Van alle Perry Mason-films die ik na 1985 heb gezien, is deze mijn minst favoriete.<br />Ik beken dat ik Diana Muldaur als actrice nooit heb gemogen. Ze schijnt maar één type personage te kunnen spelen <0xE2><0x80><0x93> een doorgewinterde carrièrevrouw met een of ander onbestemd trekje op haar schouder, met wie het om die reden buitengewoon moeilijk meevoelen is. Dit personage vormt daarop geen uitzondering <0xE2><0x80><0x93> het is precies zoals het hoort.<br />Het enige wat deze film naar mijn mening redt, is een serieuze vertolking van Scott Baio als de aanklager <0xE2><0x80><0x93> ik merkte dat ik eigenlijk hoopte dat hij zou winnen, en de film is alleen al voor hem de moeite waard.
Of all of the post-1985 Perry Mason movies I have seen, this one is my least favorite.<br /><br />I confess I have never liked Diana Muldaur as an actress. She only seems to know how to play one type of character - a hard-bitten career woman with some undefined chip on her shoulder who for that reason is extremely difficult to in any way sympathize with. This one is no exception - it runs true to form.<br /><br />The only thing that saves this movie, in my opinion, is an earnest performance by Scott Baio as the prosecutor - I actually found myself rooting for him to win, and the movie is worth seeing for him alone.