Oké, het is best om naar te kijken als je ziek in bed ligt of niets anders te doen hebt. Maar de opschorting van het ongeloof dat je nodig hebt om deze film door te komen, is veelzeggend. Ten eerste, geloof je dat studentes in de moderne maatschappij DIT aan iemand geven in zo'n korte tijd, zelfs als je een 'heilige' Habitat-vrijwilliger bent die van autistische kinderen houdt? En de romance van 2 weken bloeit op in een briefwisseling die leidt tot Johns'strijd' of hij haar meteen na 11/9/01 weer in dienst moet nemen... ECHT? Hij vraagt haar wat ze moet doen. Elke vent die we kennen zou NIET aan de zijlijn zitten nadat die Towers waren neergestort (mijn man was er een van en ik hou van hem en ben trots op hem dat hij is gegaan) Johns personage is zo vlak. Hij is bijna uitdrukkingsloos de hele film lang. Hij ziet er goed uit, maar niet Spec Ops... hij lijkt onzeker, maar niet zelfverzekerd, stil in plaats van een herrieschopper, geen tatoeages, raakt betrokken bij een 'gevecht' met de kakkers dat eigenlijk niet meer is dan een duw- en trekpartij... loopt bijna de hele film rond zonder dekking op zijn hoofd... en er zijn overal militaire technische gebreken (epauletten ondersteboven?). De oorlogsscènes zijn stom... John en een andere vent gaan er in hun eentje vandoor... huh? En dan wordt die andere vent neergeschoten en sleept John hem 10 meter mee en begint maatjeshulp te verlenen voordat hij de omgeving veiligstelt of hulptroepen laat komen of zelfs maar met hun rug tegen de muur gaat staan... het is verdomme een vuurgevecht, je houdt pas op met vechten als het voorbij is... verdomme, ik had John wel in zijn rug willen schieten. Thuis, als de waarheid aan het licht komt en zij wijn morst... we haatten haar omdat ze in zijn bijzijn haar shirt uittrok... WAT? Zijn hart breken en hem dan tot overspel verleiden? Ze is een gestoorde slet. Het beste deel van de film is als hij bij haar wegrijdt... daar had hij tenminste nog een beetje zelfrespect en eergevoel. Over het algemeen een ongelooflijk verhaal en over het algemeen gaven we niets om die figuren of hun liefde.
OK, it's watchable if you are sick in bed or have nothing else to do. The suspension of disbelief required to get through this movie is significant though. First, in today's modern society do you believe college coeds get THAT committed to someone in that short of a period of time even if you are a "virtuous" Habitat volunteer who likes autistic kids? And the 2 week romance blossoms into a letter exchange that leads to John's "conflict" of whether to re-enlist right after 9/11/01...REALLY? He asks her what to do? Every guy we know was NOT gonna be sitting on the sidelines after those Towers came down(my husband was one of them and I love him and am proud of him for going) John's character is so flat. He's nearly expressionless the entire movie. He's good looking but not Spec Ops...he seems unsure not confident, quiet instead of a hell-raiser, no tattoos, gets into a "fight" with the preppy boys that is nothing more than a pushing match really...walks around without a cover on his head nearly the whole movie...and there are military technical flaws everywhere (epaulets upside down?). The war scenes are dumb...John and another guy heading off on their own...huh?, then other guy gets shot and John drags him 10 feet and starts giving buddy aid before securing the area or back-up arrival or even having their backs against cover...it's a gunfight for God's sakes, you don't stop fighting until its over...heck I wanted to shoot John in the back. Back home, when the truth is revealed and she spills the wine...we hated her for removing her shirt in his presence...WTH? break his heart and THEN tease him into adultery? She's a head case trollop. Best part of the movie is when he drives away from her...at least he had some self respect and honor there. Overall unbelievable story and we generally did not care about these characters or their love. Dismal!