Ik zag dit voor het eerst toen het in de bioscoop werd vertoond. Hoewel ik toen pas 13 was, was ik een enthousiast lezer van science-fictionverhalen over 'harde wetenschap'. De technische blunders van de film staan in mijn geheugen gegrift.<br />Sommigen van de hiernavolgers hebben misschien een belangrijke fout gemaakt.<br />Zelfs als kind wist ik al dat de premisse belachelijk is. De raket vertrekt voor een maanmissie, in een kosmos waar de zwaartekracht altijd een effect heeft op de bemanning (hoewel losse voorwerpen blijven drijven alsof er geen zwaartekracht is) en daarom werd de 'cabine' (het gebied met de bedieningsorganen, of hoe ze het ook noemden) gyrostabolisch gemaakt om de 'correcte' oriëntatie te handhaven (dus als ze landden, waarom landden ze dan niet op hun hoofd? en waar, althans in de nabije ruimte van de aarde, de raketmotoren voortdurend moesten draaien - met stuwstof die zonder oxidator verbrandde. Als de motoren ermee ophielden, stopte de raket _dood_ in de ruimte en kon hij pas weer aan de gang komen als een doctoraal chemicus had vastgesteld dat hij een beetje oxidator nodig had. Deze keer herinnerde de raket zich dat hij vaart had, en het volgende dat onze helden weten is dat ze in de buurt van Mars zijn (zelfs een nerd van dertien wist dat zo'n minimum-energiereis meer dan 200 dagen in beslag zou nemen).<br />Ze landen, merken dat de lucht in te ademen is (hoewel de wetenschappelijke gegevens op dat moment aantoonden dat de druk, zelfs als de atmosfeer zuivere zuurstof was, te laag zou zijn om er iets aan te hebben). Ze besluiten buiten het schip hun kamp op te slaan en zelfs een kampvuur aan te leggen. Ze komen gewapend, hoewel ze zogenaamd naar de Maan zouden gaan, waar ze geen vuurwapens nodig zouden hebben.<br />Ze zien een ingestorte beschaving, komen marsmannetjes tegen die er net zo uitzien als mensen, ontwikkelen een anti-kernoorlogsfilosofie, en degenen die het overleven proberen terug te gaan naar de thuisplaneet en sterven bij die poging door een botsing met de Aarde! Om dat te doen zou zo'n lange omlooptijd nodig zijn dat ze lang voor ze hun bestemming bereikten van honger zouden zijn gestorven.<br />De film die eraan voorafging, _Destination Moon_, maakte zeer effectief gebruik van de echte wetenschap (ook al vergat hun "reddingsactie" met de zuurstoftank het moment waarop ze uit de tank stapten). Deze film toonde de treurige onwetendheid van zelfs de meest elementaire wetenschap. Alleen de meest technologisch analfabete mensen zouden hem als een sciencefictionfilm moeten beschouwen: hij staat op één lijn met de oude Flash Gordon-series, waarin hun raketschepen opstegen van hun buik en in spiralen omhoogklommen, en waarvan de motoren altijd aanstonden.<br />Het verhaal over deze film vond ik banaal, en ik kan dit alleen aanbevelen als een film die aan studenten wordt getoond om hen technische blunders te laten oppikken.
I first saw this when it came out in the theater. Though only 13 at the time, I was an avid reader of "hard science" science fiction stories. The technical gaffes of the film are burned into my memory.<br /><br />Some of the following may have significant spoilers.<br /><br />Even as a youngster, I knew the premise is silly. The rocket takes off for a lunar mission, in a cosmos where there is always a gravitational effect on the crew (though loose objects float as in zero gravity) and because of that, the "cabin" (the area with the controls, whatever they called it) was gyrostabalized to maintain the "correct" orientation (so that when they landed, why didn't they land standing on their heads?) and where, at least in near-earth space, the rocket engines had to be running continually -- with propellant combusting away without an oxidizer. When the engines quit, the rocket stopped _dead_ in space, and couldn't start going until a PhD chemist determined it needed at a little oxidizer. This time, the rocket recalled it had momentum, and the next thing our heroes know they're near Mars (even a 13-year-old nerd knew such a minimum-energy trip would take over 200 days).<br /><br />They land, find the air was breathable (though at the time scientific data revealed that the pressure, even if the atmosphere were pure oxygen, would be too low to do any good). They decide to camp outside the ship, and even build a campfire. They come armed, even though they were supposedly going to the Moon, where firearms wouldn't be needed.<br /><br />They get a sight of a collapsed civilization, encounter stray martians who look just like people, develop an anti nuclear war philosophy, and those who survive try to get back to the home planet, and die in the attempt by crashing on the Earth! To do that would require such a long orbital period, they'd have died of starvation long before approaching their destination.<br /><br />The film it preceded, Destination Moon, used real science most effectively (even though their "rescue" with the Oxygen Tank forgot about the moment arm from the tank's center of gravity to the output nozzle). This film showed woeful ignorance of even the most basic science. Only the most technologically illiterate should think of it as a science fiction film: it's on a par with the old Flash Gordon serials where their rocketships took off from their bellies and climbed in spirals, and whose engines were always on.<br /><br />The story on this one I considered banal, and I can recommend this only as a film to be shown to students for them to pick out technical gaffes.