Er is een dunne scheidslijn tussen theatraal zijn en gewoon gedwongen zijn. Gedwongen acteerwerk. Gedwongen takes. Gedwongen plot. Zelfs gedwongen fotografie. Er zijn mensen die zeggen: 'De film ontwikkelt zich zo omdat hij uit Azië komt', maar ik zie geen enkele vorm van gedwongen elementen op Seven Samurai of Sonatine. Er is een dunne scheidslijn tussen fictie zijn (en elk kunstwerk is in zekere zin fictie) en gewoon onwaarschijnlijk zijn. Op een meer persoonlijke manier voel ik gewoon niets bij de film, hij brengt me nergens, en ik kan gewoon niet geloven in de fictieve wereld die hij voorstelt. Het voelt gewoon niet goed, er zit iets in of het klikt gewoon niet.
There's a thin line between being theatrical and being just plain forced. Forced acting. Forced takes. Forced plot. Even forced photography. There's people who say "the movie develops that way because it's from Asia" but I don't see any kind of forced elements on Seven Samurai or Sonatine. There's a thin line between being fiction (and every work of art it is, in it's way, fiction) and being just unlikely.In a more personal way, I just don't feel anything with the movie, it doesn't take me anywhere, and I just can't believe in the fictional world it is proposed. It just doesn't feel right, there's something in it or through that just doesn't click.