Het is passend dat het hoofdpersonage in Sydney White vanaf het begin van de film wordt gekenmerkt door haar onhandigheid, omdat de film, net als het personage, de neiging heeft om elke scène te beginnen met een goedbedoelde maar ongepaste opmerking, om vervolgens per ongeluk terug te keren en het nog erger te maken, waardoor de kijker in totale verwarring achterblijft.<br />Dit scenario wordt snel oud.<br />Stel je voor dat je hier anderhalf uur mee bezig bent, gooi er de meest voorspelbare verhaallijn tegenaan die je je maar kunt voorstellen, voeg er een paar vage referenties aan Sneeuwwitje en de zeven dwergen aan toe en een Amanda Bynes die met grote ogen van verbazing met haar ogen knippert, en je hebt Sydney White... voor meer informatie: www.helium.com/items/1433421-sydney-white-review http://www.helium.com/items/1433421-sydney-white-review
It is fitting that the title character in Sydney White is defined from the beginning of the film by her awkwardness because the film, like the character, tends to begin every scene with a well-meant but inappropriate statement, then backtracks inadvertently making it worse and leaving the viewer in total confusion.<br /><br />This scenario gets old quick. Now imagine a hour and a half of this, throw on the most predictable storyline imaginable; add some vague Snow White and the Seven Dwarfs references and Amanda Bynes blinking in wide-eyed puzzlement and you have Sydney White...for more of my review http://www.helium.com/items/1433421-sydney-white-review