Dit is beslist een van de ultieme cultklassiekers en voor alle psychotronische fans een must see. Waarom? Het heeft alles wat een geweldige exploitatiefilm uit de jaren zeventig zou moeten hebben. Over-de-top dialogen, slecht acteerwerk, enthousiasme, seks, smerigheid, politieke incorrectheid, geweld en veel andere elementen van een goede cultklassieker zijn inbegrepen. Met andere woorden, Dolemite is een must see.<br />Zoals bij veel van deze films is de plot weinig tot nietszeggend. Wat ik eruit oppikte, is dat Dolemite erin werd geluisd omdat hij bont en een half miljoen dollar aan verdovende middelen had gestolen. Terwijl hij in de gevangenis zat, nam zijn aartsvijand Willie Green (dezelfde man die hem erin had geluisd) zijn nachtclub over. Maar de sympathieke directeur (het enige blanke personage in de hele film dat niet helemaal slecht of incompetent is) besluit hem vrij te laten om de boosaardige Willie Green en zijn drugshandel een halt toe te roepen. Gelukkig kent hij kungfu, zoals zo'n 50 tot 75 procent van de personages in deze film. En nog gelukkiger, toen hij opgesloten zat, stuurde madam Queen Bee al zijn 'hoesjes' naar de kungfuschool. Met dit leger van kungfu-vechters 'hoesjes' (zijn woorden, niet de mijne) aan zijn kant, is hij van plan de nachtclub terug te nemen van Willie Green. Maar twee racistische blanke smerissen proberen hem er weer in te luizen en laten hem weer in de gevangenis gooien.<br />Zoals ik al eerder zei: niet doen. Ik probeer de plot niet te volgen. Ik heb deze film ongeveer vijf keer gezien en er zijn veel elementen die geen enkel verband met iets anders lijken te hebben. Ondersteunende personages lopen de film in en uit. Ik probeer er nog steeds achter te komen wat er aan de hand was met dominee Gibbs, de burgemeester en de Hamburger Pimp. Wat maakt het uiteindelijk uit? De scènes met deze personages zijn allemaal van onschatbare waarde. En wat de dialoog betreft, die is afschuwelijk, en de uitvoering is nog erger. Aangezien Rudy Ray Moore oorspronkelijk een komiek was, begin ik me af te vragen of deze film bedoeld was als een parodie of als een serieuze actiefilm. Het lijkt erop dat hij niet kon beslissen welke van de twee. Regels als: 'Ja, ik ben zo slecht dat ik mezelf twee keer per dag in mijn reet trap' Hoe dan ook, de film is hilarisch, en er zitten meer gaten in de plot dan in een kaasfabriek. Een ander hilarisch element is een van de minst erotische manieren waarop seks en naaktheid in een film kunnen worden gebruikt. Acteurs die je nooit naakt te zien zou willen zien worden naakt (inclusief de burgemeester en de bijenkoningin). Om nog maar te zwijgen van het feit dat in elke andere scène de megafoon lijkt op te duiken.<br />Bovenal toont Moore een ongelooflijk enthousiasme. Hij lijkt zich in het algemeen prima te amuseren en is zeker charismatisch. Zijn komische nummers bleken een enorme invloed te hebben op gangsta rap van de laatste tijd, waaronder Dr. Dre, die hem proefde op zijn baanbrekende album 'The Chronic' uit 1992. De film mag dan technisch onbekwaam zijn, hij is wel cultureel invloedrijk. En wat nog belangrijker is, het is een leuke tijdsbesteding. De grootste misdaad die een exploitatiefilm kan begaan is dat hij saai is, en dat is met al zijn gebreken snel saai en vermakelijk. Met andere woorden, als je van dit soort films houdt, zul je dol zijn op 'Dolemiet'. Als je er niet van houdt, ben je een 'nietsnut, geboren-in-de-strengen, jokkebrok van een mota-f***a!'
This is definitely one of the ultimate cult classics, and is a must see for all psychotronic fans. Why? It has everything a great 70s exploitation film should have. Over-the-top dialog, bad acting, enthusiasm, sex, sleaze, political incorrectness, violence, and many other elements of a good cult classic are included. In other words, Dolemite is a must-see.<br /><br />As with a lot of these films, the plot makes little to no sense. What I picked up from it is that pimp-hustler Dolemite got framed up for having stolen furs and half a million dollars worth of narcotics. While he was doing time, his arch nemesis Willie Green (the same man who framed him) took over his nightclub. However, the sympathetic warden (the only white character in the whole movie that isn't completely evil or incompetent) decides to spring him free to stop the evil Willie Green and his drug trafficking. Luckily, he knows kung fu, as does about 50 to 75% of the characters in this film do. And even more luckily, while he was locked up, the madam Queen Bee sent all his "hoes" to kung fu school. With this army of kung fu fighting "hoes" (his words, not mine) on his side, he plans to take back the nightclub from Willie Green. However, two racist white cops try to frame him up again and have him thrown back in jail.<br /><br />As I said earlier, don't try to follow the plot. I've seen this movie about five times and there are many elements that seem to have no connections to anything else. Supporting characters wander in and out of the film. I'm still attempting to figure out what was up with Reverend Gibbs, the Mayor, and the Hamburger Pimp. Who cares ultimately? The scenes with these characters are all priceless. As for the dialog, its horrible with even worse delivery. Since Rudy Ray Moore was originally a comedian, I begin to wonder if this film was meant to be a spoof or a serious action film. It seems he couldn't decide which one. Lines such as "Yeah, I'm so bad, I kick my own ass twice a day" call for further investigation. Either way, the film is hilarious, and the plot has more holes than a swiss cheese factory. Another hilarious element is some of the most unerotic uses of sex and nudity ever in film. Actors that you would never want to see naked get naked (including the Mayor and Queen Bee). Not to mention the fact that the boom mic seems to show up in every other scene.<br /><br />Most of all, Moore shows incredible enthusiasm. He seems to be having a generally good time and is certainly charismatic. His comedy raps proved to be a huge influence on latter day gangsta rap, including Dr. Dre who sampled him on his groundbreaking 1992 album "The Chronic". As technically inept as the film is, it is culturally influential. Even more important, it is an all around good time. The biggest crime an exploitation film can commit is being boring, and this for all its flaws is quickly paced and entertaining. In other words, if you dig this kind of film, you'll love "Dolemite". If you don't dig it, you're a "no-business, born-insecure, jock-jawed motha-f***a!" (7/10)