Ik hoop dat deze film niet zal worden beschouwd als het geniale werk voor de 'gener-asianen' van de Amerikaanse filmindustrie. Het acteerwerk was sub-par, met gebruikmaking van stereotypen, harde stemmen en overdreven ogen om de boodschap over te brengen. De film graaft niet erg diep in de personages, waardoor ze karikaturen blijven van boze/gefrustreerde/ver weg/niet-communicerende asianen. Deze afbeeldingen maken de personages niet mysterieus aantrekkelijk; ze maken ze verwarrend en onsympathiek. Ik mag graag denken dat wij asianen ingewikkelder zijn dan dat.<br />Ik kwam niet overtuigd uit de film. Hij was er niet van overtuigd dat deze personages een lang leven waren beschoren, dat ze een bloedverwantschap met elkaar hadden en zich tot het uiterste inspanden om hun vriend uit de brand te helpen. Hij was er niet van overtuigd dat de hoofdpersoon zich meer dan oppervlakkig tot zijn vriendin aangetrokken voelde. Hij was er niet van overtuigd dat hard werkende immigrantenouders niet wilden betalen voor de universitaire opleiding van hun zoon. <br /><0x3E><0x3E> De verhaallijn, die volgens mij potentie had, mocht om twee redenen niet tot zijn recht komen: 1) platte personages voor wie ik geen sympathie/affiniteit voelde, 2) de plot wordt overschaduwd door nietszeggende, onsamenhangende scènes, zoals de seance/donutwinkel-sequentie met mijn heuvel, die gewoon belachelijk en onnodig was.<br /><0x3E><0x3E> Ik bedank Park voor zijn inspanningen, want ik weet zeker dat het hem veel moeite heeft gekost om de film zelfs maar te produceren, en ik geef hem dit keer als beginnend regisseur/scenarioschrijver het voordeel van de twijfel, maar ik hoop oprecht dat hij de volgende keer wat dieper zal gaan. Dat de film een van de eerste in zijn soort is over de korean american experience, wil nog niet zeggen dat hij automatisch goed is.
<br /><br />to make this short and sweet: i hope this movie will not be considered the seminal work for the "gener-asian" of american film making. the acting was sub-par, relying on stereotypes, raised voices, and exaggerated eye-buggery to convey its message. chris chan park does not delve very deep into the any of his characters, allowing them to remain caricatures of angry/frustrated/distant/uncommunicative asians. these depictions do not make characters mysteriously appealing; it makes them confusing and unsympathetic. i like to think that us asians are more complex than that.<br /><br />i came out of the movie unconvinced. unconvinced that these characters had a life long, blood-brother like connection with each other to go to the lengths they did to help their buddy out. unconvinced that the main character had anything beyond a superficial attraction to his girlfriend. unconvinced that hard working immigrant parents wouldn't pay for their son's college education. unconvinced that all of the characters were even necessary, i.e.: janet, who is put to bed in the back of the car and quickly forgotten.<br /><br />the story line, which i actually think had potential, was not allowed to come into its own for two reasons: 1) flat characters for whom i had no sympathy/affinity, 2) the plot is overshadowed by meaningless non-sequitur scenes, such as the seance/donut shop sequence with amy hill which was simply ridiculous and unnecessary.<br /><br />i commend park for his efforts, as i'm sure it took a lot of hard work to even produce the film, and i'll even give him the benefit of the doubt this time around as a rookie director/screenwriter, but i sincerely hope that next time around he'll go a little deeper. just because the film is one of the first of its kind about the korean american experience, doesn't mean it's automatically good.