Is het ons toegestaan ons te mengen in het dagelijks leven van onze medemensen? Is het mogelijk om inbreuk te maken op hun intimiteit, om door te dringen tot de kern van hun gedachten en de privacy van hun eigen huis te schenden zonder dat ons dat wordt aangerekend? De regisseur wekt enige twijfel over deze schijnbaar oplosbare vragen, en is bijna sympathiek te spreken over de destabiliserende beslissing van rechter Jean Luis om zich te schikken in zijn eigen ingekapselde afzondering door middel van fragmenten van levens die door hem zijn verduisterd.<br />'Trois couleurs: Rouge' is gebaseerd op het concept van 'UNIVERSAL COMMUNICATION CONCEPTED ALS THE MENS DESIRE OF EEN OPEN WERKELIJKE WEG OP DE WERELD'. De telefoon kan als de hoofdfiguur van het verhaal worden beschouwd: na zijn optreden in 'Dekalog 9' geeft hij in het begin de toegift op Kieslowski's optreden. De regisseur bestudeert de communicatieve vermogens van de mens, zonder een definitief standpunt in te nemen over de ethische kant van individueel gedrag. Opnieuw wijst hij ons op de onvoorspelbaarheid van toekomstige gebeurtenissen, waarbij hij zorgvuldige beschrijvingen geeft van vreemde koersen en wegen van het leven die door een aanzienlijk aantal jaren van elkaar gescheiden zijn. Onverklaarbare combinaties die op een vreemde manier samenkomen in een reeks van voortdurende en verontrustende situaties. <0xE2><0x80><0x93> Sommige boeken vallen op de grond. <0xE2><0x80><0x93> Flitsen van het dagelijks leven die elkaar heel even ontmoeten, in het ideale geval vergezeld van hun genegenheid voor de fictieve musicus Van den Budermayer. <0xE2><0x80><0x93> Het lot van de mens, gemarkeerd door de meest rampzalige samenloop van omstandigheden.<br /><br />In dit stuk, dat het verdient om met ons hart in plaats van met ons hoofd te worden aanschouwd, kunnen we getuige zijn van een dialectisch spel tussen rechter Jean Luis (Jean-Louis Trintignant) en Valentine Dussaut (Irene Jacob, misschien wel de liefste actrice van onze tijd, samen met de mooie Winona Ryder), in een generatieconflict tussen de ervaring van een wereldwijze oude man en de zelfbewuste onvolwassenheid van een aardig meisje dat op het punt staat de steilste weg van haar weg omhoog te nemen. tussen een teleurgesteld mensenleven en een jeugd die zich niet bewust is van haar toekomst, tussen een geestloze misantroop en een spontaan meisje vol gezond verstand van onzelfzuchtigheid.<br /><br />En de laatste optocht, als de vochtige geur van de tragedie nog in de lucht hangt, met alle hoofdpersonen van de hele trilogie in het volle zicht, gered door een toevallige gelukstreffer dankzij het door de voorzienigheid zo slim geschreven script, geeft ons de extreme begroetingen van deze filmmeester, die volledig is opgebruikt door zijn grote passie voor de film. Er rest slechts een gevoel van bittere spijt en leegte om ons te herinneren aan het bestaan van een onmogelijke leegte. Vaarwel krezysztof. we missen je zo!
Are we allowed to interfere with our fellowmen's everyday's life? Is it possible to intrude upon their intimacy, to penetrate the inwardness of their thoughts violating the privacy of their own home without being blamed? The director raises some doubts about these apparently solvable questions, almost sympathetic towards judge Jean Luis' destabilizing decision of coming to terms with his own inducted self-seclusion by means of fragments of lives embezzled by him.<br /><br />"Trois couleurs: Rouge" is based on the concept of "UNIVERSAL COMMUNICATION CONCEIVED AS THE HUMAN DESIRE OF AN OPEN WINDOW ON THE WORLD". The phone may be considered the main character of the story: after its performance in "Dekalog 9" it gives in the beginning the encore to Kieslowski's onlookers, followed step by step in its fast run across the world. The director looks deeply into the faculty of communication of human beings, without taking up a definite position about the ethical side of individual behavior. Once again he points out to us the unpredictability of future events, venting careful descriptions about strange courses and recourses of life separated from each other by a considerable number of years. Inexplicable combinations oddly converging in a series of continuous and upsetting situations. - Some books falling to the pavement. - One of them opening casually on a fatal page, predetermining the destiny of a future profession, as in a past similar occurrence. - Glimpses of daily life meeting fleetingly, ideally joined by their fondness for the fictitious musician Van den Budermayer. - Human fortunes marked by the most ill-fated coincidence.<br /><br />In this piece of work deserving to be seen with our heart's eyes instead of our mind's ones we can witness a dialectic game between judge Jean Luis' (Jean-Louis Trintignant) and Valentine Dussaut (Irene Jacob, maybe the sweetest actress of our times, together with the beautiful Winona Ryder), in a generational conflict between the experience of a world-weary old man and the self-conscious immaturity of a nice girl on the point of facing the steepest path of her ascending way. Kieslowski talks about "dialogue tests" between a disappointed human life and a youth unaware of her future, between a spiritless misanthropist and a spontaneous girl full of good sense of unselfishness.<br /><br />And the final parade when the damp odor of tragedy still lingers in the air, with all the main characters of the whole trilogy in full evidence, saved by an accidental stroke of luck thank to the providential script cleverly written, gives us the extreme greetings of this movie master fully used up by his great passion for cinema. Only a sense of bitter regret and emptiness is left to remind us the existence of a void impossible to fill. GOOD-BYE KRZYSZTOF. WE MISS YOU SO MUCH!