Ik heb een vraag voor de schrijvers en producenten van 'Prozac Nation': wat is de oorzaak en wat is de oplossing voor het wijdverbreide probleem van persoonlijke depressie in Amerika? In de ontroerende vertolking van Christina Ricci als Liz Wurtzel, speelt de film een jonge vrouw met onbeperkte mogelijkheden als Harvard-studente en schrijfster. Maar dit is geen verhaal van succes, alleen van zelfvernietiging, terwijl we zien hoe Liz ellende brengt in de levens van iedereen die met haar in contact komt. De film onderzoekt scheiding, familieproblemen, drugs, alcohol en medicijnen als mogelijke redenen voor Liz' ongelukkigheid. Maar geen van die oppervlakkige verklaringen is bevredigend. Op een bepaald moment in de film zou het nuttig zijn geweest om te suggereren dat Liz verantwoordelijkheid moet nemen voor haar leven en haar problemen. Er werd geen licht geworpen op wat de film een op hol geslagen probleem noemde in 'The United States of Depression'. In het verhaal had Liz een zorgzame therapeut (Anne Heche), een zorgzame huisgenote (Michele Williams), een zorgzame vriend (Jason Biggs) en een bezorgde maar zorgzame ouder (Jessica Lange). In een belangrijke scène van de film ligt Liz in een ziekenhuisbed te kijken naar de ontmanteling van het ruimteveer Challenger. In plaats van Challenger te vergelijken met Liz' leven, had de film het beeld moeten gebruiken als uitgangspunt voor haar genezing en herstel. De film deed me denken aan een'slachtofferfilm' op de kabelzender Lifetime. Een uitstekende cast werd verspild, vooral bij de ernstige vertolking van Christina Ricci. Het echte leven van Elizabeth Wurtzel vond kennelijk de middelen om haar depressie te overwinnen en een succesvol auteur te worden. Het is jammer dat de film ons niet de geringste glimp kon bieden van haar moedige geest.
I have a question for the writers and producers of "Prozac Nation": What is the root cause and what is the solution to the widespread problem of personal depression in America? In the moving performance of Christina Ricci as Liz Wurtzel, the film portrays a young woman with unlimited potential as a Harvard student and as a writer. But this is not a story of success, only one of self-destruction as we watch Liz bring misery into the lives everyone who comes in contact with her. The film examines divorce, family dysfunction, drugs, alcohol, and prescription medication as possible reasons for Liz's unhappiness. But none of those superficial explanations are satisfactory.<br /><br />At some point in the film, it would have been helpful to suggest that Liz needs to take responsibility for her life and her problems. No light was shed on what the film alleged to be a runaway problem in "The United States of Depression." In the story, Liz had a caring therapist (Anne Heche), a caring roommate (Michele Williams), a caring boyfriend (Jason Biggs), and a troubled but caring parent (Jessica Lange). In a key scene in the film, Liz is lying in a hospital bed watching the break-up of the space shuttle Challenger. Instead of equating Challenger with Liz's life, the film should have used the image as a starting point for her healing and recovery.<br /><br />This film reminded me of a generic made-for-cable "victim" film on the Lifetime network. An excellent cast was wasted, especially in the earnest performance of Christina Ricci. The real-life Elizabeth Wurtzel obviously found within herself the resources to cope with her depression and become a successful author. It is unfortunate that the film could not offer us even the slightest glimpse into her courageous spirit.