Het is verbazingwekkend dat sommige mensen dit als kunst beschouwden. Wij zagen het als een slecht gefilmde (bevende handcamera en zo) (over het algemeen) slecht geacteerde, ongescripte puinhoop die meer leek op een filmproject van de middelbare school, waar de kinderen experimenteerden met het maken van zwart-witfilms. Bergen poëzie injecteren in plaats van een verhaal, maakt nog geen kunstfilm. Als we dit in de bioscoop bekeken, begonnen de mensen (wij ook) te giechelen (wij ook) om de eindeloze stompzinnigheid van deze genotzuchtige, kronkelende puinhoop. En geloof me, het lijkt inderdaad eindeloos. Als we onze snoep en popcorn op hadden, zouden we samen met de andere twintig mensen het theater hebben verlaten, op zoek naar iets interessanters om te doen!
It's astonishing that some people saw this as art. We saw it as a poorly filmed (shaky hand-held camera and all), (generally) badly acted, unscripted mess that seemed more like a high school film project with the kids experimenting in black & white film making. Injecting mounds of poetry in place of a story does not an art film make. When we watched this in the theatre, people were starting to have fits of the giggles (us included) at the endless stupidity of this self-indulgent, meandering mess. And believe me, it does seem endless. Had we finished our candy and popcorn, we too would have walked out of the theatre with the other two dozen people who packed up and left looking for something more interesting to do!