Er was maar één blik op die hond voor nodig om mij 'Nooit meer!' te laten zeggen. Het is zo totaal onherkenbaar dat ik de reacties van andere mensen moest lezen voor ik me iets anders kon herinneren dan (1) dat het afschuwelijk was, (2) dat Connery had moeten stoppen terwijl hij voor lag, en (3) dat de film vol stond met de meest gruwelijke (om niet te zeggen afschuwelijk inefficiënte) middelen om een netvliesscan te vervalsen.<br />Eigenlijk heb ik nooit begrepen waarom iemand zelfs de beste Bondfilms van Connery verkiest boven de slechtste films van Moore of Dalton. Of Lazenby, Brosnan, of zelfs David Niven. Ik heb persoonlijk Octopussy en Moonraker gevonden, tezamen met andere 'canonische' films. Bondfilms, die veel amusanter zijn dan deze, en waarschijnlijk om dezelfde redenen waarom anderen de Moore Bondfilms bagatelliseren, namelijk hun wrange humor en hun bereidheid om zich over te geven aan de bespottelijkheid van het hele fundamentele Bondmilieu.
It only took one viewing of this dog, for me to say "Never again!" It's so profoundly unmemorable that I had to read other people's reactions to it before I could remember anything beyond (1) it was awful, (2) Connery should have quit while he was ahead, and (3) the film included a total gross-out bit involving faking a retinal scan through the most gruesome (not to mention horribly inefficient) means possible.<br /><br />Actually, I've never understood why anybody would prefer even the best of Connery's Bond films over even the worst Moore or Dalton outings. Or Lazenby, Brosnan, or even David Niven, for that matter. I personally found Octopussy and Moonraker, among other "canonical" Bond films, to be far more entertaining than this, and probably for the very same reasons why others deprecate the Moore Bond films, namely their wry humor, and their willingness to surrender to the preposterousness of the whole basic Bond milieu.