Ik zag 'I Smell the Dead' <0xE2><0x80><0x93> sorry, 'I SELL the Dead' <0xE2><0x80><0x93> bij een persvoorstelling. Glenn McQuaid, de schrijver-regisseur-redacteur van de film, is een stoere Ier die de voorstelling inleidde door aan te kondigen dat hij <0xE2><0x80><0x93> terwijl de film aan de gang was <0xE2><0x80><0x93> 'een pint zou gaan drinken'. Ik misgun hem een drankje niet, maar <0xE2><0x80><0x93> door het ons te vertellen <0xE2><0x80><0x93> leek hij het gevoel te hebben dat hij zijn stoerheid of zijn Iersheid, of allebei, moest certificeren. Toen de aftiteling begon, waren er <0xE2><0x80><0x93> zoals gewoonlijk bij persvoorstellingen <0xE2><0x80><0x93> luide ovaties voor de namen van alle acteurs en crewleden die vrienden in het publiek hadden, en stilte voor degenen die dat niet hadden. Na afloop kwam McQuaid terug voor een geestig vraag-en-antwoordgesprek. <br />Deze griezelfilm neemt zichzelf niet serieus, en dat is maar goed ook, want de humor is aanzienlijk sterker dan de gruwel. Slechts één scène is zelfs maar in de verste verte eng, en het grootste deel van de 'horror' is gewoon vulgair, maar ik heb het grootste deel van de film gelachen.<br />Deze film lijkt rond 1850 in Ierland te zijn opgenomen (toen grafrovers voor het grootste deel waren verdwenen). Het verhaal wordt in flashbacks verteld: we krijgen flashbacks in flashbacks, en de karakters krijgen flashbacks waar hij niets van kon weten, omdat hij soms niet aanwezig was of (in één geval) omdat de handeling zich achter zijn rug afspeelde.<br />Het verhaal begint met een gevangene die naar de guillotine wordt gebracht. In het Ierland van de negentiende eeuw werd de guillotine niet gebruikt, maar voor deze ene keer zien we een plausibele sequentie. De gevangene worstelt op weg naar de terechtstelling, de klampen zijn nauwkeurig en de gevangene slaagt erin om omhoog te kijken en het lemmet te zien. (En er is later een beloning uitgeloofd om het historisch onjuiste gebruik van de guillotine zelf te rechtvaardigen.)<br />De personages zijn zogenaamd Iers, maar een van de hoofdpersonen spreekt Cockney-slang: hij gebruikt uitdrukkingen als 'een mok' en 'neem een slager' (om 'eens te kijken'). Voor deze ene keer vertonen acteurs in 19e-eeuwse rollen een 19e-eeuwse tandheelkundige hygiëne, maar bijna alle kleren en kapsels (en de make-up van de vrouwen) zijn beslist 21e-eeuws. Ik klaag niet in het geval van Heather Bullock, die een heel aantrekkelijk zwart minirokje draagt dat van pvc lijkt te zijn. Pff!<br />De hoofdrolspelers (behalve Ron Perlman) zijn uitstekend, maar de meeste bijrollen hebben geen idee van de victoriaanse tijd. De ergste misdadiger is Joel Garland als de kroegbaas, wiens karakter stevig geworteld is in de eenentwintigste eeuw. Net toen ik dacht dat Garlands optreden niet minder victoriaans kon worden, gebruikte hij zijn vingers om 'ironische' luchtcitaten te maken.<br />De decors (vooral het lab van Angus Scrimm) zijn gedetailleerd en indrukwekkend, maar hebben me er niet van overtuigd dat er echt mensen in die huizen woonden en werkten. Bijna elk interieur bevat brandende kaarsen, maar ik heb niet één keer gezien wat er zou zijn geweest als dit echte victoriaanse huizen of werkplekken waren geweest: restanten van eerdere kaarsen.<br />Eén scène bevat een buitenaards wezen: het ergerde me dat McQuaid koos voor een stereotiepe 'grijze' Schwa-buitenaardsheid in plaats van iets origineels.<br />Er zijn schitterende montages, maar McQuaid kiest voor flitsende effecten <0xE2><0x80><0x93> split-screens, shots boven het hoofd <0xE2><0x80><0x93> die niet bij het verhaal passen. Ik was onder de indruk van een steeds terugkerend blauw scherm dat de hoofden van de hoofdpersonen over andere achtergronden heen projecteert. Minder effectief was een steeds terugkerend 'Griezelshow'-motief van camerabeelden die de gezichten van de acteurs veranderen in tekeningen die doen denken aan panel art van horrorstrips uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Het hoort niet thuis in het Ierland van de negentiende eeuw. Het geld dat McQuaid uitgaf aan een flitsende F/X-foto - om zijn redacteurskwaliteiten te demonstreren zonder het verhaal te dienen - had besteed moeten worden aan nauwkeurige kostuums.<br />Grote verrassing nu. Ron Perlman geeft een 'Ierse' voorstelling vol acteertics. Hij speelt zogenaamd een negentiende-eeuwse Ierse priester, schrijft hij met zijn linkerhand. (In het Victoriaanse Ierland werden linkshandige kinderen gestraft omdat ze 'de duivelshand' gebruikten en werden ze gedwongen om rechtshandig te worden.) Maar Perlmans personage blijkt een reden te hebben om zijn rechterhand te verbergen. Elders wordt een personage gebeten door een zombie, maar dat heeft geen nadelige gevolgen, dus ik wist dat er later een beloning zou volgen. Verscheidene scènes die logischerwijs's nachts zouden plaatsvinden, worden overdag opgenomen, kennelijk alleen omdat dat gemakkelijker en goedkoper was. (Aangezien McQuaid een bekwaam regisseur en redacteur is, had hij gemakkelijk 'dag voor nacht' kunnen filmen... maar het gebruik van een procesfotografie-effect om het verhaal te helpen vertellen, lijkt hem veel minder te interesseren dan het laten zien van zijn flitsende montagetechnieken.)<br />McQuaid schijnt eer te bewijzen aan die geweldige oude horrorfilms van de Hammers. Maar die Hammers waren zo geweldig omdat de acteurs en de producenten zo hun best deden om ons ervan te overtuigen dat we werkelijk getuige waren van gebeurtenissen in Whitechapel in 1888, of waar dan ook. 'I Sell the Dead' roept bijna helemaal niet de negentiende eeuw op. <br />Glenn McQuaid toont talent als regisseur, scenarioschrijver en redacteur, maar in alle drie de functies maakt hij vreemde keuzes... en slaagt er dan meestal niet in die keuzes te rechtvaardigen. Maar ik heb genoten van 'I Sell the Dead'. Ik geef het een 7, en ik verheug me op zijn volgende film.
I saw 'I Smell the Dead' -- sorry, 'I SELL the Dead' -- at a press screening. Glenn McQuaid, the film's writer-director-editor, is a laddish Irishman who introduced the screening by announcing that -- whilst it was in progress -- he would be 'going out for a pint'. I don't begrudge him a drink, but -- by telling us about it -- he seemed to feel he needed to certify his laddishness or his Irishness, or both. When the opening credits rolled, there were -- as usual at press screenings -- loud ovations for the names of every actor or crew member who'd got friends in the audience, and silence for those who hadn't. McQuaid returned for a witty Q&A afterwards.<br /><br />This horror movie doesn't take itself seriously, which is good because its humour is considerably stronger than its horror. Only one scene is even remotely scary, and most of the 'horror' is merely gross-out, but I laughed throughout much of the film.<br /><br />This movie appears to be set in Ireland circa 1850 (by which time grave-robbing was mostly defunct). The story is told in flashback: we get flashbacks within flashbacks, and the narrating character flashbacks material that he couldn't know about, because sometimes he wasn't present or (in one case) because the action is unfolding behind his back.<br /><br />The story begins with a prisoner being taken to the guillotine. Guillotines weren't used in 19th-century Ireland, but -- for once -- we actually see a plausible guillotine sequence. The prisoner struggles on his way to execution, the rope cleats are accurate, and the prisoner manages to look up to see the blade overhead. (And there's a payoff later to justify the historically inaccurate use of the guillotine itself.)<br /><br />The characters are ostensibly Irish, but one major character speaks in Cockney slang: using phrases like "a mug's game" and "take a butcher's" (for 'have a look'). For once, actors in 19th-century roles display 19th-century dental hygiene, yet nearly all the clothes and hairstyles (and the women's make-ups) are resolutely 21st-century. I'm not complaining in the case of Heather Bullock, who wears a very fetching black miniskirt cozzie that appears to be PVC. Phworr!<br /><br />The lead actors (except Ron Perlman) are excellent, but most of the supporting cast have no sense of the Victorian period. The worst offender is Joel Garland as the publican, whose characterisation is firmly rooted in the twenty-first century. Just when I thought that Garland's performance couldn't get any less Victorian, he used his fingers to make "ironic" air-quotes.<br /><br />The sets (especially Angus Scrimm's lab) are detailed and impressive, yet failed to convince me that people actually lived and worked in these places. Nearly every interior contains burning candles, but never once did I see what would have been there if these were actual Victorian homes or workplaces: leftover drippings from previous candles.<br /><br />One scene features an extra-terrestrial: I was annoyed that McQuaid plumped for a stereotypical "grey" Schwa alien, rather than something original.<br /><br />There are splendid montage sequences, but McQuaid opts for flashy effects -- split-screens, overhead shots -- that don't serve the story. I was impressed by a recurring blue-screen device superimposing the main characters' heads over other backgrounds. Less effective was a recurring 'Creepshow'-style motif of camera shots morphing actors' faces into drawings resembling panel art from 1950s EC horror comics. I'm a fan of EC Comics, but they don't belong in 19th-century Ireland. The money that McQuaid spent on flashy photo F/X -- showing off his editing skills without serving the story -- should've been spent on accurate costumes.<br /><br />BIG SPOILERS NOW. Ron Perlman gives an "Oirish" performance full of acting-school tics. Ostensibly playing a 19th-century Irish priest, he writes with his left hand. (In Victorian Ireland, left-handed children were punished for using "the devil's hand" and were forcibly retrained to become righties.) But Perlman's character turns out to have a reason for concealing his right hand. Elsewhere, a character is bitten by a zombie yet suffers no ill effects, so I knew there'd be a payoff later. Several scenes that would more logically take place at night are shot in daylight, apparently only because this was easier and less expensive. (Since McQuaid is a proficient director and editor, he could easily have shot "day for night" ... but using a process-photography effect to help tell the story seems to interest him much less than showing off his flashy editing techniques.)<br /><br />McQuaid seems to be giving homage to those great old Hammer horror flicks. But those Hammers were so great because the actors and production designers worked hard to convince us that we were actually witnessing events in 1888 Whitechapel, or wherever. 'I Sell the Dead' almost entirely fails to evoke the 19th century.<br /><br />Glenn McQuaid shows talent as a director, scripter and editor, yet in all three capacities here he makes odd choices ... then largely fails to justify those choices. But I enjoyed 'I Sell the Dead'. I'll rate it 7 out of 10, and I look forward to his next movie.