Closet Land is een verbluffend, angstaanjagend stuk film. Er spelen maar twee acteurs in één set, maar je raakt er geen moment de draad van kwijt. Het decorontwerp is fantasievol en verontrustend, de opbouw van de scènes houdt je aandacht vast en draagt bij aan je eigen gevoel van verwarring en angst. De acteerprestaties zijn uitmuntend, en Alan Rickman en Madeleine Stowe hebben de plicht om elke scène te spelen.<br />Ik heb deze film in 1991 voor het eerst gezien, kort nadat hij op video was uitgebracht. Hij draaide niet in de theaters waar ik woonde; niet verbazingwekkend, gezien de politieke inhoud. Maar je moet hem gezien hebben. Het is een briljante vertoning van de martel- en ondervragingstechnieken die door repressieve gemeenschappen worden gebruikt om hun burgers angst en gehoorzaamheid bij Het land heeft nooit een naam, wat het des te opvallender maakt. Het zou overal kunnen zijn: Oost, West, Derde Wereld, Eerste Wereld. Het illustreert wat er gebeurt als een kleine groep mensen beslist wat het beste voor iedereen is; als de regering de heerser over de burgers wordt in plaats van de bediende.<br />Madeleine Stowe is een schrijfster van kinderboeken die's nachts uit haar bed is gesleurd en aan verschrikkingen en martelingen is blootgesteld. Ze bevindt zich in een kamer met Alan Rickman, een schijnbaar vriendelijke functionaris. In het begin lijkt het een afschuwelijke vergissing en is ze vrij om te gaan; maar angst dwingt haar te blijven en de angst escaleert. Ze wordt steeds meer lichamelijk en geestelijk gemarteld. De ondervrager maakt gebruik van zintuiglijke deprivatie, temporale manipulatie, verwarring, auditieve manipulatie, rollenspel en verwrongen logica om de auteur te breken. Ze wordt vernederd en geïntimideerd, gedwongen om inspannende lichaamshoudingen te ondergaan, zonder voedsel en water.<br />Tijdens dit alles weigert ze toe te geven, om te doen wat de ondervrager vraagt. Haar wordt verteld dat het allemaal voorbij zal zijn als ze alleen maar een bekentenis ondertekent. Een eenvoudige kleine handeling. Ze weigert. Tijdens dit alles maakt ze gebruik van verdedigingsmechanismen die zich sinds haar kindertijd hebben ontwikkeld. Langzaam wordt onthuld dat ze het slachtoffer was van seksueel misbruik in haar jeugd. Om te overleven ontwikkelde ze fantasiewerelden en personages die haar van het misbruik weg zouden halen. Deze mechanismen stellen haar in staat haar marteling te overstijgen en de rollen van haar ondervrager om te draaien. Ze begint zijn eigen overtuigingen en beroep aan te vallen, hem te dwingen zijn eigen leven en motieven te onderzoeken. Uiteindelijk is ze vrij, omdat ze de vrijheid van denken in stand houdt. De ondervrager is degene die door de staat in de val wordt gelokt.<br />Deze film is gemaakt op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, de Apartheid, en in een tijd waarin de misdaden van vele regeringen over de hele wereld dagelijks nieuws waren. Hij komt nog beter uit in een wereld waar 'vijandige strijders' worden vastgehouden en ondervraagd in geheime gevangenissen, waar wettelijke rechten of rechtsbijstand worden ontzegd, waar 'etnische zuiveringen' hele gemeenschappen verwoesten en humanitaire hulp wordt geweigerd. Het toont aan dat het individu zich kan verweren tegen de staat of een andere onderdrukker door te weigeren toe te geven aan angst en verschrikking.
Closet Land is an amazing, terrifying piece of cinema. It features only two actors in a single set, but never loses your attention. The set design is imaginative and troubling, the staging of scenes maintains your attention, while adding to your own sense of confusion and terror. The acting is outstanding, with Alan Rickman and Madeleine Stowe having the duty of carrying every scene.<br /><br />I first saw this film in 1991, soon after it came out on video. It didn't play in theaters where I lived; not surprising, given its political content. It should be seen, though. It features a brilliant staging of the torture and interrogation techniques used by repressive societies to instill fear and obedience in its citizens. The country is never named, which makes it all the more striking. It could be anywhere; East, West, 3rd World, 1st World. It illustrates what happens when a small group of people decide what is best for everyone; when government becomes the ruler of the citizens, rather than the servant.<br /><br />Madeleine Stowe is a children's author who has been dragged from her bed in the night and subjected to terror and torture. She finds herself in a room with Alan Rickman, a seemingly pleasant functionary. At first it seems a horrible mistake and she is free to go; but, fear causes her to remain and the terror escalates. She is increasingly subjected to physical and mental torture. The interrogator uses sensory deprivation, temporal manipulation, confusion, auditory manipulation, role play, and twisted logic to break down the author. She is humiliated and browbeaten, forced to endure strenuous bodily positions, deprived of food and water.<br /><br />Through it all, she refuses to give in; to do what the interrogator asks. She is told that it will all end if she just signs a confession. A simple little act. She refuses. Through it all, she employs defense mechanisms that have developed since childhood. It is slowly revealed that she was the victim of childhood sexual abuse. To survive, she developed fantasy worlds and characters that would take her away from the abuse. These mechanisms allow her to transcend her torture and turn the tables on her interrogator. She starts attacking his own beliefs and profession, forcing him to examine his own life and motives. In the end, she is free, because she maintains the freedom of thought. The interrogator is the one trapped by the state.<br /><br />This movie was made during the height of the Cold war, Apartheid, and at a time when the crimes of many governments throughout the world made daily news. It is even more timely in a world where "enemy combatants" are held and interrogated in secret prisons, denied legal rights or counsel; where "ethnic cleansing" lays waste to whole societies, and humanitarian aid is denied. It demonstrates that the individual can stand up to the state or other oppressor by refusing to give in to fear and terror.