1956 was het twintigste Congres van de Communistische Partij en de Sovjetpremier Chroesjtsjov hield een toespraak waarin hij Stalin, de stalinistische zuiveringen en de goelag-arbeidssystemen aan de kaak stelde. Hij onthulde informatie die tot dan toe verboden was geweest en onthulde in het openbaar afschuwelijke nieuwe waarheden die de deur openzetten voor een nieuwe Sovjetbioscoop onder leiding van Mikhail Kalatozov, ooit het hoofd van de filmproductieafdeling van Stalin. Deze film gaat over een Rode Leger dat NIET zegeviert, in feite wordt het omsingeld, op de terugtocht, waarbij veel mensen sterven, onder wie de held, in een film die zich afspeelt na 06-02-41, de Duitse invasie van Rusland toen Duitsland het Barbarossa-plan invoerde, een blitzkrieg-invasie die bedoeld was om een snelle overwinning en de uiteindelijke slavernij van de Slaven tot stand te brengen, en die daar bijna in slaagde door Moskou tot op 20 mijl te naderen in wat een vernietiging van het Rode Leger was, een vernietiging van menselijke verliezen, 15 tot 20 miljoen Russen stierven, of 20% van de hele bevolking. Historisch gezien was dit een moment van groot trauma en lijden, een psychologische schok voor het Russische volk, maar het Rode Leger hield de oorlog vier jaar lang vol en verlengde die tot ze uiteindelijk zouden winnen.<br />Tijdens de oorlog gebruikte Stalin het oorlogsgenre in films om het moreel op te vijzelen, waarbij hij vrouwelijke heldinnen introduceerde die ultravaderlandslievend, sterk en idealistisch waren. Hij suggereerde dat als vrouwen zo succesvol en vaderlandslievend konden zijn, Rusland minstens evenveel van hun soldaten kon verwachten. Stalin elimineerde de massaheld van het proletariaat en verving hem door een individuele, stoutmoedige leider die erin slaagde veel vijanden te doden, een duidelijke verwijzing naar Stalin zelf, die in de film altijd als een stoutmoedige, wijze en zegevierende leider werd afgeschilderd. Maar Kalatozov veranderde deze weergave, omdat THE CRANES ARE FLYING na Stalins dood werd gemaakt, een politieke dooi teweegbracht en een wereldwijde sensatie veroorzaakte, waarbij het Cannes Film Festival en de beste regisseur en beste actrice (Tatjana Samoilova) werden gewonnen, waardoor het Westen voor het eerst sinds de jaren veertig van de twintigste eeuw weer ontwaakte in de Sovjetbioscoop. <br />Deze film was briljant, adembenemend en buitengewoon mobiel camerawerk van zijn uitzonderlijke filmer Sergei Uresevsky, met spectaculaire cranes en achtervolgingsshots, beelden van oorlogstijd, slagvelden, Moskou en drukke straten die buitengewoon levendig en echt zijn. Een andere briljante scène gaat over de hoofdrolspeelster, Veronica, die in de 4 jaar van de oorlog niets meer van haar minnaar Boris heeft gehoord, dus hij is waarschijnlijk dood, maar ze blijft van hem houden, wat tot uiting komt in een scène waarin ze naar een brug rent met een trein achter zich aan, een moment waarop de kijker zich afvraagt of ze zich voor die trein zal gooien, maar in plaats daarvan redt ze een 3-jarige jongen die Boris heet, die op het punt stond door een auto te worden aangereden. Een andere scène laat de dood van Boris op het slagveld zien, die een zinloze dood sterft, en zijn gedachten draaien en wervelen in een prachtige collage van bomen, lucht, bladeren, allemaal draaiend in een caleidoscoop van zijn eigen gedachten en dromen, inclusief een denkbeeldige bruiloft met Veronica. Deze film bevat de beroemde zin: 'Je kunt dromen als de oorlog voorbij is.' In de laatste scène, als de oorlog voorbij is, keren de soldaten terug in een massale scène op straat, Veronica hoort dat Boris is gestorven, ze zijn allemaal blij en opgewonden over de terugkeer van de soldaat, maar Veronica is wanhopig, deelt bloemen uit aan soldaten en vreemden op straat in een extreem gebaar van edelmoedigheid en onbaatzuchtigheid, waarbij ze...' De film werd in 1957 in Rusland uitgebracht, en volgens sommige recensenten was 'de stilte in het theater intens, de muur tussen kunst en leven was gevallen... en tranen ontsloten de deuren'.<br /><br /><br />
1956 was the 20th Congress of the Communist Party and the Soviet Premier Krushchev made a speech denouncing Stalin and the Stalinist purges and the gulag labor systems, revealing information that was previously forbidden, publicly revealing horrible new truths, which opened the door for a new Soviet Cinema led by Mikhail Kalatozov, once Stalin's head of film production. This film features a Red Army that is NOT victorious, in fact they are encircled, in a retreat mode, with many people dying, including the hero, in a film set after 06-02-41, the German invasion of Russia when Germany introduced the Barbarossa Plan, a blitzkrieg invasion intended to bring about a quick victory and the ultimate enslavement of the Slavs, and very nearly succeeded, actually getting within 20 miles of Moscow in what was a Red Army wipe out, a devastation of human losses, 15 to 20 million Russians died, or 20% of the entire population. Historically, this was a moment of great trauma and suffering, a psychological shock to the Russian people, but the Red Army held and prolonged the war 4 more years until they were ultimately victorious. <br /><br />During the war, Stalin used the war genre in films for obvious morale boosting, introducing female heroines who were ultra-patriotic and strong and idealistic, suggesting that if females could be so successful and patriotic, then Russia could expect at least as much from their soldiers. Stalin eliminated the mass hero of the proletariat and replaced it with an individual, bold leader who was successful at killing many of the enemy, an obvious reference to Stalin himself, who was always portrayed in film as a bold, wise and victorious leader. But Kalatozov changed this depiction, as THE CRANES ARE FLYING was made after Stalin's death, causing a political thaw and creating a worldwide sensation, winning the Cannes Film Festival Palm D'Or, as well as the Best Director and Best Actress (Tatyana Samoilova), reawakening the West to Soviet Cinema for the first time since Eisenstein's IVAN THE TERRIBLE in the 40's. <br /><br />This film featured brilliant, breathtaking, and extremely mobile camera work from his extraordinary cinematographer Sergei Uresevsky, using spectacular crane and tracking shots, images of wartime, battlefields, Moscow and crowded streets that are extremely vivid and real. Another brilliant scene features the lead heroine, Veronica, who hasn't heard from her lover, Boris, in the 4 years at war, so he is presumed dead, but she continues to love him, expressed in a scene where she runs towards a bridge with a train following behind her, a moment when the viewer was wondering if she might throw herself in front of that train, instead she saves a 3 yr old boy named Boris who was about to be hit by a car. Another scene captures the death of Boris on the battlefield, who dies a senseless death, and his thoughts spin and whirl in a beautiful montage of trees, sky, leaves, all spinning in a kaleidoscope of his own thoughts and dreams, including an imaginary wedding with Veronica. This film features the famous line, "You can dream when the war is over." In the final sequence, when the war is over, the soldiers are returning in a mass scene on the streets, Veronica learns Boris died, all are happy and excited with the soldier's return, but Veronica is in despair, passing out flowers to soldiers and strangers on the street in an extreme gesture of generosity and selflessness revealing "cranes white and gray floating in the sky." <br /><br />The film was released in 1957 in Russia, and according to some reviews, "the silence in the theater was profound, the wall between art and living life had fallen...and tears unlocked the doors." <br /><br /> <br /><br />