Er schuilt een zekere ironie in een parodie op het gotische genre, waarin allerlei clichés worden gebruikt door filmmakers die ofwel geen idee hadden waar het verhaal over ging, of het gewoon niets kon schelen. Alle kenmerken van een doorsnee familiefilm zijn aanwezig: onstuimige jongere broertjes en zusjes, een chagrijnige tiener die niet wil bewegen, onsympathieke ouders die de verschijning niet kunnen zien, en natuurlijk een romantisch subplot. De film heeft weinig gemeen met Wilde's oorspronkelijke verhaal, dat grotendeels was geschreven om de draak te steken met de melodramatische gotische novelles die in die tijd in de mode waren. Als Wilde deze versie had gezien, zou hij waarschijnlijk hebben gelachen... en daarna natuurlijk een parodie hebben geschreven. Je kunt alleen maar hopen dat de kinderen die naar deze saaie, in massa geproduceerde pap keken uiteindelijk de geestigheid en de sprankeling van de oorspronkelijke versie ontdekten.
There's a certain irony in a parody of the Gothic genre being turned into a mess of clichés by filmmakers who either had no idea what the story's purpose was, or just didn't care. All of the hallmarks of your average family film are present- rambunctious younger siblings, a grumpy teenager who doesn't want to move, unsympathetic parents who are unable to see the apparition, and of course a romantic subplot. The movie has very little in common with Wilde's original story, which was largely written to poke fun at the melodramatic Gothic novellas that were all the rage at the time. If Wilde saw this version, he'd probably laugh- and then of course, write a parody. One can only hope that the children who watched this bland, mass-produced pap eventually discovered the wit and sparkle of the original version.