Als je ooit meer over taxichauffeurs hebt willen weten, dan is dit een uitstekende film om te zien, alleen voor informatieve doeleinden. Ik kan hem nu al horen: 'Wacht, wacht even! Waarom volgen we een taxichauffeur niet de hele dag? Taxichauffeurs zijn grappig, en de mensen die ze ontmoeten ook, en ze praten maar een paar minuten met elkaar, dus de andere acteurs moeten goedkoop zijn! Harry, zorg jij voor de productie, Joan, je hebt materiaal, Brian, zoek een paar acteurs bij elkaar, dan komen we hier morgen allemaal bij elkaar om te beginnen met filmen!'<br />De eerste 90% van de film had niet erger kunnen zijn als juist dat was gebeurd. Als er geen enkele planning aan te pas komt, is er in elk geval altijd nog het verrassingselement. In sommige films van Jim Carrey worden er gaandeweg dingen aan toegevoegd en die doen het altijd goed in de filmstudio's. Het probleem hier is dat de eerste 90% vrij goed uit het script komt, en dat is niet best. Paul Dillon speelt de taxichauffeur in Chicago die de hele dag werkt. We zien min of meer wat hij ziet. Mensen stappen in en uit zijn auto en hij rijdt de hele stad door. Hij praat een paar seconden met die mensen en dan krijgen we nog meer mensen.<br />Ik geef toe dat er hier en daar een paar grappige dingen waren. Een religieus gezin probeert de taxichauffeur over te halen om met hen mee naar de kerk te gaan, hij brengt een zwangere vrouw en haar man naar het ziekenhuis, scheidt een rijke zakenman van zijn vriendin, een arme vriendin van haar vriend en neemt een slachtoffer van verkrachting mee naar huis. Ik denk dat de moraal van de film is dat een taxichauffeur meer is dan een taxichauffeur en een grotere invloed op het leven van zijn passagiers heeft dan je in eerste instantie zou denken. Voor sommige mensen is hij alleen maar een middel om van hier naar daar te komen, maar voor anderen helpen zijn heel gewone woorden om de richting van hun leven te veranderen. De laatste passagier van de dag wordt gebruikt om te proberen de rest van de film te begrijpen, en tot op zekere hoogte lukt dat. Er zat iets van doodsbed berouw in, waar het overgrote deel van de film waardeloos is, en helemaal aan het eind probeert hij het allemaal beter te maken met een of twee veranderingen. Ik was niet erg onder de indruk van de film als geheel, maar er waren een paar stukjes en beetjes die de moeite waard waren. Wat de acteurs betreft, Paul Dillon is het. 'Als je dit voor een van hen had willen zien, zou je zeker teleurgesteld zijn. Ik moet de andere mensen nageven dat het geen gewone film is die ze hier hebben geproduceerd, maar het was ook geen erg goede. Er was gewoon niet genoeg materiaal om je anderhalf uur bezig te houden. Het was een redelijke inspanning, maar het mislukte evengoed niet.'
If you have ever wanted to know more about cab drivers, then this is an excellent movie to watch, for informational purposes only. I can just hear it now, "Wait, just wait a second! Why don't we follow a cab driver through his entire day! Cabbies are funny, and so are the people they meet, and they only talk to each other for just a couple of minutes, so the other actors should be cheap! Harry, you take care of production, Joan, you've got materials, Brian, you go round up some actors and we'll all meet back here tomorrow to start filming!"<br /><br />The first 90% of the movie could not have been any worse had that very thing happened. At least with no planning whatsoever, there is always the element of surprise to be found. Some of Jim Carrey's movies have stuff added as they go along and they always do well at the box offices. The problem here is that the first 90% is pretty well scripted out, and it pretty much sucks. Paul Dillon plays the cab driver in Chicago who is working all day. We pretty much see what he sees. People get in and out of his car and he drives all around town. He talks to those people for a few seconds and then we get some more people. <br /><br />I'll admit, there were a couple of funny bits here and there. A religious family tries to talk the cab driver into going to church with them, he takes a pregnant lady and her husband to the hospital, breaks up a rich businessman from his girlfriend, a poor girlfriend from her boyfriend and takes a rape victim home. I guess the moral of the movie is that a Cab Driver is more than a Cab Driver and has a larger sphere of influence over the lives of his passengers than you might originally think. For some people, he's just a means of getting from here to there, but for others, his very ordinary words help change the direction of their lives.<br /><br />The last passenger of the day is used to try make sense of the rest of the movie, and to a small extent it succeeds. It had a bit of that deathbed repentance feel to it where the good majority of the movie sucks and then at the very end, it tries to make it all better in just one or two changes. I wasn't too impressed with the movie as a whole, but there were a few bits and pieces worth watching again. As far as the actors go, Paul Dillon is it. John Cusack, Gillian Anderson and Julianne Moore are all in this, for about 30 seconds each, but don't watch this for any of them or you will most certainly be disappointed. I will give the other people invovled some credit that it's not your ordinary movie they have produced here, but it wasn't a very good one either. There just wasn't enough material to keep you going for an hour and a half. It was a decent effort, but it failed none the same.