De derde en laatste grote draai van het zeer populaire ITV-komische programma, _Honey on the Buses_, uit het begin van de jaren zeventig, is al even verwerpelijk en grof als de twee vorige pogingen, en als je het drieëneenhalve decennia later bekijkt, is het werkelijk verbijsterend dat er zelfs maar één film in deze franchise is geproduceerd.<br />De plot van de film draait om de avonturen van Stan Butler (Reg Varney), zijn regisseur Jack (Bob Grant) en hun stuntelige, autocratische inspecteur Blake (Stephen Lewis) nadat ze hun vaste baan op het busstation zijn kwijtgeraakt. Ze vinden allemaal een soortgelijke baan in een vakantiekamp, met Stans familie (Doris Hare, Anna Karen, Michael Robbins) als gevolg. In de jaren zestig had de Britse cinema een terechte en aanzienlijke reputatie van hoge kwaliteit, maar dat was grotendeels te danken aan de financiële steun en begeleiding van de Amerikanen, die helaas ten einde liep toen de jaren zeventig aanbraken. Daarna werden opvallende eigentijdse titels (met als een van de weinige uitzonderingen GET CARTER) even zeldzaam als Mick Jagger in een stabiel huwelijk, en de Britse filmindustrie ging de weg op van goedkope budgets, slonzige en stompzinnige sekskomedies (de serie _The CONFESSIONS_, KOM MET ME) en kwabbige, uitgerekte celluloidversies van verschillende tv-programma's, meestal comedy's (dit was een van de vele afschuwelijke voorbeelden). Alleen _DAD'S ARMY_ en _PORRIDGE_ waren in dit opzicht redelijk respectabel; het grillige succes van de eerste _ON THE BUSES_ -film (het was de grootste kassucces van allemaal). Het jaar in 1971, niet verstandig om daar nu aan te denken!) leidde tot nog twee vervolgfilms.<br />Om eerlijk te zijn had de tv-serie zelf een vrolijke, overrijpe, niet-pc-vulgaire uitstraling die in de vorm van een half uur durende komische serie redelijk te verdragen was, maar als hij drie keer zo lang wordt gemaakt, wordt het geduld ongelooflijk zwaar op de proef gesteld. Het is ironisch dat Hamer Frames deze serie heeft gemaakt, want hij lijkt praktisch op een horrorfilm in de letterlijke zin van het woord, met oude woordspelingen, flauwe, slecht getimede slapstick en afschuwelijke, slechte productiewaarden. De kans om de kitsch van het Britse vakantiekamp naar boven te halen is hier volledig verknald ten gunste van de bovengenoemde elementen, en het is heel bizar, zo niet gruwelijk, om te zien hoe de overduidelijk in de vijftig zijnde Varney en de lange Grant met zijn haakneus erin slagen om jonge vrouwen van begin twintig onmiddellijk voor zich te winnen, terwijl ze tegelijkertijd voortdurend lachen om hun eigen bravoure en flauwe grappen. De aanwezigheid van Wilfrid Brambell (van STEPTOE AND ZOON) die de bejaarde mevrouw Hare het hof maakt, maakt het er ook niet beter op, en hoewel de film ongeveer anderhalf uur duurt, sleept hij zich eindeloos voort in een deprimerende mate.<br />Gelukkig was dit de laatste film in deze ijzingwekkendste van de drie filmtrilogies, en de tv-serie zelf kwam rond dezelfde tijd tot een eind, met een vervolg (DOEN!) In 1975 werd _Driving the Water_ door de critici en het publiek totaal genegeerd. De meeste hoofdrolspelers werden daarna niet meer gezien, maar Bob Grant was er het ergst aan toe. Hij werd jarenlang gekweld door depressies en andere mentale problemen en pleegde in 2003 zelfmoord. Een trieste afsluiting van een comedyserie die de populairste van die tijd was (en ook niet al te best was verouderd) en dat ook had moeten blijven, in plaats van de drie financieel succesvolle maar artistiek hopeloos waardeloze grote schermhybriden die de gelukkige herinneringen en af en toe de verdienste van de tv-serie aantastten.<br /><0x3E><0x3E> 2,5 van de 10.
The 3rd and last big screen spin off from the very popular ITV sitcom of the early 1970's,HOLIDAY ON THE BUSES is every bit as resistible and crude as the previous two efforts,and observing from a standpoint three and a half decades later,it is truly mind boggling that even one film was produced in this franchise.<br /><br />What constitutes the plot surrounds the adventures of Stan Butler (Reg Varney),his conductor Jack (Bob Grant) and their bumblingly autocratic Inspector Blake (Stephen Lewis) after their sackings from their regular jobs at the bus depot.They all find work in similar positions at a holiday camp with Stan's family (Doris Hare,Anna Karen,Michael Robbins) following therewith.<br /><br />British cinema had a deserved and considerable reputation for high quality in the 1960's,but much of this was due to American financial support and guidance which sadly drew to a close as the 1970's dawned.Thereafter,notable homegrown titles (GET CARTER being the among these very few exceptions) became as rare as Mick Jagger in a stable marriage,and UK cinema went down the road of cheap budgets,sleazy and witless sex comedies (The CONFESSIONS series,COME PLAY WITH ME) and flabby,elongated celluloid versions of various TV shows,mostly sitcoms (this being one of many hideous examples).Only DAD'S ARMY and PORRIDGE came off fairly respectably in this regard;the quirky success of the first ON THE BUSES film (it was the biggest box-office hit of it's year in 1971,nonsensical to think now!) led to two further sequels.<br /><br />To be fair,the TV series itself had a cheerful,ripe,non-PC vulgarity about it which was reasonably tolerable in half-hour sitcom form,but stretched to three times that length it taxes the patience beyond belief.It's ironical that HAMMER FILMS produced this effort as it virtually resembles a horror film in the literal sense,with ancient puns,hackneyed,poorly-timed slapstick and awful,seedy production values.<br /><br />A chance to send up the cheesiness of the British holiday camp is totally wasted here in favour of the above elements,and it is most bizarre,if not gruesome,to see the obviously 50-something Varney and the beaky-nosed,long-toothed Grant managing to instantly charm young women barely in their early twenties,while constantly laughing at their own bravado and lame jokes.The presence of Wilfrid Brambell (from STEPTOE AND SON) romancing the aged Miss Hare does not help matters either,and even though the film lasts about 1 and a half hours,it drags on to an interminably depressing degree.<br /><br />Thankfully,this was the last film in this most dire of film trilogies,and the TV series itself came to an end around the same time,with a sequel (DON'T DRINK THE WATER,which was roundly savaged by the critics and ignored by audiences) following in 1975.Most of the leading actors involved were not seen much afterwards,but the worst affected was Bob Grant.Afflicted with depression and other mental problems for many years,he committed suicide in 2003.A sad coda to a sitcom that was the most popular of it's era (it has not aged too well either),and should have remained that way,rather than the three financially successful but artistically hopeless big screen hybrids which diluted the happy memories and occasional merits of it's TV counterpart.<br /><br />RATING:2 and a half out of 10.