Dit is een oude donkere-huisfilm. Een jong stel sluipt rond in een vreemd landhuis waarvan wordt gezegd dat het door Satan wordt gerund, waar ze de een na de ander van een slecht bij elkaar passende ploeg tegen het lijf lopen: een dame in nood, een aap, een aapmens, een lilliputter, verschillende vreemd uitziende mensen en (om de een of andere reden) twee Chinezen. Ze komen terecht in een troonzaal waar de held een soort 'Price Is Right'-wedstrijd moet spelen waarbij hij zeven treden op moet klimmen met zeven verlichte voetafdrukken; vandaar de titel. Naar mijn smaak is het te veel van hetzelfde. Het rondsluipen door de gangen van het huis is een tijdje amusant, maar wordt dan eentonig. Vergeleken met Harold Lloyd of Buster Keaton of Laurel and Hardy die in twee delen hetzelfde doen, is het niet echt grappig. Het is ook niet angstaanjagend, en dat was blijkbaar ook niet de bedoeling: het huishouden is te absurd. De meeste films in dit genre balanceren de komedie op het randje van een echte dreiging, en meestal ook op het randje van twee <0xE2><0x80><0x93> het ene waarvan de personages geloven dat het echt is, en het andere waarvoor het een dekmantel is. Hier kan de dekmantel niet serieus worden genomen, en hetzelfde geldt voor de dekmantel. Er komen een paar momenten van lol uit de mix, maar het is nogal zwaarmoedige lol. De roman waarop de film was gebaseerd, was een rechttoe rechtaan thriller, en ik denk dat hij beter rechttoe rechtaan had kunnen spelen <0xE2><0x80><0x93> en dat zou nog steeds kunnen.
This is an old-dark-house movie. A young couple creep around a weird mansion said to be run by Satan, where they run from and into one after another of an ill-assorted crew: a lady in distress, an ape, an ape-man, a midget, various odd-looking people, and (for some reason) two Chinese. They end up in a throne room where the hero is required to play a "Price Is Right" sort of contest involving a climb up seven steps with seven illuminated footprints; hence the title. For my taste it's too much of the same thing. The creeping around fun-house corridors is amusing for a while, then becomes repetitive. By comparison with Harold Lloyd or Buster Keaton or Laurel and Hardy doing the same bit in two reels, it isn't truly funny. It's not frightening either, and apparently wasn't intended to be: the household is too absurd. Most films in this genre balance the comedy with a genuine threat, and usually two--one that the characters are led to believe is real, and another for which it's a cover. Here the cover isn't to be taken seriously, and neither is what covered. A few moments of fun emerge from the mix, but it's rather heavy fun. The novel on which the film was based was a straight thriller and I think could have been played straight to better effect--and still could be.