Mijn redenatie achter het bekijken van deze film (ondanks het feit dat hij gratis was) was min of meer uit nieuwsgierigheid... een heel klein beetje nieuwsgierigheid... Ik was niet zo bekend met dit rechtstreekse 'biografische' verslag van meneer Gein en ontdekte tijdens de intro dat het horroricoon Kane Hodder de hoofdrol speelde. Mijn emoties gingen van niet alleen nieuwsgierigheid uit, maar nu ook een sprankje verwachting over hoe zijn vertolking van Gein zou uitpakken. Ook in de intro (onder enkele grimmige foto's van Eds misdaden) stonden Michael Berryman en Priscilla Barns. 'Oké,' dacht ik bij mezelf... 'Dit is misschien een beetje amusant.' Terwijl de film begon en (langzaam) vorderde, groeide mijn microscopische zelfvertrouwen (of, zoals ik het noem,'microhoop') Want deze film vervaagde helemaal en ik werd bevangen door een overweldigend gevoel van vernedering toen ik een beetje van binnen doodging van het kijken naar deze mesthoop. Hodder, die algemeen bekend en gerespecteerd is vanwege zijn werk als onstuitbare seriemoordenaar, brengt dat hier op een onnauwkeurige manier in stelling <0xE2><0x80><0x93> hij verandert Eddie Gein van een zachtaardige kluizenaar in een logge, uit de kluiten gewassen moordmachine.'s Nachts houdt hij zich schuil en vermoordt beheerders van begraafplaatsen, zijn grafroversmaatje en tienermeisjes. Hij verlaat Plainfield in paniek, omdat het plaatselijke bureau van de sheriff niets lijkt te doen om de gevaarlijke situatie in het minst te verbeteren. De hulpsheriff en zijn moeder hebben een warme relatie die me een vaag gevoel van binnen gaf (of het kan gewoon de cyanidepil zijn geweest die ik halverwege deze kalkoen heb ingenomen). Ik weet niet zeker wat de bedoeling van deze film was en de regisseur wist duidelijk niets over het onderwerp waarmee hij werkte. Er zijn al zo veel films die betrekking hebben op Geins verhaal dat ik, tenzij de 'Ed Gein Snuff Footage' wordt ontdekt, niet nog meer van deze films op de planken wil zien. Als je een meer authentieke film van deze aard wilt zien, moet je de 'Ed Gein (ook wel bekend als In the Light of the Moon)' van 2001 eens bekijken.
My reasoning behind viewing this film (despite the fact that it was free), was more or less out of curiosity... slight, slight curiosity... I wasn't all that familiar with this straight-to-video "biographical" account of Mr. Gein and discovered during the opening credits that it featured horror icon Kane Hodder in the starring role. My emotions turned from not just curiosity, but now a glimmer of mild anticipation as to how his portrayal of Gein would turn out. Also in the credits (among some grim photos of Ed's crimes) was Michael Berryman and Priscilla Barns. "Okay", I thought to myself... "This may be mildly amusing". As the movie started and progressed (slowly), my microscopic confidence (or as I call it, "micro-hope") for this movie faded entirely and I was stuck with an overwhelming feeling of humiliation as I died a little inside from watching this dung heap. Hodder, who is widely known and respected for his past work as an unstoppable serial killer, inaccurately puts that into play here - turning Eddie Gein from a mild-mannered recluse, to a hulking, full-blown killing machine. He lurks by night, killing cemetery caretakers, his grave robbing buddy and teenage girls, leaving Plainfield in a panic as the local Sheriff's department seems to do nothing to adjust the dangerous situation in the least. The deputy and his mom have a warm little relationship that gave me a fuzzy feeling inside (or that could have just been the cyanide pill I ingested halfway through this turkey). I'm not sure what the point of this movie was and obviously the director knew nothing about the subject he was working with. There is already such an abundance of films pertaining to Gein's story that, unless the "Ed Gein Snuff Footage" is discovered, I don't want to see anymore of these on the shelves. If you want a more authentic film of this nature than check out 2001's "Ed Gein (aka In the Light of the Moon)".