De eerste recensent heeft gelijk <0xE2><0x80><0x93> in deze film zien we onszelf, opgaand in de meerderheid, inschikkelijk, proberend uit de problemen te blijven, gewoon proberend ons leven te leiden, en we zien hoe gemakkelijk deze menselijke eigenschappen, die zo fundamenteel zijn voor het functioneren van de samenleving, ons ertoe kunnen brengen medeplichtig te worden aan een groot kwaad.<br />Het verhaal speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog, en de radio, kranten en films herinneren ons aan Hitlers aanvallen op Joden om de ironie te onderstrepen van eenzelfde soort gewelddadig antisemitisme dat in Amerika plaatsvindt. Op sommige momenten kwam me dat een beetje zwaar op de hand voor.<br />Het voelt meer als een toneelstuk dan als een film, maar het is zo meeslepend dat zulke fratsen weinig betekenen. Misschien minder triviaal is het feit dat de hele intrige draait om één klein feitje dat mij nogal ongeloofwaardig voorkwam. Larry heeft tot zijn middelbare leeftijd een rustig leven geleid; toch is er niet meer voor nodig dan dat hij voor iedereen <0xE2><0x80><0x93> voor iedereen <0xE2><0x80><0x93> een bril gaat dragen om hem op het eerste gezicht voor een jood te houden. Ik hield het ongeloof vrijwillig voor gezien omdat de intrige me op de been hield, maar de ongeloofwaardigheid bleef me de hele film lang dwarszitten. (En eerlijk gezegd begreep ik niet waarom zijn vrouw ook voor een jood werd aangezien. Larry scheen dat te denken omdat ze 'Hart' heette. En later, toen hij met haar trouwde, weet ik niet waarom zijn buren aannamen dat ze joods was. Voor het eerste deel van de film vroeg ik me af of er misschien elementen van fantasie in zouden zitten. Larry's bescheidenheid leek overdreven, bijna grotesk. Waarom zou hij de politie niet bellen als hij de verkrachting had gezien, zelfs als de aanvaller een buurman was? En ik vond dat de belichting iets enigszins onwerkelijks leek te suggereren <0xE2><0x80><0x93> het rood van de huizen leek te rood, Gertrudes voordeur leek met opzet te fel verlicht, over het algemeen waren de kleuren bijna krijtachtig van intensiteit.<br />In de aftiteling zie ik dat de film is opgenomen op Campbell Avenue en Wallace Avenue in Toronto, dus ik ben van plan er vandaag heen te rijden (in de buurt van Bloor & Dufferin) om de kleuren te bekijken. Echt :) Het was goed om eraan herinnerd te worden dat de geestelijkheid in die tijd vaak het kwaad van het racisme leidde. (Weet je nog dat de paus weigerde zich tegen Hitler uit te spreken, alleen maar om bescherming voor de Kerk te krijgen? Het was trouwens dezelfde paus die, toen Rome op het punt stond door Amerikaanse troepen te worden bevrijd, verzocht de eerste soldaten die de stad binnenkwamen niet zwart te maken. Kijk maar in je geschiedenisboek.) Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder van deze film heb gehoord. Dat is jammer. Het is zeker van groot belang voor ieder weldenkend mens, voor iedereen die geïnteresseerd is in de Amerikaanse geschiedenis of racisme; het is een van de duidelijkste illustraties die ik ooit heb gezien van de uitspraak van Bertrand Russell: '''' Ga niet met een menigte mee om kwaad te doen.'
The first reviewer is right - In this movie we see ourselves, snuggling up to the majority, being agreeable, trying to stay out of trouble, just trying to live our lives, and we see how easily these very human traits, so fundamental to the functioning of society, can lead us to become complicit in a great evil.<br /><br />The story is set during World War II, with the radio, newspapers and movies reminding us of Hitler's attacks on Jews to underscore the irony of the same kind of violent anti-semitism taking place in America. At times that seemed a little heavy-handed to me.<br /><br />It feels more like a play than a movie, but it's so thought-provoking that such quibbles mean little. Perhaps less trivial is the fact that the entire plot hinges one one little fact that struck me as rather implausible. Larry has lived an uneventful life until middle age; yet all it takes is his beginning to wear a pair of spectacles for everyone - EVERYONE - to, at the first glance, take him for a Jew. I willingly suspended disbelief because the plot kept me moving forward, but the implausibility did bother me throughout the film. (And, quite frankly, I didn't understand why his wife was also taken for a Jew. Larry seemed to think so because her name was "Hart." And later when he married her, I don't know why his neighbours assumed she was Jewish.) For the first part of the film I wondered if there were going to be elements of fantasy. Larry's unassumingness seemed exaggerated, almost to the point of the grotesque. Why not call the police on seeing the rape, even if the attacker was a neighbour? And I thought the lighting seemed to suggest something slightly unreal - the red of the houses seemed too red, Gertrude's entrance seemed deliberately overlit, generally the colours were almost crayon-like in their intensity.<br /><br />In the credits I see that it was filmed on Campbell Avenue and Wallace Avenue in Toronto, so I plan to drive down there (near Bloor & Dufferin) today to check out the colours. Really :) It was good to be reminded that the clergy at that time were often leading the evil of racism. (Remember how the pope refused to speak out against Hitler, seeking only to get protection for the Church? It was the same pope, by the way, who, when Rome was about to be liberated by American troops, requested that the first soldiers to enter the city not be black. Check your history.) I don't recall ever hearing of this movie before. That's a shame. It certainly is of great interest to every thinking person, to everyone interested in American history or racism; it's one of the clearest illustrations I've ever seen of Bertrand Russell's dictum, "Do not go with a crowd to do evil."