Die werkende vrouwen gaan naar de hel is een kandidaat uit een tijdcapsule, dankzij de onberispelijke fysieke productie, de jaren vijftig kostuums (kijk eens naar al die strikken en parels), de romige herkenningsmelodie van Johnny Mathis en o zo gewaagde (voor zijn tijd) seksuele houdingen. De roman van Rona Jaffe, waarop de film is gebaseerd, wordt nog steeds herschreven, en nog maar een paar jaar geleden heeft Vanity Fair zelfs een artikel gewijd aan deze verrukkelijke bonbon van een film. Kijk naar de nieuwe dvd-opname en je weet waarom.<br />De drie hoofdrolspelers - Hope Lange, Diane Baker en Suzy Parker - lijken op de meisjes uit 'How to Marry A Millonaire' of Carrie Bradshaw en haar vriendinnen uit 'Sex and the City'. Hun romantische avonturen en seksuele verwikkelingen zijn het materiaal voor een hartstochtelijke paperback: lege calorieën van karamelmaïs, verstoken van voedingsstoffen, onmogelijk te weerstaan om ervan te snoepen. Lange is oprecht ontroerend op haar neo-Grace Kelly-manier, Baker is gepast dom en idealistisch als een schuchtere maagd die zwanger wordt (gaap) van een (sist) ploert. Het helpt dat de ploert wordt gespeeld door Robert Evans, de schorre, coke snuivende filmmagnaat die ongetwijfeld menig onschuldig lam naar de slachtbank heeft geleid in zijn slaapkamer in Beverly Hills.<br />Suzy Parker is fascinerend in de eerste helft van de film, een en al opgewekte zelfverzekerdheid en wetende opmerkingen. Ze paradeert met de zwierigheid van het mode-icoon dat ze in de jaren vijftig was. Helaas is ze niet opgewassen tegen wat de film haar toestuurt: waanzin en obsessie. Maar ze straalt glamour en verlossersgezindheid uit en haar acteerwerk is in elk geval goed. Je vraagt je af waarom de critici haar verafschuwden en haar een paar jaar later praktisch uit de filmwereld verdreven. Misschien was een afstandelijke houding van de kant van een knappe vrouw gewoon te veel van het goede. Het kostte Ali McGraws carrière een generatie later de das om, en als je er goed over nadenkt, waren Ali McGraw en Suzy Parker in wezen dezelfde actrice.<br />De enige zwakke plek in de film is een zwakke afloop. Aan het eind vervalt de film min of meer in een romantische zwijm, in plaats van in een daverend melodramatisch slot, zoals de andere beroemde soap van producer Jerry Wald, 'Peyton Place', waarin Lana Turner tijdens een verkrachtingszaak zat te huilen en te tandenknarsen. Hier loopt Hope Lange het trottoir van New York op, een potige, eeuwige kater (maar nu natuurlijk nuchter) en lopen ze gewoon samen weg... de zonsondergang tegemoet, neem je aan. Voor de rest is dit zo'n beetje de definitie van een schuldig pleziertje.<br />O ja... Joan Crawford is er ook, die vuur spuwt naar alle jonge meisjes en sigaretten rookt terwijl ze door de telefoon tegen haar getrouwde minnaar sist. En de titels zijn felroze, met lintletters die doen denken aan de advertenties in warenhuizen aan het eind van de jaren vijftig.
This working girls go to hell soap is a time capsule candidate, courtesy of its immaculate physical production, 50s costuming (look at all those bows and pearls), creamy Johnny Mathis theme song and oh-so daring (for its time) sexual attitudes. Rona Jaffe's novel, on which the film was based, keeps on being republished, and just a few years ago Vanity Fair actually devoted an article to this delectable bon bon of a movie. Take a look at the new DVD transfer and you'll know why.<br /><br />The three leads - Hope Lange, Diane Baker and Suzy Parker - echo the girls from "How to Marry A Millonaire" or Carrie Bradshaw and her friends from "Sex and the City." "Gentlewomen songsters off on a spree..." Their romantic adventures and sexual entanglements are the stuff of paperback passion: empty caramel corn calories, devoid of nutrition, impossible to resist snacking on. Lange is genuinely touching in her neo-Grace Kelly way, Baker is properly dim and idealistic as a timid virgin who gets (gasp) knocked up by a (hiss) cad. It helps that the cad is played by Robert Evans, the throaty voiced, coke snorting film mogul who surely has lead many an innocent young lamb to the slaughter in his Beverly Hills bedroom.<br /><br />Suzy Parker is fascinating in the first half of the film, all blithe self assurance and knowing remarks. She struts her stuff with the panache of the fashion icon she was in the 50s. Alas, she's not up to where the film sends her: into madness and obsession. But she exudes glamour and savior faire and her acting is at least adequate. One wonders why the critics loathed her, virtually driving her out of movies a few years later. Perhaps an aloof attitude on the part of a good looking woman is just too much to bear. It sank Ali McGraw's career a generation later, and, when you think of it, Ali McGraw and Suzy Parker were basically the same actress.<br /><br />The film's only major flaw is a weak ending. It pretty much collapses into a romantic swoon at the end, rather than rising to a wham bang melodramatic finish, like the other famous soap opera from producer Jerry Wald, "Peyton Place," which had Lana Turner weeping and gnashing her teeth during a rape trial. Here, Hope Lange wanders out onto the New York sidewalk, spots burly, eternally hung over (but now, of course, sober) Stephen Boyd and they simply walk off together...into the sunset, one presumes. Otherwise, this is pretty much the definition of a guilty pleasure.<br /><br />Oh Yes...there's also Joan Crawford, breathing fire at all the young girls and smoking cigarettes while she hisses to her married lover over the phone. And the titles are done in hot pink, with ribbon lettering that recalls the department store ads of the late 50s. Don't miss!