Chokher Bali draaide op 15 april 2005 op het DC Filmfest in Washington. De regisseur, Rituparno Ghosh, was er om een korte inleiding te geven en vragen te beantwoorden.<br />Zoals altijd vond ik dat Aishwarya het fantastisch deed. Ik kan begrijpen dat mensen vinden dat ze agressiever of kribbiger had moeten zijn, maar was dat in 1904 wel realistisch? Misschien wel, maar realistisch weet ik niet. Ik denk dat haar interpretatie juist was, hoewel er zeker andere manieren waren om het te doen.<br />Ik gebruik het woord niet graag, maar dit was de meest 'ontoegankelijke' indiaanse film die ik tot nu toe heb gezien. Ik weet vrij veel van de indiaanse geschiedenis, hindoeïstische religies en zo. Maar de details gingen mijn bevattingsvermogen ver te boven. Je zou de film duidelijk veel beter begrijpen als je vertrouwd was met het hindoeïsme en de gebruiken ervan, omdat die al in 1904 bestonden. Er ontgingen me een heleboel dingen <0xE2><0x80><0x93> waaronder het feit dat de schoonmoeder Binodini in huis wilde hebben als tegenwicht tegen haar schoondochter Ashalata.<br />Ghosh had verschillende dingen te zeggen die de film voor mij veel beter verklaarden. Ten eerste was de oorspronkelijke Bengaalse versie 20 minuten langer. Dus wat was er weggelaten? Blijkbaar drie hoofdzaken: een beginscène waarin Binodini (Aishwarya) E. Bengal voor Calcutta verlaat. Volgens de regisseur spreken verschillende personages W. Bengaals tegen elkaar. E. Bengali <0xE2><0x80><0x93> later wat politieke commentaren. Natuurlijk gaat dit allemaal verloren in de Hindi-versie, en zeker voor een niet-Indiër als ik, het zou er toch niet toe hebben gedaan <0xE2><0x80><0x93> maar een opzetje van de Bengaalse situatie zou dat zeker wel hebben gedaan. Vervolgens was er een fragment waarin Binodini een gedicht schreef <0xE2><0x80><0x93> een teken van haar onafhankelijkheid, enzovoort. Ten slotte nog wat meer over de sieraden. Dus hoewel sommige mensen vinden dat het te lang was, denk ik dat de oorspronkelijke, langere versie duidelijker zou zijn geweest.<br />Het haar van de vrouwen was kennelijk ook een teken (weer Hindi) <0xE2><0x80><0x93> de schoonmoeder had kort haar (kort haar voor hindoeweduwen), haar zuster <0xE2><0x80><0x93> ook weduwe <0xE2><0x80><0x93> had langer haar (moderner!) Binodini/Aishwarya had natuurlijk extreem lang haar tot op haar middel (afwijzing van de status van weduwnaar).<br />Het einde bracht me echt van mijn stuk <0xE2><0x80><0x93> is Binodini, die nooit een politieke gedachte heeft gehad, nu opeens een politiek manifest aan het schrijven? Whoa! Ghosh legde uit dat hij in Locarno was, op een filmfestival, toen de ondertitels klaar waren. De ondertitels gebruiken het woord 'land' in Binodini's brief. Gosh zei dat een toepasselijker woord (ik ben het exacte woord kwijt) iets als 'zelf' of 'onafhankelijkheid' zou zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> ze had het over haar eigen bevrijding en 'zichzelf vinden', niet over Bengalen, India en de Britten. Dus waarom verdwijnt Binodini gewoon de dag nadat ze Behari weer heeft gevonden? Kennelijk omdat ze tijdens haar verblijf op de Ganges beseft dat ze dat niet doet. Ze heeft een man nodig <0xE2><0x80><0x93> welke man dan ook <0xE2><0x80><0x93> om haar te definiëren/vervolmaken. Ze kan gewoon zichzelf zijn. Dus ze wijst Behari af, op wie ze zich een paar maanden (?) eerder heeft gestort, en gaat gewoon weg. Natuurlijk weet ik niet zeker hoe ze haar volgende maaltijd koopt, maar dat is een andere vraag.<br />De rode sjaal (weer van Ghosh) die ze koopt, vertegenwoordigt zowel'revolutionair' als 'hartstochtelijk'. Ik weet niet 100 procent zeker waarom ze de stervende vrouw de sjaal omhangt, maar misschien wijst ze hartstocht/revolutionair af? De verrekijker, die Binodini de hele film door gebruikt (om naar Mahendra en Ashalata te kijken, de boot op de Ganges, enz.). Ze is een voyeur die een leven ziet waarnaar ze verlangt maar dat ze niet kan hebben. Aan het eind (ik heb dit gemist!) Ze legt de verrekijker bij de brief op tafel om te laten zien dat ze hem niet meer nodig heeft - ze gaat haar eigen leven leiden.<br />Ten slotte het citaat van Tagore aan het begin, waarin hij zich verontschuldigt voor het einde... Het schijnt dat Tagore dit als een serie had geschreven om zijn lezers te verleiden tot het lezen van sexy weduwe-verhalen. Maar aan het eind liet hij zich door zijn conservatisme meeslepen en liet hij Binodini aan de voeten van Mahendra en Behari knielen en hem om vergiffenis smeken. Een van zijn studenten (?) schreef Tagore een brief waarin hij hem onder handen nam voor het feit dat hij zich had laten gaan... en Tagore antwoordde met zijn verontschuldiging voor het einde. In de film gaat Ghosh natuurlijk de andere kant op.
Chokher Bali was shown at the (Washington) DC Filmfest April 15, 2005. The director, Rituparno Ghosh, was there to give a short introduction and answer questions afterwards.<br /><br />As always, I think Aishwarya did a fantastic job. I can understand those who think she should be been more aggressive or more bitchy, but would that really be realistic in 1904? Possible, maybe; realistic, I'm not so sure. I think her interpretation was valid, although there could certainly be other ways to do it.<br /><br />I hate to use the word, but this was the most "inaccessible" of the Indian movies I have seen so far. I know a fair amount of Indian history, Hindu religion, etc., but the level of detail here was far beyond me. Clearly you would have a much better understanding of the movie if you were intimately familiar with Hinduism and its customs, esp. as they were c. 1904. I missed a lot of things--one of them being the fact that the mother-in-law would want Binodini in the house as sort of a counter-weight to her daughter-in-law Ashalata.<br /><br />*spoilers* Ghosh had several things to say that explained the movie much better for me. First, the original Bengali version was 20+ minutes longer. So what was left out? Apparently three main things: a beginning segment where Binodini (Aishwarya) leaves E. Bengal for Calcutta. According to the director, different characters are speaking W. Bengali vs. E. Bengali--setting up some of the political comments later. Of course all of this is lost in the Hindi version, and certainly to a non-Indian like me, it wouldn't have mattered anyway--but a set-up of the Bengali situation sure would have. Next, there was a segment where Binodini was writing a poem--a sign of her independence, etc. Finally, some more business about the jewellery. So, although some people think it was too long, I think the original, longer version would have been clearer.<br /><br />The women's hair was apparently another sign (Ghosh again)--the mother-in-law had short hair (short hair for Hindu widows), her sister--also a widow--had longer hair (more modern!), and of course Binodini/Aishwarya had extremely long waist-length hair (rejection of status of widowhood).<br /><br />The ending really threw me--all of a sudden Binodini, who had never had a political thought, is writing a political manifesto? Whoa! Ghosh explained that he was in Locarno, at a film festival, when the subtitles were done. The subtitles use the word "country" throughout Binodini's letter. Gosh said a more appropriate word would have been (I forget his exact word) something like "self" or "independence"--she was talking about her own liberation and "finding herself"--not about Bengal, India, and the British. So why does Binodini just disappear the day after finding Behari again? Apparently because during her stay on the Ganges she realizes that she doesn't need a man--any man--to define/complete her. She can just be herself. So she rejects Behari, who she threw herself at a few months (?) before, and just goes off. Of course I'm not sure how she buys her next meal, but that's another question.<br /><br />The red shawl (Ghosh again)she buys represents "revolution" as well as "passion." I'm not 100% sure why she puts the shawl on the dying woman, but perhaps she is rejecting passion/revolution? The binoculars, which Binodini uses throughout the movie (to watch Mahendra and Ashalata, the boat on the Ganges, etc.). She is being a voyeur to see a life she yearns for but can't have. At the end (I missed this!) she leaves the binoculars on the table with the letter, showing that she doesn't need them any more--she's going off to lead her own life.<br /><br />Finally, the Tagore quote at the beginning saying how he apologized for the ending... Apparently Tagore wrote this as a serial, hooking his readers with the sexy widow bits. But at the end he sold out to conservatism and had Binodini kneel down at the feet of Mahendra and Behari, begging their forgiveness. One of his students (?) wrote to Tagore taking him to task for his sell-out ending...and Tagore replied with his apology for the ending. In the movie, of course, Ghosh goes in the other direction.