Als je naar deze film kijkt en vervolgens naar het commentaar luistert, is het duidelijk dat Michael Radford dit stuk niet begrijpt. De eerste aanwijzing dat hij het werk niet volledig begrijpt, is dat hij de moeite neemt om de film in het zeventiende-eeuwse Venetië te plaatsen. Wat heel vreemd klinkt, ja, want als je de film niet begrijpt, moet je proberen hem zo nauwkeurig mogelijk op de plaats te plaatsen. Maar iedereen die Shakespeare heeft bestudeerd, weet dat, hoewel hij de meeste van zijn stukken in de plaatselijke omgeving plaatst, de cultuur en de waarden altijd die van het huidige Engeland zijn. Dit doet geen afbreuk aan de film, maar het toont wel een gebrek aan noodzakelijke kennis.<br />Waar Radford de film vermoordt, is door hem zo dodelijk serieus te maken. Hij slaagt erin elke grap uit het script te zuigen en de hele productie plat te laten. Elk greintje hartstocht wordt uit de personages geslagen. Zelfs Shylocks 'Do we not blood' is een mild, onbeholpen raaskallen van een cholericus die alleen maar lijkt te zeggen en te doen wat hij moet doen omdat het van hem verwacht wordt. De geliefden zijn plechtig en veel te ingehouden (Joseph Fiennes brengt dit jaar een paar van de meest romantische scènes in de film in een nauwelijks hoorbaar gefluister), Gratiano (die op een gegeven moment moet beloven dat hij zich zal gedragen) is soberder en beheerster dan Bassiano (die hem laat beloven dat hij zich zal gedragen), Jessica wil niet bij haar vader weg en brengt haar leven door met pruilen. In het commentaar bij de saaie, aangelengde rechtbankscène verwoordt de regisseur zijn schrik over het feit dat het publiek lachte om Portia's 'een pond vlees, niet meer, niet minder'-uitspraak, waarna hij ten slotte concludeert dat het de spanning moest opvoeren om de lachbui te laten losbarsten. 'The Merchant of Venice' is een komedie en Radford spot met het idee dat de meest absurde en hysterische gedeelten van het verhaal allesbehalve het meest gewaagde, provocerende drama zijn.<br />De film heeft geen begrijpelijke focus, maar snijdt toch enkele van de meest onderhoudende scènes af. De personages worden gedwongen tot hoge dramasluiers, zodat ze klinken als Ibsen-personages die victoriaanse poëzie lezen. En het komische einde, waarin alle goede mensen gelukkig naar bed gaan, gaat verloren in een waardige wanhoop die voelt alsof ze stijfkoppig vrede hebben met de naderende dood, in plaats van zich te verzoenen met hun geliefden. Zelfs Lancelot en Antonio verlaten de film met hun hoed in de hand als aristocratische rouwenden.<br />De film is slecht gemaakt omdat de scheppende krachten het script niet begrijpen. Het is streng waar het hysterisch zou moeten zijn. Het is gereserveerd waar het hartstochtelijk zou moeten zijn. Het is Michael Radford waar het William Shakespeare zou moeten zijn.
Watching this movie and then listening to the commentary, it's clear that Michael Radford doesn't understand this play. The first clue that he fails to fully grasp the work is that he takes pains to set the film in seventeenth-century Venice. Which sounds truly odd, yes, that misunderstanding the film would mean trying to make it as accurate to its location as possible. But anyone who's studied Shakespeare knows that, while he set most of his plays in exotic locals, the culture and values are always contemporary England. This doesn't hurt the film, but it displays a lack of necessary knowledge.<br /><br />Where Radford kills the film is in making it so dead serious. He manages to suck every joke out of the script, leaving the whole production flat. Every ounce of passion is beaten out of the characters. Even Shylock's 'Do we not bleed' speech is a mild, awkward ranting from a choleric who seems to only be saying and doing what he does because he's supposed to. The lovers are solemn and far too restrained (Joseph Fiennes delivers some of the most romantic lines in the cinema this year in a barely audible whisper), Gratiano (who has to promise to behave at one point) is more sober and collected than Bassiano (who makes him promise to behave), Jessica is reluctant to leave her father and spends her life with Lorenzo pouting.<br /><br />In the commentary for the bland and watered-down court scene, the director voices his shock that an audience laughed at Portia's 'A pound of flesh, no more, no less' sentence; ultimately concluding that it had to tension release laughter. 'The Merchant of Venice' is a comedy and Radford scoffs at the idea that the most absurd and hysterical portions of the story are anything but the most daringly provocative drama.<br /><br />The film has no intelligible focus, yet cuts out some of the most entertaining scenes. The characters are forced into high drama veils, so they come out sounding like Ibsen characters reading Victorian poetry. And the comedic ending, where all of the good guys go to bed happy, is drowned in a dignified despair that feels like they're finding stiff- upper-lip peace with impending death, rather than reconciling with lovers. Even Lancelot and Antonio exit the film holding their hats like aristocratic mourners.<br /><br />The film is poorly done because the creative powers that be don't understand the script. It is stern where it should hysterical. It is reserved where it should be passionate. It is Michael Radford where it should be William Shakespeare.