Deze film is een mooi voorbeeld van waarom de Shaw Brothers tot de beste regisseurs behoren (waarschijnlijk tot de beste in de Kung Fu-categorie). De film heeft een goed tempo, het verhaal is uitstekend en intrigerend, en hoewel de humor niet in je gezicht te lezen staat, ligt die besloten in de interacties van de personages. Als het verhaal eenmaal op gang komt en de personages de situatie beginnen in te schatten, stort de hele toren in een van de beste vechtscènes (Tijger, kraanvogel en krab zijn zeer in trek bij Hung Gar). Er is zelfs een scène die de spot drijft met sociale gebeurtenissen uit de achttiende eeuw en eindigt met een slim en onderhoudend gevecht. De film eindigt met een plotseling, kaasachtig moment, maar als je een fan van de Shaw Brothers bent, zul je begrijpen dat de kaas alleen maar een toefje is en niet het hoofdgerecht van de film.
This film is a fine example of why the Shaw Brothers are among the finest directors (probably the best in the Kung Fu category). The movie is well paced, the story is excellent and intriguing, and while the humor may not be in your face, it is nested within the character interactions. Once the story builds up, and the characters begin to assess the situation does the whole tower come crashing down in one of the best fight scenes (tiger, crane and crab Hung Gar are very present). There is even a scene that mocks 18th century Western social events, and ends with clever and entertaining fighting. The movie ends with a sudden, cheesy moment, but if you are a fan of the Shaw Brothers, you'll understand that the cheese is just a topping, and not the main course of the movie.