Het enige wat deze film behoedt voor Gods krans (en er is maar één God, vergeet dat niet) is de onbedoeld grappige dialoog, en een goede gevechtsscène die veel te laat in de film komt. Het grootste deel van de twee uur tot aan de actiescènes wordt er te veel gepraat; de dialoog is zo onbeholpen dat de film smeekt om door MST3K te worden nagesynchroniseerd.<br />George Sanders is absoluut afschuwelijk; een van de meest geanimeerde, overdreven theatrale voorstellingen die ik ooit heb gezien. Brynner is niet veel beter; zijn stijve, houterige acteerwerk, gecombineerd met de afgrijselijke waarzeggerij-wijsheden, zorgt voor een nogal saaie en dwaze Solomon. Het lijkt wel of er elke keer dat Brynner zijn mond opendoet iets heel wijs en belachelijk hoogdravends uit komt. Tot op zekere hoogte is het niet de schuld van Sanders en Brynner, vanwege de slappe, komische dialogen en de typisch Bijbelse eendimensionale karakterisering, maar verder hebben ze weinig moeite gedaan. Brynners accent doet zelfs een beetje aan dat van Schwarzenegger denken; dat is geen pluspunt. Alleen Lollobrigida slaagt erin zichzelf niet voor schut te zetten door de rol met meer overtuiging en op een gepaste manier te spelen, die passend is voor een rol in zo'n domme film. Als je deze Bijbelse personages eendimensionaal zou beschrijven, zou dat te veel eer voor hen zijn; de karakterisering is half-dimensionaal.
Mostly uninvolving biblical mumbo-jumbo that drags on for well over two hours. The only thing that saves this film from God's wreath (and there is only one God, remember) is the unintentionally funny dialog, and a good battle scene which comes far too late in the movie. For most of the two hours until the action scenes there is too much talking; the dialog is so inept that the movie just begs to be spoofed by MST3K.<br /><br />George Sanders is absolutely awful; one of the most animated, overly-theatrical performances I've ever seen. Brynner isn't much better; his stiff, wooden acting, combined with the horrendous fortune-cookie wisdom utterings make for a rather boring and silly Solomon. It seems that every time Brynner opens his mouth something oh-so wise and ridiculously high-and-mighty comes out. To an extent it's not Sanders's and Brynner's fault, because of the crappy, comical dialog and the typically biblical one-dimensional characterization, but they made little effort otherwise. Brynner's accent even reminds a bit of Schwarzenegger's; this is not a plus. Only Lollobrigida manages to avoid embarrassing herself, by playing the role with more conviction and in an appropriate way which befits a role in such a silly film. To describe these biblical characters as one-dimensional would be too give them undeserved credit; the characterization is half-dimensional.