Tot twee jaar geleden had ik nog nooit een film van John Cassavetes gezien, tot ik _The Killing of a Chinese Bookie_ voor het eerst zag in een Berlijnse bioscoop, wat ik interessant vond, om het diplomatiek te zeggen, maar niet zo bijzonder dat ik onmiddellijk meer van zijn werk wilde zien. Sindsdien probeerde ik <0xE2><0x80><0x93> met de nadruk op _probeerde_ <0xE2><0x80><0x93> naar zijn andere werk te kijken, vooral _shadows_. Ik moet toegeven dat het een tijdje duurde voordat ik echt van de film ging houden. In het begin vond ik de ongepolijste, rauwe en geïmproviseerde manier waarop Cassavetes het opnam een beetje afstotelijk, en ik beschouwde het als een origineel <0xE2><0x80><0x93> absoluut <0xE2><0x80><0x93> maar gebrekkig en verouderd experiment. Maar als je de film nu bekijkt, maken deze kleine onvolkomenheden dat hij er nog zo fris uitziet, zelfs nu nog.<br />SHADOWS, met een minimale begroting van 40.000 dollar en een ploeg van zes man sterk, biedt een observatie van de spanningen en het leven van drie broers en zussen in een Afro-Amerikaans gezin waarin twee van de drie broers en zussen, Ben (Ben Carruthers) en Lelia (Lelia Goldoni) een lichte huid hebben en voor blank kunnen doorgaan. Cassavetes eiste dat de acteurs hun echte namen behielden om de feitelijke conflicten binnen de groep weer te geven, maar zag de film als een kwestie van menselijke problemen in plaats van impliciete rassenproblemen. Cassavetes maakte de film in opnamen van tien minuten en met scherpe montage, een reactie op de 'naadloze' productiewaarden van Hollywood. Cassavetes' belangrijkste inspiratiebron <0xE2><0x80><0x93> in elk geval in de filmstijl waarin de film werd opgenomen <0xE2><0x80><0x93> waren de Italiaanse neorealisten, die tevens hun bewondering uitten voor de pioniersgeest van Welles. Het gebruik van amateurs en improvisatie mag dan lijken op dat van sommige Italiaanse neorealistische regisseurs, maar met zijn bebop-cd van Charles Mingus ands Shafi Hadi voelt de film heel anders aan, heel Amerikaans, heel anders dan alles wat daarvoor is gemaakt.<br />Het nummer met de gevederde meisjes, 'I feel like a lolly-pop' (of zoiets) voelt voor mij als lichtjaren terug, oude geschiedenis. Maar hoe gedateerd het ook mag lijken, het is nog steeds een heerlijke tijdcapsule van het New York van eind jaren vijftig. Dit is een van de eerste films die ambitieuze filmmakers deden beseffen dat ze een onafhankelijke film konden maken, zonder Hollywood, improviserend en zonder een echt budget. Seymour Cassel, die acteerde en betrokken was bij SHADOWS, beweert dat het Jules Dassins THE NAKED CITY (1948) was die de eerste was en hen allemaal inspireerde, maar ik denk dat dit de film was die echt de ogen van ambitieuze onafhankelijke Amerikaanse filmmakers opende.<br /><br />Camera Obscura - 8/10
I had never seen a film by John Cassavetes up until two years ago, when I first saw THE KILLING OF A Chinese BOOKIE in a Berlin cinema, which I found interesting, to put it diplomatically, but not so special, I instantly wanted to see more of his work. Since then, I tried - with an emphasis on tried - watching his other work, SHADOWS in particular. I must admit, it took me a a while before I actually enjoyed the film. At first the unpolished, raw and improvised way Cassavetes it was shot, put me off somewhat and I thought of it as an original - absolutely - but flawed and dated experiment. But now, upon reviewing, these little imperfections make it look so fresh, even today.<br /><br />Shot on a minimal budget of $40,000 with a skeleton six person crew, SHADOWS offers an observation of the tensions and lives of three siblings in an African-American family in which two of the three siblings, Ben (Ben Carruthers) and Lelia (Lelia Goldoni), are light-skinned and able to pass for white. Cassavetes demanded that the actors retain their real names to reflect the actual conflicts within the group but saw the film as being concerned with human problems as opposed imply to racial ones. Cassavetes shot the film in ten minute takes and jagged editing, a reaction against 'seamless' Hollywood production values. Cassavetes main inspiration - at least in the cinematic style the film was shot - were the Italian neo-realists whilst also professing admiration for Welles' pioneering spirit. The use of amateurs and improvisation might resemble some of the Italian neo-realist directors, but with his bebop score by Charles Mingus ans Shafi Hadi, the film feels very different, very American, unlike anything made before really. <br /><br />The song with the feathered girls, "I feel like a lolly-pop" (or something) feels like light years back to me, ancient history. But no matter how dated it might look, it still makes a delightful time capsule of late Fifties New York today. I think it's this is one of the first films made aspiring filmmakers realize they could shoot an independent film, without Hollywood, improvised and without a real budget. Seymour Cassel, who acted and was involved in SHADOWS, claims it was Jules Dassin's THE NAKED CITY (1948) that was the first and inspired them all, but I think this was the one that really opened the eyes of aspiring independent American filmmakers.<br /><br />Camera Obscura --- 8/10