Title: Opera (1987) Directeur: Dario Argento Cast: Cristina Masillach, Ian Charleson, Urbano Barberini, Daria Nicolodi Review: De enige andere Argento-film die ik had gezien was Suspiria, en die viel me tegen met zijn stijl, kleuren en spookachtige verhaallijn. Vervolgens besloot ik voor Opera te gaan, omdat me was verteld dat het een van zijn beste was. Man, ik denk dat ik nu ga ontdekken wat uiteindelijk een van mijn favoriete horrorregisseurs zal worden.<br /><0x3E> Opera gaat over een jonge operazangeres die haar grote kans krijgt als de ster van een enge, moderne opera, die het opneemt tegen Mc Beth, door een auto wordt aangereden. Betty is de doublure, dus zij mag de rol spelen. Jammer voor haar.' Als een psychopaat achter haar aan die haar laat kijken naar de wrede moorden op haar vrienden en collega's.<br />Wauw, ik had goede dingen gehoord over deze film, maar ik was niet voorbereid op het niveau van grootsheid dat deze film me zou brengen. Ja, de film heeft zijn tekortkomingen waar ik het later over zal hebben. Maar voor het grootste deel was ik helemaal weg van de film.<br />Ten eerste is deze film niet zo vol kleuren als Suspiria. Ik had verwacht dat hij op dat gebied een beetje op Suspiria zou lijken, maar nee, tot mijn verbazing had hij zijn eigen uiterlijk en gevoel. De film is op de een of andere manier kleurloos. In bepaalde scènes (zoals de meesterlijke keuken/woonkamer-sequentie) waarin Argento het scherm vult met weelderig groen en blauw, heeft de film over het algemeen een grijzige, zwarte tint, en ik vond het mooi dat het zo'n eigen uitstraling had.<br />De echte sterren van deze show zijn de ongelooflijk goed georkestreerde doodsscènes. Wauw. Elke doodsscène was als een kunstwerk. Schoonheid in vernietiging. Dit zijn niet zomaar doodsscènes die je met een mes en een bijl te lijf gaat, deze sterfgevallen zijn zorgvuldig geconstrueerd om te choqueren en het meeste uit de situatie te halen. Ik heb van elke seconde genoten, er is meer dan genoeg bloed en chaos, maar met stijl. Maar ik ga ze niet verwennen.<br />En dan de richting. Man, er zitten een paar heel originele en prachtige opnamen bij. Ik vond het geweldig dat ze de camera zo inventief hebben gebruikt. Dacht je dat de Tarantino-opnamen in Kill Bill Vol. 1, waarin we zien dat de kogel uit de kamer van het pistool komt, origineel waren? Nou, dit is de film waaruit hij hem heeft gehaald! Ik geloof echt dat Tarantino sterk beïnvloed is door deze film en bepaalde scènes in Kill Bill Vol. 1. Tijdens de opnamen vertelde hij dat de hele scène met Beatrix in het ziekenhuis en Elle Driver die haar kwam vermoorden was beïnvloed door Italiaanse Giallos, en hier zijn mijn vrienden het bewijs daarvan. Hoe dan ook, afgezien van Tarantino's verwijzingen, heeft deze film een paar fantastische camera-opnamen, zoals die van de kraaien die door de menigte in het operagebouw vliegen... geweldig. En een van de belangrijkste redenen waarom Argentos een van mijn favorieten is geworden.<br />Het acteerwerk van het grootste deel van de cast was goed, maar verreweg het beste was Cristina Marsillach als de gekwelde jonge operazangeres Betty. De blik in haar ogen toen de moorden werden gepleegd was geweldig. De rest van de cast was een beetje houterig en stijfjes, maar niets wat je van je plezier in de film zou kunnen afhouden.<br />Er waren maar heel weinig dingen aan deze film die ik niet leuk vond. In sommige scènes werd alle logica uit het oog verloren. Vooral in de scènes waarin Betty's reacties te zien waren nadat ze de moorden had gezien. Ik heb het idee dat ze heel lang gewoon doorging met wat ze aan het doen was, zonder iemand iets over de hele zaak te vertellen. Zelfs niet aan de politie. Ik bedoel, als je iemand op brute wijze een geliefde voor je ogen ziet vermoorden... dan loop je niet zomaar weg van de plaats delict en ga je gewoon door met je leven. Iemand zou haar in verband hebben gebracht met de moorden. Misschien was ze zelf wel een verdachte geworden... maar nee. En het einde is een beetje een anticlimax. Je moet dit zien om het te begrijpen, maar het leek een beetje onnodig zoals de film eindigde, het voelde alsof hij eerder had kunnen eindigen. Het zou niet zo overbodig hebben gevoeld. Maar dat is het wel zo'n beetje, niet echt grote problemen voor mij eigenlijk, omdat ik van de rest van deze prachtige film genoot.<br />Ik moet nog een heleboel Argento-gebied door... maar ik verslind elke stap van de weg alsof ik een bord met de duurste kaviaar eet. Dit zijn echt goeie jongens. Ik beschouw zijn films als kunstwerken, en ik heb er maar twee van gezien! Ik kan niet wachten om de rest van zijn films te zien. Argento, je bent geweldig!<br />Rating: 41/2 van de 5.
Title: Opera (1987) Director: Dario Argento Cast: Cristina Masillach, Ian Charleson, Urbano Barberini, Daria Nicolodi Review: The only other Argento movie I had seen was Suspiria and that one blew me away with its style, colors and spooky story line. I next decided to go with Opera as I had been told it was one of his best. Man, I think I'm discovering what will ultimately be one of my favorite horror directors.<br /><br />Opera is about a young opera singer who gets her big break when the main star of a creepy modern opera take on Mc Beth gets hit by a car. Betty is the understudy so she gets to do the part herself. Too bad for her there's a psycho after her who makes her watch the brutal murders of her friends and co-workers.<br /><br />Wow, Id heard good things about this here flick, but I wasn't prepared for the level of greatness to which this film would take me. Yeah the movie has its shortcomings to which Ill get to later. But for the most part the movie blew me away.<br /><br />First off, this movie is not as filled with lots of colors as Suspiria. I was expecting it to be a bit like suspiria in that department, but no, to my surprise it had its own look and feel. The film is somehow devoid of color. It does have lots in colors in certain scenes (like the masterful kitchen/living room sequence) where Argento fills the screen with lush greens and blues, but for the most part the film has a grayish, black tone to it all through out and I liked that it had its own distinctive look.<br /><br />The real stars of this show are the incredibly well orchestrated death sequences. Wow. Every death scene was like a work of art. Beauty in destruction. These are not just your typical hack and slash death sequences, these deaths were carefully constructed to shock and get the most out of its situations. Loved every second of them, there's plenty of blood and mayhem here, but with style. Not gonna spoil em though.<br /><br />Then there's the direction. Man, there's some really original and beautiful shots on this one. I loved the inventive use of the camera on this one. You thought that Tarantinos shot in Kill Bill vol. 1 where we see the bullet coming out of the chamber of the gun was original? Well this is the movie he lifted it from! I honestly believe that Tarantino was heavily influenced by this specific movie with certain scenes in Kill Bill Vol. 1. Heck in the making of feature he mentions that the whole scene with Beatrix in the hospital and Elle Driver coming to kill her was influenced by Italian Giallos, and here my friends is the proof of that. Anyhows, Tarantino references aside, this movie has some amazing camera shots, like those scenes of the crows flying through the crowd in the opera house...great stuff. And a main reason why Argentos becoming one of my favorites.<br /><br />The acting from most of the cast was alright, but the best by far was Cristina Marsillach as the tortured young opera singer Betty. The looks in her eyes as the murders were being committed were great. The rest of the cast was a little wooden and stiff, but nothing that would deter your enjoyment of the film.<br /><br />There were very few things I didn't like about this movie. First off logic was thrown out the window in certain scenes. Specially those involving Bettys reactions after shes seen the murders. It seem to me that for the longest time, she just went on about her business, not telling anyone about the whole thing. Not even the police. I mean if you see someone brutally murder a loved one in front of your eyes...you don't just walk away from the murder scene and continue with your life. Someone would have connected her to the murders. She might have even become a suspect herself...but no. Also the ending is a bit anti climactic. You'll have to see this to understand, but it seemed a bit unnecessary the way the film ended, it felt like it could have ended earlier. It would not have felt so redundant. But thats about it, not real big problems for me really since I was enjoying the rest of this beautiful film.<br /><br />I've still got a lot of Argento territory to cover...but I'm devouring every step of the way like if I was eating a plate of the most expensive caviar. This guys really good. I think of his films as works of art, and I've only seen two of em! Cant wait to discover the rest of his films. Argento, you the man! <br /><br />Rating: 41/2 out of 5