Natuurlijk ben ik in de filmwereld verdwenen. De Neil Young-concertfilm 'Heart of Gold'.<br />Door de jaren heen zijn er veel geweldige concertfilms geweest. De beste is 'The Last Waltz' van Martin Scorsese, die het laatste concert van de Band in Filmore West filmde. Een fenomenaal concert en een fenomenale film, dat wil zeggen als je van rock-'n-roll houdt en het gevoel hebt dat je erin bent geboren en deel uitmaakt van de muziek, en in de band zou kunnen zitten als je een betere gitaar had en iemand je de akkoorden zou laten zien en je met een paar akkoorden en een paar teksten de wereld kon veranderen... Zoals je kunt raden voelde ik alle vijf tot in het diepst van mijn vierentwintig jaar oude ziel.<br />Neil Young speelde in 'The Last Waltz'. Ze moesten digitaal <0xE2><0x80><0x93> of eigenlijk digitaal vóór digitaal <0xE2><0x80><0x93> met de hand een grote hangende cocaïnesteen die uit zijn neus stak afschrapen, zodat er in de film een helder licht is dat niet de ster van Bethlehem is die boven zijn lip en onder zijn neusvleugel bungelt... het is een beroemd stukje rock-'n-rollgeschiedenis.<br />Maar 'The Last Waltz' werd gemaakt toen de Band en Neil en alle anderen in de dertig waren en 'Heart of Gold'. was vorig jaar opgenomen, als Neil in de zestig is en zijn band eruitziet alsof ze achter in de zestig zijn, en de hele film zou visueel kunnen worden gebruikt door het Christelijke Recht en de DEA op dezelfde manier als die films van de Ohio State Patrol over de gevaren van dronken rijden werden gebruikt toen ik op de middelbare school zat, met dode tieners die door voorramen hingen of aan bomen bungelden of bloedend in een greppel lagen.<br />Sluit je ogen en het is een geweldig concert, doe ze open en bekijk Dorian Greys verborgen portret. Om een voorbeeld te noemen: de ooit zo etherisch mooie Emmylou Harris die letterlijk uit de duisternis kwam om met Neil te zingen en van donker naar licht sprong en een ringspook bleek te zijn die voor de deur van Rivendale uit de rivier werd gedragen. Afgrijselijk, spookachtig, een neus die niet in de natuur voorkomt en geen reclame is voor plastische chirurgie, ogen die knopen op poppen er levensecht uit laten zien, en het vermogen om elke emotie, menselijk of niet, te uiten, beperkt door ongebreidelde toegeeflijkheid voor botox. Het duizelde me... stekelvarken... Peru... Jack Daniels... tientallen jaren van hard leven... mijn god... die lieve Emmylou Harris die ik gratis bij Fred's in Boulder heb zien zingen, een gezicht dat een 2000 jaar dode farao niet zou accepteren. Maar de stem, zo zuiver als een fles Boulder-bier met dikke lippen gebrouwen uit het water van Boulder Creek, en ik deed mijn ogen dicht en rook ammmmmbbbererrrrrrrrrrrrrrrrr (een huldeblijk... je moet minstens één keer in een filmrecensie een huldeblijk gebruiken... aan Fred's hamburgers op Boulder Mall en de Pink Panther-film van Steve Martin).<br />Het zou een geweldig concert zijn geweest om in het donker in het Ryman Auditorium te zitten, misschien twintig rijen naar achteren. Maar van dichtbij, van dichtbij, was het een middeleeuws moraliteitsspel over de verschrikkingen van toegeeflijkheid en de gevolgen van een zondig leven.<br /><br />Het concertthema, in het decor vereeuwigd, A Prairie Wind... het laatste nummer, een massa gitaren (ik telde er acht) en ik vroeg me af of er ironie in het spel was. Ik denk het niet. Een indiaanse basgitarist, een leadgitarist die eruitzag en zich kleedde als Buffalo Bill, een pianist wiens gezicht eruitzag als het gezicht van de schreeuwer in The Scream van Munch, de zangeressen (echte matroneachtige zangeressen, die vooral deden denken aan de verloren jeugd van oudere United-vliegers die nog steeds door de vriendelijke lucht zwierven) gekleed in bij elkaar passende lange spijkerjurken... nee, het werd rechttoe rechtaan gespeeld.<br />Geen van hen had, durfde ik te wedden, A Mighty Wind gezien.<br />Het zal een geweldige cd worden, en ik zal met alle plezier verhalen vertellen over die hippieachtige, gekke Boulder toen Neil een langharige Canadese zanger was wiens onontcijferbare teksten hartzeer en verlies leken te weerspiegelen, gevoelens die toen net zo universeel waren als nu. Maar alleen in een donkere bar.
Of course I have disappeared into the movies. The Neil Young concert film 'Heart of Gold.' <br /><br />There have been many great concert films through the years. The best being Martin Scorsese's 'The Last Waltz' which filmed the Band's last concert at Filmore West. A phenomenal concert and a phenomenal film, that is if you love rock and roll and felt as if you had been born into it and were part of the music, and could be in the band if you had a better guitar and someone would show you the chords and that with a few chords and a lyric or two you could change the world...as you can guess I felt all five to the bottom of my twenty four year old soul. <br /><br />Neil Young was in 'The Last Waltz.' They had to digitally, before digital actually, they had to manually scrape a big hanging cocaine rock that extruded from his nose so in the film there's a bright light that is not the star of Bethlehem dangling above his lip and below his nostril...it's a famous bit of rock and roll history. <br /><br />But 'The Last Waltz' was made when the Band and Neil and everyone else was in their thirties and 'Heart of Gold' was filmed last year when Neil is in his sixties and his band looks as if they are in their late nineties and the entire movie could visually be used by the Christian Right and the DEA in the same way that those Ohio State Patrol films of the perils of drunk driving were used when I was in high school showing dead teenagers hanging through front windows or dangling from trees or bloody in a ditch. <br /><br />Close your eyes and it is a terrific concert, open them and view Dorian Grey's hidden portrait. Case in point, the once ethereally beautiful Emmylou Harris literally coming out of the darkness to sing with Neil and from dark to light appearing to be a ring wraith leapt full borne out of the river in front of Rivendale. Ghastly, ghostlike, a nose that doesn't appear in nature and is not an advertisement for plastic surgery, eyes that make buttons on dolls look lifelike, and the ability to express any emotion, human or not, constrained by unrestrained over indulgence in Botox. My mind reeled...porcupine...Peru...Jack Daniels...living hard for decades...my god...sweet Emmylou Harris who I saw sing for free at Fred's in Boulder, a face a 2000 year dead Pharoah would not accept. But the voice, as pure as a thick lipped bottle of Boulder beer brewed from the waters of Boulder Creek and I closed my eyes and smelled ammmmmbbbererrrrrrrrrgerrrrrrrssss (an homage...one must use homage at least once in any film review...to Fred's hamburgers on Boulder Mall and the Steve Martin Pink Panther movie). <br /><br />It would have been a terrific concert sitting in the dark in Ryman Auditorium, maybe twenty rows back. But, close up, in close ups, it was a medieval morality play depicting the horrors of indulgence and the consequences of a sinful life. <br /><br />The concert theme, emblazoned on the scenery, A Prairie Wind...the last song, massed guitars (I counted eight) and I wondered if irony was at play. I don't think so. A Native American bass player, a lead guitarist who looked and dressed like Buffalo Bill, a piano player whose face looked like the screamer's face in Munch's The Scream, the chick singers (actually matronly singers, mostly reminding one of the lost youth of senior United flight attendants still plying the friendly skies) dressed in matching full length distressed denim dresses...no it was played straight. <br /><br />None of them had seen, I would bet, A Mighty Wind. <br /><br />It will be a great CD, and would be glad to tell tales of hippy dippy Boulder when Neil was a long haired Canadian crooner whose indecipherable lyrics seemed to mirror heartache and loss, feelings as universal then as now. <br /><br />But, only in a dark bar.