Dit is waarschijnlijk de grootste oorlogsfilm en zeker een van de grootste. Er is geen sentimentaliteit, geen vaderlandslievende agenda, zelfs geen hoopvolle boodschap van universele broederschap in deze naargeestige glimp van wat we alleen maar de hel kunnen noemen. Het zijn deze kalme rigor en het gebrek aan manipulatie die de film zijn verbluffende kracht geven. Er zijn ook geen pogingen om van Ichikawa's hoofdpersoon Tamura een held te maken. Hij is gewoon een arme, gedoemde sukkel die in leven probeert te blijven in een wereld van verschrikkingen, die hoopt, maar er niet zeker van is, dat hij zich tijdens dat proces aan zijn menselijkheid kan vastklampen. Ichikawa's felle gebrek aan raffinement en zijn illusie dat _Vuur op de vlakte_ een echte film is, staan er alleen voor.
This is probably the greatest war film and certainly one of the greatest films. There's no sentimentality, no patriotic agenda, not even a hopeful message of universal brotherhood in this bleak glimpse of what we can only call hell. It's this quiet rigor and lack of manipulation that give the film its astounding power. There aren't any attempts to make a hero out of Ichikawa's protagonist Tamura either. He's just a poor doomed sap trying to stay alive in a world of horror who hopes, but isn't sure, he can hang on to his humanity in the process. Ichikawa's fierce lack of cant and illusion make Fires on the Plain stand alone. Ichikawa died February 2008.