Wat me echt opviel aan deze film was dat de plot zo onlogisch was. Er werden zo veel personages willekeurig geïntroduceerd, dat ik me voorstelde dat Tommy Wiseaus 'The Room' opnieuw zou worden bedacht voor de Disney Channel-set. We hadden het wijze oudere echtpaar dat bleef rondhangen op de plek waar 'Jane' werkte, en dat hetzelfde verhaal vertelde over hoe'soda' hen bij elkaar had gebracht, of Jane's mam/stepmom/willekeurige huilende vrouw die allemaal op willekeurige momenten opdoken.<br />Het acteerwerk van Aaron Carter is absoluut het hoogtepunt van deze film: ik keek echt uit naar elke scène waarin hij verscheen. De montage is pijnlijk slecht, met scènes die nergens op slaan. De 'Jane'-figuur is echt irritant, hij loopt te zwijmelen en te kniezen over 'J.D. McQueen'. De scènes met de 'Music Awards' zijn vooral deprimerend. En het einde van deze film is surrealistisch.
What really stood out to me about this movie was how little the plot made sense. So many characters were randomly introduced, it was like how I imagine Tommy Wiseau's "THE ROOM" would be re-envisioned for the Disney Channel set. We had the wise elderly couple who kept on hanging out where "Jane" worked, telling the same story about how "soda" brought them together, or Jane's Mom/Stepmom/random crying woman who would all show up at random times.<br /><br />Aaron Carter's acting is definitely the highlight of this film: I actually looked forward to every scene he appeared in. The editing is painfully bad, with scene cuts that make no sense. The "Jane" character is really irritating, mooning about and moping about "J.D. McQueen." The scenes with the "Music Awards" are more depressing than anything else. And the ending of this movie is surreal.