Volgens veel mensen was Stu Ungar niet zo'n aardige vent. Hij spuugde dealers in het gezicht, gaf mensen die hij geld schuldig was een douw en was grof in de mond.<br />Veel filmmakers zouden er misschien voor kiezen om de man te verbloemen en van hem een of andere sportheld te maken die ondanks alle tegenslag zou triomferen. Maar dat doet High Roller niet. En dat is een lastige kwestie.<br />In plaats daarvan moeten we heel goed kijken om een man te zien die ondanks al zijn successen het bange jongetje uit de straten van New York niet voorbijliep. En de enige echte goedkeuring die hij ooit krijgt, komt van de dood zelf. Heel dapper (omdat mensen het niet zullen begrijpen) en heel ontroerend (als je het wel begrijpt). Wat ook dapper is, is het gebruik van een Scorsese-gevoel. 'Aha! Wat een substituut,' zullen de mensen zeggen. Echt? Maar er is vrijwel geen geweld. En Stuey hield van gangsterfilms. Misschien weerspiegelt het gevoel de man Stu en niet de regisseur Marty? En als het echt een lowbudgetfilm is en er zo goed uitziet, bravo!<br />Ten slotte de lineaire flashback-structuur. Wauw, wat zal dat mooi worden. Maar het werkt niet alleen, het werkt uitzonderlijk goed, zelfs voor degenen die het verband met het 'Zevende Zegel' niet zien. (PROOF: In SS speelt Knight schaak met de dood. In HR zegt Stuey: 'We kunnen een potje kaarten voor, je weet wel'... De dood zegt: 'Ik ben nooit goed geweest in kaarten...' Die verrekte laatste zin.)<br />Geen ingewikkelde effecten of camerabewegingen. Geen trillende camera. Helemaal niets trendy. Alleen maar degelijke, strakke verhaallijn.<br />Misschien maakt dat de film te simpel en op de een of andere manier onvolmaakt. Maar aan de andere kant was die vent dat ook. En dat maakt het zo'n beetje juist.<br /><br />9/10.
By many accounts, Stu Ungar was not a very nice guy. He spat on dealers, stiffed people he owed money to, and was verbally abusive. <br /><br />Many filmmakers might choose to sugarcoat the man, making him into some sports hero that would triumph despite adversity. But High Roller doesn't do that. And that's a tough row to hoe.<br /><br />Instead, we have to look VERY closely to see a man that never matured passed the frightened little boy from the streets of New York, despite all his successes. And the only real approval he ever gets is from death himself. Very brave (because people won't get it) and very touching (when you do).<br /><br />What is also brave is the use of a Scorsese feel. "Aha! How derivative," people will say. Really? But there's virtually no violence. And Stuey LOVED gangster movies. Maybe the feel reflects the man Stu and not the director Marty? And if it really is a low budget film and looks that good, bravo!<br /><br />Finally, the linear flashback structure. Wow, will that get hammered. Yet, not only does it work, it works exceptionally well, even for those who don't see the connection to the "Seventh Seal." (PROOF: In SS, Knight plays game of chess with death: In HR, Stuey says "We can play a hand of cards for, ya know"... Death says "Never much good at cards.." Damn great last line.)<br /><br />No tricky effects or camera moves. No shaky camera. Nothing trendy at all. Just solid, tight storytelling.<br /><br />Maybe that makes the movie too basic and somehow flawed. But then again, so was the guy. And that makes it just about right.<br /><br />9/10