De twee meest opzienbarende dingen aan 'I Won't Play' zijn: het won een Academy Award als de beste korte film met twee delen van 1944; en hij werd geregisseerd door Crane Wilbur, de hoofdrolspeler uit de tijd van de stomme film. De plot van deze doorsnee korte film is onbelangrijk, de dialogen missen de vonk, terwijl het acteerwerk niet beter en niet slechter is dan in de meeste oorlogsfilms uit de jaren veertig (met andere woorden, het is afschuwelijk). Toegegeven, er zijn momenten dat 'I Won't Play' grappig is <0xE2><0x80><0x93> Janis Paige's volkomen kunstmatige uiterlijk en de manier waarop ze haar tekst brengt zijn kostbaar <0xE2><0x80><0x93> maar je lacht om de film, niet erom.
The two most noteworthy things about "I Won't Play" are: It won an Academy Award as the best two-reel short film of 1944; and it was directed by silent-era leading man Crane Wilbur. The plot of this run-of-the-mill short is inconsequential, the dialogue lacks spark, while the acting is no better and no worse than that found in most war-themed Hollywood movies of the 1940s (in other words, it's awful). Admittedly, there are moments when "I Won't Play" is funny -- Janis Paige's totally artificial look and line delivery are precious -- but one laughs AT the picture, not with it.