Eddie Murphy, die op een punt in zijn carrière was gekomen waarop hij de energie had om te doen wat hij wilde, nam de taak op zich om HARLEM HEGHTS te produceren, te regisseren, te schrijven en te regisseren, een duur ogende maar uiteindelijk lege gangstersaga over een groep zwarte nachtclubeigenaren/gangsters die in de jaren dertig een chique club runden, aangevoerd door een gehaaide filmster (Eddie Murphy) en zijn geadopteerde vader (Richard Pryor) en hun pogingen om te voorkomen dat ze onder de voet werden gelopen door blanke gangsters die denken dat ze een territorium overnemen waarvan ze, zo lijkt het, denken dat het rechtmatig van hen is, louter en alleen op grond van hun huidskleur. Dit was een idee dat er op papier waarschijnlijk geweldig uitzag, maar in de vertaling duidelijk niet. Dit was een ijdel stuk voor Eddie, en ik denk dat hij zich hier een beetje te veel uitslooft om de hele show te zijn. Toegegeven, het was een genoegen om Murphy en Pryor samen op het witte doek te zien, maar de rest van de grote ondersteunende cast, onder wie Arsenio Hall, Redd Foxx, Della Reese, Michael Lerner, Danny Aiello, Jasmine Guy, Thomas Mikal Ford, Stan Shaw en Eddies broer, heeft eigenlijk heel weinig te doen (hoewel ik moet toegeven dat Murphy's vechtscène met Della Reese hysterisch grappig is en waarschijnlijk de beste scène van de film). Murphy heeft duidelijk veel geld in deze film gestoken en een groot deel daarvan is ook op het witte doek te zien. De kunst en de regie zijn indrukwekkend en de adembenemende kostuums hadden een Oscar moeten winnen, maar dit was een grote misser voor Eddie, want hij probeerde beslist te veel hoeden te dragen.
Produced at a point in his career, where he had the juice to do whatever he wanted, Eddie Murphy took on the task of producing, directing, co-writing and starring in HARLEM NIGHTS, an expensive-looking but ultimately empty gangster saga about a group of black nightclub owners/gangsters running a ritzy club during the 1930's, headed by a wisecracking hot shot (Eddie Murphy)and his adopted father (Richard Pryor) and their attempts to avoid being overrun by white gangsters who think they are taking over turf that, it seems, they think is rightfully theirs, simply by virtue of their color. This was an idea that probably looked great on paper but it definitely lost something in the translation. This was a vanity piece for Eddie and I think he spreads himself a little too thin here trying to be the whole show here. Admittedly, it was a pleasure seeing Murphy and Pryor together on screen, but the rest of the large supporting cast, including Arsenio Hall, Redd Foxx, Della Reese, Michael Lerner, Danny Aiello, Jasmine Guy, Thomas Mikal Ford, Stan Shaw, and Eddie's brother, are really given precious little to do (though I will admit Murphy's fight scene with Della Reese is hysterically funny and probably, the movie's best scene). Murphy clearly poured a lot of money into this film and a good deal of it shows on screen. The art and set direction are impressive and the breathtaking costumes should have won an Oscar, but this one was a big miss for Eddie as he definitely tried to wear too many hats.