Mon Oncle Antoine bestudeert het verweerde gezicht van een eenvoudige gemeenschap vanuit verschillende invalshoeken, langzaam, zoals het hoort, van het begin af aan, tot we uit verbrijzelde (maar banale) hoop en verwachtingen tevoorschijn komen, in wervelende extases van dromen en een adembenemende onthulling over het verschrikkelijke raadsel van de sterfelijkheid.<br />Doelloze pans en ingezoomde shots op de besneeuwde berghelling troosten de geest en hypnotiseren de kijker. Dit rusteloze camerawerk is de belichaming van een randfiguur die net zo goed de zwerver is, die zijn baan bij de kolenmijn opzegt en zijn gezin achterlaat om hout te hakken, en dan weer opstapt en terugkeert naar de grimmige menselijkheid van zijn dode zoon.<br />Een aantrekkelijke oude vrouw bedriegt haar man en een jonge jongen sterft. Oude dingen worden nieuwe en nieuwe dingen sterven. Overal ligt de sneeuwwitte pracht, even bevreemdend als de geschiedenis van de film.
Mon Oncle Antoine observes the craggy face of a homespun community from various angles, slowly, taking its time through the beginning, as it should, until we emerge from shattered (but banal) hopes and expectations, into swirling ecstasies of dreams and a heart-stopping revelation about the terrible enigma of mortality.<br /><br />Aimless pans and zooms across the snowy mountainside comfort the mind and hypnotize the viewer. This restless camera work is personified in a fringe character who is equally the drifter, quitting his job at the coal mine and leaving his family to cut lumber, then quitting again and returning to the stark humanity of his boy dead. <br /><br />A fetching old woman cheats on her husband and a young boy dies. Old things become new and new things die. Throughout is the snowy whiteness, as wonder-stricken as the history of cinema.