Head had een trots moment moeten zijn, niet alleen vanwege zijn sterren (The Monkees en Victor Mature) of zijn regisseur/medeschrijver (Bob Rafelson), maar ook vanwege zijn andere mede-medeschrijver (en korte cameo) Jack Nicholson. Zoals de film nu is, lijken de meeste mensen hem te mijden, en buitenstaanders beschouwen de film op zijn best als een curiositeit.<br />Hoewel de T.V.-serie beroemd was vanwege de fratsen van 'Help!' van de Beatles, wordt deze film ook door dezelfde mensen beoordeeld. Maar in tegenstelling tot de afgezaagde en pijnlijk overschatte Beatles-films en zelfs de gedateerde T.V.-serie van de Monkees, heeft Head een diepere laag. De duistere natuur is hier aan het werk, en hoewel dat misschien bizar klinkt als je het over een gefabriceerde popband hebt, geeft het gebruik van bepaalde thema's en beelden (zoenende vrouwen, lachende invaliden en levensechte beelden van een Vietcong-krijgsgevangene die van dichtbij wordt doodgeschoten) de film een scherpte die veel'serieuze' films niet zouden durven nastreven.<br />Er zijn ook leuke momenten, variërend van James Bond-imitaties tot 'Big Victor' en mijn persoonlijke favoriet, Mickey Dolenz onder beseige door Arabische soldaten te paard. 'Ik ben de dummy, Mickey, ik ben altijd de dummy', beweert Tork, waarmee hij keurig zijn eendimensionale folie-rol van de serie samenvat), waarmee hij bedoelt dat hun personages als ze 'zichzelf' spelen en niet-spelen, meer open worden en daardoor minder algemeen en irritant worden dan ze in de serie waren. Dit niveau van parodie en zelfbewustzijn neemt zelfs zijn fab-4- origine aan, met subtielere versies van de Maharishi en openlijke erkenning door een serveerster die vraagt: 'Nou, als het Gods geschenk aan de achtjarigen niet is, hoe bedank je Ringo Starr dan?' Ook moet je luisteren naar Tork die 'Strawberry Fields Forever' fluit als hij op de wc zit.<br />Dan zijn er natuurlijk nog de liedjes. Zes stuks hier, iets psychedelischer dan gewoonlijk, wat hun fans misschien van zich heeft vervreemd, en zelfs een cameo van Frank Zappa zou zich op dit moment niet tegen hun charmes hebben gekeerd. Waarschijnlijk is het charmante 'As We Go Along' het beste, hoewel het eerste, een door Carol King geschreven 'Porpoise Song', interessant spreekt over het verlangen om te leven terwijl de tijd meedogenloos wegtikt en de dood steeds dichterbij komt. Op een lichtere toon lijkt het refrein van 'de bruinvis lacht' een directe imitatie van 'I am the Walrus'.<br />Misschien is het meest inventief van Head, met directe verwijzingen naar de stomme film en de drugscultuur, de verhaalstructuur. Niet de enige reden, maar wel de belangrijkste reden waarom het beter wordt met meer beelden, is dat het verhaal naar links, naar rechts, naar voren, naar achteren, rond en door verschillende niveaus van de werkelijkheid gaat. In wezen is het een reeks schetsen die losjes aan elkaar hangt, de samenhang wordt verstevigd door de ruimte-tijd-overtreffende plot die zijn interne logica aan elkaar hangt door middel van flashbacks, droomsequenties, de gevangenis van de geest en de afstandsbediening van het kanaal.<br /><br />Met een perfect begin en einde was deze intelligent geschreven, alwetende film niet wat het tienerpubliek van The Monkees had verwacht en wat vervolgens een negatieve, kritische ontvangst kreeg. Nu die verwachtingen weg zijn, moet deze film dringend worden herzien.
Head should have been a proud moment not just for its stars (The Monkees and Victor Mature), or its director/co-writer (Bob Rafelson), but also its other co-writer (and brief cameo) Jack Nicholson. As it stands, most of them seem to shun it, and to outsiders the movie is regarded, at best, as a curio.<br /><br />While the T.V. series was famously based on the antics of the Beatles' 'Help!', this film is also judged by the same accord. Yet far from the trite and painfully overrated Beatles films, and even the dated Monkees T.V. series, Head has a layer of depth. An undercurrent of man's darker nature is at work here, and while that may sound like a bizarre thing to say about a manufactured pop band, the use of certain themes and images (hitting women, laughing at cripples and real-life footage of a Vietcong POW shot dead at point-blank range) give the film an edge that many 'serious' films would not dare to aspire to.<br /><br />There are also the fun moments, which range from James Bond parodies to 'Big Victor' and my personal favourite, Mickey Dolenz under beseige by Arab soldiers on horseback. (One of them turns to Mickey and hisses 'pssst!', only for the 'pssst!' to appear in subtitles!) The group are aware of their manufactured image in the film ('I'm the dummy, Mickey I'm always the dummy', claims Tork, neatly summing up his one-dimensional foil role of the series), meaning that their characters  they play 'themselves' acting and not-acting here  are opened out more, and consequently are less generic and irritating than they were in the series. This level of parody and self-awareness even takes on their fab-four origins, with subtler takes on the Maharishi and out-and-out acknowledgements with a waitress who asks: 'Well, if it isn't God's gift to the eight-year-olds are you still paying tribute to Ringo Starr?' Also listen out for Tork whistling 'Strawberry Fields Forever' while in the bathroom.<br /><br />Then there are the songs, of course. Six of them here, slightly more psychedelic than usual, which may have alienated their fanbase, and even a Frank Zappa cameo wouldn't have turned on an adult audience to their charms at this point. Probably the best is the charming 'As We Go Along', though the first, a Carol King-penned 'Porpoise Song', interestingly talks of the desire to live while time is ticking remorselessly away and death gets ever nearer. On a lighter note, its refrain of 'the porpoise is laughing' seems to be a direct mickey-take of 'I am the Walrus'.<br /><br />Constantly inventive with direct references to silent film and drug culture, perhaps Head's finest feature is its narrative structure. Not the only  but the most important  reason why it improves with multiple viewings, the story goes left, right, forwards, backwards, circular and through several levels of reality. In essence a series of sketches hung loosely together, its cohesion is tightened by the space-time defying plot which hangs its internal logic together by means of flashback, dream sequence, prison of the mind and remote control channel changer.<br /><br />With a perfect beginning and end, this intelligently-written, knowing film was not what The Monkees' pre-teen audience was expecting and subsequently suffered a negative critical reception. Now those expectations have gone, this one is in dire need of serious reappraisal.