Rutger Hauer helpt mee aan een film die in wezen kan worden samengevat in de categorie van de jonge persoon die zichzelf tot categorie rekent, en dat is nogal duidelijk, dus hij heeft veel hulp nodig.<br />Het begin heeft veel meer belofte, van een film die kan uitgroeien tot Michael Clayton of Stranger Than Fiction. Dat is jammer, want ik raakte echt verslaafd aan het begin. Daarna ging het, net als de openingsmuziek, van geweldig en intrigerend naar in wezen nergens.<br />Het is best leuk, met veel curiositeiten en interessante personages die zich goed gedragen. Ik weet zeker dat dat voor veel mensen genoeg zal zijn. Het probleem is dat het allemaal gekunsteld en leeg aanvoelt, wat ironisch genoeg de belangrijkste ontdekking zou moeten zijn voor de zelfrealisatie van het personage. Niet de film zelf (het is geen zelfbewuste film), maar dat het personage wordt verondersteld zijn eigen leven te herkennen is gekunsteld en leeg.
Rutger Hauer helps along a film that basically can be summed up in the young person finding themselves category, and rather obviously so, so it needs a lot of help.<br /><br />The beginning holds a lot more promise, of a film that could turn into Michael Clayton or Stranger Than Fiction. It's too bad because I really got hooked into the beginning. Then, like the opening soundtrack, it went from great and intriguing to basically nowhere.<br /><br />It's fun enough with plenty of curiosities and interesting characters acted well. I'm sure that will be enough for many people. The problem is it all feels contrived and empty which, ironically, is supposed to be the main discovery for the character's self realization. Not the film itself (it's not a self aware film), but that the character is supposed to recognize his own life is contrived and empty.