Dit is een goede aflevering, maar niet mijn favoriet. Veel mensen zijn er dol op en op creatief niveau is het briljant. Het grootste deel van de aflevering heeft geen dialoog, wat zo'n cool idee is, en 'Stil' pakt de stilte heel goed aan. Bovendien introduceert deze aflevering Tara, die ik heel leuk vind. Maar ik vind Riely niet leuk, en de intrigante en Maggie Walsh ook niet, en in 'Stil' lijken ze een heleboel schermtijd te krijgen. Bovendien vind ik de Gentlemen niet zo eng en word ik moe van het kijken naar de dobbers rond Sunnydale. Ik weet dat ik in de minderheid ben, maar ik neig naar snelle delen van 'Stil'. Natuurlijk zijn er ook andere delen van de aflevering die ik geweldig vind, dus als je hem op dvd wilt zien, kan ik je deze aflevering aanbevelen. Het is echt een klassieker.<br />'Stil' draait om de hele stad die zijn stem verliest. Skelatale demonen die de Gentlemen heten, komen aan om zeven harten van menselijke slachtoffers te stelen, maar als ze een mens horen gillen, gaan ze dood. Dus stelen ze de stemmen van iedereen in de stad. Buffy en de Scoobies proberen erachter te komen wat er aan de hand is, terwijl de Initiër ook op onderzoek uitgaat. Ondertussen begint Xander te beseffen hoeveel Anya voor hem betekent en ontmoet Willow een medeheks die Tara heet. Buffy en Riely komen eindelijk tegenover elkaar te staan terwijl ze tegen de Gentlemen vechten. Ze zijn allebei verbijsterd over wat ze te weten komen... Hij is een commando en zij is de Slachter. Uiteindelijk redt Buffy de zaak, maar nu moet ze zich bezighouden met haar nieuwe kennis over Riely's geheime leven.<br />De creativiteit van 'Ssst' is niet te zien in de hoofdlijnen van het verhaal. Het is de overweldigende stilte van de episode die het zo geweldig maakt. De personages proberen op verschillende manieren te communiceren (witte borden, pantomime, obscene gebaren met de vingers enzovoort...) en dat werkt allemaal prima. Na een tijdje vergeet je dat er geen dialoog is, omdat ze allemaal zo goed zijn in het uiten van hun gevoelens. Tijdens de 'praat'-delen van de episode zijn er veel verwijzingen naar het belang van echt 'horen'. Anya beweert dat Xander niet echt met haar wil praten. Giles negeert de protesten van Spike en Xander en staat erop dat Spike in Xanders appartement gaat wonen. Buffy vervangt het woord 'patrouille' snel door 'patrouille' als ze met Riely praat, zodat ze niet hoeft uit te leggen wat haar roepnaam is. En dan, aan het eind, als Buffy en Riely echt de waarheid over elkaar te weten komen, zitten ze daar zonder iets te zeggen. Het is allemaal best cool.<br />Er zitten een heleboel goede kanten aan deze episode. Ik vind het geweldig dat mensen steeds vergeten dat ze niet kunnen praten. Buffy en Xander proberen allebei de telefoon te gebruiken. Riley kan het stemherkenningsding in de lift van de Initiatives niet gebruiken. Mensen proberen te schreeuwen. Het is allemaal best cool. En ik vind het hilarisch dat Spike bij Xander moet intrekken. (Ze zullen ook een tijdje een appartement delen in het zevende seizoen.) Xander en Spike hebben een grappige, kibbelende, kinderlijke manier van doen die gewoon hilarisch is. En ik vind het begin van de relatie tussen Tara en Willow ook leuk. Tara speelt een belangrijke rol in de rest van de show en zij en Willow zijn best schattig samen. Het is leuk om te zien dat ze nog maar net beginnen.<br />Het nadeel is dat ik niet begrijp hoe de Gentlemen hun slachtoffers kiezen. Ze lijken gewoon door de studentenflats te zweven en willekeurige mensen uit te kiezen. Bovendien mag ik Riely niet. Ik heb hem nooit gemogen, maar uit 'Ssst!' Op dit moment zit ik zo'n beetje te wachten tot Angel terugkomt naar de stad en hem in elkaar slaat. En wat gebeurt er uiteindelijk met Olivia? Het lijkt alsof we haar net hebben ontmoet, zij en Giles hebben een relatie, alles gaat goed... en dan wordt ze plotseling gedumpt. Ik snap het niet.<br />Mijn favoriete deel van de aflevering: Giles' 'Wie zijn de Heren?'-lezing voor de Scoobies. De hele scène is geweldig en zijn boven-hoofden zijn gewoon hilarisch. Hij maakt een paar soortgelijke prentjes in de 'Eerste Date' van het zevende seizoen. Zo'n beetje elke keer dat Giles monsters begint te tekenen, wordt het gewoon leuk.
This is a good episode, but it's not my favorite. A lot of people love it and on a creative level it's brilliant. Most of the episode has no dialog, which is such a cool idea and "Hush" handles the silence really well. Plus, this episode introduces Tara, who I like a lot. But, I don't like Riely or the Initative or Maggie Walsh and they seem to get a lot of screen time in "Hush." Plus, I don't think the Gentlemen are that scary and I get tired of watching the float around Sunnydale. I know that I'm in the minority, but I tend to fast-forward parts of "Hush." Of course, there are other parts of the episode that I think are great, so if you're watching on DVD, I recommend seeing this episode. It really is a classic.<br /><br />"Hush" revolves around the entire town losing their voices. Skelatal looking demon-guys called the Gentlemen arrive to gather seven hearts from human victims, but if they hear a human scream they die. So they steal the voices of everyone in town. Buffy and the Scoobies try to figure out what's going on, while the Initative also start investigating. Meanwhile, Xander comes to realize how much Anya means to him and Willow meets a fellow witch named Tara. Buffy and Riely finally come face to face while fighting the Gentlemen. They are both stunned about what they learn... He's a commando and she's the Slayer. In the end Buffy saves the day, but she now has to deal with her new knowledge of Riely's secret life.<br /><br />Really, the creativity of "Hush" can't be seen in a basic outline of its plot. It's the overwhelming silence of the episode, that makes it so great. The characters try to communicate in different ways, (White-out boards, pantomime, obscene finger gestures, etc...) and it all just works really well. After a while you forget that there's no dialog because they're all so good at expressing themselves. During the "talking" parts of the episode, there are a lot of references to the importance of really "hearing" each other. Anya claims that Xander won't really talk to her. Giles ignores Spike and Xander's protests and insists that Spike move into Xander's apartment. Buffy quickly substitutes the word "petroleum" for "patrolling" when she talks to Riely so she won't have to explain her calling. And then at the end, when Buffy and Riely really do learn the truth about each other, they sit there with nothing to say. It's all pretty cool.<br /><br />There are a lot of good parts to this episode. I love that people keep forgetting that they can't talk. Buffy and Xander both try to use the phone. Riley can't use the voice recognition thing in the Initatives' elevator. People try to scream. It's basically what everyone would really do if they suddenly had no speech. And I think it's hilarious that Spike has to move in with Xander. (They'll also share an apartment for a little while in season seven.) Xander and Spike have a fun bickering childishness that's just hilarious. Also I like the beginning of Tara and Willow's relationship. Tara plays an important role for the rest of the show and she and Willow are pretty cute together. It's nice to see them just starting out.<br /><br />On the downside, I don't understand how the Gentlemen are choosing their victims. They just seem to float around dorms and pick random people. Also, I don't like Riely. I've never liked him, but from "Hush" on I'm pretty much just waiting for Angel to come back to town and beat him up. Finally, what happens to Olivia after this? It seems like we just met her, she and Giles have a relationship, everything's going fine... and then she's suddenly dropped. I don't get it.<br /><br />My favorite part of the episode: Giles' "Who are the Gentlemen?" lecture to the Scoobies. The whole scene is wonderful and his over-heads are just hilarious. He makes some similar looking flashcards in season seven's "First Date." Pretty much anytime Giles starts drawing monsters, it's just gonna be fun.