Ik heb gezworen dat ik me nooit zou laten reduceren tot de zogenaamde gezagsdragers uit de jaren zestig die me vertelden dat het 'beter ging in de 'goede oude tijd' terwijl de huidige premier van Australië een schunnig voorbeeld is van zo'n mentaliteit.<br />Maar ik schakelde over naar 'A Decade Under the Influence' omdat ik het kijken naar de veelbejubelde documentaire over de 'Sneakers' op het andere kanaal zo'n ontmoedigende ervaring vond. Ik vond de waarden die de geïnterviewden over de 'Sneakers' naar voren brachten te lelijk om als redelijk te accepteren. Zo materialistisch! Zo gespeend van enig gevoel van verontwaardiging over een maatschappij die het kan toestaan dat iemand wordt vermoord om zijn heel lelijke schoenen te stelen! Zo weinig zinvol dat ze zonder afkeer verslag kunnen doen van de uitbuiting van een publiek door hun op het hart te drukken die schoenen boven hun hoofd te houden om zo een sponsorcontract voor zichzelf af te sluiten met een compagnie van schoenmakers, was gewoon te veel om naar te blijven kijken.<br />'A Decade Under the Influence' toonde een totaal andere reactie op de vrucht van stompzinnigheid, corruptie en wellust op hoge (en lage) plaatsen.<br /><br />Ik heb de verandering in de filmindustrie opgemerkt die gepaard ging met de ontmaskering van Amerika's rampzalige buitenlandse beleidsdebacles in Vietnam en zoveel minder bekende plaatsen op mijn website www.peterhenderson.com.au. 'A Decade Under the Influence' beschrijft precies het moment waarop die verandering plaatsvond. Voor de jaren zeventig werden de strijdkrachten in Amerikaanse films afgeschilderd als een onoverwinnelijke strijdmacht die bestond uit fatsoenlijke mensen die zich op het slagveld transformeerden tot overwinnende helden. Na de jaren zeventig werden ze over het algemeen afgeschilderd als een ontmoedigd zootje ongeregeld dat werd misleid door een stel bureaucratische clowns in het Pentagon. Voor de jaren zeventig werden de FBI-agent en de eerlijke agent meestal afgeschilderd als je vriend en beschermer. Na de jaren zeventig waren de FBI-agenten allemaal incompetent en kon een agent alleen maar proberen om hun dwaasheid en de corruptie van zijn meerdere te negeren en op zijn eigen, eigenaardige manier de gerechtigheid te handhaven.<br /><br />Voor de jaren zeventig waren de archetypische Amerikaanse 'kleine man', de 'gemiddelde Joe', de 'gemiddelde Joe' en de 'gemiddelde Joe' allemaal incompetent. Het Jimmy Stewart-type zou de problemen die hij tegenkwam onder ogen zien en daardoor enig inzicht krijgen in de onderliggende wijsheid van zijn gekozen leiders en de rechtvaardigheid van de 'Amerikaanse manier'. Na de jaren zeventig neemt Kevin Costner die rol over, maar nu is hij de stem van iemand die in de wildernis roept dat het kwaad moet worden ontmaskerd, of die zijn lot aanvaardt en er het beste van maakt.<br />En nu zijn die 'oude-tijdse-godsdienstgedachten' ontdaan van elke eerlijkheid en rechtschapenheid en (met een zekere rechtvaardiging) afgeschilderd als schijnheilige onverdraagzaamheid en zelfzuchtige hypocrisie.<br />'A Decade Under the Influence' vertelt het zoals het was. 'A Decade Under the Influence' vertelt het zoals het nu is. Het portretteert de redding van de Amerikaanse filmindustrie uit de handen van de artistiek, moreel en intellectueel failliete studiobazen. Het toont de bestorming van de Hollywood Bastille door de onafhankelijke filmmakers die beloofden een gedesillusioneerd en vermoeid publiek weer de bioscoop in te krijgen. Het feit dat hun mislukkingen talrijk waren en soms rampzalig, onderstreept alleen maar de grootsheid van hun prestatie. Een prestatie die weerspiegeld wordt in de avontuurlijke en vragende houding van de grote bioscoopsterren als Clooney, Daman, Affleck en de regisseurs en producenten die voor hun talent zorgen.
I swore I would never allow myself to devolve into to the bogus authority figures of the sixties who told me things were better in the "good old days"  the current Australian Prime Minister is a sordid example of just such a mind set.<br /><br />But I switched over to "A Decade Under the Influence" because I found watching the much-heralded "Sneakers" documentary on the other channel such a dispiriting experience. I found the values expressed by the "Sneakers" interviewees too ugly to accept as reasonable. So materialistic! So devoid of any sense of outrage at a society that can countenance killing someone to steal his very ugly shoes! So lacking in any worthwhile purpose that they can report without distaste the exploitation an audience by haranguing them to hold those shoes above their heads to lock in a sponsorship deal for themselves with a company of cobblers was just too much to continue watching.<br /><br />"A Decade Under the Influence" depicted a completely different response to the fruit of stupidity, corruption and concupiscence in high (and low) places.<br /><br />I have noted the change in film-making that accompanied the exposure of America's disastrous foreign policy debacles in Vietnam and so many less reported places in my www.peterhenderson.com.au website. "A Decade Under the Influence" documents the precise moment at which that change took place.<br /><br />Before the seventies, the armed forces were depicted in American films as an invincible fighting force comprised of decent human beings who transmogrified into conquering heroes on the battlefield. After the seventies they are generally portrayed as a dispirited rabble misled by a bunch of bureaucrat clowns in the Pentagon Before the seventies, the FBI agent and the honest cop tended to be depicted as your friend and protector. After the seventies, the FBI agents were all incompetent and the best a cop could aspire to was to ignore their foolishness and his superior's corruption and uphold justice in his own idiosyncratic manner.<br /><br />Before the seventies, the archetypical American "little guy", the "average Joe", the Jimmy Stewart type would face down the problems encountered and thereby gain some insight into underlying wisdom of his elected leaders and justice of the "American Way". After the seventies, Kevin Costner usurps that role, but now he is the voice of one crying out in the wilderness for evil to be exposed, or accepting his lot and making out the best he can.<br /><br />And now those "old time religion" mindsets have been stripped of any honesty and righteousness and portrayed (with a certain amount of justification) as sanctimonious bigotry and self-serving hypocrisy.<br /><br />"A Decade Under the Influence" tells it like it was. "A Decade Under the Influence" tells it like it is now. It depicts the redemption of the American film industry from the hands of the artistically, morally and intellectually bankrupt studio moguls. It shows the storming of the Hollywood Bastille by the independent film makers who promised to get a disillusioned and tired audience back into the cinemas. The fact that their failures were numerous, and at times disastrous, merely underlines the greatness of their achievement. An achievement reflected in the adventurous and questioning attitudes of the big box office stars such as Clooney, Daman, Affleck etc and the directors and producers who provide the vehicles for their talent.