De klaagzang en de bijna ondraaglijke melancholie van Amalia Rodriques' muziek gaan naar een plek in de ziel die alleen door muziek kan worden opgewekt. In haar stem en magische aanwezigheid ligt de verfijnde kwelling van de Fado, een kunstvorm waarvan ik me niet bewust was tot ik deze film zag.<br />Voor mij ligt het succes van deze prachtig en met veel liefde gemaakte documentaire in het feit dat de filmmaker de verleiding om te redigeren weerstaat en ons eenvoudigweg toestaat deel te hebben aan het magnetisme en de elegante passie van deze icoon. Er lijkt een onvermijdelijke afwisseling te bestaan tussen de Portugese Fado en de Amerikaanse Blues.<br />Documentair filmen op zijn best brengt ons naar een tot dan toe onbekende werkelijkheid, en na deze glimp te hebben mogen opvangen, zijn we getransformeerd. <br /><br />Abrigado sr.
The lament and almost unbearable melancholy of Amalia Rodriques' music goes to a place in the soul that only music can stir. In her voice and magical presence, lies the exquisite agony of the Fado, an art form of which I was unaware until seeing this film.<br /><br />For me, the success of this beautifully and lovingly crafted documentary lies in the fact that the filmmaker resists the temptation to editorialize and simply allows us to share in the magnetism and elegant passion of this icon. There seems to be an inevitable corrolation between the Portuguese Fado and American Blues.<br /><br />Documentary filmmaking at its best, transports us to a previously unknown reality. and having been allowed this glimpse, we are transformed.<br /><br />Abrigado, Sr.de Almeida