I Sell the Dead is een grote, slordige griezelfilm die weigert zichzelf al te serieus te nemen. Dat heeft voordelen en nadelen. De film duurt 85 minuten en zit vol met stukjes die soms grappig zijn, soms eng, soms bloederig, soms alle drie tegelijk, maar de afzonderlijke stukjes zijn veel beter dan de som van de delen van de film.<br />Het verhaal, voor zover het dat is, gaat over een professionele grafrover, Arthur Blake (gespeeld door Dominic Monaghan). Arthurs compagnon, Willie Grimes (Larry Fessenden), heeft net zijn hoofd laten afhakken wegens moord en Arthur heeft nog één nacht te gaan voordat zijn eigen hoofd wordt verbeurd verklaard wegens dezelfde misdaad. Arthur houdt vol dat hij onschuldig is aan moord, maar er zijn meer dan genoeg andere misdaden die hij bereid is op te biechten als hij met Ierse whisky wordt omgekocht door een katholieke priester (gespeeld door Ron Perlman).<br />Aangezien de film een reeks grafroof-anekdotes bevat die door Arthur worden opgebiecht, wordt het een soort horror-anekdotes-reeks <0xE2><0x80><0x93> een reeks onsamenhangende verhalen, allemaal met elkaar verbonden door een vergelijkbare cast (Arthur en Willie) en een gelijksoortig thema (grafroof). Zoals bij de meeste horror-anekdotes is er geen consistente mythologie, omdat alle mythologieën waar zijn en tegelijkertijd plaatsvinden, zelfs als ze elkaar tegenspreken. Trick 'r Treat, een horrorbloemlezing die alle valkuilen vermijdt waar I Sell The Dead in terechtkomt. In feite vertelt Trick 'r Treat, dat als bloemlezing is ontworpen, een meer gemeenschappelijk, consistent verhaal dan I Sell The Dead, dat bedoeld is als een gemeenschappelijk verhaal.<br />Het andere probleem met de film (en ik geef toe dat dit waanzinnige muggenzifterij is) is de manier waarop de film snel en losjes met de geschiedenis omspringt. We zouden kunnen zeggen dat hij is vermoord door een Schotse Maiden, een voorloper van de Franse Guillotine, maar de Schotse Maiden werd in 1709 verlaten en deze film speelt ruim honderd jaar later, want Burke en Hare worden genoemd en zij werden in 1829 ter dood gebracht wegens moord. Grafroof als nijverheid raakte in onbruik door de invoering van de Anatomy Act (1832), dus de film moet voor die tijd hebben plaatsgevonden. Het is duidelijk dat we te maken hebben met een universum waarin allerlei soorten doden, ondoden en legendarische doden mogelijk zijn, maar de gemakkelijkste manier om een fantasie te verankeren, om het publiek ervan te overtuigen dat het zijn ongeloof moet laten varen, is om iets echts en authentieks te gebruiken om de fantasie van af te schudden. En het is niet zoals de geschiedenis van grafrovers of lijkenpikkers of herrijzenden (noem het zoals je wilt) dat een saai verhaal is.<br />Het meest frustrerende is dat schrijver-regisseur Glenn McQuaid duidelijk wel van de geschiedenis op de hoogte is, vooral van de goede dingen. Als Grimes bijvoorbeeld Arthur als leerling aanneemt, legt hij Arthur correct uit dat ze als opstandingsgezinden niet de kleren van de doden stelen, want het stelen van lijken is een misdrijf waarop een kleine boete staat, terwijl het stelen van kleren een misdrijf is waarop deportatie of zelfs de dood staat. Je zou dus verwachten dat Wille en Arthur op dit punt (en voor de rest van de film) het lijk zouden uitkleden, maar dat doen ze natuurlijk niet. Je zou de regisseur ervan kunnen beschuldigen dat hij het script van zijn schrijver negeert, maar niet als de schrijver en de regisseur een en dezelfde persoon zijn.<br />'Mijn punt is...' In plaats van dat er een heleboel poedelnaakte lijken in de film hadden moeten voorkomen, wil ik zeggen dat als je deze kronkel in de wet ter sprake wilt brengen en duidelijk wilt maken dat Willie en Arthur de wet zullen volgen, hoe dwaas die ook is, je die gedachte tot de logische conclusie moet doorvoeren, zelfs als dat betekent dat Willie en Arthur uiteindelijk een zombie achternazitten over een kerkhof en proberen hem of haar de kleren van het lijf te rukken en ze terug te stoppen in de lege kist, zodat ze niet gedeporteerd worden omdat ze de kleren van het wandelende lijk hebben gestolen, je de zaak anders helemaal niet ter sprake moet brengen. Afgezien van de historische nerdachtigheid is I Sell The Dead een huurfilm waard als lichte, maar grappige horrorfilm die veel meer had kunnen zijn.
I Sell the Dead is a big, sloppy horror comedy that refuses to take itself too seriously. This has advantages and drawbacks. The 85 minutes of the film breeze by and the film is full of bits sometimes funny, sometimes scary, sometimes gory, occasionally all three at once, but the individual bits are much better than the sum of the film's parts.<br /><br />The story, such as it is, follows professional grave robber Arthur Blake (played by Dominic Monaghan). Arthur's partner-in-crime Willie Grimes (Larry Fessenden) has just had his head chopped off for murder and Arthur has one night left before his own head is forfeit for the same crime. Arthur insists that he is innocent of murder, but there are plenty of other crimes that he is willing to confess to when bribed with Irish Whisky by a Catholic priest (played by Ron Perlman).<br /><br />Since the movie is a series of grave-robbing anecdotes confessed by Arthur, it becomes a sort of horror anthology - a series of disjointed tales, all linked by a similar cast (Arthur and Willie) and a similar theme (grave robbing). Like most horror anthologies, there is no consistent mythology, because all mythologies are true and happening simultaneously even when they contradict one another.<br /><br />It probably didn't help that I saw this film the same night as Trick 'r Treat, a horror anthology that avoids all of the traps that I Sell The Dead falls into. In fact, Trick 'r Treat, designed as an anthology, tells a more unified, consistent story than I Sell The Dead which is intended to be a united narrative.<br /><br />The other problem with the film (and I recognize that this is insane nit-picking) is the way the film plays fast and loose with history. Grimes is killed with a Guillotine. We might be able to stretch a point and say that he is killed by a Scottish Maiden, a precursor to the French Guillotine, but the Scottish Maiden was abandoned in 1709 and this film is set a good hundred years later since Burke and Hare are mentioned and they were executed for murder in 1829. Grave robbing as an industry became obsolete with the passage of the Anatomy Act (1832) so the film must take place before then.<br /><br />I know that bringing this up is the ultimate in historical nerdiness and we are clearly dealing with a universe where all sorts of dead, undead and legendary dead are possible, but the easiest way to anchor a fantasy, to convince the audience to suspend their disbelief is to use something real and authentic to bounce the fantasy off of. And it's not like the history of grave robbers or body snatchers or resurrectionists (call it what you like) is a boring story.<br /><br />The most frustrating thing is that writer.director Glenn McQuaid clearly does know the history, especially the good bits. As an example, when Grimes first takes on Arthur as his apprentice he correctly explains to Arthur that as resurrectionists, they don't steal the clothes from the dead, because stealing corpses is a misdemeanor, punishable by a small fine, while stealing clothes is a felony, punishable by deportation or possibly even death. So you would expect Wille and Arthur to strip the corpse at this point (and for the rest of the film) but of course they don't. You could accuse the director of ignoring his writer's script, but not when the writer and the director are the same person.<br /><br />My point isn't that there should have been a lot of buck-naked corpses in the film, my point is that if you are going to bring up this quirk in the law and make it clear that Willie and Arthur will follow the law no matter how silly it is, than you do have to pursue that thought to its logical conclusion, even if that means that Willie and Arthur wind up chasing a zombie through a graveyard trying to rip his or her clothes off and stuffing them back in the empty coffin, so that they don't get deported for stealing the walking corpse's clothes, otherwise don't bring up the matter at all.<br /><br />Historical nerdiness aside, I Sell The Dead is worth a rental as a slight but funny horror film that could have been much more.