De eerste Disney-animatiefilm zonder Disney zelf, lijdt onder het feit dat het verhaal niet bijzonder origineel of interessant is (dit is, geloof ik, de enige Disney-animatiefilm sinds de jaren veertig die NIET is gebaseerd op een eerder boek of ander werk, maar eerder een origineel verhaal). Zoals anderen hebben opgemerkt, is de plot in wezen een kruising tussen de romance in Lady and the Tramp en het verhaal van de ontvoering/reis naar huis in 101 Dalmatians. Maar om deze tekortkoming te verhelpen hebben de filmmakers met succes gebruikgemaakt van veel van de betere aspecten van de meeste Disney-animatiefilms van de afgelopen 10-15 jaar: Phil Harris (uit The Jungle Book) die een van de hoofdpersonen uitbeeldt, zijn duet met Louis Prima in de vorige film met een andere hier met Scatman Crothers. De kwaliteit van het visuele aspect van deze film is praktisch overgenomen van 'Dalmatians' (met een paar aardige knikjes naar het Franse impressionisme, zo lijkt het), en de schurk hier (de butler) doet ook sterk denken aan de beulen in die film. (Dit is waarschijnlijk een van de minst memorabele schurken van Disney.) Het hoofdverhaal gaat heen en weer tussen de katten en de butler. De eigenaar van de katten, die een opvallende gelijkenis vertoont met de verdorven stiefmoeder in Doornroosje, vertoont geen van de nare trekjes van die figuur en komt heel warm en vriendelijk over. De echte kracht van de film zit'm in het acteerwerk. Nadat ze in The Jungle Book voornamelijk bekende acteurs hebben gebruikt, wordt de tactiek hier krachtig voortgezet met de Disney-veteranen Harris en Sterling Holloway uit The Jungle Book, en Eva Gabor (die een soortgelijk personage zou spelen in de latere film The Rescuers), evenals Crothers en Nancy Kulp. Ze zijn hier allemaal uitstekend, vooral Harris en Gabor in de hoofdrollen. De animatie van de karakters is zo goed als je zou verwachten, en toont een grote verscheidenheid aan emoties. Kleine kinderen kunnen van streek raken door een paar korte voorvallen (een ontsnapping uit de baan van een voortrazende trein, een bijna-verdrinking door een van de kinderen), maar die worden niet op een bijzonder angstaanjagende of duistere manier gepresenteerd en zijn heel snel voorbij. Over het geheel genomen zijn er heel weinig van het soort angstaanjagende taferelen die je in veel andere Disney-klassiekers aantreft.<br />Een kleine eigenaardigheid is de manier waarop sommige visuele aspecten van de 60-er jaren worden afgebeeld tussen de jazz-performende katten in Parijs, dat in 1910 schijnt te zijn; je vraagt je onwillekeurig af waarom het verhaal niet solide in het heden was gesitueerd, afgezien van het feit dat Parijs in de tussenliggende tijd een groot deel van zijn aanzien had veranderd. Dat zou echt veel logischer zijn geweest.<br />De liederen zijn weliswaar aangenaam en soms heel plezierig om te zingen, maar niet bijzonder gedenkwaardig. Niettemin dragen de algemene energie die hier wordt gebruikt, de uitstekende stem en de verfijnde bezieling bij tot het overwinnen van de betrekkelijk geringe en kleine zwakheden. Ver verwijderd van de grootsheid van klassieke '10's' zoals Pinocchio of Aladdin, en niet helemaal opgewassen tegen de '9's' die men aan De Schone Slaapster of 101 Dalmatiërs zou kunnen geven, is dit waarschijnlijk een tamelijk marginale 8 van 10; misschien een 7.
The first Disney animated film without the strong involvement of Disney himself, this film suffers from the fact that the story is not particularly original or interesting (this is, I believe, the only animated Disney film since the 1940's which is NOT based on an earlier book or other work, but is rather an original story). As others have noted, the plot is essentially a cross between the romance in Lady and the Tramp and the kidnapping/journey home story in 101 Dalmatians.<br /><br />But to overcome this flaw, the filmmakers have successfully used many of the better features of most of the Disney animated films of the previous 10-15 years: Phil Harris (from The Jungle Book) voicing one of the main characters, follows his duet with Louis Prima in the previous film with another here with Scatman Crothers. The quality visual look of this film is virtually carried over from "Dalmatians" (with some nice nods to French Impressionism, it appears), and the villain here (the butler) is strongly reminiscent of the henchmen in that film as well. (This is probably one of Disney's least memorable villains.) The main story goes back and forth between the cats, and the butler's ongoing difficulties with two rural hound dogs (with great voice work by Pat Buttram and George "Goober" Lindsey"). The various animal characters are similarly familiar to those who have seen "Tramp" and "Dalmatians." The cats' owner, while bearing a striking visual resemblance to the wicked stepmother in Sleeping Beauty, bears none of that character's nasty traits and comes across as very warm and generous.<br /><br />The real strength of the film is the voice work; after first going toward the use of mostly familiar actors in The Jungle Book, the tactic is continued strongly here with Disney veterans Harris and Sterling Holloway from The Jungle Book, and Eva Gabor (who would do a very similar character in the later film The Rescuers), as well as Crothers and Nancy Kulp. All are excellent here, particularly Harris and Gabor in the leads. The character animation is as excellent as one would expect, showing a variety of emotions well.<br /><br />Smaller children may be upset by a few brief episodes (an escape from the path of a speeding train, a near-drowning by one of the children), but these are not presented in a particularly frightening or dark manner and are over very quickly. Overall, there's very little of the type of more frightening scenes found in many other Disney classics.<br /><br />One minor oddity is the way some visual aspects of 60's culture are depicted among the jazz-performing cats in supposedly 1910 Paris; one can't help but wonder why the story wasn't set solidly in the present, other than the great deal Paris had changed much of its appearance in the intervening time. It really would have made more sense that way.<br /><br />The songs, while being pleasant and sometimes very enjoyably performed, are not particularly memorable. Nonetheless, the general energy applied here, the excellent voice work and fine animation all contribute to overcome the relatively few and minor weaknesses. Far from the greatness of classic "10"s such as Pinocchio or Aladdin, and not quite up to the "9"s one might give to Sleeping Beauty or 101 Dalmatians, this is probably a rather marginal 8 of 10; perhaps a 7.