Anthony Minghella's 'The English Patient' is een film die ons terugvoert naar de gouden jaren van Hollywood. Hij is groots en indrukwekkend van omvang, en toch zo hartverscheurend intiem in zijn weergave van menselijke liefde en lijden. Bij de uitreiking van de Academy Awards in 1997 was de film de grote winnaar en won hij negen prijzen van twaalf nominaties, de meest doortastende zuiveringsactie sinds Bernardo Bertolucci's 'The Last Emperor' in 1988. Op basis van de Canadese schrijver Michael Ondaatje's in 1992 met de Booker Prize bekroonde roman met dezelfde titel, is 'The English Patient' een ontroerende meditatie over leven, liefde en verlies, die de geschiedenis volgt van een man die in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog ernstig is verbrand. In de oorlog wordt een man (Ralph Fiennes) gevonden in de brandende resten van een neergestort vliegtuig. Omdat zijn gezicht onherkenbaar verminkt is en de man aan geheugenverlies lijkt te lijden, wordt hij verondersteld een geallieerde soldaat te zijn en wordt hij eenvoudigweg 'de Engelse patiënt' genoemd. Na de oorlog wordt hij in de door mijnen geteisterde heuvels van Italië gevonden in een ruïne van een klooster, waar een vriendelijke verpleegster, Hana (Juliette Binoche), die kennelijk iedereen in haar omgeving heeft verloren, voor de stervende man zorgt. In de loop van de tijd komt ze steeds meer te weten over haar 'Engelse patiënt', van wie in feite blijkt dat het een Hongaarse geograaf is, graaf Laszlo de Almásy. In plaats van zijn geheugen te verliezen door het vliegtuigongeluk, horen we dat deze door littekens geteisterde man er misschien voor heeft gekozen zijn verleden te vergeten, zowel om zichzelf te beschermen tegen vervolging als om zichzelf te genezen van de tragische herinneringen aan zijn vroegere liefde. Via talloze flashbacks horen we over Almásy's vroegere wapenfeiten in de Sahara en zijn romantische verhouding met een getrouwde vrouw, Katharine Clifton (Kristin Scott Thomas).<br />Het is duidelijk waarom 'The English Patient' zo'n succes was bij de Oscaruitreikingen. Het is zo'n prachtige film, die de stille schoonheid van het Italiaanse platteland vermengt met het eindeloze gouden zand van de woestijn. Cinematografische John Seale legt het landschap perfect vast; niet sinds David Leans schitterende 'Lawrence of Arabia'. In een film wordt de woestijn met zoveel schoonheid en grandeur getoond, en er worden bijzonder goede luchtfoto's van het vliegtuig van Almásy gemaakt. Zelfs in de intiemere momenten van de film wordt met uitstekend gebruik van close-ups en belichting de emotie van de scène weergegeven, uiteraard in combinatie met de briljante optredens van alle leden van de cast.<br />'The English Patient' is misschien wel Ralph Fiennes' beste film, en gezien zijn voorgeschiedenis, met films als 'Schindler's List' en 'The Constant Gardener', is dit geen aanvulling die lichtvaardig moet worden opgevat. Zijn graaf Laszlo de Almásy is aanvankelijk een sympathieke figuur, maar naarmate we meer over zijn verleden te weten komen, worden zijn sympathieke eigenschappen aangetast door zijn minder bewonderenswaardige neigingen ten opzichte van anderen. 'Eigendom' is een belangrijk thema van de film. Als Katherine hem vraagt waar hij de meeste hekel aan heeft, antwoordt Almásy: 'Eigendom. Bezit zijn. Als je weggaat, moet je mij vergeten.' Maar naarmate de relatie vorderde en Katherine misschien probeerde afstand van hem te nemen, verraadt Almásy een zweem van arrogantie en houdt hij vol dat zijn liefde voor haar hem op de een of andere manier het recht geeft om haar te nemen wanneer hij maar wil: 'Ik wil je aanraken. Ik wil de dingen die van mij zijn, die van mij zijn.' <br />Juliette Binoche, die een Oscar heeft gekregen voor haar rol hier, is uitstekend als Hana, de eenzame verpleegster die bang is om lief te hebben vanwege de tragedies die haar naasten altijd hebben geschaad. Nadat ze enige tijd in haar eentje voor Almásy heeft gezorgd, krijgt ze gezelschap van een dubieuze Canadese dief, David Caravaggio (Willem Dafoe), die tijdens de oorlog zijn duimen is kwijtgeraakt en die vermoedt dat Almásy hem aan de Duitsers heeft verraden. Hana begint ook een voorzichtige romantische relatie met Kip (Naveen Andrews), een Indiase bommenlegger in het Britse leger. Maar vanwege haar verleden is Hana bang dat een relatie met Kip zijn dood zal betekenen, vooral gezien zijn uiterst gevaarlijke werk. <br /><0x3E> 160 minuten lang roept 'The English Patient' prachtige herinneringen op aan de klassieke romantische epos van weleer en weet met succes een evenwicht te vinden tussen mysterie, liefde, vreugde en tragedie. Het einde van de film is hartverscheurend en treurig, maar ook op zijn eigen manier opbeurend. Hoewel sommige romantische relaties vanaf het allereerste begin gedoemd zijn te mislukken, hebben andere een goede kans om geluk te brengen. Niettemin is het in alle gevallen altijd beter te hebben liefgehad en te hebben verloren dan nooit te hebben liefgehad.
Anthony Minghella's 'The English Patient' is a film that takes us back to the golden years of Hollywood. It is grand and impressive in scale, and yet so heartbreakingly intimate in its portrayal of human love and suffering. At the 1997 Academy Awards, the film owned the night, taking home nine awards from twelve nominations, the most decisive cleansweep since Bernardo Bertolucci's 'The Last Emperor' in 1988. Based on Canadian author Michael Ondaatje's 1992 Booker Prize-winning novel of the same name, 'The English Patient' is a touching meditation on life, love and loss, tracing the history of a critically-burnt man in the aftermath of World War Two.<br /><br />During the war, a man (Ralph Fiennes) is discovered in the burning remnants of a crashed plane. With his face scarred beyond recognition, and with the man seemingly suffering from amnesia, he is assumed to be an Allied soldier, and is simply referred to as "the English patient." After the war, in the mine-ridden hills of Italy, a kind nurse, Hana (Juliette Binoche), who has apparently lost everybody close to her, remains in a ruined monastery to look after the dying man. Over time, she comes to learn more and more about her "English patient," who is actually revealed to be a Hungarian geographer, Count Laszlo de Almásy. Rather than losing his memory in the plane crash, we learn that this scar-ridden man has perhaps chosen to forget his past, both to protect himself from persecution and to cure himself of the tragic memories of his past love. Via numerous flashbacks, we learn of Almásy's former exploits in the Sahara desert, and his romantic liaison with a married woman, Katharine Clifton (Kristin Scott Thomas).<br /><br />It's certainly easy to see why 'The English Patient' was so successful at the Oscars. It is such a beautiful film, blending the quiet beauty of the Italian countryside with the endless golden sands of the desert. Cinematographer John Seale captures the landscape to perfection; not since David Lean's magnificent 'Lawrence of Arabia' has a film shown the desert with such beauty and grandeur, making particularly good use of sweeping aerial shots from Almásy's plane. Even in the film's more intimate moments, excellent use of close-ups and lighting capture the emotion of the scene, coupled, of course, with the brilliant performances from all the cast members.<br /><br />A long-time favourite actor of mine, 'The English Patient' might just contain Ralph Fiennes' finest performance, and, considering his history includes such films as 'Schindler's List' and 'The Constant Gardener,' this is not a complement that is to be taken lightly. His Count Laszlo de Almásy is initially a very sympathetic character, but, as we slowly learn more about his past, his likable qualities are eroded by his less-admirable tendencies towards others. "Ownership" is a major theme of the film. When asked by Katherine what he hates most, Almásy replies with "Ownership. Being owned. When you leave you should forget me." However, as the relationship progresses, and Katherine perhaps tries to distance herself from him, Almásy reveals a hint of arrogance, insisting that his love for her somehow entitles him to have her whenever he likes: "I want to touch you. I want the things which are mine, which belong to me."<br /><br />Juliette Binoche, who received an Oscar for her performance here, is excellent as Hana, the lonesome nurse who fears to love because of the tragedies that have always harmed those close to her. After some time of caring for Almásy alone, she is joined by a dubious Canadian thief, David Caravaggio (Willem Dafoe), who lost his thumbs during the war, and who suspects that it was Almásy who betrayed him to the Germans. Hana also strikes up a tentative romantic relationship with Kip (Naveen Andrews), an Indian bomb-diffuser in the British Army. However, due to her past history, Hana is afraid that becoming involved with Kip will doom him to death, particularly considering his very dangerous line of work.<br /><br />At 160 minutes in length, 'The English Patient' wonderfully evokes memories of the classic romantic epics of old, successfully finding a balance of mystery, love, joy and tragedy. The ending of the film is heartbreaking and sorrowful, but also uplifting in its own way. Whilst some romantic relationships are doomed from the very beginning, others have a very good chance of bringing happiness. Nevertheless, in every case, it is always better to have loved and lost, than never to have loved at all.