Zelfs als je een fan bent van Jean Rollins eigenzinnige werk, zul je verrast zijn door deze uitzonderlijke uitstapjes naar het gebied van de sciencefiction. Voor deze ene keer is er geen enkel doorschijnend vampiermeisje te bekennen! Getrouw aan de traditie bleek het budget veel te krap om de visie van de regisseur helemaal te kunnen verwezenlijken. Toch wordt dit grotendeels gecompenseerd door zijn overduidelijke liefde voor genrefilms, zijn toewijding aan zijn vak en zijn pure vindingrijkheid. Jean-Claude Couty's atmosfeercinema haalt het beste uit de onheilspellende locaties en Philippe Bréjean (a/k/a 'Gary Sandeur') levert een opzienbarende soundtrack die gelukkig niet lijkt op het sentimentele spul dat hij voor de harde kern heeft gecomponeerd. De film was voor en na werktijd opgenomen in en rond een kantoorgebouw in Parijs, en bestond grotendeels uit pornofilms die Rollin al kende van zijn 'Michel Gentil'-geldinzamelingsacties voor XXX, met name de Franse pornofilmkoningin Brigitte Lahaie in de veeleisende hoofdrol. Elisabeth speelt haar rol (heel goed, mag ik wel zeggen) en wordt op een avond op een snelweg in de buurt opgepikt door Robert (Vincent Gardère), die aan het eind van een lange werkdag naar huis rijdt. Elisabeth is nauwelijks in staat de reeks gebeurtenissen die haar daar heeft gebracht te reconstrueren, en lijkt haar herinneringen te verliezen vlak nadat de gebeurtenissen zich hebben voorgedaan. Ze vergeet zelfs Roberts naam en heldhaftige redderrol voordat hun nachtvlucht naar zijn appartement ten einde loopt. Voordat ze de liefde bedrijft, omschrijft ze zichzelf terecht als maagd (met dank aan Brigittes acteertalent, dat ze de rol zo overtuigend kan spelen, want ze is per slot van rekening een van de actievere volwassen actrices uit de jaren zeventig) omdat ze zich geen enkele aanraking kan herinneren die voorafging aan de zijne. Vanwege dit handige stukje context onttrekt de relatief lange seksscène die volgt zich volledig aan de gratificatie van andere 'commerciële' intermezzo's die Rollin in andere werken heeft moeten opnemen om de financiering rond te krijgen.<br />Als Robert naar zijn werk gaat, wordt hij onvermijdelijk uit Elisabeths zwakke geest gewist. Een mysterieuze dokter (de komiek Bernard Papineau die zich effectief tegen typen keert) en zijn dreigende assistent Solange (de pornosterretje Rachel Mhas die zich aan haar ergert) vallen haar aan tijdens haar beschermer. We zien een van de sterkste scènes uit de film als ze opnieuw wordt voorgesteld aan haar kamergenote Catherine (de overleden Cathérine Greiner, alias 'Cathy Stewart', in een stille, vernietigende draai), beide meisjes die elkaar wanhopig van fictieve 'herinneringen' voorzien in een poging hun onvermijdelijke lot te ontlopen. Dat de verslechtering niet alleen beperkt blijft tot de geest, wordt pijnlijk duidelijk als ze hun lunch geserveerd krijgen en Catherine niet in staat is haar bewegingen onder controle te houden als ze probeert een lepel soep te eten. Het is ook Catherine die de stem van de filmmaker laat horen. Ze gaat akkoord met de eisen van de commercie terwijl ze erop aandringt dat Elisabeth zich uitkleedt en haar vasthoudt, omdat seks het enige is wat ze nog hebben nu hun geest en hun fysieke vermogens hen in de steek hebben gelaten.<br /><br />Verscheidene nogal expliciete <0xE2><0x80><0x93> zij het niet echt harde <0xE2><0x80><0x93> seksscènes vormen het midden van de film en Franse pornoliefhebbers zouden Alain Plumey (a/k/a 'Cyril Val') en Jacques Gateau en Elodie Delage moeten herkennen, samen met een knippering en een misser van toekomstige pornoprinses Marilyn Jess, wier verkrachting van handen, mond en lid van Plumey alleen voorkwam in de zelden uitgezonden XXX-versie FILLES TRAQUEES. Het cruciale deel van Véronique, een meisje dat Elisabeth zich bijna lijkt te herinneren en met wie ze opnieuw probeert te ontsnappen, wordt prachtig vertolkt door de verfijnde Dominique Journet <0xE2><0x80><0x93> in haar onvergetelijke debuut <0xE2><0x80><0x93> die later een aanzienlijke ondersteunende rol zou spelen in Franco Zeffirelli's LA TRAVIATA. De twee meter onderwaterscène onthult dat de verslechterende toestand het gevolg is van een kernramp, waarbij de in quarantaine gestelde 'patiënten' uiteindelijk een nauwelijks ademende, lege huls achterlaten, die zonder plichtplegingen in een vurige oven wordt gegooid. Het laatste shot biedt een bijzonder hartverscheurende variatie op die van Chaplins MODERNE TIMES, terwijl Elisabeth, die inmiddels een totale meltdown nabij is, en een gewonde Robert over de spoorbrug strompelen, waarbij ze onhandig elkaars uitgestoken handen vasthouden.
Even if you're a fan of Jean Rollin's idiosyncratic body of work, you will be caught off guard by this exceptional foray into science fiction territory. For once, there's not a single diaphanously gowned vampire girl in sight ! True to tradition, the budget proved way too tight to realize the director's vision entirely. Yet this is largely compensated by his obvious love of genre cinema, dedication to his craft and sheer ingenuity. Jean-Claude Couty's atmospheric cinematography makes the most of the foreboding locations and Philippe Bréjean (a/k/a "Gary Sandeur") contributes a startling soundtrack that fortunately doesn't resemble any of the sappy stuff he composed for hardcore.<br /><br />Shot in and around a Paris office block before and after working hours, the film was largely cast with porn regulars Rollin was already quite familiar with from his "Michel Gentil" cash-gathering XXX efforts, most notably French f*ck film royalty Brigitte Lahaie in the demanding lead. Playing Elisabeth (rather well, I might add), she's picked up wandering a nearby highway one night by Robert (Vincent Gardère), driving home at the end of a long work day. Barely able to piece together the string of events that got her there, Elisabeth seems to lose her memories mere moments after events occur, even forgetting Robert's name and heroic savior role before their night flight comes to an end at his apartment. Prior to making love, she rightfully describes herself as a virgin (further credit to Brigitte's thespian skills that she can handle the line so convincingly, being after all one of the more active adult actresses of the '70s) because she cannot recall a single touch preceding his. Because of this nifty bit of context, the relatively long sex scene that follows totally eschews the gratuity of other "commercial" interludes Rollin has had to include in other works to assure funding.<br /><br />When Robert leaves for work, he's inevitably erased from Elisabeth's feeble mind. A mysterious doctor (comedian Bernard Papineau effectively cast against type) and his menacing assistant Solange (striking porn starlet Rachel Mhas) move in on her during her protector's absence and take her back to the place she turns out to have escaped from. Here we get one of the movie's strongest scenes as she's re-introduced to her roommate Catherine (the late Cathérine Greiner a/k/a hardcore performer "Cathy Stewart" in a quietly devastating turn), both girls desperately supplying fictitious shared "memories" for one another in a bid to outrun their inevitable fate. That deterioration is not solely limited to the mind becomes painfully clear when they are served lunch and Catherine's unable to control her movements in trying to eat a spoonful of soup. It's also Catherine who gets to voice the filmmaker's compromise with the demands of commerce as she urges Elisabeth to get naked and hold her because sex is all they have left now that both mind and physical faculties have deserted them.<br /><br />Several rather explicit - if not quite hardcore - sex scenes make up the movie's mid-section and French porn aficionados should recognize the likes of Alain Plumey (a/k/a "Cyril Val"), Jacques Gateau and Elodie Delage, along with a blink and miss bit from future porno princess Marilyn Jess whose rape at the hands, mouth and member of Plumey was only present in the film's rarely screened XXX version FILLES TRAQUEES. The pivotal part of Véronique, a girl Elisabeth almost seems to remember and whom she seeks to escape anew with, is beautifully handled by the exquisite Dominique Journet - in her unforgettable debut - who would go on to play a sizable supporting role in Franco Zeffirelli's LA TRAVIATA. The six feet under ending reveals the deteriorating condition to be the result of a nuclear spill, the quarantined "patients" ultimately leaving a barely breathing empty shell, unceremoniously disposed off in a fiery furnace. The final shot offers a particularly heartbreaking variation on that of Chaplin's MODERN TIMES as Elisabeth, approaching complete meltdown by now, and a wounded Robert stumble along the railroad bridge, clumsily clasping each other's outstretched hands.