Weemoedig en onnodig vervolg op een bonafide klassieker. Een Amerikaanse weerwolf in Londen was zonder enige twijfel een juweel van een film: humoristisch, krankzinnig, met een vleugje romantiek en zo ontzettend Brits dat ik elke keer dat de film was afgelopen de neiging kreeg om op te staan en 'God Save the Queen' te zingen. Toen kwam deze gruwel. Je weet dat je echt in de problemen zit als de hoofdrollen zo ontzettend onsympathiek zijn dat je blij bent als ze worden afgeslacht en je zelfs begint te juichen voor de weerwolven. Eerlijk gezegd, mensen, was ik pas halverwege deze gecomputeriseerde karikatuur voordat ik de wil om te leven verloor en hem uitzette. Absoluut meelijwekkend en een zinloze verspilling van tijd.
Woeful and unnecessary sequel to a bonafide classic. An American Werewolf in London was, indisputably, a gem of a movie: humorous, demented, with just a dash of romance and so very, very British it made me want to stand up and sing God Save the Queen every time the movie ended. Then came this abomination. You know you are in real trouble when the leads are so utterly unlikeable you are glad when they are slaughtered, and actually start cheering for the lycanthropes. Tell you the truth, folks, I only got about half way through this CGIed travesty before losing the will to live and turning it off. Absolutely pitiful and a putrid waste of anyone's time.