Excuseer me als ik het mis heb, maar 'Cronica para un desayuno' zou om een heleboel redenen een van de meest geroemde films uit de geschiedenis van de Mexicaanse cinema kunnen zijn. We kunnen een heleboel ingrediënten krijgen voor een perfect Mexicaans gezinsontbijt: een kop van de surrealistische motieven van Bu<0xC3><0xB1>uel met een drupje troosteloze scenario's van Ripstenian; een pond fallussymbolen om de film heen en een moeilijke psychologische complexiteit, meer dan Todd Solondz' Happiness en de bewegingsfilms van Dogma. Er zit een hoop verdorvenheid in, zwarte humor, onderdrukte dromen (Teodoro's droom om te vliegen), incestueus gebrek aan controle (de relatie tussen Marcos en Luzma), onzinnige parallelverhalen, een incidenteel geweld, anachronismen en <0xE2><0x80><0x93> een klein teken van hoop (in Luzma, de echtgenoot).<br />een klein teken van hoop (in Luzma, de echtgenoot). Marcos (Bruno Bichir) is een charmante figuur (volgens mij op een Bukoskiaanse manier), de koning-zonder-kroon die niets anders verwacht dan gebroken neuzen. Luzma (Maria Rojo), de beminnelijke echtgenote, zet een heleboel gezichten op, maar het enige waar ze zich zorgen over maakt is dat haar zoons hebben ontbeten; ze is in veel opzichten een loser en in een paar seconden sensueel, maar je zult verliefd op haar worden. De slepende soundtrack (te veel hout) voedt het gebrek aan technische verdiensten, met opzet natuurlijk: onscherpe opnamen, overbelichte close-ups (in zichzelf gekeerde scènes), duizelingwekkende pannetjes en plotselinge versiertrucs. Het is moeilijk te verteren, het blijft in je keel steken en alles helpt. Het smaakt bitter, als verrot sinaasappelsap, en zuur als bedorven melk, maar je wilt ervan genieten. Daarom raad ik je aan voor de voorstelling wat Melox te nemen, want dan krijg je toch geen honger.
Excuse me if I'm wrong, but "Cronica para un desayuno" could be one of the most gretatest films in tne mexican movie history for a lot of reasons. We can get a lot of ingredients for a perfect mexican middle-class family breakfast: a cup of Buñuel's surrealistic motifs with a little drop of Ripstenian desolated scenarios; a pound of phallus symbols around the film and a difficult psychological complexity, more than Todd Solondz's Happiness and the Dogma movement films. There`s a lot of sordidness, black humor, repressed dreams (Teodoro's dream of fly), incestual lack of control (the relation between Marcos and Luzma), no-sense parallel stories, a discrete violence, anachronisms and<br /><br />a little sign of hope (spotlighted in Luzma, the husband's home return and "Un poco Mas" used for leit-motif). Marcos (Bruno Bichir) is a charming character ( I think in a Bukoskian way), the king-without a-crown who don't expects for anything, but broken noses. Luzma (Maria Rojo) , the lovable wife , put out a lot of faces, but the only thing that she worried is that her sons had breakfast; she' s a loser in many ways and sensual in few moments , but you will fall in love of her. The soundtrack's drag (too much woods) feeds the lack of technical merits, intentional , of course: out-of-focus shots, overlighted close-ups (in introspective scenes), dizzy pans and sudden edition cuts. "Crónica" is something difficult to digest, it get stuck in the throat and anything helps for it. It tastes bitter, like a rotten orange juice and sour like expired milk, but you want to enjoy it. So I recommend to get some Melox before the show, because you won't get hungry after all.