In veel opzichten de perfecte film. De 'Ongelooflijke Reis' en het verhaal van Horatio Alger geven een positieve draai aan het doorgaans deprimerende onderwerp van het existentialisme. In wezen komen de beproevingen van de muppets neer op het slotlied van de film: 'Life's like a film, write your own end, keep believing, keep pretending.' Ze scheppen hun eigen werkelijkheid, die alle attributen heeft van elk episch verhaal: een verheven doel aan het eind van een reis die onvermijdelijk een reis vol obstakels zal zijn; een steeds groter wordende groep gelijkgestemde individuen om camaraderie mee te hebben; een stel gemene schurken die niet alle verlossing voorbij zijn; en een groots opgezet Hollywood-einde omdat ze het verdommen.<br />Alleen Jim Henson kon dit voor elkaar krijgen. Hij begeeft zich op de grens tussen sentimentaliteit en filosofie zonder zich daar te lang of te hard in te mengen. Natuurlijk lijkt het vreemd dat je zoveel geld uitgeeft aan een film met marionetten, maar uiteindelijk zijn ze misschien wel de perfecte, eh, marionetten om dit te benadrukken. De sfeer van de film biedt het pure genot van de Hollywooddroom, het 'gelukkige' einde, de onnodige cameo's en het zingen bij het minste of geringste. Gewoonlijk zijn deze aspecten een vloek voor de kwaliteit van een film, maar de zelfkritiek waarmee het verhaal wordt gebracht, zorgt voor een schuldvrije kijk. Een van de weinige films die je echt 'geschikt voor alle leeftijden' kunt noemen.<br />De andere films die met muppets te maken hebben (zoals 'The Empire Strikes Back') ), hoewel aanvaardbaar, raak de eenvoudige gratie van deze film niet aan. Neem bijvoorbeeld het muzikale nummer 'Hope that Something Better Comes Along', het duet van Kermit en Rowlf. Amusant in zijn variétéachtige gekkigheid, maar toch een bijtend cruciaal punt over de motieven achter de keuzes in het leven. Briljant.
In many ways, the perfect movie. The "Incredible Journey" and Horatio Alger tale come together for a positive spin on the usually depressing subject of existentialism. In essence, the travails of the muppets boil down to the finale song of the movie: "Life's like a movie, write your own ending, keep believing, keep pretending." They create their own reality, which has all the trappings of every epic tale: a lofty goal at the end of what is necessarily a obstacle-laden journey; an ever-increasing group of like-minded individuals for camaraderie; a nasty set of villians who are not beyond all redemption; and a big-budget Hollywood ending because, darn it all, they CAN.<br /><br />Only Jim Henson could pull this off. He walks the line between sentimentality and philosophy without swerving too long or too hard into either. Of course it seems odd that invest such weight into a film starring puppets, but in the end perhaps they are the perfect, uh, puppet to make these points. The movie's atmosphere allows for the pure enjoyment of the Hollywood dream, the "happy" ending, unnecessary cameos, and bursting into song at the drop of a hat. Usually these aspects are anathema to quality in film, but the self-deprecating manner under which the story is delivered makes for guilt-free viewing. One of the few films that can truly be called "suitable for all ages."<br /><br />The other muppet-related films (including "The Empire Strikes Back"), while palatable, do not touch the simple grace of this film. Take, for instance, the musical number "Hope that Something Better Comes Along," the duet of Kermit and Rowlf. Amusing in its vaudevillian goofiness, yet makes a bitingly crucial point about the motivations behind life choices. Brilliant.