De eerste vijfentwintig minuten zijn misschien wel de slechtste uit de moderne Britse filmgeschiedenis. De regisseur/adviseur William Cartlidge heeft het origineel van Wilde met zoveel eerbied behandeld dat hij de behoeften van een bioscooppubliek volledig lijkt te hebben genegeerd. Gelukkig gaat het na het eerste halfuur een stuk beter met de regie en de montage, maar tegen die tijd is de schade al aangericht. Van de acteurs vegen Prunella Scales en Robert Hardy de vloer aan met de rest van de cast, elke keer dat ze op het witte doek verschijnen. De andere uitzonderingen zijn Arthur van Jonathan Firth en Mabel van Karen Hayley, die voldoende speelruimte krijgen om hun tekst uit te spreken met het komische gevoel dat Wilde voor ogen had. De hoofdrollen, die van James Wilby en Trevyn McDowell, zijn in vergelijking dof en houterig. In een overduidelijke poging om elke cent uit een karig budget te persen, is het stuk in naam aangepast aan dat van de jaren negentig, maar in combinatie met het oorspronkelijke script is het effect meer dat van een slecht geschreven tv-drama uit de jaren zeventig. Echte komediemomenten zijn schaars en ver uit elkaar, maar als ze zich voordoen, zijn ze hoogst amusant <0xE2><0x80><0x93> misschien een teken dat een meer doordachte opknapbeurt van de rest van het stuk tot een betere, gelijkmatiger film had kunnen leiden.
The first twenty-five minutes stand out as possibly the worst in modern British film. Director/adapter William Cartlidge has treated Wilde's original with such reverence that he seems to have completely ignored the needs of a cinematic audience. Thankfully the quality of the direction and editing improves significantly after the first half hour, but by then the damage has been done. Of the actors, Prunella Scales and Robert Hardy wipe the floor with the rest of the cast every time they are on screen. The other exceptions are Jonathan Firth's Arthur and Karen Hayley's Mabel, who are given enough latitude to deliver their lines with the true comic sense which Wilde intended. The ostensible leads, James Wilby and Trevyn McDowell, are in comparison lacklustre and wooden. In an obvious attempt to eke every penny out a meagre budget, the play has been nominally updated to the 1990's, but in conjunction with the original script the effect is more of a badly script 1970s TV drama. True moments of comedy are few and far between, but when they arrive are highly amusing - a sign, maybe, that more judicious pruning of the rest of the play might have led to a better paced, more even film.