Een heel vreemde, psychedelische, esoterische, (en zei ik nu 'vreemd'? ) ervaring.<br />Maar in elk geval op een bepaald niveau deed de film precies wat hij moest doen. Hij overbrugde de kloof tussen de onnozele, gekunstelde Hollywood-blik op tienerpop idolen die het tv-programma _Demones_ bood en de volwassen, muzikaal groeiend en evoluerend, en toch nog steeds een klein beetje de onnozele _Demones_ uit de jaren zeventig en nog verder.<br />De belangrijkste zin in de film is die van Mike Nesmith: 'Als ze nu denken dat we van plastic zijn, wacht dan maar tot ze zien hoe we het doen.' Dat de Monkees genoeg hadden van alle negatieve opmerkingen over hun imago en hun werk, staat vast. Ze zeiden het keer op keer in interviews. Ze moesten zichzelf opnieuw uitvinden, en hoe konden ze dat beter doen dan door zich uit te dossen en de machine die hen had geschapen hilarisch op de korrel te nemen. En tegelijkertijd hadden ze het over onze hele maatschappij (nieuws, films, kunst, alles) en zeiden: 'Hé, waarom zouden jullie het op ons gemunt hebben <0xE2><0x80><0x93> zijn al die dingen niet op de een of andere manier gefabriceerd?' Dit zijn de Orwelliaanse 'proleten' (de Monkees vertegenwoordigden de vervolgde 'iedereen', zelfs op hun stomste momenten in de tv-serie) die de broek van 'Big Brother' naar beneden trokken en hem een schop onder zijn welverdiende kont gaven.<br /><0x3E><0x3E> Vond de ideeën geweldig, vond de muziek geweldig, vond de effecten geweldig, vond de film geweldig! Maar dan, zoals Peter Tork in de film zegt: 'Maar dan...' Maar waarom zou ik iets zeggen, aangezien ik niets weet?')
A very weird, psychedelic, esoteric, (and did I say weird? :) experience.<br /><br />But on at least on one level - it did exactly what it was supposed to do. It bridged the gap between the silly, manufactured, Hollywood look at teen pop idols that was the Monkees TV program and the adult, musically growing and evolving, and yet still a little silly Monkees of the '70s and beyond.<br /><br />The most important line in the film is Mike Nesmith's, "If they think we are plastic now, wait till they see how we do it." That the Monkees were tired of all of the negative comments about their image and their work is a matter of record. They said it over and over in interviews. They needed to re-make themselves, and what better way that to de-bunk and hilariously lampoon the very machine that created them. And at the same time, they commented on our whole society (news, movies, art, everything) and said, "Hey, why pick on us - isn't all of this stuff manufactured on one point or another." These are the Orwellian "proles" (the Monkees represented the persecuted "everyman" even at their silliest in the TV series)pulling down "Big Brother's" pants and kicking him in his very deserving butt.<br /><br />Loved the ideas, loved the music, loved the effects, loved the movie! But then, as Peter Tork says in the movie, "But then, why should I speak, since I know nothing?" :)