Dit is niet wat je een gelukkig verhaal zou noemen. De hoofdrolspeler (Edmund Purdom als de Egyptenaar) krijgt de vrouw niet te pakken <0xE2><0x80><0x93> hoewel hij (?) kennelijk wel het 'laatste' woord te pakken krijgt, de verder belangrijkste tragische figuur (Michael Wilding als de politiek bijziende farao) eindigt tragisch, en de verkeerde man, ook al is het Victor Mature, wint uiteindelijk alle ballen. Peter Ustinov had waarschijnlijk de beste rol gekregen (Kafka) en heeft mogelijk een deel, zo niet het grootste, van de film gestolen, behalve misschien de topactrice Jean Simmons als het iets slimmere barmeisje (Merit) dat mogelijkerwijs intellectueel en spiritueel meer in haar mars heeft dan alle anderen bij elkaar. 1.<br />De broeierige en pessimistische Sinuhe de arts (de Zuiverheidsbrigade) wordt afgeschilderd als een duistere, cynische, gekwelde ziel die zijn hele leven bezig is met het zoeken naar de betekenis van 'Leven'. (Btw, en om John Lennon te parafraseren: 'Leven' is wat er gebeurt terwijl je andere plannen maakt.) Vergeef me het gebrek aan filosofische diepgang in de voorgaande tussen haakjes geplaatste opmerking, maar uiteindelijk ontvouwt de plot zich juist om dat te onthullen!<br />En filosofisch gesproken, alsof de dingen niet somber en negatief genoeg zijn, duikt John Carradine (de naam van de niet-genoemde grafrover) midden in de film op in een cameorol en verklaart dat 'Leven' in wezen zinloos is en alleen de moeite waard is om te leven als armzalig alternatief voor de uiteindelijke teleurstelling. We zijn nu over de 200 woorden heen en ik heb nog geen vriendelijk woord gehoord, dus waarom heb ik het in godsnaam zo hoog ingeschat? Nou, er zit een hoop Shakespeariaanse tragiek en een hoop morele waarde in. Er zijn ethische contrasten, ware vriendschappen, ware & onbeantwoorde (bijna) liefde, en <0xE2><0x80><0x93> ondanks de beperkingen van de productiecapaciteit van de jaren vijftig, is het heel goed geacteerd, zowel voor het oog als voor het oor, en heel goed/evenwichtig van tempo. Het acteerwerk is voor het grootste deel allemaal even goed, aangezien het een kostuumdrama uit de jaren vijftig is, en de interacties zijn geloofwaardig, tot en met de fatale tekortkomingen van de personages <0xE2><0x80><0x93> die er in overvloed zijn, en daarmee recht doen aan de beste Griekse tragiek. Sinuhe ontdekt en omarmt zijn zoon, gespeeld door Tommy Retigg, die, ondanks Oestinovs uiterste inspanningen, Lassie echt nodig had om het voor elkaar te krijgen. Een paar andere'misleide' zielen krijgen hun verdiende loon van de 'buitenlandse' vleespot Nefer (Bella Darvi) die kennelijk in Egypte is op een vleselijke uitbuitingsvisum, en die eerder wreed en zelfs genadeloos Sinuhe heeft afgewezen <0xE2><0x80><0x93> en ook de lesbische prinses Baketamon (Gene Tierney als de zus van Pharoah Wilding) die een diep, duister geheim kende over Sinuhes afkomst, en dat vervolgens heeft geprobeerd te gebruiken om hem tegen zijn vriend op te zetten, haar broer de farao van aardige mensen, huh.<br />Purdoms optreden is echt iets om te aanschouwen. Hij speelt de klaagzang goed genoeg dat je hem ergens voor het einde van de film een klap op zijn bek wilt geven, hem bij zijn revers wilt grijpen en zeggen: 'Kijk dan, stomkop, verman je, het glas is niet halfleeg het is halfvol!' en dan tot de ontdekking komen dat je persoonlijk teleurgesteld bent in Horemheb <0xE2><0x80><0x93> echt Sinuhes beste vriend (Victor Mature als de Top Soldaat van de farao) omdat hij die tekortkoming in zijn karakter heeft die hem belet iets positiefs te doen.<br />Ik vraag me af of het geheim van de hele film is dat hij heel snel de noodzakelijke 'opheffing van ongeloof' bereikt en volhoudt. en in het begin krijg je begrip voor de personages en maak je je zorgen over hen, zo erg dat je medelijden met hen krijgt en met het feit dat ze hun kans op geluk hebben gemist; een geluk dat anders niet zo ver buiten hun bereik had gelegen.<br />----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
This is not what one would term a happy tale. The titled leading character (Edmund Purdom as THE Egyptian) does not get the gal - although he does (?) evidently get the 'last' word, the otherwise principal tragic figure (Michael Wilding as the politically myopic Pharaoh) ends up tragically, and the wrong guy  even if it is Victor Mature, winds up winning-all the marbles. Peter Ustinov possibly had gotten the best part (Kafka) and arguably may have stolen some if not most of the movie except for top-billed Jean Simmons as the somewhat brighter-thanaverage barmaid (Merit) whom just possibly has more on the ball  intellectually and spiritually, than all of the rest of them put together.<br /><br />The brooding and pessimistic Sinuhe the physician (that's Purdom) is portrayed as a dark, cynical, tortured soul whom spends the entire plot  his lifetime, seeking the meaning of 'Life.' (Btw, and to paraphrase John Lennon, 'Life' is what happens while you're making other plans.) Pardon the lack of philosophical depth in the prior parenthetic comment, but eventually the plot unfolds to reveal just that ! <br /><br />And speaking philosophically, as if things aren't morose and negative enough, John Carradine (as the un-named grave robber) pops-up in a cameo role in the middle of the flick espousing that 'Life' basically is meaningless and is only worth living as a poor alternative to the eventual ultimate disappointment.<br /><br />So here we are over 200 words in and I haven't really had a kind word, so why the heck did I rate it so high ? Well there is a lot of Shakespherian tragedy and bunch of moral worth in it. There's ethical contrasts, true friendships, true & unrequited (almost) love, and - despite limitations of 50s production capabilities, it is very well (sound) staged, pleasing both the eye and ear, and very well/evenly paced . The acting is, for the most part, uniformly very good  given it's a 50s costume drama, and the interactions are believable right down to the characters' fatal flaws - which abound, and in that doing justice to the best of Greek tragedy.<br /><br />There is some redemption, Sinuhe does discover and embrace his son  played by Tommy Retigg whom, despite Ustinov's best efforts, really needed Lassie to pull it off. A couple of other 'misguided' souls get their just desserts  the 'foreign' fleshpot Nefer (Bella Darvi)  apparently in Egypt on a carnal exploitation work-study visa, whom earlier cruelly even mercilessly spurned Sinuhe -\and\- the dyke'ish Princess Baketamon (Gene Tierney as Pharoah Wilding's sister) whom knew a deep dark secret about Sinuhe's ancestry, and then tried to use it to set him against his friend, her brother the Pharaoh  nice people, huh.<br /><br />Purdom's performance is actually something to behold. He carries off the dirge well enough that somewhere before the end of the pix you want to smack him across the puss, grab him by the lapels, and say "look dummy pull yourself together, the glass ain't half empty it's half full !" and then finding that you're personally disappointed in Horemheb - truly Sinuhe's best friend, (Victor Mature as Pharoah's Top Soldier) for himself having that flaw in his character that prevents him succeeding at doing something positive.<br /><br />I wonder if the secret to the whole movie is that it very quickly achieves and then sustains the necessary "suspension of disbelief" and early on gets you understanding and worrying about the characters, caring to the point that you really feel sorry for them and their missed chances at happiness; a happiness that otherwise wasn't all that far from their grasp.<br /><br />can't understand why this one isn't already out on DVD and hope that gets corrected soon.