Gisteravond heb ik op TCM naar die film gekeken, vol opgewonden verwachting, omdat ik hem (twee keer) voor het laatst had gezien in zijn gedenkwaardige vertoning in Toronto in 1957. Ik zei tegen mijn vrouw, die hem nog niet eerder had gezien, dat ze moest uitkijken naar het spannende, lange shot waarin Veronika in een bus wordt gezien terwijl ze op weg is naar haar Boris. In een in de hand gehouden kader dat zeker ouder is dan de moderne Steadicam, gaat het beeld dan weer omhoog en zoomt (onbedoeld) in op de straat als ze uit de bus stapt en schiet tussen de tanks door om de weg over te steken. Dan herinner ik me dat we, zonder inzoomen, haar tot vlak bij het hek volgen terwijl ze naar hem zoekt, maar hem niet vindt. Maar we blijven Veronika volgen terwijl ze de gezichten afspeurt van gekwelde rekruten en hun emotioneel gekwelde vrouwen, allemaal figuranten, en stuk voor stuk een juweel van fascinerend Stanislavskiaans gedrag. Je vraagt je af hoe Kalatozov en zijn cameraman Urusevsky deze buitengewone scène hebben opgezet. Maar wat zag ik in deze versie? Nadat we de straat waren overgestoken en de tanks waren ontweken, kwam er abrupt een eind aan de scène en ging hij terug naar het appartement, voordat hij verderging naar de soldaten en hun gezinnen bij het hek. Het lijkt me dat deze film niet alleen is gerestaureerd, maar ook opnieuw is geredigeerd. Wat een afknapper!
I watched this movie on TCM last night, all excited expectation, having last seen it (twice) in its memorable 1957 release in Toronto. I told my wife, who hadn't seen it before, to watch for the thrilling long tracking shot, no cuts, where Veronika is seen on a bus on her way to find her Boris. In a hand-held frame that certainly predates the modern Steadicam, the shot then pulls back up and cranes (pun unintended) over the street as she exits the bus, and darts among the tanks to cross the road. THEN I remember that, no cuts, we follow her up close to the fence as she peers through, anxiously looking for him, but does not find him. But we do continue to follow Veronika as she searches the faces of harried recruits and their emotionally racked women, all extras, and each one a gem of riveting Stanislavskian behavior. How, one wonders, did Kalatozov and his cameraman Urusevsky set up this extraordinary sequence. But what did I see in this version? After crossing the street dodging the tanks, the scene abruptly ended, and cut back to scenes at the apartment, before continuing to the soldiers and their families at the fence. Seems to me that this film was not only restored, but also re-edited. What a downer!