Het is een merkwaardig krachtige en ontroerende ervaring om 'De Engelse Patiënt' na de dood van Anthony Minghella weer te zien. Het grootste deel van zijn werk is gewijd aan één verpletterend punt. De eindeloze morele strijd van degenen die bewust over een heel dunne scheidslijn lopen. In 'De Getalenteerde Meneer Ripley' trekt Minghella zich terug van Patricia Highsmiths amorele Tom Ripley om de moordenaar een geweten te geven. In 'Inbreken en binnendringen' geeft Minghella het karakter van Jude Law de behoefte om te bekennen en de beloningen zijn huiveringwekkend ontroerend. Hier, in 'De Engelse Patiënt', zijn de verliefde personages nooit te ver weg van hun slopende schuldgevoel. Ze ontdoen hun personages van elke schijn in een fascinerende medeplichtigheid met ons, het publiek. Juliette Binoche is eenvoudigweg spectaculair en haar scènes met de prachtige Naveen Andrews zijn vervuld van een 'Minghellian' sensuele onschuld. Anthony Minghella gaf ons films die op de een of andere manier die ongrijpbare mengeling van kunst en handel waren. Hij was trouw aan zichzelf, maar dacht na over zijn publiek. Hij wist hoe hij op onze knoppen moest drukken zonder zijn eigen publiek te verraden. Minghella's opus heeft iets duidelijks, eerlijks en opzienbarends. Ik mis hem nu al, maar ik ben dankbaar voor de weerspiegeling van zijn ziel die hij heeft achtergelaten.
It is a strangely powerful and moving experience to see "The English Patient" again after Anthony Minghella's death. Most of his body of work is dedicated to one shattering point. The endless moral struggle of those who, consciously, walk a very thin line. In "The Talented Mr Ripley" Minghella moves away from Patricia Highsmith's amoral Tom Ripley to give the murderer a conscience. In "Breaking And Entering" Minghella gives Jude Law's character the need to confess and the rewards are chillingly moving. Here, in "The English Patient", the characters in love are never too far away from their corroding feeling of guilt. Ralph Finnes and Kristin Scott Thomas are extraordinary. They strip their characters from every pretense in a compelling complicity with us, the audience. Juliette Binoche is, quite simply, spectacular and her scenes with the wonderful Naveen Andrews are filled with a "Minghellian" sensual innocence. Anthony Minghella gave us films that were,one way or another, that elusive mix of art and commerce. He was true to himself but thought about his audience. He knew how to push our buttons without betraying his own. There is something clear, honest and startling about Minghella's opus. I miss him already but I'm grateful for the reflection of his soul he left behind.