Er was een tijd dat de serie _Alien_ een succes was en zelfs de derde aflevering, _Alien 3_, onder leiding van een frisse en jonge David Fincher veelbelovend was. De eerste _Predator_ was een kassucces dat voornamelijk te danken was aan het verhaal, 'in topconditie'-ster Arnold Schwarzenegger en regisseur John McTiernan ( _Die Hard_ ). De films _Alien_, _Aliens_, _Alien 3_ en _Predator_ waren stuk voor stuk zeer succesvol en leverden enorme populariteitscijfers op, zowel onder de algemene filmfans als onder de sciencefictionfans. Je zou kunnen zeggen dat _Predator 2_ en _Alien Resurrection_ het einde van beide franchises hadden moeten inluiden, maar de studio's lieten zich niet uit het veld slaan en zagen hun kans schoon om aan de geruchten onder de fans tegemoet te komen en de twee te combineren. S. Anderson, Alien Vs Predator, en nu de gebroeders Strauss (afgestudeerd aan de afdeling Visuele effecten, niet eens regisseurs of schrijvers). Het probleem was dat door zulke diepgaande en revolutionaire creaties van het Sci-Fi-genre in handen te laten vallen van eerst een middelmatige regisseur en nu een nieuweling op het gebied van regie, er niets meer is overgebleven dan godslastering, belichaamd door incompetentie. Als ze het Alien Vs Predator Requiem (AVPR) zien, zullen keiharde fans kotsmisselijk worden bij de gedachte dat deze serie nog erger had kunnen worden.<br />Een voorbeeld van de filmische aftakeling van deze serie is de openingsscène, die bij fans waarschijnlijk voor misselijkheid zal zorgen. De film begint met een buitenaards wezen dat het Predatorschip binnendringt, uit de borst van het roofdier spuit, opgroeit tot een volgroeide Predalien en het Predatorschip neerhaalt (waaraan nu veel minder Predators lijken te zitten dan aan het eind van Alien V's Predator) en dat alles terwijl het schip nog in de Aardse atmosfeer is. Als het schip eenmaal gecrasht is, neemt AVPR snel zijn toevlucht tot goedkope plotmethoden en elementaire verhaalconventies, en waagt het zich niet aan de verdraaiingen of subversieve elementen die in de twee oorspronkelijke films zijn gebruikt. De vermoeiende plot vordert met een slakkengang, slechts onderbroken door de bijna opruiende conflicten tussen _Alien_ en _Predator_, en als dat het risico met zich meebrengt dat we ons gaan vervelen, worden we getrakteerd op een verleidelijke blondine in bikini of op een snel geweervuur. AVPR wordt geplaagd door een eindeloze reeks continuïteitsfouten en plotholes met weinig of geen verduidelijking van de verhaallijn, d.w.z. leden van het publiek die een militaire elite-eenheid te slim af zijn, of de Predator die zich niet houdt aan de wetten die in eerdere edities zijn vastgesteld. Dit is een film die totaal geen rekening houdt met zijn voorgangers, hij overtreedt enkele van de fundamenteelste regels van een vervolg en daardoor krijg je het gevoel dat hij zichzelf probeert op te bouwen als een op zichzelf staand element. Op zichzelf heeft de film geen hart, geen overtuiging en geen ziel en met betrekking tot de andere films mist hij zelfs de meest elementaire continuïteit. Dit wordt geïllustreerd door het overdonderende verhaal dat de film vertelt en dat het basisprincipe van het eerste buitenaardse wezen ondermijnt. Want als de soort voor die tijd was ontmoet, zouden de wezens in de eerste buitenaardse film vaardiger zijn geweest en niet zo slecht voorbereid. De film is bijna ijzingwekkend, ik kreeg op sommige momenten het gevoel dat ik met een zaklantaarn op het scherm moest schijnen, zo slecht was de belichting. Door gebruik te maken van dergelijke sombere en donkere effecten krijgt het publiek misschien het gevoel dat het een deel van de actie ontnomen wordt, wat ironisch genoeg het doel van de film is en ook aangeeft dat het budget niet toereikend is. Zoals met alle sciencefictionscènes het geval is, is het in dit geval waarschijnlijk de ziekenhuisbevallingsscène, die zoals altijd de thema's van het oorspronkelijke _Alien_ weergeeft door ze letterlijk te nemen. De regie is slecht, de opvoeringen zwak en het scenario verrot. AVPR is het product van een lopende bandsysteem voor het maken van films, waarin ideeën en technieken door ondoelmatige mensen worden verzameld en vervolgens het eindproduct in bioscopen wordt verdeeld. Dit wordt belichaamd door het ontbreken van bloederige sterfscènes en het uitlokken van bloedige gevechten, omdat de certificering niet toestaat dat het een lagere certificering krijgt om een groter publiek te bereiken. AVPR was puur een zakelijke onderneming en niets meer.
There was a time when the Alien series was a success with even the third installment, Alien 3, showing promise under the guild of a fresh and young David Fincher. The first Predator was a box office hit mainly due to its story, "in peak" star Arnold Schwarzenegger and director John McTiernan (Die Hard). The films Alien, Aliens, Alien 3 and Predator were all highly successful and created massive followings among general film fans and science fiction fans alike. Arguably Predator 2 and Alien Resurrection should have signaled the end for both franchises, but studios were undeterred and saw the opportunity to pander to the rumours among fans and combine the two. Step in Paul W.S Anderson, Alien Vs Predator, and now the Brothers Strauss (visual effects graduates, not even directors or writers). The problem was that by allowing such profound and revolutionary creations of the Sci-Fi genre to fall into the hands of firstly a mediocre director and now directorial newbie's has led to nothing more than profanity, epitomised by incompetence. Upon witnessing Alien Vs Predator Requiem (AVPR) die-hard fans will feel sick to their stomachs that this series could have got any worse.<br /><br />One example of the cinematic deterioration of this franchise is in the opening scene and is likely to cause nausea among fans. The film begins with an Alien making its way onto the Predator ship, spurting from the predators chest, growing in to a full grown Predalien and bringing down the Predator craft (which now seems to have far less Predators on it than it did at the end of Alien Vs Predator) and all this occurs with the ship still in Earths atmosphere. Once the ship has crashed AVPR quickly resorts to cheap plot methods and basic narrative conventions, it makes no venture at utilizing any of the twists or subversions served up in the two original films. The wearisome plot progresses with tedious pace, punctuated only by the near rousing conflicts of Alien and Predator and when that runs the risk of boring us we are treated to either an alluring blonde in a bikini or rapid gunfire. AVPR is plagued by an endless array of continuity errors and plot holes with little or no narrative elucidation i.e. members of the public outwitting an elite military unit or the Predator not adhering to laws established in previous editions. This is a film that has a complete disregard for its predecessors, it breaks some of the most fundamental rules of a sequel and in doing so one gets the feeling that it is trying to set itself up as a stand alone feature. Independently the film has no heart, no conviction and no soul and with reference to the other films lacks even the most basic continuity. This is exemplified by the over arching narrative of the film as it undermines the basic premise of the first Alien. Because if the species had been encountered before then those in the first Alien film would have been more proficient and not so ill prepared when encountering them.<br /><br />On a cinematic note the film is close to being dire, I felt urged at some points to shine a torch at the screen, the lighting was so bad. Through utilizing such gloomy and dark effects the audience may feel as though they are being cheated out of some the action  which is ironically its purpose and also indicates the films lack of budget. As with all science fiction one scene normally surfaces as being the most memorable, in this instance it is probably the hospital impregnation scene as it ever so tenuously draws on the themes of the original Alien by literalizing it. The directing is poor, performances weak and the script rotten. AVPR is the product of a conveyor belt system of film-making in which ideas and techniques are assembled by ineffective people and then the finished product distributed among cinemas. This is personified by the absence of gory death scenes and drawn out blood battles because the certification will not allow it  a lower certification achieving a larger target audience. AVPR was purely a business venture and nothing more.