Het schijnt in de jaren negentig heel gewoon te zijn om met clichés te spelen. Sommigen slagen erin dat met veel talent te doen. Hervé Hadmar niet. Maar op de krant zag de film er wel interessant uit: de zwakke plot had gered kunnen worden door geweldige momenten van komedie, donkere humor en een zeer 'décalé'-stijl. Helaas maakt regisseur Hadmar zijn richtingsgevoel kapot met zijn camerastandpunten en zijn volslagen gebrek aan ritme. Elke grap is g<0xC3><0xAA>nant omdat er in het theater niemand reageert. De film is ongelooflijk traag en de acteurs lijken zich af te vragen wat ze in godsnaam aan het doen zijn in deze belachelijke mascara. Wat een stijlvolle, geestige komedie had kunnen zijn, wordt uiteindelijk een kathedraal van verveling.
It seems to be a common thing in the 90's to play with cliches. Some manage to do so with great talent. Hervé Hadmar doesn't. On the paper, the movie looked interesting though: the weak plot could have been saved by great moments of comedy, dark humour, and a very "décalé" style. Director Hadmar, unfortunately, kills his direction with his camera angles and his absolute lack of rhythm. Every joke is embarassing as no one reacts in the theater. The movie is incredibly slow, and the actors seem to be wondering what the hell they're doing in this ridiculous mascarade. What could have been a stylish funny mindless comedy ends up being a cathedral of boredom.