Het werkelijk bizarre korte verhaal van Honore De Balzac, waarop dit losjes gebaseerd is, krijgt hier een onthutsende, zij het adembenemende, behandeling als een soort verboden liefde die in het begin van de negentiende eeuw tussen mens en dier opbloeit. De magere en zeer blonde Engelse acteur Ben Daniels speelt de rol van een jonge soldaat tijdens de napoleontische oorlogen, die verdwaald raakt terwijl hij een verbannen (?) fran<0xC3><0xA7>aise schilder door de woeste, gevaarlijke landschappen van de Gobiwoestijn begeleidt. Nadat ze letterlijk in kringetjes hebben rondgelopen, geven de twee mannen het op om ooit nog een poging te wagen om de beschaving te bereiken, en dus besluiten ze (let wel: tegen beter weten in) ieder hun eigen weg te gaan met de belofte dat ze allebei naar precies dezelfde plek zullen terugkeren als er inderdaad een waterbron wordt gevonden. Zo komt het natuurlijk dat Daniels' personage het schepsel (een wilde en ongetemde vrouwelijke luipaard) tegenkomt en uiteindelijk een schijnbaar onverbrekelijke band, of liever gezegd liefde, met haar aangaat die hen beiden het leven redt en het bijna door het einde van de film vernietigt. De exquise cinematografie, de minimalistische dialogen en het enigszins gestoorde verhaal dat aantoonbaar zinspeelt op mogelijke bestialiteit in ongeveer drie scènes, hebben er uiteindelijk toe geleid dat professionele critici de film als pretentieus en te langdradig bestempelen. Let wel, ik vind het een subtiele, zij het beslist links-georiënteerde mengeling van fantasie met een surrealistische en weelderige sfeer, geaccentueerd door het feit dat meer dan de helft van de filmacteur Ben Daniels gedwongen is om tegenover een wild dier op te treden (er werden zelfs vier luipaarden gebruikt in plaats van één), en puur gezond verstand en een lichte kennis van theatraal gedrag dicteren dat het een gekmakend en heel moeilijk karwei moet zijn geweest dat hij op een briljante manier heeft weten te volbrengen, als je het mij vraagt! Al met al denk ik dat 'Passion in the Desert' even moet opwarmen, maar als je het mij vraagt...' een geduldig iemand die bereid is er de tijd voor te nemen - ja, hij betovert je zelfs ondanks alles met zijn unieke originele betovering; en in tegenstelling tot de meeste platonische verhalen over menselijke en dierlijke relaties is er geen pratend varken, aap of ruigharige hond voor nodig om je aandacht er de hele tijd bij te houden.
Honore De Balzac's genuinely bizarre short story on which this was loosely based gets an unsettling, albeit breathtakingly filmed, treatment here as a sort of forbidden-love blossoms over a period of time between man and beast in the early part of the nineteenth century. Thin and very blonde English actor Ben Daniels plays the role of a young soldier during the Napoleonic wars who gets lost whilst escorting an exiled(?) french painter across the rugged, dangerous landscapes of the Gobi Desert. After literally going around in circles the two men give up ever trying to reach civilization again, thus each decides (against better judgment mind you) to go their separate ways with the promise of both returning to the same exact spot when and if a water source is actually found. This is of course how Daniels' character comes to encounter the creature (a wild and untamed female leopard) and eventually form a seemingly unbreakable bond, or rather love, with it that both saves his life and nearly destroys it by film's end. The exquisite cinematography, minimalist dialog, somewhat demented story which arguably hints at possible bestiality in about three scenes are what ultimately lead professional critics to pan the film as pretentious and overlong rubbish. While it is a film that isn't exactly for all tastes mind you, I find it to be a subtle, though decidedly left-of-center mixture of fantasy with a surreal and sumptuous atmosphere, highlighted by the fact that for more than half of the flick actor Ben Daniels is forced to perform opposite a wild animal (four leopards were actually used as opposed to just the one), which plain common sense and a slight knowledge of theatrics dictates that it must have been a maddening and very difficult job that he managed to pull off quite brilliantly if you ask me! Overall, I think that "Passion in the Desert" takes a while to warm up to, but if you're a patient person who is willing to give it some time it does in fact cast it's uniquely original spell over you in spite of everything; and unlike most platonic human and animal relationship stories it need not require a talking pig, monkey or shaggy dog to keep your interest throughout. (***** out of *****)