Laat me dit even op een rijtje zetten:<br />'Een hotshot plastisch chirurg verliest een patiënt op de operatietafel terwijl hij een cyste van haar gezicht verwijderd en wordt binnen 24 uur nadat hij haar heeft ontmoet verliefd op de onlangs gescheiden gastvrouw van het hotel, dankzij haar gedegen advies over de manier van doen aan het bed.'<br />Wauw. Als je 'The Notebook' doorhaalt, is er een nieuw kind in de stad.<br />Waar te beginnen? Nou, hoe zit het met de diepte van deze'relatie'? Ik denk dat we de basis van deze eeuwige liefde veilig kunnen samenvatten in de volgende stappen:<br />1. Beleefde beleefdheden uitwisselen bij een hapje salade. 2. Grote hoeveelheden Jack Daniels drinken; basketballen met oud eten 3. Zorg voor vlotte, ongevraagde adviezen over jullie waardeloze levens. 4. Ga met elkaar naar bed tijdens een orkaan. 5. Besteed je leven aan elkaar via luchtpost.<br />Ik zag dat George C. Wolfe 'The Hairball' en 'United Kanye West Project' in zijn dossier heeft. Zou 'blijf bij je genre' te hard zijn? Genoeg gezegd. Ik denk dat de meesten het met me eens zullen zijn dat de beste liefdesverhalen ons aan het huilen maken, of aan het lachen, of zelfs aan het hopen. Maar de reden dat ze dat kunnen doen, is dat we ergens tijdens de verhaallijn echt gaan geven om de personages die we op het scherm zien. Om ons te laten geven, moet er tijd worden besteed aan het ontwikkelen van die personages... hun leven, hun geschiedenis, de reden waarom we ze nu zien. Het lijkt wel of ze 'onze tijd willen verdoen' met zulke trivialiteiten, en in plaats daarvan hebben ze ons ongeveer 8 minuten achtergrondinformatie gegeven over elk personage voordat ze ons in een intense een-op-een interactie stortten tussen twee HOOFDLEIDERS die we allemaal prachtig vinden, maar die ons geen zier kunnen schelen.<br /><br />Gedurende een kort teder moment, als Richard Gere uitroept dat hij niet verwacht dat ze naar zijn problemen luistert en zij hem uitnodigt voor het eten, ziet de kijker een glimp <0xE2><0x80><0x93> een begin <0xE2><0x80><0x93> van iets speciaals tussen deze twee personages. Maar in plaats van te kunnen genieten van de verwachting en de speelsheid van 'wat er nu gaat gebeuren' In de heerlijke, onvoorspelbare vreugde die hofmakerij is, worden we in plaats daarvan halsoverkop in een liefdesrelatie geduwd tussen twee mensen die we nauwelijks kennen.<br />Laten we eerlijk zijn. We hebben allemaal wel eens een goedkope versie van een film in de Romantiek gehoord. Maar de reden dat we Bogart in _Casablanca_ of Nicholson in _Something's Gotta Give_ wat meer ruimte geven, is dat onze harten en geesten met deze personages naar de hemel zijn getild en door de modder heen en weer terug zijn gesleept, en tegen de tijd dat ze hun tekst hebben afgedraaid, zijn we zo diep in hun benarde situatie verwikkeld dat we de kaasfactor niet eens meer opmerken. Aangezien Wolfe ons niet toestaat onze hoofdpersonen lief te hebben of zelfs maar te mogen, is alles wat we doen...' We blijven achter met een broodje rundvlees en wat gegrinnik in het publiek.<br />Wolfe neemt de oude Hollywood-regisseursfrase 'cut to the chase' hier veel te letterlijk. Terwijl onze cast de ene na de andere gekunstelde scène opvoert, vraagt de kijker zich af of regisseur Wolfe niet stiekem tegen het publiek zegt: 'Kom op, het is een Richard Gere-romance. Koop maar gewoon.'<br />Het is als gevolg van dit verbijsterende gebrek aan karakter - of relatie - dat de climax van de film niet aan ons hart weet te trekken. Als het personage van Gere sterft, heb ik het gevoel dat ik naar het nieuws kijk over iemand die ik niet heb gekend die overlijdt. Of naar een roeiwedstrijd tussen dames achten tijdens de Olympische Spelen. Het. Kan. Ons. <br />Epic. Fail.
Let me get this straight:<br /><br />"Hotshot plastic surgeon loses a patient on the operating table while removing a cyst from her face and ends up falling in love with recently separated bed and breakfast hostess within about 24 hours of meeting her due to her solid advice on bedside manner."<br /><br />Wow. Move over "The Notebook", there's a new kid in town.<br /><br />Where to begin. Well, how about the depth of this "relationship"? I think we can safely sum up the foundation of this undying love in the following steps:<br /><br />1. Exchange polite pleasantries over a bite of salad. 2. Drink copious amounts of Jack Daniels; play basketball with old food 3. Provide glib, unsolicited advice to each other on your crappy lives. 4. Make love during a hurricane. 5. Devote your lives to each other via airmail.<br /><br />I noticed George C Wolfe has "The Hairball" and "United Kanye West Project" in his dossier. Would "stick to your genre" be too harsh? Enough said. I think most would agree that the best love stories make us cry, or laugh or even hope. But the reason they are able to do that is that, somewhere during the storyline, we really start to care about the characters we're watching on screen. To make us care, there must be time spent developing these characters...their lives, their history, why we're watching them now. Wolfe didn't seem to want to "waste our time" with such trivialities, and instead provided us with all of about 8 minutes of background information on each character before hurling us into an intense one-on-one interaction between two ACTORS we've all come to adore, but two CHARACTERS we could care less about.<br /><br />For one brief tender moment when Richard Gere exclaims that he doesn't expect her to listen to his problems, and she invites him for dinner, the viewer sees a glimmer - a beginning - of something special between these two characters. But instead of being allowed to enjoy the anticipation and playfulness of "what happens next" in the wonderful, unpredictable joy that is courtship, we are instead pushed headlong into a love affair between two people we hardly know.<br /><br />Let's face it. We have all heard cheesy one liners in Romantic films. But the reason we cut some slack to Bogart in "Casablanca" or Nicholson in "Something's Gotta Give" is because our hearts and minds have been lifted to the heavens and dragged through the mud and back again with these characters, and by the time they deliver the line, we're so deeply involved with their plight, we don't even notice the cheese factor. Since Wolfe doesn't allow us to love or even like our protagonists, all we're left with a fromage sandwich and a few snickers in the audience.<br /><br />Wolfe takes the old Hollywood director's phrase "cut to the chase" much too literally here. As each stilted one liner is delivered by our cast, the viewer is left wondering if director Wolfe is subliminally saying to the audience: "c'mon. it's a Richard Gere romance. just buy in."<br /><br />It is as a result of this stunning lack of character - or relationship - development that the film's climax fails miserably to tug at our hearts. When Gere's character dies, I felt like I was watching the news about someone I didn't know passing away. Or watching a ladies' eights rowing race during the beijing olympics. Just. Didn't. Care.<br /><br />Epic. Fail.