De beste jaren van ons leven worden vaak vergeleken met Het is een fantastisch leven. Dat zou nooit zo moeten zijn. Het enige wat ze gemeen hebben is het verlangen om een serieuze opmerking te maken over een oorlog die miljoenen levens heeft gekost. Het is moeilijk om te bepalen wat de waarde van een individueel leven is. (Hoeveel mensen weten dat 1 op de 22 mensen in de afgelopen eeuw op gewelddadige wijze om het leven is gekomen? Wat een statistisch gegeven waar we mee moeten leven.) Ook onze gevoelens over oorlog zijn in de afgelopen 60 jaar veranderd. We zijn steeds meer gaan geloven dat oorlog rechtvaardig is als de vijand de juiste is, in plaats van te geloven dat geen enkele oorlog helemaal rechtvaardig is, vooral niet de oorlogen die recentelijk zijn uitgevochten. Ik ben mijn leven lang pacifist geweest. Ik ben tegen alle oorlogen. Niet lang geleden heb ik die positie op de proef gesteld. Dat gebeurde toen ik op de USS Lexington zat, die permanent voor anker ligt in Corpus Christi, Texas. Het schip had een bemanning nodig die drie of vier keer zo groot was als de gemeenschap waarin ik leef. Het is een geweldige ervaring om op zijn dekken rond te lopen. Ze had heel wat actie meegemaakt. Iemand gaf me het recht om pacifist te zijn en dat was niet goedkoop.<br />Ik kan niet naar _De beste jaren van ons leven_ kijken zonder aan dingen als de Lexington te denken.<br />Elk van de drie veteranen betaalde zijn contributie. En ze betaalden ook de mijne. Geen van hen kwam er gemakkelijker van af dan de anderen. De marine, de luchtmacht en het leger betaalden evenveel, zij het op verschillende manieren. Ieder van hen had problemen die rechtstreeks met de oorlog te maken hadden. En ieder van hen moest verschrikkelijk hard werken om die problemen te overwinnen. Er was meer moed voor nodig om hun civiele omgeving onder ogen te komen dan om met de oorlog om te gaan, want ieder van hen moest het in zijn eentje doen. Ieder van hen kon het probleem van de anderen begrijpen en ermee meevoelen: uiteindelijk kon niemand helpen.<br />Het bewegende deel van de film (dit zou het eerste deel van de spoiler kunnen zijn) volgt wanneer een van de mannelijke aanwijzingen iemand vindt die genoeg weet om advies te geven. Het voor de hand liggende geval is dat Derry tegen Herald zei dat hij met het meisje moest trouwen. Niet aarzelen, morgen doen. Het is moeilijk voor Harold om te geloven dat iemand van hem kon houden toen hij voor de oorlog een voetbalheld en een sportheld was. Maar het strekt hem tot eer dat Harold luistert.<br />Het andere geval is wanneer Al tegen Derry zegt dat hij bij zijn dochter uit de buurt moet blijven. De bedoeling was duidelijk: maak je relatie met je vrouw goed voor de films van 30s/40. Derry ging er niet tegenin: hij vond dat hij niet geschikt was voor Derry's dochter. Dus stemde hij toe. De waarheid van de film komt aan het licht als we bedenken dat de dochter hetzelfde voelt voor Derry. Echte emoties van echte mensen. Ik denk dat ons tijdperk grote problemen heeft met gevoelens en sentiment en eer. Soms denk ik dat we geloven dat die waarden niet bestaan. Dat is misschien de reden waarom mensen die deze film bekijken problemen hebben.<br />Al is niet vrij van adviezen die hij niet helemaal wil. Elke keer als zijn baas met hem praat, raakt Al in de knoop. En terecht. Er zijn dingen die niet kunnen worden beoordeeld naar de maatstaven van het beroep: ze moeten worden beoordeeld naar enorme algemene ongrijpbaarheid en alleen iemand die wordt getest door de verscheidenheid van het leven, zou begrijpen wat die ongrijpbaarheid is. Dit alles leidt tot een scène aan het eind, waarin alle vliegtuigen die zo dapper hebben gevochten worden kaalgeplukt, opgestapeld, opgeslagen, weggegooid en binnenkort worden gerecycled: hun functie, waarde en trots zijn net zo doorschijnend als Derry zelf. Hij kan die doorschijnendheid overwinnen, waardoor hij, in zijn ogen, geschikt is voor de vrouw van wie hij houdt.<br />Ik heb _The Best Years of Our Lives_ een 10 gegeven en er zijn maar weinig films die ik zo beschouw. Dit is geen film voor popcorn. Hij verdient onze aandacht. Het is een voorrecht om ons te mogen storten op zoiets persoonlijks als het leven van deze geweldige mensen. We moeten oppassen dat we dat voorrecht niet misbruiken.
The Best Years of Our Life is often compared to It's a Wonderful Life. They never should be. Their only commonality is the desire to make a serious comment about a war that took millions of lives. It is hard to know what value individual life may have. (How many people know that 1 in 22 people lost their lives violently in the last century? What a statistic we have to live with.) Also our feelings about war have changed in 60 years. We have progressively moved from thinking that war is just if the enemy is the right one to believing that no war is totally just, especially the ones that have been fought recently.<br /><br />I have been a life long pacifist. I oppose all war. Not long ago I had that position tested. It occurred while I was on the USS Lexington, which is permanently anchored in Corpus Christi, Texas. The ship required a crew that is 3 or 4times the community in which I live. It is a powerful experience, moving around on her decks. She had seen a great deal of action. Someone granted me the right to be a pacifist and it was not cheaply bought.<br /><br />I cannot watch The Best Years of Our Life without thinking about things like the Lexington.<br /><br />Each of the three veterans paid their dues. And they paid mine as well.<br /><br />No one of them got off any easier than any other. The Navy, Air Force and Army paid equally although in different ways. Each had problems directly related to the war. And each had to work terribly hard to overcome those difficulties. It took more courage to face their civilian surroundings than it did to deal with war, because each had to do it on his own. Each could understand and sympathize with the problem of the others: ultimately no one could help.<br /><br />The moving part of the film (this could be the beginning part of the spoiler) is what follows when one of the male leads found someone who knew enough to give advice. The obvious case is when Derry told Herald to marry the girl. Don't hesitate, do it tomorrow. It is hard for Harold to believe that anyone could love him when he had been a football hero and athletic star before the war. But to his credit, Harold listens.<br /><br />The other is when Al tells Derry to stay away from his daughter. The meaning was clear. Mend your relationship with your wife  standard fair for 30's/40's films. Derry did not debate the point: he felt he was not fit for Al's daughter. So he agreed. The truth of the film comes out when we consider the daughter feels the same way about Derry. Real emotions from real people. I think our era has deep problems with feelings and sentiment and honor. I sometimes think we believe these values do not exist. That's perhaps why people looking at this film have problems.<br /><br />Al is not free of advice he does not totally want. Any time his boss talks to him, Al gets tied in knots. And rightly so. There are some things that cannot be judged by the standards of occupation: they must be judged by huge general intangibles and only someone tested by the severities of life would understand what those intangibles are.<br /><br />All of this leads up to a scene near the end where all the planes that fought so valiantly are stripped, stacked, stored, discarded and soon to be recycled: their function, worth and pride as translucent as Derry himself. He can overcome that translucency which he does, making him fit, in his mind, for the woman he loves.<br /><br />I gave The Best Years of Our Lives a 10 and there are few films I feel that way about. This is not a film for popcorn. It deserves our attention. We are very privileged to eves drop on something so private as the lives of these wonderful people. We ought to be careful that we don't abuse that privilege.