Francis Ford Coppola schreef en regisseerde dit verbluffend persoonlijke verhaal over de vlucht van een getrouwde vrouw voor haar man <0xE2><0x80><0x93> en de realiteit dat ze misschien de jeugdige vreugde en opwinding van haar jongere jaren achter zich heeft gelaten. We komen weinig te weten over het huwelijk van deze vrouw, behalve dat ze de laatste tijd haar onafhankelijkheid voelt wegglippen; ze is er ook onlangs achter gekomen dat ze zwanger is, wat haar hart nog meer in de war heeft gebracht (ze wil geen zelfgenoegzaam echtgenote zijn, ondanks de moederlijke manier waarop ze door de telefoon tegen haar man praat). Op haar reis ontmoet ze twee mannen: een voormalige footballheld van de universiteit die <0xE2><0x80><0x93> na een ongeluk tijdens een wedstrijd <0xE2><0x80><0x93> blijvend hersenletsel heeft opgelopen, en een sexy, arrogante motoragent die een hoop problemen in zijn eigen leven heeft. De heldere, heldere landschappen (gefotografeerd door de zeer getalenteerde Wilmer Butler) komen scherp tot uiting, net als de personages. Shirley Knight, James Caan en Robert Duvall leveren elk sterke, aangrijpende prestaties, vooral omdat het geen erg sympathieke mensen in conventionele termen zijn. Sommige scènes (zoals Knights eerste telefoontje naar huis vanuit een telefooncel, of haar eerste avond alleen met Caan, waar ze 'Simon Says' spelen) zijn bijna te intiem om naar te kijken. Coppola speelt met de werkelijkheid door de grillige herinneringen van zijn personages om te vormen tot plakboeken waar we van op de hoogte worden gesteld. Hij laat scènes zich afspelen, maar de montage is heel behendig en de film mag nooit te zwaar worden (er zijn minstens twee of drie heel speelse momenten). Het is een bedwelmende onderneming <0xE2><0x80><0x93> zo bedwelmend zelfs dat de film bijna vijf jaar later nog steeds op festivals werd vertoond. Sommigen zullen Coppola's schaamteloze verdraaien van de gebeurtenissen schuwen om de finale met bittere ironie te onderstrepen, maar de kracht en gedrevenheid achter de film wissen bijna alle tekortkomingen uit.
Francis Ford Coppola wrote and directed this stunningly personal story of a married woman's flight from her husband--and the reality that perhaps the youthful glee and excitement of her younger years are behind her. We learn little about this woman's marriage except that she has been feeling her independence slipping away as of late; she's also recently learned she's pregnant, which has further complicated her heart (she doesn't want to be a complacent wifey, despite the maternal way she speaks to her husband over the phone). She meets two men on her journey: a former college football hero who--after an accident during a game--has been left with permanent brain damage, and a sexy, strutting motorcycle cop who has a great deal of trouble in his own life. The clear, clean landscapes (as photographed by the very talented Wilmer Butler) are astutely realized, as are the characters. Shirley Knight, James Caan, and Robert Duvall each deliver strong, gripping performances, most especially since these are not very likable people in conventional terms. Some scenes (such as Knight's first call home from a pay-phone, or her first night alone with Caan where they play 'Simon Says') are almost too intimate to watch. Coppola toys with reality, turning the jagged memories of his characters into scrapbooks we've been made privy to. He allows scenes to play out, yet the editing is quite nimble and the film is never allowed to get too heavy (there are at least two or three very frisky moments). It's a heady endeavor--so much so that the picture was still being shown at festivals nearly five years later. Some may shun Coppola's unapologetic twisting of events in order to underline the finale with bitter irony, however the forcefulness and drive behind the picture nearly obliterate its shortcomings. *** from ****