Deze film, een van de beste die ik ooit heb gezien, gaat over onbereikbaarheid. We bevinden ons in een helverlichte, in kille kleuren gevlekte stad, waar de regen onophoudelijk valt; een BLOEDNIEUWE wereld. Hij toont ons het verhaal van twee personen die in deze wereld leven, een man en een vrouw. Een toevalligheid, of het lot, verbindt hun bestaan, maar ze zijn niet in staat de een met woorden open te stellen voor de ander. De personages zijn het spiegelbeeld van de moeilijkheid van onze samenleving met betrekking tot interpersoonlijke relaties. Een onbereikbaarheid die hier tot de uiterste grenzen wordt doorgevoerd. Alle personages wisselen tijdens de film maar een paar woorden met elkaar, dialogen zijn bijna afwezig, en wanneer er enkele woorden worden gesproken, worden ze...' Het verhaal, de openbaring van de gevoelens van de personages, wordt ontwikkeld (briljant idee!) door de muzikale uitweidingen, die ogenschijnlijk niets betekenen, die de film sprankelen. Het verloop van de sentimentele gebeurtenis, en het drama van de vrouwelijke hoofdpersoon, leiden ons naar een schitterend einde, zwaar symbolisch. Een totaal andere film dan gewoonlijk, een slim besef van een getalenteerde regisseur. P.S. Vergeef me mijn slechte grammatica!
This movie, one of the best I've ever seen, talks about incommunicability. It does it plunging ourselves in a livid Taipei, stained in cold colors, where the rain falls incessantly; a DAMP world. It does it displaying us the story of two persons living in this world, a man and a woman. a coincidence, or the fate,links their existences, but they're not able to open one to the other with words. Characters are the mirror of the difficulty of our society concerning interpersonal relationships. An incommunicability that here is taken to the extreme limits. all the characters exchange only a few words during the movie, dialogues are nearly absent, and when some words are spoken they're often weak and empty, far away from describing people's real feelings. So, the progression of the story, the revelation of character's feelings is developed (brilliant idea!) by the musical digressions, only apparently meaningless, that speckle the movie. The proceeding of the sentimental event, and the drama of female protagonist, lead us to a splendid ending, heavily symbolic. A movie totally different from the usual, a clever realization by a great-talented director. PS. Forgive me for my bad grammar!!