De grootste tragedie die de mens te wachten staat, is dat hij, die zo vaak van het goddelijke kan genieten, genoegen neemt met het banale. Uit dit feit komt zoveel grote tragedie naar voren. _Dood in Venetië_ is een van de zeer weinige films met het geduld en de dapperheid om dit feit rechtstreeks aan te pakken. De film confronteert het menselijk oog met schoonheid en inspiratie in hun twee meest onvermijdelijke menselijke vormen: zelfontkenning en verval. Ongetwijfeld is dit de grootste film die geen merkbare invloed heeft op de bioscoop. Zijn strenge, verfijnde uiterlijk, galmende geluid, mengsel van niet-ondertitelde talen en hoogst uitdagende thema's zijn onmogelijk na te bootsen: evenzeer een toeval van zijn bijzondere productie als van de visie van de regisseur. De centrale rol, tegelijkertijd stijf, opgewonden en kwetsbaar in het aangezicht van expressie en decadentie, accentueert Bogarde alsof hij misschien niet de beste Britse acteur van zijn generatie is, maar zeker wel de avontuurlijkste. In staat om sympathie te behouden als zijn verlangens hem overmeesteren en interessant ondanks de eindeloze close-ups en de Mahler-score boven hem. Niet iets voor een vrijdagavond met je vriendin, maar zeker oké als je de grenzen van de menselijke geestelijke beperking wilt verkennen.
The greatest tragedy man faces is that, capable so often of the divine he settles for the banal.From this fact does so much great tragedy emerge. Death in Venice is one of very few films with the patience and bravery to tackle this fact head-on.It confronts the human eye with beauty and inspiration in their two most inevitable human forms-self denial and decay. Undoubtedly this is the greatest film to have no discernable influence on mainstream cinema. Its austerely refined look, echoey sound, mixture of unsubtitled languages, and highly challenging themes being impossible to copy: as much an accident of its peculiar production as of the vision of its director. The central performance, at once rigid, aroused, and vulnerable in the face of expression and decadence highlights Bogarde as if not the best British actor of his generation then certainly the most adventurous. Able to hold on to sympathy as his desires take him over and interesting despite the endless close-ups and Mahler score playing above him Not one for a Friday night with your girlfriend but certainly OK if you want to explore the limits of human spiritual limitation.