Wat een verspilling van geweldig acteertalent. Dat is jammer, want met Catherine Deneuve, Mathieu Amalric, Emmanuelle Devos, Chiara Mastroianni en Melvil Poupaud (om nog maar te zwijgen van anderen die minder bekend zijn in Amerika) is dat een hoop acteertalent dat je kunt verspillen. Deze film van Arnaud Desplech was een verschrikkelijke teleurstelling. Nadat ik van zijn 'Kings and Queens' had genoten en deze film me zo verveelde en frustreerde dat ik er daadwerkelijk mee ophield voordat de film was afgelopen. De film dwaalde rond in de centrale verhaallijn (waarbij de ziekte van Catherine Deneuve een rol speelde) en werd op een zijspoor gezet door alle bijrollen en bijrollen die op het scherm verschenen. De film gaf ons ook te weinig karakterontwikkeling om te begrijpen waarom de verschillende personages zo'n hekel aan elkaar hadden (dit was een verhaal over een disfunctionele familie), zodat het gebrek aan een coherent verhaal nog kritischer werd. Ten slotte stond de soundtrack (die varieerde van hiphop tot Bach tot Mendelsons Midsummer Night's Dream) in schril contrast met de emotionele temperatuur van de film en verduisterde die elke emotie die de kijker op dat moment had moeten voelen. De foto's (de regisseur begon scènes vaak met een voornamelijk donker scherm, waar we alleen door een kleine opening naar binnen kunnen kijken, waardoor het lijkt alsof we door een kijkgaatje kijken, dat zich dan uitbreidt) waren ook pretentieus en ondoorgrondelijk.
What a waste of great acting talent. This is a shame because with Catherine Deneuve, Mathieu Amalric, Emmanuelle Devos, Chiara Mastroianni, and Melvil Poupaud (not to mention others less well known in America) that's a lot of acting talent to waste. This film by Arnaud Desplech was a terrible disappointment. After having enjoyed his "Kings and Queens" and this film left me completely bored and frustrated to the point where I actually left before the movie ended. The movie wandered around its central storyline (involving Catherine Deneuve's illness) getting sidetracked by every peripheral storyline and supporting character that appeared on screen. The movie also gave us too little character development to understand why the different characters disliked each other so much (this was a story of family dysfunction) so that the dearth of coherent narrative became even more critical. Finally, the soundtrack (which ranged from hip hop to Bach to Mendelhson's Midsummer Night's Dream) was at odds with the emotional temperature of the movie and further obscured any emotion the viewer should have been feeling at the time. The photography (the director often began scenes with a mainly dark screen, where our only sight is through a small opening, making feel as if we are watching through a peephole, that then expands) was also pretentious and inscrutable.