Zijn de badplaatsen de droeve, troosteloze plaatsen die ze altijd verbeelden, zoals in films en romans? Deze film, samen met de bijna-contemporaire 'Don't Look Now', portretteert Venetië als een bijzonder smerige en decadente toeristenval (voor een luchthartiger benadering, zie 'Just Married' met Ashton Kutcher en Brittany Murphy). Ik ben nooit in Venetië geweest, maar het vormt een perfecte achtergrond voor dit sombere, maar weelderige spektakel van Luchino Visconti, een van de grote stylisten van de wereldcinema. Nu ik de film heb gezien, zou ik willen dat ik de novelle van Thomas Mann had gelezen waarop hij is gebaseerd (die ook een inspiratiebron vormde voor een opera van Sir Benjamin Britten). Ik ken het achtergrondverhaal en de film heeft weinig plot of uitleg, en ik vraag me af of Aschenbach (Dirk Bogarde) geobsedeerd is door de jonge Tadzio. Is hij homoseksueel? Een pedofiel? Of is zijn verlangen naar de mooie jonge vrouw onschuldiger? Misschien herinnert Tadzio hem aan wat hij had kunnen zijn en weet hij nu dat hij dat nooit zal zijn. Degenen die klagen over het trage tempo van de film moeten zich beperken tot auto-ongelukken en kung-fu: na 2 uur en 15 minuten is de film niet bijzonder lang en beweegt hij zich in een rustig, maar nauwelijks traag tempo. De film heeft baat bij de betoverende muziek van Gustave Mahler, op wie Aschenbachs personage duidelijk is gebaseerd. Dirk Bogarde geeft een ontroerende voorstelling, en de film wordt opgeluisterd door de aanwezigheid van Silvana Mangano, een van de grote schoonheden van Italië, als Tadzio's moeder.
Are sea side resorts the sad, dreary places they're always depicted as in movies and novels? Certainly this movie, along with the near-contemporary "Don't Look Now" depicts Venice as a particularly squalid and decadent tourist trap (for a more light-hearted approach, see "Just Married" with Ashton Kutcher and Brittany Murphy). Having never been to Venice I can't say for sure, but it does make a perfect setting for this somber but sumptuous spectacle from Luchino Visconti, one of the great stylists of world cinema. Having seen the movie I now wish I had gotten around to reading the Thomas Mann novella it's based on (which also inspired an opera by Sir Benjamin Britten). Since I don't know the back story and the movie has little in the way of plot or exposition, I'm left wondering about Aschenbach (Dirk Bogarde)'s obsession with young Tadzio. Is he a homosexual? A pedophile? Or is his longing for the beautiful youth something more innocent? Perhaps Tadzio reminds him of what he could have been and now knows he never will be. Those who complain of the slow pace of this movie should stick to car crashes and kung-fu: at 2 hours and 15 minutes it's not particularly long, and it moves at a leisurely but hardly sluggish pace. The film benefits from the ravishing music of Gustave Mahler, on whom Aschenbach's character is clearly based. Dirk Bogarde gives a moving performance, and the movie is graced by the presence of Silvana Mangano, one of Italy's great beauties, as Tadzio's mother.