Als deze film in de jaren vijftig of zestig was gemaakt, zouden zowel de critici als de fans hem hebben geprezen. Zelf heb ik van het begin tot het eind van de film genoten. Het is geen tijdloos stuk en is in de loop der jaren niet veel ouder geworden, maar het is niettemin een genot om naar te kijken. En het acteerwerk van mevrouw Ritchie in de film? Niet het beste op deze planeet, maar het voegt iets toe aan de unieke slapstick-aspiraties van de film en toont Madonna's (vaak onderschatte) gevoel voor komische timing. Madonna speelt Nikki Finn, een ex-gedetineerde die in de val is gelokt voor een misdaad die ze niet heeft begaan. Griffin Dunne speelt de onfortuinlijke toekomstige bruidegom/poppetje die haar van de gevangenis naar het busstation moet begeleiden, waar een reeks onfortuinlijke gebeurtenissen plaatsvindt die de plot vormen. (En daar is er een, mensen!) Probeer de film maar eens. Je zou aangenaam verrast kunnen zijn hoe grappig hij werkelijk is.
If this film had been made in the 50's or 60's, critics and fans alike would have praised it. I myself, enjoyed the film from beginning to end. It's not a timeless piece, and has not aged well over the years, but it is enjoyable to watch, nonetheless. As for Mrs. Ritchie's acting in the film? Not the best on the planet -- but it adds to the film's unique slapstick comedy-aspirations, and showcases Madonna's (often underrated) sense of comedic timing. Madonna plays Nikki Finn, an ex-convict who was framed for a crime she didn't commit. Griffin Dunne plays the hapless future groom/puppet who is sent to escort her from prison to the bus station, where a series of unfortunate events occurs, thus creating the plot. (And there *is* one, folks!) Give the film a shot. You might be pleasantly surprised at how funny it really is.