Ik was heel gelukkig en tegelijkertijd werd ik verrast door andere positieve commentaren van niet-Koreanen beneden. Deze film is verbazingwekkend hartverscheurend en toont een zeer 'droevig maar warm' beeld van het leven, wat typerend is voor Koreaanse mensen. Ik dacht dat andere buitenlanders dit delicate gevoel niet zouden begrijpen en deze rustige film als saai zouden onderschatten, maar ik had het mis. De aantrekkingskracht van deze film zou voor buitenlanders ook moeilijk te vermijden zijn. (Zelfs zonder ondertiteling...)<br />Ik zou een paar punten willen noemen die anderen over het hoofd hebben gezien. Natuurlijk is deze film een afspiegeling van de liefde tussen een man en een vrouw. Maar het thema zelf gaat veel verder. Het gaat in feite over tijd, de waarde van herinneringen en de dood. In deze film ligt de nadruk niet op de 'liefdesrelatie' tussen twee mensen. Zoals sommigen al opmerkten, kussen ze elkaar niet, omhelzen ze elkaar niet, zelfs niet zonder elkaars hand vast te houden. Dus de liefde zelf wordt in de film niet afgerond (positief of negatief). Wat Jungwon (een van de hoofdrolspelers) eerder achtervolgt, is zijn naderende dood. Hij heeft niet veel tijd meer, kan het niet meer volhouden, laat een paar mensen achter, onder wie zijn vader en natuurlijk Darim (een parkeerwacht). Het probleem is dus hoe hij de dood onder ogen kan zien en iets waardevols in zijn korte leven achter kan laten, niet hoe hij met Darim de liefde kan bedrijven.<br />Dit soort thema's komt ons heel bekend voor. Er zijn veel films over patiënten met een ongeneeslijke ziekte, zoals 'Love Story'. Maar wat deze film zo bijzonder maakt, is de manier waarop Jungwon zijn dood verwerkt. Hij is een verliezer, maar hij probeerde zijn best te doen terwijl hij nog leefde, op een stille manier. Hij vertelt niemand in zijn omgeving over zijn dood. Hij verbergt iets in zijn geest, maar zonder woede, haat of wraak. Hij probeerde gewoon zijn best te doen terwijl hij nog leefde. Deze beperkte communicatie en gehoorzaamheid aan het lot is de typische mentaliteit van de Koreanen en het punt dat de meeste westerse mensen niet begrijpen of op zijn best verkeerd begrijpen.<br />Dit thema wordt zeer doeltreffend verwoord door de regisseur van deze film (verrassend genoeg zijn debuut). Sommigen zeggen dat hij...' De film is sterk beïnvloed door de Japanse regisseur Ozu Yasujiro, die _Tokio Story_ regisseerde. Ik herinner me zelfs dat ik in een tijdschrift heb gelezen dat de regisseur zelf toegaf dat hij door Ozu was beïnvloed. Ik ben niet zo goed in het analyseren van zijn stijl met die van Ozu, maar ze hebben sommige dingen gemeen en andere niet. Een lage hoek en een statische camera, die ons vooral aan Ozu's stijl doen denken. Maar ook wat het thema betreft lijkt deze Koreaanse regisseur een iets warmere en hoopvolle kijk te hebben.<br />Het wordt beknopt weergegeven met Jungwons laatste foto. Heel goed gedaan en een hartverscheurende scène, vind ik. De regisseur kwam eigenlijk op het idee van deze film toen hij aanwezig was bij de begrafenis van een heel beroemde Koreaanse folkzanger die jong aan mysterieuze zelfmoord overleed. Ze zeggen dat hij de foto van de zanger op de begrafenis zag en toen aan een film over dood en herinnering dacht. (En misschien hoopt hij op de overblijfselen, denk ik...)<br />Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen aan iedereen die zowel grote belangstelling heeft voor filmkunst als voor de Koreaanse cultuur. Deze film kan naar mijn mening wedijveren met andere films als _Japans verhaal_ en een soort _American Beauty_. Het is een geweldige film, als hij maar geen taalbarrière heeft. De dvd-uitgave komt in februari op de markt, dus hij kan buitenlanders met een Engelse ondertiteling misschien een beetje helpen.
I was very happy and at the same time quite surprised by other positive comments written by non-Koreans below. This movie is amazingly heartshaking, and shows very 'sad but warm' view toward life which is typical to Korean people. I thought other foreigners would not understand this delicate feeling and under-rate this quiet film as a boring one, but I was wrong. The attraction of this film might be hard to avoid to foreigners, too. (Even without subtitle...)<br /><br />I would like to mention some points others have missed. Of course, this film depicts love between a man and a woman. However, the very theme is way beyond that. Actually, it is about time, value of remembrance, and death. In this film, the focus is not on the 'love affair' between two people. As some pointed out, they do not kiss, they do not hug each other, even without holding hands. So love itself is not completed (whether positively or negatively) in the film. Rather, what haunts Jungwon (a leading actor) is his impending death. He's running out of time, he can't hold it, leaving a few behind including his father and of course, Darim (a metermaid). So the problem is how he can face the death and leave something valuable in his short life, not how he can make love with Darim.<br /><br />This kind of theme sounds very familiar to us. There are lots of movies regarding patients with uncurable disease such as 'Love Story'. However, what makes this film outstanding is the way Jungwon deals his death. He is a loser, but tried to do his best while he's alive, IN A SILENT WAY. He does not tell anybody around him about his death. He hides something in his mind but without rage, hate, vengeance. He just tried to do best while he was alive. This limited communication and obedience to fate is the typical mindset of Koreans and the point most Western people don't understand or at best, misunderstand.<br /><br />This theme is very effectively expressed by the director of this film (surprisingly, his debut). Some say he's much influenced by Japanese director Ozu Yasujiro, who directed Tokyo Story. Indeed, I remember I read in some magazine that the director himself admitted he was influenced by Ozu. I'm not that knowledged to analyze his style comparing to Ozu's, but they have some in common and some not. Low angle and static camera, especially remind us Ozu's style. But, in terms of theme again, this Korean director seems to have somewhat warmer and hopeful vision.<br /><br />It is expressed concisely with Jungwon's last photograph. Very well done and really heartbreaking scene, I think. Actually, the director first had the idea of this film when he participated the funeral of a very famous Korean folk singer who died young of mysterious suicide. They say he saw the photograph of the singer at the funeral and thought of a film on death and remembrance. (And possibly hope for the remnants, I think...)<br /><br />I highly recommend this film to anybody who has deep interest in film art as well as Korean culture. This film, in my opinion, can be rivaled with other movies like Tokyo story, and a sort of American Beauty. It is that great if without language barrier. DVD version is going to be out in the market this February, so it might be a little help for foreigners with English subtitle.