Little Dieter Needs To Fly is een ander voorbeeld van Werner Herzogs filmische werk dat zijn weerga niet kent. Onlangs heb ik het op dvd opnieuw bekeken, bijna tien jaar na de eerste Amerikaanse uitgave in 1997, en het heeft niets van zijn kracht verloren, en je kunt zien hoe het invloed heeft op documentaires die zo divers zijn als Herzogs eigen recente Grizzly Man en Errol Morris' Academy Award voor The Fog Of War. Net als het eerste boek beschrijft het, in zijn veel te korte 74 minuten, het leven van een interessante Amerikaan. Net als het laatste geeft het een blik op een kant van de oorlog die weinigen zien. Ja, we zien het geweld en de heldhaftigheid, maar zoals _The Misg Of War_ ons in de geest van een van de meest vooraanstaande oorlogsmisdadigers van de vorige eeuw bracht, biedt deze film ons een blik op het leven van een soldaat die door de vijand gevangen wordt genomen, wordt gemarteld en uiteindelijk triomfeert. Behalve dat de film in geen enkel opzicht zo simplistisch of optimistisch is als mijn korte beschrijving ervan. De film gaat over de hoofdpersoon, Dieter Dengler, en de Duitse immigrant die de plunderingen van de nazi's overleefde (we komen er bijvoorbeeld achter dat zijn grootvader in zijn geboortestad Wildburg in het Zwarte Woud de enige was die niet op Hitler stemde en daar wreed voor moest boeten), en over zijn eigen gevangenschap in handen van de Vietcong toen zijn luchtmachtvliegtuig op 1 februari 1966 boven Laos werd neergeschoten. Herzog is niet geïnteresseerd in de details van Denglers liefdesleven, en al evenmin in het feit dat hij een Purple Heart, een Medal of Honor, een D.F.C. en een Navy Cross heeft gekregen. Hij is alleen geïnteresseerd in Dengler zelf. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Hij wil weten hoe het hem is vergaan. Datgene wat Dengler ertoe heeft aangezet zo veel te overleven en zo'n betrekkelijk opgewekte man te blijven (hoewel er af en toe een glimp te zien is van duistere kanten), is wat het middelpunt vormt van deze film en van Herzogs hele canon. Dieter Denglers'verre barbaarse droom' over zijn verleden is het volledig rijpe land van Herzog, en het gebruik van een Madagassisch lied, Oay Lahy E, in vele junglescènes, te zamen met andere uitmuntende accenten op de soundtrack, maakt duidelijk dat Herzog, misschien samen met Martin Scorsese, de beste manipulator van beeld en muziek in de film is.
Little Dieter Needs To Fly is another in the remarkable body of Werner Herzog's filmic work that is without peer. Having recently rewatched it on DVD, nearly a decade after its initial US release in 1997, it has lost none of its power, and one can see its influence on documentaries as diverse as Herzog's own recent Grizzly Man and Errol Morris's Academy Award winning The Fog Of War. Like the former, it details, in its far too brief 74 minutes, the life of an interesting American. Like the latter it gives a peek at a side of war that few see. Yes, we see the violence and the heroism, but as The Fog Of War brought us into the mind of one of last century's foremost warmongers, this film allows us a peek at the life of a grunt who is captured by the enemy, tortured, and ultimately triumphs. Except, in no way, shape, nor form, is the film as simplistic nor upbeat as my brief description of it. Nor is Little Dieter Needs To Fly's titular subject, Dieter Dengler, and immigrant German who survived the depredations of the Nazis (we find out, as example, that in his hometown, Wildburg, in the Black Forest, his grandfather was the only man not to vote for Hitler, and suffered brutally for that stand) post-World War Two Germany, and his own imprisonment at the hands of the Vietcong, when his Air Force jet was shot down over Laos on February 1st, 1966. While the title of the film, and the idea of Dengler's passion for becoming a pilot, stirred by the impression Allied fighter planes made on him when they razed his town, as a child, make one believe that Dengler is the central subject of the film, this is not true. The subject is Dengler's survival, or, more precisely, his human will, all human will. The details of Dengler's romantic life are too Hollywood and staid an aspect to interest Herzog. Nor is the fact that he won a Purple Heart, Medal of Honor, the D.F.C., and the Navy Cross. That thing which pushed Dengler to survive so much, and remain such a relatively upbeat man (although there are glimpses of darker sides), is what is at the center of this film, and all of Herzog's canon. Dieter Dengler's 'distant barbaric dream' of his past is fully ripened Herzog Country, and the use of a Madagascan chant, Oay Lahy E, during many jungle scenes, among other excellent touches in the score, show Herzog is, perhaps along with only Martin Scorsese, the best manipulator of image and music in film. Long may he merge!