Ik heb die film net in het Castro Theatre in San Francisco gezien en had moeite om wakker te blijven tijdens deze ongelooflijke, zich herhalende, weinig verhelderende kleine film. Het is een film van 75 minuten die aanvoelde als 175 minuten en die ongeveer 20 minuten aan redelijk boeiend materiaal bevat. Hij is niet slecht op een beledigende manier, hij herhaalt alleen dingen die al vele, vele malen zijn gezegd en op een interessante en uitdagende manier. Op een paar uitzonderingen na dreunen de interviews maar door en door en door, waardoor er weinig emotioneel contact of context aan het hele onderwerp wordt gegeven. Het is meer een 'hoe'-gids voor iets wat niet meer gedaan kan worden. Ik leefde in die tijd, maar voelde weinig verbondenheid of nostalgie met wat er werd getoond.
I just saw this at the Castro Theatre in San Francisco and had trouble staying awake during this incredibly repetitive, unenlightening little film. It is a 75 minutes film that felt like 175 minutes and has about 20 minutes of modestly engaging material. It's not bad in any offensive way, it just repeats things that have been said many, many times over and more interestingly and provocatively. With only a couple of exceptions, the interviews drone on and on and on, making little emotional contact or context to the whole topic. It's more like a "how to" guide for something that can't be done anymore. I was alive during the era but felt little connection or nostalgia for what was presented.