De eerste keer dat ik de poster zag, was ik verbijsterd door de rust en schoonheid ervan. Daarna is de stad Istanboel me altijd blijven achtervolgen.<br />Niet veel dialoog, niet veel muziek, de hele film is even gedetailleerd en esthetisch gefilmd als een beeldhouwwerk. Het is zelf een landschap.<br />In feite gebeuren er een heleboel dingen in de film, maar de regisseur heeft de meeste dramatische delen opzettelijk weggelaten en aan onze verbeelding overgelaten, waardoor er een echt plat leven ontstaat. (Lichte spoiler) Je kunt Mahmuts geliefde zien huilen op het toilet en dan zonder een woord te zeggen naar buiten gaan, maar niet hun ruzie; je kunt Mahmut zien die zijn moeder in het ziekenhuis verwelkomt, maar niet haar strijd tegen haar ziekte. Voor mij is de meest dramatische scène van de film die waarin Yoessoef hardop lacht om de speelgoedsoldaat die hij voor zijn nichtje heeft gekocht, en op dat moment brak mijn hart bijna bij het zien van dit saaie, eenzame leven dat op zo'n manier tot een uitbarsting komt.<br />Nu alle trivialiteiten van het leven zijn weggevaagd, biedt het verhaal ons een zuivere innerlijke wereld van alle personages, hun droefheid, angst, eenzaamheid, spijt... En terwijl het verhaal zich ontvouwde, begreep ik eindelijk hun wanhopige situatie waarin hun emoties geen uitweg boden als er geen externe dingen tussenbeide kwamen, en dat is precies wat iedere eenling ten koste van alles probeert te behouden, vooral voor een onverantwoordelijke kunstenaar als Mahmut.<br />Ik heb net mijn tweede kijkbeurt achter de rug. Gisteravond kroop ik onder de quilt, zette wat wodka naast mijn bed en bekeek de hele film in trance. Ik had het gevoel dat er twee echte levens gaande waren, een buiten het scherm en een binnen het scherm. Ik voelde me vrij van al die eenzaamheid en angst omdat de mensen binnenin dat ervoeren. Ik liet mezelf gewoon weghalen van al die dingen.<br />We kunnen het universele communicatieprobleem niet ontkennen, en eenzaamheid brengt ons er zelfs ver in, en het wordt een kwaadaardige spiraal. Ik durf te wedden dat Mahmut uiteindelijk nog steeds niet wist hoe hij moest leven. Daarom liep hij zijn kamer uit om te proberen de antwoorden te vinden in de buitenwereld, de kou en het landschap.
The first time I saw the poster, I was stunned by its tranquility and beauty. Then the city of Istanbul has been haunting in my mind ever since.<br /><br />Not much dialogue, not much music, the whole film was shot as elaborately and aesthetically like a sculpture. It itself is a landscape.<br /><br />Actually there are a lot of things going on in the film, but the director deliberately omitted most dramatic parts and leave them to our imagination, thus creating a really flat life. **(mild spoiler)One can see Mahmut's ladylove crying in the toilet and then going out without a word but not their fight; one can see Mahmut accompanying his mother in the hospital but not her struggle from illness. The most dramatic scene in the film to me is Yusuf laughing out loud for the toy soldier he bought for his niece,** and that's when it almost broke my heart to see this boring, lonely life bursting out in such a way.<br /><br />With all the trivialities in life weeded, the story presents us with pure inner world of all the characters, their sadness, anxiety, loneliness, regrets...And as the story unfolded, I sort of finally grasped their desperate situation where their emotions were really no way out if no outer things intervened, which is exactly every loner tries to keep at all cost, especially for an irresponsible artist like Mahmut.<br /><br />I've just finished my second watching. Last night, I crouched into my quilt, had some Vodka beside my bed and went through the whole film in a trance. I felt two real lives going on, one outside the screen, one inside the screen. I felt free from all those loneliness and anxiety 'cause the people inside were experiencing it. I just had myself removed from all those things.<br /><br />We cannot deny the universal problem of communication, and loneliness even puts us far towards it, and it becomes a vicious spiral. I bet Mahmut still didn't figure out a way of living in the end. That's why he stepped out of his room to try to find the answers from the outer world, the coldness and landscape.