Ik heb die film lang geleden gezien, maar hij staat in mijn geheugen gegrift als de droevigste film ooit. Ik heb non-stop gehuild. Mijn moeder zal deze film nooit meer zien omdat het bijna pijnlijk is om te zien. Afgezien daarvan is het verhaal niet echt ingewikkeld... Ann Margaret is stervende en moet haar 10(?) kinderen weggeven. Alsof dat nog niet erg genoeg is, is het tijdens de depressie en moet ze de hechte broers en zussen een voor een uit elkaar halen. Ik denk dat ik dat heel verdrietig vond omdat ik ook uit een heel groot hecht gezin kom en me kon identificeren met de pijn van elk kind dat zijn moeder en broers en zussen moet verlaten. Misschien ben ik een masochist, maar ik zou deze film graag nog eens willen zien omdat hij goed was en het einde, verrassend genoeg, een beetje gelukkig (zodat we in elk geval tegelijkertijd konden lachen en huilen). Hij zou een keer op tv moeten komen zodat ik hem nog een keer kan zien.
I saw this movie so long ago, but it remains in my memory as the saddest movie ever. I cried non stop. My mother will not ever watch this movie again because its almost painful to watch. Anyway, apart from that the story isn't exactly complex...Ann Margaret is dying and has to give away her 10(?) children. As if that isn't bad enough, it is during the depression and she has to break up the close siblings one by one. I guess this was very sad to me because I too am from a very large close knit family and could identify with each child's pain of leaving their mother and siblings.<br /><br />Maybe I am a masochist but I would like to see this movie again because it was well done and the end, surprisingly, is slightly happy (so at least we could smile and sob simultaneously). It should come on TV sometime so I can see it again.