Lange tijd weigerde ik, een fan van de tv-serie 'The Monkees', naar 'Head' te kijken, omdat het niet over de tv-personages ging, die warm en geweldig waren. In plaats daarvan was 'Head' een cynische, duistere film. Uiteindelijk bezweek ik voor mijn nieuwsgierigheid. Ik vond natuurlijk geen nieuwe aflevering van het tv-programma, maar een fascinerende film die mijn duistere kant aanspreekt.<br />Ik ben altijd gefascineerd geweest door dromen, en 'Head' was net zoiets als naar de droom van iemand anders kijken, met onvolledige aanwijzingen van verhalen en een klein detail aan het eind van een scène waardoor de film een nieuwe richting in ging, bijna als een droomachtige stroom van bewustzijn. De onafgemaakte verhalen maken mijn fantasie echt wild, keer op keer!<br />De film heeft ook een opvallende, prachtige cinematografie, waarvan de belichaming het zwart-op-wit, wit-op-zwart van Daddy's Song is. De muziek is meeslepend, vooral de weelderige arrangementen van 'The Porpoise Song'. ('The Porpoise Song' is het favoriete lied van mijn donkere kant, terwijl mijn lichte kant de voorkeur geeft aan 'Zip-a-Dee-Doo-Dah'.)<br />Uiteindelijk denk ik dat de tv-serie wel wat drama, intrige en intensiteit van 'Hed' had kunnen gebruiken. Maar 'Hed' had wel wat warmte, humor en vriendschap van de tv-serie kunnen gebruiken.
For a long time, I, a fan of "The Monkees" TV series, refused to watch "Head" because it was not about the TV show characters, who were warm and wonderful. "Head", instead, was said to be a cynical, dark movie. Finally, curiosity caused me to cave in. I didn't, of course, find a new episode to the TV show, but a fascinating movie that appeals to my dark side.<br /><br />I have always been fascinated by dreams, and "Head" was very much like watching someone else's dream, with incomplete hints of stories, and a small detail at the end of one scene causing the film to segue off in a new direction, very much in a dreamlike stream of consciousness manner. The unfinished stories really make my imagination run wild, time and time again!<br /><br />The film also features very striking, beautiful cinematography, the epitome being the black-on-white, white-on-black look of "Daddy's Song". The music is haunting, especially the lush arrangement of "The Porpoise Song". ("The Porpoise Song" is the favorite song of my dark side, while my bright side prefers "Zip-a-Dee-Doo-Dah".)<br /><br />In the end, I think the TV series could have used some of "Head"'s drama, intrigue, and intensity. But "Head" could have used some of the TV show's warmth, humor, and friendship.