trespassers in the style of THE MOST DANGEROUS GAME. De Sade's crazed wife, ravaged by leprosy, provides some truly scary moments as she prowls the dungeon and embraces a helplessly chained prisoner. (This scene was viewed on late-night TV by many kids who carried the memory into adulthood.) The one nearly-normal person in sight is Cassandra, who has self-deprecation down to a science. ("I used to be a nurse, now I'm not much of anything.") She and Fallon plan their escape and ultimately encounter an enemy more fearsome than de Sade and Mantis combined.<br /><br />	This movie was shot in San Antonio and directed by a man more competent at drawing horror comics than making horror movies. (I'll say this much for Mr. Boyette--he does showcase his fixatation with contagion here, as he did in his comics.) It's rather like an Andy Milligan melodrama minus the meat cleavers. The period wardrobe, library music, abuse of the handicapped and all-around misanthropy makes one wonder if Andy wasn't called in as a consultant. However, Milligan made better costumes and wrote better dialogue. Technical gaffes are too numerous to list here but you know this flick is in trouble when you see the opening shipwreck, which looks like it was shot in a fish tank. Also, a film made in Texas should have had real spiders and snakes rather than rubber ones. Glorious Eastmancolor gives this melodrama the garish look it so richly deserves. Fallon's initial encounter with the leprous Countess is truly horrifying, as is the movie's parting shot. If the rest had been half as harrowing, THE DUNGEON OF HARROW would have been a terror classic. Instead it's a funny piece of schlock that trash-fiends will love, for all the wrong reasons.