Alfred Hitchcock heeft veel briljante thrillers gemaakt, en veel daarvan zijn na verloop van tijd bejubeld als een van de beste films aller tijden. Een van de films die de neiging heeft enigszins verloren te gaan onder de _Vertigo_ en de _Psycho_, is deze film: Strangers on a Train, de boeiendste film die Hitchcock ooit heeft gemaakt. Het verhaal gaat over Guy Haines, een tennisspeler en een man die binnenkort gaat trouwen met de dochter van de senator, als hij tenminste van zijn huidige vrouw kan scheiden. Op een dag, op weg naar zijn vrouw, ontmoet hij de geestelijk labiele Bruno Anthony aan boord van een trein en raakt hij al snel betrokken bij een moordcomplot dat hij noch kan tegenhouden, noch kan afkappen; een complot dat hem uiteindelijk het leven kan kosten.<br />Het gesprek aan boord van de trein tussen Bruno en Guy is een van de meest intrigerende en meest bedachte van alle films aller tijden. Stel dat twee mensen een moord 'ruilen', waardoor ze alle verdenking van de misdaad van zich afwerpen en hun motief irrelevant wordt? Zou dit echt de perfecte moord kunnen zijn? Wat deze film des te beangstigender maakt, is dat de gebeurtenissen waar Guy in meegaat, iedereen kunnen overkomen, een normaal, alledaags mens. 'Ik zou me graag van hem ontdoen, dus wat maakt het uit als je aan boord van een trein een krankzinnige man tegenkomt die jou vermoordt en je vervolgens dwingt hem te vermoorden? De kans dat zoiets gebeurt is niet groot, maar het idee dat iedereen een moordenaar zou kunnen zijn, vormt de kern van de boodschap van Vreemden in een trein; en in deze situatie zou iedereen het kunnen zijn.<br />'<br />Is er een acteur op aarde die het personage van Bruno Anthony beter zou kunnen spelen dan Robert Walker? De man is gewoon voor die rol geboren. Hij weet precies de juiste stemming voor zijn personage te vinden en voert elke scène uit waar hij in meespeelt. Het personage van Bruno is een gek, maar hij is het.' Robert Walker is geen krankzinnige; hij is een berekenende, achterbakse man, en Robert Walker maakt het personage geloofwaardig. Zijn optreden is buitengewoon kwaadaardig, en toch onderkoeld genoeg om het personage stevig binnen de grenzen van de werkelijkheid te houden. Jammer genoeg stierf Robert Walker slechts een jaar na de vertoning van Strangers on a Train, en ik geloof dat dat een groot verlies is voor de filmwereld. Niemand in de cast blinkt zo goed als Walker, maar zijn medester Farley Granger is de moeite van het vermelden waard. Granger maakt nooit veel indruk, maar zijn optreden is goed genoeg en hij houdt stand tegen Walker. Ook opmerkelijk aan zijn optreden is dat hij zijn personage als een heel normaal mens afschildert; en zo hoort het ook. Ruth Roman wordt de vrouw van Guy. Ze komt niet echt genoeg in de film voor om een blijvende indruk te maken, maar ze maakt er het beste van. De dochter van Alfred Hitchcock, Patricia, speelt de laatste rol van de vier centrale rollen als Barbara, de zus van Guys verloofde. Ze is in deze rol gepast lieftallig, en ze heeft de neiging veel van de scènes waarin ze speelt te stelen.<br />De regie van Alfred Hitchcock is altijd subliem, en dat is in deze film dan ook het geval. Er is in het bijzonder één opname waarop te zien is hoe de moord in de film wordt gepleegd in de weerspiegeling van een zonnebril. Dit is een absoluut briljante opname, die een geweldige sfeer voor de scène creëert. Hitchcocks regie is voortdurend somber, en past heel goed bij de stijl van de film noir. De climax van de film is zowel spectaculair als opwindend, en ik denk niet dat iemand anders dan Hitchcock het klaargespeeld zou hebben met het geweldige effect dat het in deze film werd vertoond. Het is echt overdreven, en buiten de beurt van de rest van de film; maar het werkt. Er is een reden waarom Hitchcock vaak wordt genoemd als de grootste regisseur aller tijden, en de reden daarvoor is dat hij niet alleen het script gebruikt om de film te vertellen.' Het verhaal van Strangers on a Train is een van de beste thrillers die ooit zijn gemaakt. Het verhaal is zowel intrigerend als geestig, en zal elke filmfan in verrukking brengen. Een meesterwerk.
Alfred Hitchcock has made many brilliant thrillers, and many of them have gone on to be hailed as some of the greatest films of all time. One film that tends to get somewhat lost under the Vertigo's and the Psycho's is this film; Strangers on a Train, the most compelling film that Hitchcock ever made. The story follows Guy Haines, a tennis player and a man soon to be wed to the Senator's daughter, if he can get a divorce from his current wife. One day, on the way to see his wife, he meets the mentally unstable Bruno Anthony aboard a train and soon gets drawn into a murder plot that he can neither stop nor stall; and one that could ultimately cost him his life.<br /><br />The conversation aboard the train between Bruno and Guy is one of the cinema's most intriguing and thought provoking of all time. What if two people "swapped" murders, thus resolving themselves of all suspicion of the crime, and rendering their motive irrelevant? Could this truly be the perfect murder? What makes this film all the more frightening is that the events that Guy is lead into could happen to any, normal everyday person. Everyone has someone they'd like to get rid of, so what if you met an insane man aboard a train that does your murder for you and then forces you to do his? The chances of it happening are unlikely, but it's the idea that anyone could be a murderer that is central to the message of Strangers on a Train; and in this situation, anyone could. <br /><br />Is there any actor on earth that could have portrayed the character of Bruno Anthony any better than Robert Walker? The man was simply born for the part. He manages to capture just the right mood for his character and absolutely commands every scene he is in. The character of Bruno is a madman, but he's not a lunatic; he's a calculating, conniving human being and Robert Walker makes the character believable. His performance is extremely malevolent, and yet understated enough to keep the character firmly within the realms of reality. Unfortunately, Robert Walker died just one year after the release of Strangers on a Train, and I believe that is a great loss to cinema. Nobody in the cast shines as much as Walker does, but worth mentioning is his co-star Farley Granger. Granger never really impresses that much, but his performance is good enough and he holds his own against Walker. Also notable about his performance is that he portrays his character as a very normal person; and that is how it should be. Ruth Roman is Guy's wife to be. She isn't really in the film enough to make a lasting impression, but she makes the best of what she has. Alfred Hitchcock's daughter, Patricia, takes the final role of the four central roles as Barbara, the sister of Guy's fiancé. She is suitably lovely in this role, and she tends to steal a lot of the scenes that she is in.<br /><br />Alfred Hitchcock's direction is always sublime, and it is very much so in this film. There is one shot in particular, that sees the murder of the film being committed in the reflection of a pair of sunglasses. This is an absolutely brilliant shot, and one that creates a great atmosphere for the scene. Hitchcock's direction is moody throughout, and very much complies with the film noir style. The climax to the film is both spectacular and exciting, and I don't think that anyone but Hitchcock could have pulled it off to the great effect that it was shown in this film. It's truly overblown, and out of turn from the rest of the movie; but it works. There is a reason that Hitchcock is often cited as the greatest director of all time, and the reason for that is that he doesn't only use the script to tell the film's story, but he also uses to camera to do so as well. Strangers on a Train is one of the greatest thrillers ever made. Its story is both intriguing and thought provoking, and is sure to delight any fan of cinema. A masterpiece.