De martial-artsfilms werden in de jaren zestig in delen van Azië enorm populair, maar met de groeiende populariteit van de beruchte Shaw Brothers-films moest Amerika wel volgen. Deze film was de eerste die in Amerika onder het Warner Bros-label werd uitgebracht en het was in feite het begin van een rage die de jaren zeventig overspoelde met martial-artsfilms. Veel van de volgende films zouden daarbij verbleken, maar sommige waren geweldig en veel ervan, zoals _Enter The Dragon_ (die kort na deze kwam) werden enorme succesverhalen en maakten van deze vechtersbazen supersterren.<br />Bijna veertig jaar later snel vooruit en deze film staat nog steeds overeind. De meeste Shaw-broers-films zijn tegenwoordig nog net zo goed als ze toen waren en eerlijk gezegd zijn er in dit genre geen films meer gemaakt die kunnen wedijveren met de films die de Shaw-broers in die tijd maakten.<br />Ik mag graag denken dat krijgskunst net zoiets is als porno en niemand kijkt naar porno om de plot alleen maar om de actie, en dat geldt ook voor M.A.-films en de meeste zijn gewoon een stel geweldige gevechten met een klein verhaaltje, maar deze is een uitzondering. Hij heeft geen verbazingwekkend verhaaltje maar er is er wel een.<br />De hoofdrolspeler, gespeeld door Lo Lieh, valt eigenlijk op tussen de helden van karatefilms. Hij schept nooit op en hij vecht nooit alleen maar omdat hij het kan, hij wordt vaak gezien als zwak en minder een vechter dan de meesten, maar als hij moet vechten, is hij verdomme de grootste levende. Ik hield echt van deze figuur. Veel van de slechteriken waren gedenkwaardig en de vechtscènes waren gewoon verbazingwekkend. Zelfs een kleine rol met Bolo Yeung kan worden gezien als de enorme Mongool, en Bolo staat in mijn top vijf als de grootste filmsterren ooit van de krijgskunst, hij kwam ook voor in de genoemde _Enter The Dragon_.<br />'De productie, zoals ik al keer op keer heb gezegd, is geweldig, je kunt het.' In tegenstelling tot de films van de Shaws was de richting iets wat ik niet vaak heb gezien in films uit de jaren zeventig. Het gebruik van kleur was goed gekozen en zorgde ervoor dat deze film op zichzelf stond en boven de andere uitstak. Als het licht op Chi Hao's handen schijnt, zoals bij de IJzeren Vuist, is het pure schoonheid.<br />De muziek was ook voortreffelijk. Films over krijgskunst waren voor Azië wat westerns voor Italië waren, twee afzonderlijke kunstvormen die zoveel gemeen hadden. De landen die deze films maakten, hadden allemaal hun eigen genre, maar de Japanse films veroorzaakten daar net zoveel opschudding als de spaghettiwesterns in Italië. Door hun vele verschillen waren de stijlen van deze twee genres nek aan nek. Zoals in films als _5 Fingers of Death_, waren de gevechten gemakkelijk te vergelijken met cowboystandjes in Sergia Leoni, en de muziek verbond de genres zo goed met elkaar. De muziek hier was een beetje geleend van _Ironside_, maar hij was nog steeds erg origineel.<br />Veel films werden geïnspireerd door deze, en als ik ernaar kijk, zie ik dat alles, van _The Master Killer_ tot _Bloedsport_, erdoor beïnvloed is. De meest voor de hand liggende film die erdoor beïnvloed is, is _Kill Bill_, wat voor mij de grootste aller tijden is. Veel sets die Quentin gebruikte zijn complete replica's van de sets die we hier hebben gezien, en hij gebruikte de muziek uit deze film, ook al was de muziek die hij gebruikte de muziek die hij van _Ironside_ had geleend. En de vechtscène aan het eind van Kill Bill vol. 1 met The Bride en O-Ren is bij tijden exact in vergelijking met het gevecht met Chi Hao en de Japanse boef aan het eind van deze film.<br />Ik heb veel vechtsportfilms gezien, sommige zelfs beter, maar dit is een MUST-SEE voor fans van het genre. Je kunt je hier niet in vergissen. De film begint langzaam, maar na 15-20 minuten wordt hij beter en gaat hij niet langzamer.
The martial arts movies got huge in the 60's in parts of Asia but with the growing popularity of the infamous Shaw Brothers films, America was bound to catch on. This movie was the first to be presented in America under the Warner Bros. label and it did in fact start a craze here that flooded the 70's with martial arts films. Many of the films to follow would pale in comparison but some were great and many like Enter The Dragon (which came out shortly after this one) became huge success stories and made superstars out of these fighters.<br /><br />Fast forward almost 40 years later and this movie still holds up. Most Shaw brothers films are as good today as they were back then and truth be told no films have been made in this genre to compete with those made by The Shaw Bros back in the day.<br /><br />I like to think Martial arts are like porn and nobody watches porn for the plot just the action, well same goes with M.A. films and most of them are just a bunch of great fights with little story, this one is an exception. It doesn't have an amazing story but there is one there.<br /><br />The main guy played by Lo Lieh actually stands out amongst karate film heroes. He never brags and he never fights just because he can, he is often seen as weak and less of a fighter than most, but when he must fight, he is damn well the greatest alive. I really loved this character. Many of the bad guys were memorable and the fight scenes were just presented so amazingly. Even a small role with Bolo Yeung can be seen as the huge Mongolian, and Bolo is in my top 5 as greatest martial artist film stars ever, he was also in the above mentioned Enter The Dragon.<br /><br />The production as I've said over and over is wonderful, you can't beat the Shaws, the direction was something unlike I have seen much in films of the 70's, the use of color was well placed and made this movie stand alone and rise above the others. When the light shines on Chi Hao's hands as he does the Iron Fist, its pure beauty.<br /><br />The music was superb as well. Martial arts films were to Asia what westerns were to Italy, two separate art forms with so much in common. The countries making these films had all genres but the Japanese films were what was making waves there as the spaghetti westerns were in Italy. With their many differences the styles of these two genres were neck and neck. As seen in movies like 5 Fingers Of Death, the fights were easily compared to Sergia Leoni cowboy stand offs, and the music tied the genres together so well. The music here borrowed a little from Ironside, but it was still very original.<br /><br />Many films were inspired by this one and when I watch it I can see everything from The Master Killer to Bloodsport having been influenced. The most obvious movie to have been influenced was Kill Bill, which to me is the greatest of all time. Many of the sets Quentin used are complete replicas of ones seen here and he used the music from this film, even though the music he used was the music borrowed from Ironside. And the fight scene at the end of Kill Bill vol. 1 with The Bride and O-Ren is at times exact in comparison to the fight with Chi Hao and the Japanese thug at the end of this movie.<br /><br />I have seen many martial arts films, a few even better, but this is a MUST-SEE for fans of the genre. You can't go wrong here. The movie starts off slow but 15-20 minutes into it it picks up and doesn't slow down.