Documentaires over fans zijn altijd een mengelmoes en nooit de moeite waard om door te kijken, maar deze, gemaakt door een paar fans zelf, was meer dan normaal verhelderend. Als veteraan van de oorspronkelijke Tolkien-rage van veertig jaar geleden had ik gehoopt op meer dan het voor de hand liggende <0xE2><0x80><0x93> wat niet altijd overeenkomt met de waarheid. Als er iemand in leven is die de aard van een fandom, welke fandom dan ook, niet al kent door een fan te zijn geweest of te hebben gekend, zal hij het hier niet ontdekken. Tussen irrelevante zaken, platitudes (waar de acteurs van de films bijzonder gevoelig voor zijn) en toneelspel (door fans die het meeste <0xE2><0x80><0x93> zo niet het beste <0xE2><0x80><0x93> van hun enige kans op roem proberen te maken) kon ik weinig opmaken over de speciale aantrekkingskracht van LOTR, de speciale emotionele reacties die het opwekt en het bereik van de speciale creatieve vormen die die reacties kunnen aannemen. Bovendien is de film nogal lui: hij bevooroordeelt enkele feiten die met weinig moeite aan het licht hadden kunnen worden gebracht, bijvoorbeeld wat precies de wettelijke ontsnappingsclausule was (de formulering van een copyrightaanvraag) die de ongeautoriseerde publicatie van de boeken in de Verenigde Staten mogelijk maakte (daarover gesproken: ik maak sterk bezwaar tegen het feit dat de film de omslagen van die editie afdoet als 'irrelevant' en 'psychedelisch'. Ze waren het werk van Jack Gaughan, een zeer bekwaam illustrator uit die tijd, en sommige fans, onder wie ik, vonden ze toepasselijker en aantrekkelijker dan de omslagen van de rivaliserende series.)
Documentaries about fans are always mishmashes, and never worth seeing through, but I found this one, made by some of the fans themselves, more than usually unenlightening. As a veteran of the original Tolkien craze, forty years ago, I'd hoped for more than the obvious--which doesn't always equate to the true. If there's anyone living who doesn't already know the nature of a fandom, any fandom, from having been or known a fan, he won't discover it here. Between irrelevancies, platitudes (to which the actors from the films are particularly prone), and acting out (by fans making the most--if not the best--of their one shot at fame), I could glean little of the special appeal of LOTR, the special emotional responses it evokes, and the range of the special creative forms those responses can take. In addition, the film is rather lazy: it slights some facts that could have been got across with little effort, e.g. what the exact legal loophole was (the wording of a copyright notice) that permitted the books' unauthorized publication in the U.S. (Speaking of which: I take strong exception to the film's dismissal of the covers on that edition as "irrelevant" and "psychedelic," which they were not. They were the work of Jack Gaughan, a very able sf illustrator of the period, and some fans, including me, found them more apt, and more attractive, than the covers on the rival set.)