Ik had nog nooit van Mishima gehoord voordat ik deze film zag, en hoewel sommige gedeelten een beetje saai zijn, merk ik dat ik er toch naar snak om hem te zien als hij op de buis is. Aan het begin van de film horen we over een beroemde Japanse schrijver die zich als een krankzinnige gedraagt en in het openbaar seppuku doet. Naarmate de film vordert, word je langzaam ingewijd in de verwrongen logica van Mishima's geest. De stadia van zijn leven worden in vier hoofdstukken uiteengezet. Elk hoofdstuk zelf is een mengeling van twee contrasterende verhalen, het eerste vervolgt het verhaal met scènes uit Mishima's leven en verschijnt in zwart-wit. Het tweede verhaal is een bewerking van scènes uit een roman, die als een toneelstuk in levendige kleuren worden geënsceneerd. In elk hoofdstuk wordt een andere roman geënsceneerd. Tussen elk hoofdstuk keert het verhaal terug naar het heden, terwijl Mishima verdergaat met zijn uiteindelijke rituele zelfmoord. Dit betekent dat het drama en de spanning tot het eind worden vastgehouden.<br />Ik vermoed dat veel mensen deze film saai en pretentieus zullen vinden. Dat respecteer ik, want het is geen film voor mensen die actie en een sterke verhaallijn willen. Als je daarentegen het soort persoon bent dat geniet van de kans om de geest van een bizarre man te doorgronden, terwijl je zijn levensverhaal aanschouwt in een collage van prachtige foto's op muziek van Philip Glass, dan zul je het geweldig vinden. Ik vond het geweldig.<br /><br />
I never heard of Mishima before I watched this film and although parts of it are a little tedious, I still find myself drawn to watch it when it is repeated on the box. At the beginning of the film, we are told about a celebrated Japanese writer behaves like a lunatic and commits seppuku in public. As the film progresses you are gently inducted into twisted logic of Mishima's mind. The stages of his life are are presented in four chapters. Each chapter itself is a blend of two contrasting narratives, the first continues the story with scenes from Mishima's life and appear in black and white. The second narrative is an adaptation of scenes from a novel and these are staged like a play and filmed in vivid colours. There is a different novel staged in each chapter. Between each chapter, the narrative returns to the present, as Mishima proceeds towards his eventual ritual suicide. This means that the drama and tension is maintained until the end.<br /><br />I suspect that many people will find this film to be boring pretentious and art-house. I respect that, this is not a film for people who want action and a strong story line. If on the other hand you are the kind of person who relishes the opportunity to penetrate the mind a bizarre man while watching his life story told in collage of beautiful pictures set to music by Philip Glass, you will love it. I loved it.<br /><br />