Ik krijg de indruk dat ik naar een andere film zat te kijken dan de meerderheid van de mensen die ik ken en die deze film hebben gezien. Het is niet zo dat ik de film beledigend vond of zo <0xE2><0x80><0x93> alleen dat het script ongelooflijk amateuristisch was voor een film waar kennelijk wat geld aan was besteed. Ik had echt respect voor Paul Haggis' werk aan het Million Dollar Baby-script en was bitter teleurgesteld toen ik zag hoe slecht dit script was. Het was me duidelijk dat het wanhopig graag de 'racistische' versie van Traffic wilde zijn, maar ik geloof niet dat Traffic echt de moeite waard was om te verpatsen. Het ergste aan deze film is de manier waarop hij zijn publiek schaamteloos voedt. Denkt Haggis echt dat we zo stom zijn dat we een opname van de losse eindjes nodig hebben? Is het echt nodig om het telefoonboek op het dashboard van Farhad te zien liggen, met het adres in zwarte letters eromheen? Kunnen we niet een paar sprongen in de logica voor onszelf maken?<br />Ik had ook een groot probleem met de dialoog die zo 'op de neus' was. Ik heb een criticus horen zeggen dat de kwaliteit van de dialoog bedrieglijk hoog is, want hoewel mensen misschien niet zo praten, denken ze wel zo. Dat is irrelevant. Het is de taak van een script als dit om dialogen te gebruiken op een manier die bijdraagt aan de karakterisering en geloofwaardigheid van de (in dit geval hoogst onwaarschijnlijke) situaties die worden geschetst. Deze personages spreken allemaal met dezelfde stem en het enige waar ze het ooit over hebben is racisme.<br />Het doel van een film als deze zou toch moeten zijn om het feit te promoten dat ras in deze situaties niet echt een rol zou moeten spelen, maar wordt het, door het in elke scène als enige onderwerp te nemen, niet zelf van nature racistisch? Personages lopen rond en spuien hun filosofieën en onthouden handig statistieken over rassenverhoudingen alsof het fragmenten zijn uit het onderzoekswerkstuk dat ze net hebben geschreven. Het is volkomen onovertuigend en voor de hand liggend.<br />Een film hoort geleidelijk aan zijn betekenis te onthullen, niet ons er in de eerste scènes mee in het gezicht te slaan en er dan nooit meer mee op te houden. Ik begrijp dat Haggis' bedoelingen met deze film eerzaam waren, maar ik durf te stellen dat hij door het regisseren van zijn eigen script niet in staat is geweest de tekortkomingen ervan te herkennen en dus ook niet te overwinnen. Ik hoop echt dat de schrijver/regisseur in de toekomst heel voorzichtig zal zijn bij het benaderen van deze'mozaïsche' vertelstijl. Het is een aantal keren goed gedaan, maar het is heel moeilijk om het evenwicht te vinden tussen het persoonlijke en het politieke recht. En op dat gebied zal Robert Altman niet worden overtroffen.
I get the impression that I was watching a different movie to the majority of other people I know who have seen this film. It's not really that I found the film offensive or anything - just that the script was unbelievably amateurish for a film that had obviously had a bit of money thrown at it. I really respected Paul Haggis' work on the Million Dollar Baby script and was bitterly disappointed to see how bad this script was. It was clear to me that it was desperate to be the 'racism' version of Traffic, but I don't think Traffic was really a film worth ripping off in the first place. <br /><br />The worst feature of thisfilm is the way it shamelessly spoon-feeds its audience. Does Haggisreally think we are so dumb as to require a shot of the blanks? Do wereally need to see the phone book sitting on Farhad's dashboard, withthe address circled in black texta? Can we not be left to make someleaps in logic for ourselves? <br /><br />I also had a major problem with the dialogue which was so 'on the nose'. I have heard one critic say that the quality of dialogue is deceptively high, because even though people may not speak this way, they certainly do think this way. That is irrelevant. It is the job of a script like this to utilise dialogue in a way that helps add to the characterisations and believability of the (in this case highly implausible) situations that are set up. These characters all speak using the same voice and all they ever talk about is racism. <br /><br />Surely the purpose of a film like this should be to promote the fact that race should not really be an issue in these situations, but by making it the sole focus of every scene, doesn't it become innately racist itself? Characters walk around spouting their philosophies and conveniently memorised statistics on race relations as though they're regurgitating extracts from the research essay they've just written. It's utterly unconvincing and obvious. <br /><br />A film should reveal its meaning gradually, not slap us in the face with it in the opening scenes and then never let up. I can see that Haggis' intentions with this film were honorable, but dare I suggest that by directing his own script he has not been able to identify and, therefore, overcome its flaws. I really hope that writer/directors will be really careful in future when approaching this 'mosaic' style of narrative. It has been done well a number of times, but getting the balance between the personal and the political right is very difficult. And Robert Altman will not be outdone in that department.