De 2008-versie van George Cukors klassieke MGM-komedie uit 1939 vertoont helaas meer mottenballen dan zijn voorganger. Gebaseerd op Clare Booth Luce' scherpzinnige, opmerkzame spel uit 1936 over de relaties die zich ontwikkelen tussen een strikt vrouwelijke groep verwende beau monde in Manhattan, zou het verhaal rijp lijken voor een hedendaagse remake. In plaats daarvan komt de productie door English' thematische overdaad over als een uitgebreide therapiesessie met een gebrek aan geestigheid. Bovendien zijn de verschillende levensstijlen van vrouwen in deze film teruggebracht tot stereotypen van het niveau van sitcoms, en de centrale gedachte van het oorspronkelijke toneelstuk om mannen uit de verhaallijn te verwijderen lijkt nog gekunstelder, gezien de openlijke panseksuele evolutie die sinds de jaren dertig zowel bij mannen als vrouwen heeft plaatsgevonden. Tot overmaat van ramp deed de recente grote verfilming van _Sex and the City_ van HBO dit soort studentikoze vertoningen nog veel beter en met veel scherpere hoektanden.<br />Het geraamte van het oorspronkelijke stuk blijft bestaan als het verhaal zich concentreert op de rijke Mary Haines, die haar veelbelovende carrière als kledingontwerpster opgeeft om de toegewijde echtgenote van een financieel genie op Wall Street te worden. Net als in _Sex and the City_ wordt ze omringd door drie beste vriendinnen: Sylvie Fowler, een succesvolle redactrice van een sensatieblad in de stijl van Miranda Priestly in _The Devil Wears Prada_. (ook zo'n echo); de eeuwig zwangere Edie Cohen die de huisvrouw vertegenwoordigt; en Alex Fisher, een lesbische schrijfster die elke onderdrukte groep lijkt te vertegenwoordigen die over het algemeen buiten zo'n exclusieve kliek valt. Via een potige manicure komen ze erachter dat Mary's man een verhouding heeft met Crystal Allen, een parfumverkoopster bij Saks die maar al te graag een eind aan haar huwelijk wil maken omdat ze zo graag actrice wil worden. De rest van de plot doet er niet veel toe, want het wordt een reeks scènes die gericht zijn op zusterlijke band en gekibbel, allemaal niet erg verhelderend en zonder de satirische toets die de film uit 1939 zo goed deed. Meg Ryan, die er op haar 47ste vreemd jeugdig uitziet, lijkt Mary te spelen op een manier die de goodwill probeert te herstellen die ze in de jaren negentig opwekte met 'When Harry Met Sally' en 'Sleepless in Seattle'. Het is niet zo dat ze hier niet bij haar leeftijd past, maar haar vertrouwde levendigheid lijkt in tegenspraak met de passieve aard van het personage. Annette Bening vergaat het iets beter in de scène stelende Rosalind Russell-rol van Sylvie, omdat ze heeft laten zien dat ze hardheid kan uitdrukken zonder kwetsbaarheid te maskeren, maar haar personage ondergaat zo'n banale transformatie dat het de prestatie van de actrice ernstig ondermijnt. De arme Eva Mendes moet Crystal spelen als een oppervlakkig, doorzichtig winkelmeisje tegenover het slimme, harde koekje dat Joan Crawford moet spelen. Debra Messing en Jada Pinkett Smith zijn aan de zijlijn gezet als respectievelijk Edie en Alex. Veel beter is Candice Bergen als Mary's gewiekste, behulpzame moeder en Cloris Leachman als de nuchtere huishoudster.<br />De dvd van 2008 is waarschijnlijk een afspiegeling van het gebrek aan reactie van de bioscoopbezoekers op de release. Er zijn twee verwijderde scènes <0xE2><0x80><0x93> een met Crystal en haar vriendinnen die een meidenavond houden als contrast met Mary's uitgebreide tuinfeest, en de andere is een verlengstuk van Bette Midlers cameo als een getrouwde Hollywood-agente die Mary adviseert tijdens een late avond op een yogakamp. De extra's worden gecompleteerd door twee documentaires. over de geschiedenis achter de film van het oorspronkelijke toneelstuk uit 1936, en 'The Women Behind the Women', waarin de cast en de crew eindeloos over vrouwelijke zelfbeschikking en zelfbeeld praten. De ironie is dat deze versie van 'The Women', geregisseerd en geschreven door een vrouw, zo neerbuigend naar vrouwen kijkt.
Director/screenwriter Diane English's 2008 update of George Cukor's 1939 MGM classic comedy unfortunately shows more mothballs than its predecessor. Based on Clare Booth Luce's shrewdly observant 1936 play on the relationships that evolve among a strictly female group of pampered Manhattan socialites, the story would seem ripe for a contemporary remake. Instead, because of English's thematic overreach, the production comes across as an extended therapy session with a paucity of wit. What's more, the diverse lifestyles of women today have been reduced to sitcom-level stereotypes in this movie, and the original play's central conceit of eliminating men from the storyline seems even more contrived given the openly pansexual evolution that has occurred among men as well as women since the 1930's. To add insult to injury, the recent big screen adaptation of HBO's "Sex and the City" did this sort of sorority-style dishing much better and with far sharper fangs.<br /><br />The skeleton of the original play remains as the story centers on wealthy Mary Haines, who gave up her promising clothing design career to become the devoted wife of a Wall Street financial wizard. Like "Sex and the City", she is surrounded by three best friends - Sylvie Fowler, a successful, cutthroat magazine editor in the mold of Miranda Priestly in "The Devil Wears Prada" (yet another film this echoes); perennially pregnant Edie Cohen representing the stay-at-home wife; and Alex Fisher, a lesbian author who seems to represent every repressed group generally excluded from such an exclusive clique. Through a mouthy manicurist, they find out Mary's husband is having an affair with man-eater Crystal Allen, a perfume girl at Saks more than willing to break up a marriage as she struggles to become an actress. The rest of the plot doesn't matter much since it becomes a series of scenes focused on sisterly bonding and bickering, none of it very illuminating and without the satirical zing that buoyed the 1939 movie.<br /><br />Looking strangely youthful at 47, Meg Ryan seems to play Mary in a manner that tries to resuscitate the goodwill she engendered in the 1990's with "When Harry Met Sally" and "Sleepless in Seattle". It's not that she isn't age-appropriate here, but her familiar sprightliness seems at odds with the character's passive nature. Annette Bening fares somewhat better in the scene-stealing Rosalind Russell role of Sylvie because she has proved to be adept at conveying hardness while masking vulnerability, but her character goes through such a trite transformation that it undermines the actress' performance severely. Poor Eva Mendes has to play Crystal as a shallow, transparent shopgirl versus the smart, hard-edged cookie Joan Crawford got to play. Debra Messing and Jada Pinkett Smith are scooted way to the sidelines as Edie and Alex, respectively. Much better are Candice Bergen as Mary's savvy, supportive mother and Cloris Leachman as the non-nonsense housekeeper.<br /><br />Probably reflecting the lackluster box office response to the film's release, the 2008 DVD doesn't have a robust set of extras. There are two deleted scenes - one with Crystal and her friends having a girls' night-in as a contrast to Mary's elaborate garden party, and the other an extension of Bette Midler's cameo as a multi-married Hollywood agent counseling Mary during a late night at a yoga camp. Two featurettes round out the extras" "The Women: The Legacy" about the history behind the film from the original 1936 play, and "The Women Behind the Women" which has the cast and crew speak endlessly about female self-empowerment and self-image. The irony is that this version of "The Women" directed and scripted by a woman takes such a patronizing look at women.