Laten we niet om de hete brij heen draaien: Taylor Hackfords ongetwijfeld gelikte film heeft weinig dat hem onderscheidt van het biopic-genre, afgezien van Jamie Foxx' uitzonderlijke, carrière makende prestatie. Herinneren jullie je nog het jaar dat ze de special effects-Oscar onbetwist aan de nerds van Terminator 2 gaven? Ze zouden hetzelfde moeten doen met de gong voor de beste acteur van dit jaar.<br />Dat het verhaal van Ray Charles het filmen waard is, staat niet ter discussie. Sterker nog, de vele flashbacks naar zijn traumatische jeugd zijn goed aangepakt en zorgvuldig gebruikt. Maar voor een leven dat zo uniek is, lijkt de film ongelooflijk formulair en vertrouwd. Hij volgt de 'geschiedenis van een onvolmaakt genie' bijna tot op de letter: ontberingen en uitbuiting, vrouwen en drugs, het opnemen van ruzies, bandruzies, afkicken, ja ja ja. En er was toch zeker wel meer humor in zijn leven dan waar wij hier op worden getrakteerd?<br /><0x3E><0x3E> Ik heb waardering voor Charles' muziek, maar waar keurige medleys het verhaal aan de gang zouden hebben gehouden, houdt Hackford zich bezig met bijna volledige uitvoeringen van te veel songs <0xE2><0x80><0x93> in kroegen, in de opnamestudio, in concertzalen, in het oneindige. Voor niet-gelovigen beginnen ze als een filmische rem te fungeren. Dit lijkt misschien een hard oordeel over een muziekbiografie, maar met zo'n uitgebreide catalogus als die van Ray hebben we een smaak nodig, niet de hele schotel. Anders zouden we de albums kopen.<br /><0x3E><0x3E> Hoe geïntrigeerd ik ook was, ik keek meer dan eens op mijn horloge. Dus ondanks alle genialiteit van Foxx zou Ray misschien beter tot zijn recht zijn gekomen in een tweedelige HBO-serie?
Let's not beat about the bush here, Taylor Hackford's undoubtedly slick movie has little to make it stand out from the biopic genre other than Jamie Foxx's exceptional, career-making performance. Remember the year they handed the special effects Oscar to the Terminator 2 boffins, uncontested? They should do the same with this year's Best Actor gong.<br /><br />That Ray Charles' story is worthy of filming is not in dispute. Indeed, the many flashbacks to his traumatic childhood are well-handled and judiciously used. But for a life so unique, the film seems incredibly formulaic and familiar. It follows the 'history of a flawed genius' template almost to the letter: hardship and exploitation, women and drugs, recording wrangles, band squabbles, rehab, yeah yeah yeah. And surely there was more humour in his life than we're treated to here?<br /><br />I appreciate Charles' music yet where neatly-cut medleys would have kept the story rolling, Hackford indulges himself with near-full-length renditions of too many songs - in gin joints, in the recording studio, in concert halls, infinitum. Narratively, and for non-devotees, they begin to act like a cinematic brake. This may seem like harsh judgement on a music biopic but with a catalogue as extensive as Ray's, we need a taste not the whole dish. Otherwise, we'd buy the albums.<br /><br />Intrigued as I was, I glanced at my watch more than once. So for all Foxx's brilliance, maybe Ray would have been better served as an HBO two-parter?