Misschien komt het gewoon doordat de film in 1997 is gemaakt, of misschien heeft degene die dit voor elkaar heeft gekregen een zwak voor kinderen met aids. Maar echt mensen, het maniakale gelach & de chaos tijdens de ontwenningsscène? Hebben jullie dat niet zien aankomen? Het verbaast me dat er geen baby over het plafond kroop en een zieke jongen de camera toesprak. Het acteerwerk was prima, zeker. Maar voor mij is dit gewoon een voorbeeld van een film uit een tijd waarin situaties en onderwerpen konden doorgaan voor filmtaal. Er gebeuren dingen, maar dat is alles. Er is geen lijm of motief dat op het scherm kan worden waargenomen, waardoor het onderwerp in staat wordt gesteld om bestaande emotionele banden te gebruiken om de plot te verzieken, zonder dat het script het doet zoals het zou moeten doen.
Maybe it's just that it was made in 1997, or maybe whoever managed to get this up to a 7 has a soft spot for kids with AIDS. But really people, the maniacal laughter & mayhem during the withdrawal scene? Did you not see that coming? I'm surprised there was no baby crawling across the ceiling and sickboy addressing the camera. The acting was fine, sure. But to me this is just one example of a movie from a time when situations and subject matter could pass for cinematic language. Things happen, but that's it. There's no glue or motive that can be detected on screen, allowing the subject matter to use pre-existing emotional connections to furthur the plot, without the script doing it like it's supposed to.