Het enige probleem met _Getrouwd met de maffia_ is dat het niet grappig is. Het ziet er precies zo uit als een romantische komedie, maar bijna niets wat er gebeurt is grappig. Maar als je het kunt zien als een film waarin bijna niets grappigs gebeurt, dan heb je het echt naar je zin. Het is ook een glamoureuze maffiafilm, zoals de titel al zegt. Extreem glamoureus. Maar de regisseur, Jonathan Demme, is een van de weinige cultregisseurs die de jaren tachtig in zijn werk vanaf dat decennium volledig omarmden in plaats van begrijpelijkerwijs te doen alsof het nog steeds de jaren zeventig was.<br />De openingstitels combineren 1980-animatie, Italiaans-Amerikaans en mise-en-scène met elkaar. Van daaruit, ondanks de jaren tachtig, voelt het zo ongeveer goed. De belichting van Demmes regelmatig draaiende filmer Tak Fujimoto en de jukeboxmuziek die bol staat van zeer uiteenlopende pop- en alternatieve jams zijn opzichtig, en die wordt inderdaad beheerst en genuanceerd als onderdeel van de sfeer. Demme is goed in kleurrijke onmiddellijke karakteriseringen in zijn visuele en soms schijnbaar onstuimige compositie van een vrolijke mix van stijlen, een plot dat...' Ze zijn alle kanten op gegaan, waar een gladde FBI-agent, gespeeld door een heel saaie Matthew Modine, probeert te infiltreren in een maffiafamilie, een kans ziet als een schietgrage vrouw, gespeeld met kom-hier-aantrekkingskracht door Michelle Pfeiffer, de criminele levensstijl probeert te verlaten nadat haar echtgenoot, de man die de trekker heeft overgehaald, gek is geworden.<br />De manier waarop het gaat, werkt een tijdje, want Demme lijkt stevig aan het stuur te zitten. Hij weet hoe belangrijk het is om ons de zeer subjectieve en herkenbare huiselijke scènes met Pfeiffer te laten zien, evenals haar zorgen en verlangens als een moeder met een moreel conflict, hoewel haar relatie met zoon Joey een beetje als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Luistert papa's zoon naar de moeder van een feestbeest als de baas van papa, die speelt met Dean Stockwells kenmerkende natuurlijkheid en met veruit de meeste decorstukken, hem zulke geweldige geschenken geeft? Maar over het geheel genomen kunnen Demmes met schuim bedekte stileringen gemakkelijk worden beschouwd als een nieuwe versie van een grappig misdaadverhaal.<br />Maar uiteindelijk ontdekken we dat we de verkeerde kant op zijn gegaan, want het is onvermijdelijk dat Modine en Pfeiffer verliefd op elkaar worden. Het is op zich niet slecht, en hier en daar voelt het zelfs draaglijk, maar als romantisch subplot wordt het niet interessant of goed behandeld, nauwelijks, omdat het huppelend over allerlei clichés heen gaat die de aanvankelijke verwachting van een goedkope datefilm uit de jaren tachtig vervullen, en ik denk dat het voor dat publiek precies de juiste impact heeft. Maar voor iemand die oprecht geïnteresseerd is in het verhaal en de esthetische benadering, is het een afknapper in een staat van verveling.<br />Dus het is een fatsoenlijke film met enorme misstappen op bepaalde punten, maar als datefilm of nostalgisch stuk voor degenen die in de jaren tachtig zijn opgegroeid, hebben ze misschien veel datefilms gezien in de jaren tachtig. In de jaren tachtig van de vorige eeuw schommelde de amusementswaarde waarschijnlijk niet zo sterk, afgezien van het genoemde tekort aan echte lachbuien. Daar waren misschien een paar lachbuien voor nodig, en het was een brede grijnslach, maar ik zou de komedierij niet verlaten met de hooggespannen verwachtingen waarmee ik er in eerste instantie in zou zijn gestapt. Hoe dan ook, er zijn extra vreugden in bijrollen van grote karakteracteurs die inmiddels beginnen te vervagen, zoals Nancy Travis, Joan Cusack en Oliver Platt.
The only problem with Married to the Mob is that it is not funny. It dresses up exactly like a romantic comedy, but almost nothing that happens is funny. But if you can look at it as a film where almost nothing funny happens, then you'll have a really good time. It's a glitzy mob film, too, as per the title. Extremely glitzy. But the director, Jonathan Demme, is one of the few prevailing cult directors who fully and completely embraced the 1980s in his work from that decade rather than understandably pretending it was still the 1970s.<br /><br />The opening credits combine 1980s animation, Italian-Americanism and mise-en-scene lathered on top of each other at once. From there, despite 1980sness, it feels about right. The lighting by Demme's frequent cinematographer Tak Fujimoto and jukebox soundtrack rife with widely varying pop and alternative jams are gaudy and that is indeed controlled and nuanced as part of the atmosphere. Demme is good at colorful instant characterizations in his visual and sometimes seemingly impetuous composition of a fun mix of styles, a plot that could've gone any which way, where a smooth FBI agent, played by a very bland Matthew Modine, trying to infiltrate a mafia family, sees a chance when a gun moll, played with come-hither allure by Michelle Pfeiffer, tries to leave the criminal lifestyle after her trigger-man husband, in just what you would hope for in an Alec Baldwin performance, is wacked.<br /><br />The way it goes works for awhile, because Demme seems to have a firm hand on the wheel. He knows the significance of showing us the very subjective and relatable life-at-home scenes with Pfeiffer, as well as her cares and longings as a morally conflicted mom, although her relationship with son Joey is taken a bit for granted. What mobster's son is listening to party-pooper mom when dad's boss, played with Dean Stockwell's trademark naturalness and by far the scene-stealing stand-out of the cast, is giving him such awesome gifts? On the whole though, Demme's lathered-on stylizations are easily viewed as a novel take on a fun crime thriller tale.<br /><br />Ultimately, though, we find we've been going the wrong way, because inevitably, Modine and Pfeiffer have to fall in love. That's not inherently bad, and every here and there it actually feels bearable, but as a romantic subplot, it is not handled interestingly, or well, hardly at all because it hopscotches across various sundry clichés, which fulfill the initial expectation of a cheesy 1980s date flick, and for that audience, I think it has just the right impact. But for someone who has found themselves genuinely interested in the story and the aesthetic approach, it is a let-down into state of tedium.<br /><br />So it's a decent movie with huge missteps at certain points, but as a date movie or a nostalgic piece for those who grew up in the '80s, perhaps saw a lot of date movies in the '80s, the entertainment value is not as likely to fluctuate, except for said deficit in true laughs. There maybe a few scoffs, and it's very broadly tongue-in-cheek, but I wouldn't leave the comedy aisle with the high hopes with which I'd have initially entered. Whatever the case anyway, there are additional joys in bit roles by great character actors who have by now begun to fade, like Nancy Travis, Joan Cusack and Oliver Platt.