Als To Kill a Mockingbird er niet was geweest, zou deze film veel beroemder zijn geweest. Als Gregory Peck er niet was geweest als Addicus Fitch, zou het acteerwerk hier veel lovenswaardiger zijn geweest. Als William Faulkner er niet was geweest, zou To Kill a Mockingbird misschien nooit in zijn schaduw zijn geschreven.<br />Ik vond deze film droevig bekend omdat hij me liet zien dat een van mijn favoriete films, To Kill a Mockingbird, misschien niet zo origineel was als ik altijd had gedacht. Misschien was hij geïnspireerd door deze zeer gelijksoortige film. O, het 'whodunnit' is anders, maar het onderliggende verhaal, een eenzame, rechtschapen 'witte' En, geschreven door een vrouw, concentreert Mockingbird zich op verkrachting, het ultieme verraad aan een vrouw, terwijl deze film zich concentreert op broederhaat, de verkrachting die een man voelt door broederlijk verraad.<br />Hier is niet de diepte van Mockingbird. Niet de troost die Addicus brengt met zijn aanwezigheid. Dus je blijft achter met het verdriet dat Harper Lee's Mockingbird weerspiegelt, of ze nu van plan was de plot uit deze film te halen of niet. Er is niets veranderd in die 10 jaar sinds de tijd dat ze misschien Faulkners Faulkner heeft gelezen. In zijn studietijd in Alabama had hij zijn film gezien, en onbewust of niet had hij het grootste deel ervan in latere jaren als de hare opgevat. Er veranderde niets in de rassenverhoudingen, en sommigen zullen zeggen dat er zelfs nu, vele jaren later, niets is veranderd.<br />Het is maar al te bekend, en je zou willen dat er een Addicus van onze tijd was om het goed te maken. Waar Mockingbird je met die hoop achterlaat, schommelend in de armen van Addicus en wachtend op een ochtend vol betere tijden, laat deze film je alleen maar verdrietig achter met de gedachte dat trots van de zwarte mensen de trots van de blanke mensen zou kunnen evenaren of overtreffen. Maar trots van een van beide is helemaal geen antwoord.<br />Het is eerder zo.' is het antwoord van Addicus dat we nodig hebben, troost dat we allemaal gebreken hebben en dat we in onze zwakheid genade moeten hebben, geen trots, wanneer we elkaar in onze geschillen tegemoet treden.
Had it not been for To Kill A Mockingbird, this movie would be much more famous. Had it not been for Gregory Peck as Addicus Fitch, the acting here would be much more lauded. Had it not been for William Faulkner, perhaps To Kill a Mockingbird might never have been written in his shadow.<br /><br />I found this movie to be sadly familiar because it showed me that one of my favorite movies, To Kill a Mockingbird, may not have been as original as I'd always thought it was. Perhaps it was inspired by this very similar movie. Oh, the "whodunnit" is different, but the underlying story, a lone righteous "white" attorney against a white Southern town defending a Black man is all too familiar. And, written by a woman, Mockingbird concentrates on rape, the ultimate betrayal to a woman while this movie concentrates on brother against brother hatred, the rape a man feels by fraternal betrayal.<br /><br />There's not the depth of Mockingbird here. Not the comfort that Addicus brings with his presence. So you're just left with the sadness that, whether she intended to lift the plot from this movie or not, Harper Lee's Mockingbird reflects. Nothing changed in that 10 or so years since the time she may have read Faulkner's book and saw his movie while in college in Alabama and unconsciously or not took most of it as her own in later years. Nothing changed in race relations and some may say nothing has changed even now, these many years later.<br /><br />It's all too sadly familiar, and one wishes there were an Addicus of our day to make it all right. Where Mockingbird leaves you with hope of that, rocking in the arms of Addicus and waiting for a morning of better times, this movie leaves you just sad that pride from Black people might equal or better the pride of White people. But pride from either is no answer at all.<br /><br />Rather, it's the answer of Addicus we need, comfort that we are all flawed and that in our frailty we should have mercy, not pride, when facing each other in our differences.