eXistenZ is een verkenning van de werkelijkheid en de virtuele werkelijkheid, waarin personages van het ene rijk naar het andere, van het ene landschap naar het andere, rennen in een poging een spel te verslaan waarvan ze het doel niet kennen of precies weten waar het hen heen leidt. Binnen dat virtuele werkelijkheidsspel bevinden zich nog meer lagen van virtuele werkelijkheidsspellen, die in twijfel trekken of de werkelijkheid waar ze vandaan komen wel de 'echte' is.<br />Natuurlijk is het niet spectaculair om het feit te verbergen dat het niet redelijkerwijs kan beantwoorden aan een echte werkelijkheid, maar in plaats daarvan stelt het de vraag of het echt of een videospel is, tot het einde toe. Ik weet niet eens zeker of Cronenberg wel doet alsof die wending er niet in zit, het is in zekere zin zo ongelooflijk voor de hand liggend dat het een beetje verontrustend is. Maar het probleem met deze film is in zekere zin de basale aard ervan. Cronenberg stelt de werkelijkheid aan de kaak EN bekritiseert het spelletjesspel. Toch geniet hij van de dingen die hij gebruikt om het spelletjesspel te bekritiseren: het geweld, de onderbrekingen, het gebrek aan concentratie en, in zekere zin, de pixelisering, ook al is die in de film niet aanwezig. Ik heb eens iemand horen zeggen dat Cronenbergs geweld in feite kritiek is op het hypergeweld in de media, maar dat weet hij goed te verbergen door het ongelooflijke plezier dat hij schept in het openrijten van nieuwe lichaamsopeningen in mensen, dieren en amorfe hopen biologische smurrie. Wat er briljant aan deze film is geschreven en gedaan, is het gebruik van videospelletjes (niet in staat zijn om precies te zeggen wat je wilt zeggen tijdens cut-scènes, betrekkelijk gebrek aan omgevingen of omgevingen die nergens op slaan, slechts een paar mensen in de buurt waarvan je het gevoel hebt dat er veel mensen zouden moeten zijn en vice versa, dat soort dingen) samen met het motief van penetratie. Het ontmantelt absoluut de realiteit van de videogame op een manier die misselijkmakend en absurd is, maar het doet het nog beter door de elektronica van de videogame te vervangen door letterlijke 'peulen' van biologische materie die wriemelen en verschuiven en eerlijk gezegd walgelijk zijn tot in de meest afgrijselijke mate. Wat het waard is, is dat deze film een reactie bij je teweegbrengt.<br />Maar waarvoor? Het is een kritiek op de virtuele werkelijkheid, maar het is een film: het is zijn eigen virtuele werkelijkheid. Het lijkt kritiek te hebben op de banaliteit van plotlijnen van videospelletjes en karakters, maar toch houdt het die banaliteit in stand. Het lijkt zich er absoluut zorgen over te maken of het vermoorden van een videospelpersonage wel zo oké is als het vermoorden van een echt mens, en dat videospelletjes verward kunnen worden met de werkelijkheid, waardoor mensen niet nadenken over de gevolgen van hun daden in het echte leven, en toch zeg ik nogmaals dat het een groot genoegen is om mensen, voorwerpen, beesten, dingen en organismen aan bloederige flarden te scheuren. <br /><0x3E> Dus terwijl er een sleutelrol is voor angst, doet hij er niet echt iets mee, niet echt. Wat hij wel doet, is die angst op zo'n originele manier presenteren dat hij zijn eigen moment van glorie niet echt kan worden ontzegd.<br /><0x3E> In zekere zin zou het veel gemakkelijker zijn om deze film gewoon te haten omdat hij bloederig en gewelddadig is, omdat ik geen goede reden kan zien om ervan te houden, en toch kan ik hem niet afdoen als middelmatig of slecht. Het zou gemakkelijker zijn om hem gewoon niet te kunnen verdragen, maar aangezien ik dat kan, is er niets wat ik er echt mee kan doen. Ik geloof wel dat hij een beetje overdreven is, dat was hij echt.' Het hoeft niet zo ver te gaan, maar de bedoelingen van Cronenberg zijn zo verward en verward dat ik niet weet of dat Cronenbergs zwakke punt of Cronenbergs punt was, en ik geloof niet dat er een andere manier is om daarachter te komen dan het hem rechtstreeks te vragen.<br />-PolarisDiB.
eXistenZ is an exploration of reality and virtual reality, wherein characters run from realm to realm, landscape to landscape trying to beat a game they know not the goal of or exactly where it's leading them. Within that virtual reality game is more layers of virtual reality games, calling into question which reality they arrive from is the "real" one.<br /><br />Of course it's not spectacular at hiding the fact that it's not going to reasonably answer to a true reality, instead tossing the idea of whether it's real or a video game into question even up to the end. I'm not even sure Cronenberg pretends that twist won't be there, it's so incredibly obvious in a sense it's kind of disconcerting.<br /><br />The problem with this film though is its base nature, in a sense. Cronenberg is questioning reality AND criticizing game play. Yet the same things that he uses to criticize game play makes him revel in it: the violence, the discontinuity, the lack of focus and in a sense, the pixellation even if there isn't such pixellation in the film. I have once heard someone state that Cronenberg's violence is actually a criticism of hyperviolence in media, but he hides that well with the fact that he derives such incredible pleasure in ripping new orifices into humans, animals, and amorphous piles of biological sludge.<br /><br />What IS brilliantly written and done about this movie is the use of video game conceits (not being able to say exactly what you want to say during cut scenes, relative lack of surroundings or surroundings that don't make sense, only a few people around where it feels there should be many and vice-versa, all of that stuff) along with the motif of penetration. It definitely deconstructs the video game reality in a way that's nauseating and absurd, but it does it even better by replacing video game electronics with literal "pods" of biological matter that squirm and shift and are, frankly, disgusting to the one of the most horrifying degrees. For what it's worth, this film causes a reaction in you.<br /><br />But what for? It criticizes virtual reality, but it's a movie: it is its own virtual reality. It seems to criticize the banality of video game plot lines and character design, yet it maintains that banality. It definitely seems to worry over whether killing a video game character is more okay than killing an actual human being and how video games can be confused with reality and cause people to not think about the consequences of their actions in real life, and yet I say again, it derives the utmost pleasure from ripping people, objects, beasts, things, and organisms into bloody shreds.<br /><br />So whereas it has a key focus of angst, it doesn't really do anything with it, not really. Only what it does do is present that angst in such an original way it can't really be denied its own moment of splendor.<br /><br />In a sense, it'd be much easier to just hate this movie for being gory and violent, because there's no good reason I can see for loving it and yet I can't disregard it as mediocre or bad. It'd be easier to simply not be able to take it, but since I can, there's nothing I can really do with it. I do believe it is a little excessive, it really didn't need to go as far as it went, but Cronenberg's intentions are so mixed up and confused I don't know if that was Cronenberg's flaw or Cronenberg's point, and I don't think there's really any way to figure it out except maybe ask him directly.<br /><br />--PolarisDiB