'Vlees' is moeilijk te beschrijven met een goede samenvatting, want, nou ja, er is eigenlijk geen plot. De film toont zo'n beetje de dag in het leven van een ritselaar die Joe heet (Joe Dallesandro, die in de ondergewaardeerde Louis Malle-film 'Black Moon' speelt) terwijl hij zijn rondes maakt, slaapt en rondloopt om geld te verdienen om de abortus van de minnaar van zijn vrouw te betalen.<br />Niet veel, en aangezien de film een behoorlijk lange negenentachtig minuten duurt, zou je denken dat 'Vlees' een langzaam bewegend en saai uur zou zijn. Dat denk je verkeerd. De film bestaat uit improvisaties, geen scenario, en de invalshoeken van de film zijn ook vrij direct, maar onder elk kader schuilt een soort waarheid die de film zijn waanzinnig vermakelijke levendigheid geeft. Alles is logisch en dient een doel in wat er op deze ene dag met Joe gebeurt. Hij ontmoet een vaste klant die duidelijk liegt als hij zegt dat hij Joe weer wil zien, een fotograaf die zo veel praat dat Joe er doodziek van wordt, twee travestieten die uit roddelbladen voorlezen terwijl Joe het hoofd krijgt van een verslaafde met een muizige stem die later mompelt dat ze een borstverkleining wil, een oude vriend van Joe die hem verhalen over verkrachtingen door mannen voorleest, en dan een laatste scène met zijn vrouw en haar minnaar die griezelig genoeg de scène aan het begin van de film (een van de beste openingsscènes van een film die ik in lange tijd heb gezien) herhaalt en volledig vertelt waar de film in zijn algemeenheid filosofisch over is.<br /> Het is verbluffend hoe de boodschappen en stijl van de film bijna tijdloos aanvoelen, ook al is hij gesitueerd in het New York van de jaren zestig, in de echte tijd, op de echte plaats, en wordt hij gefilmd als een voor de hand liggende, onafhankelijke film uit dat tijdperk. Het is zeker geen film die vandaag de dag gemaakt zou kunnen worden, wat bijdraagt aan zijn verrukkelijke mystiek.<br />Uitgeput door onverwachte sprongsprongen; en bij gebrek aan een score om de beelden aan te vullen, is 'Flesh' ongeveer zo rauw, korrelig als een film over mannelijke prostitutie in de jaren zestig maar kan zijn.
"Flesh" is hard to describe with a solid summary because, well, there basically isn't a plot. The film pretty much just shows the day in the life of a hustler named Joe (Joe Dallesandro, who is in the underrated Louis Malle picture "Black Moon") as he makes his rounds, sleeping and modeling around to cash in the bucks to pay for his wife's lover's abortion.<br /><br />Not much, and since the film is quite a lengthy eighty-nine minutes, you would think that "Flesh" would be a slow-moving and boring hour and a half. You think wrong. The film is made up of improv, no screenplay and the angles of the film are pretty on-the-spot as well, yet there is some kind of truth beneath every frame that gives the film its dementedly entertaining vibrancy. Everything makes sense and serves purpose in what happens to Joe in this one day. He meets a regular john that is obviously lying when saying he wants to see Joe again, a photographer who talks so much that it bores Joe to tears, two drag queens who read out of tabloid magazines as Joe receives head from a mousy-voiced addict who mumbles on later about how she wants to get a breast lift, an old friend of Joe who reads male-on-male rape stories to him, and then a final scene with his wife and her lover that eerily echoes the scene at the start of the film (one of the best openings to a film I have seen in quite some time)  and tells completely what the film is overall philosophically about.<br /><br />It's astounding how the film's messages and styles feel almost timeless, even though it's set in 1960s New York City, in real time, in real place, and is filmed like an obvious independent flick from that era. It's certainly not a film that could be made today, which adds on to its delicious mystique.<br /><br />Fueled by unexpected jump cuts; and absent of a score to advance its images  "Flesh" is about as raw, gritty as a film about male prostitution in the 60s can get.