Een epos over hoop, beperkt door budget en beperkte artistieke ambities. Aangezien Terrence Malick dit produceerde, verwachtte ik iets meeslepends en lyrisch. In plaats daarvan krijgen we een typische Noorse coproductie ('Revolutie' met Al Pacino, wie kent hem?), waarin <0xE2><0x80><0x93> heel goed mogelijk <0xE2><0x80><0x93> goede bedoelingen worden verkwanseld door een vreselijk scenario en waarin veel personages tot stereotypen worden gereduceerd. De 'ik-Tarzan-jij-Jane'-Engelse dialoog tussen de niet-Engelstalige hoofdrolspelers is bijzonder amusant, terwijl je je af zou kunnen vragen of Nick Nolte en Tim Roth hun eigen versie hebben geïmiteerd, aangezien ze bijna als echte mensen klinken. Het verhaal zit vol onwaarschijnlijkheden: er wordt van ons verwacht dat we geloven dat Binh een paar woorden Engels spreekt nadat hij zijn hele leven als slaaf heeft doorgebracht (zijn woordenschat, maar helaas niet zijn grammaticale vaardigheid, neemt in het kamp van de Malay-vluchtelingen dramatisch toe, zonder het voordeel van avondlessen). Er is sprake van een overvloed aan toevalligheden; ik vraag me af of er vanaf het derde uur een uur of twee zijn gereconstrueerd: hij vindt zijn moeder vrijwel onmiddellijk in Ho Tsji Minh-stad <0xE2><0x80><0x93> nadat hij zijn dertig jaar jongere halfbroer, die hem nonchalant herkent, tegen het lijf is gelopen! Mam geeft hem een gouden medaillon (of iets dergelijks van grote waarde) als ze uit elkaar gaan, maar daar wordt nooit meer over gesproken. Zijn relatie met 'Me Dead Inside' Ling wordt geacht de verplichte 'liefdesperspectieven' te bieden, maar ze voelt zich net zo kunstmatig als Leonardo en Cameron in 'Gangs of New York'.<br />De reis in de roestbak van een boot geeft een indruk van de ontstellende omstandigheden waarin mensenhandel zich afspeelt. De enige keer dat de film ook maar enigszins opwindend en onvoorspelbaar is, is de schokkerige, met de hand opgenomen film die tijdens woelig weer vanaf de brug wordt geschoten. (Tussen haakjes, een boottocht van Maleisië naar New York via Kaap de Goede Hoop en de Afrikaanse kust, zonder te stoppen voor brandstof of voorraden, is beslist een epische reis.) De Binh slaagt er natuurlijk in zijn blinde vader op te sporen op een afgelegen boerderij in Texas, met dezelfde flair die hij in Ho Chi Minhstad tentoonspreidde. Ik was onder de indruk van het feit dat Nick Nolte op een grote ranch kon rondzwerven, zonder hulp van een hond of een witte stok. Als je wilt weten hoe een verhaal over de ontberingen van de vluchtelingen gestructureerd en met een klein budget gefilmd kan worden, moet je Michael Winterbottoms veel betere 'In This World' eens bekijken.
An Epic Story of Hope constrained by budget and limited artistic ambition. Seeing as Terrence Malick produced this, I expected something haunting and lyrical. Instead, we get a typical Norwegian co-production ("Revolution" with Al Pacino, anyone?), where - quite possibly - good intentions are scuppered by a dreadful screenplay, and where many of the characters are reduced to stereotypes. The "me-Tarzan-you-Jane" English dialogue between the non-English-speaking protagonists is particularly cringeworthy  one could speculate whether Nick Nolte and Tim Roth ad-libbed their own, as they almost sound like real people. The story is loaded with implausibility: we are expected to believe that Binh can speak a smattering of English after having spent his entire life living as a peasant slave (his vocabulary, but unfortunately not grammatical command, increases impressively in the Malayan refugee camp, without the benefit of night classes). Coincidence is rife; I wonder whether an hour or two has been edited from the first third: he tracks down his mother in Ho Chi Minh City almost immediately - after bumping into his thirty year younger half brother, who nonchalantly recognises him! Mum gives him a gold locket (or something similar of great value) as they part, but this is never referred to again. His relationship with "Me Dead Inside" Ling is supposed to provide the obligatory "love interest", but feels as artificial as Leonardo and Cameron in "Gangs Of New York". <br /><br />The voyage in the rust bucket of a boat does convey a sense of the appalling conditions that human trafficking entails. Indeed, the only time the film is remotely exciting and unpredictable, is the jerky, hand-held footage shot from the bridge during choppy weather conditions. (Incidentally, a boat cruise from Malaysia to New York via The Cape Of Good Hope and the African coast, without stopping for fuel or supplies, is certainly an epic journey). The beautiful shot of the New York skyline echoes Malick's use of magic hour, but I want to know why the Coast Guard didn't show up. Perhaps they were watching the Super Bowl, or something. Of course, Binh manages to track down his blind old Dad on a remote farm in Texas, with the same navigational flair he displayed in Ho Chi Minh City. I was impressed at how Nick Nolte could wander around digging fields and feeding horses on a large ranch without the aid of a guide dog or white stick. For demonstration of how a story about the travails befalling refugees could be structured and shot on a small budget, check out Michael Winterbottom's far superior "In This World".