Ik heb steeds gehoopt dat deze film beter zou worden, maar ach, dit is het ergste soort escapistische film: een suikerspinreep die wegzakt onder het gewicht van zijn eigen logge eigendunk. Het tempo strompelt voort als een legionair die in de Sahara is gestrand. Door het ontbreken van een goede dialoog hebben de aantrekkelijke sterren weinig anders te doen dan er goed uitzien in wit linnen. Irons speelt weer zo'n rijke charmeur die een beetje zon heeft gehad. Kaas is een aardige zangeres, maar niet echt een actrice. Gelukkig roept het script haar niet vaak op om zich afzijdig te houden van de microfoon van de jazzclub. Alle benijdenswaardig ontspannen, knappe, overbodige personages verorberen om beurten het landschap met een air van vermoeide verfijning. De hele oefening komt over als een eindeloos lange advertentie van Ralph Lauren.<br />Als je over de veertig bent en denkt dat francofiliteit de sleutel tot verfijning is, kun je dit stuk karton heel goed voor een stokbrood aanzien. Nou, als je deze film leuk vond, vond je het waarschijnlijk slim dat je Godards loden voorfilm de l'amour waardeerde, en misschien heb je Le Divorce zelfs zonder een spier te vertrekken gezien.
I kept waiting for this film to improve, but, alack, this is the worst kind of escapist movie: a spun-sugar confection that sinks under the weight of its own ponderous self-importance. The pace stumbles on like a legionnaire stranded in the Sahara. The absence of good dialogue leaves the appealing stars with little to do other than look good in white linen. Irons plays yet another moneyed charmer who's had a touch of the sun. Kaas is a pleasing singer but not much of an actress. Luckily, the script does not often call on her to emote away from the jazz club microphone. All the enviably relaxed, pretty, unnecessary characters take turns masticating the scenery with an air of weary sophistication. The whole exercise comes across like an interminably long Ralph Lauren ad. <br /><br />If you're past forty and believe Francophilia is the key to sophistication, you may well mistake this piece of cardboard for a baguette. Well, if you liked this movie you probably felt smart for appreciating Godard's leaden Éloge de l'amour, and you may even have sat through Le Divorce without cringing.