Hier is een andere Antonioni die keer op keer herontdekt zal worden zodra hij op band of dvd verschijnt. Ik heb hem een paar maanden geleden voor het eerst gezien (zelfs in de filmhoofdstad L.A.!) en daarna een paar weken lang niet meer gezien (het publiek van de kunstacademies lijkt voor zijn eigen speciale terrein te hebben gekozen, waar oudere favorieten als Antonioni en Resnais alleen maar welkom zijn als curiositeit). In eerste instantie was ik teleurgesteld, vond ik het tempo ondraaglijk saai en vond ik dat de man een kans had verspeeld ( jarenlang had Antonioni moeite gehad om geld bij elkaar te krijgen) om op gevorderde leeftijd nog een meesterwerk aan zijn canon toe te voegen; maar Antonioni kennende wist ik hoe hij was en hoe ik in eerste instantie op Blow-Up en de Ruiter had gereageerd, dus weigerde ik een oordeel te vellen voordat ik de film opnieuw had gezien. De volgende dag ging ik terug en het had me niet moeten verbazen dat de film me steeds weer naar zich toe trok, me bewust maakte van dingen waar ik mijn hele leven aan had gedacht en die ik uit het oog was verloren, terwijl ik naar huis reed, in een eigentijdse omgeving, punten die zo'n veertig jaar geleden voor het eerst aan de orde waren gekomen in _L'Aventurra_, in een omgeving van subtiele stemmingen die zo karakteristiek en fascinerend van elkaar vervreemd waren (en eigenlijk best komisch) dat ik er geen genoeg van kon krijgen. De scène met Malkovich op de kleurige schommels op het door de wind geteisterde strand, met het weer dat zo prachtig zilverkleurig geskied was en de Eno/U2-track op de achtergrond die precies in dat ritme doorklonk, was mijn favoriet geweest; dat was het nog steeds, maar nu was de hele film net zo geweldig! Wat een vreemd fenomeen, de complexe eenvoud of het onzichtbare complex dat alleen Antonioni's oog schijnt te kunnen oppikken en overbrengen. Het vreemde is dat deze film, hoewel hij op het eerste gezicht lijkt op een of andere softpornofilm met veel seks en de gekmakend mooie Sophie Marceau en tal van andere internationale sterren om je af te leiden, onmiskenbaar Antonioni's film is. Het is een grappige film met een diepgeworteld gevoel voor humor, iets wat me aanvankelijk niet opviel, maar waar een andere criticus zich op richtte en dat hij tot zijn grote vreugde bij latere bezichtigingen opmerkte (4 voordat ze hem weghaalden en er nog eens naar zouden gaan kijken). Als deze film op de juiste manier was gepromoveerd en de mensen tot op zekere hoogte waren geleid bij het benaderen van de film, zou hij ongetwijfeld zijn geslaagd in het circuit van de kunstacademie, zoals de meeste van Antonioni's films uit de jaren zestig. De jaren zestig bestaan niet meer en de film zal zijn publiek moeten vinden op het kleine scherm waar de helft van zijn schoonheid verloren zal gaan, zelfs in een dvd-uitgave (als en wanneer hij wordt uitgebracht). Ik dring er bij alle filmfanaten op aan om _Beyond the Clouds_ te zien en een stukje magie toe te voegen aan het tragische verhaal.
Here's another Antonioni that will be rediscovered again and again as soon as it comes out on tape or DVD. I saw it a few months ago when it ran for the first time (even in metropolitan movie capital L.A.!)for a couple of weeks and then disappeared (art house audiences seem to have opted for their own special territory, where older favorites like Antonioni and Resnais are only welcome as occasional curiosities).<br /><br />At first I was disappointed, thought the pace to be unbearably boring, and that the man had lost a chance (for years Antonioni had found it difficult to find financing)at an advanced age to add another masterpiece to his canon; but knowing Antonioni for what he was and how I had at first reacted to Blow-Up and the Passenger, I refused to pass judgment until I had seen the film again. I went back the next day and I should not have been surprised that the film kept pulling me in, making me aware of things I had thought about and lost track of throughout my life, driving home, in a contemporary setting, points exposed for the first time some forty years ago in 'L'Aventurra,' forming an environment of subtle moods so characteristcally and fascinatingly alienated in tone (and quite comedic actually) that I couldn't get enough. The scene with Malkovich sitting on the fancy colored swings on the windswept beach, with the weather so beautifully silver skied, and the Eno/U2 track in the background flowing through at just its rhythm, had been my favorite; it still was, but now the whole film was just as great! What a strange phenomenon, the complex simplicity or the invisible complex which Antonioni's eye alone seems to be able to pick up and communicate. The odd thing is, though it does look at first glance like a softcore porno of some kind and it does feature plenty of sex and the maddeningly gorgeous Sophie Marceau and plently of other international stars to distract you, this film is unmistakably Antonioni's to its core, but you will not sense to what a profound extent, until you have seen it a few times and got used to its rhythm. For example, it is quite a funny film with a deep sense of humor, something I did not notice at first, but was turned on to by another critic, and noticed to much delight on further viewings (4 before they pulled it and would've gone back for more). If this film had been promoted right and people guided to a certain extent as to how to approach it, I have no doubt it would have succeeded on the art house circuit like most of Antonioni's '60s films. But the '60s are no more and the film will have to find its audience on the small screen where half its beauty will be lost even in a letterboxed DVD version (if and when it's released). I urge all film nuts general or esoteric to see 'Beyond the Clouds' and add a piece of magic to the tragic.