Deze in de canon opgenomen opname van Argento's laatste 'grote' film is ontegenzeggelijk beter dan welke Argento-film daarna ook (hoewel ik _Mother of Tears_ nog moet zien), maar om het zijn laatste 'grote' film te noemen is misschien een beetje overdreven.<br />De directoriale en stilistische zwierigheid <0xE2><0x80><0x93> het kenmerk van alle Argento-films <0xE2><0x80><0x93> zijn inderdaad aanwezig, en sommige van zijn spannende scènes staan in de top van zijn beste films (vooral de scène met het 'kijkgaatje' is gedenkwaardig), en de cinematografie van Ronnie Taylor is uitmuntend (het tl-licht is prachtig).<br />Maar het verhaal <0xE2><0x80><0x93> dat in alle Argento-films raak en misplaatst is <0xE2><0x80><0x93> ontbreekt hier.<br />Het verhaal <0xE2><0x80><0x93> dat in alle Argento-films raak en misplaatst is <0xE2><0x80><0x93> ontbreekt hier. Er is inderdaad sprake van een sterk gevoel van mysterie en intrige, maar de plot neemt zijn toevlucht tot wat in wezen een reeks moorden is, waarbij de een de ander opvolgt, zodat er geen tijd overblijft om een goed, gefocust mysterie te construeren dat moet worden opgelost. Dit alles leidt tot een climax die... nou ja... anti-climax is, aangezien de film niet genoeg belang heeft om ons echt te interesseren.<br />Hoe dan ook, dit wordt alleen aanbevolen vanwege de meesterlijke regie en de prachtige beelden die Argento oproept. Ik zou dit echter niet aanbevelen als uitgangspunt voor Argento's films (daarvoor zou ik ofwel 'Deep Red' of 'Suspiria' aanbevelen). Maar als je van die films hebt genoten, of zelfs maar van _giallo_, dan is dit een heel goede aanvulling op je filmrepertoire.
Often considered Argento's last "great" film, this entry into the giallo canon is unquestionably better than any Argento film that has followed it (though I have yet to see "Mother of Tears"), but to call it his last "great" film might be stretching it a bit.<br /><br />The directorial and stylistic flourishes - the hallmark of all Argento films - is indeed present, with some of his sequences of suspense ranking up with his best (the "peephole" sequence is especially memorable), and the cinematography by Ronnie Taylor is outstanding (the fluorescent lighting is beautiful).<br /><br />However, the narrative - which is hit and miss in all of Argento's films - is missing here. There is indeed a potent sense of mystery and intrigue, but the plot resorts to what is essentially a string of murder sequences, with one following the another, leaving no real time to fully construct a right, focused mystery to be solved. All of this results in a climax that is... well... anti-climatic, as the film did not invest enough interest to make us truly care.<br /><br />Regardless, this is recommended simply due to the masterful direction and beautiful imagery that Argento evokes. I wouldn't' recommend this as a starting point for Argento's films, however (for that, I would recommend either "Deep Red" or "Suspiria"), but if you enjoyed those, or even any giallo, then this is a very good addition to your viewing repertoire.