'Caligula' heeft veel van dezelfde attributen als 'Fellini Satyricon' uit 1970, met zijn bizarre beelden, bizar gedrag en uitbeeldingen van seksuele excessen, allemaal gesitueerd in de 'glorie' van het oude Rome. Maar het is niet Fellini... Ten eerste is het niet zo amusant. Er is veel te veel tijd besteed aan de rol van McDowell met de uitpuilende ogen en het gezicht van rubber. Zijn optreden is veel te oubollig om overtuigend te zijn. De beschrijvingen van Jay Robinson in 'The Robe' (1953) en van David Cain-Haughton in 'Keizer Caligula' (1983) zijn veel overtuigender en geloofwaardiger, waarbij de laatste het meest genuanceerd is. Opluchting had op een verstandige manier kunnen worden verschaft door de personages om hem heen beter te ontwikkelen. Zoals de zaken er nu voor staan, zijn ze weinig meer dan cijfertjes. Een voorbeeld hiervan is de rol van Macro, gespeeld door Guido Mannari, die een geweldige uitstraling heeft in een belangrijke rol, maar meestal op de achtergrond blijft. De enige positieve eigenschappen die je kunt noemen, zijn het handige gebruik van een paar Prokofjev- en Stravinsky-thema's in de muziek en het integreren van een paar smakeloze maar niettemin juiste handelingen van de despoot. Deze twee factoren zijn echter veel minder belangrijk dan wat er nodig is om de heersende verveling te verdrijven.
"Caligula" shares many of the same attributes as the 1970 "Fellini Satyricon" with bizarre sights, freakishness, and depictions of sexual excesses all set in the "glory" of ancient Rome. But Fellini it ain't... First of all it is not as entertaining. Far too much screen time is devoted to bug-eyed, rubber-faced McDowell in the titular role. His performance is far too fey and campy to be convincing. The portrayals by Jay Robinson in "The Robe" (1953) and David Cain-Haughton in "Emperor Caligula" (1983) are far more persuasive and believable, with the latter being the most nuanced. Relief could have been judiciously provided by developing the surrounding characters more fully. As it is, they are little more than cyphers. One example is the role of Macro, played by Guido Mannari who has tremendous screen presence in an important role, but is mostly left in the background. The only positive features to credit are the adroit use of some Prokofiev and Stravinsky themes in the music score and the inclusion of some of the distasteful but nevertheless accurate actions of the despot. These two factors are far less than what is needed to relieve the prevailing tedium, however.