De grote bel in een bar rinkelt af en toe om de laatste bestellingen door te geven en de onvermijdelijke rij voor de toonbank te vormen. Willen we alleen datgene wat we nodig hebben als het al te laat is? Of is de ironie van de huilende Cassandra een meer resonerende weerspiegeling van onze perceptie van het individuele bestaan? Er is een eindeloze fascinatie over waar schrijver-regisseur Roy Andersson ons mee naartoe wil nemen in zijn vierde film, 'You, The Living'. Met een stuk of vijftig semi-gerelateerde scènes, aan elkaar geregen door een voorliefde voor tragikomische hyperrealiteit, de weemoedige interpretaties en symbolische voorbeelden van het leven die ons allemaal binden in deze grote kosmische Sisyfus-strijd. De pure eenvoud van deze tafereeltjes dramatiseren de eenvoud en de immense kostbaarheid van het gescheiden zijn van de symbiotische relaties die we met elkaar hebben. Andersson mag de complexiteit van de menselijke conditie dan meer door hard en snel cynisme heen snijden dan hij zou moeten doen, maar hij herinnert ons ook aan de inherente, geruststellende glorie van elke ochtend wakker worden in een nieuwe morgen, wanneer we ons allemaal bewust zijn van onze eigen afzonderlijke vormen van tot stilstand gekomen ontwikkeling.
The large bell in a bar intermittently rings for last orders and the inevitable rush to queue forms at the counter  do we want what we need only when it's too late? Or is the irony of the opening scene's wailing Cassandra a more resonant reflection of our perceptions on individual existence? There's an endless fascination about where writer-director Roy Andersson wants to take us in his fourth feature, "You, The Living". With fifty or so semi-related vignettes strung together by a penchant for tragicomic hyper-reality, its wistful interpretations and symbolic instances of life that bind us all in this great big cosmic Sisyphean struggle. The sheer simplicity of these vignettes act to dramatise the tenuity and immense preciousness of being apart of the symbiotic relationships we have with one another. Andersson might whittle down the complexity of the human condition through harsh and fast cynicism more than he should, but he also reminds us of the inherent, reassuring glory of waking up each morning to a new tomorrow when we're all aware of our own distinct forms of arrested development.