Ongeveer vier maanden voordat de film werd uitgebracht, werd ik uitgenodigd voor een vroege vertoning. Ik moest de film zien en later een pakketje invullen over mijn gedachten. Het was het moeilijkste wat je op aarde kon doen. De voorstelling kroop voorbij en je begon al snel te wensen dat je dood was. Het punt is dat er twee soorten mormonenfilms zijn. De goede met een echt goed verhaal en de waardeloze die gewoon waardeloos zijn. Heiligen en Soldaten, dat is nog eens een goede film. Maar met die zogenaamde komedies doen de schrijvers en de acteurs gewoon te veel hun best. In wezen proberen ze grappig te zijn als ze dat niet zijn. Geen wonder dat er zo'n klein publiek voor deze films is; ze zitten vol 'inside jokes' die om te beginnen al niet grappig zijn, en ze proberen gewoon de draak te steken met de gewone dingen. Het is het verhaal dat de film maakt, en de verhalen voor deze films zijn gewoon zwak. Ik wed dat je kunt raden hoe mijn pakketje eruitzag toen ik opdracht kreeg het na de film te vullen. ;)
I was invited to an early screening of the movie about four months before it was released. I had to watch the film and later fill out a packet on my thoughts. It was THE hardest thing to sit through on earth. The show just crawls by, and you quickly begin wishing you were dead. The thing is, there are two types of Mormon films. The good ones with actual good stories, and the crappy ones that just plain stink. Saints and Soldiers, now there is a good movie. But, with these wannabe-comedies, the writers and the actors just try too hard. Basically, they try to be funny when they are not. No wonder why there is such a small target audience for these films; they're filled with 'inside jokes' that aren't funny to begin with, and they just try to poke fun at average things. It's the story that makes the movie, and the stories for these movies are just weak. I bet you can guess what my packet looked like when I was told to fill it out after the movie. ;)