Vervuld van somberheid en neerslachtigheid ging Peter Watkins in 1971 aan de overkant van de vijver zitten om het op te nemen tegen het Amerikaanse rechtssysteem met dit onbetaalbare stukje tijdgeestparanoia dat zo ver naar links neigt dat het voortdurend omvalt. Watkins is een echte toerist als hij deze bendetragedie samenstelt met clichéfanaten, hippies en zwarte revolutionairen die het opnemen tegen schietgrage smerissen, militairen en een kangoeroetribunaal dat bestaat uit afkeurende verkalkte volwassenen die slechte mode-uitingen maken. Over een revolutie gesproken.<br />In Punishment Park hebben we de radicale jeugd versus het corrupte systeem, aangezien dissidenten die veroordeeld zijn voor misdaden de keus krijgen tussen gevangenisstraf of een driedaagse trektocht door Punishment Park (Death Valley) en vrijheid. Natuurlijk zijn de wetshandhavers die hun reis in de gaten houden niet van plan het spel eerlijk te spelen en in combinatie met de verstikkende hitte lijkt het lot van onze hoofdrolspelers bezegeld.<br />Het Strafkamp heeft zowel een decor als een thema dat aan Kafka doet denken. De processen worden gehouden onder een grote canvas tent waar geketende gevangenen uitdagende kreten slaken tegen een groep hardcore ondervragers (zoals leden van de Zwijgende meerderheid voor een Vredig Amerika) die terugsnauwen. Geen van beide groepen besteedt veel tijd aan luisteren naar de ander en op een gegeven moment wordt er een tienerstrijd gevoerd over de sleuteltjes van de auto. Meestal is er maar één kant die zegt wat er mis is met Amerika en de andere kant die zegt wat er mis is met Amerika. Het is goed dat er niemand is die oplossingen aandraagt voor veranderingen. Ondertussen struikelen de martelaren van het strafkamp eindeloos over het toetje, terwijl agenten met wapens zich gedragen als twaalfjarigen. Het ziet er een beetje uit en voelt als een van mijn studentenfilms uit de jaren zeventig, toen we jonger waren en toen meer wisten dan nu.<br />Peter Watkins heeft altijd de kant van de underdog en de gewone man gekozen tegen wat hij ziet als een paar corrupte, machtige mensen. Culledon was een sterke aanklacht tegen militaire wreedheid in het Schotland van de achttiende eeuw die nog steeds nagalmt. Oorlogsspel is een rauwe, ontnuchterende kijk op de gevolgen van een kernoorlog die voor iedereen verplicht zou moeten zijn. Het strafkamp heeft ook zijn waarde, maar alleen om een andere reden. Watkins' visie van nu is een schoolvoorbeeld van links in zijn volle tegengestelde cultuur van de jaren zeventig, en gezien de tijden (Vietnam, Kent State, The Chicago 7) leek zo'n schrille hysterie niet eens zo ver van de waarheid verwijderd. Maar 35 jaar later is de koorts gezakt en is het strafkamp met zijn ongebreidelde, smalle gezichtspunt een tamelijk onnozele onderneming.
Committed doom and gloomer Peter Watkins goes slummin' across the pond to take on the American justice system circa 1971 with this priceless piece of zeitgeist paranoia that leans so far left it falls over constantly. Watkins is pure tourist as he assembles this our gang tragedy with cliché freaks, hippies and black revolutionaries pitted against trigger happy cops and military and a kangaroo court tribunal made up of disapproving calcified adults making poor fashion statements. Talk about a revolution.<br /><br />In Punishment Park we have radical youth versus corrupt system as dissenters convicted of crimes are given the choice of imprisonment or a three day trek across Punishment Park (Death Valley) and freedom. Of course the law enforcement officials monitoring their journey aren't about to play fair and combined with the stifling heat the fate of our protagonists looks sealed.<br /><br />Punishment Park has elements of Kafka in setting as well as theme. Trials are held under a large canvas tent where shackled prisoners shout defiance at a hardcore love it or leave it group of inquisitors (such as members of Silent Majority for a Peaceful America) who snarl back. Neither group spends much time listening to the other and the proceedings sometime takes on a teen parent battle over the keys to the car look. Mostly its just one side saying what's wrong with America the other saying what's right with no one offering solutions for change. Meanwhile the Punishment Park martyrs stumble endlessly about the dessert while cops with guns act like twelve year olds. It kind of has the look and feel of some of my 70's college film making class when we were younger and knew more then than we do now.<br /><br />Peter Watkins has always been on the side of the underdog and the common man against what he perceives as a corrupt powerful few. Culledon was a strong indictment of military atrocity in 18th century Scotland that still resonates. War Game is a raw sobering look at nuclear aftermath that should be required viewing for all. Punishment Park has its value as well but for other than intended reason. Watkins vision today is a textbook example of the left in full tilt counter culture 70s paranoia and given the times ( Vietnam, Kent State, The Chicago 7) such strident hysteria seemed not that great a distance from the truth. But 35 years later the fever has subsided and Punishment Park with it's unrestrained narrow viewpoint is a pretty silly ride.