Zelfs als je niet van documentaires houdt, is de kans groot dat je deze fascinerend zult vinden. Hij heeft niet alleen een goed uitgedachte plot die gemakkelijk te volgen is, maar ook interessante omwegen bevat; hij heeft ook een heel sterke emotionele resonantie, en niet een die gebaseerd is op een eenvoudige specifieke toon. In plaats daarvan zijn de emoties hier even diep en turbulent als de zeeën.<br />Als je dus niets weet van Donald Crowhurst en de bootrace om de wereld in 1968... zoals voor mij het geval was... hou dan alsjeblieft op met lezen en huur of kijk naar deze film.<br /><br />SPOILERS volg.<br /><br />Mijn vriend Brian raadde me dit aan in dezelfde tijd dat mijn tante me een knipsel stuurde dat deze film in verband bracht met Antonioni's film. In 2007 was ik gebiologeerd door een aantal van Antonioni's films, en dat ben ik nog steeds! Om deze film met Antonioni in verband te brengen, lijkt me een beetje vergezocht, want de persoon die het meest in een van Michaelangelo's films te zien zal zijn, is Fran<0xC3><0xA7>oise Moitessier de Cazalet. Het is grappig op de IMDb-pagina, hij staat niet eens vermeld als de persoon die 'zichzelf' speelt, wat waarschijnlijk een functie is van zijn lange naam, in tegenstelling tot zijn zelfrealisatie/afscheiding. Aangezien Moitessier direct uit de race stapt, zou je kunnen denken dat het een beetje is als Anna in L'Avventura. Een heel klein personage. Er zijn veel dingen om van te houden aan deze film: de feitelijke opnamen uit die tijd, de stoïcijnse beste vriend, de pure kracht van de Roaring Forties, maar ik liep weg met een simpel gevoel van verbondenheid. Een man, echt op zee. Er zijn momenten in mijn leven geweest dat ik me afvroeg hoe ik zo ver was gekomen, gevangen tussen dromen en werkelijkheid, terwijl ik me als een verstekeling in mijn eigen huid voelde. Het kan zijn dat ik te veel in deze documentaire lees, en dat de regisseurs op hun beurt te veel in Crowhurst lezen, maar ik vond dat gevoel net zo betoverend als de andere geheimen die in deze film worden bewaard.<br /><br />Voor het geval dat Crowhurst's verhaal waar zou blijken te zijn. Ik ben ervan overtuigd dat de opmerkingen hier en de film zelf de man die je vader was niet goed weergeven. Maar in zijn dood heeft hij de wereld een glimp gegeven van iets als een verloren gegane mythe, hij is een pre-GPS Odysseus. Dat we zijn lichaam nooit hebben gevonden draagt bij aan de sfeer van broze onsterfelijkheid, zo niet aan het aanzien van een kosmisch wezen waarover hij heeft geschreven. <br /><br />Deze film blijft je bij na het kijken, alsof je verwacht dat er nog een wending uit het diepe water zal komen. Of op zijn minst hoop je op het vervolg van Moitessier.<br />Thurston Hunger 8/10.
Even if you do not typically enjoy documentaries, odds are you will find this one fascinating. Not only does it have a well-mapped out plot that while easy to follow, contains its interesting detours; it also has a very strong emotional resonance, and not one that relies on a simple specific tone. Instead the emotions here are as profound and turbulent as the seas featured.<br /><br />That being said, if you know nothing of Donald Crowhurst and the 1968 single-handers boat race around the world...as was the case for me...please stop reading, and rent/view this film. <br /><br />SPOILERS FOLLOW<br /><br />My friend Brian recommended this at the same time that my Aunt had sent me a clipping linking this film with Antonioni's work In 2007, I was mesmerized by several of Antonioni's films, still am! To connect this film to Antonioni, I think is a bit of a stretch, the character most likely to be seen in one of Michaelangelo's movies is Francoise Moitessier de Cazalet. It's funny on the main IMDb page, he isn't even listed as playing "Himself" which is probably a function of his lengthy name, as opposed to his self realization/renunciation. Since Moitessier sails right out of the race, that could be considered is a bit like Anna in L'Avventura. Quite a major minor character.<br /><br />While there are many things to love about this film: the actual footage from the time, the stoic best friend, the sheer power of the Roaring Forties, I walked away with a simple connection. A man, truly at sea. There have been times in my life where I wonder how I got to such a point, caught between dreams and reality, feeling like a stowaway in my own skin. It may be that I'm reading too much into this documentary, and that in turn the directors read too much into Crowhurst, but I found that sense as spell-binding as the other secrets kept in this film.<br /><br />On the odd chance that Crowhurst's wife (who seemed a remarkable study in restraint with understandably conflicted overtones) and his children (so young in the found footage, and still young at this late date in the sense of their pain and pride for their father), I am certain the comments here and the film itself fail to catch the man that your father was. In his death however, he has given the world a glimpse of something like a lost myth, he is a pre-GPS Odysseus. Never finding his body adds to the air of frail immortality, if not the stature of a cosmic being of which he had writ.<br /><br />This film sticks with you after the viewing, as if you expect another twist to emerge from the deep waters. Or at the very least, you hope for the Moitessier sequel.<br /><br />Thurston Hunger 8/10