Rififi krijgt terecht veel aandacht voor de beroemde overvalscène, en die scène verdient inderdaad al het krediet dat hij krijgt. Het is een meesterlijk staaltje van spanning, karakterinteractie en fotografie. Maar Rififi is niet alleen deze ene scène <0xE2><0x80><0x93> elke scène in de film is even meesterlijk in elkaar gezet, en als geheel wordt de film niet alleen onderwezen met spanning, plot en karakter, maar ook met een handig verteld moreel verhaal dat de scène voor de komende jaren tot film noire maakt.<br />Cinematisch en technisch gezien mag de overvalscène misschien de indrukwekkendste scène van de film zijn, maar voor mij is het de laatste scène die de meeste macht heeft <0xE2><0x80><0x93> Tony le Stéphanois' hallucinogene drang naar verlossing.
Rififi deservedly gets a lot of mention for the famous heist scene, and, indeed, that scene deserves all the credit it gets. It's a masterful piece of suspense, character interaction and photography. But Rififi isn't just this one scene - every scene in the film is as masterfully put together, and as a whole, the film is not only taught with suspense, plot and character, but an adroitly told moral tale that set the scene for film noire for years to come.<br /><br />Cinematically and technically, the heist sequence may be the most impressive scene of the film, but for me, it's the final scene that holds the most power - Tony le Stéphanois's hallucinogenic drive towards redemption.