Het citaat hierboven zegt zo'n beetje alles over 'Slipstream'. Na het eerste halfuur had ik me uit deze film moeten terugtrekken, maar ik besloot dat ik eerlijk moest zijn en het een kans moest geven. Ik zal er niet meer naar kijken, dus als iemand zo vermetel is om me terug te bellen met het aantal clichéregels in de film, weet ik zeker dat het een record zal vestigen.<br />Een paar verder prima en getalenteerde acteurs zijn met deze sukkel in aanraking gekomen; Mark Hamill speelt een futuristische premiejager en Bill Paxton is zijn prooi. Paxtons personage heeft Hamills gevangene gekaapt, een androïde die zijn naam heeft overgenomen van de dichter Byron (Bob Peck). Tasker (Hamill) schiet Owens (Paxton) neer met een pijltje met een opsporingsapparaatje, zodat hij en zijn metgezel Belitski (Kitty Aldridge) het tweetal in de gaten kunnen houden. De echte vraag is echter waarom hij het apparaatje niet gewoon op Byron afvuurde, waarmee hij de tussenpersoon uitschakelde.<br />Als je geniet van de ene onsamenhangende scène na de andere met langdradige vertolkingen en artistieke schijterij, dan neem ik aan dat je hier iets interessants zult vinden. Maar je kunt me er niet van overtuigen dat de film op welk niveau dan ook zinvol is. Scènes uit een futuristisch Stenen Tijdperk maken plaats voor snobisme uit de hogere kringen, maar het toppunt van slechte smaak wordt bereikt wanneer Paxtons personage na een nachtje feestvieren wordt getoond met zuigzoenen over zijn hele torso. 's een of andere verborgen betekenis hier, je overdrijft echt.'<br />Geduldig wachtend tot het kader met 'Einde' in zicht kwam, helaas, zelfs dat werd ontkend. Als schoonheid in het oog van de toeschouwer ligt, dan geldt dat ook voor begrip; deze film had geen van beide. Toch was er één verdienstelijke bijkomstigheid toen de aftiteling begon <0xE2><0x80><0x93> een indrukwekkend beeld van een half dozijn heteluchtballonnen. Blijkbaar hield de film ze drijvende.
The quote above just about says it all for "Slipstream". I should have bailed out of this film after the first half hour, but decided I ought to be fair and give it a chance. I won't watch it again, so if anyone with the temerity to do so can get back to me with the number of clichéd lines in the movie, I'm sure it will set a record.<br /><br />Some otherwise fine and talented actors got mixed up with this clunker; Mark Hamill portrays a futuristic bounty hunter and Bill Paxton is his quarry. Paxton's character has hijacked Hamill's prisoner, an android taking his name from the poet Byron (Bob Peck). Tasker (Hamill) shoots Owens (Paxton) with a dart containing a tracking device so he and his companion Belitski (Kitty Aldridge) can keep tabs on the pair. The real question though is why didn't he just fire the device at Byron thereby cutting out the middleman.<br /><br />If you enjoy scene after disjointed scene with tedious characterization and artsy fartsy pretense, then I suppose you'll find something of interest here. But you can't convince me that the film makes sense on any level. Scenes of a futuristic Stone Age make way for high society snobbery, but the pinnacle of poor taste is reached when Paxton's character is displayed following a night of revelry with hickeys all over his torso. If anyone thinks there's some hidden meaning here, you're really stretching.<br /><br />Patiently waiting for the frame proclaiming "The End" to come into view, alas, even that was denied. If beauty is in the eye of the beholder, then so is understanding; this movie had neither. Yet there was a single redeeming feature as the closing credits began their run - an awesome view of a half dozen hot air balloons. Apparently the film was keeping them afloat.