Iedereen die bekend is met horrorfilms weet dat de meeste helemaal niet eng zijn. Sommige mensen houden van bloederige films met minder verhaallijnen en minder personages. Ikzelf hou van horrorfilms die zich richten op sfeer en interessante concepten (bijvoorbeeld A Tale of Two Sisters, Kairo, enz.). Wat voor soort horrorfilm je ook leuk vindt, er zijn er maar een paar die je echt bang maken. Noroi is er een van.<br />Dit is een film in documentairestijl, wat betekent dat de hele film een compilatie is van videoclips die met elkaar verbonden zijn door de legende van een demonische entiteit die Kagutaba heet. Het uitgangspunt is dat een journalist zijn eigen opnamen heeft gemaakt door mensen te interviewen die betrokken waren bij de demonische rituelen die in verband worden gebracht met Kagutaba, en vervolgens opnamen heeft gemaakt uit andere bronnen die verband houden met zijn onderzoek. Het resultaat is een meedogenloos ijzingwekkende ervaring die heel echt en heel verontrustend aanvoelt, ondanks het feit dat het verhaal zelf nep is.<br />Sommigen hebben Noroi vergeleken met _The Blair Witch Project_, maar de enige overeenkomst is de documentairestijl. Een duidelijk verschil tussen de films is dat Noroi de kijker angst aanjaagt door gebeurtenissen met elkaar in verband te brengen door gebruik te maken van verschillende bronnen. De journalist neemt bijvoorbeeld de buitenkant van een huis op waar hij onderzoek naar doet en ziet iets vreemds op de veranda. Later in de film introduceert een fragment uit de huisvideo van een ander personage precies hetzelfde vreemde voorval. Het geheugen van de kijker verbindt de twee voorvallen en de rillingen lopen over hun rug. Een ander voorbeeld betreft een televisieshow met een helderziend kind dat op één na alle vragen juist beantwoordt. In feite is haar antwoord zo fout dat de kijker zich afvraagt wat de filmmakers dachten. Later blijkt dat foute antwoord echter in verband te staan met een uiterst verontrustende gebeurtenis. Dit is echt intelligent filmen. Ook een verschil tussen Noroi en Blair Witch is dat Noroi niet één, maar twee heel lange finales biedt, waarvan de tweede plaatsvindt een minuut nadat de aftiteling begint te draaien en die de grootste schrikscène uit de geschiedenis van de horrorfilm is. Ik zeg zulke dingen niet zomaar. Ik ben er op een wonderbaarlijke manier helemaal kapot van geraakt.<br />Andere aspecten van het filmen zijn goed gedaan. De legende en de rituele achtergrond van Kagutaba zijn heel interessant en de meeste acteurs hebben goed werk geleverd. De enige over de top-act komt van een vent die toch al wordt geacht gek te zijn, dus dat was te verwachten. De cinematografie is met opzet grofkorrelig, omdat alle beelden bedoeld zijn als beelden die met een camcorder zijn opgenomen. Japanse films staan niet bekend om hun speciale effecten, maar de effecten die hier werden gebruikt waren ontzagwekkend. In sommige gevallen geven ze een gevoel van een andere wereld (bijv. de statische interferentie of de eerste finale), maar in andere gevallen zijn ze schrikbarend realistisch (bijv. de tweede finale).<br />Alles bij elkaar genomen is Noroi de angstaanjagendste film die ik ooit heb gezien. Ik zou zelfs zover willen gaan om te zeggen dat er geen film bestaat die van begin tot eind zo'n pure doodsangst oproept als Noroi.
Anyone familiar with horror films knows that most of them are not scary at all. Some people enjoy gorefests with subpar story lines and character development. I personally enjoy horror films that focus on atmosphere and interesting concepts (e.g., A Tale of Two Sisters, Kairo, etc.). Whatever the type of horror film one personally likes, there are only a select few that really scare you. Noroi is one of them.<br /><br />This is a documentary-style movie, which means that the entire film is a compilation of video clips that are linked by the legend of a demonic entity named Kagutaba. The premise is that a journalist filmed his own footage by interviewing people associated with the demonic rituals associated with Kagutaba, then compiled footage from other sources that link with his research. What results is a relentlessly chilling experience that feels very real and very disturbing, despite the fact that the story itself is fake.<br /><br />Some have compared Noroi with The Blair Witch Project, but the only similarity is the documentary style. One obvious difference between the films is that Noroi scares the viewer by linking events to one another using different sources. For example, the journalist records the exterior of a house that he is researching and sees something strange on the porch. Later in the film, a clip from another character's home video introduces that very same strange occurrence. The viewer's memory links the two incidents and chills start running down their spine. Another example involves a television show with a child psychic who answers every single question correctly except for one. In fact, her answer is so wrong that the viewer may wonder what the filmmakers were thinking. Later on, however, that wrong answer turns out to be linked to an extremely disturbing event. This is intelligent film-making indeed.<br /><br />Another difference between Noroi and Blair Witch is that Noroi provides not one, but two very long finales, the second of which is placed a minute after the credits start to roll and is the single greatest scare scene in the history of horror cinema. I do not say such things lightly. It totally wrecked me in a wonderous way.<br /><br />Other aspects of film-making are well done. The legend and ritualistic background of Kagutaba are very interesting and most of the actors did a good job. The only over-the-top performance comes from a guy who's supposed to be crazy anyway, so that's expected. The cinematography is intentionally gritty because all of the footage is supposed to represent videos shot on camcorders. Japanese films are not known for their special effects, but the effects used here were awesome. In some cases they create an other-worldly feel (e.g., the static interference or the first finale) but in other cases they are alarmingly realistic (e.g., the second finale).<br /><br />When all is said and done, Noroi goes down as the scariest film I've ever seen. I would go so far as to say that there is no film in existence that provides such sheer terror from beginning to end like Noroi does. See it now.