Laat ik beginnen met te zeggen dat ik dol ben op het boek en dol ben op de A&E-miniserie. Ik hoopte ook dol te worden op deze film, en ik was absoluut bereid hem een redelijke mate van artistieke vrijheid te gunnen bij het interpreteren en verkorten van het feitelijke verhaal. Maar deze film lijkt nauwelijks op het oorspronkelijke boek. Als 'de namen alleen maar waren veranderd om de onschuldigen te beschermen', zou ik mogelijkerwijs hebben genoten van de film als eenvoudig een onderhoudend, zij het onnauwkeurig, periodiek werkstuk.<br />Helaas, als je de naam 'Mr. Darcy' toevoegt aan een personage dat emotioneel en zwak is, de naam 'Elizabeth Bennett' aan een roekeloze, snibbige, vaak betraande wildebras geeft die zich niets aantrekt van de regels van de maatschappij, en er 'Mr. Het idee dat de regisseur ooit het oorspronkelijke verhaal van Jane Austen had gelezen, werd door een onnozele hals met grote ogen volledig de kop ingedrukt.<br />Er zijn een paar werkelijk schitterende momenten in deze film <0xE2><0x80><0x93> misschien wel 10 minuten in totaal <0xE2><0x80><0x93> die werkelijk voortreffelijk zijn. Charlottes verklaring waarom ze het aanzoek van meneer Collins heeft aangenomen, begint prachtig. Ze is 27 jaar (in die tijd bijna de leeftijd van een hopeloze oude vrijster), ze wordt een last voor haar familie en ze is niet romantisch. Ze wil alleen maar 'een comfortabel huis'. Maar de prachtige dialoog wordt verpest als ze snottert: 'Veroordeel me niet, Elizabeth. Waag het niet me te veroordelen!' en in tranen wegrent. Later zie je Charlotte voor lady Catherine de Bourgh in de bres springen, wat helemaal niet paste bij haar karakter, zoals beschreven in het boek.<br />Een ander goed moment is wanneer Darcy Elizabeth bij hem thuis betrapt terwijl ze met haar oom en tante door de omgeving toert. Het was goed gedaan in de A&E-serie, maar de filmversie met Keira Knightley gaf het publiek een scherp gevoel van hoe vernederend dat moment voor Elizabeth moet zijn geweest. Heel mooi.<br />De afloop illustreerde ook een mate van genegenheid tussen Elizabeth en Darcy die in de miniserie niet zo duidelijk naar voren kwam. Ik waardeerde die scène echt, gewoon omdat ik graag een happy end zie in plaats van alleen maar te weten dat het heeft plaatsgevonden. Maar al met al maakte deze film een einde aan de subtiliteit die zo integraal deel uitmaakte van Austens Pride and Prejudice. De personages spreken in een schokkende combinatie van Austens dialogen, woordelijk en met moderne uitdrukkingen en uitdrukkingen. In deze versie wordt informatie die alleen in het oorspronkelijke werk werd genoemd of gesuggereerd, schaamteloos weergegeven. Ja, tijd was een probleem. Het is maar een korte film, blablabla. Maar het is belachelijk om een complex, prachtig boek te veranderen in een oppervlakkig liefdesverhaal.<br />Sommigen hebben gezegd dat ze genoten hebben van het moment waarop Darcy Elizabeth voor het eerst ziet, omdat het zo duidelijk een geval is van 'liefde op het eerste gezicht'. Een van de beste aspecten van het boek is dat Elizabeth niet verondersteld wordt een traditionele schoonheid te zijn, en Darcy gaat van haar houden om haar geestigheid en levendigheid... hij houdt letterlijk 'van haar om haar geest'.<br />Deze versie had ook een moment (tijdens Darcy's eerste aanzoek) waarop de twee woedend tegen elkaar schreeuwen, terwijl ze zich dichter naar elkaar toe buigen... en nog dichter... en elkaar bijna kussen... maar ze stappen plotseling van elkaar weg. Bah! Wat een triest cliché. Ze zijn boos en walgen van elkaar, maar voelen zich zo tot elkaar aangetrokken dat het er niet toe doet dat ze elkaar (op dat moment) niet eens mogen. Belachelijk! De karakters waren allemaal zo anders dan die in het boek werden beschreven, dat het eigenlijk een ander verhaal was. Meneer Bennet was stug, Elizabeth gedroeg zich gewoonlijk net zo dwaas als haar jongere zusjes, Charlotte was emotioneel, enigszins onintelligent en wanhopig op zoek naar een eigen huis - in tegenstelling tot de intelligente, lichtelijk intrigerende vrouw met een overvloed aan gezond verstand die in het boek wordt beschreven. De relatie tussen Jane en Elizabeth is louter oppervlakkig, in plaats van de diepgewortelde liefde en bewondering die ze verondersteld worden voor elkaar te hebben.<br />Dit alles had ik kunnen accepteren als slechts slechte interpretaties van het boek, maar ik weigerde dat te accepteren, naast de vele, vele historische onnauwkeurigheden. Juffrouw Bingley liep nauwelijks gekleed rond (haar jurk leek op wat de anderen als strak ondergoed zouden dragen). Elizabeth liep met loshangend haar naar Netherfield en mocht overal overheen vliegen. Op een ochtend zat het gezin te luieren, hoewel de ochtenden geacht werden gereserveerd te zijn voor bezoekjes aan kennissen (of bezoekjes aan je eigen huis). Elizabeth liep blootsvoets in haar nachtjapon naar buiten. En in een werkelijk ontstellende scène liep Bingley Janes slaapkamer binnen en praatte met haar (en klonk als een idioot) toen ze ziek was.<br />De meeste mensen zouden het gevoel hebben dat dit onbelangrijke punten waren, maar ik wilde gewoon a) een historisch accurate film, of b) een accurate weergave van de personages in het boek. De regisseur/schrijver/wie dan ook offerde nauwkeurigheid, subtiliteit en een goed verhaal op voor een afgezaagd verhaal over liefde op het eerste gezicht. Ik geef toe dat degenen die het boek niet hebben gelezen of niet bekend zijn met de sociale conventies van deze tijd deze film heel goed zouden kunnen waarderen, en daar is niets mis mee. Ik kon gewoon mijn verlangen om een film te zien waar meer bij kwam kijken dan alleen maar twee knappe gezichten niet onderdrukken.
Let me begin by saying that I adore the book and loved the A&E miniseries. I was hoping to love this film, and I was absolutely willing to allow it a moderate degree of artistic license in interpreting and abbreviating the actual story. However, this film scarcely resembles the original book. If only "the names had been changed to protect the innocent," I would have possibly enjoyed the movie as simply an entertaining, if inaccurate, period piece.<br /><br />Unfortunately, putting the name "Mr. Darcy" on a character who is emotional and weak, giving the name "Elizabeth Bennett" to a reckless, snippy, often teary-eyed hoyden who cares nothing for the rules of society, and making "Mr. Bingley" a wide-eyed dimwit absolutely destroyed the idea that the director had ever read Jane Austen's original story. <br /><br />There are some really stellar moments in this movie -- perhaps a total of 10 minutes are truly excellent. Charlotte's explanation of why she accepted Mr. Collins' proposal begins beautifully. She is 27 years old (quite near the hopeless-spinster age in those times), she is becoming a burden on her family, and she is not romantic. She only wants "a comfortable home." However, the beautiful dialogue is ruined when she blubbers, "Don't you judge me, Elizabeth. Don't you dare judge me!" and runs off in tears. Later, you see Charlotte kowtow to Lady Catherine de Bourgh, which was not at all in her character as described in the book. <br /><br />Another good moment is when Darcy catches Elizabeth in his home while she is touring the area with her aunt and uncle. It was well done in the A&E series, but the film version with Keira Knightley made the audience feel acutely how very humiliating that moment must have been for Elizabeth. Very nice.<br /><br />The ending also illustrated a level of affection between Elizabeth and Darcy that was not shown as obviously in the miniseries. I actually appreciated that scene, simply because I like to see a happy ending, rather than just know that it took place. <br /><br />Altogether, though, this movie eliminated the subtlety that was such an integral part of Austen's Pride and Prejudice. The characters speak in a jarring combination of Austen's dialogue verbatim and modern phrases and colloquialisms. Information that was only alluded to or suggested in the original work is blatantly stated in this version. Yes, time was a concern. It's only a short movie, yada yada. But turning a complex, beautiful book into a superficial love story is ridiculous. <br /><br />Some have commented that they loved the moment when Darcy first sees Elizabeth, because it is so obviously a case of "love at first sight." Love at first sight? Huh? One of the best aspects of the book is that Elizabeth is not supposed to be a traditional beauty, and Darcy comes to love her for her wit and liveliness ... he literally "loves her for her mind." <br /><br />This version also had a moment (during Darcy's first proposal) when the two are yelling furiously at each other, while leaning closer ... and closer ... and almost kissing ... but they suddenly step apart. Ugh! What a sad cliché. They're angry and disgusted with each other, but so attracted that it doesn't matter that (at the time) they don't even like each other? Ridiculous! <br /><br />The characterizations were all so far removed from those described in the book that it really was like a different story. Mr. Bennet was dour, Elizabeth usually acted just as silly as her younger sisters, Charlotte was emotional, somewhat unintelligent and desperate for a home of her own -- unlike the intelligent, slightly scheming woman with an abundance of common sense who is portrayed in the novel. Jane and Elizabeth's relationship is merely topical, instead of the deep-rooted love and admiration they are supposed to have for each other. <br /><br />All this I could have accepted as merely poor interpretations of the novel, but I refused to accept all that in addition to the many, many historical inaccuracies. Miss Bingley walked around scarcely clothed (her dress looked like what the others would wear as tight undergarments). Elizabeth walked to Netherfield with her hair down and allowed to fly all over. The family lazed about one morning, though mornings were supposed to be reserved for calling on acquaintances (or being called on at your own home). Elizabeth walked outside barefoot in her nightgown. And in a really appalling scene, Bingley walked into Jane's bedroom and conversed with her (and sounded like an idiot) when she was ill. <br /><br />Most people would feel these are minor points, but I simply wanted either A.) an historically accurate film, or B.)an accurate representation of the characters in the novel. <br /><br />The director/writer/whoever sacrificed accuracy, subtlety and a good story for a trite tale of love at first sight. I can concede that those who have not read the book or who are not familiar with the social conventions of the time could very easily like this movie, and there is nothing wrong with that. I simply couldn't overcome my desire to see a film that involved more than just two pretty faces.