De nieuwste film van de Zweedse filmmaker Roy Andersson, _You, the Living_, is niet gemakkelijk te recenseren. Een van de redenen is dat hij in zijn eigen woorden gebroken heeft met de Angelsaksische traditie van het vertellen van verhalen, die in wezen het sjabloon is van de meeste westerse filmproducties. Een andere reden zou kunnen zijn dat Roy Andersson weliswaar nogal veel symboliek in zijn films stopt, maar dat zijn films, in tegenstelling tot die van bijvoorbeeld Andrei Tarkovski, ongrijpbaarder zijn. Het kostte hem 3 jaar om deze 86 minuten lange film af te maken en dat kwam niet doordat hij tussen de opnamen door lange pauzes moest inlassen vanwege financiële problemen of problemen met de acteurs. De film bestaat uit 57 scènes die voornamelijk met een stilstaande camera zijn opgenomen, en het was het zorgvuldige ontwerp van elk van deze scènes dat veel tijd vergde. De beeldkwaliteit van deze film, die nauw verwant is aan de vorige film _Lines from the Second Floor_ van de regisseur, is van het grootste belang voor het verhaal, en daarom wordt dit verhaal in hoge mate verteld door de omgeving en de omgeving waarin de personages van Anderssons universum zich bevinden en met elkaar in contact staan. Voordat de scènes uiteindelijk werden opgenomen, zouden er niet minder dan 10 verschillende proefopnamen zijn gemaakt met verschillende acteurs, kleuren, dialoog enzovoort. Het resultaat is een droomachtige versie van de wereld om ons heen, die de meesten van ons zouden herkennen, en als de setting een droom is, waarom zou je dan niet een beetje dromen? Net als in _The Discreet Charm of the Bourgeoisie_ van Bunuel, als iemand zegt: 'Gisteravond had ik een droom', mag je ernaar kijken. Maar aan de andere kant, wat hier als werkelijkheid wordt gezien, verschilt niet veel van de dromen.<br /><0x3E> Ondanks het feit dat de film geen plot in de traditionele zin van het woord heeft en er geen hoofdpersonen zijn, komen de verschillende personages die in verschillende scènes verschijnen en weer verdwijnen elkaar nog steeds tegen en zijn hun verhalen onvermijdelijk met elkaar verweven. Wat de meeste van deze figuren gemeen hebben, is hun ogenschijnlijke eenzaamheid, ondanks het feit dat ze door andere mensen omringd zijn. De rokende en zuipende zwerfster die ervan droomt een motor te hebben zodat ze aan 'al deze rotzooi' kan ontsnappen, haar corpulente en meestal zwijgzame vriend en zijn broze en ogenschijnlijk vriendelijke maar nogal verstrooide moeder, leden van een fanfare die met hun vaardigheid om thuis beter te presteren geen gunstige ontvangst krijgen van hun familie of hun buren, de depressieve Midden-Oosterse kapper en zijn arrogante klant op weg naar 'een heel belangrijke zakenbespreking'. Een oudere man die een nachtmerrie heeft over bommenwerpers in de lucht, een jong meisje dat droomt dat ze gaat trouwen met de jonge rockster op wie ze zo smoorverliefd is. Het gaat allemaal over dromen en nachtmerries versus de werkelijkheid, maar het werkt net zo goed als een verklaring ter ondersteuning van de bewering van de Oostenrijkse filosoof Ludwig Wittgenstein dat 'alle menselijke communicatie een miscommunicatie is'. Mensen spreken met elkaar, maar het is alsof ze langs elkaar heen praten. Ze proberen elkaar te bereiken, maar sluiten de anderen buiten als die proberen hen te bereiken.<br />Jij, de Levende, is een poëtische film die zich fysiek in Stockholm afspeelt, maar toch universeel toepasbaar is. De samenleving die wordt geportretteerd is die van Zweden, de artistieke taal en de mensen die worden afgebeeld zijn over het algemeen onmiskenbaar Scandinavisch. Maar het onderwerp waar het over gaat, namelijk de ellende van de mensheid in een zelfzuchtige wereld, reikt veel verder dan dit halfrond. Ondanks de ernst van het thema lijkt de film veel vrolijker en humoristischer dan je zou verwachten. Maar om de woorden van de regisseur zelf te gebruiken: 'Het leven is voor ieder van ons zo ingewikkeld dat het enige wat ons redt ons gevoel voor humor is.' Vandaar dat deze film een tragische komedie of een komische tragedie is, afhankelijk van je gevoel voor humor, en niet een deprimerende zwart-witreis door de menselijke natuur. Het is een ongebruikelijke taal en structuur, maar als je buiten de geijkte kaders kunt denken en ervan kunt genieten, zul je deze film zeker zowel onderhoudend als betekenisvol vinden. Hij werd dit jaar vertoond op het festival van Cannes als onderdeel van het Un certain Regard-programma dat 'originele en andere werken' buiten de competitie aanbiedt. Nadat de film in de Salle Debussy was vertoond, gaf het duizendkoppige publiek hem een paar minuten lang een staande ovatie.
The Swedish filmmaker Roy Andersson's latest film You, the Living is not easy to review. One of the reasons is that in his own words he has broken with the Anglo-Saxon tradition of story-telling, in all essence the template of most Western film productions. Another reason might be that although Roy Andersson is somewhat heavy on symbolisms, his, unlike those of, say, Andrei Tarkovsky, are of a more elusive nature. It took him 3 years to complete this 86 minute long film and it wasn't because he was forced to have long breaks between shootings due to financial troubles or problems with the actors. The film consists of 57 vignettes shot mostly by a still camera, and it was the careful design of each of these scenes which required much time. The imagery of this film which is closely related to the director's previous film Songs from the Second Floor is of utmost importance to the story, thus this story is told to a great degree by the surroundings and the environment in which the characters of Andersson's universe dwell and interact. Before each scene was finally shot, there would have been no less than 10 different test shootings with different actors, colors, dialog etc. The result is a dreamlike version of the surrounding world which most of us would recognize and if the setting is like a dream, why not dream a little? Just like in Bunuel's The Discreet Charm of the Bourgeoisie, when somebody says "Last night I had a dream", you get to watch it. But then again, what is perceived as reality here is not very much different from the dreams.<br /><br />Despite the fact that the film lacks a plot in the traditional sense of the word and there are no main characters as such, the different characters who appear and reappear in different scenes still meet each other and their stories are inevitably intertwined. What most of these characters have in common is their apparent loneliness despite being surrounded by other people. The trailer trash chain smoking and binge drinking woman who dreams of having a motorbike so that she can get away from "all this crap", her corpulent and mostly silent boyfriend and his frail and seemingly gentle but rather absent-minded mother, members of a brass band whose skill improving efforts at home aren't getting a favorable reception neither from their families nor their neighbors, the depressed Middle Eastern hairdresser and his arrogant customer on his way to "a very important business meeting", an elderly man having a nightmare about bombers in the skies, a young girl dreaming about marrying the young rock star that she is so madly in love with. It's all about dreams and nightmares versus reality but it works as much as a statement in support of the Austrian philosopher Ludwig Wittgenstein's claims that "all human communication is miscommunication". People speak to each other but it is as if they speak past each other. They try to reach out to the others but shut the others out when those try to reach them.<br /><br />You, the Living is a poetic film set physically in Stockholm but yet universally applicable. The society it portrays is Sweden, its artistic language and the people displayed are generally unmistakably Nordic. Yet, the subject it deals with, namely, the misery of the humankind in a selfish world, reaches far beyond this hemisphere. Despite the seriousness of its theme, the film itself seems a lot more cheerful and laden with humor than one might have expected. But in the words of the director himself "living is so complicated to each one of us that the only thing that saves us is our sense of humor". Hence, this film is a tragic comedy or a comic tragedy, depending on your sensitivities, and not a depressing black reality tour of the human nature. It is unusual in its language and structure, but if you can think outside the box and enjoy it, you will certainly find this film both entertaining and meaningful at the same time. It was shown at this year's Cannes festival as part of the Un Certain Regard program which offers "original and different works" outside the competition. After the film was shown in the Salle Debussy, the 1,000 strong audience gave it a standing ovation for several minutes. Do I need to say more?