Alain Resnais regisseert drie parallelle verhalen die te maken hebben met fantasie en verbeeldingskracht in de wereld van de volwassenen. In een ervan speelt zich een soort bordeelverhaal af waarin een afgewezen architect een groep mensen probeert te manipuleren om ze gelukkig te maken <0xE2><0x80><0x93> alleen mist zijn poging het eigenlijke doel, de vrouw die hij najaagt. In hetzelfde onvoltooide _chsteau_ dat hij heeft gebouwd, zoekt een groep onderwijzers in een moderner verhaal naar liefde, als een vrouw onuitsprekelijk gelooft in de rol van romantiek en de cynische antropoloog haar een lesje probeert te leren door haar te koppelen aan de grootste klootzak van de groep. Intussen fantaseert een stel kinderen een avonturenfilm met een George Melies-achtige prins die een meisje in nood redt van moeraswezens en vervolgens de boze koning vermoordt, waardoor het koninkrijk van de liefde ontstaat. De twee belangrijkste thema's? Het leven is een sprookje en het leven is geen sprookje.<br />Wat beter klinkt dan de film in werkelijkheid is. Resnais is het soort regisseur waarbij het concept vaak goed of slecht is, maar het gaat om de vertoning; hier is het concept geweldig, maar de film is ronduit pijnlijk om te zien. Afgrijselijke valse liedjes, sprankelende personages zonder een greintje dimensie, een misselijkmakende pastelkleuren op de achtergrond <0xE2><0x80><0x93> in plaats van je innerlijk kind een ijsje te geven, verdrinkt Resnais het in een emmer met glazuur. Voeg er wat Franse filosofie aan toe en je krijgt een vreemd heksenbrouwsel, een brouwsel dat niet bubbelt en bubbelt om te zwoegen en te ploeteren, maar gewoon verkeerd in je maag zit tot je het wilt uitbraken.<br />Resnais is een regisseur die risico's neemt, en zelfs op zijn slechtst kun je zien dat hij iets probeert wat misschien niet helemaal werkt. In _I Want to Go Home_ slaagt hij erin irritante personages en malle decors te omzeilen door echte veranderingen te laten zien en een moment van stilte te nemen om op adem te komen. Hier duikt hij direct onder in een fantasie die niet echt een weerspiegeling van de fantasie is, alleen maar een verwijzing naar het behang in de babykamer. Het grootste probleem is dat hij er op de een of andere manier in is geslaagd om een film flamboyanter te maken dan een popvideo uit de jaren tachtig, en kitscheriger dan de musicals van Golden Era Hollywood. De fantasieën zijn veel te kinderlijk en naïef, maar de film (met naaktheid en godslastering) is duidelijk gericht op volwassenen, een doelwit dat hij beslist heeft gemist.<br />Maar hij houdt zich aan zijn thema en krabbelt nooit terug. Deze film is zo mogelijk nog indrukwekkender, simpelweg omdat hij zich niet verontschuldigt.<br />- PolarisDiB.
Alain Resnais directs three parallel stories that have to do with fantasy and imagination in the adult world. In one of them is a sort of Operatic bordello story where a rejected architect attempts to manipulate a group of people into throes of happiness--only his attempt misses it's only real target, the woman that he pines after. In the same unfinished château he built, a group of teachers search for love in a more modern story, as one woman believes ineffably in the role of romance and the cynical anthropoligist tries to teach her a lesson by setting her up with the biggest jerk in the group. Meanwhile, a bunch of kids fantasize a George Melies-like adventure of a prince that saves a girl in distress from swamp creatures and then kills the evil king, bringing upon the kingdom of love. The two primary themes? Life is a fairy tale, and Life isn't a fairy tale.<br /><br />Which sounds better than the movie actually is. Resnais is the type of director where oftentimes the concept is good or bad, but the exposition is what matters; here, the concept is great but the movie is downright painful to watch. Horridly off-tune songs, bubbly characters without an ounce of dimension, backdrops of sickening pastel--instead of giving your inner child an ice cream cone, Resnais drowns it in a bucket of cake frosting. Add some French philosophy and you get a weird witches brew, one that doesn't bubble bubble toil and trouble, but just kinda sits wrong in your stomach until you want to regurgitate it.<br /><br />Resnais is a risk-taking director, and even in his worst you can see he's trying something that might not work with full clarity of action. In I Want to Go Home, he manages to pull past annoying characters and ditzy set-pieces by showing some real change and having a moment few moments of quiet to catch his breath. Here he submerges directly into a fantasy that doesn't really reflect fantasy, only its baby's room wallpaper reference. The biggest problem is that he somehow managed to make a movie more flamboyant than an 80s pop video, and more kitsch than Golden Era Hollywood musicals. The fantasies are beyond childish and naive, but the movie (with nudity and profanity) is definitely aimed for adults, a target he decidedly missed.<br /><br />However, he sticks closely to his theme and never backpedals. If anything, this movie is impressive simply because its unapologetic.<br /><br />--PolarisDiB