De erfgename van de society, Susan Fletcher (Hopkins) en haar rijke vader Simon Fletcher (Henry Stephenson) zijn het er niet mee eens dat hun jonge nichtjes Joan (Betty Philson) en Katie (Marianna Strelby) na de dood van hun ouders (Susans zus en Johns broer) in Greenwich Village een bohémienachtige levensstijl leiden met hun kunstenaar oom John (Milland). Simon heeft zijn pogingen om John over te halen om Susan en hem toe te staan voor de kinderen te zorgen opgegeven en neemt nu zijn toevlucht tot privédetectives om hem te betrappen op onbehoorlijk gedrag of werkloos zijn, waardoor hij niet in staat is goed voor de kinderen te zorgen. Uiteindelijk besluit Susan het heft in eigen handen te nemen en gaat ze zelf naar Greenwich Village, waar ze zich voordoet als actrice, om te proberen informatie te krijgen en/of hem tot rede te brengen. Wat ze echter ontdekt, is dat ze niet alleen gesteld is op de vrije en artistieke levensstijl van John en zijn vrienden en dat de meisjes goed worden opgevoed, maar dat ze ook al snel verliefd wordt op John. Het is onvermijdelijk dat haar ware identiteit wordt ontdekt en ze wordt geconfronteerd met de taak om iedereen aan beide kanten van het voogdijdebat ervan te overtuigen dat ze bij wie horen. Ik genoot echt van deze film en vond dat de zeer korte speeltijd (70 minuten) de perfecte lengte was om dit eenvoudige, maar vertederende verhaal te vertellen. Miriam Hopkins, een van de grote actrices van de jaren dertig en veertig, is verrukkelijk in deze film. Haar energie, stijl en gezonde schoonheid lenen zich uitstekend voor het creëren van een vertederende rol, ook al weet je dat ze de mensen met wie ze snel bevriend raakt een rad voor ogen draait. Dit is de eerste film waarin ik Ray Milland heb gezien, en hij was in feite jong en zag er niet patricisch uit. (En kennelijk drie jaar jonger dan zijn tegenspeler.) Zijn energie en zorgeloze manier van doen in 'Wise Girl' waren een verfrissende verandering van de houding die hij in zijn gebruikelijke, duistere films aanneemt. Eerlijk gezegd vond ik de twee jonge meisjes die Susans nichtjes speelden echt leuk. Ze waren vertederend vroegrijp en vormden in feite het juweel van de film. Helaas kan ik geen enkele andere film vinden waarin een van hen na deze speelde, wat jammer is, aangezien ze allebei een grote hoeveelheid aangeboren talent vertoonden.<br />'Wijze Meisje' was een film die drie jaar nadat de Hollywood Code was ingevoerd werd gemaakt, en tot op zekere hoogte was dit duidelijk te zien aan de snelle, gelukkige afloop en het gemak waarmee de personages in de hemel leefden. De zogenaamde Boheemse co<0xC3><0xB6>peratie was in feite een prachtige doodlopende straat waar de kunstenaars voor niets of voor niets leefden, en alles is gedurende de hele film mooi in elkaar gezet. Gelukkig was dit een luchtige film en de personages waren charmant genoeg om rekening te houden met de slapheid en tekortkomingen ervan, en ik kon 'Wijze Meisje' gewoon nemen voor wat het was: een goed ouderwets liefdesverhaal dat even onderhoudend als vertederend was. Helaas zijn films van het romantische comedy-drama-genre tegenwoordig aanzienlijk minder intelligent en onderhoudend, anders zou ik niet voortdurend terugkeren naar de klassieken.
Society heiress Susan Fletcher (Hopkins) and her wealthy father Simon Fletcher (Henry Stephenson) are vexed that their young nieces Joan (Betty Philson) and Katie (Marianna Strelby) are living a Bohemian lifestyle in Greenwich Village with their artist uncle John (Milland) after the death of their parents (Susan's sister and John's brother). Simon has given up trying to convince John to allow he and Susan to take care of the children and have resorted to using private detectives to catch him in either unbecoming behavior or unemployed and therefore unable to care for the children properly. Susan finally decides to take matters into her own hands and goes to Greenwich Village herself, posing as an actress, to try to gain information and/or persuade him to see reason. What she discovers however, is that she not only likes the free and artistic lifestyle John and his friends are living and that the girls are being brought up well, but that she is quickly falling in love with John. Inevitably, her true identity is discovered and she is faced with the task of convincing everyone on both sides of the custody debate who should belong with whom.<br /><br />I really enjoyed this film, and found that its very short running time (70 minutes) was the perfect length to spin this simple but endearing story. Miriam Hopkins, one of the great 1930's-1940's actresses is delightful in this film. Her energy, style and wholesome beauty really lend themselves to creating an endearing character, even though you know that she's pulling a fast one on the people she quickly befriends. This is the earliest film I've seen Ray Milland in, and he was actually young and non-patrician looking. (And apparently three years younger than his co-star) His energy and carefree manner in "Wise Girl" were a refreshing change to the demeanor he affects in his usual, darker, films. Honestly, though I am usually not remotely a fan of child actors, I really enjoyed the two young girls who played Susan's nieces. They were endearingly precocious, and were really the jewels of the film. Unfortunately, I can't dig up any other films that either of them were subsequently in after this one, which is a shame since both exhibited a large amount of natural talent.<br /><br />"Wise Girl" was a film that was made three years after the Hollywood Code was instated, and to some extent, this was abundantly clear by the quick, happy ending, and the pie in the sky loftiness and ease with which the characters lived. The alleged Bohemian co-op was in fact a gorgeous cul-de-sac where the artists lived for free or for trade, and everything is tied up very nicely throughout. Fortunately, this was a light enough film and the characters were charming enough to make allowances for its fluffiness and short-comings and I was able to just take "Wise Girl" for what it was; a good old-fashioned love story that was as entertaining as it was endearing. Unfortunately, films of the romantic comedy/drama genre today are considerably less intelligent and entertaining, or I wouldn't find myself continuously returning to the classics. 7/10