Fame werd een jaar voor mijn geboorte in de Verenigde Staten uitgebracht; ik was te jong om me de oorspronkelijke versie van Fame te herinneren <0xE2><0x80><0x93> en toch hoorde en las ik er talloze dingen over. Zoals het feit dat er een tv-serie van werd gemaakt en dat de soundtrack werd gedirigeerd door de hit van Irene Cara, Giogio Moroder, 'Fame'.<br />Fame was aantoonbaar de eerste van zijn soort die de wereld van de uitvoerende kunsten in de vorm van een speelfilm uitbeeldde en presenteerde. De levens, de strijd, de hindernissen die de studenten en sommige leraren moesten nemen, werden onder de ogen van de kijkers gefilmd. De optredens waren geweldig, maar er was één optreden dat me het meest opviel, en dat was dat van Gene Anthony Ray, die de rol van de lastpost speelde maar Leroy toch een kans gaf. Woedend, gefrustreerd en aanvankelijk onbeschoft werd zijn personage later minder boos en gefrustreerd en meer betrokken bij zijn studie <0xE2><0x80><0x93> niet alleen door de praktische kant van het optreden, maar ook door de theorie. Irene Cara was goed als Coco <0xE2><0x80><0x93> de scène waarin ze haar blouse uittrok terwijl een perverse regisseur haar filmde was nogal ongemakkelijk om te zien <0xE2><0x80><0x93> en Paul McCrane voor zijn verbazingwekkende vertolking van een kwetsbare maar gesloten homoseksueel die het leven probeert aan te kunnen en die zich in New York inschrijft op een kunstacademie nadat hij uit het leger is geschopt omdat hij tegen hen heeft gezegd dat hij homo is. Ralph gespeeld door Barry Miller was interessant, maar soms werkte zijn personage op mijn zenuwen.<br />De choreografie was uitstekend, er waren een paar goede dansnummers bij en de 'warme lunch'-scène in de kantine was de moeite waard om naar te kijken. De enige ster die er op de lange termijn echt van zou profiteren, was en is Debbie Allen <0xE2><0x80><0x93> ze werd later producer, regisseur en ster <0xE2><0x80><0x93> hoewel ze voornamelijk achter de schermen werkte in programma's als Everybody Hates Chris en The Fresh Prince of Bel Air. Paul McCrane speelde later samen met Peter Weller in de film Robocop, waarin hij een schurk speelde en E.R. de veroordelende, irritante dokter Romano. De Britse regisseur Alan Parker heeft dit heel goed gefilmd <0xE2><0x80><0x93> hij liet de artiesten tevreden dansen, acteren en zingen, zonder zich met hun stijl te willen bemoeien of hun stijl te willen beïnvloeden.<br />Gedurende de film zien we de verschillende scènes die de leerlingen in hun 4 jaar meemaken <0xE2><0x80><0x93> van hun auditie tot het eerste jaar, helemaal tot aan hun diploma-uitreiking op de High School for the Arts in New York.<br />Fame is een van die films die gericht zijn op een bepaald publiek dat niet noodzakelijkerwijs de algemene filmliefhebbersgemeenschap is <0xE2><0x80><0x93> het is beslist NIET voor iedereen. Ikzelf vond het leuk omdat ik belangstelling heb voor de kunst <0xE2><0x80><0x93> niet in de zin dat ik een artiest ben, want dat ben ik niet <0xE2><0x80><0x93> maar omdat ik vind dat creativiteit en artistieke expressie kunnen worden gestimuleerd door hard werken, toewijding en passie voor wat je met je talenten doet. Dus als je danser, acteur of gewoon creatief bent, ben je misschien wel geïnteresseerd in een film als deze <0xE2><0x80><0x93> maar of de gebeurtenissen in _Fame_ ook maar enigszins lijken op wat het in het echte leven op een school voor uitvoerende kunsten is, is een heel ander verhaal.<br />De remake van deze film uit 2009 is onlangs uitgebracht, en eerlijk gezegd valt hij daarbij vergeleken in het niet. En wat de oorspronkelijke _Fame_ betreft, bijna 30 jaar later, hoewel het een beetje gedateerd is, is het nog steeds een geweldige film.<br />Het is geen regelrechte klassieker maar wel een cultklassieker uit de jaren tachtig, in de lijn van andere danshitfilms uit de jaren tachtig, zoals _Fliploose_ en _Flashdance,_ _Fame_ slaat de spijker op zijn kop. Is het niet toevallig dat al die dansfilms beginnen met de letter 'F'?<br />Deze ruige, ontroerende en intrigerende film is een horloge waard.
Fame was released in the U.S. a year before I was born; I was too young to ever remember the original version of Fame- and yet I heard and read numerous things about it. Such as the fact that it spawned a TV series and that its soundtrack was led by the Irene Cara, Giogio Moroder hit, 'Fame'.<br /><br />Fame was arguably the first of its kind to portray and showcase the world of performing arts in the form of a feature length film. The lives, the struggles, the hurdles the students and some of the teachers undergo themselves were under the eye of the viewers.<br /><br />The performances were great, yet one which caught my eye in particular was Gene Anthony Ray, who played the troublesome yet promising Leroy. Angry, frustrated and at first rude, his character later became less angry and frustrated and more committed to his studies- not just with the practical in the performing but in the theoretical too. Irene Cara was good as Coco- the scene with her taking her blouse off while some pervy director was filming her was rather discomforting to watch-, as well as Paul McCrane for his amazing portrayal of a vulnerable but closeted homosexual trying to cope with life and enrolling on a performing arts school in New York, after he had been kicked out of the military when he told them he was gay. Ralph played by Barry Miller was interesting but at times, his character did grate on my nerves.<br /><br />The choreography was excellent, there were some good dance numbers involved and the 'hot lunch' scene in the cafeteria was worth watching. Another scene that was great was when the 'Fame' song was played and all the kids started rushing out into the streets of New York and danced wildly and without a care in the world. It was a street jam like no other.<br /><br />The only star to ever truly benefit from this in the long run was and is Debbie Allen- she later became a producer, director and star- though she mostly worked behind the scenes on shows such as Everybody Hates Chris and The Fresh Prince of Bel Air. Paul McCrane later went on to star alongside Peter Weller in the movie, 'Robocop', where he played a villain and E.R. as the judgemental, obnoxious Doctor Romano.<br /><br />British director Alan Parker shot this really well- he allowed the performers to dance, act, sing to their hearts content without wanting to interfere with and affect their styles.<br /><br />Throughout the duration of the movie, we see the various stages the students encounter during their 4 years- from their auditions to freshman year, all the way up to graduation in New York's High School For The Arts.<br /><br />Fame is one of those movies which caters for or is aimed at a particular audience that isn't necessarily the general mainstream movie loving community- it is definitely NOT for everyone.<br /><br />I for one enjoyed it because I have an interest in the arts- not technically in terms of being a performer because I am not one but as someone who appreciates that creativity and artistic expression can be channelled through hard work, commitment and passion towards what one does with their talents. Therefore, if you are an aspiring dancer, actor- or just someone who is creative, you might be interested in a movie such as this- though whether the events in Fame are anything like what it is in a performing arts college/school in real life, then that is a completely different matter altogether.<br /><br />The 2009 remake of this movie was released recently and frankly, it virtually pales by comparison. <br /><br />As for the original Fame, almost 30 years on though yes it is a bit dated but it is still a great movie, nonetheless.<br /><br />It's not an outright classic but as a 80s cult classic, in line with other 80s dance hit movies, such as Footloose and Flashdance, Fame hits the spot. Isn't it a coincidence that all those dance movies begin with the letter 'F'? <br /><br />Gritty, moving and intriguing, this one is worth a watch.