Een vrij schokkende onderneming suggereert dat Welsh een kinderlijke kunstenaar is, hulpeloos aangetrokken tot het gewelddadige milieu dat hij het beste kent, maar niet in staat om weerstand te bieden aan zinloze uitweidingen die geworteld zijn in banale fantasie. Het eerste verhaal is een onbeholpen, betekenisloze sjokpartij met een sci-fi premisse uit een B-film. Het tweede krijgt iets schrijnends, maar alleen door de schandalige overmaat aan vernedering die het centrale personage wordt aangedaan. Het derde en meest lachwekkende verhaal lijkt te streven naar een ontspoord vervolg op _Kinderspel_. De richting is consequent ondoorgrondelijk <0xE2><0x80><0x93> een en al wervelend geluid en woede, een slaaf van de extreme onaangenaamheid van de omgeving; verstikkend in een slecht gekozen muziekstuk en onverschillig flitsend acteerwerk. Dit is pure stompzinnigheid, vermomd als guerrilla-gevoeligheid, even willekeurig en hol als de abstracte beelden die de drie delen met elkaar verbinden.
Fairly appalling enterprise suggests Welsh to be an infantile artist, helplessly drawn to the violent milieu he knows best, but unable to resist vacuous elaborations rooted in banal fantasy. The first story is a ham-fisted, meaningless trudge with a B-movie sci-fi premise. The second achieves some poignancy, but only via the outrage-inducing surplus of humiliation visited on its central character. The third and most risible seems to aspire to being a dislocated sequel to Child's Play. The direction is consistently clueless - all whirling sound and fury, a slave to the extreme unpleasantness of the environment; suffocating in an ill-chosen music score and in indifferently flashy acting. This is sheer stupidity masquerading as a guerilla sensibility - as arbitrary and hollow as the abstract images that link the three sections.