Het heeft de toon van een boek dat over de jungle van Vietnam gaat, over de verwilderde blik in de ogen van Martin Sheen en Dennis Hopper, en over de mystieke morbiditeit die kolonel Kurtz omringt. (Ik zeg niet Marlon Brando, want na het zien van de documentaire _Hearts of Darkness_ vraag ik me af hoeveel lof Brando voor die eigenschap verdient.) De toon waarop ik het heb, is broeierig en dramatisch, maar niet bazig: 'Iedereen krijgt wat hij wil. Ik wilde een missie, en voor mijn zonden hebben ze me er een gegeven. Ze stuurden hem op met roomservice.' Het is toegeeflijk, maar niet bekrompen en vervreemdend. Een goed voorbeeld is Hoppers toegeeflijkheid voor aforistische waanzin, door royaal regels te schrijven die door T.S. Eliot en Rudyard Kipling in zijn ijzige monologen: 'Ik bedoel, die man is een genie <0xE2><0x80><0x93> soms loopt hij vlak langs je heen zonder een woord te zeggen, en soms grijpt hij je bij je kraag en zegt: "Wist je dat "als" het middelste woord in het woord "leven" is <0xE2><0x80><0x93> als je je hoofd kunt vasthouden terwijl ze overal om je heen hun hoofd verliezen <0xE2><0x80><0x93>' en dan: 'Ik bedoel, hij is een wijs man, hij is een groot man; ik had een paar rafelige klauwen moeten zijn die over de vloeren van stille zeeën scharrelen' (De eerste is Kipling, de tweede Eliot.
It carries the tone of voice that narrates the book into the jungle of Vietnam and into the wild-eyed look of Martin Sheen and Dennis Hopper and the mystical morbidity surrounding Colonel Kurtz.(I don't say Marlon Brando because after watching the documentary, "Hearts of Darkness," I am skeptical as to how much credit Brando is due for that quality). The tone of voice I'm talking about is brooding and dramatic without being overbearing: "Everybody gets what he wants. I wanted a mission, and for my sins they gave me one. They sent it up with room service." It is indulgent without being narrow and alienating. A good example of is Hopper's indulgence into aphoristic madness, generously installing lines written by T.S. Eliot and Rudyard Kipling into his stony monologues: "I mean, the man's a geniussometimes he'll walk right by you without even saying a word, and sometimes he'll grab you by the collar and say "did you know that 'if' is the middle word in 'life'if you can hold your head while all around you they are losing theirs" and then "I mean he's a wise man, he's a great man; I should have been a pair of ragged claws scuttling across the floors of silent seas" (The first one's Kipling, the second one's Eliot.