Ik heb deze film gezien toen hij werd uitgebracht en hij is ongetwijfeld hartverscheurend. Ik vond het standpunt van een kind dat erachter kwam dat het niet waar was wat ze over zichzelf dacht wel aardig. Het is een klap voor dat kleine kind. En haar zoektocht om erachter te komen wie ze is. En voor en na weet ze van haar bestaan, de relatie tussen haar en haar pleegmoeder. Dat is een aardig standpunt. Een R Rahman voegt zijn spanning toe door een goede heruitgave en liedjes. In deze film overdrijft en geeft Ratnam geen adviezen (zoals in Vuyire) maar vertelt eenvoudigweg over de personages zoals ze zijn. En daarom valt de film precies bij het publiek in de smaak. Het badscène van chakkarvarthy en nandhitada gaf niet helemaal weer waar het voor stond.
I have seen this movie when it was released and no doubt it is heart touching. I liked the point of view of a kid who came to know that what she was thinking about her were actually not true. It's a shatter to that small kid. And her search to find out who she is. And before and after she knows about her, the relationship between her and her foster-mom. That's a nice view. A R Rahman adds his stress by a good re-recording and songs. In this movie mani ratnam does not exaggerate or give advices (like in Vuyire) but simply narrates the characters as they are . And because of that the film exactly strikes the audience. The pool bath scene of chakkarvarthy and nandhitadas did not convey perfectly what it meant for. Mani Ratnam has amazingly improved.