Soms is het moeilijk te definiëren wat een succesvolle, verrukkelijke komedie onderscheidt van een die instort. In dit geval is de gekunstelde plot over een verwend rijk meisje dat van plan is haar nichtjes weg te halen bij de 'bohémien' uit Greenwich Village die hen opvoedt, alleen maar om zelf voor hem te vallen, niet veelbelovend. En niets in de filmografie van regisseur Leigh Jason suggereert dat hij een vergeten groot talent was. En toch moet hij verantwoordelijk zijn geweest voor het creëren van een ontspannen, gelukkige sfeer op de set die trouw op film werd vastgelegd.<br />Hij was ook zo verstandig om deze film goed te casten. Het enige kleine foutje is Miriam Hopkins in een rol waar Ginger Rogers perfect voor zou zijn geweest. Hopkins is efficiënt maar breekbaar, zonder de warmte en de sexyheid die Rogers zou hebben gehad. Ze wordt bovendien gehinderd door een paar bizar lange en roetzwarte valse wimpers die soms voor afleiding zorgen. Maar een heel jonge en heel knappe Ray Milland zou niet beter kunnen zijn in een uitbundige, ongeremde komische vertoning van grote charme.<br />En nog beter dan dat, vooral voor inwoners van New York City, is de Hollywood-imitatie van Greenwich Village in 1937. Hoewel volledig synthetisch en geïdealiseerd, blijft het herkenbaar voor een hedendaagse kijker. Art director Van Nest Polglase creëerde een vriendelijke mengelmoes van flats en bouwvallige gedeelde achtertuinen die de perfecte achtergrond vormen voor de verzameling kunstenaars, strebers, slimmeriken en wannabe's van dit schilderij. De beste in de bijrollen is Guinn Williams, die met zijn rol als prijsvechter-beeldhouwer-kledingmaker lief en licht is en de zelfingenomenheid en soepelheid (seksueel en anderszins) van het leven in de Village oproept. Nog verfrissender zijn Betty Philson en Marianna Strelby, die de kleine meisjes spelen. Onopvallend, intelligent en vol humor, lijken deze meisjes echte mensen en lijken ze in niets op de beroepskindacteurs van die tijd. In een warenhuis is het ook leuk om naar een film te kijken die gedegenereerd is tot iets wat iedereen wil zien. De film glijdt langzaam naar beneden met een rechttoe rechtaan voogdijzaak en komt nooit meer helemaal op het juiste spoor als de actie naar Long Island verhuist, maar deze film is de moeite van het bekijken waard.
Sometimes it's hard to define what separates a successful, delightful comedy from one that falls flat. In this case, the contrived plot about a spoiled rich girl who schemes to take her nieces away from the Greenwich Village 'bohemian' who is raising them, only to fall for him herself, is not promising. And nothing in director Leigh Jason's filmography suggests that he was an overlooked major talent. And yet he must have been responsible for creating a relaxed, happy atmosphere on the set that was faithfully recorded on film.<br /><br />He also had the good sense to cast this movie properly. The one small flaw is Miriam Hopkins in a part that Ginger Rogers would have been perfect for. Hopkins is efficient but brittle, lacking the warmth and sexiness Rogers would have had. She is further hampered by a pair of bizarrely long and sooty false eyelashes that are sometimes a distraction. But a very young and very handsome Ray Milland couldn't be better in an exuberant, uninhibited comic performance of great charm.<br /><br />And better than that, particularly for New York City residents, is the Hollywood depiction of Greenwich Village in 1937. Though completely synthetic and idealized, it remains recognizable to a contemporary viewer. Art director Van Nest Polglase created an amiable jumble of mews apartments and ramshackle shared backyards that is the perfect backdrop for this picture's collection of artists, strivers, smart-alecks and wannabes. Best in the supporting cast is Guinn Williams, bringing sweetness and light to his role as a prizefighter-sculptor-dressmaker, suggesting the self-invention and fluidity (sexual and otherwise) of life in the Village. Even more refreshing are Betty Philson and Marianna Strelby playing the little girls. Plain, intelligent and full of humor, these girls seem like real human beings and are nothing like the professional child actors of the time.<br /><br />Of special interest are a couple of memorable comic set-pieces: Ray Milland's vacuum cleaner demonstration to a woman with a howling baby is played with more spontaneity than one expects (the baby and his contortions are marvelous 'found' moments) and a phony domestic 'play' in a department store window that degenerates into a free-for-all is also fun. The movie slides slowly downhill with a straight-faced custody trial and then never quite gets back on track when the action moves to Long Island, but this movie is still worth a look.