Na het zien van deze film kreeg ik een nieuwe sensatie. Ik had een film gezien waarin de hoofdrolspeler een optreden gaf dat bijna kon wedijveren met de legende van Chevy Chase in 'Fletch'. Dat wil niet zeggen dat de optredens vergelijkbaar zijn, maar ze brengen allebei hun tekst vrijwel vlekkeloos. Die acteur is Marc Singer! Singer is Jack Ford, de 'Droid Gunner' uit de titel, die zijn brood verdient met het innen van de premies voor androïden. Er zijn een paar mutanten, topless plezierdroids (!), een Scandinavische smokkelaar en mogelijk een halfslachtige poging om een statement te maken over de klas of misschien zelfs globalisering of... nou ja, het doet er niet echt toe. Wat belangrijk is aan deze film, is de droge manier waarop Singer zijn tekst uitspreekt, wat resulteert in een humor die je bijna in tweeën splijt! Wat belangrijk is aan deze film, is dat regisseur Fred Olen Ray schijnt te beseffen dat serieuze sciencefiction maar zelden werkt, en als je budget beperkt is, kun je jezelf maar beter niet serieus nemen. Olen Ray heeft gezegd dat iedereen die bij deze film betrokken was, enorm veel plezier had en dat dit op de film overgaat. Ik daag je uit om een film te bekritiseren die zichzelf toestaat de futuristische Aarde af te schilderen als eeuwig donker en neonverlicht en die dan eindigt in een 'pijpen-en-kleppen'-pakhuis. Zelfreflectie is een heel verhelderende eigenschap. Om kort te gaan: Fred Olen Ray is een ambassadeur voor het onafhankelijke filmen en Marc Singer is het perfecte aanknopingspunt voor een B-film. Als Olen Ray Tim Thomerson aan de vergelijking kon onderwerpen, zouden we een film hebben.
After watching this film I experienced a new sensation. I had watched a film in which the lead actor had put in a performance that almost rivaled the legend Chevy Chase in 'Fletch'. This isn't to say that the performances are comparable, but both give practically flawless delivery of their lines. That actor is Marc Singer! Singer is Jack Ford, the 'Droid Gunner' of the title, grinding out a living collecting the bounty on androids.There are some mutants, topless pleasure droids(!), a Scandinavian smuggler, and possibly a half-hearted attempt to make a statement on class or maybe even globalization or......... well it doesn't really matter. What matters about this film is the dry manner in which Singer delivers his lines resulting in side-splitting humour! What matters about this film is that director Fred Olen Ray seems to realize that serious sci-fi very rarely works, and when your budget is skimpy it is best not to take yourself to seriously. Olen Ray has said that everyone involved in this film had great fun and this transfers onto the film.I dare you to criticize a film that allows itself to portray futuristic Earth as eternally dark and neon-lit and then ends in a 'pipes and valves' warehouse. Self parody is a very redeeming quality. To summarise, Fred Olen Ray is an ambassador for independent film making and Marc Singer the perfect B-movie lead.If only Olen Ray could draft in Tim Thomerson to the equation then we'd have a film on our hands.