De sterke punten in de film waren duidelijk in het begin en midden van de film. Het liet zien hoe een zeer gewelddadige, reactieve autoriteit op verzet zou kunnen reageren. De regisseur filmt op de manier van een documentaire wat er zou zijn gebeurd als de Verenigde Staten de staat van beleg hadden afgekondigd. Als je je als vrijwilliger opgaf voor het'strafkamp', een trainingskamp voor politiemensen waar je wordt gepest en getreiterd, bood dat je een uitweg voor dit ijzingwekkende scenario. De film wisselt tussen rechtszaken voor degenen die beschuldigd worden, degenen die in het kamp zitten en aan de aandacht van de politie ontsnappen, de training van agenten die zich voorbereiden op de behandeling van deze gevangenen, de rechters in hun vrije tijd, en nog veel meer. Het was een heel sterke, diep ontroerende film. De enige fout die ik hierin zag, was het realisme. Je ziet agenten vaak hun pistool vasthouden alsof ze zeven zijn, met een plastic speelgoedpistooltje (dat wil zeggen: een gebogen elleboog als je een pistool op iemands gezicht richt, of de manier waarop een agent het laat lijken alsof het moeilijk is om iemand te schoppen als hij op de grond ligt, enz., enz.). Het begint als een eerlijke en interessante poging om een zeer kritische stand van zaken in politieke aangelegenheden vast te leggen. Aan het eind van de film wordt de kijker steeds weer herinnerd aan de vooroordelen van de regisseur en de producenten. De antagonistische personages in het verhaal beginnen als echte, echte mensen en gaan dan langzaam over in 'de kijker'. Helemaal aan het eind zijn het stereotiepe, objectieve krachten van het kwaad. De fouten die ze maken zijn stom, de kracht die ze laten zien is onecht en in tegenstelling tot de manier waarop de echte politie zich gedraagt, maken de rechters tijdens deze zitting stomme en onechte fouten, onder andere.<br />De werkelijkheid van de film begon te wankelen toen duidelijk werd dat dit gewoon weer een poging was om de regering in een kwaad daglicht te stellen. En dat komt uit de mond van een anarchist. De scènes aan het eind werden onecht, onwezenlijk en duizend keer te dramatisch. Toch belooft het eerste deel van de film een heel ontroerend verhaal.
The strong points in the film were clear for the beginning and middle part of the film. It showed how a very violent, reactive authority might react to resistance. Filmed in the fashion of a documentary, the director captures what would have happened if the United States enacted martial law. Volunteering for "punishment park," a training ground for cops where you're bullied and harassed, would offer you an out to this dire scenario. It switches between the court trials for those facing accusations, those who are in the park escaping police attention, the training of officers preparing to handle these prisoners, the judges in their leisure time, among many other things. It was a very strong, deeply moving film.<br /><br />The only fault I had with this was its realism. Officers are often seen holding their pistols like they were seven years old with a plastic toy (i.e. a 90 degree bent elbow when pointing a gun in someone's face, or the way one cop just makes it look like it's hard to kick someone when they're down, etc., etc..). It starts out as an honest and interesting attempt to capture a very critical state of political affairs. By the end of the film, the viewer is slowly reminded again and again of the prejudices of the director and the producers. The antagonist characters in the story start out as genuine, real human beings and then slowly progress into "stereotypical, objectifiable forces of evil" by the very end. The mistakes they make are stupid, the force they demonstrate is unreal and unlike the way real police act, the judges during this court hearing are shown making stupid and unreal mistakes, among many other things.<br /><br />The realness of the movie started to fall apart when it became evident that this was just another blank-check attempt to make government look bad. And that's coming from an Anarchist. The scenes at the end started to get hokey, unreal, and a thousand times over-dramatic. Still, for the earlier part of it, it promises some very moving storyline.