Ik verheugde me er echt op om deze film te zien, want ik had zelf een paar (fantastische) college-weken in Barcelona doorgebracht. Het uitgangspunt is precies op het juiste moment: een verward & verward jong individu gaat een wereld van even verwarde & verwarde jonge individuen binnen. Maar de zwakke uithalen van de regisseur naar symboliek, filosofie en sociaal commentaar zaten er volledig naast, en daardoor voelen wij, het publiek, ons verward & verward. Bravo.<br />Misschien als deze film was gepresenteerd als een Europese 'American Pie'-film, dan zou ik mijn hersens uit kunnen zetten en mee kunnen doen. Maar meteen al prikkelt de regisseur onze diepere zintuigen door de symboliek van de verwrongen snelwegen en de tweedeling van het 'innerlijke zelf' versus. het 'publieke zelf' (de moedertaal van de een tegen de 'tweede taal' van de ander). Bovendien duikt het brutaal in het onderwerp van raciale/nationale stereotypering. Een interessant begin, hè?<br />Verkeerd. Verder gaat het niet. Deze interessante onderwerpen worden nauwelijks meer genoemd, behalve aan het geïmproviseerde einde van een epiloog, wat de regisseurs manier lijkt te zijn om het onderwerp weer op te pakken. Het deed me denken aan een omslachtige toespraak die nergens toe leidt, maar de spreker eindigt met te zeggen: 'Dus tot slot hoop ik dat u begrijpt hoe dit in verband staat met mijn oorspronkelijke gedachte!'<br />Bovendien, zoals andere recensenten hebben opgemerkt, verraadt de cynische steek onder water naar stereotypering zichzelf. Als het de bedoeling is om het gebruik van nationale stereotypen belachelijk te maken, waarom introduceerde de regisseur dan een cockney sprekende, bier zuipende Engelse snotaap als een karikatuur van een vooroordeel? Waarom schilderde de regisseur de Amerikaan af als een neanderthaler (die op een gegeven moment letterlijk op zijn borst sloeg & apengeluiden maakte) terwijl de Europeanen hem hooghartig tolereren? Waarom is het Britse meisje degene die wegzinkt in het uitkramen van lasterpraat (Franse mensen 'kikvorsen' noemen en de Franse taal afslachten) terwijl alle anderen daar boven staan? Het antwoord is dat dit geen diepzinnige of goed doordachte film is. Het is gewoon de repliek van een Anglofobe aan de Anglofielen. Maar in werkelijkheid is het niet anders dan het vooroordeel dat het probeert belachelijk te maken! Dat is nog eens grappig ironisch denken. <br /><br />Goed, filosofie, kunstzinnigheid & sociaal-politiek commentaar daargelaten, ik verveelde me nog steeds dood aan die film. Er is een heel grappige mop waarbij een van de vriendjes van een van de meisjes wordt bedrogen, maar afgezien daarvan werd ik nauwelijks vermaakt. De enige reden waarom ik hem tot het eind heb bekeken, is dat ik mijn Frans en Spaans wil bijspijkeren. (Zie je, wij eentalige Amerikanen zijn misschien stom, maar we proberen het wel.)
I was really looking forward to seeing this movie, having spent a few (fantastic) college weeks in Barcelona myself. The premise is right on cue--a confused & disordered young individual enters a world of equally confused & disordered young individuals. But the director's weak swats at symbolism, philosophy and social commentary were completely off the mark, and it leaves us, the audience, feeling confused & disordered. Bravo.<br /><br />Perhaps if this movie had been presented as a European "American Pie" flick, then I'd be able to turn off my brain and go along for the ride. But right off the bat, the director piques our deeper senses by introducing the symbolism of the twisted highways and the dichotomy of the "inner self" vs. the "public self" (one's "mother tongue" vs. one's "secondary language"). Furthermore, it dives boldly into the subject of racial/national stereotyping. Off to an interesting start, eh?<br /><br />WRONG. That's as far as it goes. These interesting topics are hardly mentioned again except at the contrived epilogue-type ending which seemed to be the director's way of floundering to get back on topic. It reminded me of a meandering speech which goes nowhere, but the speaker ends by saying, "So in conclusion, I hope you see how this relates to my original thought!"<br /><br />Furthermore, as other reviewers have pointed out, the cynical jab at stereotyping betrays itself. If the point is to ridicule the use of national stereotypes, then why did the director introduce a cockney-speaking, beer-swilling English brat as a caricature of prejudice? Why did the director portray the American as a neanderthal (literally banging his chest & making ape noises at one point) whilst the Europeans tolerate him superciliously? Why is the British girl the one who sinks to uttering slurs (calling French people "frogs" and butchering the French language) while everyone else is above all that? The answer is that this isn't a deep or well-thought out film. It's simply an Anglophobe's retort to the Anglophiles. But really it's no different from the prejudice it seeks to ridicule! Now there's a funny irony to consider.<br /><br />OK, philosophy, artistry & socio-political commentary aside, I was still very bored by this movie. There is one very funny gag which involves deceiving one of the girls' boyfriends, but aside from that I was hardly entertained at all. The only reason why I watched it through to the end is that I'd like to brush up on my French & Spanish. (You see, we monolingual Americans may be stupid, but we do try.)