De eerste Italiaanse rip-off van de Franse softporno blockbuster (hoewel het interessant is om op te merken dat het laarsvormige land in feite zijn eerste kreeg met Cesare Canevari's 1968 IO, EMMANUELLE met Erika Blanc in de hoofdrol) is van een heel andere orde dan de smoezelige vervolgen die werden geleverd door de latere, twijfelachtige grote Joe d'Amato. De sfeer ligt veel dichter bij die van de nu zeer gedateerde Just Jaeckin-film uit 1973, die met een uitgestreken gezicht de relatie tussen man en vrouw onder de loep neemt en de toen zo belangrijke onderwerpen als trouw en jaloezie onder de loep neemt, allemaal in een luxueuze exotische omgeving. In tegenstelling tot d'Amato was regisseur Albert Thomas (alias Adalberto Albertini, die ook de grootste moeite had om YELLOW EMANUELLE te vinden, in feite een geseksualiseerde versie van MADAME BUTTERFLY! ) brengt ons niet in aanraking met roofzuchtige drugsbaronnen, snuffmoviemakers of dol geworden kannibalen, wat weliswaar een minder sensationele maar veel meer erotische kijkervaring oplevert.<br /><br />Fotojournaliste Mae Jordan alias 'Emanuelle' (de beeldschone in Java geboren Laura Gemser in haar eerste hoofdrol als Thaise masseuse in EMMANUELLE 2 en een 'onberispelijke inboorling' in Just Jaeckins deel van de zelden geziene COLLECTIES PRIVEES) vliegt naar Nairobi, waar ze de foto's moet maken bij een artikel van de bekende Britse schrijfster Anne, gespeeld door de zeer Teutoonse Karin Schubert met een mannenkapsel waar je even aan moet wennen. (Vergeet niet wanneer dit is opgenomen) met haar Italiaanse echtgenoot Gianni (Angelo Infanti), wat betekent dat ze allebei zo'n beetje alles met één stoot bespringen. In tegenstelling tot haar latere reputatie lijkt Emanuelle absoluut terughoudend in vergelijking met haar zwaar ademende gastheren en smeult ze verleidelijk bij Gianni als voorspel tot de verrukkelijke, verleidelijke afronding. Oké, dus ze maakt het gebrek aan lichtzinnigheid aan het eind goed door een heel mannenhockeyteam in de trein te nemen. Ik maak geen geintje.<br />De productie van deze seksploitatieklassieker is heel indrukwekkend, vooral de voortreffelijke cinematografie. Het muziekthema is een vaste favoriet van iedereen die meer dan een vluchtige belangstelling voor het genre heeft, een hilarisch Eurotrash-popdeuntje (probeer die volslagen onzinnige teksten te ontcijferen en beleef een hele avond plezier met het gezin!) dat in de hele film opduikt in elke denkbare vorm van vertolking, van langzaam en sexy tot hiphop-achtige disco.<br />Maar dit is helemaal Laura Gemser' show. Ze wordt eenvoudigweg aangeduid als 'Emanuelle' (zoals een andere actrice in de ongrijpbare Emanuelle nera 2 van dezelfde regisseur), en ze verlicht het scherm van begin tot eind. Nog niet onderworpen aan eindeloze verkrachtingsscenario's (zoals ze ooit D'''D'' zou worden). Amato nam het over), ze lijkt veel meer ontspannen dan in latere films, glimlacht zelfs af en toe, een zeldzame gelegenheid, zoals iedereen die het werk van de dame heeft gezien ongetwijfeld weet. Ze is eerder een onberispelijke halfbloed dan dat de titel zwarte schoonheid suggereert (ze komt uit Nederlands-Indië, nu Indonesië, en qua uiterlijk komt ze in feite heel dicht in de buurt van de vermeende schrijfster van de roman Emmanuelle Arsan), en ze straalt een enigszins passieve, zelfs onderdanige sensualiteit uit die haar op de een of andere manier losmaakt van de'verdorvenheid' waaraan haar moreel gecorrumpeerde trawanten zich te buiten gaan. Ik ben haar kwijtgeraakt omdat hij haar nooit heeft bezeten. Ik zweer het je, je kon het publiek van de Just Jaeckin-versie horen kreunen als Alain Cuny's uiterst irritante Mario op het scherm verscheen, want dat betekende dat we te veel minuten van libertijnse halfbacks-filosofie te wachten stonden als alibi om de goddelijke Sylvia Kristel (die nu trouwens in de Belgische hoofdstad woont...) uit te kleden, de echte reden waarom de theaters jarenlang afgeladen waren. De latere echtgenoot van Gemser, Gabriele Tinti (nu overleden, ze is hertrouwd), verschijnt langs de zijlijn als de voortdurend dronken 'Schotse' (huh?) schrijver die zich op een gegeven moment even tussen de Afrikaanse ruïnes aan Emanuelle opdringt, maar geen echte seksscène.
The first of the Italian rip-offs of the French soft porn blockbuster (though it might be interesting to note that the boot-shaped country actually got their first with Cesare Canevari's 1968 IO, EMMANUELLE starring Erika Blanc) is a very different kettle of fish than the sleazy sequels provided by the late, questionably great Joe D'Amato. It is much closer in spirit to the now very dated Just Jaeckin film from 1973, taking a pokerfaced look at male/female relationships, questioning such then hot topics as fidelity and jealousy, all in luxurious exotic surroundings. Unlike D'Amato, director Albert Thomas (aka Adalberto Albertini, who also made the hard to find YELLOW EMANUELLE, actually a sexed-up version of MADAME BUTTERFLY !) does not present us with predatory drug lords, snuff movie makers or rampaging cannibals, making for an admittedly less sensational yet far more erotic viewing experience.<br /><br />Photo journalist Mae Jordan aka 'Emanuelle' (lovely Java-born Laura Gemser in her first lead role following bit parts as a Thai masseuse in EMMANUELLE 2 and an 'unspoilt native' in Just Jaeckin's portion of the rarely seen COLLECTIONS PRIVEES) flies down to Nairobi where she's to shoot the stills accompanying an article by noted British writer Anne, played by the very Teutonic Karin Schubert with a butch haircut that takes some getting used to. Anne shares an 'open relationship' (remember when this was made) with her Italian husband Gianni (Angelo Infanti), meaning that both pretty much jump anything with a pulse. Contrary to her subsequent reputation, Emanuelle appears positively reticent compared to her heavy breathing hosts, smoldering seductively at Gianni by way of foreplay until the exquisitely tantalizing pay-off. Okay, so she does make up for this lack of wantonness at the end when she does an entire male hockey team on the train. I kid you not.<br /><br />Production on this sexploitation classic is quite impressive, especially the superb cinematography. And Nico Fidenco's musical theme is a solid favorite of anyone with more than a passing interest in the genre, a hilarious Eurotrash pop ditty (try to make out those totally nonsensical lyrics and have a full evening's worth of fun with the family !) that turns up throughout the entire film in every conceivable type of rendition from slow 'n' sexy to hip-gyrating disco.<br /><br />This is entirely Laura Gemser's show though. Billed simply as 'Emanuelle' (as was another actress on the same director's elusive EMANUELLE NERA 2), she lights up the screen from start to finish. Not yet submitted to endless rape scenarios (as she would be once D'Amato took over), she seems much more relaxed than in later films, even smiling from time to time, a rare occasion as anyone who has seen some of the lady's work surely knows. A flawless Eurasian rather than as the title suggests black beauty (she hails from Dutch India now Indonesia and is actually quite close in physical appearance to the supposed author of the novel Emmanuelle Arsan), she projects a slightly passive, even submissive sensuality which somehow detaches her from the 'depravity' her morally corrupted cohorts indulge in. Unlike the French film, cheapskate moralizing is kept to a bare minimum, almost thrown in as an afterthought near film's end when Emanuelle tells Gianni that he hasn't lost her as he never possessed her to begin with. I swear you could hear audiences of the Just Jaeckin version groan whenever Alain Cuny's supremely irritating Mario showed up on screen as it meant we were in for too many minutes of halfbacks libertine philosophizing as an alibi for getting the divine Sylvia Kristel (now living in the Belgian capital of Brussels by the way...) to disrobe, the real reasons theaters were packed for years on end. Gemser's later husband, Gabriele Tinti (now deceased, she has remarried), appears on the sidelines as the constantly drunk 'Scottish' (huh ?) writer who forces himself briefly on Emanuelle amid the African ruins at some point, but no real sex scene though.