Crash is overspannen, over-dacht en over-gebakken. Een geweldig voorbeeld van hoe je met een boodschap een pompeuze en zelfingenomen film kunt maken. Haggis doet te veel zijn best om zijn boodschap duidelijk te maken en overdrijft zo ongeveer in elke categorie van de film. Hij is heel erg verliefd op zijn eigen gevoel van maatschappelijke relevantie en heeft alle subtiliteit van een drilboor op de schedel. Natuurlijk, rassenverhoudingen hebben invloed op iedereen en er zit een heleboel dubbelzinnigheid in de kwestie, maar het universum van Crash suggereert dat we allemaal slachtoffers zijn van onze eigen perceptie over rassen. Het is een vermoeiende draad die zichzelf tot nare gevolgen herhaalt en binnen 30 minuten zijn welkome energie heeft verbruikt. Ik vond de uitkomst van de personages niet verrassend en gedwongen, en het duurde een eeuwigheid voordat de film was uitgespuugd en doodgegaan. Het feit dat deze film in de top 50 van IMDb staat, getuigt van de bereidheid van het publiek om zich te laten beetnemen door Hollywood-onzin.<br />Als je de echte 'Crash' wilt zien, moet je eens naar die van David Cronenberg kijken: donker, verwrongen en origineel. Deze film speelt prekerig, vermoeiend en masochistisch.
Crash is overwrought, over-thought and over-baked. A great example of how to make a pompous and self-important film with a message. Haggis tries too hard to make his point and overreaches in just about every category of the film. It feels very much in love with its own sense of social relevance and has all the subtlety of a jackhammer to the skull. Sure, race relations affect everyone and there's a great deal of ambiguity to the issue, but the universe of 'Crash' operates to suggest that we are all victims to our own perceptions on race. It's a tiresome thread that repeats itself ad nauseum and wears out its welcome within the first 30 minutes. I found the outcomes of the characters unsurprising and forced and the film took forever to sputter out and die. The fact that this film is in the top 50 movies on IMDb is a testament to the public's willingness to get suckered by Hollywood malarkey.<br /><br />Indeed, if you want the real "Crash," go check out the one by David Cronenberg: dark, twisted and original. This film plays as preachy, tiresome, and masochistic.