Als je het strikt historische perspectief buiten beschouwing laat, is deze film eigenlijk heel vermakelijk. Er zit actie in, avontuur en romantiek, en een van de eerste castingmatches van dat tijdperk met Errol Flynn en Olivia de Havilland in de hoofdrollen. Zoals duidelijk te zien is op dit forum, voldoet de film niet aan de eisen van puristen die honderd procent nauwkeurigheid in hun verhaal zoeken. Om daar voorbij te komen, hoef je alleen maar het geschiedenisboek opzij te leggen en van het verhaal te genieten alsof het een roman is. Ik weet het, ik weet het, dat is moeilijk als je denkt aan Custers Laatste Stand bij de Little Big Horn en dat is beroemdheid in de geschiedenis van het Amerika van na de Burgeroorlog. Het is een onopgeloste kwestie met het beeld, hoe je het ook bekijkt.<br />Er valt hier echter veel op te merken voor een film van twee uur en nog wat. De aankomst van Custer op West Point is waarschijnlijk de eerste verrassing, aangezien hij in vol militair ornaat komt aanrijden. De practical joke van Sharp (Arthur Kennedy) om hem in het hoofdkwartier van de majoor onder te brengen, had hen beiden waarschijnlijk in de problemen moeten brengen.<br />Ironisch genoeg doen veel scènes in deze militaire film dienst als komedie, zoals de eerste ontmoeting van Custer met Libby Bacon, en de daaropvolgende ontmoetingen met onder anderen theelezer Callie (Hattie McDaniel). Het was me nog niet eerder opgevallen in andere films, maar McDaniel deed me sterk denken aan een andere favoriete karakterspeler uit de jaren veertig, Mantan Moreland. Zozeer zelfs dat het er in een van de scènes uitzag alsof Moreland een jurk aanhad. Met dat in gedachten was de uilenscène ook een giller.<br />Wat Flynn betreft, het is interessant om op te merken dat hij een jaar eerder J.E.B. Stuart had geportretteerd tegenover Ronald Reagans afbeelding van generaal Custer in 'Santa Fe Trail', waarbij ze allebei wedijverden om de aandacht van niemand minder dan Olivia de Havilland. In die film legde Reagan niets van de arrogantie en flair in het karakter van Custer die de geschiedenis zich herinnert, terwijl dat in Flynns vertolking wel het geval is.' Het is meer dan duidelijk. Maar het komt niet in de buurt van Richard Mulligans visie op de militaire held in 'Little Big Man' uit 1970. Laten we het er maar op houden dat die een beetje te veel van het goede was.<br />Het beste wat ik van de foto kon zien, was de manier waarop Custer volhield zijn goede naam te behouden en die niet op het spel te zetten voor een riskante zakelijke onderneming. Dat, en zijn trouw aan de mannen die hij in de strijd aanvoerde, samen met de discipline die hij in de loop van het verhaal ontwikkelde. Het meest aangrijpend was die laatste confrontatie met aartsrivaal Sharp, vlak voordat hij de Little Big Horn in reed, waarin hij verklaarde dat hel en glorie volledig afhankelijk waren van de mens.' Een soortgelijke opmerking had ons eerder misschien het beste inzicht gegeven in Custers karakter, toen hij zei: 'Je neemt de roem met je mee wanneer het jouw tijd is om te gaan.'
If you keep rigid historical perspective out of it, this film is actually quite entertaining. It's got action, adventure and romance, and one of the premiere casting match-ups of the era with Errol Flynn and Olivia de Havilland in the lead roles. As evident on this board, the picture doesn't pass muster with purists who look for one hundred percent accuracy in their story telling. To get beyond that, one need only put aside the history book, and enjoy the story as if it were a work of fiction. I know, I know, that's hard to do when you consider Custer's Last Stand at the Little Big Horn and it's prominence in the history of post Civil War America. So I guess there's an unresolved quandary with the picture, no matter how you look at it.<br /><br />There's a lot to take in here though for the picture's two hour plus run time. Custer's arrival at West Point is probably the first head scratcher, riding up as he does in full military regalia. The practical joke by Sharp (Arthur Kennedy) putting him up in the Major's headquarters probably should have gotten them both in trouble.<br /><br />Ironically, a lot of scenes in this military film play for comedy, as in Custer's first meeting with Libby Bacon, and subsequent encounters that include tea reader Callie (Hattie McDaniel). I hadn't noticed it before in other films, but McDaniel reminded me an awful lot of another favorite character actor of mine from the Forties, Mantan Moreland. So much so that in one scene it looked like it might have been Moreland hamming it up in a dress. With that in mind, the owl scene was a hoot too.<br /><br />As for Flynn, it's interesting to note that a year earlier, he portrayed J.E.B. Stuart opposite Ronald Reagan's depiction of General Custer in "Santa Fe Trail", both vying for the attention of none other than Olivia de Havilland. In that film, Reagan put none of the arrogance and flamboyance into the character of Custer that history remembers, while in Flynn's portrayal here it's more than evident. But it doesn't come close to that of Richard Mulligan's take on the military hero in 1970's "Little Big Man". Let's just say that one was a bit over the top.<br /><br />The better take away the picture had for me was the manner in which Custer persevered to maintain his good name and not gamble it away on a risky business venture. That and his loyalty to the men he led in battle along with the discipline he developed over the course of the story. Most poignant was that final confrontation with arch rival Sharp just before riding into the Little Big Horn, in which he declared that hell or glory was entirely dependent on one's point of view. Earlier, a similar remark might have given us the best insight of all into Custer's character, when he stated - "You take glory with you when it's your time to go".