Op welk moment wordt een film zo slecht dat hij goed is? Duisterjagers is een meeslepend voorbeeld van cinematografie, en alleen al daarom verdient de film een prijs.<br />De plot draait om de aloude strijd tussen hemel en hel voor de niet-opgeëiste zielen van de onlangs gestorvenen. In het geval van Donkerjagers manifesteren de vertegenwoordigers van goed en kwaad zich verschillend als een kudde katten, een figuur met een kap over zijn hoofd en een gezicht vol flakkerende vlammen, vergelijkbaar met een elektrische kolenkachel, een Philip Marlowe-achtige figuur met een bijzonder slechte manicure en een vrouwelijke psycholoog die op een dag vrij lijkt te hebben van Kwik-Save. De hoofdrolspelers wedijveren om de ziel van een pas overleden leraar, die het grootste deel van de film over een mistig veld rent en op een bizarre manier in een hondenkennel springt in een poging zijn achtervolgers te ontlopen.<br />De plot is dunner dan een boterham voor een dieet, zonder karakterontwikkeling of pogingen om spanning op te bouwen. Het acteerwerk is lachwekkend, vergelijkbaar met een schooltoneelstuk <0xE2><0x80><0x93> hoewel dat een belediging zou zijn voor veel scholen. En de dialoog... o, wat deed dat pijn aan mijn zij! Nu de niet-opgeëiste zielen van de doden door de vlammende demon worden beschreven als 'de ongewenste augurken van het leven', vraag je je af of de hel echt een McDonald's is. Maar is is bizar meeslepend, je merkt dat je alleen maar kijkt om te zien hoe erg het kan worden <0xE2><0x80><0x93> als het iets meer dan 80 minuten duurt, is het de tijd die je besteedt aan het onbedoelde gegiechel waard.
At what point does a film become so bad it's good? Compelling in it's awfulness, Darkhunters stands out as a shining example of c**p cinematography and for that alone, probably deserves some kind of award.<br /><br />The plot revolves around the age old battle of Heaven and Hell for the unclaimed souls of the recently dead. In the case of Darkhunters, the representatives of good and evil manifest themselves variously as a herd of cats, a hooded Grim Reaper figure with a face of flickering flames similar to a coal effect electric fire, a Philip Marlowe-a-like with a seriously bad manicure and a female psychologist who appears to be on day-release from Kwik-Save.<br /><br />The protagonists are competing for the soul of a newly dead teacher who spends most of the film running around a foggy field and bizarrely, a boarding kennels in an attempt to evade his pursuers.<br /><br />The plot is spread thinner than a dieter's sandwich with no character development or attempt to build suspense. The acting is laughable, comparable to a school play - although that would be an insult to many educational establishments. And the dialogue .......... oh, how my sides ached! With the unclaimed souls of the dead being described as "life's unwanted gherkins" by the flame-glow demon, you wonder whether Hell really is a McDonalds.<br /><br />But is is bizarrely compelling, you find yourself watching just to see how bad it can get - at just over 80 minutes, it's worth the time spent for the unintentional giggles.