De eerste keer dat ik die film zag, was ik een kind. Ik was tien toen hij werd uitgebracht, maar omdat mijn familie nooit naar de bioscoop ging, zag ik hem op Network TV. Ik weet nog dat ik er in mijn eentje naar keek en daarna moest huilen. Het was pas de tweede film die die reactie uitlokte (Rocky was de eerste) en sindsdien zijn er niet veel meer geweest. Ik kan niet precies zeggen waarom; Larry 'Rain' Murphy verdiende het niet om die Rocky Balboa of wie dan ook meer te winnen. Ik weet dat ik Murphy bewonderde, niet zozeer om wat hij deed, maar om de manier waarop hij zijn tijd doorbracht. Stoïcijns. Hij had geen stopwatch of vrijheid nodig om zijn waardigheid te vinden. Hij rende omdat hij dat kon. Hij had geen andere reden nodig. Ik heb vandaag een regel: als ik deze film's avonds laat op de televisie zie (de enige keer dat de meeste mensen hem te zien krijgen) moet ik kijken, wat ik de volgende ochtend ook moet doen. Gelukkig speelt hij niet vaak zoals Shawshank Redemption of andere favorieten, dus ik krijg nog genoeg slaap en ik word nooit moe van het verhaal van de onverbeterlijke gevangenschap en persoonlijke overwinning van een man.
The first time I saw this film I was a kid. I was ten years old when it was released but since my family never went to movie theaters I saw it on Network TV. I remember watching it aloneand crying afterward. It was only the second film to illicit that response (Rocky was the first) and there haven't been many since. I can't say why exactly; Larry "Rain" Murphy didn't deserve to win any more that Rocky Balboa or anyone else. I know I admired Murphy, not so much for what he did, but for the way he did his time. Stoic. He didn't need a stopwatch or freedom to find dignity. He ran because he could. He needed no other reason. I have a rule today, that when I see this film late at night on cable television (the only time most will come across it) I must watch, no matter what I have to do the next morning. Fortunately it doesn't play often like Shawshank Redemption or other favorites, so I still get plenty of sleep and I never tire of the story of one man's unrepentant imprisonment and personal victory.