Laat ik beginnen met te zeggen dat ik me niet kan herinneren dat ik tijdens deze komedie ook maar één keer heb gelachen. Vanaf de openingsscène laat onze hoofdpersoon Solo (Giovanni Ribisi) zien dat hij een egocentrische, zwakke en neurotische loser is die totaal niet in staat is de kleinste verantwoordelijkheden aan te kunnen, zoals het bijhouden van een kasboek, zich aan zijn woord houden of een samenhangende gedachte vormen. Ik denk dat we geacht worden ons aangetrokken te voelen tot zijn broze kwetsbaarheid en hem aan te moedigen door te gaan met het proces van zich een weg te klauwen uit een diepe depressie. Ik denk dat we geacht worden met hem mee te voelen als hij door een reeks tegenslagen strompelt die ogenschijnlijk veroorzaakt worden door het feit dat hij een hond heeft gekocht, maar in werkelijkheid veroorzaakt worden door zijn eigen verachtelijke karakter. Op geen enkel punt kreeg ik ook maar de geringste aanwijzing dat Solo ooit een goed karakter had gehad, wat verontrustend duidelijk werd toen hij een paar dagen lang zijn hond niet te eten gaf. Geen greintje menselijkheid of een sprankje geweten gaf me de hoop dat hij ooit zou beseffen dat zijn leven zo verschrikkelijk ellendig is omdat hij een egocentrisch, zelfmedelijdend stuk vreten is. Ik kreeg geen enkele band met deze figuur. Het leek hem niets te kunnen schelen, en mij dus ook niet. Eigenlijk wilde ik dat hij op een gegeven moment zijn knieschijven zou breken.<br />De hond was geen personage in de film. Het was gewoon een rekwisiet dat je in een opwelling kon gebruiken, verwaarlozen, verachten, misbruiken, begeren en weggooien. Dus wees gewaarschuwd. Ook al was 'hond'. Deze film is geen romantische komedie voor hondenliefhebbers.<br />De rol van Scott Caan is amusant en geloofwaardig als de oversekste beste vriend/slaaf. Don Cheadle is oprecht en magnetisch <0xE2><0x80><0x93> ik wil altijd meer van hem op het witte doek zien. Mena Suvari was verrukkelijk afstotelijk. De rol van Lynn Collins, een'stripper met een hart', was goed geacteerd, maar het personage was tegelijkertijd absurd en clichématig, om nog maar te zwijgen van het feit dat er geen enkele chemie was tussen haar en Ribisi.<br />Romantisch? Niet echt. Flauw? Als jij het zegt.
Let me start by saying I don't recall laughing once during this comedy. From the opening scene, our protagonist Solo (Giovanni Ribisi) shows himself to be a self-absorbed, feeble, and neurotic loser completely unable to cope with the smallest responsibilities such as balancing a checkbook, keeping his word, or forming a coherent thought. I guess we're supposed to be drawn to his fragile vulnerability and cheer him on through the process of clawing his way out of a deep depression. I guess we're supposed to sympathize as he stumbles through a series of misadventures seemingly triggered by his purchase of a dog, but in reality brought on by his own contemptible nature. I didn't get the slightest hint at any point that Solo ever possessed any redeeming character, which became disturbingly apparent when he failed to feed his dog for a few days. No spark of humanity or glimmer of conscience gave me hope that he would ever realize his life is so utterly miserable because he's a self- absorbed, self-pitying lowlife. I didn't develop any connection with this character. He didn't seem to care, and so neither did I. I actually wanted him to get his kneecaps busted at one point.<br /><br />The dog was not a character in the film. It was simply a prop to be used, neglected, scorned, abused, coveted and disposed of on a whim. So be warned. Even though "dog" is in the title, this film is not a romantic comedy for dog lovers.<br /><br />Scott Caan's role is amusing and believable as the oversexed best friend/cad. Don Cheadle is sincere and magnetic - I always want to see more of him on screen. Mena Suvari was delightfully repellent. Lynn Collins role of a "stripper with a heart" was well acted, but the character was simultaneously absurd and clichéd, not to mention there was zero chemistry between her and Ribisi.<br /><br />Romantic? Hardly. Comedy? If you say so.