In plaats van naar een locatie te gaan en een realistische film te maken over drugsverslaving in de Windy City, besloot de tegendraadse regisseur Otto Preminger om het tegenovergestelde te doen en zijn film zo kunstmatig mogelijk te laten lijken, waarmee hij de mode van mannen als Kazan, Huston en Zinnemann, die hun films over de hele wereld maakten, tartte. Nelson Algren, op wiens roman de film is gebaseerd, zei dat hij er een hekel aan had. Je vraagt je af wat Preminger in zijn schild voerde, en waarom hij de film op deze manier deed.<br />De decors in de film zijn zo klein dat ze aan een tekenfilm doen denken. Louie, de drugsdealer, is zo uitgedost dat hij lijkt op het soort gangster dat de tekenaars van _Mad_ vroeger tekenden. Arnold Stang, de geweldige komiek die hij was, lijkt niet op zijn plaats in een serieuze film als deze, en alleen al zijn verschijning, compleet met een overdreven grote honkbalpet, ontlokt gelach. Robert Strauss, een andere acteur die het meest bekend is om zijn humoristische rollen, is ook niet op zijn plaats, omdat zijn grote gezicht met de zware kaken en de Runyoniaanse manier van acteren meer passen bij een Jerry Lewis-film. Tegenover dit alles moeten de sterren Frank Sinatra, Kim Novak en Eleanor Parker overuren maken om te voorkomen dat de kijker in de lach schiet. Sinatra is voortdurend nerveus en manisch, wat doet vermoeden dat de man zich niet op zijn gemak voelt, en daarom uitermate geschikt voor de rol van een drugsverslaafde. Miss Novak, die er als een plant en met een subliem uitgestreken gezicht uitziet, is sympathiek en lijkt een product van de kunstig groezelige achterbuurten waar ze in de film de voorkeur aan geeft. Parker is puur Hollywood en heel hardwerkend in de rol van de kreupele en geslepen Zosch. Ze is nooit overtuigend, maar dat is de film ook niet.<br />Ik zou deze film niet aanbevelen aan iemand die geïnteresseerd is in een realistische weergave van het leven van drugsverslaafden in Amerika. Alleen al de Caligari-decors maken het ongeloofwaardig. Misschien wilde Preminger een droomeffect bereiken, want de kartonnen achtergrond geeft de gebeurtenissen het surrealistische gevoel van een nachtmerrie-operetta, en doet denken aan de begintijd van Preminger in Wenen.
Rather than go on location and make a realistic film about drug addiction in the Windy City, contrarian director Otto Preminger decided to go the opposite way and make his movie appear as artificial as possible, thus flying in the face of the fashion set by men like Kazan, Huston and Zinnemann, who were making their pictures all over the world. Nelson Algren, on whose novel the movie is based, went on record as despising it. What, one wonders, was Preminger up to, and why did he do the movie this way?<br /><br />The sets in the film are so minimal as to suggest a Mr. Magoo cartoon. Louie, the drug pusher, is attired as to resemble the sort of gangster the artists at Mad magazine used to draw. Arnold Stang, wonderful comedian that he was, seems out of place in a serious picture like this, and his very appearance, topped off by an exaggerated and over-sized baseball cap, elicits laughter. Robert Strauss, another actor best known for humorous roles, is likewise out of place, as his large, heavily jowled face and Runyonesque delivery of lines seems more appropriate to a Jerry Lewis movie. Against all this, stars Frank Sinatra, Kim Novak and Eleanor Parker have to work overtime to just keep the viewer from snickering. Sinatra is jittery and manic throughout, suggesting a man ill at ease with himself, hence wholly appropriate for the role of a drug addict. Miss Novak, plant-like and sublimely deadpan, is sympathetic and seems a product of the artfully dingy slums she graces in the film. Parker is pure Hollywood and very hard-working as the crippled and crafty Zosch. She is never convincing, but then neither is the film.<br /><br />I wouldn't recommend this movie to anyone interested in a realistic depiction of the lives of drug addicts in America. The Caligari sets alone make it unbelievable. Preminger may have been aiming for a dream effect, as the cardboard backgrounds give the proceedings the surreal feeling of a nightmare operetta, perhaps harking back to Preminger's early days in Vienna.