Misschien lees ik hier te veel in, maar ik vraag me af hoeveel invloed Hongsheng had bij de ontwikkeling van de film. Ik bedoel, als je een verhaal vertelt en de hoofdpersoon zichzelf laat spelen, zou je toch denken dat hij veel invloed had bij het schrijven, het documenteren en zo, en dat zou het een beetje bevooroordeeld maken.<br />Maar... zijn familie en vrienden hebben misschien ook de hand gehad in het verzamelen van de feitelijke details over Hongshengs leven. Ik denk dat Hongshengs familie en vrienden de beste kijk op de zaak zouden hebben gehad. Zij hebben zijn transformatie gezien en waren niet zo ver heen door de drugs dat ze zich alles herinneren. Wat Hongsheng betreft, die vol van zichzelf is: de overeenstemming van de Jezus-pose maakt dat hij eruitziet als een martelaar die zijn leven heeft opgeofferd (in figuurlijke zin is hij natuurlijk nog in leven, want hij werd als zichzelf gecast) voor het geluk van zijn gezin.<br />De kijker ziet hem op zijn slechtst terwijl hij nog steeds een superioriteitscomplex heeft. Hij ligt op het gras terwijl hij (tijdens?) een roes uitslaapt, hij kijkt naar het leven en heeft visioenen van draken voor zijn raam, hij viert zijn vrijheid op een fiets terwijl hij zijn armen uitstrekt en zijn hoofd schuin houdt.<br />Het is fantastisch dat hij nu van de drugs af is, maar hij is geen held. Hij ging van een hoogtepunt in zijn carrière als acteur naar zijn kwetsbaarste punt terwijl hij aan de drugs was, om ergens in het midden weer terug te komen.<br />Ditzelfde middel wordt gebruikt in 'Blow' van Ted Demme, waar het publiek zich inleeft in de hoofdfiguur die wordt getoond als een gemankeerde held.<br />Maar 'Stoppen' ('Zuotiaans') is een film die wordt aanbevolen, voornamelijk vanwege de meeslepende soundtrack, het voortreffelijke acteerwerk en de landschappen. Maar het beste is het gevoel dat je krijgt wanneer datgene wat we voor het huis van Jia Hongsheng aanzien in werkelijkheid een toneeldecor voor een toneelstuk is. Het geeft de kijker het gevoel dat Hongshengs leven niet meer was dan een toneelstuk dat in veel moeilijke delen werd verteld.
Maybe I'm reading into this too much, but I wonder how much of a hand Hongsheng had in developing the film. I mean, when a story is told casting the main character as himself, I would think he would be a heavy hand in writing, documenting, etc. and that would make it a little biased.<br /><br />But...his family and friends also may have had a hand in getting the actual details about Hongsheng's life. I think the best view would have been told from Hongsheng's family and friends' perspectives. They saw his transformation and weren't so messed up on drugs that they remember everything.<br /><br />As for Hongsheng being full of himself, the consistencies of the Jesus Christ pose make him appear as a martyr who sacrificed his life (metaphorically, of course, he's obviously still alive as he was cast as himself) for his family's happiness. Huh?<br /><br />The viewer sees him at his lowest points while still maintaining a superiority complex. He lies on the grass coming down from (during?) a high by himself and with his father, he contemplates life and has visions of dragons at his window, he celebrates his freedom on a bicycle all while outstretching his arms, his head cocked to the side.<br /><br />It's fabulous that he's off of drugs now, but he's no hero. He went from a high point in his career in acting to his most vulnerable point while on drugs to come back somewhere in the middle.<br /><br />This same device is used in Ted Demme's "Blow" where the audience empathizes with the main character who is shown as a flawed hero.<br /><br />However, "Quitting" ("Zuotian") is a film that is recommended, mostly for its haunting soundtrack, superb acting, and landscapes. But, the best part is the feeling that one gets when what we presume to be the house of Jia Hongsheng is actually a stage setting for a play. It makes the viewer feel as if Hongsheng's life was merely a play told in many difficult parts.