Deze film ploeterde voort met een paar van de meest voorspelbare verhaallijnen en oppervlakkigste karakters die men ooit heeft gezien. De schrijver heeft kennelijk het draaiboek 'Hoe schrijf je een film over een ruimteramp' gekocht en heeft het stuk voor stuk gespeeld. Met name het stereotypische gebruik van astronauten die met hun geliefden uit de ruimte praten <0xE2><0x80><0x93> een dappere voorstelling geven in het aangezicht van een ramp <0xE2><0x80><0x93> is keer op keer gedaan.<br />Max Q schijnt geschreven te zijn in de hoop dat de producenten er 50 miljoen voor over zouden hebben. Maar te oordelen naar de tweede helft van de film, die tal van zwakke pogingen tot special effects bevatte, konden de producenten er slechts 50.000 bij elkaar krijgen. Als ik hoor dat de film genomineerd is voor een Emmy voor 'Special Visual Effects', krijg ik het helemaal te kwaad.<br /><0x3E> Ik denk dat een handjevol middelbare scholieren met een voldoende voor Media Studies veel geloofwaardiger effecten had kunnen creëren!<br /><0x3E> En de gaten in de plot zijn te talrijk om op te noemen. Maar ik zal er een als voorbeeld noemen. Ik ben geen NASA-expert, maar het is toch hoogst onwaarschijnlijk dat een medewerker die aan de shuttle-simulator is gekoppeld, plotseling een machtspositie in de controlekamer zou krijgen als de zaken met het programma de verkeerde kant op gaan? Er is vast wel iemand met meer ervaring bij Mission Control die de programmadirecteur zou vragen, in plaats van een negenentwintigjarige die nog nooit in de controlekamer is geweest.<br />De enige redding voor deze film is het werk van Bill Campbell. Hij slaagt erin een goede poging te doen iets te redden uit het treinongeluk dat dit script is.<br />Ik geef deze film 2 van de 10, met het bovengemiddelde werk van Bill Campbell in de hoofdrol, die het van een lager cijfer redt.
This film laboured along with some of the most predictable story lines and shallow characters ever seen. The writer obviously bought the playbook "How to write a space disaster movie" and followed it play by play. In particular, the stereo-typical use of astronauts talking to their loved ones from outer space - putting on a brave show in the face of disaster - has been done time and time again.<br /><br />Max Q appears to have been written in the hope that the producers would throw $50 million at the project. But, judging by the latter half of the film which contained numerous lame attempts at special effects, the producers could only muster $50 thousand. To learn that the film was nominated for a "Special Visual Effects" Emmy has me absolutely gob-smacked.<br /><br />I think a handful of high school students with a pass in Media Studies could have created more believable effects!<br /><br />And the plot holes are too numerous to mention. But I will pick one out as an example. Now, I'm no NASA expert, but surely it's highly implausible that a worker attached to the shuttle simulator would suddenly hold a position of power in the control room when things start to go pear-shaped with the program. Surely there is someone more experienced at Mission Control who the Program Director would call on rather than a twenty-nine year old who has not been in the control room before.<br /><br />The only saving grace for this film is the work of Bill Campbell. He manages to make a good attempt at salvaging something out of the train wreck that is this script.<br /><br />I give this film 2 out of 10, with the above-average work of Bill Campbell in the lead role saving it from a lower mark.