Je moet het de schrijver-regisseur John Hughes nageven. Met een enorm succes achter de rug in de onaangepaste tienertijd/hogeschooltijd, slaagde hij erin zich op andere terreinen van de komedie te begeven, waarbij hij op de koop toe een grote bondgenoot vond in de komiek-acteur John Candy. Hier wordt de mallotige volwassen Candy een beter mens nadat hij erin heeft toegestemd op de mallotige kinderen van zijn broer te passen; het is een gegarandeerde formule die bedoeld is om zowel de cynische tieners als hun ouders een plezier te doen, en het is geen wonder dat de film een succes was bij het theaterpubliek. Toch vertrouwt Hughes bijna volledig op Candy's charme om het scenario rond te krijgen, en uiteindelijk krijg je misschien genoeg van de herhalingen met de ster in de hoofdrol. De kinderen zijn te slim voor een sitcom, de andere volwassenen zijn vormeloze klonten, en Amy Madigan is te intens, te opgefokt voor de rol van de vriendin van oom Buck. Later werd het een tv-serie, wat passend is, want het materiaal was al door de televisie geperfectioneerd.
You have to hand it to writer-director John Hughes. With enormous success behind him in the misfit-teenager/high school vein, he managed to branch out into other areas of comedy, finding in the bargain a great ally in comedian-actor John Candy. Here, goof-off adult Candy becomes a better person after agreeing to babysit his brother's wiseacre kids; it's a surefire formula designed to please both cynical teens as well as their parents, and it isn't any wonder the film was a winner with theater audiences. Still, Hughes relies almost completely on Candy's charm to put the scenario over, and one may eventually grow tired of the repetitious gags with the star front and center. The kids are sitcom-smart, the other adults shapeless blobs, and Amy Madigan is too intense, too hyped-up playing Uncle Buck's girlfriend. Later became a TV series, which is befitting since the material was already television-perfected. *1/2 from ****