In tegenstelling tot de vorige correspondent hier vond ik _Shoppen M<0xC3><0xBC>nchen_ (zoals het werd genoemd toen het in november 2007 op het Duitse filmfestival in Londen met Engelse ondertitels werd vertoond) erg grappig, erg goed geacteerd en uitstekend geschreven.<br />Het is nogal vermetel om een film van honderd minuten te ontwerpen die uitsluitend, en meedogenloos, uit pratende hoofden bestaat. Maar ik denk dat Ralf Westhoff het met geestigheid en elan voor elkaar kreeg. Geen standaardfilmische middelen om bijvoorbeeld de ziel-ontblotende uitspraak van een personage te volgen met wat meditatieve mineur-zevensnarige muziek en lange shots van natuuropnamen. Maar toen iemand iets zei wat zijn ziel onthulde <0xE2><0x80><0x93> tja, toen werden we door de man met de timer meegetroond voor de zoveelste oppervlakkige introductie. En daar gaat het natuurlijk om: de snelle, oppervlakkige oppervlakkigheid van dertigers in de grote stad, waar alles neerkomt op een snelle vraag en een snel antwoord.<br />Misschien zijn de meeste films zo clichématig en stom dat wij Engelsen bereid zijn te lachen om elke vaag intelligente en ongeïnspireerde film, maar ik kan u verzekeren dat het voltallige publiek bij de vertoning van vanavond (Curzon Cinema, 25 nov 2007) het grootste deel van de film bulderde van het lachen. Dus ik was niet de enige die bulderde van het lachen!<br />Mijn vriendin (die Duits spreekt en in M<0xC3><0xBC>nchen heeft gewoond) vond het hilarisch. Ik (die geen Duits spreekt en niet in M<0xC3><0xBC>nchen ben geweest, denk ik) vond het hilarisch. ) op zoek naar een slimme, geestige, originele, wijze film over de oppervlakkigheid van moderne relaties en de verbijstering van de generatie die het gevoel heeft dat ze de eerste keer dat ze gelukkig-tot-in-de-dood-zijn-gedoe hebben gemist.<br />NB In de Engelse ondertiteling in Londen werden de ondertitels (die heel goed waren) helemaal onder het iets verkleinde beeld getoond, niet erin. Ik vond dit een Goed ding.
In complete contrast to the previous correspondent here, I thought Shoppen Munich (as it was billed when shown with English subtitles here in London at the German Film Festival in November 2007) was very funny, very well acted, and excellently scripted.<br /><br />It's quite audacious to design a 100-minute film that consists exclusively, and relentlessly, of talking heads. But I think Ralf Westhoff succeeded with wit and élan. No standard filmic devices of, say, following a character's soul-baring pronouncement with some meditative minor-seventh-chord music and long-shot nature cutaways. But when someone said something that revealed their souls - well, we were hustled on by the man with the timer for yet another superficial introduction. Which is, of course, the point: the hurtling tickbox superficiality of thirtysomething urbanites, where everything is down to a quick question and answer.<br /><br />Maybe most films are so clichéd and stupid that we English are ready to laugh at any vaguely intelligent and uncontrived cinema, but I can promise you that at the screening tonight (Curzon Cinema, Sun 25 Nov 2007) the full audience bellowed with laughter most of the way through. So I wasn't the only one guffawing!<br /><br />My girlfriend (who speaks German and has lived in Munich) thought it was hilarious. I (who don't speak German and have not been to Munich, I think) thought it was hilarious. I'd recommend Shoppen (Munich) to anyone (especially couples...) looking for a smart, witty, original, wise film about the superficiality of modern relationships and the bewilderment of the generation who feel they've missed out on the happy-ever-after stuff first time round.<br /><br />NB In the English subtitled showing in London, the subtitles (which were very good) were shown completely underneath the slightly reduced picture, not inside it. I thought this was a Good Thing.