Ik had voor Michael Elliotts enthousiaste recensie nog nooit van deze Australische verschrikking gehoord; nadat ik hem had gelezen, besloot ik zelfs te gaan kijken of de dvd bij mijn plaatselijke verhuurbedrijf te krijgen was en dat was zo (al was het dan een Duitse editie, d.w.z. zonder de extra's), dus ik besloot de film meteen te gaan bekijken.<br />Hoewel ik niet zo ver zou gaan dat ik de dvd het volle pond zou geven als er maar een paar titels van mij op stonden, laat staan een obscure moderne film, moet ik zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was van black water. In plaats van terug te kijken naar eerdere krokodillenfilms, zoals ALLIGATOR (1980) en LAKE PLACID (1999), roept hij de herinnering op aan twee andere films waarin een klein groepje mensen op reis gaat, verdwaalt en wordt overgeleverd aan de genade van de elementen en de schepsels die daar leven <0xE2><0x80><0x93> namelijk LONG WEEKEND (1978), zelf een weinig geziene maar indrukwekkende Australische productie, en OPEN WATER (2005).<br /><br />In de compacte, eenvoudig geënsceneerde film spelen een echtpaar en de jongere zus van de vrouw een hoofdrol, die besluiten te gaan vissen in een afgelegen en onherbergzaam deel van de Australische wildernis, dat bekendstaat als krokodillengebied; heel snel (in feite al na 15 minuten! ), hun boot is gekapseisd en de gids is gedood door een alligator, dus zoeken onze onfortuinlijke avonturiers hun toevlucht in een boom. De recensent van de dvd vindt dat de film te veel tijd besteedt aan deze ene locatie, waar de drie ruziën over wat ze moeten doen, proberen de boot terug te krijgen, een weg door de bomen zoeken om het oerwoud uit te komen (waar ze alleen maar water tegenkomen) en af en toe een aanval van het monster. Maar ik denk dat de makers van de film de situatie zo ernstig nemen als mogelijk is zonder dat het saai wordt: dat komt door de tastbare spanning en, zoals Michael al zei, de geloofwaardigheid van de personages (vooral van de twee vrouwen) maar ook door het feit dat de krokodil hier voor een van de meest angstaanjagende en gedenkwaardigste momenten van de laatste tijd zorgt (ik vraag me af hoe ze het voor elkaar hebben gekregen om dat te 'programmeren').<br />Ik ben het ook met Mike eens dat de film een paar heel effectieve schrikmomenten bevat van de krokodil die uit het water springt om een hap te nemen van de versteende helden; zijn kop verschijnt plotseling voor de vrouwen terwijl zij...' '... gaan terug naar de boot; hoewel een van hen de boot bereikt, slaagt het monster erin zijn enorme gewicht op te tillen en bij haar in de boot te stappen; tegen het einde, als het meisje een pistool weet te vinden (op het verminkte lichaam van hun gids), het geladen heeft en ligt te wachten tot de krokodil verschijnt, sluipt die laatste van achteren naar haar toe (tussen haakjes, het dier is begiftigd met de vaardigheid van de haai in _JaWS_, 1975). Met dit in gedachten is de finale net zo aangenaam voor het publiek (hoewel op een duidelijk kleinere schaal) als die van de klassieke Spielberg-blockbuster _er_, ook al heeft die een downbeat vervolg. Het is een spaarzaam scoresysteem dat over het algemeen best mooi is, maar op de juiste momenten zenuwslopend wordt.<br />Aan het eind van de dag komt zwart water tevoorschijn als een teug frisse lucht in het aangezicht van de demoraliserende neergang waarin de horrorfilm de laatste tijd is terechtgekomen; alleen al om die reden verdient het meer aandacht, om ons eraan te herinneren dat er nog hoop is voor ons geliefde genre (zonder de werkelijke noodzaak om terug te vallen op de trucjes van een CLOVERFIELD-mannetje om de aandacht te trekken).
I'd never heard of this Aussie horror prior to Michael Elliott's enthusiastic review; in fact, after having read it, I decided to check if the DVD was available at my local rental outlet and it was (albeit a German edition i.e. sans the R1 extras), so I opted to check the film out immediately.<br /><br />While I wouldn't go so far as to give it full marks  only a select few titles get them from me, let alone an obscure modern flick  I have to say that I was quite impressed with BLACK WATER. Rather than looking back to previous crocodile movies, such as ALLIGATOR (1980) and LAKE PLACID (1999), it evokes the memory of two which saw a small group of people who go on a trip, get lost and find themselves at the mercy of the elements and the creatures inhabiting the place  namely LONG WEEKEND (1978), itself a little-seen but impressive Australian production, and OPEN WATER (2005).<br /><br />The compact, simply-plotted film involves a couple and the woman's younger sister who decide to go fishing in a remote and forbidding part of the Australian wilderness, known as crocodile territory; very soon (in fact, before even 15 minutes have elapsed!), their boat is capsized and the guide killed by an alligator  so our luckless adventurers take refuge up a tree. The DVD Talk reviewer believes the film suffers from spending too much time in this one location  with the three arguing about what they should do, attempts to retrieve the boat, seeking a way out of the jungle through the trees (only to be met with nothing but water) and the occasional attack by the monster. However, I think the makers take the situation as far as it will go without slipping into tedium: this is due to the palpable suspense and, as Michael said, the believability of the characters (particularly the two women)but also the fact that the crocodile here makes for one of the scariest and most memorable in recent memory (I wonder how they got it to 'perform')! <br /><br />I also agree with Mike that the film contains some really effective shock moments  the alligator leaping out of the water to take a bite at the petrified heroes; its head suddenly emerging in front of the women as they're making for the boat; even though one of them does reach the vehicle, the monster manages to lift its massive weight and get in the boat with her!; towards the end, as the same girl manages to find a gun (on the mangled body of their guide), loads it and lies in wait for the alligator to appear, the latter sneaks up from behind her (incidentally, the creature is bestowed with the craftiness of the shark in JAWS [1975]). With this in mind, the finale is just as crowd-pleasing (though on an obviously smaller scale) as that of the classic Spielberg blockbuster  even if it has a downbeat follow-up. Another definite asset is the film's sparse score  which is generally rather lovely, but becoming unnerving at just the right moments.<br /><br />At the end of the day, BLACK WATER emerges as a breath of fresh air in the face of the demoralizing slump into which horror cinema has fallen of late; for this reason alone, it deserves greater exposure so as to remind us that there's hope yet for our beloved genre (without the real necessity of resorting to the gimmickry of a CLOVERFIELD [2008] to command attention)