Vanaf de eerste scène van de film <0xE2><0x80><0x93> Keira Knightley als Elizabeth Bennet die bij het aanbreken van de dag door een veld loopt te lezen, daarmee alle clichés aanhalend die de film heeft ontwikkeld over het fenomeen van de opstandige, wilskrachtige vrouw in een periode van het drama <0xE2><0x80><0x93> wist ik dat me iets te wachten stond waardoor ik mezelf wel kon vermoorden.<br />Joe Wright leek niet alleen het boek niet te hebben gelezen, maar ook in de betreurenswaardige misvatting te verkeren dat wat hij aan het filmen was niet de subtiele, genuanceerde komedie van goede manieren van Jane Austen was, uitgevoerd in sprankelende, verfijnde sociale interactie in achttiende-eeuwse Engelse salons, maar een soort U-certificaat van Wuthering Heights. Zo werden we getrakteerd op alle scènes tussen Elizabeth en Darcy die zonder aanwijsbare reden buiten plaatsvonden, in een ongepast ruig landschap en vaak in de stromende regen. Om nog maar te zwijgen van het feit dat Jane Austen, en in het bijzonder P & P, niet gaat over hartstocht, seksuele spanning of liefde. Het gaat over verschillende strategieën om te onderhandelen over de afstomping van de achttiende-eeuwse maatschappij. Wat volledig genegeerd werd, zodat het huis van de Bennets een rumoerige, chaotische plek was waar iedereen tegelijk schreeuwde, rondrende, zijn ondergoed op een stoel liet liggen en varkens vrolijk door het huis liepen; de bals in de hogere kringen werden ruige volksdansen die een stap verwijderd waren van de Matrix Reloaded-stijl dansorgy; en iedereen zei precies wat hij dacht zonder ook maar de geringste acht te slaan op fatsoen. De genialiteit van Jane Austen ligt in het verkennen van de leegte die wordt geschapen door een maatschappij waarin niemand zegt wat hij denkt of bedoelt, omdat men een overweldigend respect voor fatsoen heeft, en waarin de tragische dilemma's van haar personages voortkomen uit misverstanden en miscommunicaties die ontstaan zijn door dat woordeloze gat. Dus zowel de genialiteit van Jane Austen als de factor die haar intriges <0xE2><0x80><0x93> vooral in deze film <0xE2><0x80><0x93> laat functioneren, werd volledig uitgewist. Subtiliteit in het algemeen was nergens te vinden in zijn film, die werd opgeofferd aan een overspannen drama dat volledig in tegenspraak was met het materiaal en de uitvoeringen.<br />Het was zo overduidelijk dat het een serieuze film moest worden. Trots & Vooroordeel is een serieus verhaal dat serieuze punten maakt, dat wel, maar die serieuze punten en zwaardere thema's zijn niet alleen verweven met de humor, ze zijn erin ingebed. Je kunt de techniek van Jane Austen niet kwijtraken door alleen de essentie van het verhaal over te laten en dan verwachten dat de thema's blijven bestaan. Zelfs niet als je haar techniek vervangt door je eigen zwaarwichtige, mystieke, namaak-cinema.<br />Elizabeth Bennett wordt verondersteld een vrouw te zijn, volwassen, verstandig en helderziend. Keira Knightley speelde de eerste helft van de film als een leeghoofdig giechelend schoolmeisje, en de tweede helft als een leeghoofdig giechelend schoolmeisje dat denkt dat ze een tragische heldin is. Elizabeths gevatheid, haar strijdlustige verbale uitwisselingen, haar kenmerkende gave om in staat te zijn ieders dwaasheden te zien en te lachen, inclusief die van haarzelf, haar kracht en zelfbeheersing en haar fantastische helderziendheid, waren volledig verloren gegaan en hadden plaatsgemaakt voor... wat? Een hoop gegiechel en in de verte staren? In plaats van haar hoofd koel te kunnen houden terwijl iedereen om haar heen zijn hoofd begon te verliezen, begon ze bij de minste of geringste provocatie te huilen en te gillen <0xE2><0x80><0x93> en niet echt te razen en te tieren; nee, dit waren nukkige, heftige buien. Knightleys Elizabeth (althans in Austens ogen) was haar vermogen om integer te blijven en zich aan de regels te houden, terwijl ze binnen de grenzen van de maatschappij bleef en de onberispelijke fatsoensnormen in ere hield. Knightleys Elizabeth had geen enkel respect voor conventies. Bovendien leek ze te denken dat ze, als ze blootsvoets in de modder rondliep in de achttiende-eeuwse versie van een overall, zonder enige twijfel bezield en vastberaden was, en dat er dus niets in haar karakter zat zoals het geschreven stond of wat de voorstelling moest ondersteunen. Een verbazingwekkend weinig subtiele en nietszeggende voorstelling. In haar streven naar nietszeggendheid en zwakheid werd ze ruimschoots geëvenaard door Matthew Macfayden. Als mijnheer Bennet leek Donald Sutherland zwak, incapabel en permanent verward zonder het boosaardige gevoel voor humor en de ironische afstandelijkheid ten koste van de menselijke relaties die mijnheer Bennet zo fascinerend en tragisch maken. Zijn speciale band met Lizzie, als de enige twee verstandige mensen in een wereld van dwazen, was volkomen verloren, niet in het minst omdat ze beiden dwazen waren in een wereld van dwazen, en dat beroofde het einde van de film volkomen van emotionele impact. Meneer Bingley was niet langer beminnelijk en goedbedoelend, op het idiote af, maar werd voor de gek gehouden om goedkoop te kunnen lachen, en de vrouw die Jane speelde was zo inconsistent dat ze net zo goed niet had kunnen proberen iets met het personage te doen. Het script zwenkte wild heen en weer tussen letterlijke stukken Jane Austen <0xE2><0x80><0x93> met opmerkelijke onhandigheid gebracht <0xE2><0x80><0x93> en volkomen eigentijdse taal die niet misplaatst zou zijn in een moderne romantische komedie.<br />Haal gewoon de BBC-bewerking op dvd en bespaar jezelf de ellende.
From the film's first shot - Keira Knightley as Elizabeth Bennet wandering reading through a field at dawn, thus invoking all the clichés cinema has developed to address the phenomenon of the strong-minded rebellious female character in period drama - I knew I was in for something to make me want to kill myself.<br /><br />Joe Wright seemed not only to have not read the book, but to be under the regrettable misapprehension that what he was filming was not in fact Jane Austen's subtle, nuanced comedy of manners conducted through sparkling, delicate social interaction in eighteenth century English drawing-rooms, but a sort of U-certificate Wuthering Heights. Thus we were treated to every scene between Elizabeth and Darcy taking place outside for no apparent reason, in inappropriately rugged scenery and often in the pouring rain. Not to mention that Jane Austen, and in particular P & P, is not about passion, sexual tension or love. It's about different strategies of negotiating the stultification of eighteenth century society. Which was completely ignored, so that the Bennets' house was a rambunctious, chaotic place where everybody shouts at once, runs around, leaves their underwear on chairs, and pigs wander happily through the house; the society balls become rowdy country dances one step away from a Matrix Reloaded style dance-orgy; and everybody says exactly what they think without the slightest regard for propriety.<br /><br />The genius of Jane Austen lies in exploring the void created by a society in which nobody says what they think or mean because of an overwhelming regard for propriety, and the tragic predicaments of her characters arise from misunderstandings and miscommunications enabled by that speechless gap. So both the brilliance of Jane Austen and the very factor that allows her plots - particularly in this film - to function was completely erased. Subtlety in general was nowhere int his film, sacrificed in favour of an overwrought drama which jarred entirely with the material and the performances.<br /><br />It was so obviously trying to be a *serious* film. The humour - which IS Pride & Prejudice, both Austen's methodology and her appeal - was almost entirely suppressed in favour of all this po-faced melodrama, and when it was allowed in, was handled so clumsily. Pride & Prejudice is a serious narrative which makes serious points, yes, but those serious points and weightier themes are not just intertwined with the humour, they are embedded in it. You can't lose Jane Austen's technique, leaving only the bare bones of the story, and expect the themes to remain. Not even when you replace her techniques with your own heavy-handed mystical-numinous fauxbrow cinematography.<br /><br />Elizabeth Bennett is supposed to be a woman, an adult, mature and sensible and clear-sighted. Keira Knightley played the first half of the film like an empty-headed giggling schoolgirl, and the second half like an empty-headed schoolgirl who thinks she is a tragic heroine. Elizabeth's wit, her combative verbal exchanges, her quintessential characteristic of being able to see and laugh at everybody's follies including her own, her strength and composure, and her fantastic clear-sightedness were completely lost and replaced with ... what? A lot of giggling and staring into the distance? Rather than being able to keep her head when all about her were losing theirs, she started to cry and scream at the slightest provocation - and not genuinely raging, either; no, these were petulant hissy fits. And where the great strength of Austen's Elizabeth (at least in Austen's eyes) was her ability to retain integrity and observance while remaining within the boundaries of society and sustaining impeachable propriety, Knightley's Elizabeth had no regard whatsoever for convention. Furthermore, she seemed to think that wandering around barefoot in the mud in the eighteenth century version of overalls established her beyond doubt as spirited and strong-minded, and therefore nothing in the character as written or the performance had to sustain it. An astonishingly unsubtle and bland performance. In which quest for blandness and weakness, she was ably matched by Matthew Macfayden.<br /><br />Donald Sutherland as Mr Bennet seemed weak, ineffectual and permanently befuddled without the wicked sense of humour and ironic detachment at the expense of human relationships that makes Mr Bennet so fascinating and tragic. His special bond with Lizzie, as the only two sensible people in a world of fools, was completely lost, not least because both of them were fools in a world of fools, and that completely deprived the end of the film of emotional impact. Mr Bingley was no longer amiable and well-meaning to the point of folly, but was played as a complete retard for cheap laughs, and the woman who was playing Jane was so wildly inconsistent that she may as well not have tried to do anything with the character at all. The script veered wildly between verbatim chunks of Jane Austen - delivered with remarkable clumsiness - and totally contemporaneous language which would not be out of place in a modern day romantic comedy.<br /><br />Just get the BBC adaptation on DVD and save yourself the heartache.