Het ontwerp, de locaties en de fotografie zijn sterke punten in deze film; het is een opgeblazen, melodramatische vertoning die aantoont dat de grenzen van de cinema zijn bereikt.<br />Het probleem is het gebruik van de soundtrackmuziek: een mengeling van Gustav Mahler en Andrew Lloyd-Webber die voortdurend en luid wordt gedraaid en die Max Steiner een grimas zou hebben doen trekken als hij er te veel gebruik van zou maken, omdat het publiek erdoor wordt geïnstrueerd hoe moeilijk, hoe extatisch en hoe martelend het is om kunstenaar te zijn. En dan telt het nog mee dat aan het eind de details worden vermeld.<br />Deze overdreven en kitscherige uitbuiting van emoties werd ooit door Peter Ackroyd goed belachelijk gemaakt over een boek van Yukio Mishima: Dit is geen schrijven, dit is Barbara Cartland. Precies dezelfde kritiek kan op deze film worden geuit: een bedrieglijk, sentimenteel ijdelheidsproject.
While the design and locations and photography are strong assets in this film; it is a turgid and melodramatic affair which demonstrates the limits of cinema to convey truth.<br /><br />The case is the use of the soundtrack music: a mix of Gustav Mahler and Andrew Lloyd-Webber that plays constantly and loudly, and would have made Max Steiner grimace at its over use as it instructs the audience how difficult; how ecstatic; how tortured it is to be an artist. And then it really counts the story elides the details at the end.<br /><br />This heightened and kitsch exploitation of emotions was once well ridiculed by Peter Ackroyd about a Yukio Mishima book: This is not writing, this is Barbara Cartland. Precisely the same critique can be made of this film: a deceptive, mawkish vanity project.