Het Buddy Holly-verhaal begint met een opname van een gele neonmaan op het dak van een rolschaatsbaan in Lubbock, Texas, in 1956. Als de aftiteling begint, beweegt de camera van de maan naar de parkeerplaats, naar de rolschaatsbaan, langs de loketten en over de baan naar een kleine muziektent waar een kleine band hun soundcheck doet. Het is een opname die Welles en Scorcese allebei zouden waarderen. De camera beweegt naar het bebrilde gezicht van Buddy Holly, die in opperste concentratie naar beneden kijkt terwijl hij de koptelefoon vastpakt en met een man praat die deze band op de radio zet.<br />Een jonge Gary Busey speelt Buddy Holly en zijn optreden is van doorslaggevend belang. Hij moet op de een of andere manier de passie laten zien die Holly voor zijn muziek had om de film te laten slagen. Dit is een rock-'n-rollverhaal zonder lijntjes coke, afgewisseld met shotjes heroïne en een fles whisky. Dit gaat niet over een man die in een door seks gechoqueerde, door lust veronachtzaamde tragedie tussen twee vrouwen moet kiezen. Dit is een film over een aardige jongen uit Texas die zijn ouders respecteerde, naar de kerk ging, 5 jaar lang dezelfde vriendin had en verliefd werd op rock-'n-roll. Busey vindt die vonk en doet hem ontbranden, zijn passie is helder en aanstekelijk. Hij speelt echt gitaar in de film en zingt, en Holly's opnamen zijn niet over de top. Busey was in de jaren zeventig een jonge vent in Hollywood, een worstelende acteur en minstens zo'n worstelende rockmuzikant. Dus geeft hij een geweldige voorstelling, want hoewel hij niet Buddy Holly is, bevindt hij zich in een vergelijkbare situatie.<br />Zijn eerste nummer is de oude klassieker van Les Paul, 'Mockingbird Hill', en hij heeft de countrysnufjes om het te laten slagen. Dan roept een jongen om wat bop, en tegen zijn twee bandgenoten (in werkelijkheid waren de Crickets met z'n drieën, maar de spreiding werkt prima voor het beperkte verhaal van de film) leidt hij hen jammerend naar 'Rocking with Ollie Vee'. De kinderen vinden het prachtig en de ouders vinden het vreselijk. De diskjockey van de draaiende ijsbaan neemt het op en het wordt later in New York uitgebracht zonder dat Buddy Holly zelfs maar weet dat het ooit is opgenomen. Dit leidt tot de grappigste scène in een film vol humoristische momenten. Een opgefokte diskjockey uit Buffalo belt Buddy thuis op. De diskjockey speelt 'That'll be the Day' al twaalf uur en gaat nu door tot vierentwintig uur. De agenten bonken op de gebarricadeerde deur van het station. Holly is in de war, maar als het stof is neergedaald, is hij dolblij. Hij vertelt het de jongens, en hun bliksemcarrière begint. Dan Stroud als drummer en Charles Martin Smith als de bassist ronden de band keurig af en hebben een goede chemie met elkaar. Er zijn problemen, maar geen overdreven drama's die je in de meeste rock (allemaal?)-films aantreft. De film manipuleert je ook niet. Je emoties vliegen alle kanten op, maar ze worden niet gemanipuleerd. Als de Crickets het Apollo-podium in Harlem betreden, de eerste blanke groep die daar ooit heeft gespeeld, en vervolgens een elektrisch geladen uitvoering van 'Oh Boy' ten gehore brengen om het publiek voor zich te winnen, kreeg mijn rock-'n-roll-liefhebster een brok in haar keel en begon ze te huilen. Vervolgens maken Busey en de jongens van 'It's so Easy' een vrolijker en emotioneler nummer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.<br />Iedereen die ook maar een fractie van Buddy Holly's verhaal kent, weet waar deze film zal eindigen. Holly kwam om bij een vliegtuigongeluk, samen met Richie Valens en de Big Bopper, die veel te jong was. Wij, zoals het publiek weet, maar de film is zo goed geschreven, geregisseerd en met veel liefde gespeeld dat we het bijna meteen vergeten. De film gaat niet over zijn dood, maar over zijn leven en zijn plaats in de rock-'n-rollgeschiedenis. De film eindigt met zijn laatste optreden, en dat is ruim een kwartier waarin Busey als bezeten door de geest van Buddy Holly staat te rocken. Ik was blij toen ik hem hoorde stoppen bij 'Not Fade Away', mijn lievelingsnummer van hem. De film bevriest voor de aftiteling met de informatie over het vliegtuigongeluk, maar ik merkte het nauwelijks. Ik dacht er nog steeds aan hoe goed dat laatste nummer was.
The Buddy Holly Story opens on a shot of a yellow neon moon on the roof of a roller rink in 1956 Lubbock, Texas. As the credits start, the camera moves down from the moon to the parking lot, into the roller rink, past the concessions and across the rink to a small bandstand where a small band is doing their sound check. It's a tracking shot Welles and Scorcese would both appreciate. It cuts to Buddy Holly's bespectacled face peering down in rapt concentration as he grips the headphones and talks to a man putting this band on the radio. <br /><br />A young Gary Busey plays Buddy Holly and his performance is key. He has to somehow show the passion that Holly had for his music to make the film work. This is a rock and roll story without lines of coke chased with shots of heroin and a fifth of whiskey. This isn't about a man with several women to choose between in a sex scandalized, brood abandoned lusty tragedy. This is a film about a nice Texas boy who respected his parents and went to church and had the same girlfriend for 5 years and fell in love with rock and roll. Busey finds that spark and ignites it, his passion is clear and infectious. He really plays the guitar in the film and sings, its not overdubbed with Holly's recordings. Busey was a young guy in Hollywood in the seventies, a struggling actor and as much or more so a struggling rock musician as well. Thus, he gives a great performance, because although he isn't Buddy Holly, he's in a similar situation. <br /><br />His first song is the old Les Paul classic, "Mockingbird Hill" and he has the country twang to nail it. Next a kid calls out for some bop, and against his two band mates (in reality the Crickets were 3 guys, but the down-sizing works fine for the film's limited narrative)he leads them wailing into "Rocking with Ollie Vee". The kids love it and the parents hate it. The DJ at the rolling rink tapes it and it is later released in New York without Buddy Holly even knowing it was ever recorded. This leads to the funniest scene in a film filled with humorous moments. An amped-up disc jockey from Buffalo calls up Buddy at home. The DJ has been playing "That'll be the Day" for 12 hours and is going for 24. The cops are banging on the station's barricaded door. Holly is confused, but when the dust settles, he is quite thrilled. He tells the boys, and their meteoric rise begins. Dan Stroud as the drummer and Charles Martin Smith as the bassist round out the band nicely and have good chemistry with each other. There are problems but not overblown drama thats found in most rock (all?) biopics. The movie doesn't manipulate you either. Your emotions soar, but they're not manipulated. When the Crickets step onto the Apollo stage in Harlem, the first white group ever to play there, then rip into an electrically charged performance of "Oh Boy" and win the audience over, my rock and roll loving ass got choked up and cried. Next, Busey and the boys make "It's so Easy" sound funkier and more soulful than I would have believed possible. <br /><br />Anyone with even a cursory knowledge of Buddy Holly's story will know where this movie will end. Holly died in a plane crash with Richie Valens and the Big Bopper way too young. We, as the audience know that, yet the movie is so well written, directed and lovingly acted that we forget it almost immediately. The movie isn't about his death, it's about his life and his place in rock and roll history. The film ends with his last performance and it's a good fifteen minutes of Busey rocking out possessed by the ghost of Buddy Holly. I was happy to hear him end it on "Not Fade Away", my favorite of his songs. The film freezes before the end credits with the information about the plane crash, but I hardly noticed it. I was still thinking about how good that last song was.