Als er rechtvaardigheid bestond in de filmwereld, zou regisseur Lewis Schoenbrun nooit meer een voet op een filmset mogen zetten. Het lijkt onvoorstelbaar dat iemand die twintig jaar in een montagekamer heeft doorgebracht, waar LS zijn filmcarrière is begonnen, zo totaal verstoken kan zijn van enig gevoel voor ritme of dramatische opbouw, maar deze film is een vernietigend bewijs.<br />Hoe erg het ook is, het is fascinerend. Vanaf de openingsscène, waarin een verpleegster gekleed is in een kostuum dat alleen geschikt is voor een pornofilm of een parodie op een Mexicaanse variétéshow, moet de kijker wel zien hoe laag het kan gaan. In de volgende scène gaan we naar een uitvaartcentrum, waar de volgende verbluffende modetrend zich aandient in een sexy zwarte jurk die door een van de rouwenden van de schouders wordt gelicht.<br />De film heeft niet alleen een gebrek aan gepaste kleding. De dialogen zijn een traktatie voor kenners van slecht schrijven. 'You turn my tears into wine' is een juweeltje. De acteur verdient een Oscar voor het feit dat hij dat met een uitgestreken gezicht weet te brengen.<br />De regisseur versterkt elke kaassoufflé-scène met wat misschien wel de meest sentimentele soundtrack ooit is, die van g<0xC3><0xAA>nant sentimenteel in de dialoog-scènes overgaat in cheesy funky wannabe rock-'n-roll in overgangsscènes. <br />Het script introduceert personages zonder rijm of logica, en de verhaallijnen worden uitgedeeld als met een gebroken soeplepel.<br />Maar laten we niet vergeten dat dit een 'horror'-film is. Onze personages bevinden zich in een bos waar dr. Chopper en zijn twee 'angstaanjagende' trawanten op de loer liggen, die zogenaamd een soort Frankenwezens zijn, maar er precies uitzien als Valley Girls met nepbloed onder hun Supercut-kapsel. Ik heb echt angstaanjagender make-up gezien op achtjarigen die met Halloween langs de deuren gingen.<br />En weer krijgen we een vleug van de kostuumontwerper te zien.' Het onwelriekende handwerk van Valley Ghoul One, terwijl Valley Ghoul One rondhuppelt in een pseudo-Victoriaanse polyester kiel, terwijl haar maatje een onopvallende outfit draagt die in minder hippe uithoeken van de jaren tachtig bijna in de mode zou zijn geweest.<br />Maar dr. Chopper maakt het grote modestatement. Hij ziet eruit als een Crisco-cowboy die verdwaald is in het bos op zijn grote zwarte Harley, van top tot teen gehuld in zwart sm-leer met een rits.<br />Als dit intrigerend klinkt, moet je vooral gaan kijken. Er zijn genoeg zijpaden en moeizame dialogen (zoals de kostbare scène over 'de begraafplaats van de olifant' of de 'intellectuele' verhandeling over Ginsburg). Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat de cinematografie goed is, als je bedenkt wat er voor de camera is gebeurd, en de acteurs doen hun uiterste best (met zeer extreme resultaten) om iets te maken van een berg clichés en onnozelheden. Je moet je wel afvragen of ze echt zo stom waren of dat ze gewoon wanhopig waren, dat ze niet van de set wegliepen nadat ze een glimp hadden opgevangen van de belachelijk uitziende schurken met hun 99 Cent Store-wapens.
If there was justice in the cinematic universe, director Lewis Schoenbrun would never be allowed to set foot on a movie set again. It would seem inconceivable that anyone who spent two full decades in an editing room, where LS started his movie career, could be so utterly devoid of any sense of pacing or dramatic staging, but this film is damning evidence.<br /><br />As bad as it is, it is fascinatingly so. From the opening scene, where a nurse is clad in a costume appropriate only for a porno film or a skit on a Mexican variety show, the viewer is compelled to see just how low it can go. The answer isn't far away, as in the next scene we move to a funeral parlor, where the next stunning fashion statement comes in a sexy off-the-shoulders black dress worn by one of the mourners.<br /><br />Aggressively inappropriate costuming isn't the film's only flaw. The dialog is a treat for connoisseurs of bad writing. "You turn my tears into wine," is a sample gem. The actor deserves an Oscar for delivering that one with a straight face.<br /><br />The director reinforces every cheeseball scene with what is possibly the schmaltziest soundtrack score ever recorded, which veers from embarrassingly maudlin in the dialog scenes to cheesy groovebox wannabe rocknroll in transitional scenes.<br /><br />The script introduces characters with no rhyme or reason and story beats are doled out as if with a broken ladle.<br /><br />Let's not forget this is a "horror" film, though. Our characters find themselves in a forest wherein lurks Dr. Chopper and his two "scary" henchwomen, who are supposed to be some kind of Frankencreatures but look exactly like Valley Girls with fake blood dabbed beneath their Supercut shags. I've honestly seen scarier make-up on eight-year-olds out trick-or-treating on Halloween.<br /><br />And again we get a whiff of the costume designer's malodorous handiwork, as Valley Ghoul One prances around in a pseudo-Victorian polyblend smock while her buddy wears a nondescript ensemble that might have been almost fashionable in less hip corners of the 1980s.<br /><br />Dr. Chopper makes the big fashion statement though, looking like a Crisco cowboy who got lost in the woods on his big black Harley, clad from head to toe in zippered black S&M leather.<br /><br />If this sounds intriguing, by all means check it out. There is plenty of side-splitting and belabored dialog (like the precious "elephant's graveyard" scene or the "intellectual" discourse on Ginsburg).<br /><br />To be fair, the cinematography is good, considering what was put before the camera, and the actors strive (with wildly extreme results) to make something from a scrap heap of clichés and inanities. You do have to wonder if they were really really stupid or just blindly desperate, not to walk off the set after catching one glimpse of the ridiculous-looking villains with their 99 Cent Store weapons.