Moeten we het begin van de opname als een vreemd kader zien??? Ik denk dat we wel moeten. Hoe dan ook, er staan twee vrouwen achter een paraplu, ze lopen de trap op naar het talentenbureau en wij lopen met ze mee... en dan zien we ze nooit meer terug. Oké, hoe komt het dat we niet binnen in de studio komen, achter de piano, of zelfs buiten met het geluid van de piano, en dat we dan binnen en overnieuw doen, <0xC3><0xA0> la Hitchcock?? Dus ik denk dat Clouzot ons al op niet al te subtiele wijze vertelt dat we een segment van de naoorlogse samenleving volgen: vooral hoe hij dan een Burger Kane-achtig lied gebruikt dat in vijf stukken is geknipt om de dame te laten zien die zingend van het talentenbureau helemaal naar haar eerste rozen en het applaus voor haar Vaudeville-debuut reist.<br />Daarna zijn we meedogenloos waarnemers van min of meer kleine, walgelijke details van een verslagen land dat van zijn gescheurde, gehavende knieën komt. En niemand heeft ooit beter met kleine, walgelijke details om kunnen gaan dan Clouzot. Jammer genoeg heeft hij Sartres misselijkheid nooit uitgeprobeerd. Bijna alles wat we na de eerste paar minuten zien, maakt ons een tikkeltje misselijk... oké, oké ik.' Ik overschat dat enorm, laten we gewoon genoegen nemen met een algemene indruk van een groot deel van de film. Kijk maar eens goed, en je zult zelfs zien dat een van de agenten in zijn neus peutert. En in hoeveel films heeft iemand dat ooit gedaan? Dan is er een heel luid neus snuiten ten overstaan van de lesbische fotografe van de hoofdagent, en je ziet dat ze niet letterlijk met haar ogen knippert of een wenkbrauw optrekt.<br />Het doel van dit alles is een bijna koortsachtige onderdompeling in de conjunctie, schijnbaar, tot je praktisch elke scène net zo goed kunt ruiken als zien en voelen. Wat de andere aspecten van de film betreft, die hebben anderen veel gedetailleerder behandeld dan ik. Maar vergeet het mysterie hier: dit is de ultieme McGuffin. Clouzot is ongeveer net zo geïnteresseerd in de echte moordenaar als in die twee vrouwen die in de eerste paar seconden van de film uit de regen komen en daarna nooit meer worden gezien. Van begin tot eind wilde hij alleen maar een stel mensen volgen, niet eens bijzonder interessante mensen, en zeggen: kijk eens naar die vrouw, die man die in al zijn onbetekenendheid zijn broek optrekt, jaren en jaren voordat Tina Turner begon te zingen: we hebben geen behoefte aan nog een held. <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- Zelfs de geforceerde luchtigheid van het einde is naargeestig in een vervallen deel van Parijs, in een nogal kil, kaal, ommuurd appartement. Met alleen de echtparen die het heerlijk vinden om elkaar te zien doorkomen, alsof ze willen zeggen dat er in de hele stad wel twee of drie miljoen mensen moeten zijn zoals jij, die's nachts hun vingers bij elkaar werken voor een beetje liefde.<br /><0x5C>- Hiervandaan was het slechts een korte stap naar het loon van de angst en de ultieme wanhoop.<br /><0x5C>- In de Verenigde Staten weten ze niet eens meer hoe ze dit soort films moeten maken. In Frankrijk wisten ze het toen trouwens al niet eens meer, laat staan nu. Door het meedogenloze detail van de gebaren lijken zelfs de Italiaanse neorealisten slechte psychologen. Wat Clouzot tot een soort Rosselini op speed maakt, denk ik.<br />Heel plezierige onzin, deze film. De enige zwakke plek, lijkt me, en zoals door een andere kijker al werd opgemerkt, is de hoofdrolspeelster op de een of andere manier niet helemaal goed. Alle anderen in de film zijn zo'n beetje perfect gecast.
Should we take the opening shot as a strange frame??? I guess we have to. Anyway two women are behind a closing umbrella, they walk upstairs to the talent agency and we go with them...and then they are never to be seen again. Okay, how come not INSIDE the place, at the piano, or even outside with the SOUND of the piano, then track inside and over, a la Hitchcock??? So I guess Clouzot is already telling us in a not very subliminal manner that we are following a segment of postwar society: especially how he then uses a Citizen Kane=like song cut up into about five pieces to show the lady singing traveling from the talent agency all the way to her first roses and applause of her Vaudeville debut.<br /><br />After that we are relentless observers of more or less small disgusting details of a defeated country getting off its war torn tattered knees. And nobody ever handled small disgust better than Clouzot. In fact, too bad he never tried Sartre's Nausea. Almost everything we see after the first few minutes makes us ever so slightly queasy. ....okay, okay I'm grossly overstating that, let's just settle for a general feel of a lot of the film. Look carefully, in fact, and you will even see one of the cops picking his nose. And in how many films has anyone ever done that. Then there is a very loud nose blowing bit in front of the photographer lesbian by the main cop, and notice that she does not, literally, blink an eye or raise an eyebrow.<br /><br />The point of all this is an almost feverish immersion in contiguity, seemingly, until you can smell practically every scene as well as see and feel it. <br /><br />As for the other aspects of the movie, others here have covered them in a lot more detail than I. But forget about the mystery here: this is the ultimate McGuffin. Clouzot is about as interested in the real killer as those two women coming in out of the rain in the first few seconds of the film and are never seen again. From beginning to end all he wanted to do was follow a bunch of people around, not even particularly interesting ones at that, and say, here look at this woman's twitch, that man's hitching of his pants in all their insignificance, years and years before Tina Turner was singing we don't need another hero. \<br /><br />Even the forced levity of the ending is bleakly done in a dilapidated part of Paris, and rather chilly bare walled apartment. With only the couples love for each other to see them through, as if to say there must be two or three million like you throughout the city, working your fingers off by the day for a little love at night.<br /><br />From this it was just a short step to Wages of Fear and the ultimate in despair. <br /><br />They don't even know how to make films like this anymore in the U.S. For that matter, they didn't even know how to very much in France then, much less now. The relentless detail of gesture makes even the neorealists of Italy look like bad psychologists. Which I guess makes Clouzot a kind of Rosselini on speed. <br /><br />Very enjoyable nonsense, this movie. The only flaw, seems to me, and as was pointed out by another viewer, the lead woman is somehow not quite right. Everybody else in the film is just about perfectly cast.