'Er zijn dingen die je gewoon niet doet,' luidt de titel van deze film, een komedie van David Zucker uit 2003 over een jongeman die verstrikt raakt in de ene afschuwelijke situatie na de andere, getiteld _De dochter van mijn baas_, en het is de titel die dient te spreken voor zowel de mensen die deze troep hebben gemaakt als degenen die erover denken ernaar te kijken. Er zijn inderdaad dingen die je gewoon niet doet, waarbij het plaatsen van het grootste deel van de inhoud die je in _De dochter van mijn baas_ aantreft wordt meegeteld als dingen die je gewoon niet zou moeten doen met het medium film door ze in je film op te nemen. Daugther is een weerzinwekkende, griezelige, groteske ervaring, een logge, zware machine die onuitsprekelijk infantiel en walgelijk is. Het zien is het ondergaan, het ondergaan is het overleven en het overleven is op zichzelf al een prestatie. Verdomme, zelfs de jongens die als figuranten op de set werkten, helpen weer mee om zoiets Aarde-verpletterend armzaligs als dit te produceren, dan is het of omdat ze door de duivel zelf hierheen zijn gestuurd om het medium film te vernietigen, of het is omdat ze naar alle waarschijnlijkheid een baan hebben gekregen ten behoeve van de Friedberg/Seltzer-maffia.<br />Mijn Baas is Daugther, (die, daar ben ik vrij zeker van, zo moet heten). Tom Stansfield (Kutcher), en een nacht in het huis van zijn baas, terwijl hij achter dat schijnbaar ongrijpbare 'doel' aanzit dat zijn jonge, blonde dochter Lisa Taylor (Reid) is <0xE2><0x80><0x93> iemand die op dezelfde afdeling werkt als hij, in een torenhoog kantoorgebouw in Chicago, onder het strenge oog van Jack Taylor (Stamp). Tom bespioneert Lisa al in het begin, ze neemt de metro naar haar werk met alle andere shmo's, ondanks het feit dat ze een auto heeft en dat haar vader de baas is van dat verdomde bedrijf. Nadat hij heeft geprobeerd met haar te praten, maar zijn pogingen worden verijdeld door een kotsende baby en een blindengeleidehond die meer belangstelling hebben voor Toms kruis dan voor iets anders, krijgt hij eindelijk zijn kans op kantoor als er wordt gesproken over een feestje elders in het donker en dat hij naar haar huis moet komen om haar op te zoeken <0xE2><0x80><0x93> en ja, ze woont nog steeds bij haar vader. Denk maar aan Hitchcocks Psycho uit 1960, met de geslachtsrollen tussen Norman Bates en zijn moeder omgedraaid en daarna voor de lol gespeeld.<br />De duidelijke opbouw van het karakter wordt pijnlijk duidelijk in de openingsscène waarin Tom in de metro zit en met zijn yuppie-colonne op weg is naar zijn werk. Het is een meedogenloos en slijmerig zootje, en het schijnt dat ze de aktetassen pikken van degenen die de pech hebben dat ze in de ochtendspits vastzitten in de deur, zonder ze ooit terug te geven. Op een dag gebeurt dat met Tom, en zijn wens is om ze terug te geven, zodat hij ons duidelijk maakt-dat-hij-niet-zoals-de-andere-jongens(!)(!) Dit, terwijl hij Lisa voor het eerst in het rijtuig ziet en een beetje verlegen is om haar te benaderen, terwijl de andere mannen de hele situatie behandelen alsof het een fluitje van een cent zou zijn als ze in zijn schoenen stonden. Deze nogal voor de hand liggende en botte poging om te proberen ons bij Tom 'aan de kant' te krijgen, past niet bij wat het schijnt te kosten om een plaats te verdienen te midden van deze collega's in dit bedrijf. De dochter van mijn baas komt echter niet in de buurt van welk niveau van filmen dan ook. Van een schijnbaar onschuldige premisse van een jongen die een meisje ontmoet en haar wil leren kennen, komt de komedie uit de hel. Als Tom bij het huis aankomt, zal hij niet worden uitgenodigd voor het feest. In plaats daarvan krijgt hij de opdracht om het huis te bewonen als Jacks troeteluiltje en zich zo min mogelijk met kattenkwaad bezig te houden, terwijl hij een smetteloos huis in stand houdt. Er is vastgesteld dat Terrance Stamps karakter zaken doet op de strengst mogelijke manier, door mensen te ontslaan voor de kleinste dingen, zoals het zetten van een slechte kop koffie. Het is niet zo dat Jack een gebroken zakenman is, hij is het wel.' Hij is een schoonmaakfreak, geobsedeerd door beheersing en een bijna-psychopaat als het gaat om het plaatsen van berenvallen in de tuin om de kinderen van de buren van zijn land af te houden. Je kunt je voorstellen dat als we in zijn grote en prachtige huis worden binnengelaten met de opdracht dat er niets mis mag gaan, er duidelijk problemen zullen ontstaan.<br />De film heeft ongeveer tien minuten lol met deze premisse van gevaar. De eerste keer dat iemand het aanrecht gebruikt om een biertje open te trekken en zo het smetteloze aanrecht te markeren, zul je misschien meesmuilen, maar tegen de tijd dat de helft van het huis in puin ligt en Michael Madsen komt opdagen terwijl hij over het hele kleed plast, heb je je hoofd in je handen. Elke grap in de film wordt op een almachtige, lompe manier in scène gezet voordat hij wordt uitgespeeld op een manier die meer weg heeft van traag en martelend dan van glad en vlekkeloos, en het enige wat ontbreekt als het verdergaat naar de volgende grap, is het geluidseffect van iemand die per ongeluk de versnelling inschakelt van een auto die knarsend en krakend de volgende val maakt. Tussen de walgelijke gekte door, neemt de film de tijd om een route af te leggen van smerige, suikerzoete romantiek als Lisa en Tom een band krijgen, terwijl ze praten over hun werk en hun privéleven, en dat ze misschien meer met elkaar gemeen hebben dan ze eerst dachten. Stamp koos meer dan wat ook voor grove grappen en van haat doordrenkte schimpscheuten als er een hele scène in zit die alleen maar bedoeld is om verlamden te treiteren en een stompzinnig subplot dat te maken heeft met een hoofdwond van een buurman tijdens een blind date waarin een paar echt niet om aan te zien kletspraatjes worden uitgekraamd. Al die tijd vindt Stamps personage het leuk om mensen neer te zetten en te vragen of de eenvoudigste taken te moeilijk voor ze zijn, waarop het gemeenschappelijke antwoord zou moeten zijn: was het lezen van het scenario eerst te ingewikkeld voor je, Stamp?
"There are some things you just don't do" so says the tag-line of this, a 2003 David Zucker comedy about a young man caught up in one horrendous situation after another entitled My Boss's Daughter, and it's the tag-line which should speak for both the people that made this junk as well as those contemplating watching it. There are indeed some things you just don't do, with the placing of mostly all of the sort of content to be found within My Boss's Daughter counting as wholly items you just should not do to the medium of cinema by including them in your picture. My Boss's Daugther is a sordid; creepy; grotesque experience, a clunky and heavy handed piece which is infantile beyond words and disgusting beyond expression. To see it is to endure it, to endure it is to survive it and to survive it is an accomplishment all by itself  if any of the cast; writers; extras; Hell, even the guys that worked as runners on the set, aid in producing anything as Earth-shatteringly poor as this again, then it'll be either because they've been sent here by the devil Himself to destroy the medium of film or, it'll be because they've most probably garnered employment on behalf of the Friedberg/Seltzer mob.<br /><br />My Boss's Daugther, (which I'm pretty sure ought to be titled "My Boss' Daugther", grammatically speaking), revolves around its hapless male lead, named Tom Stansfield (Kutcher), and a night in at his boss' house as he chases that seemingly elusive 'goal' that is his young, blonde daughter Lisa Taylor (Reid) - someone whom works within the same department as he does in a towering Chicago office block whilst under the strict eye of Jack Taylor (Stamp). Tom spies Lisa early on, she's taking the subway to work with all the other shmos despite the fact she owns a car and that her father is the boss of the damn company. After trying to talk to her, but having his attempts foiled by a puking baby and a dog for the blind more interested in Tom's crotch than anything else, he finally gets his chance in the office when talk of an after-dark party elsewhere arises and that he ought to come round to her house to visit her - and yes, she does still live with her father. Think Hitchcock's 1960 film Psycho with the gender roles between Norman Bates and his mother reversed and then played for laughs.<br /><br />The distinct establishment of character is made painfully apparent in the opening scene in which Tom sits on the subway train and travels to work with his yuppie cohorts. They are a ruthless and smarmy bunch, whom it's made apparent swipe the briefcases of those unfortunate enough to get them stuck in the door in the ensuing morning rush, without ever returning them. One day it happens with Tom there, and his wish is to return it, thus pounding into us that he's-not-like-other-guys(!) This, as he first sees Lisa down the carriage and is somewhat shy to approach her as the other men treat the whole situation as if it would be a breeze if they were in his position. This rather obvious and flat-footed attempt to try and get us to 'side' with Tom sits uneasily with what it supposedly takes to earn a place amidst these co-workers in this company.<br /><br />It is, however, as close as My Boss's Daughter comes to any level of film-making. From a seemingly harmless premise of a boy meeting a girl and wanting to get to know her arrives the comedy from Hell. Tom's arriving at the house will not see him invited to the party, instead he is charged with house sitting Jack's pet owl and generally keeping out of mischief whilst maintaining a spotless house. It's been established Terrance Stamp's character means business in the strictest of manners, firing people for the smallest of things such as the making of a bad cup of coffee. It's not that Jack is a shrewed businessman, he's a cleanliness freak; obsessed with control and a borderline sociopath in his placings of bear traps in the garden so as to keep the children next door off his land. You can imagine, that when we're let into his large and exquisite house with the orders that nothing should go wrong, there's obviously going to be trouble.<br /><br />The film has fun with this premise of danger for about ten minutes. The first time someone uses the worktop to crack open a beer thus marking the pristine top, you may smirk, but by the time half the house is wrecked and Michael Madsen has shown up urinating all over the rug, you've got your head in your hands. Each joke in the film is set up in an almighty clunky manner before it is played out in a way that is closer to slow and excruciating than slick and faultless, the only thing missing as it follows through to the next gag is the sound effect of someone incorrectly changing the gears to a car as it clunks and creaks onto the next pratfall. Inbetween the gross-out wackiness, the film takes time to roll down a route of yucky, saccharine driven romance as Lisa and Tom bond whilst talking of in-workplace and out-of workplace persona's, and that maybe they have more in common than first thought. By the hour mark, the film's opted for gross out gags and hate filled jibes more than anything when there's an entire scene that exists purely to target paraplegics and a dumb subplot to do with a head-injury sporting neighbour on a blind date in which some truly unwatchable sight gags are unfolded. Throughout, Stamp's character enjoys putting people down and asking if the simplest of tasks are too difficult for them, to which the common-place reply ought to be whilst channeling Jack Taylor: was reading the screenplay first too complicated-a concept for you, Stamp?