Dat zag ik in de week dat de film vier jaar geleden in première ging en ik wist echt niet wat ik ervan moest denken dat ik destijds niet bekend was met Sorrentino's werk. Hij heeft een heel intrigerend en uiteindelijk ontroerend verslag geschreven van een vreemde figuur voor wie de frase 'het leven is voor het leven' niet langer van toepassing is. De film was me voortdurend te slim af en ik werd voortdurend verrast door het verhaal. Ik genoot erg van het heen en weer lopen en van de manier waarop ik geleidelijk aan de stukken kreeg om te begrijpen wat er gebeurde. Tony Servillo is fantastisch, net als Magnani. De film begint met een schitterend, breed shot en eindigt met een zeer ontroerend beeld dat de film naar subliem terrein voert. Lang daarna heb ik nog lang nagedacht over de hoofdpersoon en de positie waarin hij verkeerde en zijn uiteindelijke lot en ik heb het wekenlang niet van me af kunnen zetten. Ik heb onlangs de film gekocht en die laatste scène waarin hij aan zijn vriend denkt maakt me elke keer weer aan het huilen. Ik moet nog steeds met niemand praten die deze film heeft gezien. Het is jammer dat hij niet een breder publiek heeft bereikt alsof dit de richting van de Italiaanse film is het kan alleen maar goed zijn.
I saw this the week it opened four years ago and I really did not know what to expect being unfamiliar with Sorrentino's work at the time. He has created a very intriguing and ultimately moving account of an odd character, one for whom the phrase 'life is for living' no longer applies. It outwitted me at every turn and I was constantly surprised by the story. I enjoyed the pacing very much and the way I was gradually given the pieces to work out what was happening. Tony Servillo is superb, as is Magnani. It opens with a brilliantly stylish wide shot and concludes with a very moving image that takes the movie into sublime territory. I thought long afterwards about the main character and the position he was in and his final fate and I didn't shake it for weeks. I recently bought the film and that final scene where he thinks about his friend gets me every time. I still have yet to talk to anyone who has seen this. It's a shame that it did not reach a wider audience as if this is the direction of Italian cinema it can only be a good thing.