In deze film zitten lijsten die schilderijen van Renoir zouden kunnen zijn, met levendige kleuren tegen een gedempte achtergrond. De humoristische combinatie van seksuele eerlijkheid en onschuld is verfrissend in deze jaren-vijftigfilm en maakt de oude verhaallijn van de ingénue die een ster wordt verteerbaar. Het can-can-nummer aan het eind lijkt realistisch en opwindend, maar niet overdreven, zoals in een Amerikaanse dansscène.
There are frames in this film that could be Renoir paintings with vivid colors against muted backgrounds. The humorous combination of sexual honesty and innocence is refreshing in this fifties film and makes palatable the old story line of the ingenue that becomes a star. The can-can number at the end seems realistic and exciting but not over the top as in an American dance sequence.