Velen van ons vinden kunst alleen aangenaam als het meesterwerk zelf iets diep in ons raakt. Dat wil zeggen, de voltooide creatie kan alleen aanvaard en gewaardeerd worden als we er op de een of andere manier persoonlijk bij betrokken kunnen raken. Het was winter, hier in Australië in 1992, toen ik Batman Returns in de bioscopen had gezien en ik erdoor werd gegrepen. Allebei 'ik'. Ik werd geacht tot een ideaal, een norm te behoren, maar tegelijkertijd leefde ik een ander leven. Tim Burton was de eerste filmproducent die zei dat het oké was als een komische film duister was en die toegaf dat duisternis ons allemaal kan overkomen. Na Tim Burtons interpretaties van Batman stroomden veel andere duistere striphelden en antihelden de bioscopen binnen. Tientallen jaren lang had de folklore in stripboeken verhaald van vriendelijke, sympathieke helden met een flitsend knappe glimlach en magische superkrachten die door de lucht vlogen, sterke webben van hun polsen sponnen, rode laarzen droegen en de kracht van een locomotief hadden. Maar wat gebeurt er als je pas tien jaar oud bent en je je ouders voor je ogen koelbloedig ziet executeren? Dan knap je. Ergens in je psyche breekt je jonge, tedere, psychologische band. De enige manier waarop je dat verdriet en die pijn kunt verwerken, is door een andere persoonlijkheid te creëren. Je doet een belofte. Je andere ik zal sterker zijn, alle woede in toom houden, alle woede gebruiken om de onschuld van je ouders te wreken op die misdadiger, die misdadigers, welke misdadiger dan ook. Dit is het leven gezien door de ogen van Bruce Wayne. Beide paren. De wereld die hij ziet is donker, somber en koud. Hoewel hij door de straten patrouilleert en de mensen hem voorbij horen rijden, rennen ze niet naar hem toe om zijn handtekening te vragen. Hij is hun Redder, niet de winnaar van een persoonlijkheidswedstrijd. Batman Returns gaat over verliezers. Batman blijft voor de zoveelste keer met Kerstmis 'het enige eenzame beest in de stad'. Bruce Wayne krijgt nooit de kans om de verachtelijke Max Shreck wettig te arresteren. De Penguin krijgt nooit de kans om zijn verdriet over het feit dat hij door zijn ouders is afgedankt op de inwoners van Gotham los te laten, en Selina Kyle is voor altijd verloren omdat ze geestelijk gefragmenteerd en getraumatiseerd is. En de held krijgt het meisje <0xE2><0x80><0x93> of de kat <0xE2><0x80><0x93> niet te pakken. Deze film duikt in het verlangen van ons allemaal om ergens bij te willen horen, een thuis te hebben, zoals uitgedrukt door Bruce Wayne en Oswald Cobblepot. De film roept bij ons allemaal de behoefte op om gehoord te worden, gerespecteerd en niet genegeerd, zoals Selina Kyle, Oswald en natuurlijk Bruce Wayne graag zouden zien. Maar soms worden we op de een of andere manier allemaal onderdrukt, krijgen we te horen dat we een ideaal zijn, dat we ons naar een bepaalde norm moeten gedragen. Dat wil zeggen, tot het eindelijk misgaat. De enige hoop blijft aan het eind van de film, als we Catwoman naar de nachtelijke hemel zien opstijgen. Maar wat er ook mag gebeuren, we moeten allemaal alle mannen en vrouwen een goede afloop wensen. Wat mij betreft, ik kan niet zeggen dat ik een punt zal bereiken waarop ik geloof dat mijn probleem met dualiteit is opgelost. Maar dat is oké. We hebben allemaal een duistere kant. Batman Returns is niet alleen de beste Batman-film, het is echt een uitmuntend meesterwerk van verhalen vertellen.
Many of us find art agreeable only when the masterpiece itself touches something deep inside us. That is, the completed creation can only be accepted and appreciated if we can somehow personally relate to it. It was winter, here in Australia 1992 when I had seen Batman Returns at the cinemas and it blew me away. Both "me's". I was supposed to belong to an ideal, a standard, but at the same time I was living another life. Tim Burton was the first film maker to say its OK for a comic movie to be dark and to confess that darkness can happen to us all. After Tim Burton's Batman interpretations, many other dark comic book heroes and anti-heroes flooded the cinemas. Comic book folklore for decades had told of friendly, likable heroes with dashingly handsome smiles and magical superpowers who fly in the sky, and spun powerful webs from their wrists and wore red boots and had the strength of a locomotive. But what happens when you are only ten years old and you see your parents coldly executed in front of your very eyes? You snap. Somewhere in your psyche,your young tender psychological make up breaks apart. The only way such pain and hurt can be managed is to create an alternate persona.You make a promise. Your other self will be stronger, harness all the anger all the rage to use whatever means available to avenge the innocence of your parents onto that criminal, those criminals, any criminal. This is life seen through Bruce Wayne's eyes. Both pairs. The world he sees is dark, gloomy, and cold. Although he patrols the streets and people hear him cruise by, they don't rush out to get his autograph. He is their Saviour, not the winner of a personality contest. Batman Returns is about losers. Batman, for yet another Christmas, remains "the only lonely man beast in town". Bruce Wayne never gets to lawfully arrest the vile Max Shreck. The Penguin never gets to unleash his pain of being discarded by his parents onto the citizens of Gotham, and Selina Kyle is forever lost to being mentally fragmented and traumatized. And the hero doesn't get the girl- or cat.This movie delves into the desire in all of us to want so desperately to belong, to have a home, as expressed by Bruce Wayne and Oswald Cobblepot.The film brings out a need in all of us to be heard, respected and not ignored as desired by Selina Kyle , Oswald and of course Bruce Wayne. But sometimes we are all suppressed in one way or another, we are told to be an ideal, to behave to a certain standard. That is until we finally snap. Only hope remains at the end of the movie as we see Catwoman rise towards the night sky. But come what may we all must wish good will towards all men and women. As for me , I cant say that I will reach a point where I will believe my problem with duality will be reconciled. But thats OK. We all have a dark side. Batman Returns is not only the best of the Batman films ,it is truly a stand out exceptionally fine masterpiece of storytelling.