Ik heb die film gezien toen ik een jaar of twaalf was toen hij uitkwam. Ik herinner me dat de engste scène de grote vogel was die mannen opat die hulpeloos aan parachutes uit de lucht hingen. De verschrikking. De verschrikking.<br />Toen ik als jong kind op zaterdagmiddagen naar die goedkope B-films ging, had ik nog steeds genoeg van de formule voor die monsterfilms, waarin de held meestal de heldin was, een mooie vrouw die de dochter van een professor kon zijn en een gelukkig einde als het monster uiteindelijk stierf. Ik hield niet zo van de romantische invalshoek als twaalfjarige en de voorspelbare plot. Nu hou ik ervan vanwege de onbedoelde humor. Maar ongeveer een jaar later zag ik _Psycho_ toen die uitkwam en ik vond het geweldig dat de ster, Janet Leigh, al in het begin van de film werd afgedankt. Ik ging rechtop zitten en keek op dat moment goed. Aangezien scenarioschrijvers het verhaal verzinnen, moeten ze het zo eng mogelijk maken en niet volgens een afgezaagde formule. Er zijn geen regels.
I saw this movie when I was about 12 when it came out. I recall the scariest scene was the big bird eating men dangling helplessly from parachutes right out of the air. The horror. The horror.<br /><br />As a young kid going to these cheesy B films on Saturday afternoons, I still was tired of the formula for these monster type movies that usually included the hero, a beautiful woman who might be the daughter of a professor and a happy resolution when the monster died in the end. I didn't care much for the romantic angle as a 12 year old and the predictable plots. I love them now for the unintentional humor.<br /><br />But, about a year or so later, I saw Psycho when it came out and I loved that the star, Janet Leigh, was bumped off early in the film. I sat up and took notice at that point. Since screenwriters are making up the story, make it up to be as scary as possible and not from a well-worn formula. There are no rules.