De recente documentaire 'De Avonturen van Errol Flynn' geeft een diepgravend beeld van de Held van Hollywood. Bogart, Costello, Wayne en dergelijke waren in hun schermbeelden voornamelijk blauwe boordentypes, maar Flynn was in zijn stijl en gedrag een aristocraat, de jongste zoon die erop uit was zijn eigen rijk uit te breiden voor een analogie van zwaard, donder en romantiek waarin hij ironisch genoeg gevangen zat. Als hij niet onder contract had gestaan bij Warner Bros., zou hij perfect zijn geweest in de rol van Cary Grant in _Suspicion_ : de knappe charmeur wiens 1000 watt-glimlach je verblindt met het feit dat hij een roofdier is. En hij had kunnen schitteren met zijn beste hoofdrolzuster Joan Fontaine. Het is mogelijk om Grant als kapitein Bloed te zien, maar Flynn in _Mr. Blanding bouwt zijn droomhuis_, of _De aap uit Philadelphia_, of _Operatie Petticoat_ zouden die rollen op hun collectieve oren hebben laten afgaan, want hij is veel te zeker van zijn zaak en de seksuele spanning die hij teweeg zou hebben gebracht zou de verhaallijnen natuurlijk onvast hebben gemaakt. Maar deze onvaste biografie is niet meer dan een geplastificeerde weergave van Flynn en zijn tijd. Er zijn momenten dat ik half en half een lachsalvo verwacht of een publiek dat op een gegeven moment 'Ahhh' gaat zeggen. Het gaat niet diep in op Flynns leven, alleen op het beeld van het televisiejournaal. Het gaat ook niet in op zijn strijd om meer dan een waaghals te worden beschouwd. Net als de opgeschoonde biografieën van Lon Chaney (de vader, niet de Wolfman, of Lenny 'Of Mice and Men') en Buster Keaton uit de jaren vijftig is dit niet meer dan een tijdloos niemendalletje.
The recent documentary "The Adventures of Errol Flynn" is an in-depth look at the Ultimate Hollywood Hero. Bogart,Cagney, Wayne and the like were basically blue collar types in their screen images but Flynn was an aristocrat in his style and manner, the younger son out to carve out his own fiefdom for a sword,thunder and romance analogy that ironically he found himself trapped in. If he hadn't been under contract to Warner Bros. he would've of been perfect in the Cary Grant role in Suspicion: the good looking charmer whose 1000 watt smile blinds one to the fact that he's a predator. And he could've starred with his best leading ladies sister Joan Fontaine. That was Flynn's trouble he was the Ultimate Screen Hero until his own habits and bad timing caught up with him. Grant and Flynn in a way are similar but Flynn was the more macho of the two;it is possible to see Grant as Captain Blood but Flynn in The Philadelphia Story Mr. Blanding Builds his Dream House,or Monkey Business,or Operation Petticoat would've turned those roles on their collective ears because he's too damn sure on his feet and the sexual tension he would've brought naturally would've made the story lines wobbly. But this wobbly biography is just a plasticized view of Flynn and his era. There are times when I half expected a laugh track or an audience to go "Ahhh" at some point. It doesn't go deeply into Flynn's life just the screen magazine view. It also doesn't delve into his struggle to be considered more than a derring-doer. Like the cleaned up biographies of Lon Chaney( the father,not the Wolfman,or Lenny"Of Mice and Men) and Buster Keaton done in the '50's this is just a time killing piece of fluff