Ik kan nooit begrijpen waarom mensen de tijd nemen om films te bekijken die ze niet helemaal begrijpen. Ik weet dat mensen vernietigende recensies over deze film zullen lezen, en dat zal hen ervan weerhouden om kopieën te zoeken van deze volkomen vergeten film uit het eind van de jaren twintig, maar uit 1932, die je waarschijnlijk 'onfatsoenlijk' zou moeten noemen, aangezien dat de titel van de hoofdfilm is.<br />Myrna Loy, beter bekend als de komische actrice in talloze deftige rollen, blijkt in al die rollen een miscast te zijn. Ze was een echte dramatische actrice, iets wat ik niet wist voordat ik deze film zag, die veel ouder is dan al haar beroemde rollen. Ze is opwindend en komt hier wonen, twee dingen die ze nooit heeft kunnen evenaren van de gracieuze en verfijnde William Powell. Ik ben nog steeds nogal geschokt over hoe goed ze was.<br />Becky Sharp (1935), de eerste in drie stroken geknipte technicolor-film, is bekender, maar deze is artistiek veel beter en een aanpassing. Het is ook heel aangrijpend als een uitdrukking van een filmstijl die op het punt stond te sterven. Je kunt me niet op mijn woord geloven, je moet het zien.
I can never fathom why people take time to review movies that they have not understood fully. I know people will read scathing reviews on these pages of this film, and it will keep them from seeking copies of this quite forgotten, late '20s style but 1932 movie, which should probably be referred to as "Indecent," as that is the name on the main titles.<br /><br />Myrna Loy, best known as a comic actress in countless genteel roles, shows herself to be miscast in all of them. She was a true dramatic actress, something that I did not know before watching this film, which predates all of her famous roles. She is exciting and moving here, two things she never was opposite the graceful and refined William Powell. I'm still rather in shock over how good she was.<br /><br />Becky Sharp (1935), the first three-strip Technicolor feature, is more familiar but this one is far better artistically and an adaptation. It is also very poignant as an expression of a film style that was about to die. You cannot take my word for it, you must see it.