Als je de Oscars van 1992 nog eens overdoet, zou deze film genomineerd kunnen worden, of zelfs winnen. Hij was zo goed in het vastleggen van zijn tijd en twee culturen dat hij thuishoort in Amerikaanse en Japanse tijdcapsules. Als je wilt weten hoe het was om toen hier of daar te leven, dan zal deze film je dat laten zien. Als Amerikaan zul je het gevoel hebben dat je een lange Japanse vakantie meemaakt, en aan het eind van de film zul je een onverzettelijke Dragons-fan zijn, omdat je de Japanse traditie en cultuur in hun honkbal accepteert, net zoals wij dat hebben gedaan met onze cultuur in ons eigen spel.<br />Jack Elliot (Tom Selleck) is een ingezakte, bejaarde Detroit Tigers-speler. De manager van de Dragons rekruteert Jack als het laatste stukje van de puzzel, en we zitten opgescheept met iets wat op een honkbalveld Gung Ho had kunnen zijn, maar in plaats daarvan veel meer was.<br />De casting was uitstekend: Selleck bewees dat hij met een goed script en een personage dat bij hem past, een film net zo goed kan maken als zijn tv-show, en de Japanse cast was net zo goed, tot en met de heer Takagi van Die Hard als de imagebewuste eigenaar. De andere acteurs, onder wie de vrouw die de rol van de geliefde speelt (ook de dochter van de manager), zijn sterk en onafhankelijk, maar tegelijkertijd geloven ze in Japanse tradities, boven wat haar is opgedrongen. Ze is een gepaste en steunende vriendin voor Jack. Zelfs haar vader zegt nooit dat ze hem niet moet zien, hij heeft bijna medelijden met Jack om wat hij van haar moet verdragen, en is een beetje opgelucht dat hij in elk geval de man kent van wie ze heeft gekozen om van te houden.<br />De honkbalscènes zijn geweldig, enorm gesterkt door een van tevoren beroemde Dennis Haysbert als een andere Amerikaanse ex-patriot en Jacks westerse mentor. De gebruikelijke vis-uit-het-waterelementen zijn er, en je kunt bijna voelen hoe je samen met Jack strompelt om in een land te passen dat dat niet doet. Een van de grappigste scènes doet zich voor als Jack, met een tijdschrift in zijn hand, zijn manager vertelt dat hij heeft gehoord over de traditie in Japan waar je dronken kunt worden en je baas de les kunt lezen, en dat die traditie niet tegen je gebruikt kan worden, en dat hij dat recht heel geestig uitbuit. De intriges en subplots worden aan het eind keurig bij elkaar gehouden, maar niet al te netjes, en niets eindigt onrealistisch.<br />Het is misplaatst om dit een komedie te noemen: het is een puur komedie-drama, of zelfs een drama met humor. De plot gaat te diep om het af te doen als een lichtgewicht film van een acteur van zijn niveau. De situaties waren amusant, maar op hun plaats tegen een veel serieuzere, diepgaande en nauwkeurig gedetailleerde achtergrond die resulteert in een van de beste films die ik ooit heb gezien. De honkbalbioscoop kan wedijveren met _For Love of the Game_, voor realisme.<br />Sommigen zeggen dat de film over honkbal gaat, of over Japan, maar het lijkt meer dan wat ook over de werkplek te gaan, en hoe mensen op hun werk komen van totaal verschillende origine, met verschillende agenda's, en op de een of andere manier hun verschillen opzij moeten zetten voor het bedrijf, of het team. Een waarlijk grote film die zich nooit voor zichzelf had hoeven te verontschuldigen zoals in de bioscoop.
Redo the Oscars from 1992, and this film might get nominated, or even win. It was SO good at capturing its era and dual cultures that it belongs in American and Japanese time capsules. If you wanted to know what living here or there was like back then, this film will show you. As an American, you'll feel like you tagged along for an extended Japanese vacation, and by the end of the film, you'll be a die-hard Dragons fan, as you accept the injection of Japanese tradition and culture into their baseball, much as we have done with our culture in our own game.<br /><br />Jack Elliot (Tom Selleck) is a slumping, aging Detroit Tigers' slugger who is traded to the Dragons, perennial runners-up to the dynastic Yomuri Giants, Japan's answer to the Yankees. The Giants are admired for their success, yet that success also has everyone wanting to surpass them, something which is rarely done. The Dragons' manager recruits Jack as the final piece of the pennant-winning puzzle, and we're left with what could have been Gung Ho on a baseball field, but instead was much more.<br /><br />The casting was outstanding: Selleck proved that with a good script and a character that suits him, he can carry a film as well as he did his television show, and the Japanese cast was equally good, down to Mr. Takagi from Die Hard back as the image-conscious owner. The other actors, including the one who plays the love interest (also the manager's daughter), strong and independent yet simultaneously a believer in Japanese traditions, beyond what was forced on her. She is a proper and supportive girlfriend for Jack. Even her father never tells her not to see him, almost sympathizing with Jack for what he endures from her, and a bit relieved he at least knows the man she has chosen to love.<br /><br />The baseball scenes are great, bolstered immensely by a pre-fame Dennis Haysbert as another American ex-patriate and Jack's western mentor. The usual fish-out-of-water elements are there, and you can almost feel yourself stumbling right along with Jack to fit into a country that doesn't speak our language, and doesn't practice our ways, yet copies everything we do, including our national pastime. one of the funnier scenes occurs when Jack, clutching a magazine, informs his manager that he has learned of the tradition in Japan where you can get drunk and tell off your boss, and it can't be used against you, and exercises that right very humorously. The plots and subplots are tied up neatly at the end, but not too neatly, and nothing concludes unrealistically.<br /><br />To call this a comedy is misguided: it's a pure comedy-drama, or even a drama with good humor. The plot is too deep to dismiss it the way it was by critics as an actor out of his league trying to carry a lightweight film. The situations were amusing, but in their place against a far more serious, profound, and precisely detailed backdrop that results in one of the best films I've ever seen. The baseball cinematography rivals that of For Love Of The Game, for realism.<br /><br />Some say the film is about baseball, or about Japan, but more than anything it seems to be about the workplace, and how people arrive at work from totally different origins, with different agendas, and somehow have to put their differences aside for the good of the company, or the team.<br /><br />A truly great film that never should have had to apologize for itself the way it did when it was in theaters.