Als schrijver en als afvallige orthodox-joodse vrouw werd ik enorm teleurgesteld door deze film. De dialoog is afgezaagd en verkwistend, de personages, te zeer in beslag genomen door regels die varieren van verpletterend prozaïsch tot verbijsterend melodramatisch, mogen zich niet uitstrekken tot echt gestructureerde individuen. De musicalsongs proberen de saaiheid te compenseren en strijken onheilspellend neer in de stilte om de kijker en het scenario uit een langdurige catatonie te halen.<br />Als een puber die een tirade tegen zichzelf afsteekt, wordt deze film weggeblazen door de wijsheid van zijn onthulling <0xE2><0x80><0x93> het is verkeerd om over te heersen <0xE2><0x80><0x93> en verspilt hij zijn energie door op dit punt te hameren. De daaruit voortvloeiende artistieke misdaad is een volkomen gebrek aan verbeeldingskracht; de morele misdaad is het reduceren van mensen tot karikaturen: martelaren en groteske figuren.
As a writer and a lapsed Orthodox Jewish woman, I was let down tremendously by this movie. The dialogue is hackneyed and wasteful, the characters, too engaged with lines ranging from the wrackingly prosaic to the stunningly melodramatic, aren't allowed to expand into genuinely textured individuals. The one-trick musical score tries to make up for the blandness, swooping portentously into the silence to jar the viewer and the script out of protracted catatonia.<br /><br />Like an adolescent revolutionary on a self-righteous tirade, this film is blown away by the wisdom of its revelation--patriarchy is wrong--and thoroughly squanders its energies, hammering on this point. The resultant artistic crime is a complete lack of imaginative development; the moral crime is the reduction of human beings to caricatures: martyrs and grotesques.