Weer zo'n grijze, verschrikkelijke grap van de familie Corman. De eerste ruimtecapsule in de ruimte stort neer op Aarde (met een paar van de ergste special effects ooit) en de piloot lijkt dood te zijn. Maar schijn kan bedriegen. Hij is in feite levendiger dan de rest van de cast, onder wie een neerbuigende vrouwenhater, een oude dokter (die ook echt heel, heel saai is), een vettige kerel die eruitziet alsof hij de markt heeft veroverd met haarolie, een andere kerel die zo saai is dat hij niet eens veel indruk maakt, een vrouwelijke wetenschapper die nooit gekwetst of boos lijkt te zijn over het neerbuigende gedrag van de oude man, en een fotografe met een Farah Fawcett-kapsel (voor Farah, natuurlijk) en ongeveer net zo levendig als een dode eend. Ik denk dat het Steve was. Blijkbaar heette iedereen in de film, de vrouwen incluis, Steve. Hoe dan ook, de dode piloot Steve blijkt niet alleen te leven, maar ook baby- buitenaardse wezens (of zeepaardjes, of garnalen, of wat dan ook) in zijn romp te herbergen. Het moederdier dat deze schepseltjes heeft geïmplanteerd, lijkt op een reusachtige kale papegaai met klauwen. Opnieuw ben ik onder de indruk van de lachwekkendheid van de monsters die door het Huis van Corman zijn geschapen. De ruimtewortel van Venus in _Het Veroverde de Wereld_ is officieel nog steeds het ergste, lachwekkendste monster dat ik ken. Ik heb nog nooit het doek gezien, maar de Cormans slagen er altijd in om slechte, goedkoop ogende monsters een goede afloop te bezorgen.<br />Ze slaagden er ook in om hun andere handelsmerken een goede afloop te bezorgen: een saaie, verwarrende plot, lange, grijze shots (Goddank heeft Corman de meeste van zijn films in zwart-wit gemaakt, want zijn kleurenmateriaal ziet er nog steeds op de een of andere manier grijs uit), twee of drie locaties op maximaal, stomme en slappe rekwisieten en special effects, en een heleboel saaie dialogen. Er zijn maar twee sterfgevallen in de film (als je de geroosterde papegaai... eh... buitenaards bloedbeest niet meetelt die aan het eind van de film wordt afgemaakt). Er gaat ongetwijfeld een hoeraatje op als het buitenaardse wezen het hoofd van de oude dokter afrukt en (schijnbaar) opeet. Nu kan het Engels spreken en heeft het de herinneringen van de dokter. Het kan ook de zwangere astronaut verplaatsen alsof hij Pinnochio was.<br />Het lijkt erop dat het monster zijn ras wil opbouwen met menselijke wezens als voedsel en reusachtige baarmoeders. Aan het eind zit een verwarrend stukje (nou ja, verwarrender dan anders, in elk geval) waarin het wezen probeert uit te leggen waarom het dit doet, maar het slaat nergens op. Het heeft iets te maken met hoe de mensheid op het punt staat in de voetsporen van haar ras te treden en zichzelf te vernietigen door iets wat ze binnenkort zullen creëren. Het heeft nooit echt gezegd wat dat is. Het kan van alles zijn geweest, van broodroosters tot digitale horloges, wie weet. Het kindermeisje steekt liever zelf dan dat ze de buitenaardse garnaal uit zijn lichaam laat kruipen, en de vettige kerel (en de andere kerel) verbranden de papegaai-buitenaardse met een molotovcocktail. Ahh, de geur van gebraden kip... eh... buitenaards wezen. Einde verhaal, waarin de rest van de personages afdwaalt en hun dode kameraad op de grond laat liggen om weg te rotten. O, verdomme, waarom bespaar je jezelf niet de kosten van een begrafenis? Ik weet zeker dat Corman dat dacht toen hij probeerde te bezuinigen en zijn scènes zo goedkoop mogelijk te maken.
Another gray, horrible bit of schlockiness from the family Corman. The first space capsule into outer space crash lands back on Earth(with some of the worst special effects ever), and the pilot appears to be dead. But appearances can be deceiving. He's actually more alive than the rest of the cast, including a patronizing misogynist old doctor(who'd also really, REALLY boring), a greasy guy who looks like he's cornered the market on hair oil, another guy so dull he doesn't even make much of an impression, a female scientist who never seems to be hurt or angry over the old guy's patronizing, and a female photographer with a Farah Fawcett haircut(pre-Farah, of course) and about as much liveliness as a dead duck.<br /><br />What are any of these people's names? I think it was Steve. Apparently, everyone in the cast, including the women, were called Steve. Anyway, the dead pilot Steve turns out to not only be alive, but to be incubating baby aliens(or seahorses, or shrimp, or whatever) inside his torso. The Momma beast that implanted these little critters looks like a giant bald parrot with claws. Once again, I am impressed by the laugh-ability factor of the monsters created by the House of Corman. The space carrot from Venus in It Conquered the World is still officially the worst, most laughable monster I've ever seen grace the screen, but the Cormans always manage to deliver when it comes to bad, cheesy looking monsters.<br /><br />They also managed to deliver on their other trademarks as well; i.e. a boring, confusing plot, long gray shots(thank God Corman did most of his films in black and white, since his color stuff still manages to look somehow gray)two or three locations max, stupid and lame props and special effects, and lots and lots of dull dialog. There's only two deaths in the film(if you don't counted the roasted parrot..err..alien blood beast being offed at the end of the film). Cheers rang out through the land, I'm sure, when the alien rips the old doctor's head off and(apparently) eats it. Now it can talk in English and has the doctor's memories. It can also move the pregnant astronaut around as though he were Pinnochio. <br /><br />The monster's apparent intent is to rebuild its race using human beings as food and giant wombs. There's a confusing bit at the end(well, more confusing than usual, anyway) in which the creature tries to explain why it is doing this, but it makes no sense whatsoever. Something about how humanity is about to follow in its race's footsteps and destroy themselves by something they'll soon create. It never really said what that was. It could have been anything from toaster ovens to digital watches, who knows. Its baby minder stabs himself rather than let the alien shrimp crawl out of his body, and the oily guy(and the other guy) burn the parrot-alien to death with a Molotov cocktail. Ahh,the smell of roasting chicken..err.. alien. End of story, in which the rest of the characters wander off and leave their dead comrade laying on the ground to rot. Oh, Hell, why not save yourself the expense of a funeral? I'm sure that was what Corman was thinking, when he was trying to cut corners and make his scenes as cheaply as possible.