Philippe Garrel laat ons de vergeten sfeer van de Nouvelle Vage inademen, bijna verloren te midden van de overblijfselen van zijn oude pracht, maar klaar om weer uit zijn as te herrijzen als hij teruggeroepen wordt uit het verleden. Zij die een beetje bekend zijn met de onderdanen van de regisseur, daarentegen, weten misschien heel goed dat hij geobsedeerd is door een blijvend gevoel van verlies wat betreft de wispelturigheid van de werkelijkheid. 'Les amants réguliers' laten ons daarom de parallelle verhalen zien van een 'amour fou' en van een verleidelijke revolutie die ten onder is gegaan onder de leiding van jonge Franse studenten.<br />Het eerste deel van het verhaal gaat over de dramatische gebeurtenissen van mei 1944. 68 in Frankrijk werd opgeroepen in een reeks verbazingwekkende plansequenties, een soort film-verité-stijl, die de studentenopstand in alles behalve een benijdenswaardig licht tegen een pikzwarte achtergrond plaatst.<br />Er valt veel te zeggen over de eigenaardigheden van zwart-witfoto's die worden gebruikt om de strijd tussen studenten en politie te beschrijven, waar de sterke contrasten een onrealistische sfeer geven aan de reeksen en de duisternis de opgewonden lichamen omhult die hen in mysterie hullen. De beelden, die volledig van woorden zijn beroofd, tonen de ware uiting van de mythe, gemaakt van grof geweld, die steeds meer wordt benadrukt door de vermoeide realiteit van de schietpartijen. Het individu telt hier helemaal niet: hij heeft de neiging te verdwijnen in de massa. Wat in deze vechtscènes werkelijk van belang is, is de betekenis van de massale suggestie, de blinde woede van de jeugdige aanval, sinistere lofzangen op de macht van de meute, zelfs als ze als afzonderlijke entiteiten worden voorgesteld, los van enige emotie, met de kille en afstandelijke blik van een entomoloog die zijn insectenverzameling wil catalogiseren.<br />Het tweede deel van het verhaal wordt op een rustiger en meest intieme manier beschreven. Aan de horizon staat het verontrustende portret van een egocentrische generatie die op zoek is naar haar verloren tijd, die volkomen ontgoocheld is over de individuele waarden van de mens, die geneigd is om op haar eigen as rond te draaien tussen opiumdampen en een grafrede uit te spreken ter ere van haar recente nederlaag.<br />'Les amants réguliers' Van tijd tot tijd lijkt de schaduw van de grote Robert Bresson, herzien en gecorrigeerd door Garrels bijzondere gevoeligheid, over het onderwerp van de menselijke verdwazing te vallen, een onderwerp dat ons, hoe pijnlijk ook, tot de waarheid kan brengen. Naar mijn mening, als een man diep in de onderlaag van het verhaal probeert door te dringen, zal hij waarschijnlijk merken dat hij de duistere kant van zichzelf naar boven kan halen, met gruwelijke en onherstelbare gevolgen.
Philippe Garrel makes us breathe the forgotten atmosphere of the Nouvelle Vague, almost lost among the vestiges of its ancient splendor but ready to rise again from its ashes if recalled from the past. They who are a little acquainted with the director's subjects, on the other hand, may know very well how he's obsessed by a lingering sense of loss as far as fickleness of reality is concerned. "Les amants réguliers", therefore, show us the parallel stories of an "amour fou" and of a tempted revolution gone to ruin under the direction of young French students.<br /><br />The first part of the story is about the dramatic events of May '68 in France evoked in a series of astonishing plan-sequences, a sort of cinema verité style, that place the student insurrection in anything but an enviable light against a pitch-black background.<br /><br />There's much that can be said about the peculiarities of black-and-white photography used to describe the battle between students and police, where the high contrasts confer an unrealistic atmosphere to the sequences and darkness closes in upon the excited bodies wrapping them in mystery. The images, completely deprived of words, show the real consistence of the myth, made of crude violence, more and more emphasized by the exasperated reality of the movie shootings. The individual doesn't count anything at all here: he tends to disappear in the mass. What really matters in these fight scenes are the significance of the mass-suggestion, the blind fury of the juvenile assault, sinister eulogies of the power of the mob, even if conceived like separate entities apart from any kind of emotion, with the cold and distant look of an entomologist intent to catalog his insect collection.<br /><br />The second part of the story is described in a quieter and most intimate way. Stands out on the horizon the distressing portrait of a self-centered generation in search of its lost time, completely disenchanted about the individual values of men, inclined to rotate on its own axis between opium fumes and making a funeral oration in the praise of its recent defeat.<br /><br />"Les amants réguliers" seems to evoke from time to time the shadow of the great Robert Bresson, revised and corrected by Garrel's particular sensibility without drifting away from the main argument, trying to expand overall perspectives on the subject of human disillusions that though painful may bring us to the truth. In my opinion, trying to penetrate deeply into the substrate of the story, if a man lets himself go and play things by ear, he probably will find that he can bring out the dark side of his self with dire and irretrievable consequences.