Deze film is een impressionistische, poëtische kijk op de immigrantenervaring, een bespiegelende blik op de beroering en de angst die met emigratie in verband kunnen worden gebracht. Dit zijn aspecten die in films over emigratie naar Amerika in het bijzonder en naar enig ander land in het algemeen niet vaak aan de orde komen, en de film geeft levendig en overtuigend een beeld van de nervositeit en het enthousiasme, zij het dan van onwetendheid, die arme, ongeletterde Siciliaanse immigranten hebben in afwachting van hun emigratie naar de Verenigde Staten.<br />Ze hebben enkele fantastische, onrealistische ideeën over de Verenigde Staten die tijdens de reis worden verspreid. Een ervan is dat de rivieren van melk zijn, een beeld dat in de film tot een poëtisch, impressionistisch effect wordt weergegeven. De film bevat geen geluid en de stilte lijkt een weerspiegeling van het onbehagen over de onwetendheid van de plaatselijke bevolking over het leven in Amerika, of zo niet onwetendheid ervan, dan toch een visioen dat significant gekleurd is door bijgeloof en fantasie.<br />Dat gezegd hebbende, schetst de film met schokkend realisme de boottocht naar de Verenigde Staten en het intakeproces dat de aankomst op Ellis Island moest ondergaan. De boottocht wordt voorgesteld als nogal saai, wat ongetwijfeld een groot deel van de tijd was. De verblijven waarin de nieuwe bewoners slapen, worden afgebeeld als buitengewoon vol met bedden die op een afstand van tien of vijftien centimeter van elkaar staan en waar veel licht ontbreekt, wat benedendeks ongetwijfeld het geval was. Opnieuw wordt de film niet aangevuld met ongepaste muziek of overdreven felle verlichting, en het resultaat is een vrij realistische voorstelling van hoe het was voor mensen die naar de Verenigde Staten emigreerden. De dorpelingen mogen dan niet van deze wereld zijn, maar ze zijn heel redelijk, en de omgang met de oudste van de emigranten, Fortunata (Aurora Quattrocchi) en de immigratiebeambte die op bepaalde resultaten staat, is heel bitterzoet omdat ze niet verdund of verzacht wordt ten behoeve van een stroperig slot, en je ziet de versmelting van het realisme van Sicilië met de uitgebreide voorschriften die het leven in de Verenigde Staten beheersen. De immigranten en hun verhaal zijn heel interessant, en de combinatie van het koele realisme en de magische fantasie van de verbeelding van de mensen zorgt voor een overtuigend beeld van de overtuigingen van de Sicilianen, of van welk volk dan ook, dat weinig formele opleiding heeft genoten in de Verenigde Staten. Het acteren is net zo onbeholpen; het is helemaal niet demonstratief of opzichtig, maar lijkt er des te realistischer door. Dat gezegd hebbende, zijn alle hoofdrolspelers, met name Salvatore Mancuso (Vincenzo Amato), uitstekende leiders van de groep. Hoewel hij nooit glimlacht, spreken de daden van zijn personage veel luider en het is duidelijk dat de andere leden van de groep, zijn twee zoons en de bovengenoemde oude Fortunata, de jongens, (gelukkig) veel luider spreken. Amato's karakter is doordrenkt van fatsoen en oprechtheid, en het getuigt van zijn bekwaamheid dat zijn karakter zo bekwaam en zelfverzekerd lijkt, terwijl zijn karakter weinig emotie verraadt.<br />Een van de vreemde kanten van de film is een toevallige ontmoeting met een mysterieuze Engelse vrouw (de voortreffelijke en toepasselijk mysterieuze Charlotte Gainsbourg) die Italiaans spreekt, en gedurende de hele film vragen we ons af waarom ze naar de Verenigde Staten gaat en wat haar connectie is met de overigens unanieme Siciliaanse emigrantengroep. Aan het eind wordt dit eindelijk onthuld, en de onthulling wordt op een realistische manier gedaan en lijkt niet bijzonder melodramatisch of opzichtig. <br />De film wordt geregisseerd door Emmanuel Crialese, die een stevige greep heeft op de realistische, zij het soms bijgelovige wereldvisie die zijn personages bewonen en die hij vakkundig en vol vertrouwen presenteert. Het is in feite fantastisch vertrouwen, gezien de onhandige combinatie van realisme en bijgeloof in de film. Het is een waardig onderzoek naar de ervaringen van immigranten.
This film is an impressionistic, poetic take on the immigrant experience, a reflective look at the turmoil and fear which might be associated with emigrating. These are aspects not often considered in movies about emigration to America in particular and to to any country more generally and the film vividly and convincingly depicts the nervousness and enthusiasm, if ignorance, that poor, illiterate Sicilian immigrants have in anticipation of their emigration to the United States. <br /><br />They have some fantastic, unrealistic notions about the United States which are disseminated on the trip over. One is that the rivers run with milk, an image which is depicted in the movie to poetic, impressionistic effect. The film is devoid of sound and the silence seems to reflect the uneasiness of the ignorance the locals have about life in America, or if not ignorance of it, a vision significantly colored with superstition and fantasy. <br /><br />That said, the movie depicts with jolting realism, the boat ride to the United States and the intake process which arrivals at Ellis Island had to undergo. The boat ride is imagined as rather dull which surely it was much of the time. The quarters in which the incoming residents sleep is depicted as extremely crowded with beds spaced four or five inches from one another and lacking much light, which it was surely the case below deck. <br /><br />Again, the film is not supplemented with undue music or excessively bright lighting and the effect is to create a fairly realistic imagining of what it was truly like for people emigrating to the United States. The villagers may not be worldly, but they are quite reasonable, and the interaction with the eldest of the emigrants, Fortunata (Aurora Quattrocchi) with the immigration officer who insists on particular results, are quite bittersweet inasmuch as they are not diluted or softened for the benefit of a syrupy conclusion and one sees the melding of the realism of Sicily with the extensive regulations which guide life in the United States.<br /><br />The immigrants and their story are very interesting and the combination of cold-eyed realism and the magical fantasy of peoples' imaginations make for a persuasive vision of the beliefs held by Sicilians, or any people, with little formal education moving to the United States. The acting is similarly barebones; it is not at all demonstrative or showy, but seems the more realistic for it. That said, all the main performers, in particular Salvatore Mancuso (Vincenzo Amato), the clear leader of the group is excellent. While never smiling, his character's actions speak much louder and it is clear that (thankfully) the other members of the group, his two sons and the above mentioned elder Fortunata, the boys' grandmother, have faith in his leadership abilities and respect his clear leadership. Amato imbues his character with great decency and forthrightness and it is a testament to his abilities that his character appears so capable and confident while his character betrays very little emotion. <br /><br />One oddness of the film is a chance encounter with a mysterious Englishwoman (the excellent and fittingly mysterious Charlotte Gainsbourg) who speaks Italian and, during the entire film, we wonder why she is going to the United States or what connection she has to the otherwise unanimously Sicilian emigrant group. At the end, this is finally revealed and the revelation is done typically realistically and does not seem particularly melodramatic or showy. <br /><br />The film is directed by Emmanuel Crialese who has a firm grasp on the realistic, if sometimes superstitious world view his characters inhabit and presents it competently and confidently. It is in fact fantastically confident given how awkwardly the realism and superstition might have combined in the film. It is a worthy examination of the immigrant experience.