Een nietszeggende titel verhult dit solide geconstrueerde voorbeeld van ouderwets Hollywood-amusement, en deze film blijkt een grotendeels succesvol mengelmoes van verscheidene uiteenlopende elementen: een periodiek, een romantisch drama, een misdaadfilm en een politieke thriller. Interessant is dat de hoofdpersonen, hoewel gemaakt door Fox, gewoonlijk door andere studio's werden gecontracteerd; de chemie tussen hen op het witte doek is voelbaar en leidt uiteindelijk tot een huwelijk over een paar jaar. Hoewel hij een beetje te jong is, is Taylor een zwierige held (een marinier die door president McKinley persoonlijk is aangesteld om de schuldigen te ontmaskeren achter een georganiseerde opruiming van talloze banken). Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij (aangevoerd door de gladde Brian Donlevy en de schurkachtige Victor McLaglen) al snel doorheeft dat hij valt op een chanteuse (vanzelfsprekend, Stanwyck) die haar lot in handen van de bende heeft gelegd, hoewel zingen, om eerlijk te zijn, bij lange na niet het sterkste punt van de actrice is! Op dezelfde manier moet hij, behalve dat hij zijn waarde moet bewijzen om bij hen in de smaak te vallen, met McLaglen wedijveren om Stanwycks plaats in te nemen. Overigens deed de grappenmaker van het eerste personage me sterk denken aan Charley Chase in SONS OF THE DESERT (1933), dat overigens eveneens was geregisseerd door William A. Seiter. Later twijfelt Taylor of hij Stanwyck wel in het aas moet laten bijten en hij probeert zijn ontslag in te dienen bij de president terwijl hij er met het meisje vandoor gaat, maar de jaloerse rivaal verstoort zijn plannen. Als de overval mislukt, vinden we Donlevy dood en de andere twee in de gevangenis; Taylor hoopt dat McKinley tussenbeide zal komen, want hij is inmiddels achter de identiteit van de ongrijpbare en duidelijk prominente 'inside man' gekomen. Het lijkt erop dat ze allemaal de kluts kwijt zijn als de president uiteindelijk zelf vermoord wordt (een geweldige draai aan de plot, hoewel de spanning van het elfde uur wel erg kunstmatig aanvoelt). Om terug te komen op de wirwar van stijlen in de film, ook al zijn de variétéscènes een kwestie van smaak, de romantische driehoeksverhouding vertraagt de boel een beetje en doet afbreuk aan het thriller-aspect, maar het levert wel een mooie productie op, met de acteurs die al genoemd zijn, goed ondersteund door acteurs als John Carradine (die op onverklaarbare wijze na één scène verdwijnt!), Douglas Fowley, Sig Rumann en, als twee Amerikaanse presidenten, Sidney Blackmer (de sprankelende Theodore Roosevelt) en Frank Conroy (McKinley).
A bland title disguises this solidly-carpentered example of old-fashioned Hollywood entertainment, this film proves a largely successful hodgepodge of several disparate elements: a period piece, a romantic drama, a crime movie and a political thriller. Interestingly, though made by Fox, its protagonists  Robert Taylor and Barbara Stanwyck  were both usually associated with other studios; their on screen chemistry here is palpable and eventually led to marriage in a couple of years' time. While a bit too young, Taylor is a dashing hero (a Marine personally appointed by President McKinley to uncover the culprits behind an organized clean-up of numerous banks); unsurprisingly, no sooner has he tracked them down (led by smooth Brian Donlevy and thuggish Victor McLaglen) that he falls for a chanteuse (naturally, Stanwyck) who has thrown her lot with the gang  although, truth be told, singing is far from being the actress' forte! Similarly, apart from having to prove his worth to make it into their fold, he has to vie with McLaglen for Stanwyck's attentions; by the way, the practical joker persona of the former reminded me a lot of Charley Chase in SONS OF THE DESERT (1933) which, incidentally, was likewise directed by William A. Seiter. Later on, Taylor is in two minds about involving Stanwyck in the impending bait and tries to offer his resignation to the President while eloping with the girl  but the jealous rival disrupts his plans. The robbery gone awry, we find Donlevy dead and the other two in jail; Taylor's hopes for McKinley's intervention  having meanwhile learned the identity of the elusive and obviously prominent 'inside man'  are seemingly dashed when the President winds up assassinated himself (a great plot twist, though the resulting eleventh-hour suspense feels contrived)! To get back to the film's jumble of styles, even if the vaudeville sequences are a matter of taste, the romantic triangle slows things up and it skimps somewhat on the thriller aspect, this emerges a handsome production indeed  with the actors already mentioned ably supported by the likes of John Carradine (who unaccountably disappears after just one scene!), Douglas Fowley, Sig Rumann and, as two American Presidents, Sidney Blackmer (the bubbly Theodore Roosevelt) and Frank Conroy (McKinley).