Op het eerste gezicht loopt elke tienerkomedie het risico puberaal en voor de hand liggend te zijn, en eerlijk is eerlijk, de meeste zijn dat ook. Er zijn er een paar die boven de gebruikelijke banaliteit van het bronmateriaal uitstijgen ( _Bring It On, Eurotrip_ ), en die geven me de hoop dat anderen zich kunnen aansluiten bij die deprimerend zeldzame groep tienerkomedies die echt grappig zijn en niet alleen maar een excuus zijn om de tieten van een of ander sterretje te laten zien of een vervoermiddel te zijn voor iemand die nooit zo was als Tom Green. Ze worden toegelaten tot de universiteit en besluiten, zoals in de trailer te lezen staat, om een nepuniversiteit te doen om hun ouders te ontlopen. Als ze een beetje te ver gaan met de website en andere kinderen zich inschrijven, hebben die kinderen een paar problemen op te lossen.<br />Oké, de opzet is natuurlijk belachelijk, maar de meeste komedies leven of sterven tijdens de uitvoering, en hier doet Accepted het vrij goed. Longs Bartleby Gaines (voornamelijk afgekort tot 'B') gaat vergezeld van genoeg goedbedoelde, komische acceptabele vrienden om hem te helpen de last te dragen, maar waarschijnlijk is 'Dean' Lewis (ongetwijfeld genoemd als eerbetoon aan Rodney Dangerfield) de beste bijrol. Dean Martin, alias oom Ben, Lewis Black, die zo verstandig is zich te beperken tot korte uitbarstingen waarin hij zijn unieke soort humeurige observatiehumor kan spuien. Black is hier geweldig: hij vertelt de kinderen eerlijk hoe het leven werkelijk is (zijn met krachttermen doorspekte slotzin is hysterisch) en geeft de nepuniversiteit het volwassen gezicht van de ouders.<br />Maar Long moet het grootste deel van de film bij zich hebben, en dat doet hij dan ook. Bartleby is gemakkelijk te herkennen en we mogen hem bijna meteen. Er is een leuke draai gegeven aan de personage Hands van Columbus Short, een atleet die zijn beurs verliest vanwege een blessure en uiteindelijk de facto de kunstfaculteit van de nepuniversiteit wordt. Hannah Marks, het hyperintelligente en sarcastische zusje, is Hannah Marks.<br />Ja, de film voelt op sommige punten bekend aan; het is een film die nota bene is opgedragen aan Revenge of the Nerds. Degenen die door alle anderen worden afgewezen, vinden een thuis bij Bartleby en zijn trawanten, en de schurken zijn natuurlijk door steroïden versterkte, conformistische meesterras-types die een broederschap vormen (nou ja, oké, fratsen zijn slecht) en die proberen de vreemden te vernederen en te begraven voor de buitensporige misdaad van het anders-zijn. Maar afgezien daarvan heeft Aanvaard de lol van het materiaal en stelt zelfs een paar fatsoenlijke vragen over de verwachtingen van studenten en het hoger onderwijs. Het is beslist een geestige komedie, maar Accepted is niet zomaar een geestige tienerkomedie (of een wagen van Owen Wilson). Het is een grappige, slimme 90 minuten durende film die, hoewel hij niet van zijn genre afwijkt, intelligent en creatief genoeg is om heel leuk te zijn.<br />Er is minstens één moment van onvervalste genialiteit in de film, wanneer Bartleby een nabijgelegen college bezoekt in een poging ideeën op te doen voor het lesprogramma van zijn eigen school. Als hij ziet dat de leerlingen op de andere school allemaal gestrest zijn (verscheidene leerlingen weigeren zelfs maar met hem te praten tijdens de les uit angst iets te missen), schudt hij zijn hoofd en denkt dat er een betere manier moet zijn. Als hij aanstalten maakt om weg te gaan, komt hij een stroom kinderen tegen die de andere kant op gaan, één persoon die zich tegen een menselijk getij in beweegt, terwijl op de achtergrond de eerste regels van Eleanor Rigby te horen zijn. Misschien een ongepland briljant moment, maar niettemin briljant.
On the face of it, any teen comedy runs the risk of being sophomoric and obvious, and fair enough, most of them are. There are a few that have risen above the usual banality of the source material (Bring It On, Eurotrip), and they give me hope that others can join that depressingly rare crowd of teen comedies that are actually funny and not just an excuse to flash some starlet's boobs or be a vehicle for some never-was like Tom Green.<br /><br />Enter Accepted, directed by John Cusack pal Steve Pink and led by the likable Justin Long (the smart nerdy kid in Galaxy Quest and more recently featured in Apple computer ads), about a bunch of kids who don't get accepted to college and decide, as disclosed in the trailer, to fake a bogus one to get their parents off their backs. When they go a little too far with the website and other kids end up enrolling, the kids have a few problems to solve.<br /><br />Okay, the set-up is obviously preposterous, but most comedy lives or dies in the execution, and here, Accepted does pretty well. Long's Bartleby Gaines (mostly shortened to 'B') is accompanied by enough well-meaning comically acceptable friends to help him share the load, but probably the best supporting character is 'Dean' Lewis (no doubt named as an homage to Rodney Dangerfield's Dean Martin), aka Uncle Ben, Lewis Black, who is wisely restricted to short spurts where he can rapid fire his unique brand of cranky observational humor. Black is terrific here, frankly telling the kids what life is really like (his expletive-laden final line is hysterical) and providing the adult face to the bogus university for the parents.<br /><br />But Long has to carry most of the film, and he does so, in spades; Bartleby is easily identified with and we take to him almost immediately. A nice twist was provided by Columbus Short's character Hands, an athlete who loses his scholarship due to an injury and ends up becoming the de facto art faculty at the fake college. Also noteworthy as Bartleby's hyper-intelligent and sarcastic little sister is Hannah Marks.<br /><br />Yes, the film does feel familiar in some spots; there's a debt here owed, of all places, to Revenge of the Nerds. Those who are rejected by everyone else find a home with Bartleby and his cohorts, and of course the villains are steroid-enhanced conformist Master Race types who run a fraternity (well, okay, frats are evil) and seek to humiliate and bury the oddballs for the  gasp  crime of being different. But that aside, Accepted has fun with the material, and even asks a few decent questions about the expectations on college kids and the course of higher education. Not that it's a brain teaser by any means, but Accepted isn't just another mindless teen comedy (or Owen Wilson vehicle). It's a funny, clever 90 minutes that, while not a great departure from its genre, is intelligent and creative enough to be very enjoyable.<br /><br />There is at least one moment of unadulterated brilliance in the film, when Bartleby checks out a nearby college in an attempt to harvest ideas for his own school's curriculum. When he sees that the kids are all stressed out at the other school (several refuse to even talk to him during class for fear of missing something), he shakes his head, thinking that there must be a better way. As he moves to leave he is met by a stream of kids going the other way, one person moving against a human tide, while in the background, the opening lines of Eleanor Rigby play. Perhaps an unplanned moment of brilliance, but brilliance none the less.