Vijf vingers van de dood: Hoewel de voorgaande epos van Shaw Martial Arts de invloed van het Amerikaanse cowboygenre hadden laten zien, had geen ervan zo'n openlijke eer bewezen als deze, vooral in de saloongevechtsscène. En hoewel Shaw Bros. al eerder films van het Japanse chambara (zwaardgevecht)-genre had geleend, had geen ervan zo'n succes gehad als deze. Ik neem aan dat dit deels te maken had met het feit dat de regisseur uit Korea kwam en op die manier een niet-Chinees perspectief op dergelijke geleende films legde, wat zeker enkele interessante vragen over cultuur opriep; maar hoe dan ook, deze film leverde echte vernieuwingen in technologie en techniek op in actiefilms uit Hongkong. Voor het eerst in Hongkong kreeg de camera toegang tot het hele setje, wat inhield dat er vanuit verschillende hoeken werd gefilmd, zoals de opname met een lage hoek van het interieur van het plafond van een kamer (de oorspronkelijke Amerikaanse vernieuwing die meestal aan John Ford werd toegeschreven), of de opname met een hoge hoek van de lange zijde die een groot oppervlak van de grond liet zien, of de opname met de voorkant van het beeld.<br />Het is waar dat dit niet de eerste echte film van een man-tegen-mangevecht was <0xE2><0x80><0x93> dat blijft Wang Yu's 'Chinese Bokser' <0xE2><0x80><0x93> maar op commercieel niveau had Shaw Bros. gelijk toen ze 'Vijf Vingers' kozen als hun eerste grote release naar het Westen, omdat het, zou je kunnen zeggen, de 'eerste Chinees' was. De Amerikaanse filmindustrie heeft zich in de loop van de jaren steeds meer op de actiefilms gestort, dat wil zeggen, de actiefilms die het minst afhankelijk zijn van zuiver Chinese theatertradities. Hoewel dit destijds geen indruk maakte op de Amerikaanse critici (die de film over de hele linie afkraakten), ontging het Amerikaanse publiek dit niet, vooral niet onder de Afro-Amerikanen, wier cultuur altijd <0xE2><0x80><0x93> noodzakelijkerwijs <0xE2><0x80><0x93> een eclectische lappendeken van geleende elementen en vernieuwing was geweest. In 'Vijf vingers' kregen ze de gelegenheid de kern van het verhaal te ontdekken, in de serieuze jongeman die gedwongen is de extra moeite te doen om sociale barrières en verraad te overwinnen om zijn verdiensten erkend te krijgen. Dit lijkt een universeel probleem voor de Moderniteit, maar elke cultuur heeft zijn eigen manier om het tot uitdrukking te brengen en op te lossen; 'Vijf vingers' De film is gemaakt op een manier die zowel veel Amerikanen als Chinezen aansprak.<br />Is de film nu alleen nog maar van historische waarde? Zeker niet. Ten eerste is deze kwestie nog niet opgelost. Ten tweede zien sommige van de vernieuwingen er nog net zo fris uit als bij de première. Ook is de actie goed geënsceneerd en zijn de optredens, hoewel een beetje te serieus, fris. De film is misschien iets te lang, maar het verhaal beslaat een groot deel van de film. En er zijn prachtige scènes die door het hele verhaal heen lopen, zoals de confrontatie in de saloon, het gevecht op weg naar de wedstrijd, de dubbele finale.<br /><0x3E> Het ziet er beslist beter uit op een bioscoopscherm, maar nog steeds indrukwekkend voor thuisgebruik: aanbevolen.
Five fingers of death: Although previous Shaw Martial Arts epics had shown the influence of the American cowboy genre, none had paid such open tribute to it as this one, especially in the saloon fight scene. And though Shaw Bros. films had borrowed from the Japanese chambara (swordfight) genre before, none had done so with such success as this one. i suppose some of this had to do with the fact that the director originated from Korea, and thus brought a non-Chinese perspective to such borrowings, which certainly raises some interesting questions about culture; but in any event, this film presented real innovations in technology and technique in Hong Kong action films. for the first time in Hong Kong, the camera was given access to the whole of any given set, which meant shots from many different angles, such as the low-angle interior shot showing the ceiling of a room (the original American innovation of which usually credited to John Ford), or the high angle long shot that allowed visualization of a large ground area, or the frontal tracking shot.<br /><br />It is true that this was not the first hand-to-hand combat film of real cinematic substance - that remains Wang Yu's 'Chinese Boxer'; but on a commercial level, Shaw Bros. were right to choose 'Five Fingers' as their first major release to the West because, one might say, it was the 'least Chinese' of their action films, that is, the least dependent on purely Chinese theater traditions. Although this made no impression on the American critics at the time (who universally trashed the picture), it wasn't lost on American audiences, especially among African Americans, whose culture had always been - by necessity - an eclectic patchwork of borrowed elements and innovation. In 'Five Fingers' they were given the opportunity to discover the core of the story, in the earnest young man forced to make the extra effort to overcome social barriers and betrayal in order to have his merit recognized. This seems to be an issue universal to Modernity, but each culture has its own way of expressing and resolving it; 'Five Fingers' presented it in a way many Americans could relate to as well as Chinese.<br /><br />So is the film now only of historical value? Certainly not. For one thing this issue hasn't gone away. Secondly, some of the innovations leave much of the film looking as fresh today as it did on first release. Also the action is well-staged, and the performances, though a little too earnest, are crisp. The film is a might over-long, but the story does cover a lot of ground. And there are marvelous set-pieces through-out, such as the saloon confrontation, the fight on the road to the contest, the odd double finale.<br /><br />definitely looks better on a theater screen, but still impressive for home viewing: recommended.