Ik geloof dat er een heel boek kan worden geschreven over de odyssee om de klassieke film waarop deze film losjes is gebaseerd te reconstrueren. Toen Hollywood voor het eerst over zo'n onderneming begon, was de reactie altijd negatief, omdat er te veel aspecten waren die verkeerd hadden kunnen gaan, te beginnen met het solide geheel dat het origineel onvergetelijk maakte, en dat is precies waar het hier begint te verzuren, met de selectie van actrices die anders opmerkelijk werk kunnen doen, maar die niet geschikt zijn voor de rollen, en jammer genoeg zijn ze geregisseerd met de zware hand van een regisseur die het bronmateriaal niet begrijpt of waardeert. Het lijkt alsof er geen focus of richting is, of alsof de richting die is ingeslagen alles uitwist wat goed was aan de oorspronkelijke film. Dit heet up-to-date zijn, zoals in: laten we het verhaal ontdoen van humor, gevatte dialogen en interessante premissen. En bovenal: laten we bewijzen dat vrouwen een heel eind zijn gekomen, behalve dat het probleem is dat we (in elk geval door naar deze film te kijken) niet echt begrijpen waar de vrouwen echt naartoe gaan.<br />Om te beginnen blijkt de rol van Meg Ryan in de centrale rol bijna fataal te zijn voor de film, omdat ze zich op de een of andere manier in een soort voorgeborchte lijkt te hebben opgesloten waar vrouwen niet komen. Het veranderde haar uiterlijk, zelfs nadat ze twintig jaar in de filmindustrie had gewerkt. Haar Mary, die een moeilijke rol bleek te zijn in de jaren dertig, groeide op de een of andere manier uit haar interactie met de andere stereotypen, net als Dorothy in 'The Wizard of Oz', door te leren, te observeren en te beseffen dat ze een keuze had. Het was misschien geen keuze die vrouwen tegenwoordig zouden vieren, maar het was leuk, en een deel van de lol was de kattige, dwaze, soms slapstickachtige manier waarop die film naar het rijk van het sublieme werd getild. Hier zijn we met een klap terug op aarde. Door het karakter van Sylvia te veranderen, heeft de film veel van zijn vonk verloren, en dat is...' Het was in elk geval de schuld van Annette Bening. Ik kon niet anders dan bewondering hebben voor de manier waarop ze probeerde dit zinkende schip te redden en een zinkend gevoel kreeg terwijl ze worstelde met de afschuwelijke tekst die ze moest schrijven. Gelukkig vermaakte ik mezelf door naar een paar van haar fantastische outfits te kijken en mezelf eraan te herinneren hoe getalenteerd deze dame in werkelijkheid was. Haar Sylvia is wijs maar gebrekkig, en ze had een geweldige creatie kunnen zijn. Helaas besteedde mevrouw English geen aandacht aan haar eigen werk en verloor ze de controle over het enige personage dat de film een nieuwe richting had kunnen geven.<br />Maar dat was niet de grootste godslastering van allemaal. In het origineel hebben we Joan Crawford, die waarschijnlijk een van de beste optredens van een vrouw gaf. Haar Crystal is legendarisch, met intrigerende lijnen, ophitsende bewegingen, dubbelzinnige manoeuvres en een paar heel sexy poses. Zij was de schakel tussen de man en de vrouw, en via haar wisten we waar de hele catastrofe om draaide. Zij zorgde voor de spanning tussen mannen en vrouwen. Ze was gevaarlijk, sexy, de ultieme femme fatale. Een intelligente vrouw die we vreesden en bewonderden, en vooral wilden vernietigen om onze heldin te redden. Eva Mendes, zo mooi als ze is, is in dit uitje tweedimensionaal vanwege haar zwakke tekst en wederom een slechte casting. Er komen nog meer gruwelen in de film voor, zoals de toevoeging van een vreselijke rol voor Mensing als de toegewijde moeder die leeft voor haar baby's, en de nogal irritante lesbische draai van Pinkett. Dan komt de grootste verspilling van talent in de film, als Bette Middler, die een beetje onherkenbaar is in haar make-up, de vonk laat zien van wat had kunnen zijn. Haar zure vertolking doet ons denken aan de hedendaagse invalshoek die de film had kunnen nemen. Haar woorden roepen herinneringen op en geven de film een hoognodige dosis ondeugendheid, en het is opwindend om te zien dat die echt kan vliegen, en dan is ze weg. Ze zit maar zes minuten in de film en vervaagt midden in de chaos.<br />Dit is een film die ons verwachtingsniveau opvoerde en ons echt teleurgestelde, een film die had kunnen meedoen aan de succesvolle Sex in the City, die een verbazingwekkende overgang naar het witte doek maakte omdat hij zijn bronmateriaal respecteerde en geen compromissen sloot. Hij gaf ons meer, een grotere en betere aanpassing. Hij updatete echt wat hem eerder succesvol had gemaakt. 'The Women' in zijn huidige reïncarnatie moet terug in de tijd en zichzelf aanpassen, ongeveer zoals 'The Hulk' dat dit jaar deed, passender acteurs vinden, een echt goede schrijver, en bovenal iemand die echt waardeert waar goede films over gaan.
I believe an entire book can be written about the odyssey to remake the classic film on which this film is loosely based. When Hollywood first started talking about such enterprise, the reaction was always negative because there were just too many aspects that could have gone wrong, starting with the solid ensemble that made the original unforgettable, and that's exactly where things begin souring here, with the selection of actresses that otherwise can do remarkable work, but that are not suited to the parts, and sadly enough, have been directed with the heavy hand of a director that doesn't understand or appreciate the source material.<br /><br />It seems as if there is no focus or direction, or as if the direction that has been taken is to obliterate anything that was good about the original film. This is called an updating, as in let's drain the story out of humor, snappy dialogue, and any interesting premise. Most of all, let's prove that women have come a long way, except that the problem is that we don't really get (at least by watching this film) where the women are truly going.<br /><br />For starters, casting Meg Ryan in the central role proves almost fatal to the movie because somehow she seems to have locked herself into some sort of limbo where women don't really change appearances, even after 20 years of working in the movies. Her Mary which proved to be a difficult role in the 30's, somehow grew from her interaction with the other stereotypes, like Dorothy in "The Wizard of Oz" by learning, observing, and realizing that she had a choice in the matter. It might not have been a choice that women would celebrate nowadays, but it was fun ride, and part of the fun, was the catty, silly, sometimes slapstick routines that elevated that movie into the realm of the sublime. In here, we are down to earth with a thud. By changing the nature of Sylvia, the film has lost a lot of its spark, and it isn't in anyway Annette Bening's fault. I couldn't help but admiring how she tried to save this sinking ship and got a sinking feeling as she struggled with the horrible lines she was handled. Thankfully I entertained myself by looking at some of her terrific outfits and kept reminding myself how talented this lady really was. Her Sylvia is wise but flawed, and she could have been a great creation. Unfortunately Ms. English wasn't paying attention to her own work and loses control of the one character that could have turned the film into a fresh direction.<br /><br />Yet that wasn't the biggest blasphemy of them all. In the original, we have Joan Crawford doing probably one of the best performances by a woman. Her Crystal is legendary, with conniving lines, incendiary moves, duplicitous maneuvers, and some very sexy poses. She was the link between the male and the female, and through her we knew what the whole catastrophe was about. She provided the tension between men and women. She was dangerous, sexy, the ultimate femme fatale. A woman of intelligence that we feared and admired, and most importantly, we wanted to destroy to save our heroine. Eva Mendes, as gorgeous as she is, is two dimensional in this outing because of weak writing, and once again, some bad casting.<br /><br />There are more atrocities in the film, such as the addition of a terrible role for Mensing as the dedicated mother who lives for having babies, and the rather annoying lesbian turn by Pinkett. Then comes the biggest waste of talent in the movie, as Bette Middler, who is a little unrecognizable in her make up, shows the spark of what could have been. Her acidic delivery reminds us of the contemporary angle the film could have taken. Her words revive and put a big of much needed naughtiness in the film, and it is exciting to see that it could really fly, then she is gone. She is in the film all of six minutes, and she fades away in the middle of the muddle.<br /><br />Here is a movie that raised our anticipation level and truly disappointed us, a film that could have joined the successful "Sex in the City" who made an amazing transition to the big screen because it respected its source material and didn't compromise. It gave us more, bigger and better adaptation. It truly updated what had made it successful before. "The Women" in its present reincarnation needs to go back and rework itself, much like "The Hulk" did it this year, find more suitable performers, a really good writer, and most of all, someone who truly treasures what good movies are about.