Als het op films aankomt, maak ik niet gemakkelijk onderscheid tussen flauwekul, pure flauwekul en meesterwerken. Ik geloof dat deze film een absoluut meesterwerk is en het is moeilijk om me langer dan 90 minuten bezig te houden. Deze film was trager dan Mystic River en Harry Potter bij elkaar en toch slaagde ik erin om op mijn stoel te blijven zitten. Voor mij was het de passie die Eric Bogosian in zijn optreden legde. Het is buitengewoon moeilijk om zo'n stunt uit te halen en er een positief effect uit te halen. Bogosian heeft waarschijnlijk een van de moeilijkste eenmansvoorstellingen in de moderne film gemaakt. Ik had geen respect voor Bogosian tot het eind van de film. De hele monoloog een paar minuten voor de onverbiddelijke climax was het keerpunt, het was de sleutel die me omkeerde. Deze man had een punt bereikt dat zo laag was dat hij wist dat hij er nooit meer bovenop zou komen. De jongens van het bedrijf feliciteerden hem met zijn optreden. Door zijn vernietigende proza schudde zelfs de glibberigste man in de stoet vol ontzag zijn hoofd. Het deed me beseffen dat persoonlijke integriteit en hypocrisie er niet toe doen in de wereld van de praatradio, zelfs niet in de zakenwereld trouwens. Stone mocht dan bezig zijn met een of andere extreem-liberale agenda, maar het was de film zelf en de productie die mijn aandacht trokken. Oliver Stone is een kleine meester in humeurigheid. Het laatste derde deel van de film had waarschijnlijk de beste belichting en filmische kwaliteit die ik ooit in een film heb gezien. Stone geeft de dj-cabine het effect van een cel van twee bij twee meter in een negentiende-eeuwse gevangenis. Visueel gezien is de enige vriend van Bogosian het zwarte schuim dat zijn gebruikelijke vitriool absorbeert. Hij spreekt en het schuim spreekt niet terug. Het is een trieste metafoor, gezien de manier waarop hij de mensen behandelt die hem zijn succes hebben bezorgd. Stone en Bogosian hebben een verbluffende film gemaakt van een man die gevangenzit in zowel een gevangenis van muren als een gevangenis van zichzelf. Deze man zit gevangen in zijn eigen wil en kan daar nooit aan ontsnappen. De scène die me deed beseffen dat hij zijn ex-vrouw niet terug wilde hebben, was de scène waarin hij niet wilde dat zijn ex-vrouw terugkwam. Hij gaf de voorkeur aan zijn eigen gevangenis in plaats van aan de buitenwereld. Elk verhaal heeft een conflict en het kwam neer op de eenvoudigste van alle conflicten: de mens tegen zichzelf. 'Talk Radio' toont dit conflict op een intelligente, pakkende en gekunstelde manier. Er zitten geen verborgen boodschappen in deze film en de opeenvolging van gebeurtenissen zou door elke scherpzinnige kijker verwacht moeten worden. Ik leunde gewoon achterover en liet mijn geest door deze film in beslag nemen en ik vond hem prachtig. Hij is niet aangekondigd, niet gezien en zal nooit de erkenning krijgen die hij verdient. Laten we hopen dat het zo blijft, want edelstenen verdienen het om gevonden en dan weer verborgen te worden. Het is een juweel, want ik heb hem gevonden in de dvd-automaat van mijn plaatselijke Wal-Mart. Voor 5,50 was het de moeite waard om er een halfuur naar te zoeken. Dat heb ik gedaan en ik heb meer dan waar voor mijn geld gekregen. Dit is een van de beste films die ooit zijn gemaakt en dat is alleen al tien redenen waard. Tien redenen geven een score van tien.<br />Hier eindigt mijn tirade!
When it comes to movies, I don't easily discriminate between crap, pure crap and masterpieces. I believe this movie is an absolute masterpiece and it's hard to keep me entertained for more than 90 minutes. This movie ran SLOWER than Mystic River and Harry Potter 3 combined and I still managed to stay riveted to my seat. For me, it was the passion that Eric Bogosian put into his performance. It's extremely difficult to pull off such a stunt and manage to garner any positive effect from it. Bogosian probably nailed one of the toughest single-man performances in modern cinema. I didn't have any respect for Bogosian until the end of the film. The entire monologue minutes before the inexorable climax was the turning point, it was the key that turned me around. This man hit a point so low that he knew he could never recover from it. The corporate boys congratulated him on the performance. His blistering prose made even the slimiest one in the cavalcade shake his head in awe. It made me realize that personal integrity and hypocrisy don't matter in the world of talk radio, even in the corporate world for that matter. Stone may have been pushing some uber-liberal agenda but it was the actual movie and production that got my attention. Oliver Stone is a minor master of the moody. The final third of the film had probably the best lighting and cinematography I have seen in any film. Stone artfully makes the DJ booth feel like five-by-seven cell in a nineteenth century prison. Visually speaking, it appears that Bogosian's only friend is the black foam that absorbs his routine vitriol. He speaks and it doesn't speak back. It's a sad metaphor considering the way he treats the people who handed him his success. Stone and Bogosian carved out a stunning film of a man who is trapped in both a prison of walls and a prison of self. This man is confined to his own volition and he can never escape it. The scene that made me realize his conundrum was when he was unwilling to his ex-wife back. He preferred his own prison instead of the world on the outside. Every story has a conflict and it came down to the simplest of all conflicts: man versus himself. 'Talk Radio' presents this conflict in an intelligent, gripping, and artful fashion. There are no hidden messages in this film and the progression of events should be expected by any astute viewer. I just leaned back and let my mind be grasped by this film and I loved it. It's unheralded, unseen, and it will never receive its due recognition. Let's hope it stays that way because gems deserve to be found and then hidden again. It's a gem because I found it in the discount DVD bin at my local Wal-Mart store. For $5.50, it was worth the half-hour I spent digging trying to find it. I did and I got more than my money's worth. This is one of the best movies ever made and that is worth ten reasons alone. Ten reasons give a score of ten.<br /><br />Here ends my rant!