Opera begint met een zeer close-up van het immer oplettende oog van een vogel en zo begint een van Argento's meest bizarre en plezierige personages (mijn op een na favoriete personage, achter Deep Red). Toegegeven, soms is de film behoorlijk absurd (het gebrek aan echte bezorgdheid na moorden, de aanval van de vogel, de verbrande pop, en dat einde), maar dit is Argento's fantastische wereld en als je je daar eenmaal bij neerlegt, zul je merken dat het werkt. Ik wil die fouten echter niet volledig wegwuiven, maar eerder zeggen dat de kunstzinnigheid van de film ze meer dan goedmaakt. De voornoemde vogelaanval is in theorie volkomen uit de hand gelopen, maar kijk eens naar de prachtige uitvoering: kraaien die in chaos rondvliegen en hun woedende gekras aan het stampende rockritme toevoegen, de menigte die in paniek raakt door het rondcirkelende vogelperspectief in de camera, en dan de geconcentreerde aanval; inderdaad een aria vol doodsangst. Argento's verbazingwekkende, vloeiende cinematografie is in de Opera te zien, en duidelijk een van de hoogtepunten van de film. Ik heb ook genoten van de soundtrack van operathema's en rockmuziek, een mooi contrast van muziek die allemaal effectief wordt gebruikt (de rock begint precies op het juiste moment met de moorden en geeft de scènes een waanzinnige sfeer). De geluidseffecten verdienen ook een knikje, met messteken, scharen, snavels en al. <br />Inspecteur Alan Santini: 'Ik heb veel van uw films gezien. Ja, u bent echt een deskundige op dit gebied. Ik zou heel graag uw mening willen horen.'<br />Marco: 'Ik vind het niet verstandig om films te gebruiken als gids voor de werkelijkheid, vindt u ook niet, inspecteur?'<br />Inspecteur Alan Santini: 'Hangt ervan af wat u met werkelijkheid bedoelt.'<br />Omdat dit eengiallo is, zijn stijlvolle moorden een must en Dario stelt niet teleur (de scène met de 'kogel door de deur' is waarschijnlijk een van de grootste sterfgevallen ooit geschoten, als u me de woordspeling wilt vergeven). Dat alles bij elkaar genomen, was het een leuk detail dat de film niet zo goed was als zou moeten. De moordenaar wordt goed genoeg voor het publiek verborgen gehouden, maar er wordt weinig moeite gedaan om de moorden echt op te lossen. Dit, en het vreemde einde, had wel wat meer werk kunnen gebruiken. Maar ondanks die problemen slaagt de opera er toch in een waardevolle en bevredigende horrorfilm te zijn.<br />Een laatste opmerking: het was leuk om voor de verandering eens een film te zien die het juiste beeld door een verrekijker liet zien (gewoon een cirkel, geen twee cirkels bij elkaar)! Goed oog voor detail, Dario!
Opera opens with a very close-up shot of a bird's ever-watching eye and thus begins one of Argento's most bizarre, and enjoyable, features (my second favorite in fact, behind Deep Red). Granted, at times, the movie is pretty absurd (the lack of real concern after murders, the bird attack, the burnt dummy, that ending) but this is Argento's fantastical world and once you come to terms with that, you'll find that it works. I do not mean to completely dismiss these faults though, rather that the artistry of the film more than makes up for them. For example, the aforementioned bird attack is completely over-the-top in theory, yet look at the wonderful execution of it; crows flying in chaos, adding their enraged squawking to the driving rock beat, the crowd in panic as seen through the circling, bird's-eye view camera-work, and then the focused attack; aria of terror indeed. Argento's amazing, flowing cinematography is on full display in Opera, and clearly one of the film's highlights. I also enjoyed the soundtrack of operatic themes and rock music, a nice contrast of music with each used effectively (the rock kicks in with the murders in perfect timing and gives the scenes a very frenzied feel). The sound effects deserve a nod too, stabs, scissors, beaks, and all.<br /><br />Inspector Alan Santini: "I've seen a lot of your movies. Yes, you're really an expert in this field. I'd be very interested to know your opinion."<br /><br />Marco: "I think it's unwise to use movies as a guide for reality, don't you inspector?"<br /><br />Inspector Alan Santini: "Depends what you mean by reality."<br /><br />Being that this is a giallo, stylish murders are a must and Dario does not disappoint (the "bullet through the door" scene is quite possibly one of the greatest deaths ever shot, if you'll forgive the pun). The black-gloved, deep-voiced, pulsating brained (cool shots!) killer is cold and brutal, and having him tape pins under our heroine's eyes so that she was forced to watch the murders was a nice touch. That all said, as a giallo, Opera doesn't quite have as good of a mystery as it should. The killer is kept secret from the audience well enough but there's little effort in the film devoted to actually solving the murders. This, and the strange ending, could've used more work. Despite these problems though, Opera still manages to be a worthwhile and satisfying horror film.<br /><br />One final note: it was nice to see a movie, for once, show the correct view through binoculars (just a circle, not two circles together)! Nice eye for detail, Dario!