Toen dit programma voor het eerst werd uitgezonden, zag ik het een paar keer en dacht ik dat het weer zo'n 'dikke vent, magere vrouw'-programma was dat de omroepen in die tijd leken te bevolken. Het was gewoon 'oké' toen ik het voor het eerst zag en ik heb het niet meer bekeken, maar toen het eenmaal op de buis was, heb ik een paar afleveringen gezien (gewoon omdat het twee keer per avond werd uitgezonden), en ik zeg je, hoe meer je naar dit programma kijkt, des te grappiger het is. Als je eenmaal ziet hoe alle grote hoofdrolspelers met elkaar te maken hebben, moet je hier hardop om lachen. Elke nieuwe aflevering die ik kijk is creatiever dan de vorige <0xE2><0x80><0x93> mensen die dit maar een paar keer zien, zullen dit niet opmerken. Het schrijven en de verhaallijnen zijn veel geraffineerder dan ze op het eerste gezicht lijken (dit is verre van 'Volgens Jim'). Om te beginnen is Kevin James hysterisch, ongelooflijk charmant en een getalenteerde komische acteur, net als de andere acteurs. Leah Remini heeft een uitstekende timing, en Spence van Patton Oswalt is een van de grappigste personages in de serie. En natuurlijk is Jerry Stiller briljant als Arthur. Ik was geschokt toen ik las dat hij het slechtste deel van de serie was <0xE2><0x80><0x93> hij is een gigantisch deel van de reden waarom deze serie zo geweldig is <0xE2><0x80><0x93> omdat zijn vertolking van deze belachelijke plannen (en het vertolken van de gestoorde vader) meer dan hilarisch is. En het geschreeuw <0xE2><0x80><0x93> het beste deel is wanneer ze hem als kind 'Lemon Icee!' laten roepen. Die aflevering, waarin Carrie met hem naar een therapeut gaat in de hoop dat ze hem medicijnen kan geven (om Doug minder gestrest te maken), besluit gastster William Hurt dat Arthur moet schreeuwen omdat hij nooit is goedgekeurd. Het laatste deel van de aflevering waarin Doug zijn jeugdervaringen in een therapiesessie te lijf gaat, is meer dan grappig, het is een van de creatiefste scènes die ik ooit in een comedyserie heb gezien. Ik voel de vreemde behoefte om deze serie te verdedigen, omdat hij ernstig wordt onderschat <0xE2><0x80><0x93> hoewel 'Friends' soms amusant was en 'Raymond' een paar geweldige episodes en personages heeft, ontbrak het beide aan de creatieve inbreng die 'King of Queens' heeft. In een tijdperk waarin de meeste comedyseries ingeblikte grappen hebben en over het algemeen middelmatig zijn, is 'King of Queens' een uitzondering. Het is duidelijk dat de critici van dit programma het niet snappen <0xE2><0x80><0x93> of niet genoeg naar het programma hebben gekeken om het een kans te geven, want iedereen met een echt komisch en creatief gevoel moet hardop lachen terwijl hij kijkt. Het is zeker op één lijn met mijn andere twee favorieten, 'Seinfeld' en 'The Office', met hun belachelijke toon. Het zijn de Arthurs, Kramers en Michael Scotts van de tv die ons laten lachen.
When this show first came on the air, I saw it once or twice and thought it was another "fat guy, skinny wife" show that seemed to populate the networks at the time. It was just "okay" upon initial viewings and I didn't watch it again; however, once it went into syndication, I caught several episodes (simply because it was on twice a night), and I'm telling you, the more you watch this show, the funnier it is. Once you see how all of the great supporting characters are connected, this show makes you laugh out loud. Every new episode I watch is more creative than the one before--people who only watch this a couple of times will not notice this. The writing and story lines are much more sophisticated than they appear at first (this is far from "According to Jim"). First of all, Kevin James is hysterical, incredibly charming, and a talented comedic actor, as is the supporting cast. Leah Remini has excellent timing, and Patton Oswalt's Spence is one of the funnier characters on the show. And of course, Jerry Stiller is brilliant as Arthur. I was shocked to read comments that he was the worst part of the show--he's a gigantic part of why this show is so great--his delivery of these ridiculous schemes (rounding out the crazy dad character) are beyond hilarious. And the yelling--the best episode is when they show him as a kid yelling "Lemon Icee!!". That episode, during which Carrie takes him to a therapist in hopes to get him medicated (to make Doug less stressed out), guest star William Hurt decides that Arthur yells because he's never been validated. The latter part of the episode where Doug beats up his childhood self in a therapy session is beyond funny, it's one of the most creative scenes I've seen on a sitcom. I feel the strange need to defend this show, because it is severely underrated--while "Friends" was sometimes amusing, and "Raymond" has some great episodes and characters, they both lacked the creative touch that "King of Queens" has. In an era where most sitcoms have canned jokes and are on the whole mediocre, "King of Queens" continues to push the sitcom envelope and show real comic genius. Critics of this show obviously don't get it--or haven't watched the show enough to give it a chance, because anyone with real comic and creative sensibility has to laugh out loud while watching. It's certainly on par with my other two favorites, "Seinfeld" and "The Office" in its ridiculous tone. It's the Arthurs, Kramers, and Michael Scotts of TV that keep us watching, and laughing out loud.