Godzijdank voor deze film. Het is een document van talent dat, drie decennia later, achteraf gezien nog unieker en zeldzamer lijkt.<br />De muziek is gewoon uitzonderlijk, met zoveel talent in het schrijven, acteren, arrangement en productie dat het absoluut aanstekelijk is. De teksten en vocale arrangementen zijn ongelooflijk. De optredens van ondergewaardeerde talenten als Nell Carter en Ren Woods monteren me op elke keer dat ik ze hoor. De film mag dan anders zijn dan de toneelversie, ik geef de voorkeur aan de soundtrack boven het album met de cast, dat ik echt irritant vind en onderontwikkeld. Hier zijn de arrangementen ingevuld en uitgebreid tot dynamische stukken die niet in een toneelzaal geproduceerd hadden kunnen worden.<br />Maar de muziek is...' Het enige bijzondere aan deze film is de combinatie van bijna hyperrealistische dialoogscènes (doet me denken aan Altman-films) en uitbundige muziek- en dansnummers. Al het talent in deze film <0xE2><0x80><0x93> regie, schrijven, fotografie, montage, muziek, choreografie, casting, acteren, kostuums, montage <0xE2><0x80><0x93> past perfect in een van de beste musicalfilms die ik ooit heb gezien. Het is een onderliggend thema van de vrouwenhaat van Berger en Hud, die hun karakter kleurt door hun roekeloze macho-hippie-ideologie bloot te leggen. De scène waarin Bergers huiselijk leven zich afspeelt, onthult belangrijke details over zijn psyche, en de korte glimp die we van Claudes huis opvingen, vertelt ons veel over zijn achtergrond door de eenvoudige, realistische en oprechte manier waarop Claude en (vermoedelijk) zijn vader met elkaar omgingen.<br />Ik ben dol op de mode in deze film. Die vermengt uitdagend ideeën uit de jaren zestig met look uit de jaren zeventig (je moet de haarextensions van Williams niet over het hoofd zien...). Het is een document van hoe chic een groot deel van de jaren zeventig was, in tegenstelling tot de conventionele opvatting dat het in die tijd allemaal om slechte smaak ging. De beige gebreide das was een trend in 1979, en het haar en de kleding van de zangers en dansers (vooral die in het wit tijdens de scène in Central Park) vermengen de decennia op een manier die doet denken aan de tijdloosheid van de musicalthema's. Deze elementen versmelten met Twyla Tharpes uitzonderlijke, hypermoderne choreografie op een manier die de artisticiteit van beide verhoogt.<br />'Haar' is geen film die cynisme beloont. Als je er met verwachtingen naartoe gaat, word je hoogstwaarschijnlijk gevangen gehouden door kunstenaars die zich niet aan jouw regels houden. Voor mij opende het mijn ogen en oren en geest voor een inzichtelijke en gepassioneerde muzikale dialoog over oorlog, vriendschap en familie die zijn tijd ver vooruit is en die voor mij tot op de dag van vandaag betekenis en relevantie heeft.
Thank god for this movie. It's a document of talent that, three decades later, seems even more unique and rare in retrospect.<br /><br />The music is just extraordinary, packed with so much talent in writing, performance, arrangement and production that it's absolutely infectious. The lyrics and vocal arrangements are incredible. The performances by under-appreciated talents like Nell Carter and Ren Woods uplift my spirit every time I hear them. While the film may be different from the stage version, I prefer the soundtrack to the cast album, which I find truly grating and under-developed. Here the arrangements are filled out and expanded into dynamic pieces that couldn't have been produced in a stage setting.<br /><br />But the music isn't the only thing extraordinary about this movie. The juxtaposition of almost hyper-realist dialog scenes (reminds me of Altman films) intercut with exuberant musical and dance numbers, really works. All the talent in this movie--directing, writing, photography, editing, music, choreography, casting, acting, costuming, art direction--merge perfectly into one of the best musical films I've seen.<br /><br />I think it's amazing how much we know about the characters in "Hair," based on very little information or plot. They're not drawn as caricatures, but as realistic and very human people. We see little glimpses of where they come from, but the portrait is completed by vignettes that draw the characters to the surface through accomplished acting, directing and editing. There's an undercurrent theme of the misogyny of Berger and Hud which colors their characters by exposing their reckless macho-hippie ideology. The scene of Berger's home life reveals important details about his psychology, and the brief glimpse of Claude's home tells us volumes about his background through the simple, realistic and genuine interaction between Claude and (presumably) his father.<br /><br />I love the fashion in this movie. It defiantly mixes sixties ideas with VERY seventies looks (one does have to overlook Treat Williams' hair extensions...). It's a document of how chic much of the late-seventies was, contrary to the conventional wisdom that the era was all about bad taste. Claude's beige knitted tie was a hot trend of 1979, and the hair and clothing of the singers and dancers (particularly those in white during the Central Park scene) mixes up the decades in a way that suggests the timelessness of the musical's themes. These elements merge with Twyla Tharpe's extraordinary state-of-the-art choreography in a way that enhances the artistry of both.<br /><br />"Hair"isn't a film that rewards cynicism. If you come to it with expectations, then you're most likely going to be held captive by artists who aren't bound by your rules. For me, it opened my eyes and ears and spirit to an insightful and passionate musical dialog about war, friendship and family that transcends its time and is still meaningful and relevant to me to this day.