De melancholie van Haruhi Suzumiya is een anime die een diepe indruk op me heeft gemaakt. Deels vanwege de personages, van wie er veel in fantasy/science-fiction stereotypen vervallen, maar het feit dat ik die stereotypen in de nogal alledaagse omgeving van de middelbare school kon plaatsen, was een verwisseling die ik op prijs stelde. En dan is er nog het enigszins gestoorde personage dat de hoofdpersoon is: een koppig, bijna amoreel meisje met belachelijk veel talent en een geheim waarvan ze zich niet bewust is.<br />De opzet voor de serie is een beetje een gedachtetrip. In wezen is Suzumiya, zonder dat ze het zelf weet, een soort supermachtig wezen, in staat tot godachtige prestaties op het gebied van schepping en vernietiging, zoals ze naar haar eigen willekeur de werkelijkheid kan vernietigen en herbouwen. Onze verteller en hoofdpersoon is Kyon, een middelbare scholier wiens sympathie en nieuwsgierigheid naar Haruhi ertoe leiden dat ze hem tegen zijn wil meesleept naar een club waar ze haar leven begint te verknallen, omdat ze genoeg heeft van het normale leven. Op zoek naar avontuur eist ze drie ongewonere leden op, elk met een geheim, en uiteindelijk worden ze allemaal meegesleept in haar krankzinnige plannen.<br /><0x3E> Er is in het begin wat krankzinnige, maar plezierige filosofische overweging als we discussiëren of de wereld alleen maar de schepping van Haruhi is, als ze genoeg krijgt van het oude leven, en of onze personages bestaan om haar te dienen of haar te dienen om te blijven bestaan, of dat ze ook zonder haar zouden kunnen bestaan. Het is een beetje een raadsel, maar toch een leuk raadsel. Hoewel er in de serie af en toe sf-/fantasies voorkomen, denk ik dat de vreugde van de serie ligt in hoe normaal alles is, terwijl de spanning blijft bestaan in de wetenschap dat Haruhi, als de dingen te saai zijn, de wereld kan vernietigen in de hoop die interessanter te maken.<br />De kunst is zuiver en in overeenstemming met wat ik ben gaan verwachten van de anime die meestal naar de Verenigde Staten wordt geïmporteerd; ik hou van de karakters en hoewel er niet veel actie in de serie zit, denk ik dat het zo beter zit. De serie wordt verteld vanuit de gedachten van Kyon en die heeft hij niet.' 'Hij speelt niet de alwetende verteller, maar geeft alleen commentaar op wat hij weet en wat hij voelt. Hij heeft een heleboel aan zijn hoofd, maar hij spreekt eigenlijk niet veel, dus het is goed dat we het te horen krijgen.'<br />De stem die in de Engelse dub speelt is acceptabel, maar ik geef de voorkeur aan de Japanse versie. Er zijn een paar vreemde aspecten aan de serie, waarvan sommige zowel parodieren als amuseren, wat ik amusant vond. Voor het eerste seizoen moet ik toegeven dat er een gebrek aan afsluiting is, aangezien de serie niet echt een langere verhaallijn heeft, maar de dingen kennelijk een voor een opneemt, dus dat is het.' Het is een gemakkelijke serie om op te pakken en op te schrijven, hoewel ik denk dat het vanwege de nogal onderhoudende eigenschappen nog steeds moeilijk is om op te schrijven. Het is ook gebaseerd op een serie lichte romans en de auteur was rechtstreeks betrokken bij het schrijven van de serie.<br />Ook al is het gebaseerd op de romans, toch zou ik willen dat de bovenstaande serie meer verhaallijnen had, maar ik vind het heerlijk om te zien hoe deze personages zich natuurlijk ontwikkelen en hoe goed de serie de rustige momenten en de gekkere momenten kan uitbeelden. Het was een hele traktatie om Haruhi te zien opgroeien en om de relaties tussen de SOS-brigade (Haruhi's club) te zien groeien.<br />'Het is geweldig.' Het is niet voor iedereen, vanwege de verwarrende premisse en 'buitengewone wezens in een wereldse omgeving'. Het zal waarschijnlijk geen fanboys verzadigen die van actie/sciencefiction/fantasie houden en misschien een beetje te veel van slag zijn voor de meer op relaties gerichte dramaliefhebbers, maar voor degenen die bereid zijn iets anders te proberen, of die net als deze vreemd grillige serie willen kijken, denk ik dat _The Melancholy of Haruhi Suzumiya_ een verfrissende unieke en aangename serie is. Meer alstublieft.
The Melancholy of Haruhi Suzumiya is an anime that left quite the impression on me. Partially for the characters, many of whom fall into anime fantasy/sci-fi stereotypes, but placing these stereotypes in the rather mundane setting of high school is a twist that I appreciated. Then there's the somewhat insane titular character who is something else: a headstrong, almost amoral, girl with ridiculous amounts of talent and a secret that she's not aware of.<br /><br />The set-up for the series is a bit of a mind-trip. Essentially Suzumiya, unbeknown to herself, is a sort of super-powerful being, capable of god-like feats of creation and destruction, as she can destroy and rebuild reality to her whim. Our narrator and primary character is Kyon, a high schooler whose sympathy/curiosity for Haruhi appears to cause her to drag him, against his will, into a club she's starting to spice up her life, because she's bored with the normal life. Searching for adventure, she claims three more unusual members, each with secrets and they all end up being dragged into her crazy schemes.<br /><br />There is a bit of crazy, but enjoyable, philosophic consideration early on as we debate whether the world is merely Haruhi's creation as she gets bored of the old one and whether our characters exist to serve her or serve her to continue to exist or whether they could exist without her. It's a bit of a conundrum, but an enjoyable one all the same. While sci-fi/fantasy scenarios do occasionally occur in the series, I think the joy of the series lies in how normal things are, while there remains this tension in knowing that if things are too boring, Haruhi might destroy the world in hopes of making it more interesting.<br /><br />The art is clean and in line with what I've come to expect from the anime that typically gets imported to the US; I like the character designs and while there isn't a whole lot of action in the series, I think it sits better that way. The series is narrated from the mind of Kyon and he doesn't play an omniscient narrator but only comments on what he knows and what he feels. He's has a lot going on in his head, but he doesn't actually speak a whole lot so it's good that we get to hear it.<br /><br />The voice acting in the English dub is acceptable enough, but I prefer the Japanese acting over it. There are some stranger aspects to the series, some of which both parodies and traffics in fanboy-ism, which I found amusing. For the first season, I have to admit that there's a lack of closure, as the series doesn't really have an larger story arc, but seems to take things one at a time, so it's an easy series to pick up and put down, although I think that because of its rather entertaining qualities, it's still quite hard to put down. It's also based on a series of light novels and the author was directly involved in the writing of the series.<br /><br />Even though it's based on the novels, I still wish that the over series had stronger story arcs, but I love how naturally we get to watch these characters develop and how well the series can play out the quiet moments as well as the crazier ones. Seeing Haruhi grow herself was quite a treat as well as watching the relationships develop between the SOS Brigade (Haruhi's club).<br /><br />It's not for everyone, due to its mind-twisting premise and "extra-ordinary beings in a mundane world" setting. It probably won't sate fanboys who are into action/sci-fi/fantasy and might be a little too off-kilter for the more relationship-oriented drama lovers, but for those willing to try out something a little different, or that like strangely quirky series like this, I think The Melancholy of Haruhi Suzumiya is a rather refreshingly unique and enjoyable series. More please. 9/10.