In 1904 worden een rijke Amerikaanse vrouw en haar twee kinderen in Tanger ontvoerd door Berbers, moordlustige woestijnpiraten die de Marokkaanse regering verachten en daardoor 'de Amerikaanse pest' ontvoeren, wat de aandacht trekt van de Amerikaanse president Theodore Roosevelt. Een curieus historisch epos is niet zozeer een groots avontuur als wel een merkwaardige, enigszins uitputtende terugkeer naar de woestijn-sjeikfilms uit de jaren veertig van de twintigste eeuw (met hier en daar een stukje 'The King and I' ertussendoor). Sean Connery en Candice Bergen zouden de gesluierde, besnorde, bloeddorstige leider en zijn snibbige, hooghartige gevangene kunnen spelen in twee totaal verschillende films (geen van beide schijnt te weten hoe ver ze kunnen gaan met de kamp-elementen van hun personages en hun dialogen, en beide lijken zonder uitzondering geen goede richting te hebben). De verschillende (anonieme) moorden en onthoofdingen die zich voordoen, zijn willekeurig: we kennen geen van de slachtoffers en de grote actiescènes worden wazige, luidruchtige montages van met zand overgoten geweld te paard. De pluspunten: een veelbejubelde muziekplaat van Jerry Goldsmith (met een Oscar-nominatie, maar een loser vergeleken met John Williams' 'Jaws'), uitstekende locatie- en filmopnamen.
In 1904 Tangier, a wealthy American woman and her two children are kidnapped by Berbers, murderous desert pirates who scorn the Moroccan government and, by doing so, kidnap "American pestilence", which attracts the attention of U.S. President Theodore Roosevelt. Fictitious historical epic is less a grand adventure than it is a peculiar, somewhat exhaustive throwback to the desert-sheik films of the 1940s (with a bit of "The King and I" interjected, besides). Portraying the cloaked, mustachioed, bloodthirsty leader and his snippy, haughty captive, Sean Connery and Candice Bergen could be acting in two entirely different movies (neither one seems to know how far to carry the camp-elements of their characters and dialogue, and both seem singularly without proper direction). The various (and anonymous) slashings and beheadings which occur are arbitrary: we don't know any of these victims, and the big action scenes become blurry, noisy montages of sand-swept violence on horseback. The pluses: a much-lauded music score by Jerry Goldsmith (Oscar-nominated, but a loser to John Williams' "Jaws"), fine location shooting and cinematography. *1/2 from ****