Gisteravond heb ik A PECK ON THE CHEEK (KANNATHIL MUTHAMITTAL met Engelse ondertitels) gezien. Vreemd genoeg duurde de film 137 minuten <0xE2><0x80><0x93> iets langer dan op IMDb staat vermeld.<br />Eerst merkte ik dat ik mijn belangstelling voor deze film verloor, omdat de nogal verwarrende stijl van filmen me echt ontglipte. De context van wat er gebeurde ontbrak en ik ben blij dat ik me eraan heb gehouden. In het begin is een jong stel getrouwd en kort na de bruiloft breekt er oorlog uit in hun geboorteland Sri Lanka en de geliefden worden gescheiden. Maanden later is de vrouw hoogzwanger en aan boord van een vluchtelingenschip op weg naar India. In een vluchtelingencentrum zie je de vrouw die op het punt staat te bevallen <0xE2><0x80><0x93> waarna de titels van de film eindelijk worden onthuld.<br />De focus van de film verandert vervolgens volledig <0xE2><0x80><0x93> naar een jong meisje dat op het punt staat in Madras, India, negen te worden. Je ziet haar in haar huis en ze praat in de camera over haar leven en haar familie. Niets van dit alles lijkt interessant of belangrijk en je vraagt je af wat er ontbreekt <0xE2><0x80><0x93> hoe zit het met de vrouw die op het punt stond te bevallen? Mijn vrouw en ik hebben hierover gediscussieerd en uiteindelijk geraden we dat dit kleine meisje in werkelijkheid het kind was van de vrouw in het eerste deel van de film. Op de een of andere manier was ze geadopteerd en praatte ze over haar leven met haar vader en moeder2 <0xE2><0x80><0x93> hoewel ze NIET besefte dat die mensen niet haar biologische ouders waren.<br />Kort daarna bleken de ouders volslagen idioten te zijn (een van de klachten die ik over de film had), toen ze besloten dit heel jonge meisje de waarheid over haar afkomst te vertellen en dat te doen op een manier die het meisje emotioneel verknipt en in de war maakte. Ondanks een domme beslissing en door het haar op de ergste manier te vertellen, maakten de ouders dit goed door haar te helpen haar biologische moeder te vinden. De impact die dit alles had op het meisje en haar ouders (vooral op de adoptiemoeder) was indrukwekkend om te zien en wekte zeker mijn belangstelling.<br />Jammer genoeg is Sri Lanka al dertig jaar lang betrokken bij een heel, heel lange en wrede burgeroorlog tussen de Tamils en militante Tamils, met tussenpozen. Het besluit van de familie om in Sri Lanka naar de moeder te zoeken was inderdaad nobel, maar soms ook een beetje dom <0xE2><0x80><0x93> ze namen zoveel risico's en werden keer op keer bijna gedood door zomaar midden in een oorlog te springen! Dit was allemaal heel opwindend en fascinerend, maar het zette me ook aan het denken over de geestelijke gezondheid van de adoptieouders <0xE2><0x80><0x93> zeg eerst maar eens tegen haar dat ze NIET GE<0xC3><0x8F>Nteresseerd IS! Je hebt een biologisch kind en nu breng je haar midden in een oorlog terecht!!! Natuurlijk wilde het kind heel graag haar biologische moeder ontmoeten, maar op het eerste gezicht was dit echt stom. Als ik in haar schoenen had gestaan, was ik misschien wel in de verleiding gekomen om een werkloze actrice te betalen om de rol te spelen en het kind voor de gek te houden <0xE2><0x80><0x93> en zo te voorkomen dat ik midden in een oorlog terecht zou komen!<br />Ondanks mijn klachten was de film prachtig om te zien en erg de moeite waard. Verre van perfect, maar hij slaat wel een emotionele homerun. En hoewel ik dit verwachtte omdat ik een aantal Indiase films heb gezien, zullen veel westerlingen enigszins verrast zijn door de levendige liedjes die uit het niets lijken te komen <0xE2><0x80><0x93> dat is standaard in de meeste Indiase films <0xE2><0x80><0x93> waaronder die in Bollywood (Bombay) en Tamilwood/Kollywood (Madras).
Last night, I saw A PECK ON THE CHEEK (KANNATHIL MUTHAMITTAL with English subtitles). Oddly, it was 137 minutes long--slightly longer than the time listed on IMDb.<br /><br />At first, I found myself losing interest in this film because the rather confusing style of filming really lost me. The context for what was occurring was missing and I am glad I stuck with it. At the beginning, a young couple is married and shortly after the wedding, war breaks out in their native Sri Lanka and the lovers are separated. Months later, the wife is very pregnant and on board a refugee vessel heading to India. At a refugee center, you see the lady about to give birth--after which the titles to the film finally are revealed.<br /><br />The entire focus of the film then changes completely--to a young girl who is about to turn 9 in Madras, India. You see her in her home and she talks to the camera about her life and family. None of this seems that interesting or important and you wonder what is missing--what about the lady who was about to give birth? My wife and I debated this and we finally guessed that this little girl was actually the child of the lady in the first part of the film. Somehow or another, she had been adopted and was talking about her life with mom and dad #2--though she did NOT realize these people were not her biological parents.<br /><br />Soon after this, the parents revealed themselves to be total idiots (one of the complaints I had about the film), as they decided to tell this very young girl the truth about her parentage AND tell it in a way that left the girl emotionally screwed up and confused. Despite a stupid decision and telling her in the worst way, the parents made up for this by agreeing to help her find her biological mother. Seeing the impact all this had on the girl and parents (particularly the adoptive mother) was impressive to watch and sure sparked my interest.<br /><br />Unfortunately, Sri Lanka has been involved in a very, very long and brutal civil war with Tamilese militants, off and on, for three decades. The family's decision to look for the mom back in Sri Lanka was indeed noble, but also a bit stupid at times--as they took so many risks and nearly got killed again and again by just blindly jumping into the middle of a war! This was all exciting and captivating but also left me wondering about the sanity of the adoptive parents--first you tell her she ISN'T your biological child and now you take her in the middle of a WAR ZONE!!! Sure, the kid really wanted to meet her biological mother, but this really was stupid in hind sight. If it were me, I might have been tempted to pay an unemployed actress to play the part and fool the kid--thus avoiding being in the middle of a war!<br /><br />Despite my complaints, the film was lovely to watch and was very rewarding. Far from perfect, it sure hits an emotional home run. Also, while I expected this because I have seen several Indian films, many Westerners will be a bit surprised by the vivid songs that seem to come out of no where--this IS standard in most films from India--including those made in Bollywood (Bombay) and Tamilwood/Kollywood (Madras).