Trilogieën zijn erg interessant. Sommige gaan er met een knal uit (Lord of the Rings), sommige worden steeds zwakker (The Matrix), sommige verdwijnen in de vergetelheid (Blade, Terug naar de Toekomst), maar er zijn er ook die het geniale behouden, dat schijnbaar altijd groeiende heldere licht dat achter het oppervlak van zijn onberispelijke buitenkant zweeft. Zaak en punt: 'Drie kleurentrilogie'. Dit hoofdstuk in de trilogie, omdat het het laatste is, is het meest filosofische en inspirerende. In 'Blauw' hadden we een visueel verbluffender, meer door het karakter gedreven plot, in 'Wit' was het meer een luchtig, door het verhaal gedreven verhaal waarin we meer luisteren naar wat de personages zeggen dan naar wat dan ook. 'Rood' is echter gericht op 'wat als' en 'hoe gaat het verder'. Het stelt ons lot ter discussie en richt zich voornamelijk op het verleden en de toekomst in plaats van op het heden.<br />Dit hoofdstuk gaat over een jong model dat een hond overrijdt en hem terugbrengt naar zijn eigenaar. Ze komt er al snel achter dat de eigenaar van de hond in werkelijkheid een cynische gepensioneerde rechter is die de telefoontjes van zijn buren afluistert met behulp van geavanceerde spionageapparatuur. Alle drie de films in de trilogie hebben zeer basale plotlijnen, maar ze dragen veel meer bij aan het verhaal. Denk aan 'Blauw', het verhaal van een vrouw die te maken krijgt met het verlies van haar geliefden. We krijgen voortdurend ideeën te zien over de huidige Franse samenleving en hoe die het gedrag van het personage weerspiegelt. De film gaat niet alleen over een jonge vrouw die een toevlucht vindt in het leven van een oudere man, maar ook over het toeval, de hoop en het lot.<br />Irene Jacob speelt de rol van Valentine Dussaut, die de oude man (Jean-Louis Trintignant) van wie we nooit de naam te weten komen, in eerste instantie buitengewoon egocentrisch en walgelijk vindt. Hoewel ze door zelfreflectie en haar voyeuristische bedoelingen erachter komt dat de rechter de perfecte man voor haar zou zijn, als hij maar veertig jaar jonger was. Irene woont tegenover een andere, jongere rechter, die sterk op de oude man lijkt. Dit is het'stel dat' dat in de film steeds weer de kop opsteekt. Stel dat Irene veertig jaar geleden was geboren? De oude man zou haar perfecte partner zijn geweest. Maar stel dat de jongere rechter in feite haar volmaakte partner is, omdat hij zo sterk op de oudere lijkt. Valentine weet dat niet, alleen wij weten dat, en Krzysztof Kieslowski suggereert dit op subtiele wijze in bijna alle scènes waarin Irene voorkomt. We worden voortdurend met zijn aanwezigheid geconfronteerd, als bijna een suggestie van Irenes lot.<br />Ik vermeld dat de oude man niet om een reden een naam heeft. Die reden is dat hij heel symbolisch is voor het thema van het verhaal. We moeten de oude rechter in meer dan één opzicht vergelijken met Auguste (Jean-Pierre Lorit), de jongere rechter. We horen dat de oude man ooit iemand had van wie hij hield, maar dat ze hem ontglipte. In een andere scène zien we hoe Augustes hart gebroken wordt als de liefde van zijn leven ervandoor gaat met een andere man. Er zijn voortdurende herinneringen aan de vraag of Valentine deze man ooit zal ontmoeten. Ook al passeren ze elkaar zonder dat ze elkaar ook maar één dag zien. Er is ook het motief van de telefoon, voor Valentine is het een manier om bij haar verstand te blijven en haar leven te moderniseren, voor Auguste is het wat tot zijn hartzeer leidt en voor de oude man is het het enige wat hij nog heeft. Deze drie elementen dienen om de psychologie van de personages te overschaduwen. Het is een soort verklaring over wat ze zijn en wie ze zijn.<br />Alle drie de 'kleuren' 'Blauw' staat voor Vrijheid (het persoonlijke wezen), 'Wit' staat voor Gelijkheid (door meer dan één geaccepteerd worden), en 'Rood' is Fraterniteit (om te socialiseren, om te leren). En hoewel dit laatste hoofdstuk duidelijk gericht is op het Fraterniteitsprincipe, zorgt Kieslowski ervoor dat hij de andere twee ook aanhaalt, om alle drie de verhalen met elkaar in verband te brengen. We zien bijvoorbeeld dat de oude man probeert contact te leggen met Valentine en haar in te lichten met zijn spionageapparatuur, wat een weerspiegeling is van het Gelijkheidsprincipe. Aan het eind zien we ook dat Valentine een beetje in haar eigen ziel aan het graven is en dat ze zich afvraagt of ze het wel goed heeft gedaan.' Kieslowski's rol is die van iemand die zich meer om zichzelf bekommert dan om anderen (niet de telefoon oppakken als Michel belt), een duidelijk voorbeeld van Vrijheid. En nu alle drie de principes vaststaan, verbindt Kieslowski ook alle personages mooi met elkaar, in de laatste en meest hartgrondige scène.<br />'Red' gaat over waar je had kunnen zijn als je ouder of jonger was. Het gaat over de vraag of er wel of niet iemand is die helemaal perfect is voor iedereen, en of er wel of niet één persoon is die je leven kan veranderen. Het laatste hoofdstuk van de meest ontzagwekkende trilogie die ooit is gemaakt, doorbreekt zowel de barrières van het regisseren als van het vertellen. Het gaat niet alleen over ons moderne leven, maar ook over waar het leven zou kunnen en moeten zijn in onze moderne tijd. En hoewel de film subtieler is dan zowel 'Blue' als 'White', straalt hij wel degelijk liefde en mededogen uit.<br />Het is moeilijk voor te stellen dat 'Red' Kieslowski's laatste film was en dat hij zo jong is gestorven. Toch zal de trilogie altijd zijn meesterwerk blijven en we zullen hem altijd blijven herinneren om zijn werk, dat net als Bergman, Fellini en Wenders kan bogen op een opmerkelijke regisseur die nooit een Oscar heeft gekregen.
Trilogies are very interesting. Some go out with a bang (Lord of the Rings), some get progressively weaker (The Matrix), some get lost in obscurity (Blade, Back to the Future), but some maintain the genius, that seemingly ever-growing bright light that floats beyond the surface of its flawless exterior. Case and point: "Three Colors Trilogy". This chapter in the trilogy, being the last one, is the most philosophical and thought-provoking. In "Blue" we had a more visually stunning, more character-driven plot, in "White" it was more of a light hearted, narrative-driven story where we listen more to what the characters say than anything. "Red", however is focused on the "what ifs" and "how comes". It questions our own fate and focuses mainly on the past and the future than the present.<br /><br />This chapter is about a young model who runs over a dog and brings him back to his owner. She soon finds out that the owner of the dog is actually a cynical retired judge who spies on his neighbors' phone calls through advanced spying equipment. All three films in the trilogies have very basic plot lines, but bring a lot more to the story. Consider in "Blue", the story of a woman dealing with the loss of her loved ones. We are constantly shown ideas about the contemporary French society and how that reflects the character's behavior. "Red" is not only about a young woman who finds shelter in an older man's life, but it is also about chance, hope, and fate.<br /><br />Irene Jacob stars as Valentine Dussaut, who at first finds the old man (Jean-Louis Trintignant), whom we never find the name of, extremely self-centered and disgusting. Though through self reflective analysis, and her voyeuristic intentions, she learns that the judge would be the perfect man for her, if only he was 40 years younger. Irene lives across from another, younger judge, who highly resembles the old man. This is the "what if" that keeps circling in the movie. What if Irene were born 40 years ago? The old man would have been her perfect match. But what if the younger judge is actually her perfect match, since he so closely resembles the older one. Valentine doesn't know this, only we do, and Krzysztof Kieslowski subtly suggests this in almost every frame which Irene is in. We are constantly smacked in the face with his presence, as almost a suggestion of Irene's fate.<br /><br />I mention that the old man does not have a name for a reason. That reason is because it is very symbolic to the overall theme in the story. We are to compare the old judge to Auguste (Jean-Pierre Lorit), the younger judge, in more than one way. We learn that the old man once had someone he loved but she got away. In another scene, we see Auguste heartbroken as the love of his life gets away with another man. There are constant reminders of whether or not Valentine will ever meet this man. Even though they pass each other without noticing every single day. There is also the motif of the telephone, to Valentine it is a way of keeping sane and updating her life, to Auguste it is what leads to his heartbreak, and to the old man, it is the only thing he has left. These three elements serve to shadow the characters own psychology. It is a sort of statement about what they are and who they are.<br /><br />All three "Colors" films stand for a certain principle, most common in France. "Blue" stands for Liberty (the personal being), "White" stands for Equality (being accepted by more than one), and "Red" is Fraternity (to socialize, to learn). And although this final chapter is an obvious focus on the Fraternity principle, Kieslowski makes sure he brings in the other two as well, in order to connect all three stories. For example, we see the old man trying to reach out to Valentine and enlighten her with his spy equipment, which is a reflection of the Equality principle. We also see near the end that Valentine is doing some soul searching and that she's more concerned about herself than others (not picking up the phone when Michel calls), a clear example of Liberty. And with all three principles established, Kieslowski nicely connects all of the characters as well, in the final and most heartfelt scene.<br /><br />"Red" is about where you could have been if you were older or younger. It is about whether or not there is someone completely perfect for everyone, and whether or not one person can change your life. The final chapter in the most awe-inspiring trilogy ever made, this film breaks barriers in both directing and storytelling. It is not only about our modern life, but about where life could and should be in our modern time. And although the movie is more subtle than both "Blue" and "White", it boldly exclaims a statement of love and compassion.<br /><br />It's hard to imagine that "Red" was Kieslowski's last film, and that he died at such a young age. Nevertheless, the trilogy will always be his masterpiece and we will always remember him for his work that ranks right up with Bergman, Fellini, and Wenders as a truly remarkable director who's never been awarded with an Oscar. Kieslowski, you have been missed!