Een montageproloog, duidelijk in elkaar geflanst door de gezegende maniakken die er werkelijk voor gekozen hebben dit ding te distribueren, probeert ons ervan te overtuigen dat de komische impact van dit verbijsterend incompetente stukje niets helemaal opzettelijk is. Geloof het maar niet: dit is voor Lloyd Kaufman zoals Andy Warhol voor Herschel Gordon Lewis. Het project om zijn hypothetische publiek te kwellen is zo doortastend dat het op een soort misantropische negationistische kunstinstallatie lijkt, alleen kan dat niet omdat het zo volkomen gespeend is van zelfbewustzijn. Zo onuitstaanbaar en lelijk als 'Dingen' of 'Bevroren Schreeuw' weet dit de inzet te verhogen door zichzelf te recyclen met een gekmakend kale volharding die gezien moet worden om geloofd te worden. Een shot-by-shotanalyse in Hitchcock-stijl van, laten we zeggen, de aanval op de cardio-meisjes zou zo'n twintig bewerkingen en misschien drie minuten beeldmateriaal opleveren <0xE2><0x80><0x93> alleen is de reeks tien minuten lang! Je wilt graag geloven dat dit leven begon als een iets draaglijker kort onderwerp, behalve als je de herhaling weghaalde <0xE2><0x80><0x93> wat overbleef zou veel minder fascinerend zijn <0xE2><0x80><0x93> e.e. wanneer de 'duivel' de kamer binnenkomt inspireert hij alleen maar verlengde, uiterst apathische, volkomen wezenloze blikken van zijn ophanden zijnde (buiten beeld) slachtoffers. Herhaal dit scenario ongeveer vier keer, in wisselende settings; overbrug deze met misschien dertig zinnen dialoog in totaal; bied acteurs aan die nog hatelijker en lethargischer zijn dan die in de hierboven genoemde klassieken; en verblijd ons met een monster dat bestaat uit gaas, ketchup en een geel oor van Spock, en je hebt een film die zo verbijsterend is dat je hem niet kunt weigeren, een werkende definitie van slecht.
A montage prologue, quite obviously manufactured by the blessed maniacs who actually chose to distribute this thing, tries to convince us that the comic impact of this staggeringly incompetent bit of nothing is entirely deliberate. Don't you believe it: this is to Lloyd Kaufman as Andy Warhol is to Herschel Gordon Lewis. It is so thoroughgoing in its project of torturing its hypothetical audience that it seems like some kind of misanthropic negationist art installation, only it can't be because it is so completely bereft of self-consciousness. As obnoxious and ugly as "Things" or "Frozen Scream", this manages to up the ante by recycling itself with a maddeningly bald insistence that has to be seen to be believed. A Hitchcock-style shot-by-shot analysis of, say, the attack on the cardio girls might yield twenty edits and perhaps three minutes of footage - only the sequence is ten minutes long! You WANT to believe that this started life as a slightly more bearable short subject, except if you took away the repetition what's left would be far less fascinating: eg. when the 'fiend' does enter the room, he only inspires extended, highly apathetic, utterly blank stares from his imminent (offscreen) victims. Repeat this scenario about four times, in marginally varied settings; bridge these with perhaps thirty lines of dialogue total; offer up actors even more hateful and lethargic than those in the above mentioned classics; and grace us with a monster comprising gauze, ketchup and one yellow Spock ear, and you've got a movie too mind-boggling to refuse, a working definition of bad. I'm proud to own it!