De korzelige journaliste Holly Hunter produceert onderzoeksreportages voor een grote nieuwszender. Ze is een buitenbeentje met een grote mond, verbluffend goed in haar werk en weinig tijd voor romantische relaties. Dan komen William Hurt en Albert Brooks in beeld, twee mannen die wedijveren om haar liefde.<br />Brooks is een oude schooljournalist die Holly aanbidt omdat ze alles vertegenwoordigt wat goed is aan de journalistiek. Ze geloven allebei dat de media bestaan om de goden te beproeven, het publiek op te voeden en te vechten voor de waarheid. Als kinderen van de jaren zestig belichamen ze de hippiewaarden. Ze verdedigen het welzijn van het publiek. Ridders die dapper strijden met pen en camera.<br />William Hurt daarentegen is een veel ingewikkelder personage. In het begin is hij onbeholpen, onhandig en geringschattend over zichzelf, maar gaandeweg ontpopt hij zich als een sexy, manipulatieve, hoogopgeleide man, die goed is in het beklimmen van de bedrijfsladder. In tegenstelling tot Holly en Brooks symboliseert hij de moderne mediawaarden: nieuws als spektakel, journalistiek als amusement, nieuwspresentator als beroemdheid, waarheid als onderwerp voor de redactie. We willen hem en zijn kortstondige junkfoodjournalistiek verachten, maar dat lukt ons gewoon niet. Hij speelt het spel volgens zijn eigen regels. Veroordelen we hem omdat hij geen morele ruggengraat heeft? Veroordelen we het spel? Kan het spel bestaan als de regels niet worden gehoorzaamd? Hoe hebben die regels zich ontwikkeld?<br />Dit is niet het 'Netwerk' van Lumet en Chayefsky, en dus neemt de film nooit de moeite om deze vragen te beantwoorden of aan de orde te stellen. Tevreden dat het allemaal op het niveau van een lichte komedie blijft, eindigt het ermee dat Hurt wordt gepromoveerd naar de Londense afdeling en Brooks wordt overgeplaatst naar een piepklein gemeenschapsnetwerk. Holly, die beide mannen heeft afgewezen, blijft tussen hen in zitten. Dit laatste bastion van media-onkreukbaarheid herinnert deze pittige verslaggeefster aan haar wortels, rouwt om het verlies van Brooks en waarschuwt zichzelf dat ze op haar hoede moet zijn voor de toekomstige William Hurts.<br />Het is een leuk einde, maar vergeleken met 'Netwerk' lijkt de film ronduit banaal. Chayefsky's visie is er een waarin de wereldwijde media, ondanks hun alomtegenwoordigheid, minder zinvolle informatie bieden. Hij voorziet een wereld waarin de globalisering gehomogeniseerde culturen heeft opgeleverd, informatie onderworpen is geworden aan corporatisme en een handvol mediamonopolies het internationale nieuws beheerst. Dit is een wereld waarin de waarheid onderhevig is aan aandeelhoudersvergaderingen en economische belangen. Een wereld waarin kijkcijfers de inhoud bepalen en opiniepeilingen topverhalen dicteren.<br />Misschien is dat de reden waarom 'Broadcast News', dat snakt naar de gloriedagen van de journalistiek, op zo'n bitterzoete manier eindigt. Het weet wat de toekomst in petto heeft. Het is in 1987 gemaakt en leeft het al minstens tien jaar.<br />Maar tegenwoordig, in het digitale tijdperk, is het nog erger. Door fusies en overnames is er nog maar een heel klein aantal grote bedrijven over die het communicatielandschap domineren. Daarmee is het hypercommercialisme van de inhoud, de barrière tussen de creatieve/editoriale kant en de commerciële kant, zo goed als ingestort. Vandaag de dag kan iedereen zijn eigen blog of website beginnen, maar dat zijn zaken van graswortels. Naarmate het communicatiebereik van het individu toeneemt (door technologische vooruitgang <0xE2><0x80><0x93> e-mail, internet, elektriciteit, luchtpost et cetera) neemt de omvang van de wereld van het individu ook toe. Hij moet zijn stem zowel verder als luider projecteren en vergeefs strijden tegen die oorverdovende witte ruis, de onophoudelijke verbale ruis van de wereldgemeenschap.<br />Dus uiteindelijk heb je twee dingen nodig volgens de democratische theorie. Ten eerste heb je een rigoureuze opkomst nodig van mensen die aan de macht zijn en mensen die aan de macht willen zijn, zowel in de particuliere als in de publieke sector. Ten tweede heb je een breed scala aan welingelichte meningen nodig over alle belangrijke kwesties van die dag. In een democratische samenleving zou het mediasysteem als geheel zo'n soort cultuur moeten voortbrengen. Helaas werkt de structuur die we momenteel in het mondiale systeem hebben, rechtstreeks in tegen de behoeften van democratische journalistiek en een democratische samenleving.<br /><0x3E> Dit is lichtgewicht materiaal, maar een geestig scenario, een paar grappige momenten en een korte cameo van Jack Nicholson tillen het uit boven de meeste andere films over journalistiek. Interessant is dat het, in tegenstelling tot de meeste films over de media, nooit satire wordt en de dingen in plaats daarvan afschildert als een rechtlijnige liefdesdriehoek.<br /><0x3E> Een bezichtiging waard.
Spunky journalist Holly Hunter produces investigative news reports for a major news network. She's a motor-mouthed maverick, dazzlingly good at her job and with little time for romantic relationships. Enter William Hurt and Albert Brooks, two men who vie for her love.<br /><br />Brooks is an old school journalist who adores Holly because she represents everything good about journalism. They both believe that the media exists to test the Gods, educate the public and fight for truth. Children of the sixties, they embody hippie values. They're defenders of the public good. Knights who fight valiantly with pen and camera.<br /><br />William Hurt, in contrast, is a far more complex character. Initially awkward, clumsy and self-depreciating, he gradually reveals himself to be a sexy and manipulative high achiever, skilled at climbing the corporate ladder. Unlike Holly and Brooks, he's symbolic of modern media values: news as spectacle, journalism as entertainment, news anchor as celebrity, truth as subject to editing board. We want to despise him and his blip-time junk food journalism, but we just can't quite manage it. He's playing the game by its own rules. Do we condemn him for lacking a moral backbone? Do we condemn the game? Can the game exist if its rules are disobeyed? How have these rules evolved? <br /><br />This isn't Lumet's and Chayefsky's "Network", and so the film never bothers to answer or raise these questions. Content to keep things on the level of light comedy, it ends with Hurt being promoted to London Division and Brooks being booted to a tiny community network. Holly, having rejected both men, remains caught between them. The last bastion of media integrity, this spunky reporter remembers her roots, mourns the loss of Brooks and warns herself to be on the guard of future William Hurts.<br /><br />It's a cute ending, but compared to "Network" the film seems positively trite. Chayefsky's vision is one in which global media, despite its ubiquity, offers less meaningful information. He foresees a world in which globalisation has homogenized cultures, information has become subject to corporatisation and a handful of media monopolies control all international news. This is a world in which the truth is subject to shareholder meetings and economic interests. A world in which viewer ratings determine content and opinion polls dictate top stories. <br /><br />Perhaps this is why "Broadcast News", which longs for the glory days of journalism, ends on such a bittersweet note. It knows what the future holds. Made in 1987, its been living it for at least a decade.<br /><br />But today, in the digital age, things are even worse. Mergers and acquisitions have left a very small number of massive firms dominating the communication landscape. With this has come the hyper-commercialism of content, the barrier between the creative/editorial side and the commercial side all but collapsed. Today everyone might be able to start their own blog or website, but these are grass roots affairs. As the communication reach of the individual increases (due to technological progress - email, internet, electricity, air mail etc) the size of the individual's world increases likewise. He must project his voice both further and louder, futilely battling that deafening white noise, the incessant verbal static that is the global community.<br /><br />So ultimately you need two things according to democratic theory. Firstly, you need a rigorous coming of people in power and people who want to be in power, both in the private and public sector. Secondly, you need a wide range of informed opinions on all important issues of the day. In a democratic society the media system as a whole should produce this sort of culture. Unfortunately, the structure we currently have in the global system works directly against the needs of democratic journalism and a democratic society. <br /><br />8/10  This is lightweight stuff, but a witty script, some funny moments and a brief cameo by Jack Nicholson, elevate it above most other films about journalism. Interestingly, unlike most films about the media, it never dips into satire, and instead plays things as a straight love triangle.<br /><br />Worth one viewing.