De oorlog van Charlie Wilson, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, vertelt het verhaal van een Congreslid uit Texas en een CIA-agent die in de jaren tachtig van de vorige eeuw in Afghanistan, na de Sovjet-invasie, fondsen ronselde voor geheime steun aan de moedjahedien. Dit conflict speelde een belangrijke rol in de laatste jaren van de Koude Oorlog tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie.<br />Wat het maken van films betreft, is Charlie Wilsons oorlog beslist een groot succes. Het is goed geschreven, goed gespeeld en goed gefotografeerd. Hoewel de meeste aandacht naar Tom Hanks is gegaan voor alweer een mooie voorstelling, was ik nog meer onder de indruk van Philip Seymour Hoffman als CIA-agent Gust Avrakotos. Taferelen van Russische aanvallen op onderbewapende dorpen en van het vluchtelingenkamp raken je recht in het hart. De film geeft ook een goed kijkje achter de schermen van het getouwtrek dat Congreslid Wilson moet voeren om de gewenste financiering los te krijgen.<br />Er zijn echter twee klachten die ik over de film heb. De eerste is dat er een subplot in zit over een schandaalonderzoek dat niet goed is ontwikkeld en als zodanig alleen maar dient als kleine afleiding van de verhaallijn. De tweede klacht is dat de film niet de context van de oorlog heeft. In de film lijken de moedjahedien onschuldige slachtoffers, en hoewel er veel burgerslachtoffers vielen, waren de moedjahedien in werkelijkheid rebellen die de regering van Afghanistan omver probeerden te werpen. Deze regering, die in de film volledig genegeerd wordt, vocht zoals te verwachten was om de opstand de kop in te drukken, en later deed ze een beroep op de Sovjet-Unie om haar bij te staan. De film negeert ook dat de Verenigde Staten de moedjahedien hielpen voordat de Sovjets in Afghanistan werden ingezet. De film zinspeelt wel op de onbedoelde gevolgen van onze geheime acties <0xE2><0x80><0x93> gevolgen die we vandaag de dag nog steeds voelen <0xE2><0x80><0x93> maar het lijkt erop dat scenarioschrijver Aaron Sorkin en regisseur Mike Nichols bereid waren enige historische context op te offeren om een samenhangend verhaal te kunnen vertellen. Omdat ik het boek niet heb gelezen, weet ik niet of George Crile hetzelfde compromis heeft gesloten. Ondanks die klachten heb ik Charlie Wilsons Oorlog met plezier bekeken en kan ik hem aanbevelen. Ik had liever een film gezien die de complexiteit van de situatie nauwkeuriger had weergegeven, zoals Stephen Gaghan in Syrië, maar het publiek kon zich beter vinden in een samenhangend verhaal over Charlie Wilsons Oorlog dan in de dubbelzinnigheden die in Syrië aan de orde kwamen.
Charlie Wilson's War, based on a true story, tells the tale of a Texas congressman and a CIA agent working to secure funding for covert support of the Mujaheddin in 1980s Afghanistan following the USSR invasion of the country. This conflict played a major role in the final years of the Cold War between the US and the USSR.<br /><br />In terms of film making, Charlie Wilson's War is a definite winner. It well-written, well-acted, and well-shot. While most of the attention has gone to Tom Hanks for yet another fine performance, I was even more impressed with Philip Seymour Hoffman's turn as CIA operative Gust Avrakotos. Scenes of Soviet attacks on under-armed villages and of the refugee camp effectively tug at the heart. The film also gives a good behind-the-scenes look at the wheeling and dealing that Congressman Wilson must go through to secure the desired funding.<br /><br />There are, however, two complaints I have about the film. The first is that there is a subplot involving an scandal investigation that is not well-developed and as such only serves as a minor distraction to the story line. The second complaint is that the film lacks some of the context of the war. The film makes the Mujaheddin look like innocent victims, and while they did suffer large civilian casualties, the Mujaheddin were in fact rebels trying to topple the government of Afghanistan. This government, ignored entirely in the film, not surprisingly fought to suppress the rebellion, later calling on the Soviet Union for support in their effort. The film also ignores that the US was aiding the Mujaheddin prior to the Soviet deployment in Afghanistan. The film did hint at the unintended consequences of our covert actions -- consequences we are still feeling today -- but it seems as if screenwriter Aaron Sorkin and director Mike Nichols were willing to sacrifice some historical context to provide a cohesive narrative. (Not having read the book, I do not know if George Crile made the same compromise.) Those complaints notwithstanding, I did enjoy watching Charlie Wilson's War and do recommend it. I would have preferred a film that more accurately depicted the complexities of the situation, as Stephen Gaghan did in Syriana, but the audiences connected better with cohesive narrative of Charlie Wilson's War than with the ambiguities present in Syriana.