Ik heb gisteravond _A Tale of Two Sisters_ gezien en ik heb er echt van genoten. Ik ben de laatste tijd een grote fan van Aziatische horrorfilms en ik vind dit een sterke invalshoek uit Zuid-Korea. Er zijn niet veel schrikbeelden die je bespringen zoals in de gebruikelijke Amerikaanse horrorfilm, maar de regisseur weet de wispelturigheid en de onheilspellende stemming heel goed vast te houden, vooral in de onhandige personages die met elkaar omgaan. De meeste schrikbeelden zijn meer conceptueel en spelen in op ieders 'er ligt iets onder het bed'-angsten van toen ze nog klein waren, maar in dit geval zijn het de kast en de wastafel. Ik vond het ook leuk dat de regisseur door middel van scènes als het eerste etentje dat de personages samen hebben, kon laten zien hoe disfunctioneel dit huishouden is. Hij is ook goed in het blootleggen van het innerlijke leven en de kwetsbaarheid van mensen door middel van eenvoudige scènes zoals de stiefmoeder die voor de flikkerende tv haar make-up afveegt. Ik denk dat deze film voornamelijk een verkenning is van schuld en de gevolgen van het leven met die schuld boven je hoofd.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Maar ik denk dat de flashback aan het eind alles met elkaar in verband brengt. De film lijkt erg veel op 'De machinist', in die zin dat twee van de schuld van het personage uiteindelijk leiden tot geestelijke inzinkingen en waanvoorstellingen.<br />Dit is mijn interpretatie van de film. De Su-Yeon die we zien nadat de meisjes naar het huis zouden zijn teruggekeerd, is ofwel de waanvoorstelling van Su-Yeon, ofwel de werkelijke geest van Su-Yeon die alleen Su-Yeon kan zien en met haar kan communiceren. De eerste stiefmoeder die we zien is, naar mijn mening, een waanvoorstelling van Su-Mi. Maar er is een echte stiefmoeder en die verschijnt voor het eerst in de film als ze het grijze broekpak draagt. Ik geloof dat het zo is gegaan.' Het is de echte stiefmoeder met wie de vader tijdens het eerste deel van de film aan de telefoon zit, en ze komt pas tevoorschijn als hij haar ophaalt en naar het huis brengt. De stiefmoeder van voor dat moment wordt verbeeld door Su-Mi (misschien een deel van haar gespleten persoonlijkheid?). Dat verklaart de bizarre scène waarin de broer van de stiefmoeder naar haar kijkt alsof ze gek is en zich niets herinnert van wat ze vertelt. Ik denk dat Su-Mi haar stiefmoeder speelde omdat ze een deel van haar gespleten persoonlijkheid was. De film laat dit zien in de scènes waarin de stiefmoeder voor de spiegel haar make-up afveegt, en later wordt onthuld dat het Su-Mi is die voor de spiegel haar make-up afveegt.<br />Ik denk dat Su-Mi zich de geesten in het huis niet helemaal heeft ingebeeld en dat ze ofwel van Su-Yeon ofwel van de moeder zijn, of van allebei. In de laatste flashback wordt onthuld dat Su-Yeon de groene jurk droeg en dat ze de haarspeld in haar haar had toen ze stierf. Dit is de groene jurk die ze eerder hebben laten zien aan de geest die aan de eettafel zat terwijl de stiefmoeder onder de gootsteen keek. is de haarspeld die Su-Yeon droeg in de flashback die op de vloer verschijnt als de stiefmoeder onder de gootsteen kijkt.<br />De echte stiefmoeder wordt uiteindelijk gestraft door de geest van Su-Yeon, die opduikt in een scène die een beetje aan _The Ring_ doet denken. Daarna verbindt de flashback alles met elkaar in de zin dat zowel de stiefmoeder als Su-Mi onbedoeld een ondersteunende rol heeft gespeeld.<br />Ik vraag me af of de'moeder' die Su-Yeon in de flashback ziet als ze naar haar kamer gaat om te huilen, al een geest is. Misschien had de moeder zich op dat moment al van het leven beroofd in de kast. Dat blijft onduidelijk. In de film wordt gesuggereerd, maar niet duidelijk uitgelegd, dat de stiefmoeder op een gegeven moment verpleegster was, misschien voor de moeder zorgde en op de een of andere manier ook aan haar dood heeft bijgedragen. Het is niet duidelijk wanneer haar relatie met de vader begon en of die er de oorzaak van was dat de moeder zelfmoord pleegde. Er wordt ook gesuggereerd dat de moeder ook psychische problemen had en een verpleegster nodig had. De stiefmoeder zinspeelt hierop als ze tegen Su-Mi zegt: 'Je begint op je moeder te lijken. Ik geloof niet dat ze het alleen maar fysiek bedoelde.'<br />'En als we aannemen dat de eerste stiefmoeder die we zien in werkelijkheid Su-Mi is, dan is er nog iets.' Ook de suggestie van incest is aanwezig, aangezien de vader met haar naar bed gaat. Is dat de reden waarom Su-Mi door het lint gaat en 'Raak me niet aan' roept, elke keer dat de vader in latere scènes zijn hand naar haar uitsteekt? Is dat de'smerige dingen die je hebt gedaan' waar ze het in een later gesprek met de vader over heeft? Deze film is interessant omdat hij het vermogen heeft om verschillende interpretaties te hebben. Een paar van de scènes waren echter een soort afgeleide, zoals de vrouw in het zwart die rondkruipt, wat me deed denken aan de hortende en stotende bewegingen van Kayako in de Ju-On/The Grudge-films. Ook de laatste scène waarin de stiefmoeder eindelijk haar verdiende toetjes krijgt, doet me denken aan The Ring. Bovendien is alleen al het idee dat sommige personages spoken kunnen zijn, afkomstig uit 'The Sixth Sense' of 'The Others'.<br />Maar al met al heb ik ervan genoten, en het zal interessant zijn om te zien hoe de Hollywood-remake (die al in productie is) zal uitpakken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zowel 'The Ring' als 'The Grudge' goed vond, dus ik ben niet zo'n verwaand type dat volhoudt dat remakes nooit goed kunnen zijn. Eén remake waar ik echt enthousiast over ben, is 'Dark Water' dat deze zomer uitkomt. Ik heb de originele Japanse versie nog niet gezien, maar beide films staan absoluut op mijn to-see-lijstje.
I just saw "A Tale of Two Sisters" last night and really enjoyed it. I've been a big fan of Asian horror films recently and think that this is a strong entry from South Korea. There aren't many jump out at you scares as in the usual American horror film, but the director does maintain the off-kilter and foreboding mood very well, especially in the awkward character interactions with each other. Most of the scares are more conceptual and plays on everyone's "there's something under the bed" fears from when they were a child, but in this case, it's the closet and the sink. I also liked how the director was able to capture just how dysfunctional this household is through scenes such as the first dinner that the characters have together. He's also good at revealing people's inner life and fragility through simple scenes such as the stepmother wiping off her make-up in the mirror or her sitting in front of the flickering TV. I think this film is mainly an exploration of guilt and the consequences of living with that guilt hanging over you.<br /><br />MAJOR SPOILERS AHEAD (DO NOT READ ANY FURTHER IF YOU DO NOT WANT THE TWISTS OF THE MOVIE REVEALED) I was following the story pretty well, but did start getting confused during the bag dragging part. However, I think the flashback at the end definitely tied everything together. The film is very much like "The Machinist" in the way two of the character's joint guilt eventually leads to mental breakdowns and delusions.<br /><br />Here's my interpretation of the film. The Su-Yeon that we see after the girls supposed return to the house is either the delusion of Su-Mi or the actual ghost of Su-Yeon that only Su-Mi can see and interact with. The initial stepmother that we see is, in my opinion a delusion of Su-Mi. There is a real stepmother, however, and she first appears in the film when she's wearing the gray pantsuit. I believe it's the real stepmother that the father is talking to on the phone throughout the first part of the movie and she doesn't appear until he pick her up and brings her to the house. The stepmother before that point is imagined by Su-Mi (perhaps part of her split personality?) That explains the bizarre dinner party sequence when the stepmother's brother looks at her like she's crazy and doesn't remember anything that she recounts. I think it was Su-Mi acting out her stepmother part of her split personality. The film shows this later in the bag dragging scene and scenes such as the stepmother wiping her make-up in the mirror, which is revealed later to actually be Su-Mi wiping her make-up in the mirror.<br /><br />I think the ghosts in the house aren't entirely imagined by Su-Mi, and are either of Su-Yeon or the mother or both. In the final flashback, it is revealed the Su-Yeon was wearing the green dress and had the hairpin in her hair when she died. This is the green dress that they showed before on the ghost sitting at the dining room table while the stepmother was looking under the sink. Also, it's the hairpin that Su-Yeon was wearing in the flashback that appears on the floor when the stepmother is looking under the sink.<br /><br />The real stepmother, in the end, gets punished by the ghost of Su-Yeon who comes for in a scene a little bit like The Ring. After that, the flashback scene ties it all together in terms of how both the stepmother was mainly responsible for her death, while Su-Mi unintentionally played a supporting role.<br /><br />I wonder if the "mother" that Su-Yeon sees when she goes up to her room to cry, in the flashback, is a ghost already. Perhaps by that point the mother had already killed herself in the closet. That's left ambiguous.<br /><br />Other things that are suggested, but not clearly explained in the film is that it seems like the stepmother, at some point, was a nurse, perhaps taking care of the mother and somehow may have contributed to her death too. It's not clear when her relationship with the father began and whether it caused the mother to kill herself. It's also suggested that the mother had mental issues too, requiring a nurse. The stepmother alludes to this when she tells Su-Mi, you're beginning to take after your mother. I don't think she meant just physically.<br /><br />Also, if we accept that the initial stepmother that we see is actually Su-Mi, then there's the suggestion of incest too, since the father sleeps with her. Is that why Su-Mi freaks out and shouts, "Don't touch me" each time the father reaches for her in a later scenes? Is that the "filthy things that you've done" that she alludes to in a later conversation with the father? This film is interesting in it's capacity for different interpretations. A few of the scenes, however, were kind of derivative, such as the woman in the black crawling around scene, which reminded me of the herky-jerky movements of Kayako in the Ju-On/The Grudge films. Also, the final scene where the stepmother finally gets her just desserts is reminiscent of The Ring. Furthermore, just the idea that some characters may be ghosts is taken from "The Sixth Sense" or "The Others".<br /><br />Overall, I enjoyed it, however, and it will be interesting to see how the Hollywood remake (that's already in production) turns out. I have to be honest, I liked both "The Ring" and "The Grudge", so I'm not one of those snooty types who insist that remakes can't be good too. One remake that I'm really excited about is "Dark Water" coming out this summer. I haven't seen the original Japanese version yet, but both films are definitely on my to-see list.