Ik denk dat het wil zeggen dat de Bollywood-versie van 'Bride and PRejudice' trouwer bleef aan het bronmateriaal dan deze Hollywood-versie uit 2005. Ik moest ook meer lachen om de Bollywood-versie. (Meneer Kholi? Onbetaalbaar!) Als je het boek hebt gelezen of de BBC-versie uit 1995 hebt gezien (en ze mooi vond), staat je een onaangename verrassing te wachten als je naar de film gaat. Maar mijn vriend, die geen van beide had gezien, vond de film lichtelijk amusant. Maar als je een JAne Austen-purist bent, of zelfs een filmbezoeker die een hekel heeft aan historische onnauwkeurigheden, zal het pijnlijk zijn om dit te moeten aanhoren.<br />Bah, het script. Het script was het grootste probleem. Ik neem aan dat de acteurs dat ook zouden zijn. Het zou niet half zo slecht zijn gegaan als ze een fatsoenlijk script hadden gehad, misschien geschreven door iemand die echt van Austens werk hield.<br />Wat voor karikaturen zijn er gebruikt? Nou, je zult zulke ongelovige zinnen moeten aanhoren als: 'Waag het niet over mij te oordelen, Lizzy!' en: 'Laat me voor één keer in jullie leven met rust!' Niet alleen zijn zulke zinnen ver verwijderd van alles wat uit de welsprekende pen van Jane Austen zou kunnen komen, maar kan iemand echt geloven dat zulke woorden uit de mond komen van een keurige jongedame uit de Regency-tijd? Het gebruik van moderne uitdrukkingen is een van de vele irritante manieren waarop de scenarist het boek afslacht. De schrijver besloot de personages ook zinnen te geven die in het boek door totaal verschillende personages werden gezegd, en dat allemaal zonder aanwijsbare reden. Erger nog, als de scenarist probeert iets dichter bij het boek te blijven, heeft hij de vervelende en onnodige gewoonte om Austens zinnen te herschikken en onhandige synoniemen te gebruiken voor haar toch al perfecte woorden. Het was alsof de scenarist tijdens het schrijven van het script met het boek in zijn ene en een woordenboek in zijn andere hand ging zitten. Houd het bij Austens woorden; zij deed het beter dan jij! Ik neem aan dat dit alles werd gedaan in een'revisionistische' geest en in een poging om deze film te onderscheiden van de iconische BBC-versie uit 1995. Maar voor mij was het ook een karikatuur van de ware geest van Austens meest geliefde werk.<br />De rolbezetting had wel degelijk mogelijkheden, hoewel die al snel werd weggevaagd toen het script in werking trad. Maar Keira, die overdreven giechelt en je scheve tanden laat zien, is lang niet zo charmant en levendig! En ik denk dat meneer McFayden, hoewel ik hem best knap vind, zijn script verkeerd heeft gelezen en in de veronderstelling verkeerde dat hij Heathcliff speelde en niet de geduchte meneer Darcy. Ik vond Brenda Blethyn, Kelly Reilly en de acteur die meneer Collins speelde echt heel leuk. Hun interpretaties waren echt heel verfrissend.<br />O, maar Donald Sutherland! Iemand beschreef zijn optreden als een zwerver die per ongeluk op de set was beland, en ik moet zeggen dat het een passende omschrijving is. En kan iemand me vertellen waarom ze Wickham naar Legolas hebben vernoemd? Hoewel hij niet langer dan twee minuten in de film heeft gezeten, durf ik te wedden, en zonder zijn indrukwekkende boogschutterskwaliteiten om de film op te vrolijken.<br />Als het om kleding ging, zou ik een moord doen voor de jurken van juffrouw Bingley, omdat ze weelderig waren en beter bij de moderne tijd zouden passen. (Een mouwloze avondjurk uit de Regency-tijd? Alsjeblieft! Meer Versace dan Austen, dat is zeker.) En die arme Keira, al het geld ging op aan haar salaris en niet aan haar garderobe! Ik weet zeker dat ze uiteindelijk de schoft te pakken hebben gekregen die die ene haarborstel van de filmdecors heeft gestolen. Helaas hebben ze hem niet snel genoeg te pakken gekregen om de lokken van de actrices te kammen voordat de opnamen begonnen.<br />Kortom, met deze nieuwe Hollywoodversie neem je afscheid van Austens welbespraaktheid, subtiliteit en humor, omdat je precies het tegenovergestelde krijgt.
I think it is saying something that the Bollywood "Bride and PRejudice" stayed more faithful to the source material than this 2005 Hollywood version did. I also laughed more at the Bollywood version. (Mr. Kholi? Priceless!) If you have read the book or seen the 1995 BBC version (and liked them), you will be in for a nasty surprise going in to this film then. My friend however, who had seen neither, was mildly amused by the film. If you are a JAne Austen purist though, or even a film-goer who dislikes historical inaccuracies, it will be painful to sit through this.<br /><br />Ugh, the script. The script was the biggest problem. I imagine the actors wouldn't have fared half so badly if they'd had a decent script, perhaps penned by somebody who actually loved Austen's work.<br /><br />What travesties were committed? Well, you'll be forced to endure such incredulous lines as "Don't you dare judge me, Lizzy!" and "Leave me alone for once in your lives!". Not only are such lines far from anything that could come from Jane Austen's eloquent pen, but can anyone honestly believe words like that spilling from the mouth of a genteel young lady from the Regency era? The usage of modern colloquialisms is one of the many irritating ways that the screenwriter butchers the book. The writer also decided to give characters lines that, in the book, were said by a completely different characters and all for no apparent purpose. Worse of all, when they do try to stick a bit closer to the book's writing, the screenwriter has a nasty and unnecessary habit of rearranging Austen's phrases and substituting awkward synonyms for her already perfect words. It was as if the screenwriter sat down with the book in one hand and a thesaurus in the other when writing the script. Stick to Austen's words; she did it better than you! I assume all of this was done in a "revisionist" spirit and in an effort to distance this film from the iconic 1995 BBC version. However, for me, it also made a travesty of the true spirit of Austen's most beloved work.<br /><br />The casting did have potential, though it was quickly dashed away once the script kicked in. But Keira, giggling excessively and baring your crooked teeth does not equal charm and vivacity! And I think Mr. McFayden, though I find him tolerably handsome enough, misread his script and was under the impression he was playing Heathcliff and not the formidable Mr. Darcy. I really did enjoy Brenda Blethyn, Kelly Reilly and the actor who played Mr. Collins. Their interpretations were really rather refreshing.<br /><br />Oh, but Donald Sutherland! Somebody described his performance as seeming like a hobo who had accidentally wandered onto the movie set and I must say it is an apt description. And can somebody tell me why they fashioned Wickham after Legolas? Though he was in the movie for under two minutes, I daresay, and without his impressive archery skills to perk up the movie.<br /><br />On a wardrobe note, I would kill for Miss Bingley's dresses because they were sumptuous and would fit in more with the modern century. (A sleeveless Regency evening gown? Please! More Versace than Austen, that is sure) And poor Keira, all of the budget went to her salary and not her wardrobe! Oh, and I'm sure they eventually caught the bastard who stole the one hairbrush from the movie set. Unfortunately, they didn't catch him soon enough to comb the actresses' tresses before filming rolled.<br /><br />In short, with this new Hollywood version, bid adieu to Austen's eloquence, subtlety and wit because you'll be getting the complete opposite.