Burger Kane... The Godfather Part II... D'Urville Martins Dolemite. Dit is het allergrootste stuk celluloid dat ooit is geschapen en op de mensheid is losgelaten. Rudy Ray Moore, in een rol die de Oscars ontstijgt als Dolemite, de gevaarlijkste kat in het universum. Hij trekt duidelijk geen snars van een kalkoen aan (ikzelf ben helaas een kalkoen) en bewijst dat met zijn krachten van rappen, pooier spelen en karate. Dit is blaxploitatie op zijn allerhoogst, een schitterend voorbeeld van het genre met zijn lage budget, continuïteitsfouten en haat voor rat-soep-eten-schurken. De ware Godfather van Rap (niet die nieuwe Ali-onzin) Moore is min of meer een combinatie van acteertechnieken; op de een of andere manier slaagt hij erin de meest charismatische, afschuwelijke acteur van de jaren zeventig te zijn, en dat zegt iets.
Citizen Kane....The Godfather Part II....D'Urville Martin's Dolemite. This is the single greatest piece of celluloid ever created and unleashed upon humanity. Rudy Ray Moore, in a role that transcends Academy Awards stars as Dolemite, the baddest cat in the universe. He clearly does not take any jive from no turkey (I myself am unfortunately a turkey) and proves it with his powers of rapping, pimping, and karate chopping. This is blaxploitation at its absolute finest, a shining example of the genre with its low budget, continuity errors, and hatred for rat-soup eating honkey expletive expletive. The true Godfather of Rap (not this new Ali nonsense) Moore is something of a juxtaposition of acting technique; somehow managing to be the most charismatic awful actor of the 1970's, and thats saying something. This one is HIGHLY recommended folks, if not for the one-liners alone.