Nauwelijks drieënhalf jaar nadat ze (7-31 oktober 1953) op Broadway een maand aan de bak waren geweest in het Coronet Theatre (op West 49th Street; sindsdien omgedoopt tot de O'Neill), vertrouwde MGM op het eerdere, solide Londense succes van het stuk om een prachtige cast te overladen en - voor het grootste deel - de productie zorgvuldig te 'openen' op een treurig ingekort scenario van deze sluw subversieve boulevardkomedie en werden beloond met een bescheiden hit.<br />Ava Gardner is de steeds gefrustreerder wordende echtgenote van Stewart Granger, een internationaal succesvolle en volkomen zelfingenomen 'workaholic' (voordat die term was bedacht) die de eeuwig gefrustreerde David Niven gebruikt om de passie in haar echtgenoot weer aan te wakkeren. Gardner weet Granger zover te krijgen dat hij het drietal (en Grangers hond) achterlaat op een eiland in het zuiden (waren er nog meer overlevenden? Dat is voor latere plotontwikkelingen), maar Granger gaat gewoon door met het besturen van de wereld om hem heen <0xE2><0x80><0x93> hij bouwt een grote hut voor zichzelf en zijn vrouw en een kleintje met de naam van Niven <0xE2><0x80><0x93> of de ongebonden man.<br />De kern van de plot van het stuk komt pas halverwege de film op gang als Niven voorstelt dat Granger en hij om beurten de kleine hut zullen delen <0xE2><0x80><0x93> hij de enige vrouw op het eiland, terwijl Granger bereid was het enige paar schoenen (het zijne) te delen. <br />Rede (die Granger als zijn sterke punt beschouwt) regeert en frustratie heerst <0xE2><0x80><0x93> een tijdje.<br />David Niven en Ava Gardner zijn uitmuntend in de rol van beminnelijke verleider en verleidster, en Stuart Granger <0xE2><0x80><0x93> die gewoonlijk alleen maar knap en mannelijk wordt genoemd in actierollen en af en toe een misplaatste specialiteit (een kraaiende knappe jongen als Apollodorus in Shaws CAESAR AND CLEOPATRA in 1945) <0xE2><0x80><0x93> geeft een van de beste acteerprestaties uit zijn filmcarrière als de echtgenoot die misschien wel zo slim is als hij zelf denkt. Drieëndertig jaar later zou hij opnieuw die beminnelijke hoffelijkheid tonen tegenover Rex Harrison in Granger's. De eerste (en allebei de laatste) Broadway-verplichtingen in een succesvolle heropleving van Somerset Maughams THE CIRCLE die alleen maar eindigde met de dood van Harrison. We zouden veel rijker zijn geweest als Granger deze vaardigheden vaker had aangewend.<br /><0x3E><0x3E> Hoe veelbelovend de menage ook is, dit is per slot van rekening een zeer Britse Boulevardkomedie EN Hollywood in de jaren vijftig, wat wil zeggen dat er (in tegenstelling tot het bronspel) heel weinig seks in het spel is. Om eerlijk te zijn, als je je niet overgeeft aan de ideeën die de uitvindingen in gang zetten, wordt het een beetje dwaas (dezelfde basisplot is drie jaar later veel bevredigender ontwikkeld in de Cary Grant/Deborah Kerr/Robert Mitchum/Jean Simmons (Stewart Granger). Het gras is groener, gebaseerd op een stuk dat nog minder succes had, maar om de een of andere reden niet aansloeg bij de kassa).<br />Net zo overdadig als MGM het stuk heeft ingekleed, waren er ook onfortuinlijke missers <0xE2><0x80><0x93> de dwaasheid die aan het eind van het verblijf op het eiland als een tekenfilm wordt aangekondigd in wat een moment van oprechte opwinding had moeten zijn <0xE2><0x80><0x93> het zinken van het jacht dat hen op het eiland afzet. Uiteindelijk krijgen we maar driekwart uur van de echte Little Hut te zien, maar wel negentig minuten van David Niven, Ava Gardner en Stewart Granger, die de film tot een leuke afleiding maken. Geen hoogstaande cultuur, maar een waardig, schuldig genoegen. We krijgen zelfs een heel mooie garnering van Walter Chiari (die in die tijd naar verluidt Ava's echte minnaar was). Zoals een van zijn betere toespraken luidt: 'Boola, boola!'
Barely three and a half years after just scraping out a month's run (7-31 Oct. 1953) at Broadway's Coronet Theatre (on west 49th Street; since renamed the O'Neill), MGM relied on the earlier solid London success of the play to lavish a wonderful cast and - for the most part - carefully "opened up" production on a sadly trimmed down screenplay of this slyly subversive boulevard comedy and were rewarded with a modest hit.<br /><br />Ava Gardner is the increasingly frustrated wife of Stewart Granger, an internationally successful and entirely complacent "workaholic" (before the term had been coined) using the perpetually frustrated David Niven to attempt to rekindle passion in her spouse. When the "second honeymoon" cruise Gardner inveigles Granger into leaves the trio (and Granger's dog) marooned on a south sea island (were there other survivors? That's for later plot developments), Granger continues right on managing the world around him - building a big hut for himself and his wife and a little one of the title for Niven - or the unattached male.<br /><br />The core of the actual plot of the play only gets going about half way through the film when Niven proposes that Granger and he alternate as tenants of the Little Hut - sharing the only female on the island as Granger has been willing to share the only pair of shoes (his).<br /><br />Reason (which Granger considers his strong point) reigns and frustration reigns supreme - for a while.<br /><br />David Niven and Ava Gardner are superb in their appointed roles of suave would-be seducer and seductress, and Stuart Granger - usually called upon merely to be handsome and virile in action roles and the odd miscast specialty (a crowing pretty-boy as Apollodorus in Shaw's CAESAR AND CLEOPATRA in 1945) - gives one of the better acting performances of his film career as the husband who may actually be as smart as he thinks he is. 33 years later he would again show this suave urbanity opposite Rex Harrison in Granger's first (and BOTH their last) Broadway engagements in a hit revival of Somerset Maugham's THE CIRCLE which only ended with Harrison's death. We'd be far richer if Granger had used these skills more often.<br /><br />As promising as the menage is, this is, after all, a very British Boulevard Comedy AND Hollywood in the 1950's which is to say that (unlike the source play) very little sex actually goes on. To be frank, if you don't give yourself over to the ideas driving the contrivances it does get a bit silly (the same basic plot is far more satisfyingly developed three years later in the Cary Grant/Deborah Kerr/Robert Mitchum/Jean Simmons (Stewart Granger's actual wife) THE GRASS IS GREENER, based on an even less successful play, but for some reason that superior trifle failed at the box office).<br /><br />As lavishly as MGM set the piece, there were unfortunate lapses - the silliness which ends the stay on the island is cartoonishly presaged in what should have been a moment of genuine excitement - the sinking of the yacht that PUTS them on the island. Ultimately we only get about three quarters of an hour of the real Little Hut, but ninety good minutes of David Niven, Ava Gardner and Stewart Granger that make the film a fun diversion. Not high culture, but a worthy guilty pleasure.<br /><br />We even get some very nice garnish in Walter Chiari (reputed to be Ava's actual lover at the time). As one of his better speeches goes: "Boola, boola!"