Misschien één keer per generatie komt er een film uit die volmaakt is. Voor mij is dat 'The Railway Children' <0xE2><0x80><0x93> een tijdloze klassieker die prachtig werd geregisseerd en uitgevoerd. Hij laat zien wat de mensheid waard is en bereikt een hoogtepunt in de overwinning op liefde en geloof over wreed onrecht. Elke vertoning is een juweel, hoewel Bobbie opvalt en Jenny Agutter, net als Judy Garland als Dorothy vóór haar, het ons onmogelijk maakt ons iemand anders in die rol voor te stellen.<br />De wereld is des te beter voor deze film en de kinderen van vandaag zouden des te beter zijn als ze ernaar konden kijken. Natuurlijk werd ik, zoals zoveel jongemannen van mijn generatie, hopeloos verliefd op Jenny Agutter en haar greep was even sterk toen ik het grote geluk had haar een paar dagen geleden te ontmoeten <0xE2><0x80><0x93> de betoverende glimlach en de stem als druipende honing waren er nog steeds om me slappe knieën te bezorgen, net als al die jaren geleden!
Perhaps once in a generation a film comes along that is perfection. For me, "The Railway Children" is that film - a timeless classic that was directed and performed most beautifully. It depicts all that is worthwhile in humanity and climaxes in the conquest of love and faith over cruel injustice. Every performance is a gem, though Bobbie stands out and, like Judy Garland as Dorothy before her, Jenny Agutter makes it impossible for us to imagine anyone else in the role.<br /><br />The world is all the better for this film and the children of today would be much the better for watching it.<br /><br />Of course, like so many young men of my generation, I fell hopelessly in love with Jenny Agutter and her hold was as strong when I had the great good fortune to meet her a few days ago - the bewitching smile and voice like dripping honey were still there to send me weak at the knees as they first did all those years ago!