Ik zou willen beginnen met te zeggen dat ik alleen maar kan hopen dat de makers van deze film en de zusterfilm The Intruder (met in de hoofdrol de grote onbekende stylist Jopi Burnama) diep in hun hart weten hoeveel plezier ze mij en mijn vrienden in het slaperige stadje Jarrow hebben bezorgd.<br />Vanaf de openingstitels, die een heel klein beetje lijken te slepen ondanks het feit dat er een man op een motorfiets door een raam naar binnen valt, de meedogenloze verwoesting van een stiltelab, de introductie van een van de meest irritante en tegelijkertijd bloedeloze slechteriken uit de geschiedenis van de filmgeschiedenis en het kostuumontwerp, die Jean Paul Gautier lelijk en opzichtig zou vinden. Vergis je niet: dit is echt een unieke ervaring. Het eerste hoogtepunt <0xE2><0x80><0x93> een explosie (wees er maar aan gewend, er komen er nog veel meer!) gevolgd door een close-up van onze mollige heldin en de meest hilarische regel die we ooit hebben gelezen over het woord 'papa'. En dan... de herkenningsmelodie...<br />Ja, dit verdient een eigen alinea. Geschreven door AJ, geschreven door mensen die echt anoniem willen blijven, klinken de nummers die voor de Rocky-films zijn geschreven als Schubert. Dit is een waardeloze heldenmotivatie uit de jaren tachtig, narcisme op z'n best, met uitgelezen teksten als 'Het is alleen jij en ik, het komt tot de draad' en veel gepraat over 'de grens over' ('De grens over'). De grenzen van het bona fida-politiewerk zullen te zijner tijd wel duidelijk worden <0xE2><0x80><0x93> onze held geeft weinig om de grenzen van het bona fida-politiewerk. Om nog maar te zwijgen van de Indonesische Supremes, die de titel van de film verleidelijk kirren. Op dit punt heeft iedereen die officieel wil stoppen met werken geen hartslag meer.<br />Onze held is de Semitische agent Peter Goldson (op briljante wijze beschreven door de Intruder-ster Peter O'Brien), de'stabilisator' van de titel. De benadering van de misdaadbestrijding door de man in een porseleinwinkel en in het bijzonder zijn niet al te onopvallende undercoverwerk laat veel te wensen over, maar hij is zonder twijfel een onderhoudende gids door de achterbuurten van het centrum van Jakarta, met Captain Johnny in zijn kielzog, een plaatselijke gangsterconnectie, en Peter in zijn kielzog. Zoveel hoogtepunten, zo weinig tijd <0xE2><0x80><0x93> de arrogantie van Peters niet al te overtuigend bepleite zaak tegen de grote slechterik Greg Rainmaker (de fans van Intruder zullen die harige slijmbal van een Craig Gavin wel kennen als de monsterlijke John White <0xE2><0x80><0x93> wat een naam, hè? Nee! Nou ja...), de x-tekens op de kaart van de domheid, onze held die vreselijk misbruik maakte van de heldin Tina Probost tijdens een moment van zwakte in haar naam, de laatste die opduikt tijdens een undercoveroperatie, gekleed als een lid van een bijzonder flamboyante dansgroep. En geloof me, dat is nog maar het topje van de ijsberg.<br />' Het was niet eens de tijd om in te gaan op de plot die draait om de jacht op een drugsopsporingssysteem en een ontvoerde professor met een alarmerende maar prijzenswaardige hoeveelheid nationale trots. Of onze held die verschijnt op een begrafenis, gekleed alsof hij een figurant is in een blijspel. Of het volkomen hysterische gebazel tussen kapitein Johnny en Goldson <0xE2><0x80><0x93> twee kerels hebben nooit meer herrie gemaakt van buddy-buddy-klets dan deze clowns. De troffel was misschien te subtiel, denk ik.<br />Ah, het houdt mensen van de straat, en je had nooit gedacht dat scènes van moedwillige vernieling en algehele chaos zo ongelooflijk saai konden zijn, maar de wisselwerking tussen de karakters is verbijsterend, de dialoog werkelijk onbetaalbaar en de incompetentie die wordt getoond op de een of andere manier vertederend. O, en de schoenen, mensen <0xE2><0x80><0x93> kijk uit voor de schoenen!
I would like to start by saying I can only hope that the makers of this movie and it's sister film The Intruder (directed by the great unheralded stylist auteur that is Jopi Burnama) know in their hearts just how much pleasure they have brought to me and my friends in the sleepy north eastern town of Jarrow.<br /><br />From the opening pre credit sequence which manages to drag ever so slightly despite containing a man crashing through a window on a motorbike, the pitiless destruction of a silence lab, the introduction of one of the most simultaneously annoying and anaemic bad guys in movie history and costume design that Jean Paul Gautier would find ott and garish. Make no mistake; this is a truly unique experience. Early highlight - an explosion (get used to it, plenty more where that came from!) followed by a close up of our chubby heroine and the most hilarious line reading of the word "dad" in living memory. And then... the theme song...<br /><br />Yeah, this deserves its own paragraph. Sung by AJ, written by people who really should wish to remain anonymous, it makes the songs written for the Rocky films sound like Schubert. This is crap 80's hero motivation narcissism at an all time high, with choice lyrics such as "its only me and you, its come down to the wire" and much talk of having to "cross the line" (it'll make sense in time - our hero cares little for the boundaries of bona fida police work) abounding. Not to mention the Indonesian Supremes cooing the film's title seductively. At this point anyone wishing to switch off officially has no pulse.<br /><br />Our hero is Semitic cop Peter Goldson (essayed brilliantly by Intruder star Peter O'Brien), the "stabilizer" of the title. The man's bull in a china shop approach to crime fighting and particularly his less than inconspicuous undercover work truly leaves much to be desired, but he is without question an entertaining guide through the mean streets of downtown Jakarta, with local sleaze ball connection Captain Johnny in tow, as well as Peter's own waste of space partner in fashion crime Sylvia Nash, who does little. So many highlights, so little time - the "slide please" arrogance of Peter's not all too convincingly argued case against chief baddie Greg Rainmaker (Intruder fans will know hirsute slimy bastard Craig Gavin as the monstrous John White - helluva name eh? No! Oh well...), the x marks the spot location map stupidity, our hero taking horrible advantage of heroine Tina Probost during a moment of weakness on her behalf, the latter turning up at a sting operation dressed like a member of a particularly flamboyant dancing troop. And believe me that barely covers it.<br /><br />There wasn't even time to go into the plot revolving around the hunt for a drug detection system and a kidnapped professor with an alarming but commendable amount of national pride. Or our hero turning up at a funeral dressed as if an extra on Boogie Nights. Or the absolutely hysterical craic between Captain Johnny and Goldson - two guys have never made more heavy weather of buddy buddy shtick than these clowns. The trowel was possibly too subtle me thinks.<br /><br />Ah it tails off people, and you never thought scenes of wanton destruction and general mayhem could be so unbelievably boring, but the character interaction is stupendous, the dialogue truly priceless and the incompetence on show somehow endearing. Oh and the shoes people - watch out for the shoes!