Omdat ik veel van Wong Kar-Wai's andere films (Happy Together, Fallen Angels, Ashes of Time) had gezien, wist ik wat ik kon verwachten als ik naar de bioscoop ging; de filmografie zou weelderig zijn, het gebruik van ruimte en perspectief zou gevarieerd zijn, het acteerwerk voortreffelijk en ten minste een van de personages zou worden verteerd door een onuitsprekelijke eenzaamheid. Dat zijn tenslotte precies de technieken die Wong Kar-Wai's kunst maken tot wat het is. Wat ik niet had verwacht, was de mate waarin ik werd meegezogen in een film die door sommige recensenten werd afgedaan als 'onaf' en die werd gedreven door personages die 'door verveling leken te worden verteerd'. Ik vind het interessant om te zien hoe mensen zo volkomen onaangedaan kunnen blijven bij een film die zo'n levendig beeld geeft van emoties en situaties die velen van ons als vanzelfsprekend beschouwen of die we vurig proberen te vergeten: het overweldigende gevoel van verdriet omdat je verraden bent; het schuldgevoel dat wordt opgewekt door de gedachte dat je geen haar beter bent dan de verrader; de alledaagse, maar intens intieme momenten van relaties, waarin de behoefte om je verbaal uit te drukken volkomen overbodig is. Dat is wat Wong Kar-Wai in de film probeert te beschrijven en wat hij zo goed bereikt. Te veel Amerikanen worden verteerd door de behoefte om elk moment van een film te vullen met gevatte dialogen; geestige opmerkingen, geaffecteerd sarcasme en overspannen bekentenissen lijken het toppunt van wat de 'beste' Amerikaanse film te bieden heeft. Wong Kar-Wai ziet de dingen heel anders. In plaats van dat de hoofdpersoon het publiek op de hoogte moet houden van al haar gevoelens, waarnemingen en overtuigingen, maken Wongs personages hun gevoelens en inzichten duidelijk kenbaar door middel van gezichtsuitdrukkingen, lichaamshoudingen en, jawel, stilte.<br />Als de kijkers deze film alleen maar bekijken vanuit het standpunt van karakterontwikkeling en actie, dan kunnen ze teleurgesteld zijn over wat hij te bieden heeft. Als ze bereid zijn te proberen te voelen wat de personages voelen, zullen ze misschien heel anders denken over wat Wong hun te bieden heeft.
Having seen many of Wong Kar-Wai's other movies (Happy Together, Fallen Angels, Ashes of Time), I knew what to expect coming in to the theatre; the cinematography would be lush, the use of space and perspective would be varied, the acting would be superb, and at least one of the characters would be consumed by an ineffable loneliness. These are, after all, precisely the techniques that make Wong Kar-Wai's art what it is. What I was not expecting was the degree to which I was drawn into a film that some reviewers dismissed as "unfinished" and compelled by characters who "seemed consumed by ennui."<br /><br />I find it interesting how people can be so utterly unmoved by a film that so vividly displays emotions and settings many of us take for granted or work ardently to forget: the overwhelming sense of grief stemming from being betrayed; the guilt aroused by the thought of becoming no better than the betrayer; the mundane yet profoundly intimate moments of relationships, where the need to express oneself verbally is utterly superfluous. This is what Wong Kar-Wai attempts to portray in the film and what he achieves so well.<br /><br />Too many Americans are consumed by the need to have every moment of a film filled with stock dialogue; witty banter, disaffected sarcasm and overwrought confessions seem to be the pinnacle of the "best" American film has to offer. Wong Kar-Wai sees things very differently. Instead of the character needing to keep the audience apprised of her every feeling, perception or belief, Wong's characters make their feelings and understandings known clearly by facial gestures, body positioning, and, yes, silence.<br /><br />If viewers merely contemplate this film from the standpoint of character development and action, then they may be disappointed by what it has to offer. If they are willing to let themselves try and intuit what the characters are feeling, then they may feel quite differently about what Wong has to offer them.