Hmmmm. Ik weet niet goed wat ik hiervan moet denken. Ik bedoel, ik weet dat ik Dood Bed leuk vond, ik weet dat ik het evangelie van Dood Bed zal verspreiden onder al mijn vrienden en kennissen, en als je dit leest, wil ik je dringend aanraden om Dood Bed te zien, maar ik kan niet echt zeggen waarom. Misschien is dat het geheim van zijn charme.<br />Plot? Nou ja, min of meer. Er is een bed dat mensen opeet (en gebakken kip, appels, bloemen, koffers en alle andere dingen die in de buurt komen) door ze op te zuigen in zijn met spijsverteringsvocht gevulde matras. Te midden van zijn bijna onuitputtelijke krachten heeft Bed het vermogen om de geest van Aubrey Beardsley gevangen te houden achter een foto om de gebeurtenissen van de film te observeren en te vertellen. Vervolgens belanden verschillende mensen in Beds verlaten landhuis (Beds gewoonte om alles op te eten wat beweegt, gaf het huis een onsmakelijke reputatie) en gaan liggen om seks te hebben, of een dutje te doen, of omdat ze zich niet goed voelen, en worden opgegeten, waarbij ze soms eerst last hebben van nachtmerries. En ten slotte hebben we de explosieve laatste confrontatie tussen Beardsley, Beds moeder (je moest erbij zijn) en Bed.<br />Het lijkt nogal simpel, als ik het zo stel, hè, behalve dat van Aubrey Beardsley dan. Maar er is voortdurend iets wat niet klopt, en het verhaal lijkt slaperig van de ene scène naar de andere te glijden, zelfs als het zich te goed doet aan goedkope grappen of vreemde bloederige effecten. Stel je voor dat Bunel met Bergman de rivier is overgestoken en vervolgens in een groot vat Herschell Gordon Lewis is gaan zitten. De toon van het verhaal verschuift van horror naar sprookje, naar komedie, naar existentiële meditatie, zonder de vaart eruit te halen <0xE2><0x80><0x93> een ongelooflijke prestatie voor een lowbudgetstudentenfilm in de omgeving van Detroit.<br />Al met al een verbazingwekkende film die waarschijnlijk geen enkele recensie ooit helemaal recht kan doen. Kijk zelf maar.
Hmmmm. I'm kinda at a loss here. I mean, I know I liked Death Bed, I know I'll be spreading the gospel of Death Bed to all my friends and acquaintances, and if you're reading this, I urge you to see Death Bed, but I can't really say why. Perhaps that's the secret of its charm.<br /><br />Plot? Well, sort of. There's this bed that eats people (and fried chicken, apples, flowers, suitcases, and any other darn thing that gets near it) by sucking them inside its digestive-fluid filled mattress. Amongst its near-limitless powers, Bed has the ability to keep the spirit of Aubrey Beardsley trapped behind a picture to observe and narrate the events of the film. Various people then wind up at Bed's abandoned mansion (Bed's habit of eating anything that moves gave the place an unsavory reputation), and lay down to have sex, or take a nap, or because they don't feel well, and get eaten, sometimes having trippy dreams first. And in the end we have the explosive final confrontation between Beardsley, Bed's mom (you had to be there), and Bed.<br /><br />Seems rather straightforward, when I put it like that, doesn't it - well, except for the Aubrey Beardsley part. But something feels constantly off-kilter, and the story seems to glide sleepily from one scene to the next, even when indulging in cheap laughs or strange gore effects. Imagine Bunel crossed with Bergman, then left to soak in a big vat of Herschell Gordon Lewis. The tone of the story shifts from horror, to fairy tale, to comedy, to existential meditation, without breaking stride - an incredible achievement for a no-budget student film shot in the Detroit area.<br /><br />All in all, an astounding little film that, quite probably, no review can ever completely do justice. See it for yourself.