Het doet er niet toe dat 'National Velvet' een beetje afgezaagd is en af en toe niet erg overtuigend, maar de fabel van Clarence Brown over de ruiterij is een vertederend en heel sympathiek verhaal met een goede moraal. Na een bescheiden succesje met 'Lassie Come Home' (1943) behaalde de jonge Elizabeth Taylor, 12 jaar oud, haar eerste hoofdrol als Velvet Brown, een hartstochtelijk schoolmeisje met een obsessie voor paarden. Hoewel het verhaal in Californië wordt opgenomen, speelt het <0xE2><0x80><0x93> gebaseerd op een roman van Enid Bagnold <0xE2><0x80><0x93> zich af in een klein stadje op het Engelse platteland, en de technicolor-foto's hebben het volle voordeel om de levendige en mooie landschappen van blauwe luchten en groene struiken te laten zien. Mickey Rooney neemt de hoofdrol op zich als Mi Taylor, een misleide ex-jockey met slinkse bedoelingen, wiens relatie met de jonge Velvet zijn gevoel van waardigheid weer tot leven wekt en een nieuw, optimistisch hoofdstuk in zijn leven opent. Hoewel hij in één scène zichtbaar moeite heeft, wanneer hij de traumatische ervaring moet opbiechten die tot zijn angst voor paarden heeft geleid, is Rooney aangenaam als de norse maar gepassioneerde jongeman die zijn waarde moet bewijzen.<br /><br />Het is misschien maar goed dat Elizabeth Taylor die betoverende violette ogen had, want haar acteertalent was op deze jonge leeftijd nogal beperkt. Haar emotionele scènes, waarin ze moed en integriteit toont in de confrontatie met tegenspoed, komen op je over als nogal hol, en het aandoenlijk naïeve idee dat je alles kunt bereiken door er gewoon in te geloven, is sindsdien tot vervelens toe herhaald door praktisch elke inspirerende sportfilm die ooit is gemaakt. Niettemin is Taylor levendig en enthousiast, en ze werkt goed samen met Mickey Rooney, die een kindster was. Anne Revere speelt een heel belangrijke rol als Velvets moeder, ooit een beroemde atlete, die niet alleen in het Kanaal zwom, maar die liefdevol werd getraind door niemand minder dan Mi Taylors eigen vader. Ik vond het leuk dat Mi hier pas in de laatste seconden van de film, samen met Mrs. Brown kwam terecht tot de conclusie dat de jongeman eerst zijn eigen gevoel van fatsoen zou moeten ontwikkelen, in plaats van de nagedachtenis van zijn overleden vader uit te buiten voor financieel gewin, zoals hij ongetwijfeld aan het begin van de film zou hebben gedaan.<br />De film bereikt zijn climax bij de Grand National Sweepstake, waar Velvet op het laatste moment heeft besloten op haar eigen paard, de Pi, mee te doen aan de wereldberoemde wedstrijd. Onder de dekmantel van een Letse man gaat ze, zoals verwacht, door met de race, maar wordt later gediskwalificeerd <0xE2><0x80><0x93> ofwel omdat ze een meisje is, ofwel omdat ze van het paard is gevallen voordat ze mocht afstijgen (wat een stomme regel!). Deze uitgebreide race is buitengewoon goed uitgevoerd, en de nerveuze spanning van die zenuwslopende seconden voor de race wordt goed weergegeven, evenals de verwarring van de gebeurtenis die ons in dezelfde positie plaatst als Rooney's personage, gestrand achter grote toeschouwers die gespannen wachten tot iemand met een update komt. Het doet er niet echt toe dat we weten dat het een dubbele stuntdubbel is die het grootste deel van het moeilijke rijden doet <0xE2><0x80><0x93> in verschillende scènes zien we duidelijk een eng uitziende man met een pruik <0xE2><0x80><0x93> maar de positieve boodschap blijft hetzelfde. Ik durf te wedden dat 'National Velvet' de verbeelding van miljoenen jonge meisjes heeft gevoed in de afgelopen zestig jaar, en het vermogen om te inspireren is in de loop der tijd nauwelijks afgenomen.
Never mind if 'National Velvet (1944)' is a bit hackneyed and occasionally unconvincing, Clarence Brown's equestrian fable is an endearing and very likable story with a good moral. After achieving modest success through her appearance in 'Lassie Come Home (1943),' young Elizabeth Taylor, age 12, landed her first leading role as Velvet Brown, a passionate schoolgirl with an obsession for horses. Though filmed in California, the story - adapted from a novel by Enid Bagnold - is set in a small township on the English countryside, and full advantage is taken of the Technicolor photography to present the vibrant and handsome landscapes of blue skies and green shrubs. Mickey Rooney takes top billing as Mi Taylor, a misguided ex-jockey with devious intentions, whose relationship with young Velvet reawakens his sense of dignity and opens a new, optimistic chapter in his life. Though he noticeably struggles in one sequence, when he must confess the traumatic experience that led to his fear of horses, Rooney is enjoyable as the surly but passionate young man who must prove his worth.<br /><br />It is perhaps a good thing that Elizabeth Taylor had those entrancing violet eyes, because her acting abilities, at this young age, were rather limited. Her more emotional sequences, in which she displays courage and integrity in the face of adversity, strike one as being rather hollow, and the touchingly-naive notion that simply "believing" will accomplish everything is one that has since been repeated ad nauseam by practically every unmemorable inspirational sporting film ever made. Nevertheless, Taylor is bright-eyed and enthusiastic, and she works well with Mickey Rooney, who was no stranger to being a child-star. Anne Revere plays a very important role as Velvet's mother, once a famous athlete, who not only swam the English Channel but was lovingly-trained by none other than Mi Taylor's own father. I liked that Mi was not told about this until the film's final seconds, with Mrs. Brown correctly deciding that the young man would first need to develop his own sense of decency, rather than exploiting the memory of his late father for financial gain, as he would undoubtedly have done at the film's beginning.<br /><br />The film reaches its climax at the Grand National Sweepstakes, where Velvet has, at the last moment, decided to ride her own horse, the Pi, in the world-famous competition. Under the guise of a Latvian male, she goes on, as expected, to win the race, but is later disqualified - either because she's a girl, or because she tumbled from the horse before she was allowed to dismount (what a stupid rule!). This extended race sequence is exceedingly well-done, effectively capturing the nervous tension of those nerve-racking pre-race seconds, and the confusion of the event that places us in the same position as Rooney's character, stranded behind tall spectators and waiting anxiously for somebody to provide an accurate update. It doesn't really matter that we know it's a stunt double doing most of the difficult riding - in several scenes, we can clearly see a creepy-looking man in a wig - but the positive message remains the same. I'll wager that 'National Velvet' has nurtured the imaginations of millions of young girls over the last sixty years, and it's power to inspire has decreased little with time.