Laten we de zwakke plek meteen uit de weg ruimen <0xE2><0x80><0x93> de film had veel langer moeten duren. Ray Charles was een briljante, fascinerende man die een complex, uitdagend leven leidde. Het was gewoonweg onmogelijk om dat allemaal <0xE2><0x80><0x93> of zelfs maar een klein beetje <0xE2><0x80><0x93> in een standaardfilm van normale lengte te proppen. Daarom hebben de makers van deze film een bewonderenswaardige (en ik weet zeker dat het een marteling was) poging gedaan om een film te maken die niet het hele verhaal vertelde, maar toch een representatieve selectie van de man en zijn muziek naar voren wist te brengen. De sterke punten van Ray Charles waren door de hele film heen te zien, en zijn zwakheden werden niet versterkt of met suiker bedekt. We hadden kunnen wensen dat we nog een uur hadden gehad om zijn leven na 1980 te reconstrueren, maar ik neem aan dat dat de film tot een eerbetoon zou hebben gemaakt, en hoewel het ook de afsluiting had kunnen zijn van een aantal dingen die aan het eind bleven hangen, was het alles bij elkaar toch beter zo.<br />En nu de grote vraag: wat zijn de criteria voor een Oscar? Mijn vrouw en ik hebben in onze jaren talloze films gezien, maar we waren het er onmiddellijk over eens dat we nog nooit een film hadden gezien die zo goed was als die van Jamie Foxx. De scheidslijn tussen acteur en personage was niet vervaagd <0xE2><0x80><0x93> eerder volledig verdwenen. We hadden al veel over de hype gehoord voordat we de film zagen, maar dit was griezelig. Foxx WAS Ray Charles. Je keek niet naar de film met het gevoel dat je Foxx een uitmuntende prestatie zag leveren in het spelen van Ray Charles <0xE2><0x80><0x93> je keek ernaar in de overtuiging of het begrip dat je naar Ray Charles zelf keek. Ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen. We waren volledig van de kaart. Ik geef toe dat we dit jaar niet alle andere voorstellingen voor een Oscar hebben gezien, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Foxx heeft dit naar een heel ander niveau getild, een niveau waar we nooit eerder getuige van zijn geweest en dat we waarschijnlijk nooit meer zullen zien. We hebben nog nooit meegemaakt dat iemand die een rol speelde zo volledig en overtuigend de geportretteerde werd. We groeten u, meneer Foxx. We begrijpen dat het toekennen van een Oscar te maken heeft met veel meer dan alleen de prestatie, maar of u nu wint of niet, we willen dat u weet dat u iets hebt gedaan wat op zich al een prestatie is en dat u enorm trots zou moeten zijn op uw ongeëvenaarde prestatie.<br />P.S. De muziek was van nature geweldig. Ik merkte tegen mijn vrouw op dat als er één moment in de geschiedenis van de muziek is waarvan ik graag getuige had willen zijn, het het begin zou zijn geweest (in Kansas City, nietwaar?) van _What'd I say_? De film deed het fantastisch <0xE2><0x80><0x93> ik wou alleen dat ik erbij had kunnen zijn!
Let's get the flaw out of the way right off the top - the movie should have been much longer. Ray Charles was a brilliant, fascinating man who lead a complex, challenging life. There was simply no way to fit it all - or even touch on it all - in a standard length movie. Given that, the makers of this film did an admirable (and I'm sure quite agonizing) job of putting together a film that could not tell the whole story yet managed to set forth a representative sampling of the man and his music. Ray Charles' strengths were evident throughout the film and his weaknesses were neither amplified nor sugar-coated. We could have wished for another hour chronicling his life after 1980, but I suppose that would have tended to turn the film into an homage and, while it would have also allowed for the resolution of several things that were left hanging at the end, on balance I guess it was better as presented.<br /><br />Now for the big question: what are the criteria for an Oscar? The wife and I have seen untold numbers of films in our years, but we immediately agreed that we have never seen a performance the equal of Jamie Foxx's. The line between actor and character was not blurred - but rather it disappeared completely. We had heard much of the hype before seeing the movie, but this was uncanny. Foxx WAS Ray Charles. You didn't watch the movie with the feeling that you were watching Foxx do an outstanding job of portraying Ray Charles - you watched it somehow believing or understanding that you were watching Ray Charles himself. I don't know how else to put it. We were completely blown away. I'll admit that we haven't seen all of the other performances up for an Oscar this year, but that really doesn't matter. Foxx took this to a whole nuther level, one which we've never witnessed before and doubt that we may ever see again. I can think of no other movie I've ever seen in which a person playing a part so completely and convincingly became the person portrayed. We salute you, Mr. Foxx. We understand that the awarding of an Oscar has to do with much more than the performance, but whether or not you win, we want you to know that you have done something that is in a class absolutely by itself and you should take enormous pride in your unparalleled achievement.<br /><br />P.S. The music was naturally great. I remarked to the wife that if there is one moment in the history of music to which I wish I could have been witness, it would have been the genesis (in Kansas City, wasn't it?) of What'd I Say? The film did a wonderful job with it - just wish I could've been there!