Ik heb deze documentaire gezien op het onafhankelijke filmfestival Slamdance in 2005. Deze documentaire is gemaakt, geregisseerd en geredigeerd door een zoon (Craig) van zijn moeder, die al een jaar lang strijd voert tegen kanker. In de loop van een jaar is het een documentaire in de meest ware vorm, die je een kijkje geeft in de strijd van een gezin tegen de kanker. De kijker krijgt een kijkje in de effecten die kanker op een gezin en op het individu heeft gedurende het hele proces. Ik heb nog nooit zo'n eerlijke film gezien, dit is een krachtige en rauwe film, en omdat hij niet door een buitenstaander is gemaakt, krijg je de ware emoties van alle betrokkenen te zien. Veel documentaires worden gemaakt door een buitenstaander, maar als de zoon dit verhaal vertelt, krijgt de film een ander emotioneel niveau, iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. Dit is een ontroerend verhaal dat iedereen zou moeten zien en waar iedereen mee kan leven. Ik kan het van harte aanbevelen.
I saw this documentary film at the 2005 Slamdance independent film festival. This documentary is shot, directed and edited by a son (Craig) of his mother's year long battle with cancer. Shot over the course of one year "The closer she gets", is a documentary in the truest form and gives you an inside look of a family's struggle with battling with the cancer, the viewer gets an inside point of view of the effects cancer has on a family as well as the individual throughout the entire process. I have never seen such an honest film, this is a powerful and raw film, and since it wasn't shot by an outsider you get the true emotions of everyone involved. Many documentaries are shot by an outsider, but having this story told by the son adds another emotional level to the film, unlike any I have seen before on this subject or any other. This is a touching story that everyone should see, and can relate to. I would highly recommend it.