Er wordt gezegd dat deze film in de Verenigde Staten is verboden of verboden is geweest sinds hij is uitgebracht. Aangezien er geen informatie over IMDb is, moet ik op mijn andere bronnen vertrouwen en het geloven. Als dit echt waar is, is de film nog pijnlijker en angstaanjagender en dat is hij toch al.<br />De film is een zogenaamde namaakdocumentaire, hoewel ik denk dat het onderwerp te serieus is om het zo te noemen. Het creëert een scenario waarin Amerika een militaire staat is en alle revolutionaire voorwerpen onmiddellijk worden gearresteerd zonder bewijs. Na een verplicht tribunaal moeten ze beslissen of ze een paar jaar de gevangenis in gaan of de strafinrichting kiezen. In dat geval moeten ze drie dagen door de woestijn lopen om bij een Amerikaanse vlag te komen, die vijftig mijl verderop is opgehangen, terwijl ze worden gevolgd door politie- en legertroepen.<br />De film zelf is een documentaire over deze incidenten en volgt zowel de rechtszaken als de jacht door de woestijn, gefilmd door Europese filmploegen. Alle feiten worden uitgelegd, de interviewers stellen vragen en filmen alles. Mensen kijken recht in de camera en schreeuwen ertegen. Het lijkt heel, heel echt. Over realisme praten is onzin. Deze film gaat niet over hoe je een realistische film moet maken, maar over hoe zo'n film eruit zou zien, als hij echt was. En hij zou er zeker zo uitzien. Als het in elk geval gefilmd zou worden. In een 'utopische' staat als deze zou er zeker geen Europese filmploeg toestemming krijgen om die dingen te filmen.<br />Er zijn veel dingen die ons angst aanjagen. De beklaagden zijn mensen uit alle maatschappelijke klassen. Politieke leiders, musici, schrijvers, filosofen, werklozen, enzovoort. Ze lijken hopeloos, opstandig of bang. Het zijn geen helden. Ze praten veel in de rechtszaal, weten dat het nergens toe leidt, maar zeggen niettemin alles wat ze eerder hebben gezegd in toespraken, boeken en liederen. Een van hen zegt dat hij niet bang is om te sterven. Is dat waar? Nou, hij hoeft niet door de woestijn te rennen terwijl de politie hem op de hielen zit. De beklaagden hebben geen kans, of tenminste, hun enige kans, de beslissing tussen de gevangenis en het strafkamp, is eigenlijk geen kans. De manier waarop ze uiteindelijk beslissen en de manier waarop de film eindigt, maakt duidelijk dat dit soort heldhaftigheid zelfmoord is.<br />Deze tribunalen doen ons denken aan een heleboel tribunalen in het Derde Rijk. De functionarissen gebruiken hetzelfde soort idealistische redevoeringen, negeren alle argumenten van de beklaagden, beginnen tegen hen te schreeuwen en zeggen dan tegen hen dat ze stil moeten zijn. Ze waarschuwen de beklaagden dat ze'moeten oppassen met hun taal' en beledigen hen nog veel meer. Ze stellen hun vragen, de beklaagden kunnen die niet beantwoorden, maar dat is ook nooit de bedoeling. Deze scènes zijn een statement over wat wij gerechtigheid noemen.<br />De scènes in de woestijn spelen zich af op een ander niveau. Als we de gevangenen voor het eerst zien, beseffen we dat zij beseffen dat ze geen schijn van kans hebben. Als ze de woestijn en de bergen zien, de zon voelen en de dorst voelen, hebben ze geen idee hoe ze deze vrije dagen moeten doorstaan. De filmploeg volgt hen en praat met hen terwijl ze aan deze waanzin proberen te ontsnappen. Ze discussiëren over de vraag of ze het spel moeten spelen, of moeten ontsnappen, of in opstand moeten komen. Het leidt allemaal tot hetzelfde en niemand is verbaasd. Sommigen zullen zich afvragen of zulke parken in een dergelijke staat wel echt bestaan. Waarom niet? De gaskamer is geen gaskamer, maar de nazi's doodden joden voordat de concentratiekampen werden gebouwd. De vergelijking is eerlijk, want ze maken geen echt verschil.<br />De film is angstaanjagend en deprimerend. De problemen waarover wordt gesproken klinken vertrouwd, maar worden genegeerd. Dit is geen sciencefiction. Over armoede, werkloosheid en misdaad wordt niet gesproken. De film laat ons zien dat de regering en de democratie zoals die ons wordt voorgeschoteld niet alleen nutteloos zijn, maar ook gevaarlijk. Hij laat ons ook zien dat revolutie niet de oplossing is. De beklaagden lijken in de war te zijn, omdat ze niet echt weten hoe ze dit moeten bestrijden. Ze doen dingen, maar voor niets. Ook al levert dit geen oplossing voor ons op, het is toch een statement.<br />Voor mij is het meest angstaanjagende dat deze film is verboden. Hier hebben we een film die het verlies van vrijheid, moraal en vrede beschuldigt. Hij beschuldigt de regering, die toch een fictieve regering is, ervan dat ze gevaarlijk en onmenselijk is. En zo'n film is verboden. Denk daar maar eens over na als je de Amerikaanse vlag de volgende keer ziet.
It's said that this film is or was banned in the US since it was released. Since there is no information on IMDb I must rely on my other sources and believe it. If this is really true, the movie is even more hurtful and frightening and is it is anyway.<br /><br />The movie is a so-called mockumentary, although I think the topic is too serious call it like that. It creates a scenario where America is like a military state and all revolutionary objects are arrested immediately without proof. After an obligatory tribunal they have to decide if they go to prison for some years or choose the punishment park. In that, they have to walk through the desert for three days to reach an american flag, posted 50 miles ahead, while they're are followed by police and army troops.<br /><br />The movie itself pretends to be a documentary about these incidents and follows both the tribunals and the hunting through the desert, filmed by european film crews. All the facts are explained, the interviewers ask questions and film everything. People stare directly into the camera, shouting at it. It seems very, very real. Talking about realism here is nonsense. This movie is not about how to make a realistic film, it is about how such a film would look like, if it was real. And it certainly would look like this. If it would be filmed anyway. In an 'utopian' state like this, there surely wouldn't be a european film crew allowed to film those things.<br /><br />There are many things that frighten us. The defendants are people from all social classes. Political leaders, musicians, authors, philosophists, unemployed, etc. They seem to be hopeless, rebellious or scared. They are no heroes. They talk a lot in the tribunal, knowing it doesn't lead to anything, saying nevertheless all they said in speeches and books and songs before. One says he's not afraid to die. Is this true? Well, he doesn't have to run through the desert hunted by cops. The defendants have no chance, or at least, their only chance, the decision between prison and punishment park, is no chance really. The way they decide in the end and the way film ends, makes it clear that this kind of heroism is suicide.<br /><br />These tribunals remind us a lot of tribunals in the Third Reich. The officials use the same kind of idealistic speeching, ignoring all the arguments from the defendants, starting to scream at them and then telling them they should be quiet. They warn the defendants of "watching their language" and insult them much more. They ask them questions, the defendants can not answer, but it's never intendend they should. These scenes are a statement about what we call justice.<br /><br />The scenes in the desert are on a different level. When we see the prisoners for the first time, we realize that they realize, they haven't got a chance. Seeing the desert and the mountains, feeling the sun and the thirst, they don't have a clue how they should stand this free days. The film crew follows them and talks to them while they try to escape this madness. They argue, should they play the game, or escape, or revolt? It all leads to the same and no one is surprised. Some will question if such parks would exist in reality in such a state? Why not? It empties the prisons and allows the government to punish the revolutionaries as they want to. It is not a gas chamber, but the Nazis killed jews before concentration camps were built. The comparison is fair, since they is no real difference.<br /><br />The movie is scary and depressing. The problems that are talked about sound to familiar to ignore. These is not science-fiction. Talking about poverty, unemployment and crime is not utopic. The film shows us that government and democracy as it is presented to us, is not only useless, but dangerous. It also shows us that revolution is not definitely the solution. The defendants seem to be confused because they don't really know how to fight this. They do things, but for nothing. Even is this delivers no solution to us, it still is a statement.<br /><br />To me, the most frightening thing is the fact of the banning of this movie. Here we have a film that accuses the loss of freedom, moral and peace. It accuses the government, a fictional goverment nevertheless, to be dangerous and inhuman. And such a film is banned. Think about it when you see the american flag the next time.