Een paar jaar geleden heb ik The Scent of Green Papayas van dezelfde regisseur gezien. Mijn gevoelens over beide films zijn in feite hetzelfde: prachtig gefilmd, maar verschrikkelijk traag en saai. Ik heb die film in een _Sneak Preview_ gezien en ben er na een half uur vandoor gegaan. Ik kon er niet meer tegen. Hoe kun je een interessante film maken over mensen die elkaar voortdurend vertellen hoe gelukkig ze zijn en hoe volmaakt hun leven is...? Ik had een fantasie over een vergeten Amerikaanse soldaat, die nog steeds rondzwierf in de Vietnamese jungle en die niet wist dat de oorlog afgelopen was. Hoe hij plotseling in de film zou opduiken en zijn M16 zou leegschieten op de personages in de film. Het rood van hun bloed zou een prachtig contrast vormen met alle groene planten in de film... Dus ik was niet erg in de ban van deze film! Tijd om te vertrekken!
A few years ago I saw The Scent of Green Papayas by the same director. My feelings about both films are in fact the same: beautifully shot, but terribly slow and boring. I saw this film in a Sneak Preview, and left after half an Hour. Couldn't stand it anymore. How can one make an interesting film about people who are constantly telling each other how happy they are, and how perfect their lives are.........? I had a fantasy about a forgotten American G.I., still wandering around in the Vietnamese jungle, who was not aware the war had ended. How he would suddenly pop up in the film, and would start emptying his M16 at the characters in the movie. The red of their blood would make a beautiful contrast with all the green plants in the film........... So I was not very much gripped by this film! Time to leave!