Toen ik met mijn vriendin naar L'Appartement zat te kijken, verzuchtte ze: 'Wat ingewikkeld!' En ze heeft natuurlijk gelijk. Als je gewend bent aan eenvoudige, eenlijnige intriges, met name gewelddadige helden versus schurken, is L'Appartement moeilijk te volgen. Een paar negatieve recensenten hier hebben ook een of meer belangrijke punten over het hoofd gezien. Andere zeuren over de verwarrende flitsende beelden. Kom op! Dit is niet het soort film waarvan je weg kunt lopen om naar de wc te gaan, om terug te komen en binnen een paar seconden weer verslaafd te raken. Deze eist volledige concentratie en een scherp oog voor details. Dan is het echt niet zo moeilijk om erachter te komen wat er gebeurt en wanneer. De regisseur heeft in alle scènes meer dan genoeg aanwijzingen achtergelaten. De eerste 3/4 van de film draait om de vraag: waarom zijn Max en Lisa uit elkaar gegaan? De film begint, zoals mijn vriendin opmerkte, als een romantisch liefdesverhaal, waarin twee verloren geliefden elkaar weer vinden. Omdat ik ervaring heb met Franse films, voorspelde ik dat het verhaal al snel een rare wending zou krijgen, en ik had gelijk. Aan het eind van het eerste deel wordt duidelijk, na vele wendingen, dat Max en Lisa gemanipuleerd werden door Alice. Max wist niet dat Lisa was weggegaan en waarom. Lisa wist niet waarom Max geen contact met haar opnam in Rome en haar spoorloos achterliet toen ze terugkeerde naar Parijs. De enige die dat deed was Alice, en zij had haar eigen redenen om haar mond te houden.<br />Nadat zowel Max als Lisa achter de waarheid is gekomen, wordt de vraag natuurlijk: kan Alices manipulatie ongedaan worden gemaakt? Nou, natuurlijk niet, de tijd is voorbijgegaan en de dingen zijn veranderd.<br />Veel Europese films maken gebruik van een verteltechniek die ik erg leuk vind. In het begin wordt het fundamentele conflict niet uitgelegd, waarna twee (of meer) geïnteresseerde partijen proberen in hun eigen voordeel te beslissen. In plaats daarvan krijgt de toeschouwer geleidelijk aan stukjes en beetjes van de plot te horen en weet hij nauwelijks meer dan de hoofdpersonen. L'Appartement is een mooi en subtiel voorbeeld van deze techniek. In de eerste helft lijkt Alice een bijrol te spelen; langzaam wordt duidelijk dat zij de hoofdfiguur is.<br />Acteren is gewoon geweldig. Vincent Cassel is perfect als de ietwat naïeve en impulsieve figuur, die zijn leven op het spel zet om een droom uit het verleden na te jagen. Monica Belucci is natuurlijk heel mooi, maar ook competent. Jean Paul Ecoffey zorgt voor de noodzakelijke komische noot. Romane Bohringer is heel overtuigend als de neurotische vrouw, die geplaagd wordt door schuldgevoelens en spijt.<br />De enige reden waarom ik er geen tien van heb gemaakt, is het ietwat onbevredigende einde. Natuurlijk was dat nodig vanwege de gewenste symmetrie. Na alle gebeurtenissen is Max precies op het punt waar de film is begonnen, alleen wijzer en verdrietiger. Alice heeft voor haar zonden geboet. Maar toch zijn de kleine wendingen op het vliegveld een beetje gekunsteld. Max verwisselt te gemakkelijk Lisa voor Alice; Alice besluit te gemakkelijk Max af te wijzen, die zo lang haar droom is geweest; Max keert te gemakkelijk terug naar zijn verloofde. Maar aan de andere kant weet ik niet hoe dit bereikt zou kunnen worden zonder de elegante symmetrie op te offeren. Ik denk dat kunstenaars soms het realisme moeten opgeven voor schoonheid.
When I watched L'Appartement with my girlfriend, she sighed: "How complicated!" And she is right, of course. When you are used to simple, one-linear plots, especially violent hero vs crook schemes, L'Appartement is hard to follow. A couple of the negative reviewers here also have missed one or more important points. Other whine about the confusing flash backs. Come on! This is not the kind of movie from which you can leave to visit the toilet, come back and get hooked again within a few seconds. This one demands full concentration and a keen eye on details. Then it is really not that hard to figure out what's happening and when. The director has left more than enough clues in all scenes.<br /><br />The first 3/4 of the movie centers about the question: why did Max and Lisa split? The film, as my girlfriend remarked, begins as a romantic lovestory, suggesting that two lost lovers will find each other again. Having experience with French movies, I predicted that the story pretty soon would get a sick twist and I was right. In the end of the first part it becomes clear, after many twists and turns, that Max and Lisa were manipulated by Alice. Max did not know, that Lisa had left and why. Lisa did not know, why Max did not contact her in Rome and left her without a trace, when she returned to Paris. The only one who did was Alice and she had her own reasons to keep her mouth shut.<br /><br />After both Max and Lisa have found out the truth, the question of course becomes: can Alice's manipulations be undone? Well, of course not, time has passed by and things have changed.<br /><br />Many European movies use a story telling technique I fully enjoy. There is no exposition of the basic conflict in the beginning, after which two (or more) interested parties try to decide in their own advantage. Instead the spectator is gradually fed with bits and pieces of the plot and hardly knows more than the main characters. L'Appartement is a fine and subtle example of this technique. In the first half Alice seems to be a side character; slowly it becomes clear, that she is key figure.<br /><br />Acting is simply great. Vincent Cassel is perfect as the somewhat naive and impulsive character, who risks a secured life just to hunt a dream from the past. Monica Belucci is very beautiful of course, but also competent. Jean Paul Ecoffey provides the necessary comical touch. Romane Bohringer is very convincing as the neurotic woman, plagued by feelings of guilt and regret.<br /><br />The only reason I did not gave it a 10 is the somewhat unsatisfying end. Of course it was necessary because of the desired symmetry. After all the events Max is exactly on the point where the movie begun, only wiser and sadder. Alice has paid for her sins. But still the little twists on the airport are a bit artificial. Max too easily exchanges Lisa for Alice; Alice too easily decides to reject Max, who has been her dream for so long; Max too easily returns to his fiancée. But then again, I don't know how how this could be achieved without sacrificing the elegant symmetry. I guess sometimes artists have to give up realism for beauty.