Omdat ik van Kiarostami kom, is deze visuele en geluidsexpositie een verrassing. Voor een regisseur die bekendstaat om zijn verhalen en scherpe observaties van mensen, vooral van kinderen, roept deze excursie in de minimalistische cinematografie allerlei vragen op: waarom deed hij dit? Was het om hem bezig te houden tijdens een vakantie aan de kust?<br />'Vijf, vijf lange opnamen' bestaat, raad je het al, uit vijf lange opnamen. Dat zijn ze (de titels zijn van mij en de tijdsduur komt er ongeveer op neer):<br />'Driftwood and waves'. De camera staat bijna stil naar een klein stukje drijfhout te kijken dat door kleine golven op het strand wordt meegevoerd. Tien minuten.<br />'Kijken naar mensen op de promenade.' De camera staat stil en kijkt naar de horizon van de oceaan en een plankenpad. Mensen lopen door het beeld, hun gezichten te ver en te wazig om interessant te zijn. Elf minuten.<br />'Zes honden aan de waterkant.' De camera staat stil en kijkt naar de horizon van de oceaan met een stuk zandstrand in de buurt. Ver weg aan de waterkant doen zes honden niet veel, ze ontspannen zich alleen maar. Zestien minuten.<br />'Eenden in de rij, eendensnavelaars.' De camera staat stil en kijkt naar de horizon van de oceaan bij de waterkant. Tientallen eenden lopen in een lange rij van links naar rechts. Ik neem aan dat Kiarostami ze geleidelijk heeft losgelaten. De laatste twee eenden blijven stokstijf op hun spoor staan en plotseling rolt er een troep eenden rustig van rechts naar links. Ik neem aan dat Kiarostami de eenden heeft verzameld en tegelijkertijd weer heeft losgelaten. Het is niet de eerste keer dat hij te maken krijgt met het contrast tussen georganiseerd en ongeorganiseerd gedrag.<br />'Kikkersymfonie, oeps, ik bedoel kakofonie, voor een stormachtige nacht.' De camera staat's nachts boven een vijver. Het is pikdonker, afgezien van wat de weerspiegeling van de maan lijkt te zijn op het golvende water. Het is een stormachtige nacht en de wolken vliegen over de maan. Het scherm wordt zwart. Wat overblijft is de kakofonie van kikkers, jankende honden en, uiteindelijk, hanen. Sla me op mijn hoofd als dit in één take is opgenomen. Ik zag dit fragment als een geluidsmontage die in de montagekamer in elkaar is gezet en vergezeld gaat van een eenvoudige visualisatie. Zevenentwintig minuten!<br />Afgezien van de licht amusante eenden liet deze oefening in minimalisme me koud. Een niet-essentiële film voor bewonderaars van de Kiarostami.<br />Ik dacht dat ik 'Vijf' een vijf zou geven, maar vier is wat hij verdient.<br />De film is opgedragen aan Yasujiru Ozu.
Coming from Kiarostami, this art-house visual and sound exposition is a surprise. For a director known for his narratives and keen observation of humans, especially children, this excursion into minimalist cinematography begs for questions: Why did he do it? Was it to keep him busy during a vacation at the shore? <br /><br />"Five, 5 Long Takes" consists of, you guessed it, five long takes. They are (the title names are my own and the times approximate): <br /><br />"Driftwood and waves". The camera stands nearly still looking at a small piece of driftwood as it gets moved around by small waves splashing on a beach. Ten minutes.<br /><br />"Watching people on the boardwalk". The camera stands still looking at the ocean horizon and a boardwalk. People walk across the camera frame, their faces too far and blurry to make them interesting. Eleven minutes.<br /><br />"Six dogs at the water's edge". The camera stands still looking at the ocean horizon with a sandy stretch of beach nearby. Far away at the water's edge, six dogs not doing much, just relaxing. Sixteen minutes.<br /><br />"Ducks in line, gaggle of ducks". The camera stands still looking at the ocean horizon near the water's edge. Dozen and dozen of ducks stream in single file from left to right. I assume that Kiarostami released them gradually. The last two ducks stop dead on their track and suddenly a gaggle of ducks rolls quietly from right to left. I assume Kiarostami collected the ducks and re-released all at the same time. It is not the first time that he deals with the contrast between organized and disorganized behavior. Eight minutes.<br /><br />"Frog symphony, oops, I mean cacophony, for a stormy night". The camera stands over a pond at night. It's pitch black except for what appears to be the reflection of the moon on the undulating water. It is a stormy night and clouds race to cover the moon. The screen goes dark. What remains for us is the cacophony of frogs, howling dogs and, eventually, morning roosters. Hit me on the head if this was done in a single take. I saw this segment as a sound composition put together in the editing room and accompanied by a simple visualization. Twenty seven minutes! <br /><br />Except for the mildly amusing ducks, this exercise in minimalism left me cold. A nonessential film for Kiarostami admirers.<br /><br />I thought I would rate "Five" a five, but four is what it deserves.<br /><br />The film is dedicated to Yasujiru Ozu.