Anna Christie (1930)<br />Anna Christie heeft een paar fantastische rollen en een paar fantastische optredens, en toch zou het nog beter moeten zijn dan het is. Het heeft drama. Sommige scènes zijn echt sfeervol, en als de interieuropnamen rond de tafel saai zijn, zijn de opnamen's nachts en op zee echt heel opwindend. Dan zijn er de bijna historische, levendige scènes die zich afspelen in Coney Island (zelfs een korte, zenuwachtige rit in een achtbaan), en de aflevering waarin twee vrouwen achter een netje in aparte bedden liggen en bezoekers op het middenpad ballen kunnen gooien om te proberen hen omver te gooien, en de vrouwen (onopvallend gekleed) de mannen opporren op een griezelig seksuele manier. Al die tijd kijkt Garbo (die vooraan in de menigte staat) toe.<br />Garbo maakt deze film natuurlijk meer dan alleen maar een van de vele eersteklas komische films. Ze speelt alle kanten van haar personage. Ze is bedeesd en sceptisch en lijdt aan een soort innerlijke angst. Ze lacht en huilt, trekt zich terug en zet door. In sommige opzichten is het een vooruitstrevende, opmerkelijke film (geregisseerd door Clarence Brown, die een hele reeks belangrijke films uit het pre-code geluidstijdperk heeft gemaakt).<br />Hoewel de film is gebaseerd op een succesvol toneelstuk van Eugene O'Neil, is het de manier waarop het geschreven is die een beetje te wensen overlaat, omdat de acteurs soms het gevoel hebben dat ze het tempo niet bij kunnen houden. En dan is er nog Greta Garbo, die echt een natuurlijke uitstraling heeft, ook al lijkt het soms een beetje te veel van het goede (maar ja, dat geldt voor iedereen). Garbo is natuurlijk het eerst beroemd als zwijgende actrice, en dit is haar pratende filmdebuut. Het publiek was zo dol op haar dat ze het jaar daarop een Duitse versie maakte.
Anna Christie (1930)<br /><br />Anna Christie has some terrific parts, and some amazing performances, and yet it should be even better than it is. It has drama. Some of the scenes are really atmospheric, and if the interior shots around the table are a bore, other shots at night and at sea are really pretty exciting. Then there are the nearly historical, lively scenes set in Coney Island (even a brief jittery roller coaster ride), and the episode where two women are behind a netting in separate beds, and visitors to the midway can throw balls to try to tip them over, and the women (scantily dressed) egg the men on is weirdly sexual come-on kind of way. All the while Garbo (at the front of the crowd) watches.<br /><br />Garbo of course is what makes this movie more than just another very good early talkie. She plays all sides of her character. She is coy and skeptical and in some kind of inner anguish. She laughs and cries, withdraws and pushes outward. In some ways it's a forward looking, remarkable movie (directed by Clarence Brown, who has a whole series of significant films from this pre-code sound era).<br /><br />Though based on a successful Eugene O'Neil play, it's the writing that struggles a little as the actors seem to go through the paces at times. Marie Dressler is great in that exaggerated way she almost trademarked. And then there is Greta Garbo, who really does have a natural presence, even if it seems she's overacting, just slightly, at times (but then, so is everyone else). Garbo is of course famous first as a silent actress, and this is her talking film debut. Audiences loved her enough that she made a German language version the following year.