In een jaar waarin 'Singin' in the Rain' en 'High Noon' werden uitgebracht, won deze overdadige kalkoen op de een of andere manier een Oscar voor de beste film. De helft van de film is niets meer dan circusvoorstellingen. De andere helft is soap- en melodrama. Heston en Wilde spelen allebei overdreven, hoewel ze in vergelijking met de irritante Hutton een toonbeeld van zelfbeheersing zijn. Hutton speelt een egocentrische trapezewerker en gedraagt zich als een overijverige middelbare scholier in een slecht geproduceerd schooltoneelstuk. Grahame is de enige van de cast die een fatsoenlijke voorstelling aflevert. DeMille is niet geïnteresseerd in het vertellen van een goed verhaal, maar in het creëren van een te lang spektakel, hoe saai ook.
In a year when "Singin' in the Rain" and "High Noon" were released, this overstuffed turkey somehow won the Oscar for Best Picture. Half the film is nothing more than circus performances. The other half is soap opera and melodrama. Heston and Wilde both overact, although they are models of restraint compared to the annoying Hutton. Playing a self-centered trapeze artist, Hutton acts like an overzealous high school student in a badly produced school play. Grahame is the only cast member to turn in a decent performance. DeMille has no interest in telling a good story, only in creating an overlong spectacle, not matter how dull.