Jammer van de Monkees. Mensen beschuldigden hen er altijd van dat ze nep waren (wat ze ook waren) of dat ze niets meer waren dan een Amerikaanse kopie van de Beatles (Weer, wat ze ook waren), maar voor de kinderen uit die tijd waren ze echt, waren ze belangrijk, waren ze legitiem. Discussies over wie beter was dan The Monkees of The Beatles waren heel gewoon op schoolpleinen, maar de critici, nou ja, die geloofden er nooit echt in. Ondanks het feit dat ze een paar heel pakkende, klassieke popsongs hadden opgenomen, kregen de Monkes niet veel respect voor hun albums. Helaas werd hun enige film aan een soortgelijk lot overgelaten, ondanks het feit dat het de beste bandfilm ooit is. Het was beter en ik weet zeker dat veel kinderen '8 Mile' beter vonden, maar geen van deze films was zo gewaagd en inventief als 'Head' en dat is waarschijnlijk de reden waarom het mislukte.<br />Als Head een rechtstreeks A- tot B-verhaal had verteld, zou dat de jonge fans van de bands misschien hebben aangesproken, maar door de boel op te blazen en de gelegenheid te benutten om hun eigen imago te bespotten, saboteerden ze de film met hun fans. Kun je je voorstellen hoe Eminem zich naar de camera keerde en in feite zei hoe triest het was dat hij de beste verkoper was in een genre waarin maar 5 procent van de acts blank is? Als je je dat kunt voorstellen, dan heb je er ook een idee van hoe vermetel het van de Monseigneur was om te zingen: 'Hé, Hé, wij zijn de Monseigneur'. 'Jullie weten dat wij graag behagen. Een gefabriceerd beeld, zonder filosofie.' Als je een film hebt waarin Frank Zappa tegen Davy zegt dat hij zich minder op het dansen moet richten, en meer op de muziek, dan is het duidelijk dat er veel meer aan de hand is dan je had verwacht.<br />Het verhaal, wat er is, gaat over de jongens die hun manager proberen te ontvluchten, die hen op een gegeven moment dwingt om roos te spelen in een reclamespotje, maar elke keer dat ze weglopen belanden ze in een doos. Ik denk dat je geen Fellini hoeft te zijn om de symboliek van dat stukje te begrijpen. Er volgen een paar leuke komediefragmenten met Davy als een bokser die zijn viool moet opgeven om mee te doen aan de grote wedstrijd en Peter die weigert een ijsje weg te gooien dat hij niet wil omdat er hongerige kinderen zijn dus het is verkeerd om voedsel te verspillen maar het echte verkoopargument van deze film is de muziek en die is een van de beste die de band ooit heeft opgenomen. Zelfs als je afknapt op het verhaal, kun je achteroverleunen en van geweldige muziek genieten. Een film die begint en eindigt met een poging van Mickey om zelfmoord te plegen door van een brug te springen (aan het eind volgt de band hem) zal nooit een klassieker worden, maar als je een fan bent van de band of van de experimentele film uit die tijd, dan zul je van deze film genieten.
Pity the Monkees. People always accused them of being manufactured (which they were) or being nothing more than a American knock-off of the Beatles (Again, which they were) but to the kids of the time they were real, they were important, they were legitimate. Discussions about who were better The Monkees or The Beatles were common on school yards but the critics, well they never quite bought into it. Despite recording some very catchy, classic pop tunes, the Monkess did not receive much respect for their albums. Sadly a similar fate was met by their one movie vehicle despite the fact that it stands as the best band film ever. Beatle fans may argue that "Hard Days Night" was better and I am sure that many of the kids think "8 Mile" was superior but none of these films were as daring and inventive as "Head" and that is probably why it failed.<br /><br />If Head had told a direct A to B type story perhaps it would have appealed to the bands young fans but by pushing the envelope and using the movie opportunity to mock their own image they really sabotaged the film with their fans. Could you imagine Eminem turning to the camera and actually talking about how sad it is that he is the best selling guy in a genre in which only 5% (and I am being generous) of the acts are white. If you can picture that than you have an idea how daring it was for the Monkess to sing "Hey, Hey we are the Monkees. You know we like to please. A manufactured image, with no philosophy". When you have a film in which Frank Zappa tells Davy that he should focus less on the dancing, and more on the music its clear that there is a lot more going on then you expected.<br /><br />The story, what there is, concerns the boys trying to flee their manager, who at one point forces them to play dandruff in a commercial, but every time they run away they end up inside a box. I don't think you need to be Fellini to figure out the symbolism of that bit. Some neat little comedy bits follow with Davy as a boxer who has to give up playing the violin to take a dive in the big match and Peter refusing to throw away a ice cream cone he does not want because there are starving children so its wrong to waste food but the real selling point to this film is the music and its some of the best the band ever recorded. Even if you are put off by the story, you can sit back and enjoy some terrific music.<br /><br />Any film that begins and ends with Mickey attempting suicide by jumping off a bridge (at the end the band follows him) is never going to be a mainstream classic but if you are a fan of either the band or experimental cinema of the era than you will enjoy this film.