De openingsscène van 'The Jungle' belooft ons een safari-avontuur met een science-fiction-element, maar wat we voornamelijk te zien krijgen is een reisverhaal met veel stockbeelden en vulling (en af en toe een aanval van een luipaard). De film is ontspannen als je wilt dat hij pakkend is, en probeert belangstelling te wekken voor de gebeurtenissen door slecht geënsceneerde gevechten tussen verschillende wilde dieren (ik had geen idee dat leeuwen en wilde zwijnen in het wild natuurlijke vijanden waren, jij wel? Ik dacht dat de grote katten zich beperkten tot het jagen op herbivoren, maar blijkbaar wisten de producenten wel beter).<br />Wat de acteurs betreft: Cesar doet zijn gebruikelijke geweldige werk door de snor te laten wiebelen, en Marie Windsor is redelijk geloofwaardig als de progressief denkende radja. Rod Cameron is echter nauwelijks te zien als de jager die terugkeert als de enige overlevende van zijn expeditie. Ik ben ervan overtuigd dat hij in zijn tijd erg gewild was, maar hier komt hij over als een huur-een-Center Bogart: hij ziet er ruig uit, maar heeft niets van Bogeys bereik en timing. Hij brengt de film heen en weer tussen stoïcijnse woede en woedend stoïcisme, en elke keer dat het script probeert wat romantische vonken tussen hem en Windsor te laten overspringen, moet je lachen. Dat knoestige gezicht met die rimpels is geen goed voertuig voor tederheid.<br />Het script is niet helemaal zonder verdienste, hoewel het een paar vreemde keuzes maakt. In het begin van de eerste akte besteedt het script veel tijd aan het moment waarop de helden besluiten de verplichte slimme jongen en mascotte mee te nemen, maar negeert ze vervolgens tot **sprayer** de aap tijdens de mammoetscène op de een of andere manier een handgranaat te pakken krijgt en per ongeluk in de buurt van Windsor gooit. Dat is zodat Cameron zijn moed kan bewijzen door erop te duiken en haar leven te redden ten koste van het zijne. **einde sprayer.** Het is mogelijk dat de Indiase versie van deze film (die naar ik heb begrepen meer dan twee uur duurde) de jongen en de aap meer te doen heeft gegeven. Wat de film ook zo oud maakt, is de kwestie van de wolharige mammoeten (de plotwending die de safari in gang zette). Als ze eindelijk verschijnen, is het door de manier waarop de scène is gefilmd duidelijk dat de'mammoeten' (de olifanten met hun hoogpolige tapijten) niet echt iemand 'aanvallen', of zich zelfs maar zo snel voortbewegen, en toch probeert Cameron onmiddellijk ze met handgranaten uit te roeien. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn om de laatste bekende exemplaren van een diersoort te vernietigen waarvan men denkt dat ze uitgestorven zijn, vooral omdat ze alleen maar in een lekker wandeltempo door de jungle lijken te rollen. *****************************************************************************************************************************************************************************************************IMO********************************************************************************************************************************************************************************************************IMO**************************************************************IMO************************************************************************************************************************************IMO**********************************************************************************************************************************
The opening of "The Jungle" promises us a safari adventure with a science fiction element, but mostly what we get is a travelogue with lots of stock footage and padding (and the odd leopard attack). The movie is leisurely when you want it to be gripping, and tries to inject interest into the proceedings with badly staged matches between various wild animals (I had no idea that lions and wild boars were natural enemies in the wild, did you? I thought the big cats stuck to hunting herbivores, but apparently the producers knew better). <br /><br />As for the actors: Cesar does his usual great job of rocking the mustache, and Marie Windsor is reasonably believable as the progressively thinking rajah's daughter (nice eyebrows, btw!). However, Rod Cameron is barely watchable as the hunter returning as the sole survivor of his expedition. I'm sure he was in demand in his day, but here he comes off as a Rent-A-Center Bogart : rough looking, but with none of Bogey's range or timing. He spends the movie going back and forth from stoic anger to angry stoicism, and any time the screenplay attempts to crank up some romantic sparks between himself and Windsor, you just have to laugh. That crabbed, knobby face isn't a good vehicle for tenderness. <br /><br />The screenplay is not entirely without merit, although it does make some odd choices. Early in the first act, the screenplay makes a point of spending several moments where the heroes decide to bring along the obligatory clever young boy and monkey mascot, but then basically ignore them until ***SPOILER*** the monkey somehow gets hold of a live hand grenade during the mammoth scene and accidentally tosses near Windsor. This is so Cameron can prove his bravery by diving on it and saving her life at the cost of his own.***END SPOILER. It's possible that the Indian version of this movie (which I understand ran better than 2 1/2 hours), might have given the kid and the monkey more to do. <br /><br />Another thing that makes the film show its age **SPOILER**is the issue of the woolly mammoths (the plot device that sets the safari into motion in the first place). When they finally appear, the way the scene is filmed, it's obvious that the "mammoths" (obviously elephants draped in shag carpeting) aren't really "attacking" anyone, or even moving all that fast, and yet Cameron immediately sets to trying to wipe them out with hand grenades. These days, the idea of destroying the last known specimens of a species thought to be extinct would be unthinkable, especially when all they seem to do is roll through the jungle at a nice walking pace.***END OF SPOILER***<br /><br />So IMO, four stars, which is pretty good for a Robert Lippert production (normally Lippert hack jobs rate two or three stars at best). It's not a train wreck of a film, or anything; plus, it seems to mean well,with the rajah's daughter arguing for amelioration of the most repressive aspect of the "traditional ways" and the elements of "mixed race" romance that was pretty progressive in 1952. And there's some nice scenery and exotic spectacle. See it if someone offers to show it to you for free, but don't expect much except an interesting historical chapter of early fantasy cinema.