Naast zijn rol in de superslonzige 'klassieke' THE TOOLBOX MURDERS (1978) wordt dit beschouwd als de ultieme Cameron Mitchell-horror. Het is een beetje te traag naar mijn smaak, er zitten geen sympathieke personages in en er gebeurt niet veel tot het eind, maar Mitchells toegewijde centrale psycho-act als de op wraak beluste mafkees Vincent Rinard is leuk. Niet zo goed als Anthony Perkins, hoor, maar leuk genoeg. Als een smet van de oppervlakkige verwaandheid die Hollywood is, is het maar zo-zo; als een horrorfilm is het alleen maar eerlijk. Ik ben een grote fan van de nodeloze, gratis dansnummers, dus ik was ook blij met de verschijning van de Gazzarri Dancers, die gewoon heersen. Vijf van hen doen een waanzinnige, haarwrijvende, vloerglijdende, heupwiegende go-go-act met 'Don't Cry, Look For the Rainbow' van de T-Bones. Het zien van deze dames die met een brede glimlach op hun gezicht rondhuppelen in hun met franjes versierde bikinitopje en parachutistenbroekje is een van de redenen waarom ik dit nummer een iets hogere score geef dan gewoonlijk.<br /><br />De vroegere filmmake-upman Vincent Rinard ('De beste sinds Lon Chaney!') heeft het gemunt op de mensen van Paragon Studios. In een flashback is te zien hoe Max Black (Berry Kroeger), een jaloerse en dronken studiodirecteur, wijn in Vinnies glas heeft gegooid. Vincent is nu in dienst van het 'wereldberoemde' Movieland Wax Museum in Buena Park, Californië, en gebruikt een speciaal serum (beschreven als een mengsel van waarheidserum, zenuwmedicatie en speciale 'vitaminen en mineralen' (Kijk uit voor het Centrum!) om slachtoffers te verlammen. Ze verdwijnen en de doorgewinterde rechercheurs van de zaak (onder leiding van Scott Brady) zijn verbijsterd als er nieuwe 'beeldjes' in het museum worden tentoongesteld. Vince praat tegen zichzelf ('Ik ben een ontzettend aardige man!'), rookt aan één stuk door, mompelt, sist en beschrijft hoe hij 'opgewonden' raakt. Het geluid van een gil van een vrouw.<br />Hij heeft ook nog te maken met een stel achterbakse klootzakken en in zichzelf gekeerde heksen, van wie de meesten hun verdiende loon zullen krijgen. En dan is er nog Nick (Hollis Morrison), een dronken, onbekwame museumgids die een 'beeld' met zijn ogen ziet knipperen, maar niet naar de politie gaat. Afgezien van Max (een eersteklas eikel... die niet eens doodgaat!) en de stomme smerissen zijn de andere twee hoofdrollen vrouwen, en die zijn allebei behoorlijk gruwelijk. Marie Morgan (Anne Helm) is niet bepaald een onschuldige heldin; deze slet is met niemand minder verloofd dan met vijf verschillende personages in deze film (! ), onder wie Vince, Max en twee wassen beelden/vermiste mannelijke sterren (ik denk dat ze nooit de tijd heeft gehad om een poging te wagen bij dat ene vermiste meisje). Om de een of andere reden smeekt en smeekt ze Vince met haar irritante babystemmetje ook om haar een'replica' te geven van het hoofd dat hij ontwerpt voor de nieuwste vermiste acteur (en verloofde nummer 5) Tony Deen (Phillip Baird). Ze weet niet dat Vince al een injectienaald in zijn nek heeft gestoken, maar ik vind het heerlijk als Mitchell droogjes instemt met haar eisen 'zodat je je volledig kunt terugtrekken in de realiteit'. Hij wil ook dat ze voor hem 'poseert', wat betekent dat ze uiteindelijk gevangen wordt gehouden in een doos. Helaas zit er in de doos een gat waar haar hoofd doorheen steekt, dus we moeten ons nog steeds geestelijk laten bestoken door haar hoge gejammer.<br />De andere 'vrouw' is Theresa (Victoria Carroll), een van de genoemde go-gomeisjes. Ze heeft voor het eerst laten zien dat ze een ernstig ritmegebrek heeft door op het podium te dansen in een limoengroene bikini met franjes. Theresa is draaglijk voordat ze praat, maar als je beseft dat haar raspende aanwezigheid de schurende houding van Lorraine Bracco combineert met de leeghoofdige mentaliteit van de gezusters Landers, zou je willen dat Vincent haar zo snel mogelijk met het serum zou injecteren. Helaas worden we eerst onderworpen aan een scène waarin ze eindeloos eisen stelt aan de studiobaas en in het museum rondrent om te proberen Mitchell te ontlopen. Zij en de rest van de personages zijn volstrekt onsympathiek, maar functioneren als een manier om de spot te drijven met het Hollywoodsysteem in het algemeen, denk ik. En ik geef deze film waarschijnlijk meer krediet dan hij eigenlijk verdient. De pluspunten zijn schaars en ver uit elkaar, maar omvatten (afgezien van Mitchell en het dansnummer), kleurrijke, licht gestileerde belichting en een bizar einde dat lijkt te suggereren dat Rinard zwaar zal worden gestraft voor zijn misdaden door de rest van zijn leven door te brengen in zijn eigen persoonlijke hel... Getrouwd met Marie!... Jasses, dat is pas eng. Cardos (ook productiemanager) als brigadier bij de politie, James Forrest als filmregisseur, Virgil Frye als standbeeld, Rini Martin en Kent Osborne als barkeeper. Veel van de mensen die aan deze film hebben meegewerkt (onder wie producent en scenarioschrijver Rex Carlton) hebben ook meegewerkt aan de Al Adamson-film BLOOD OF DRACULA'S CASTLE en andere gruweldaden.<br />Mijn score: 4 van de 10.
Along with his turn in the super-sleazy 'classic' THE TOOLBOX MURDERS (1978), this is considered the ultimate bad Cameron Mitchell horror effort. It's a little too slow-moving for my tastes, has zero likable characters in it and not much action until the very end, but Mitchell's dedicated central psycho performance as vengeance-minded whack-job Vincent Rinard is fun. Not Anthony Perkins good, mind you, but definitely fun enough. As a spoof of the shallow conceit that is Hollywood, it's only so-so; as a horror movie it's also only fair. And even as just a simple vintage exploitation picture, it's just OK. I'm a big fan of the unnecessary gratuitous dance sequence, so I was also thankful for the appearance of the Gazzarri Dancers, who just rule. Five of them do a crazy hair-thrashin', floor-slidin', hip-shaking' go-go dance routine to "Don't Cry, Look For the Rainbow" by the T-Bones. Watching these ladies bounce around with huge smiles on their faces in their fringe-covered bikini top and parachute pants ensemble is a defining reason why I give this a slightly higher rating that usual.<br /><br />Former movie make-up man Vincent Rinard ("The best since Lon Chaney!") goes after people at Paragon Studios. A flashback shows how Max Black (Berry Kroeger), a jealous and drunk studio executive, flung wine in Vinnie's face right when he was about to light a smoke. He's engulfed in flames and dives into a pool, but not before scarring up one side of his face and losing an eyeball (not to mention his sanity). Now employed by the "world-famous" Movieland Wax Museum in Buena Park, California, Vincent uses a special serum (described as a mixture of truth serum, nerve medicine and special "vitamins and minerals"... Watch out Centrum!) to paralyze victims. They disappear and the dense detectives on the case (headed by Scott Brady) act baffled as new 'statues' are put on display in the museum. Vince talks to himself ("I'm a terribly nice man!"), chain-smokes, mumbles, hisses and describes how he gets "excited" by the sound of a woman's scream.<br /><br />He also has to deal with a bunch of back-stabbing scumbags and self-absorbed witches, most of whom will deserve what's coming to them. There is also Nick (Hollis Morrison), a boozy, inept museum tour guide who sees a 'statue' blink, but doesn't go to the cops. Aside from Max (a real Grade-A jerk... who doesn't even die!) and the stupid cops, the other two lead roles are women and both are pretty atrocious. Marie Morgan (Anne Helm) is not your typical innocent heroine; this tramp has been engaged to no less that five different characters in this movie (!), including Vince, Max and two of the wax dummies/missing male stars (I guess she never had time to make a go at the one missing girl). For some reason, she also begs and pleads in her irritating baby-voice for Vince to give her a 'replica' of the head he's designing of the newest missing actor (and fiancé Number 5) Tony Deen (Phillip Baird). She doesn't know that Vince has already jabbed a syringe in the back of his neck, but I love it when Mitchell dryly agrees with her demands "so you can completely retreat for reality." He also wants her to 'pose' for him, which means she's eventually held prisoner in a box. Unfortunately, the box has a hole where her head sticks through so we have to continue getting aurally assaulted by her high-pitched whines.<br /><br />The other "woman" is Theresa (Victoria Carroll), one of the aforementioned go-go girls. She's first seen proving she is thoroughly rhythm-deficient by jiggling on stage in a lime-green fringe bikini. Theresa is tolerable before she talks, but when you realize her grating presence combines the abrasiveness of Lorraine Bracco with the airhead mentality of the Landers sisters, you wish Vincent would inject her with the serum as soon as possible. Unfortunately, we're first subjected to a scene of her making endless demands to the studio head honcho and running around in the museum trying to avoid Mitchell. She and the rest of the characters are completely unsympathetic, but function as a way to poke fun at the Hollywood system in general, I guess. And I'm probably giving this movie more credit than it actually deserves. The pluses are few and far between, but include (other than Mitchell and the dance routine), colorful, slightly stylized lighting and a bizarre ending that seems to suggest that Rinard will be severely punished for his crimes by spending the rest of his life in his own personal hell... Married to Marie!... Yikes, now that is scary.<br /><br />Also in the cast are director John "Bud" Cardos (also the production manager) as a police sergeant, James Forrest as a film director, Virgil Frye as a statue, Rini Martin and Kent Osborne as a bartender. Many of the people who worked on this one (including executive producer and script-writer Rex Carlton) also worked on the Al Adamson movie BLOOD OF DRACULA'S CASTLE and other atrocities.<br /><br />My Score: 4 out of 10