<br /><br />SPOILERS IN DEZE REVIEW<br /><br />De _Long Kiss Goodnight_ is het zoveelste voorbeeld van een veel voorkomende aandoening in veel moderne films; het begint met een heel interessant concept <0xE2><0x80><0x93> een getrainde huurmoordenaar wiens geheugen werd gewist hervindt haar bewustzijn <0xE2><0x80><0x93> en de eerste opzet is onderhoudend, maar dan lijkt het erop dat de schrijvers niet goed weten waar ze nu heen moeten, en het hele verhaal loopt dood op steeds verwarrender en/of zinloze paden, met achterlating van de teleurstellende smaak van iets wat goed was maar beloofde een stuk beter te worden. De slechteriken zijn opmerkelijk onopvallend, en zelfs Jackson's' Zijn komische bijrol lijkt meer op iets uit zijn pre-Pulp Fiction-tijd; het lijkt erop dat Harlin, net als in Cutthroat Island, alles in het werk heeft gesteld om te voorkomen dat iemand zijn toenmalige vrouw zou overtreffen. Haar personage is verreweg de beste van de film en dat feit maakt het alleen maar erger dat ze er niets beters mee konden doen.<br />Maar er is nog steeds iets aan deze film wat hem voor mij onderscheidt van de doorsnee-hollywoodacteur en hem boven het gemiddelde plaatst, al is het maar net. Het is iets heel subtiels waar ik niet precies de vinger op kan leggen; het is...' Het is een verontrustend, koud, duister, zelfs ziekelijk gevoel, een nachtmerrieachtig en onwezenlijk gevoel, een decadente sfeer, een gemeen trekje dat op verschillende manieren de kop opsteekt. Het zit in de donkerrode fotografie en de bijna permanente nacht waarin de personages leven, het zit in Samantha's dromen voor de spiegel, het zit in haar boosaardige ogen en haar glimlach wanneer ze op het punt staat een man te doden of wanneer ze verkondigt dat ze ervan zal genieten om haar aartsvijand te zien sterven terwijl haar dochter toeluistert, het zit in Mitch' comeback achter het stuur van een auto terwijl hij zoveel bloed uit zijn mond spuit dat hij nauwelijks kan praten... Ik weet het niet, het is een sfeer, iets wat ik kan voelen.' Ik weet het niet precies, maar ik krijg er de rillingen van (een beetje) en dat maakt deze film vreemd genoeg nog steeds intrigerend voor me.
<br /><br />SPOILERS IN THIS REVIEW<br /><br />The Long Kiss Goodnight is yet another prime example of a common affliction of many modern films; it starts off on a very interesting concept - a trained assassin whose memory was erased regains consciousness of herself - and the initial setup is engaging but then it seems the writers don't know very well where to go next and the whole thing trails off down increasingly confusing and/or inane paths, leaving the disappointing taste of something that was OK but promised to be a lot better. The baddies are remarkably unremarkable, and even Jackson's comic sidekick turn seems more like something from his pre-Pulp Fiction days; it looks like Harlin, as in Cutthroat Island, made every effort so that no-one would upstage his then wife. Her character is by far the best of the film and this fact only makes you feel even more frustrated that they weren't able to do something better with it.<br /><br />However, there is still something about this film which for me sets it apart from the run-of-the-mill hollywood actioner and places it above average, if only just. It is something very subtle I can't quite put my finger on; it's a disturbing, cold, dark, even sickly edge, a nightmarish and unreal feel, a decadent air, a mean streak, which keeps cropping up in various ways. It's in the dark reddish photography and almost permanent night the characters dwell in, it's in Samantha's dreams in front of the mirror, it's in her vicious eyes and smile whenever she's about to kill a man or when she announces how she will enjoy watching her nemesis die with her daughter listening, it's in Mitch's comeback at the wheel of a car while he is spurting so much blood from his mouth he can hardly speak... I don't know, it's an atmosphere, something I can't define but which gives me the creeps (a bit) and which makes this film still oddly intriguing for me.