Aangezien Paul Kersey bijna geen familieleden meer had om zich te wreken, draait de derde aflevering van de 'Doodswens'-saga erom dat hij terugkeert naar New York om een oude strijdmakker te bezoeken. Hij komt daar aan en komt tot de ontdekking dat Brooklyn volledig is veranderd in een armzalige onderwereld en dat jeugdige criminelen zijn vriend hebben vermoord en voortdurend alle andere bewoners van een bouwvallig appartementencomplex terroriseren. Kersey sluit een deal met de plaatselijke hoofdcommissaris van politie, overwint het hart van zijn blonde advocaat, schiet talloze schurken neer met een indrukwekkend Wildey Magnum-pistool en stimuleert de doodsbange New Yorkers geleidelijk aan om voor zichzelf op te komen. Oké, het heeft geen zin om de 'Doodswens'-serie te verdedigen nadat je deel drie hebt gezien. Het origineel uit 1974 was een meesterwerk dat evenzeer draaide om het sociale drama als om de vergelding, en ook al was het pure uitbuiting, het tweede deel had nog heel wat positieve eigenschappen, en de gebeurtenissen waren in elk geval logisch verbonden met de gebeurtenissen in het eerste deel. Nummer drie voelt vaak als een volkomen aparte concessie. Kersey is blijkbaar geen architect meer, hij is tien keer zo sociaal en spraakzaam als vroeger en plotseling is niemand, zelfs de politie niet, meer tegen burgerrechten? Al deze veranderingen en diverse andere aspecten maken duidelijk dat Michael Winner en Charles Bronson hun 'Doodswens' hebben ingeperkt. Het succes van een puur hersenloze en exploitatieve actieserie, met een dodental dat met elke aflevering enorm toeneemt, een wapenarsenaal dat steeds explosiever wordt en criminelen die steeds gemener, smeriger en veel moeilijker te doden zijn. De heren leken echter niet te beseffen dat de ononderbroken driftbuien van geweld een tegengesteld effect creëren, namelijk een extreem monotoon en veel saaier effect dan de vorige twee. Ik heb eens een briljante recensie gelezen waarin 'Doodsverlangen 3' werd omschreven als de zuivere definitie van cinematografische masturbatie. Die beschrijving had niet beter kunnen zijn, want het script verplaatst zich vermoeid van de ene weerzinwekkende executiesequentie naar de volgende. Vooral de laatste twintig minuten zijn een complete 'orgy' Dit deel van de serie heeft een interessante ondersteunende cast, onder wie Martin Balsam ('Psycho', '12 Angry Men') als de vermoeide buurman die machinegeweren in zijn kast bewaart, Ed Lauter ('Family Plot', 'The Longest Yard') als de ietwat onorthodoxe agent en zelfs Alex Winter (uit 'Bill en Ted's Excellent Adventure!') in zijn debuutrol als een van de schurken.
Since Paul Kersey was running short of actual relatives to avenge, the third installment in the "Death Wish" saga revolves on him returning to New York to visit an old war buddy. He arrives only to find out that Brooklyn entirely changed into a pauperized gangland and that youthful thugs killed his friend and continuously terrorize all the other tenants of a ramshackle apartment building. Kersey strikes a deal with the local police commissioner, conquers the heart of his blond attorney, blows away numerous villains with an impressive Wildey Magnum gun and gradually trains & inspires the petrified New Yorkers to stand up for themselves. Okay, there's no more point in defending the "Death Wish" series after seeing part three. The 1974 original was a masterpiece that revolved on the social drama as much as it did on the retribution and, even though it was pure exploitation, part two still had quite a few redeeming qualities and at least the events were a logically linked to those occurring in the first. Number three frequently feels like a totally separate franchise. Apparently, Kersey isn't an architect anymore, he's ten times more social and talkative than he used to be and suddenly nobody, not even the police, is against vigilante actions anymore? All these changes and several other aspects make it more than obvious that Michael Winner and Charles Bronson reduced their "Death Wish" success to being a purely brainless and exploitative action series, with a death toll that gigantically increases with each episode, armory that becomes more and more explosive and criminals that get nastier, sleazier, meaner and a lot harder to kill. However, the gentlemen didn't seem to realize that the non-stop spitfire of violence actually creates an opposite effect, namely this extremely monotonous and much more boring than the previous two. I once read a brilliant review that referred to "Death Wish 3" as the pure definition of cinematic masturbation. This description couldn't be more spot-on, as the script tiredly moves itself from one repugnant execution sequence to the next. Particularly the final twenty minutes are a complete "orgy" of gunfire, explosions and executions realized through improvised homemade measures. Yi-Haaa! This entry in the series has quite an interesting supportive cast, including Martin Balsam ("Psycho", "12 Angry Men") as the fatigue neighbor who keeps machine guns in his closet, Ed Lauter ("Family Plot", "The Longest Yard") as the slightly unorthodox copper and even Alex Winter (from "Bill and Ted's Excellent Adventure!) in his debut role as one of the thugs.