Jaren geleden, toen ik de stad uit was, kwam ik voor het eerst in contact met Jennifer, toen het midden in de nacht op tv verscheen; ik viel in slaap voordat het afgelopen was, maar het bleef me achtervolgen tot ik het moest opsporen. De aantrekkingskracht ervan is dat het, hoewel het niet veel voorstelt, een intrigerende sfeer weeft, en omdat Ida Lupino en Howard Duff (in die tijd man en vrouw) een verleidelijke, ingetogen chemie uitstralen. Lupino speelt een vrouw die verloofd is met een huisbewaarder van een groot Californisch landgoed waarvan de vorige huisbewaarder <0xE2><0x80><0x93> Jennifer <0xE2><0x80><0x93> is verdwenen. (Het doet denken aan Jack Nicholson in The Shining, hoewel het in dit geval niet Lupino is die gek wordt of is geworden. Duff is de man in de stad die de financiën van het landgoed beheert en een zwak heeft voor Lupino, die besluit te doen alsof ze moeilijk te krijgen is. Ze raakt steeds meer betrokken, om niet te zeggen geobsedeerd, door wat er met haar voorgangster is gebeurd in het oude, donkere huis vol afdalende trappen en afgesloten kelders. De sfeerbeelden en het romantische commentaar zijn verreweg het beste deel van de film, aangezien de kijkers de ontknoping waarschijnlijk een beetje teleurstellend zullen vinden <0xE2><0x80><0x93> er zit gewoon niet zoveel in (behalve een kleine huivering aan het eind die doet denken aan Brian De Palma's filmische coda's). Maar het is goed gedaan, en ook nu blijft het je bij. Extra attractie: dit is de film waarin het nummer 'Angel Eyes' werd geïntroduceerd, dat deel zou gaan uitmaken van het standaardrepertoire van Ol' Blue Eyes.
I first caught up with Jennifer years ago while out of town when it showed up on TV in the middle of the night; I fell asleep before it ended but it stuck with me until I had to track it down. Its appeal is that, though there's not a lot to it, it weaves an intriguing atmosphere, and because Ida Lupino and Howard Duff (real life man-and-wife at the time) display an alluring, low-key chemistry. Lupino plays a woman engaged to house-sit a vast California estate whose previous caretaker -- Jennifer -- up and disappeared. (Shades of Jack Nicholson in the Shining, although in this instance it's not Lupino who goes, or went, mad). Duff is the guy in town who manages the estate's finances and takes a shine to Lupino, who decides to play hard to get. She becomes more and more involved, not to say obsessed, with what happened to her predecessor in the old dark house full of descending stairways and locked cellars. The atmospherics and the romantic byplay are by far the best part of the movie, as viewers are likely to find the resolution a bit of a letdown -- there's just not that much to it (except a little frisson at the tail end that anticipates Brian De Palma's filmic codas). But it's well done, and, again, it sticks with you. Extra added attraction: this is the film that introduced the song "Angel Eyes," which would become part of the standard repertoire of Ol' Blue Eyes.