Het Zwarte Slangensmoel is een daverend succes. Het is overdadig rijk, fantastisch georkestreerd, vreemd en omslachtig, uniek en visionair. In navolging van Hustle & Flow schildert Brewer zijn portret van het Amerikaanse Zuiden bijna als een mythologisch land dat je zou verwachten in een epos uit de Fantasie of het Oude Griekenland. En toch, zo hoog boven ons zweven zijn films nog altijd geworteld; geworteld in de diepste, donkerste grond die er bestaat.<br />Zoals in traditionele sprookjes schildert Brewer zijn portret in het Zwarte Slangensmoel met uitersten en overdrijvingen. Scherpe en grimmige karaktertrekken, gekoppeld aan zulke extreme daden als het aan een radiator ketenen van een halfnaakt blank meisje in een poging haar van haar zonden te verlossen, overdrijven en benadrukken de metafoor op dezelfde manier als extreme visuele technieken zoals die van sommige personages in Pleasantville die kleur hebben, de metafoor in die sprookjesfilm versterkten. Maar Brewer begint zijn film niet met 'eens op een dag'; in deze film en ook in Hustle & Flow presenteert Brewer ons een ander sprookje; een duistere, gotische fabel over seks, prostitutie en uiteindelijk verlossing. Deze thema's lopen als bloed door de aderen van de film en resoneren en bloeien in de donkere, broeierige omgeving. Maar ondanks deze extremen behandelt Brewer zijn personages als mensen en creëert hij buitengewoon goed uitgevoerde, driedimensionale karakters in Lazarus en Rae, met name in hun relatie met de vriendin van Lazerus in de apotheek, Angela, en de moeder van Rae.<br />Het acteerwerk is, in alle opzichten, volmaakt. Je krijgt het gevoel dat zowel Christina Ricci als Samuel L. Jackson geboren zijn om deze rollen te spelen. Hun karakters zijn zo intens en zo streng; het is voor de acteurs een nog grotere uitdaging om hun hoofd erbij te houden en realistische karakters te creëren. En ze slagen daar bewonderenswaardig in. Vooral Samuel L. Jackson verdwijnt volledig in zijn personage, dat als het tegenovergestelde fungeert van de meeste karakters die hij eerder heeft gespeeld. Met films als Pulp Fiction, Jackie Brown, Shaft en andere heeft hij voor zichzelf een typecast gemaakt van de 'ultieme stoere bink'. In Black Snake Moan speelt Jackson een oud, gebroken, verslagen en aards personage dat totaal verschilt van alles wat hij tot nu toe heeft gedaan. En eerlijk gezegd is het gewoon fantastisch. Wat echter als een grote verrassing komt, is de rolbezetting van Justin Timberlake, en meer in het bijzonder het feit dat hij een redelijk acceptabele indruk maakt. Natuurlijk heeft hij niet veel tijd op het witte doek, maar net als Brewer met _Luidruchtig_ in _Hustle & Flow_ weet hij Timberlake daadwerkelijk te laten acteren en te doen wat hij moet doen, zonder dat hij totaal niet overtuigend en irritant overkomt. Maar wat echt zo ongelooflijk geweldig is aan de film, is de sfeer die Brewer creëert. De landelijke zuidelijke locaties werken in zijn voordeel en geven de hele film een donkere, vuile, groezelige, ruwe structuur, die precies past bij de thematische en metaforische aspecten van de film. En door gebruik te maken van allerlei elementen, zoals het geluid van krekels als Rae jeuk krijgt, of een razende onweersbui die steeds heviger wordt als Lazarus zijn 'Black Snake Moan'-blues voor Rae speelt, slaagt Brewer er bijna in om een fantasiewereld te creëren, een ondermijnde mythologie voor de landelijke zuidelijke omgeving. En het werkt zo fantastisch om Brewers unieke visie uit te werken.<br />En dat kan. Ik kan niet over een film van Craig Brewer praten zonder de muziek te noemen. In Hustle & Flow gebruikte hij een soundtrack van smerige, straatachtige hiphopmuziek om de sfeer en het beeld te benadrukken. In deze film werkt de muziek nog beter om de unieke sfeer te benadrukken. Het is een plattelandsblues soundtrack, maar het is de smerigste, ruigste, rauwste blues die je ooit hebt gehoord. En hij klinkt gewoon fantastisch.<br />Al met al kan worden gezegd dat als deze film een eenvoudig verhaal was geweest over een oude, gebroken, eenzame, godvrezende zwarte blueszanger die een jonge blanke vrouw redt die als kind seksueel misbruikt is en nu aan nymfomanie lijdt, er misschien niet veel was geweest om over naar huis te schrijven. Maar deze film gaat niet over de plot, en zelfs niet over de personages, ook al zijn die in de film verwerkt. Nee, deze film gaat over de visie en wat een unieke visie is dat! Het gaat over de sfeer, de mythologie, de setting. Het gaat over woede, angst, verlossing en, het allerbelangrijkste, de blues. En het is allemaal verpakt in een uniek, onderhoudend, gestileerd en onberispelijk lint. Brewer heeft zichzelf verzekerd van een plekje op de meest veelbelovende lijst van aankomende regisseurs, en met zo'n solide vervolg op een geweldige debuutfilm, Hustle & Flow, zal hij zeker op mijn radar staan voor toekomstige projecten. Ik moet ook zeggen dat de film een van de meest fantastische en unieke titels heeft die ik tot nu toe heb gehoord.
Black Snake Moan is uproarious. It is over-flowingly rich, fantastically orchestrated, strange and cumbersome, unique and visionary. In continuation of Hustle & Flow, Brewer paints his portrait of the American South almost as a mythological land one would expect to see in a Fantasy or Ancient Greece epic. And yet as far high above us his movies hover, they are still rooted; rooted in the deepest, darkest soil there is.<br /><br />As in traditional fairy-tales, Brewer paints his portrait in Black Snake Moan using extremes and exaggerations. Sharp and stark character traits, when coupled with such extreme acts as chaining a half-naked white girl to a radiator in an attempt to redeem her of her sins, exaggerate and emphasize the metaphor the same way such extreme visual techniques such as some characters having colour in Pleasantville strengthened the metaphor in that fairy tale film. But Brewer doesn't begin his film with "once upon a time"; in this film and also in Hustle & Flow, Brewer presents us with a different fairy tale; a dark, Gothic fable of sex, prostitution, and ultimately, redemption. These themes run through the film's veins like blood and resonate and bloom in its dark, brooding setting.<br /><br />But despite these harsh extremes, Brewer treats his characters like humans, and creates extremely well-executed, three-dimensional characterizations in Lazarus and Rae, particularly emphasized with their relationships with Lazerus' friend at the pharmacy, Angela, and Rae's mother.<br /><br />The acting is, all-around, quite perfect. One gets the feeling that both Christina Ricci and Samuel L. Jackson were born to play these roles. Their characterizations are so intense and so severe; it's even more of a challenge for the actors to keep their heads on and craft realistic characters. And they succeed admirably. Samuel L. Jackson in particular utterly disappears into his character, which serves as a polar opposite to most of the character's he's played before. With films like Pulp Fiction, Jackie Brown, Shaft, and others, he has crafted for himself a typecast of the "ultimate bad-ass". In Black Snake Moan Jackson plays an old, broken, defeated and earthy character quite unlike anything he's done before. And frankly, it's just fantastic. What comes as quite a surprise, though, is the casting of Justin Timberlake, and more specifically, the fact that he comes across as quite tolerable. Sure he doesn't have much screen time, but like what Brewer did with Ludicrous in Hustle & Flow, he actually gets Timberlake to act and do what he is meant to do, and not come across as totally unconvincing and irritating.<br /><br />But what is really so incredibly great about the movie is the atmosphere Brewer creates. The rural Southern locations work to his advantage in creating a dark, dirty, grimy, crusty, rugged kind of texture to the entire film, which more than fits in with the film's thematic and metaphorical aspects. And by utilizing all sorts of elements such as the rising sound of cicadas when Rae gets her itch, or a raging thunderstorm that increases and intensifies as Lazarus plays his "Black Snake Moan" blues number for Rae, Brewer truly manages to create almost a fantasy world, an undermined mythology to the rural Southern setting. And it works so utterly fantastically to craft Brewer's unique vision.<br /><br />And one can't talk about a Craig Brewer film without mentioning the music. In Hustle & Flow, he utilized a soundtrack of down-and-dirty, street-wise hip-hop music to emphasize the atmosphere and the vision. In this film, the music works even better at polishing off and fully representing the unique atmosphere. It is a rural blues soundtrack, but it's the dirtiest, rawest, grittiest blues you've ever heard. And it sounds just absolutely fantastic.<br /><br />In all, it can be said that had this movie been a simple tale of an old, broken, lonely, god-fearing black blues singer redeeming a young white woman who was sexually abused as a child and now suffers from nymphomania, there may have not been very much to write home about. But this film is not about the plot, and not even about the characters, as well as they are crafted in the film regardless. No, this film is about the vision  and what a unique vision it is! It is about the atmosphere, the mythology, the setting. It is about anger, fear, redemption, and most importantly, the blues. And it's all wrapped up in a unique, entertaining, stylized and impeccable ribbon. Brewer has guaranteed himself a spot on the most promising up-and-coming directors list, and with such a solid follow-up to a great debut film, Hustle & Flow, he will definitely be on my radar for future projects.<br /><br />It also must be mentioned that the film has one of the most fantastic and unique titles I've heard yet.