Ik ben nooit een grote Larry Clark-fan geweest, maar op de een of andere manier ben ik naar bijna al zijn films gesleept. Ik hou van onafhankelijke films, en ik ben opgegroeid met punkrock, en ik wil graag zeggen dat deze film voor beide publieken teleurstellend is. Niet in alle punkliedjes zit 'Oi!' in het refrein, zoals in deze specifieke film.<br />Maar het echte probleem met deze film is dat hij om het kwartier van stemming verandert en geen enkele samenhang vertoont. Clark heeft de kost verdiend door te doen alsof zijn gedramatiseerde verhalen zijn 'zoals kinderen echt zijn', en als zodanig mag hij van jou tien minuten durende scènes van stomme dialogen maken die nergens heen gaan, want dat is het probleem.' Maar als hij een belachelijke doodsscène filmt (je kunt er zoveel maken als je wilt, behalve de openingsscène), zijn de overdreven gestileerde pogingen tot wat naar ik aanneem zwarte humor moet voorstellen volkomen uit de context gerukt, belachelijk gefilmd (in de meeste gevallen veel erger dan een studentenfilm) en absoluut bespottelijk in termen van het verhaal. John Cassavettes en 'Date Movie' gaan slecht samen, omdat de uitstapjes naar de laatste stijl je uit elke vorm van werkelijkheid halen om je eraan te herinneren dat je naar een film kijkt <0xE2><0x80><0x93> een heel, heel slechte film bovendien.
I've never been a big Larry Clark fan, but somehow, I've been dragged to almost every single one of his movies. Now, I like independent films, and I grew up very much into punk rock, and I'd like to say that this film is disappointing to both audiences. Not every punk song incorporates "Oi!" into its choruses, as they do in this particular film.<br /><br />But the real problem with this film is that it switches moods every fifteen minutes or so and lacks any kind of cohesion. Clark has made his living pretending that his fictionalized stories are "how kids really are," and as such, you'll allow him ten minute scenes of stupid dialog that go nowhere, because that's the cinema verite feel he's going for. However, when he shoots a ridiculous death scene (pick any of them, save for the opening drive-by), the over-stylized attempts at what I assume is intended to be black humor are completely out of context, ridiculously shot (in most cases, far worse than a student film) and absolutely ludicrous in terms of the story. John Cassavettes and "Date Movie" make poor bedfellows, as the forays into the latter style take you out of any kind of reality to remind you that you're watching a movie - a really, really bad one at that.