Is het een moordmysterie? Is het een politieprocedure? Is het een kijkje achter de schermen in louche Franse concertzalen? Quai des Orfevres is het allemaal, maar meer dan al het andere is het een amusante komedie over ontrouw, jaloezie en liefde, gesitueerd in het Parijs van na WWII. Het is misschien verbazingwekkend dat Henri-Georges Clouzot, de regisseur van grimmige films als Le Corbeau en van spannende nagelbijters als Diabolique en The Wages of Fear, de regisseur van deze film is. Clouzot was echter een sluwe filmmaker. 'In een moordmysterie,' vertelt hij ons, 'zit een element van speelsheid. Het is nooit helemaal realistisch. Hierin deel ik de visie van Hitchcock, die zegt: "' Een moordmysterie is een stuk taart met rozijnen en gekonfijt fruit, en als je jezelf dat ontzegt, kun je net zo goed een documentaire maken."' Quai des Orfevres is een fantastische film, en het is geen documentaire.<br />Jenny Martineau (Suzy Delair) is een ambitieuze zangeres in concertzalen en souperclubs. Ze is een flirt, en ze ziet er niets verkeerds in om naast talent ook een beetje seks te gebruiken om een contract te krijgen. Haar artiestennaam is Jenny Latour. En ze houdt echt van haar man, Maurice Martineau (Bernard Blier). Martineau is een beetje een zielige zak. Hij is haar begeleider en arrangeur. Hij is een beetje kalend, een beetje mollig en ontzettend jaloers. Dan hebben we hun buurvrouw, de fotografe Dora Monnier (Simone Renant). Ze is blond, beeldschoon (denk maar aan Rita Hayworth) en heel capabel. Zij en Martineau zijn al bevriend sinds ze kinderen waren. Maar Dora denkt beslist niet alleen aan vriendschap als ze naar Jenny kijkt. Dan komt Georges Brignon (Charles Dullin), een gerimpelde, rijke, vieze oude man, die Dora vaak 'kunst'foto's laat maken van zijn jonge vrouwelijke beschermelingen die hij zelf poseert. Hij biedt Jenny een contract voor een film aan en stelt voor om bij hem thuis te gaan eten om de details te bespreken. Jenny is meer dan bereidwillig. Maurice is woedend en verbiedt het. 'Nou, ik wil mijn deel van hun poen. Ik ben helemaal voor het koningshuis!' 'Je vader was een arbeider,' schreeuwt Maurice terug. 'Nou en? Onder Lodewijk de Veertiende zou ik Madame de Pompadour zijn geweest! Ik zou hun panty's hebben opgewarmd!'<br />En nadat Brignon dood is aangetroffen met een verbrijzelde champagnefles naast zijn bloedende schedel, is Dora er om te proberen de zaken veilig te stellen voor Jenny. Maar wacht. Inspecteur Antoine krijgt de zaak. Antoine (Louis Jouvet) is een lange, vermoeide vrijgezel van middelbare leeftijd met zere voeten. Hij heeft alles al meegemaakt. Hij heeft in 'de koloniën' gediend bij het Vreemdelingenlegioen en is teruggekomen met een geadopteerde baby en malaria. Het kind is nu ongeveer acht jaar oud en Antoine is dol op hem. Een van de eerste dingen die Antoine ontdekt, is dat iemand Brignon niet alleen de hersens heeft ingeslagen met een fles, maar ook dat iemand hem in het hart heeft geschoten. Wie heeft dat gedaan? Het duurt niet lang of Jenny, Maurice en Dora verzinnen alibi's, liegen en bekennen op een gegeven moment alles. Hoe zal Antoine de moordenaar ontdekken? Zullen we de kans krijgen om een paar geweldige muzieknummers te horen die door Jenny Latour zijn gezongen? Alles wordt duidelijk, maar alleen na verloop van tijd en de vasthoudendheid van rechercheur Antoine. We blijven achter met vele soorten liefde die tot allerlei motieven leiden, van een lichte jaloezie tot verlangende blikken... en dat alles gespeeld met een aangename mengeling van Frans vermaak. <br />Clouzot neemt ons mee naar een Parijs van sjofele maar niet bedreigende buurten, naar verloederde muziekuitgevers waar voor kopers pianomuziek wordt gespeeld, naar restaurants met discrete privé-eetkamers. Maar bovenal neemt hij ons mee naar de concertzaal waar Jenny Latour vaak optreedt. We zien Jenny zingen, met stelletjes op de stoelen en alleenstaande mannen met jassen en hoeden in de staanplaatsen. En iedereen rookt. Het eerste derde deel van de film speelt zich grotendeels in dit milieu af. Met Jenny die zingt over 'Haar petite tra-la-la, haar sweet tra-la-la'. We volgen haar van het uitproberen van het nummer bij de publishers tot een repetitie tot een gewaagde voorstelling met Jenny in een hoed met veren, een korset, kousen met jarretels en niet veel meer.<br />Delair, Blier en Renant doen allemaal geweldig werk, maar Louis Jouvet houdt alles bij elkaar. Hij was een geweldige acteur die een hekel had aan films maken. Het toneel was zijn wereld, en hij nam alleen films op als hij de regisseur mocht en geld verdiende om zijn toneelwerk te financieren. Jouvet was lang met een lang gezicht en brede jukbeenderen. Hij was niet knap op de conventionele manier, maar hij had wat nodig is om een scène te domineren. Om te zien hoe goed hij komedie kan spelen, moet je naar _Drole de Drame_ kijken. Hij is een fascinerend acteur. Op een gegeven moment zegt hij: 'Ik mag u wel, juffrouw Dora Monnier.' 'Ik?' vraagt ze.
Is it a murder mystery? Is it a police procedural? Is it a back-stage look at seedy French music halls? Quai des Orfevres is all of these, but more than anything else it's an amusing comedy of infidelity, jealousy and love, set in post-WWII Paris. It may be surprising that Henri- Georges Clouzot, the director of such grim films as Le Corbeau or such suspenseful nail- biters as Diabolique and The Wages of Fear, is the director of this one. Clouzot, however, was a shrewd film-maker. "In a murder mystery," he tells us, 'there's an element of playfulness. It's never totally realistic. In this I share Hitchcock's view, which says, 'A murder mystery is a slice of cake with raisins and candied fruit, and if you deny yourself this, you might as well film a documentary.'" Quai des Orfevres is a wonderful film, and it's no documentary. <br /><br />Jenny Martineau (Suzy Delair) is an ambitious singer at music halls and supper clubs. She's a flirt, she's sees nothing too wrong with using a bit of sex as well as talent to get a contract. Her stage name is Jenny Latour. And she really loves her husband, Maurice Martineau (Bernard Blier). Martineau is something of a sad sack. He's her accompanist and arranger. He's a bit balding, a bit chubby and jealous to a fault. Then we have their neighbor, the photographer Dora Monnier (Simone Renant). She's blond, gorgeous (think of Rita Hayworth) and capable. She and Martineau have been friends since they were children together. Dora, however, is definitely not thinking just of friendship when she looks at Jenny. Then comes along Georges Brignon (Charles Dullin), a wizened, rich and dirty old man, who often has Dora take "art" photographs of his young female proteges whom he poses himself. He offers a contract for a film to Jenny, and suggests a dinner at his home to discuss the details. Jenny is more than willing. Maurice is furious and forbids it. Jenny shouts right back at him, "You're jealous of the rich! Well, I want my share of their dough. I'm all for royalty!" "You're dad was a laborer," Maurice shouts back. "So what? Under Louis XV, I'd have been Madame de Pompadour! I'd have heated up their tights!" <br /><br />And after Brignon is found dead with a smashed champagne bottle next to his bleeding skull, there's Dora to try to make things safe for Jenny. But wait. Inspector Antoine gets the case. Antoine (Louis Jouvet) is a tall, tired, middle-aged bachelor with sore feet. He has seen it all. He served in "the colonies" with the Foreign Legion and returned with an adopted baby and malaria. The child is now about eight-years old and Antoine dotes on him. One of the first things Antoine discovers is not only did someone brain Brignon with a bottle, someone shot him in the heart. Who did it? Before long Jenny, Maurice and Dora all are making up alibis, lying and, at one or another point, confessing. How will Antoine discover the murderer? Will we have a chance to see some great music hall songs sung by Jenny Latour? Everything becomes clear, but only with time and Detective Antoine's persistence. We are left with many kinds of love leading to all kinds of motives, from hair-trigger jealousy to longing glances...and all played with a nice mixture of Gallic amusement. <br /><br />Clouzot takes us to a Paris of seedy but not threatening neighborhoods, to downtrodden music publishers where tunes are played on the piano for buyers, to restaurants with discrete private dining rooms. Most of all, he takes us to the music hall where Jenny Latour often performs. We can see Jenny as she sings, with couples in the seats and single men wearing their coats and hats in standing room. And everyone smokes. The first third of the film, in fact, takes place largely in this milieu. With Jenny singing about "Her petite tra-la-la, her sweet tra-la-la," we follow her from trying out the song at the publishers to a rehearsal to a saucy performance with Jenny in a feathered hat, a corset, gartered stockings and not much else. <br /><br />Delair, Blier and Renant all do wonderful jobs, but it Louis Jouvet who holds everything together. He was a marvelous actor who disliked making films. The stage was his world, and he took on films only if he happened to like the director and to make money to finance his stage work. Jouvet was tall with a long face and broad cheekbones. He was not conventionally handsome but he had what it takes to dominate a scene. For a look at how skillfully he could play comedy, watch him in Drole de Drame. He's a fascinating actor. At one point he says, "I've taken a liking to you, Miss Dora Monnier." "Me?" she asks. "Yes. Because you and I are two of a kind. When it comes to women, we'll never have a chance." Jouvet brings all kinds of nuances to that line, from rueful regret to a gentle amusement.