Je zou denken dat iemand die een vervolg wil maken op de baanbrekende Naked Civil Servant van meer dan dertig jaar geleden, op zijn minst zou proberen het origineel te eren met een soort geïnspireerde visie, maar nee. Hier hebben we een soort biopic van een van de meest stijlvolle mensen van het eind van de twintigste eeuw, die op zichzelf geen enkele stijl heeft. Het is waar, de filmmakers hebben een aantal uitstekende acteurs bijeengebracht <0xE2><0x80><0x93> en hun een geschilferde mok grauwe pap gegeven om mee te werken. Alles in de infrastructuur van deze film is verkeerd, te beginnen met het script, dat weer zo'n tv-filmachtige verfilming is van een geweldig leven waarin elke andere regel een 'beroemd citaat' is. We krijgen Swoozie Kurtz als pr-man die Crisp promoveert tot entertainer in Amerika; Denis O'Hare als redacteur van een homotijdschrift die Crisp inhuurt als filmrecensent; een beetje vervreemd van hem rakend als hij onverschillig lijkt te staan tegenover de passies van aidsactivisten uit de jaren tachtig; en dan weer terugkerend in de kudde als een meelevende vriend van de stervende tachtigjarige; Jonathan Tucker (in een uitstekende rol) als een verlegen, onzekere schilder van homofiele doeken die bevriend raakt met Crisp; en ten slotte Cynthia Nixon als actrice en Vrouw-over-Bohemia-Penny-Arcade-actrice die, geïntrigeerd door Crisps rol als homofiel, naar de bioscoop gaat. Crisp bracht de laatste twintig jaar van zijn leven door in een eenkamerflat in een oud flatgebouw in de East Village van Manhattan. Hij stond erom bekend dat hij nooit schoonmaakte, omdat 'het stof na een paar jaar niet erger wordt' of zoiets. Maar als je naar de afbeelding van die flat in deze film kijkt, zou je nooit de smaak van dat stof te pakken krijgen. Hij kwam vaak in een plaatselijke koffieshop aan een drukke avenue en je zag hem bijna elke dag van de week theedrinken en naar de wereld kijken. In deze film zien we een cafetaria die eruitziet als iets op 12th Avenue bij de Hudson. De meeste'straten van New York'-scènes hebben een steriele, onwerkelijke uitstraling zonder enig gevoel voor de periode.<br />De ziel van deze film is de grote John Hurt in de titelrol. Na bijna 35 jaar kan hij nog steeds de essentie van deze merkwaardige post-Edwardiaanse Engelsman bevatten en overbrengen op derde millennia. Elke zin, elk gebaar van hem is verfijnd. In de latere scènes past hij zelfs zijn stemprojectie aan aan die van iemand wiens leven ten einde loopt en de dood nadert. Crisp schreef kort voordat hij dit rijk verliet dat wanneer je heel, heel oud wordt, je huid het karakter aanneemt van een stinkende overjas die niet meer uitgetrokken kan worden en je naar de dood verlangt. Dat gevoel voel je in Hurts film. Dus voor hem en voor hem alleen is deze film het bekijken waard.
One would think that anyone embarking upon a followup to the groundbreaking Naked Civil Servant of 30-plus years ago would at the very least try to honor the original with some kind of inspired vision, but no. Here we have a sort of biopic of one of the most stylish people of the late 20th century that itself boasts no style whatsoever. True, the filmmakers have assembled some outstanding actors - and handed them a chipped mug of drab gruel to work with. Everything in the infrastructure of this film is wrong, starting with the script, which is another one of those TV-movie condensations of great lives wherein every other line is a "famous quote" by the subject and every other scene is an in-your-face introduction to the next pivotal character in the subject's life. We get Swoozie Kurtz as a PR maven who promotes Crisp as a stateside entertainer; Denis O'Hare as the editor of a gay periodical who hires Crisp as film reviewer, becomes somewhat alienated from him when he appears indifferent to the passions of 80's AIDS activists, and then returns to the fold as a compassionate friend of the dying octogenarian; Jonathan Tucker (in a fine performance) as a shy, insecure painter of gay-themed canvases who is befriended by Crisp; and finally Cynthia Nixon as performance artist and Woman-About-Bohemia Penny Arcade who, intrigued by Crisp's persona, offers him a spot in her traveling cabaret act. Nixon is a persuasive and gifted performer but is given no chance by the script to embody the down-to-earth and streetwise Arcade. Crisp spent the last 20 years of his life in a one-room flat in an old tenement building in Manhattan's East Village. He famously said that he never cleaned because "after a few years the dust doesn't get any worse," or something like that. But looking at the depiction of that flat in this film you'd never get the flavor of that dustiness. He frequented a local coffee shop on a busy avenue and would be seen pretty much each day of the week sipping tea and watching the world go by. In this film we get a diner that looks like something on 12th Avenue by the Hudson River. Most of the "streets of New York" scenes have a sterile, unreal look with no sense of the period. <br /><br />The soul of this film is the great John Hurt in the title role. After nearly 35 years he can still grasp the essence of this peculiar post-Edwardian Englishman and put it across to third millennarians. His every line, every gesture is exquisite. In the later scenes he even modulates his vocal projection to suit that of a person whose life is winding down toward death. Crisp wrote shortly before he left this realm that when one grows very, very old one's skin takes on the character of a smelly overcoat that cannot be removed and one longs for death. One senses that feeling in Hurt's performance. So, for him and him alone this film is worth a look.