Dit is een vreemde en fascinerende film. Het onderwerp, over de atoombommen die in Los Alamos zijn gemaakt, in de Verenigde Staten, en die tijdens het laatste deel van de Tweede Wereldoorlog in Japan zijn gebruikt, is enorm, en natuurlijk zeer verontrustend. De plot van de film gaat over een heleboel moeilijke kwesties en de acteurs moeten een groot deel van de creatieve spanning dragen. Ik had de film nooit gezien, of ik was er niet erg in geïnteresseerd, dat moet ik toegeven, tot ik het boek 'Smoking in Bed: Conversations with Bruce Robinson' las. Robinson schreef het verhaal en het scenario. Ik denk dat de film beter was dan ik had verwacht na het lezen van Robinsons boek. Ik denk dat Paul Newman best goed is, maar op de een of andere manier is hij geen goede acteur. Hij is te Hollywood. Op een gegeven moment stormt een grote, gemeen uitziende kerel Newmans kantoor binnen en hij heeft zo'n opvallende uitstraling dat ik meteen dacht dat hij het personage zou moeten spelen dat Newman speelt. De andere hoofdrolspeler, die het hoofd van de wetenschappelijke afdeling speelt, is ook redelijk goed, maar op de een of andere manier niet briljant genoeg om de enorme angst uit te beelden die bij die rol hoort: de immense verantwoordelijkheid voor het creëren van de ultieme machine van dood en vernietiging. Een van de effectievere personages lijkt een samengestelde persoonlijkheid te zijn, gespeeld door John Cusack. Hij is al met al merkwaardig aangrijpend, en uiteindelijk is hij de figuur wiens lot echt raakt en die me het levendigst deed denken aan het lot van meer dan 200.000 Japanners in Hirosjima en Nagasaki.
This is a weird and compelling film. The topic, about the atom bombs created at Los Alamos, NM in the USA and used on Japan during the latter part of World War II, is huge, and of course deeply disturbing. The film's plot takes on a lot of heavy issues and the actors have to carry much of the creative tension. I had never seen the film, or was much interested in it I have to admit, until I read the book "Smoking in Bed: Conversations with Bruce Robinson." Robinson wrote the story and screenplay. I think the film was better than I expected from reading Robinson's point of view in the conversations about it, but I can see how he thought it got derailed. I think Paul Newman is pretty good, but is somehow at bottom, miscast. He's too Hollywood. At one point, a big, mean-looking guy storms into Newman's office and has such a striking presence, I immediately thought he should be playing the character Newman is playing. The other lead, who plays the head scientist, is also fairly good, but somehow not brilliant enough to portray the huge angst that goes with the part - the immense responsibility for creation of an ultimate machine of death and destruction. One of the more effective characters seems to be a composite personality, played by John Cusack. He is oddly affecting throughout, and in the end, is the character whose fate really hits home and who made me think most vividly of the fate of more than 200,000 Japanese people in Hiroshima and Nagasaki.