Lucio Fulci heeft in zijn hele carrière veel geweldige films gemaakt en in veel daarvan speelde hij een rol in een emmer vol geronnen bloed die hem de titel 'Godfather of Gore' opleverde. Terwijl _Don't Torture a Duckling_ werd gemaakt voordat Fulci bekend werd onder de bloedhonden en helemaal niet zo bloederig is; het is in elk geval een smerige, akelige kleine thriller, en waar ik voor betaal <0xE2><0x80><0x93> de beste film die Fulci ooit heeft gemaakt! _Don't Torture a Duckling_ steekt met kop en schouders uit boven veel van het Giallo-genre in termen van productiewaarde en in tegenstelling tot veel van Fulci's latere films is alles aan deze Giallo geweldig. De plot concentreert zich op een kleine, rustieke gemeenschap waar lijken zijn opgedoken. De moorden zijn nog schokkender omdat de slachtoffers gewoon jonge jongens zijn. Kort nadat de politie een onschuldige man heeft veroordeeld voor de misdaden, arriveert een verslaggeefster die Andrea Martelli heet in het dorp en besluit zelf de moorden te gaan onderzoeken. Martelli komt al snel verschillende verdachten tegen, onder wie een sexy jongedame die Patricia heet, een sinistere priester en een plaatselijke heks die het leuk vindt om wassen beelden te maken en daar spelden in te steken.<br />Hoewel deze film misschien geen massa's bloed laat zien, heeft hij wel twee van Fulci's akeligste scènes om dat goed te maken. Het akeligste is een vrouw die op een begraafplaats door een groep mannen bruut wordt afgeslacht, terwijl het beeld van een man die van een klif valt en onderweg een aantal rotsen raakt, bij sommige mensen een gevoelige snaar raakt. De cast van _Torture a Duckling_ is absoluut geweldig. Barbara Bouchet (een persoonlijke favoriet van me) is ongelooflijk sexy in haar rol als Patricia, en ze kan haar acteerspieren meer aanspannen dan in veel latere films. Tomas Millian is zoals gewoonlijk uitstekend, terwijl de rest van de cast goed is uitgedost door types als Irene Pappas, Florinda Bolkan en Marc Porel. De cinematografie is verbluffend en Fulci geeft de kijker echt de indruk dat hij veel zorg en moeite aan elke scène besteedt. Het verhaal speelt zich langzaam af en het is altijd interessant, omdat Fulci de film nooit te veel van de centrale plotlijn laat afwijken. De identiteit van de moordenaar is niet erg mysterieus, maar Fulci slaagt er bijna in ons tot het eind in het ongewisse te laten en _Don't Torture a Duckling_ bereikt een hoogtepunt. Over het geheel genomen is het jammer dat Fulci niet meer van dit soort films heeft gemaakt. _Don't Torture a Duckling_ is zijn beste werk en ik sta erop dat elke Giallo-fan het ziet!
Lucio Fulci made a lot of great films throughout his career and the way that many of them featured a bucket load of gore lead to him earning the title 'The Godfather of Gore'. While Don't Torture a Duckling was made before Fulci became well known amongst gorehounds, and isn't all that gory; it's certainly a gritty and nasty little thriller, and for my money - the best film that Fulci ever made! Don't Torture a Duckling really is head and shoulders above a lot of the Giallo genre in terms of production values and unlike many of Fulci's later films, everything about this Giallo is great. The plot focuses on a small rustic community where dead bodies have began turning up. The murders are even more shocking because the victims are just young boys. Shortly after the police convict an innocent man of the crimes, a reporter named Andrea Martelli arrives in the village and decides to start investigating the murders on his own. Martelli soon encounters various suspects, including a sexy young lady named Patricia, a sinister priest and a local witch who enjoys making wax effigies and sticking pins into them.<br /><br />While this film may not feature loads of gore, it does have two of Fulci's nastiest sequences to make up for it. The nastiest involves a woman being brutally slaughtered by a group of men in a cemetery, while the image of a man falling from a cliff and hitting any number of rocks on the way down is liable to turn some stomachs. Don't Torture a Duckling features an absolutely great Italian cast. Barbara Bouchet (a personal favourite of mine) is incredibly sexy in her role as Patricia, and gets to flex her acting muscles more than she did in many later films. Tomas Millian is excellent as usual while the rest of the cast is well fleshed out by likes of Irene Pappas, Florinda Bolkan and Marc Porel. The cinematography on display is stunning and Fulci really gives the viewer the impression that he puts a lot of care and effort into every scene. The story plays out slowly, and it's always interesting as Fulci never allows the film to stray too much from the central plot line. There isn't a great deal of mystery towards the identity of the murderer; but Fulci almost manages to keep us guessing right up until the end and Don't Torture a Duckling does climax on a high. Overall, it's a shame that Fulci didn't make more films like this. Don't Torture a Duckling is his out and out best work and I insist that every Giallo fans sees it!