De regisseur bevond zich waarschijnlijk nog in het beginstadium van zijn ontwikkeling toen hij westerns probeerde uit te voeren. Kijk eens naar de kostuums. Iedereen ziet er schoongeboend, schoongeborsteld, goed gekleed en gesoigneerd uit, alsof ze op het punt staan naar de kerk te gaan. Zelfs de paarden zien er goed verzorgd en glanzend uit. Dit is verdomme een western! Het is de bedoeling dat het er stoffig, smerig en zweterig uitziet. En dan is er nog het amateuristische gedrag van de vrouwen in deze film. Het hele stel, een stuk of tien, allemaal mooi en welgevormd, is net verkracht en weduwe geworden, maar er vloeit nauwelijks een traan. In plaats daarvan kijken ze allemaal met grote belangstelling (zo niet met regelrechte wellust) naar de zojuist gearriveerde schitterende zeven, die ze vervolgens voeden, verbinden en troosten met liefde tijdens hun gevechten met de bandieten. Dezelfde retorische kritiek gaat op voor Lee van Cleef, die redelijk goed acteert. Onze Lee, die de wet aan zijn laars lapt, heeft zojuist zijn lieve vrouw verloren. Maar Lee, hard als organische rots, toont geen enkele emotie en bevindt zich enkele dagen na het overlijden van zijn echtgenote in de armen van een sappige weduwe met wie hij, samen met haar Hoeveel dynamietexplosies er ook plaatsvinden te midden van een meute van zo'n vijftig paarden, hoeveel schoten er ook worden afgevuurd op het gepeupel dat erbovenop zit, alleen de boeven worden gedood en de knollen gaan altijd heelhuids verder. (Ik weet het... _silly moi..._ het is maar een film...). Het is niet de slechtste western die ooit is gemaakt, maar bereid je voor op een flinke gaap.
The director was probably still in his early learning stages when he tried his hand at westerns. Have a look at the outfits. Everybody looks well-scrubbed, well-brushed, well-dressed and well-ironed as though ready for church. Even the horses look well-groomed and shiny. This is a WESTERN, for crying out loud! It's supposed to look dusty, nasty and sweaty. And then there's the amateurish acting of the females in this bird. The whole lot, a dozen or so, all pretty and well-endowed, were just freshly raped and widowed, but hardly a tear flows. Instead they all look with great interest (if not downright lust) at the newly arrived magnificent seven who they subsequently feed, bandage and comfort with love during their battles with the bandits. The same directing criticism goes for Lee van Cleef, who does a reasonable good acting job. Our Lee, playing the law, just lost his dear wife. But Lee, hard as organic rock, shows no emotion whatsoever and finds himself within days of his spouse's demise in the arms of a juicy widow with whom he, together with her brood, walks off into the future. The cad. And then there's another thing that always kind of bothers me with this type of films: it doesn't matter how many dynamite-induced explosions take place in the middle of a pack of some 50 horses, never mind how many shots are being fired at the rabble on top of them, only the crooks get killed and the nags always go their way rejoicing in one piece. (I know...silly moi...it's just a movie...). It's not the worst western ever made, but prepare for some serious yawning.