De Dappere lijkt aan te geven dat de hoofdpersoon natuurlijk dapper is. Daar ben ik het niet mee eens. In een situatie als die van haar <0xE2><0x80><0x93> bruut in elkaar geslagen worden samen met haar verloofde, die er geen dag meer van overhoudt <0xE2><0x80><0x93> is het moediger om achter de criminelen aan te gaan zonder je toevlucht te nemen tot een totaal vertekend beeld van de maatschappij. De hoofdpersoon van Jodie Foster, Erica, is een radiopersoonlijkheid die zich bezighoudt met het zwerven over straat en het vastleggen van wat er gebeurt. We krijgen geen echte diepte te zien, behalve 'ze had iemand van wie ze hield, hij stierf, de politie gaat er niet achteraan, ze krijgt een pistool, blablabla, ze krijgt iets, maar niet echt iets met de rechercheur die de leiding heeft'. Maar we zijn er nooit helemaal zeker van of Erica bij haar volle verstand is, of de filmmakers op de een of andere manier een standpunt innemen (dat wil zeggen tot het eind, wat sowieso een stomme boodschap is, met de hond als aanmatigende metafoor inbegrepen), terwijl ze het New York van vandaag, dat beduidend veiliger is geworden dan, laten we zeggen, twintig jaar geleden, laten lijken alsof je een mes in je rug krijgt of in elkaar wordt geslagen als je alleen maar het juiste steegje in gaat of gewoon in je eentje in de metro zit. Er zou zelfs een wat betere film tussen kunnen zitten <0xE2><0x80><0x93> misschien alleen in het onderbelichte subplot met de rechercheur van Terence Howard, die betrokken is bij een of andere strijd om de voogdij over een kind dat niet van hem is en een vrouw met wie hij geen band heeft en een stiefvader die, ik weet niet wat, behalve dat hij een parkeerterrein bezit en een slechte vent is <0xE2><0x80><0x93> maar we zijn overgeleverd aan een script dat zowel knoeierig als onsamenhangend is. Het wordt bijvoorbeeld lachwekkend om te zien dat Erica in het begin de meest logische keuze was <0xE2><0x80><0x93> omdat ze niet goed kon schieten, zoals te zien was bij haar eerste schietpartij in een supermarkt, op het moment dat de echtgenoot zijn vrouw wilde beroven <0xE2><0x80><0x93> en vervolgens de meest onlogische keuze maakte: ze schoot op een pooier die met zijn auto op haar inreed, doodde hem en dook net op tijd weg om niet overreden te worden. Het feit dat Jordons stijl met de camera iets meer dan onverdraaglijk wordt, maakt het er niet beter op: het wordt een stedi-cam genoemd, niet omdat het in en uit kan gaan. Het script en de regie worden ironisch genoeg erg goed, of beter gezegd, ze werken zo goed als ze kunnen onder de gewenste omstandigheden: wanneer je naar de eigenlijke afrekening onder de brug kijkt, gevangen tussen een door een van de misdadigers gefilmd beeld en de gewone filmcamera, in een tempo dat volkomen desoriënterend is. En wanneer Erica voor het eerst weer in de ether komt voor haar radioprogramma, en ze verstijft in haar poging haar oude truc uit te halen, en een 'van-het-hart-uit' uitspreekt over hoe bang ze is <0xE2><0x80><0x93> dan is deze scène, van Fosters optreden tot de duidelijke regie en het script, de beste scène in de film. Maar afgezien daarvan is er gewoon een hoop gekonkel in een psychologie die...' Het is allemaal erg mager: is ze een De Niro in Taxi Driver of een Bronson in Death Wish? We horen haar verhaal achter de scènes, en sommige scènes hebben helemaal niets te maken met haar radioprogramma. Zo vertelt ze hoe afschuwelijk ze het vindt om's nachts rond te lopen, en dat ze niets anders te doen heeft dan de straten schoonvegen. Maar in tegenstelling tot Death Wish, een film die meer dubbelzinnigheid bevat en nooit een antwoord bevat op het einde in een wraakscenario, gaat het pad van eindeloos geweld gewoon naar een boodschap, een boodschap die niemand die een tweede Lifetime-film-van-de-week heeft gezien nieuw in de oren zal klinken.<br /><br />De acteurs nemen genoegen met wat?' En uiteindelijk wordt het veel frustrerender om te proberen bij het verwachte, de afgezaagde plot en het alledaagse, onverklaarbare te blijven (plus het onbedoeld hilarische, zoals een paar krachttermen die Howard uitkraamde nadat hij in één scène was neergeschoten), en de verleiding om weg te lopen wordt steeds sterker. Het is een zeer problematische film, met slechts een paar momenten van oprechte belangstelling en een helder hoofd om de conventies te omzeilen.
The Brave One seems to indicate that the main character, of course, is brave. I'd disagree. The more brave thing to do in a situation like the one that happens to her- getting brutally beaten along with her fiancée who doesn't live another day from it- is to go after the criminals without resorting to a total distorted view of society. Jodie Foster's character, Erica, is a radio personality who's niche is walking the streets and recording what goes on. We're given no real depth aside from 'she had someone she loved, he died, the police don't pursue it, she gets a gun, yada-yada-yada, she gets somewhat but not really involved with the lead detective' into the character, and so were left with something leftover from past movies: the vigilante code of justice, where taking the power in one's own hands is all there is. But we're never too sure if Erica is sane or not, if the filmmakers take a position one way or another (that is until the end, which is such a stupid message to take anyway, dog included as overbearing metaphor), while making the New York City of today, which has become significantly safer than, say, twenty years ago, look like you'll get knifed or beaten if you go down just the right alley or just sit alone on a subway car.<br /><br />There could even be a somewhat better movie in the midst of all of this- perhaps just in the undercooked subplot with Terence Howard's detective, who is involved in some custody battle of a child that isn't his and a woman who he's not linked to and a step-father who, I don't know what aside from owning parking lots and being a bad dude- but we're left to a script that's both ham-fisted and disjointed with logic. It becomes laughable, for example, to see that at first the logical side- of Erica unable to really shoot properly, as seen in her first shooting in a convenience store at the convenient moment of a robbery of a wife by the husband- and then giving way to the illogical of her crack-shot at shooting at a pimp driving a car head on at her and killing him and ducking just in time to not get run over. It doesn't help that Jordon's style with the camera becomes a little more than insufferable: it's called a stedi-cam for a *reason*, not because it can weave in and out.<br /><br />Ironically, the script and direction become very good, or rather work the best they can under the desired circumstances: when looking at the actual beating scene under the bridge, caught between a video-taped point of view by one of the criminals by the regular film cam in a pace that is perfectly disorienting. And when Erica first comes back on the air to her radio show, and she freezes up trying to do her old shtick, and speaks out a 'from-the-heart' about how afraid she is- this scene, from Foster's performance, to the clear direction and script, is the best scene in the film. But aside from that, there's just a lot of posturing into a psychology that's flimsy: is she a De Niro in Taxi Driver or a Bronson in Death Wish? We have her narration over scenes, some of it doesn't have to do at all with her radio show, observing how disgusted she is with walking around at night, nothing to do but her self-imposed task of cleaning up the streets. But unlike Death Wish, a movie that held more ambiguity and never held an answer at the end in a revenge scenario, the path of endless violence just heeds to a message, one that won't be news to anyone who's seen a second of Lifetime movie-of-the-week melodrama.<br /><br />The actors make do with what's given, and in the end it becomes much more frustrating trying to stay with the anticipated, the hackneyed plot turns, and the plain old inexplicable (plus the unintentionally hilarious, like a few expletives shouted by Howard after getting shot in one scene), and the temptation to walk out grows stronger and stronger. It's a very problematic picture, with only a few moments of genuine interest and clear-headed convention-bending.