PDQ Bach deed het beter. Het grootste deel van Bachs tekst bestaat uit brieven aan verschillende klanten, waarin hij klaagt over het bedrag en de snelheid van zijn betaling. Het dagboek van Anna Magdalena, dat voornamelijk gaat over de dood van kinderen en allerlei andere familieaangelegenheden, is een tikkeltje boeiender. De muziek is verontrustend: kapelorkesten en koren uit de zeventiende eeuw die het geluid van een twintigste-eeuwse concertzaal produceren. De algehele productiekwaliteit deed me denken aan een diavoorstelling in de brugklas. J.S. Bach was een briljante man wiens muziek voor zichzelf sprak. Deze film voegt niets toe. Netflix stuurde me 2 disks die niet wilden draaien, dus heb ik de film gedownload. Het was duidelijk dat Netflix me iets duidelijk wilde maken.
PDQ Bach did it better. Much of "Bach"'s speaking part is letters written to various patrons complaining about the amount and speed of his payment. Anna Magdalena's diary, mostly about the death of children and sundry other family matters, is an iota more engaging. The music is disconcerting: 17th century sized chapel orchestras and choirs producing 20th century concert hall sound. The overall production quality reminded me of a junior high slide show. J S Bach was a brilliant man whose music speaks for itself. This film adds nothing. Netflix sent me 2 discs that wouldn't play, so I streamed the movie. Clearly Netflix was trying to tell me something.