Voor degenen die de scheidslijn tussen stille film en sociaal commentaar waarderen, is dit een unieke film. De film is deels een hulde aan het Duitse expressionisme, deels een allegorie, en hij zit vol visuele symboliek en een artistieke stijl die kan wedijveren met alles wat er sinds de jaren twintig is gezien. Bovendien is de aandacht voor historische details en de visuele compositie van de scènes als een instrument om het verhaal verder te brengen verbluffend. Afgezien daarvan biedt de plot een interessant commentaar op de rol van de media in de samenleving en het effect ervan op de sociale stem, perceptie en opinie. In feite is het niet zozeer de stilte die de film doordringt als wel het verlies van stem en het verlies van woorden om te communiceren en gedachten uit te drukken dat onvermijdelijk volgt. Kortom, deze film is iets wat je niet vaak ziet en, zoals de producent van de film in het vraag-en-antwoordgesprek dat volgde zei, je zult tot ver in de volgende dag blijven nadenken over de betekenis ervan.
For those who appreciate the intersection of silent cinema and social commentary, this is a unique film. Part homage to German expressionism, part allegory, the film is replete with visual symbolism and an artistic style that rivals anything seen since the 1920's. Moreover, the attention to period detail and the visual composition of the scenes as an instrument for advancing the story is stunning. Aside from this, the plot offers an interesting commentary on the role of the media in society and its effect on social voice, perception, and opinion. In truth, it's not so much the silence that permeates the film as it is the loss of voice and the loss of words to communicate and express thought that inevitably follows. In sum, this film is something not often seen and, as the producer of the film said in the Q&A that followed, will leave you thinking about its meaning well into the next day.