Ik ben nieuw in Argento's werk, en als dit en Suspiria een indicatie zijn, dan is Argento veel meer een ervaren filmmaker dan een verhalenverteller. In zijn films worden de personages geplaatst in afmattende en hypnotiserende horrorcontexten die de logica van de wereld om hen heen letterlijk doordrenken. De camera stroomt letterlijk elegant door de set terwijl de personages rennend, struikelend en stikkend naar een uiteindelijk afschrikwekkend einde toe werken. In Suspiria werkte het echt goed. Om de een of andere reden werkte het hier niet.<br />Het probleem dat ik met deze film zie is dat hoewel de hoofdpersoon 'hulp krijgt' door contact op te nemen met de politie en haar vrienden om hulp te vragen, het toch voelt alsof ze weigert 'hulp te krijgen'. In deze film zit ze gevangen in het spelletje van de moordenaar, een spelletje waar ze gemakkelijk uit kan komen door... niet zo gemakkelijk zichzelf in de nesten te werken? Op een vreemde manier lijkt het alsof de hoofdpersoon de marteling wil die de moordenaar haar geeft, wat in zekere zin ook zo is en had kunnen werken, ware het niet dat de hele psychologie ervan door elkaar wordt gegooid, voornamelijk vanwege datgene waar Argento zin in heeft.<br />Als een liefdevolle hommage aan 'Het spook van de opera', is het zeker een interessante en unieke opname. Ondanks al zijn kwaliteiten geniet Argento ook van operabewegingen, wat de actie goed doet uitkomen. Het klinkt allemaal heel logisch, vooral omdat de film steeds verder afdwaalt naar een volkomen nutteloze afloop (ja, ik weet dat het een verwijzing is naar Harris' roman 'Red Dragon'. Nee, het is niet gelukt). Waarom het personage van de ene afgrijselijke ervaring van in de val zitten overgaat in een bereidwillige in de val van de regisseur, is me een raadsel. Het voelde bijna alsof Argento er zelf beter van werd.<br />Al met al een leuke ervaring, en na dit en Suspiria ben ik meer dan bereid om meer Argento-producties te gaan bekijken. Maar dit is geen film die ik terug zou willen zien of die ik me zou willen herinneren.<br /><br />PolarisDiB.
I'm new to Argento's work, and if this and Suspiria are any indication, then Argento is much more a filmmaker of experience than story. In his films, characters are placed in grueling and mesmerizing horror contexts that literally saturate the logic of the world around them. The camera literally flows gracefully through sets as the characters run, stumble, and choke their way to an eventual horrifying conclusion. It worked, REALLY well, in Suspiria. For some reason it didn't work here.<br /><br />The problem I see with this movie is that even though the protagonist "gets help" by way of contacting the police and asking for help from her friends, it still feels as if she refuses to "get help" in terms of actually trying to find a solution to her problem. The entrapment in this film is that she's trapped in the killer's little game, one that she could easily get out of by... not setting herself up so easily? In a weird way it seems like the character wants the torture the killer gives her, which in a way is the point and could have worked except that the whole psychology of it is thrown about mostly due to whatever Argento feels like doing.<br /><br />As a loving homage to "The Phantom of the Opera", it's certainly an interesting and unique take. For all his worth, Argento delights in operatic movements as well, which well highlights the action. It just doesn't make much sense, especially as it delves further into a completely useless ending (yes, I know it's a reference to Harris' novel "Red Dragon". No, it didn't work). Why the character should go from one horrifying experience of entrapment to a willing one with the director is beyond me. It felt almost self-serving on Argento's part.<br /><br />Overall, a fun experience, and between this and Suspiria I'm more than willing to follow up on more Argento productions. But this is not a movie I'd want to return to or remember.<br /><br />--PolarisDiB