Een van de mythes van het begin van de geluidsfilm is dat ze geen westerns konden maken omdat ze moeite hadden met het opnemen van geluid op locatie. In feite waren het de financiële beperkingen van de depressie die het genre tijdelijk de das omdeden, in elk geval in het budgetgebied van de 'A'. Maar in de periode 1929-1931, voordat de economische neergang echt inzette, bloeide de 'A'-western, met belangrijke voorbeelden als The Virginian, Billy the Kid en Cimarron. De Big Trail was misschien wel de grootste van allemaal, een gigantische opname van een pionierswestern in de stijl van een breedbeeldfilm met een passende grandeur. Dankzij een recente dvd-uitgave zien we nu de breedbeeldversie naast de fullscreenopname die gelijktijdig is gemaakt. De regisseur was Raoul Walsh, een man voor wie de geest van het avontuur schuilging in de weidse vergezichten, en dus in veel opzichten een perfecte keuze. Hij maakt veel gebruik van het bredere beeld om het adembenemende landschap van het Westen te laten zien. Typisch voor Walsh zijn een aantal opnamen in het begin, zoals die waarop een vrouw brandhout staat te hakken. Het grootste deel van het scherm wordt in beslag genomen door de wagens en andere rommel, maar in een hoek zien we de wildernis die zich uitnodigend voor ons uitstrekt. Als de wagens in beweging komen, wordt de open vlakte geleidelijk aan ons onthuld, terwijl de wagens wegtrekken als toneelgordijnen. Deze opnamen zijn niet zo effectief in de bioscoopversie, maar op het bredere doek was Walsh' gezichtsuitdrukking buitenshuis beter dan ooit.<br />Maar er zit een ongelukkige keerzijde aan. Als het op dialoogscènes aankomt, heeft Walsh de neiging om de acteurs midden in het beeld te plaatsen, alsof ze in een denkbeeldige bioscoopzaal staan. De extra breedte wordt net die ene millimeter extra. Dat lijkt in eerste instantie misschien logisch, omdat het betekent dat we qua lengte net zoveel van de acteurs zien als op een bioscoopdoek. Maar daardoor lijken de spelers klein en onbetekenend binnen het kader, terwijl alle achtergrondzaken het shot domineren en er veel achtergrondzaken zijn in het Grote Pad. Toen in de jaren vijftig breedbeeldformaten weer opdoken, zouden veel regisseurs dezelfde fout maken, voordat ze zich uiteindelijk realiseerden dat je acteurs in talkiescènes beter van bovenaf kunt filmen, zodat ze iets van hun lengte verliezen maar toch het hele scherm vullen.<br />Het is jammer, want _Het Grote Pad_ is een bijzonder uitgebalanceerde en goed geschreven poging. De subplots van romantiek en wraak zijn eenvoudig maar goed gedefinieerd en dreigen elkaar of het pioniersverhaal niet uit het evenwicht te brengen. Het had een groot, intiem epos kunnen zijn, maar het verliest dramatisch gewicht omdat we, telkens als personages met elkaar beginnen te praten, worden afgeleid door kuddes vee, voorttrekkende wagens of wat er verder ook maar elke vrije centimeter van het beeld vult. Toch is Walsh' gevoeligheid voor diep emotionele, romantische momenten nog steeds zichtbaar, en hij slaagt erin om de laatste scène effectief en gedenkwaardig te maken. Er zijn ook een paar leuke komedie-accenten, grotendeels met dank aan de 'komische Zweed' El Brendel.<br />Het Grote Pad is ook opvallend omdat het de eerste hoofdrol van John Wayne is. Hoewel Wayne ook een slachtoffer is van de verre opbouw in dialoogscènes, zien we in elk geval zijn sterke fysieke aanwezigheid en horen we zijn warme, maar assertieve vocale presentatie. Hij verraadt zijn gebrek aan ervaring, maar de potentie is er wel degelijk. Helaas werd die potentie toentertijd niet op grote schaal ingezien en hij bracht de rest van de tien jaar van zijn carrière door in B-films voordat hij eindelijk een ster werd. In deze film speelt ook Waynes vriend (en latere productieve karakteracteur) Ward Bond een rol. Hij wordt niet genoemd, maar je kunt hem in een aantal scènes herkennen, met name in de tachtig minuten durende scène waarin hij links van Tyrone Power staat.<br />De Big Trail is een glorieus epos dat zichzelf weet te overtreffen als drama. En het was deze overweldigende schaal die het western- (en breedbeeld)-tijdperk enige tijd in bed hield. En hoewel de jaren 40 en 50 tegenwoordig als de gouden eeuw van het Westen worden beschouwd, was het genre inmiddels veranderd, met verhalen over individuele avonturen en heldendaden in een gevestigd Westen dat niet beter of slechter was, maar een andere vorm had. De vroege filmperiode was het einde van een tijdperk waarin westerns werkelijk gigantisch konden zijn.
One of the myths of the early sound era is that they couldn't make Westerns because they had trouble recording sound on location. In fact, it was the financial restrictions of the depression that temporarily killed off the genre, at least in the "A" budget bracket. However, in the period 1929-1931, before the economic downturn had really kicked in, the "A" Western flourished, notable examples including The Virginian, Billy the Kid and Cimarron. The Big Trail was perhaps the biggest of them all  a gargantuan pioneer Western shot in an early widescreen process appropriately titled grandeur. Thanks to a recent DVD release we now get to see the widescreen version alongside the fullscreen that was shot simultaneously.<br /><br />The director was Raoul Walsh, a man for whom the spirit of adventure lay in vast outdoor vistas, and thus in many ways a perfect choice. He makes great use of the wider frame to show off the Western landscape at its most breathtaking. Very typical of Walsh are a number of shots towards the beginning, such as the one where a woman is chopping firewood. Most of the screen is tightly filled by the wagons and other clutter, but in one corner we see the wilderness stretching out invitingly. When the wagon train gets going, the open plain is gradually revealed to us, with wagons pulling away like stage curtains. These shots are not so effective in the fullscreen version, yet on the wider canvas Walsh's expression of the outdoors was never better.<br /><br />But there's an unfortunate flipside to this. When it comes to dialogue scenes, Walsh's tendency is to place the actors in the middle of the shot, as if they were in an imaginary fullscreen box. The extra width becomes just that  extra. It may seem logical at first, because it means that height-wise we see as much of the actors as we would in a fullscreen picture. However it makes the players look small and insignificant within the frame, while all the background business dominates the shot  and there is a lot of background business in the Big Trail. When widescreen formats re-emerged in the 1950s, many directors would make the same mistake, before eventually realising that in talkie scenes it is better to frame actors from around the chest up, losing some of their height but allowing them to fill the screen.<br /><br />It's a pity, because The Big Trail is a particularly well-balanced and finely scripted effort. The romance and revenge subplots are simple but well defined, and do not threaten to overbalance each other or the pioneer story. It could have been a great intimate epic, but it loses dramatic weight because every time characters start talking to each other we get distracted by herds of cattle, drifting wagons or whatever else is filling every spare inch of frame. Still, Walsh's sensitivity to deeply emotional romantic moments is still on display, and he manages to make the final scene effective and memorable. There are also some nice comedy touches, largely courtesy of "comical Swede" El Brendel.<br /><br />The Big Trail is also notable for being John Wayne's first lead role. While Wayne is another victim of the distant framing in dialogue scenes, we do at least see his strong physical presence and hear his warm but assertive vocal delivery. He betrays his lack of experience, but the potential is clearly there. Sadly that potential wasn't widely realised at the time and he spent the rest of the decade slumming it in B-pictures before he finally hit stardom. Also appearing in this picture is Wayne's buddy (and later prolific character actor) Ward Bond. He's not credited, but you can spot him in a number of scenes, most prominently around the 80-minute mark where he is stood to Tyrone Power's left.<br /><br />The Big Trail is a glorious epic that manages to defeat itself as a drama. And it was this stupendous scale that would put the Western (and widescreen) to bed for some time. And although the 40s and 50s are now regarded as the golden age of the Western, it was by then a changed genre, with stories of individual adventure and heroism in an established West  no better or worse, but of a different form. The early talkie period was the end of an era in which Westerns could be truly gigantic.