Voor het grootste deel is 'Michael' een ramp met tien minuten aan charme en negentig aan misstappen.<br />Travolta en MacDowell doen hun best en komen regelmatig boven Nora Ephrons verlammend banale script uit. Maar de film beweegt zich als een slak. En zelfs binnen de fantasiewereld van de film gedragen de personages zich regelmatig onaannemelijk. (Journalisten die het verhaal van hun leven door een ogenschijnlijke engel op aarde uit het oog laten verliezen?)<br />Iemand vergat romantische komedie-meester-komiek Ephron te vertellen dat William Hurt, die in zo veel andere films briljant is, geen Tom Hanks is. De 'climax' van de film herdefinieert het woord 'gecompliceerd'. Ephron mag dan voor de hemel schieten, maar 'Michael' is helaas een lange, lange rit door een bioscoophal.
For the most part, "Michael" is a disaster  ten minutes of charm and ninety's worth of missteps.<br /><br />Travolta and MacDowell do their best, frequently rising above Nora Ephron's numbingly banal script. But the film moves like a snail. And even within its fantasy context, the characters behave implausibly on a regular basis. (Reporters who routinely let the story of a lifetime  an apparent angel living on Earth  out of their sight?) <br /><br />Someone forgot to tell romantic comedy maestro Ephron that William Hurt, brilliant in so many other films, is no Tom Hanks. The movie's "climax" redefines the word contrived. Ephron may be shooting for Heaven here, but unfortunately "Michael" is a long, long ride through cinema heck.