Het moet gezegd worden dat de regisseur van _The Cell_, Tarsem Singh, zich heel handig heeft gevestigd met zijn eerste film, die toevallig een van de meest visueel verbluffende films in de hedendaagse filmwereld is.<br />_The Cell_ is meer een gevoelservaring dan een film. Als thriller steekt hij boven de meeste andere films uit, met een goede montage en een huiveringwekkende cast die een uitzonderlijk spannende sfeer scheppen. Maar uiteindelijk is het Tarsems vaardigheid in een ingewikkeld en verontrustend decor en beeldmateriaal die de schrik van de film in zich draagt. Net als bij verscheidene recente films ben ik geschokt door de alarmerende hypocrisie van degenen die negatief commentaar hebben geleverd op _The Cell_ ; ter verdediging van de film zal ik enkele van deze kwesties aansnijden. De plot lijkt de voornaamste zorg te zijn, en hoewel die niet revolutionair is en sterk doet denken aan _The Silence of the Lambs_, is het nooit de bedoeling geweest dat die het belangrijkste aspect van de film zou worden. De plot zelf is een voertuig waarmee de visie van Tarsem <0xE2><0x80><0x93> tegelijkertijd afschrikwekkend en wonderbaarlijk <0xE2><0x80><0x93> aan het publiek wordt gepresenteerd, ongeveer zoals de plot van _The Silence of the Lambs_ ondergeschikt is aan de fascinerende studie van de twee hoofdpersonen, Lecter en Starling. Hoewel The Silence of the Lambs duidelijk de beste film is, is het irrationeel om de plot van The Cell te veroordelen, en tegelijkertijd die van The Silence of the Lambs te prijzen.<br />Mijn laatste zorg is het noemen van de'mvt-stijl' van regisseren. Het doet me pijn om te zien hoe regisseurs de innovatieve camera- en filmtechnieken veroordelen. Een camera heeft het potentieel om veel meer te zijn dan alleen maar een instrument om gebeurtenissen vast te leggen; in The Cell worden alle hoeken, pans, kleuraanpassingen enzovoorts in hun volle omvang gebruikt met als doel het creëren van het gevoel van een droomachtige toestand die anders niet bereikt had kunnen worden. Dit is essentieel voor de film, aangezien de premisse erachter de visualisatie van het onderbewustzijn van een seriemoordenaar is. Als je alleen maar een serie statische shots wilt, moet je je beperken tot toneelvoorstellingen en de bioscoop helemaal opgeven.<br />Met andere woorden: The Cell is door en door vermakelijk, angstaanjagend en adembenemend, zowel in zijn tempo als in zijn opzet. Iedereen die in staat is om voorbij het <0xE2><0x80><0x93> misschien ongeïnspireerde, maar nooit saaie <0xE2><0x80><0x93> scenario te kijken, zal een van de beste films van het jaar 2000 vinden.
It must be said that the director of The Cell, Tarsem Singh, has quite handily established himself with his first feature, which happens to rank as one of the most visually astounding films in contemporary cinema.<br /><br />The Cell is more of a visceral experience than a film. As a thriller, it rises above most of its peers, with competent editing and a chilling score effectively providing an exceptionally suspenseful atmosphere. However, it is ultimately Tarsem's skill for elaborate and disturbing set design and imagery that carries the film's jolting sense of terror.<br /><br />As with several recent films, I have been shocked by the alarming hypocrisy among those who have commented negatively about The Cell; in defence of the film, I will address a few of these issues. The plot appears to be the main concern, and while it is not revolutionary and borrows heavily from The Silence of the Lambs, it was never intended to be the most important aspect of the film; the plot itself is a vehicle through which Tarsem's vision--simultaneously horrifying and wondrous--is presented to the audience, much in the same way that the plot of The Silence of the Lambs is secondary to the fascinating study of its two lead characters, Lecter and Starling. While The Silence of the Lambs is clearly the superior film, it is irrational for one to condemn the plot of The Cell, and in the same breath, praise that of The Silence of the Lambs.<br /><br />My final concern is the mention of "MTV style" directing. It pains me to see the condemnation of directors who use innovative camera and cinematography techniques. A camera has the potential to be much more than simply a tool with which to record events; angles, pans, colour adjustment, and so forth, are all used to their full extent in The Cell with the purpose of creating the sense of a dream-like state that could not have been otherwise achieved. This is essential to the film, as the entire premise behind it is the visualization of a serial killer's subconscious. If you simply want a series of static shots, stick to stage plays and give up cinema altogether.<br /><br />That being said, The Cell is thoroughly entertaining, terrifying, and breathtaking in both its pacing and design. Anyone who is able to look past the--perhaps uninspired, yet never dull--screenplay will find one of the best films of the year 2000.