Leonard Rossiter en Frances de la Tour hebben deze film gemaakt, niet zonder moeite, want het script is kennelijk haastig in elkaar geflanst aan de hand van oude afleveringen. Toen de film uitkwam, moet dat een grote teleurstelling zijn geweest, want hij is ook nog eens gefinancierd met een buskaartje. Pogingen om hem het huis uit te krijgen <0xE2><0x80><0x93> wat een onherkenbaar, akelig karwei is <0xE2><0x80><0x93> met een picknick, fantasiescènes, rugby en een bokswedstrijd in de plaatselijke sportzaal werken gewoon niet. De meeste van die pogingen zijn niet meer dan lichtvoetige decors voor een eenzame, niet bepaald goede grap. De wisselwerking tussen Rossiter en De la Tour (en ieder ander die bij hem is) is echter voor het grootste deel hilarisch; ze slagen er zelfs in een sodawaterknevel te laten werken, maar je kunt zien hoe moeilijk het is om een letterlijk ongeïnspireerd script dat halverwege van plot verandert, te recyclen. Don Warrington heeft heel weinig te doen, behalve 'zwart' zijn, en door de willekeurige hacks van het script verandert Christopher Strauli minstens twee keer van karakter. En uiteindelijk, zoals hij vaak deed in de tv-serie (hoewel je je dat misschien niet meer kunt herinneren <0xE2><0x80><0x93> hij las de scripts), laat Eric Chappell je in de steek met een 'de tijd is om'-einde. Waren ze zo cynisch, of gewoon te wanhopig om in de filmwereld te werken? Rossiter en de la Tour zijn altijd grappig, maar als film is het een vreselijk nascript van een tv-serie die we ons nog goed herinneren.
Leonard Rossiter and Frances de la Tour carry this film, not without a struggle, as the script was obviously hurriedly cobbled together out of old episodes. When it came out, this must have been a real disappointment as it's also done on a bus ticket budget. Attempts to move it out of the house - which is jarringly unrecognisable, a bad job all round there - with a picnic, fantasy sequences, rugby and a boxing match in the local gym simply don't work. Most of these are just character-light setups for a solitary not-particularly good gag. That said, the interplay of Rossiter and de la Tour (and anybody else with him) is mostly hilarious; they even manage to make a soda syphon gag work, but you can see the struggle with recycling a literally uninspired script that changes plot half way through. Don Warrington has very little to do except 'be black', and due to the random script hacks Christopher Strauli changes character at least twice. And in the end, as he often did in the TV series (though you might not remember - read the scripts), Eric Chappell lets you down with a 'time's up' ending. Were they that cynical, or just too desperate to be in the film business? Rossiter and de la Tour are always funny but as a film, it's a terrible postscript to a fondly remembered TV series. RIP.