Jennifer Montgomery's 'Art for Teachers of Children' is een verbluffend, verontrustend meesterwerk. Montgomery's korrelige camerawerk en cinematografie in combinatie met de briljante, ongeëmotioneerde voorstellingen die ze van haar spelers oproept, versterken het schokkende, rauwe realisme van dit autobiografische verhaal over de verleiding van de veertienjarige Jennifer om haar getrouwde onderwijzeres te verleiden. De scènes tussen de verbazingwekkend griezelige actrice die Jennifer speelt (Caitlin Grace McDonnell) en Jennifers moeder (echt ingesproken door Ruth Montgomery) aan de telefoon zijn een van de intrigerendste en krachtigste die ik ooit op film heb gezien. De les die ik hier uiteindelijk heb geleerd? 'Niets is gevaarlijker dan een saaie man die slechte kunst creëert.' Nou, ik zou dit opmerkelijke stuk 'Kunst' ten zeerste aanbevelen voor iedereen die geïnteresseerd is in onafhankelijke cinema die tot nadenken stemt.
Jennifer Montgomery's "Art for Teachers of Children" is a stunning, disturbing masterpiece. Montgomery's gritty camerawork and cinematography coupled with the brilliantly unemotional performances she evokes from her cast heighten the sense of shocking, raw realism in this autobiographical story of a 14-year-old Jennifer's seduction of her married boarding-school guidance counselor. The scenes between the amazingly uncanny actress playing Jennifer (Caitlin Grace McDonnell) and Jennifer's mother (actually voiced by Ruth Montgomery) on the phone are some of the most intriguing and powerful I've ever seen captured on film. The lesson ultimately learned here? "There's nothing more dangerous than a boring man who creates bad art." Well, I would highly recommend this remarkable piece of "Art" for anyone interested in thought-provoking independent cinema.