Mijn nieuwsgierigheid en geduld om eindelijk deze controversiële film te zien, die nu voor het eerst in het Verenigd Koninkrijk op dvd is uitgebracht, zijn meer dan beloond. Peter Watkins heeft zichzelf overtroffen in zijn vermetelheid en technische vaardigheden. Deze pseudo-documentaire is zijn tijd beslist vooruit en nog steeds angstaanjagend relevant en actueel.<br />De film is geïnspireerd door de onrust aan het eind van de jaren zestig in de Verenigde Staten, toen de regering het legitieme gebruik van geweld en onderdrukking heeft opgevoerd, terwijl de anti-oorlogsbeweging steeds gewelddadiger en radicaler reageert. Om beide te bestrijden, de overbevolking in de gevangenissen en de speciale training voor oproerpolitie, heeft de regering de zogenaamde strafkampen in het leven geroepen. De meeste activisten krijgen de 'keuze' om ofwel jaren en jaren in de gevangenis te worden opgesloten, of drie dagen in een van deze parken door te brengen, waar ze ofwel hun vrijheid verkrijgen door hun dood ofwel een nog langere gevangenisstraf krijgen. De situatie in de parken overtreft echter hun ergste verwachtingen. Het deed me denken aan een soort realistische versie van Battle Royale (2000).<br />De structuur van de film is buitengewoon effectief en roept associaties op met de Holocaust van de Kannibalen, die bijna 10 jaar later werd gemaakt. Beide films zijn zo geconstrueerd en gefilmd dat de kijker wordt uitgedaagd om te denken en te voelen dat hij naar een echte documentaire kijkt en daarom geschokt is, ook al is hij zich bewust van het feit dat dit een film is. Beide films confronteren ons met het inherent gewelddadige karakter van de mensheid, maar terwijl de kannibalistische holocaust verstoken is van enige diepere betekenis (bovenal is het een exploitatiefilm in elke betekenis van het woord) en geen kritische vragen oproept over de toestand in de wereld, is dat precies wat Punishment Park doet.<br />Ik ben diep onder de indruk van Punishment Park en vind het moeilijk te geloven dat zo'n machtige en belangrijke film zo lang is afgewezen en gemarginaliseerd. Misschien zegt dat genoeg over de inhoud, over de manier waarop machtsstructuren in deze wereld functioneren. Ik ben het niet eens met de kritiek dat Watkins stereotypen polariseert, want in de film worden activisten geportretteerd en de beheerders van de legitieme machtsstructuren die in werkelijkheid net zo gepolariseerd zijn als hier. Als dat niet zo was, zouden er geen conflicten zijn en dus geen veranderingen in onze samenleving. In werkelijkheid nemen confrontaties tussen deze twee groepen vaak stereotiepe vormen aan, of je ze nu tussen activisten en het establishment in Latijns-Amerika, Rusland of New York City plaatst. Als deze groepen niet gepolariseerd zouden worden tot deze extremen, zouden de activisten deel uitmaken van de zwijgende meerderheid die stilzwijgend klaagt, maar tegelijkertijd de onrechtvaardigheid van de wereld vertegenwoordigt.<br />Zoals Peter Watkins ons in de inleiding van de dvd vertelt, zijn de acteurs in Punishment Park voor het grootste deel amateurs. De meeste kinderen zijn echte activisten uit L.A., de meeste politieagenten hebben deel uitgemaakt van de nationale strijdkrachten en zelfs sommige leden van de tribunalen maken deel uit van het sociale en politieke establishment van die tijd. Het niet introduceren van beide groepen voorafgaand aan het filmen van de scènes die zich afspelen in de geïmproviseerde rechtszaal, draagt bij aan het spontane en geïmproviseerde gevoel. Parallellen worden getrokken met kwesties uit die tijd, zoals de onderdrukking van leden van de Black Panther-beweging (van een van de zwarte gevangenen wordt gezegd dat hij op de veroordeelde charismatische BP-leider Bobby Seale lijkt) en het proces van de zeven van Chicago.<br /><br />Ik bewonder Watkins' duidelijke en oprechte betrokkenheid bij onrecht en zijn betrokkenheid bij de mensenrechten en de steeds repressiever wordende maatregelen die regeringen nemen (nu in naam van de Oorlog in de Terreur) om degenen die het er niet mee eens zijn en weigeren zich te laten hersenspoelen het zwijgen op te leggen. Strafkamp blijft een uiterst belangrijke film die op scholen vertoond moet worden en gezien moet worden door iedereen die zich daar zorgen over maakt. Misschien kan de marginalisatie ervan eindelijk goedgemaakt worden.
My curiosity and patience to finally see this controversial film, which now has been released on DVD for the first time in the UK, has been more than rewarded. Peter Watkins has excelled himself in his audacity and technical skills. This pseudo-documentary is certainly ahead of its time and still frighteningly relevant and up to date.<br /><br />The film is inspired by the upheaval of the late sixties in the US, when the government has increased its legitimized use of violence and oppression, while the anti-war movement reacts increasingly violent and radical. In order to deal with both this, the overpopulation of prisons and to provide special training to riot police units, the government has introduced the so-called punishment parks. Convicted 'criminals', mostly activists, are given the 'choice' to either be locked up in prison for years and years, or spend three days in one of these parks, where they either gain their freedom their death or an even longer prison sentence. The situation in the parks is beyond their worst expectations, however. It reminded me of a sort of realistic version of Battle Royale (2000).<br /><br />The film's structure is extremely effective and recalls parallels with Cannibal Holocaust, which is made almost 10 years later. Both movies are constructed and filmed in such a way that the viewer is challenged in thinking and feeling he is actually watching a real documentary and therefore shocked, even though aware of the fact that: this is a film. Both confront us with the inherently violent nature of mankind, but where Cannibal Holocaust is devoid of any deeper meaning (above all, it is an exploitation movie in every sense of the word) and does not raise any critical questions about the state of the world, Punishment Park does just that.<br /><br />I have been profoundly impressed with Punishment Park and find it hard to believe how such a powerful and important film could have been rejected and marginalized for so long. Maybe that says enough about the truth of its content, about the way power structures in this world function. I do not agree with the critique that Watkins polarizes and stereotypes, because the movie depicts activists and the keepers of the legitimized power structures who are in reality as polarized as they are here. If they weren't, there would not be any conflict and therefore no change in our societies. In reality, confrontations between these two groups often take stereotypical forms, whether you place them between activists and establishment in Latin America, Russia or New York City. If these groups would not be polarized to these extremes, the activists would be part of the silent majorities that tacitly complain but at the same time reside in the injustices of the world.<br /><br />As Peter Watkins tells us in the introduction on the DVD, the actors in Punishment Park are for the most part amateurs. Most kids were real activists from LA, most policemen had been part of the national forces and even some of the members of the tribunals are part of the social and political establishment of the time. Not introducing both groups previous to the shooting of the scenes taking place in the improvised court room, adds to spontaneous and improvised feel. Parallels are drawn with issues of the time, such as the repression of Black Panther members (one of the black prisoners is said to resemble the convicted charismatic BPleader Bobby Seale) and the trial of the Chicago seven.<br /><br />I admire Watkins' obvious and sincere engagement with injustice and his concern with human rights and the increasingly repressive measures taken by governments (nowadays in the name of the War in Terror) to silence those that do not agree and refuse to be brainwashed. Punishment Park remains to be an extremely important movie that should be shown in schools and seen by everybody who shares these concerns. Maybe its marginalization can finally be made up for.