In het Wit-Russische jaar 1942 worden twee Sovjet-soldaten door nazi-vriendelijke Wit-Russen gevangen genomen. De houding van de twee mannen ten opzichte van hun lot verschilt sterk. Een van de soldaten slaagt erin een innerlijke kracht en spiritualiteit te vinden, die de andere man niet begrijpt. Larisa Shepitko's laatste film is een van de mooiste oorlogsfilms uit de geschiedenis van de cinema. De cinematografie, van Vladimir Tsjoechnov, is ongelooflijk <0xE2><0x80><0x93> vooral in de openingsscène, waar lange, trage, meeslepende shots de eenzaamheid en de bijna wanhopige aard van het winterse landschap op het platteland van Wit-Rusland perfect weergeven. De vergelijking met de films van Tarkovski is gemakkelijk te trekken, vooral omdat Tarkovski's alter ego Anatoli Solonitsyn een kleine maar belangrijke rol in _De Verheffing_ heeft. De acteerprestaties zijn over het algemeen briljant, vooral die van Boris Plotnikov in de rol van Sotnikov. De film onthult een ouderwets geloof in de kracht van religieuze hartstocht, die naar het gevoel verwant is aan personages als Dostojevski's Prins Mysjkin of Tarkovski's Stalker. Maar dat is niet een zwakheid van de film, maar eerder een van zijn grootste sterke punten. De religieuze inhoud lijkt zo eerlijk, en menselijk, dat het onmogelijk is niet ontroerd te raken. De emotionele rijkdom van de film kan niet worden overschat; het antwoord is niet zo vereenvoudigd als een korte samenvatting van de plot je zou doen denken. De langzame ontwikkeling van de personages en de nadruk op hun gecompliceerde relatie tot elkaar doen enigszins denken aan _De commissaris_, een andere grote Sovjetfilm. De Opstijging verdient een tweede bezichtiging, evenals een derde en een tiende. Hij blijft interessante ideeën, prachtige beelden en emotionele complexiteit opleveren.
In the Belarus of 1942, two Soviet soldiers are captured by Nazi-friendly Belarusians. In captivity, the attitude of the two men toward their fate differs greatly. One of the soldiers manages to find an inner strength and spirituality, incomprehensible to the other man. Larisa Shepitko's last film is one of the most beautiful war films in cinema history. The cinematography, by Vladimir Chuchnov, is incredible - particularly in the opening sequence, where long, slow, tracking shots depicting the solitude and almost desperate nature of winter landscape in rural Belarus set the mood perfectly. It is easy to draw comparison to Tarkovsky's films, even more so since Tarkovsky's alter ego Anatoli Solonitsyn has a small but important part in The Ascent. The acting is overall brilliant, especially by Boris Plotnikov, in the part of Sotnikov. The film reveals an old-fashioned belief in the strength of religious passion, which feels related to characters such as Dostoyevsky's Prince Myshkin, or Tarkovsky's Stalker. However, this is not a weakness of the film, but rather one of its greatest strengths. The religious content seems so honest, and human, that it is impossible not to be moved. The emotional richness of the film cannot be overstated; the answer is not as simplified as a short summary of the plot would make you think. The slow development of the characters, and the emphasis on their complicated relationships to each other, are somewhat reminiscent of The Commissar, another great Soviet film. The Ascent deserves a second watching, as well as a third, and a tenth. It continues to provide interesting ideas, beautiful images, and emotional complexity.