'Fata Morgana' van de beroemde filmmaker Werner Herzog is adembenemend onorthodox. Hoewel er van tijd tot tijd personages in de film voorkomen, is er geen echt verhaal. De film is ook geen educatieve of historische documentaire. Het is een film zonder bijbehorend scenario.<br />De film bestaat uit merkwaardige achtergrondmuziek en een enigszins onlogische verhaallijn, waarvan de combinatie een lange reeks beelden overspant van voornamelijk, maar niet uitsluitend, de Sahara. Sommige van die beelden zijn prachtig vreemd en ongewoon. De camera neemt spookachtige beelden op, of luchtspiegelingen, optische illusies die je kwellen en je hypnotiseren.<br />Deze algemene cinematografische trend wordt af en toe onderbroken door observatieve terzijdes over serendiverse onderwerpen. In een van die scènes geeft een man met een bril ons een mini-instructie over hagedissen. En in wat voor mij de meest fascinerende en bizarre scène was, zit een man met een donkere bril te zingen met een stem die volledig wordt vervormd door de microfoon die hij gebruikt, begeleid door een oude dame die een pittig deuntje speelt op een oude piano. Noch de man, noch de oude dame lijkt plezier te hebben in wat ze doen. Wat barok.<br />'Fata Morgana' heeft een onderliggend concept, een concept dat de grote verscheidenheid aan vreemde beelden en eclectische geluiden verenigt. Maar dat concept is zo subtiel, zo ondoorzichtig dat je er zonder hulp nooit achter zult komen. Vanuit dit subtiele thema is de film inderdaad zinnig. Maar zonder dat referentiepunt kan de film saai en oneindig lijken, een zinloze opeenvolging van willekeurige aardse beelden en esoterische verhalenbabbels.<br />'Fata Morgana' is een overbodige, thematisch verbijsterende en filmisch ketterse film, die je ofwel in zwijm doet vallen van verrukking, of je aan het kotsen maakt. Je klampt je vast aan de zen-achtige eigenschappen van de film, of je komt in de verleiding om de dvd in duizend stukken te slaan. Eén ding waar de meeste kijkers het over eens zijn: 'Fata Morgana' is... anders.
Famed filmmaker Werner Herzog's "Fata Morgana" is breathtakingly unorthodox. Although characters appear in the film from time to time, there is no actual story. The film is also not an educational or historical documentary. It's a film without an accompanying screenplay.<br /><br />The film consists of curious background music and a somewhat illogical narrative VO, the combination of which overlays a long string of images from mostly, though not exclusively, the Sahara Desert. Some of the images are wonderfully odd, and out of the ordinary. The camera captures ghostly images, or mirages, optical illusions that tantalize and mesmerize.<br /><br />This general cinematic trend is punctuated by occasional observational asides on serendipitous topics. For example, in one sequence a man wearing goggles gives us a mini-tutorial on lizards. And in what for me was the most captivating and bizarre sequence, a small inset room contains a man with dark goggles who sings in a voice that is totally distorted by the microphone he's using, accompanied by an old lady who plays a punchy tune on an old piano. Neither the man nor the old lady seems to enjoy what they're doing. How baroque.<br /><br />"Fata Morgana" does have an underlying concept, one that unites the wide assortment of strange images and eclectic sounds. But that concept is so subtle, so opaque that you'll never figure it out without help. From this subtle theme the film does indeed make sense. Without that point of reference, however, the film can seem tedious and unending, a pointless parade of random earthy images and esoteric narrative gibberish.<br /><br />Unapologetically redundant, thematically baffling, and cinematically heretical, "Fata Morgana" will likely either make you swoon with delight, or cause you to throw up. You'll either latch on to the film's Zen-like qualities or be tempted to smash the DVD into a thousand pieces. One thing that most viewers will agree on: "Fata Morgana" is ... different.