Navy Seals is een onwetende, racistische en zelfgenoegzame film die het conflict in het Midden-Oosten achteloos gebruikt als achtergrond voor een actiefilm die is gemaakt voor een comfortabel beschermd Amerikaans Midden-Westen-publiek. Het conflict wordt, net als alle andere betrokkenen, gewoon als kanonnenvoer gebruikt om de fotogenieke jonge Amerikanen te verheerlijken die trots Arabieren doden voor de 'vrijheid'. Maar wat nog erger is, is dat de actiescènes in de film slordig worden aangepakt en niet opwindend zijn, waardoor Navy Seals niet eens kan werken als een hersenloos schietfestijn. De personages worden verheerlijkt door de Libanese inboorlingen als kanonnenvoer te gebruiken. Ze slachten deze mensen zonder onderscheid te maken af met een houding die geen gevolgen heeft. Er is zelfs de smakeloze moord op een jonge Libanese jongen die door Hawkins wordt neergeschoten; Hawkins lacht om zijn taalgebruik voordat hij hem neerschiet en maakt nog een geestige opmerking. Dit zou niet alleen smakeloos moeten zijn, maar ook onaanvaardbaar. De extreme (hoewel voorspelbare) pro-Amerikaanse houding van de film is ook weerzinwekkend. Dit is te zien als de Libanees-Amerikaanse journaliste Hawkins vertelt dat terroristen niet aan het praten te krijgen zijn omdat het 'gelovige fanatici' zijn. Hawkins reageert dan met: 'Ja, en wij zijn de Navy seal's!' De implicatie is duidelijk dat fanatici betekenisloos zijn vergeleken met de Amerikaanse militaire macht. Bovendien, zelfs nadat deze journaliste is beledigd...' Het script eist van haar dat ze deze walgelijke schurk niet kan weerstaan en uiteindelijk gaat ze nog steeds met hem naar bed <0xE2><0x80><0x93> omdat hij een All-American Navy Seal is. Hierdoor wordt het personage van de journalist marginaliseert door haar onderworpen te maken aan de'superieure' pro-Amerikaanse houding van Hawkins, ondanks zijn beledigende gedrag ten opzichte van haar. Afgezien van de ethiek heeft deze verdraaiing van de plot ook weinig geloofwaardigheid als drama.<br />Het scenario is ook amateuristisch. De meeste scènes zijn eenvoudigweg aan elkaar geknoopt zonder enige gedachte aan stemming, plot of karakterontwikkeling. De'muziekvideo'-scène op de golfbaan is bijvoorbeeld alleen maar slordig gecensureerd snoepgoed. En de twee scènes waarin Charlie Sheen de roekeloze held speelt, zijn ook zinloos. Op de ene springt hij van een brug af als hij in een rijdende auto zit, alleen maar om zijn maten te laten zien hoe stoer hij is, en op de andere jaagt hij een sleepwagen op een crossmotor achterna en rijdt hij met zijn auto van de brug af. Geen van beide scènes heeft een tweede anticlimax, ze zijn allebei hoogst onwaarschijnlijk, en geen van beide heeft enige invloed op de plot als geheel. Ze zijn gewoon snoepjes, ontworpen als een voertuig om Hawkins goedkope, geheel Amerikaanse heldhaftigheid tentoon te spreiden, en ze zijn een armzalige vervanging voor karakterontwikkeling. De meeste andere scènes waarin de plot wordt ontwikkeld, zijn ook slecht gefilmd en slecht geënsceneerd <0xE2><0x80><0x93> deze aandoening beïnvloedt in feite de hele film. Afgezien van de Afro-Amerikaanse Navy Seal en zijn vrouw, en de personages van Michael Biehn en Charlie Sheen, lijkt het publiek alle andere leden van het team niet te kennen, zodat wanneer de klimatologische scènes zich afspelen, er niemand lijkt te zijn om zich in te verdiepen en niemands dood te betreuren.<br />In zo'n film kunnen de actiescènes de productie mogelijk redden. Maar hier doen ze dat niet. Ze zijn slecht gefocust, slecht belicht en tonen slecht uitgevoerde stunts. Ze zijn zelfs zo slecht gefocust dat ze bijna onsamenhangend zijn voor de kijker, wat niet alleen tot gevolg heeft dat de scènes onbegrijpelijk moeilijk te volgen zijn, maar ook dat er totaal geen angst en spanning is. Slechte belichting draagt alleen maar bij aan hun onmacht. De explosies zien er onecht uit, de schotwonden zijn niet overtuigend en een van de gewaagder stunts, waarbij een Mercedes over een tank heen rijdt, lijkt precies op een stunt die op een achterafterrein is geënsceneerd en dan slecht is geacteerd.<br />Het einde van Navy Seals zet de kijkers stevig op het verkeerde been. Eerst is er de verplichte slow-motionscène waarin Sheen met Biehn op zijn rug wegrent voor de grote explosie die hem had moeten doden. Dit was duidelijk de scène die als de ster van de trailers van de film had moeten fungeren. Dan is er het einde zelf, wanneer de overgebleven leden van de Navy Seals, gewond en in de oceaan drijvend, door een onderzeeër worden gered. Deze onderzeeboot was eigenlijk al veel eerder naar huis teruggekeerd, maar was natuurlijk op miraculeuze wijze net op tijd teruggekeerd. Als klap op de vuurpijl, ondanks de gewelddadige en stressvolle beproeving van de Zeehonden en ondanks het feit dat een groot aantal van hun collega's zojuist was gedood en een aantal nog steeds hevig bloedde, slaagden ze er allemaal in hartelijk te lachen en Amerika luidruchtig te zegenen. Voorspelbaar? Je kunt je voorstellen hoe dit afloopt als je naar de openingsbeelden kijkt.<br />Deze film gebruikt het conflict in het Midden-Oosten toegeeflijk als voertuig voor de macho All-American neigingen van de fotogenieke jonge hoofdrolspelers. Arabieren worden neerbuigend en afwijzend behandeld, en hun slachting in de film wordt gebruikt als draaipunt om het gebruik van Amerikaanse militaire macht te verheerlijken tegen een'mindere' minderheidsgroepering in een resultaatloze omgeving. De gebeurtenissen van 2001 hebben erop gewezen dat een dergelijke zelfvoldane en overmoedige trivialiteit van de conflicten van dergelijke minderheidsgroepen zeker geen resultaatloze vrije tijd is. Het Midden-Oosten kan niet langer worden afgeschreven als een hol vol voddenhoofden die elkaar aftuigen (om hier Charlie Sheen te citeren); het is nu een plek waar betrokkenheid tot ernstige gevolgen kan leiden. Vandaag de dag worden we eraan herinnerd dat de gevolgen van dergelijke arrogantie zich heel dicht bij huis kunnen manifesteren. Daarom ziet Navy Seals er tegenwoordig op zijn minst dwaas uit; maar dit is om vriendelijk te zijn. Dit is een hoogst onwetende film, waarvan de productiewaarden en het vakmanschap even verdacht zijn. Navy Seals is, ideologisch en artistiek, een complete belediging voor de intelligentie van het publiek.
Navy Seals is an ignorant, racist and complacent movie which thoughtlessly uses the Middle East conflict as the backdrop for an action flick concocted for a comfortably sheltered American Mid-West audience. The conflict, as well as those involved, is used simply as cannon fodder to glorify the photogenic young Americans who proudly kill Arabs for the good of 'freedom'. But what is worse is that the film's action scenes are sloppily handled and unexciting, which prevents Navy Seals from working even as a mindless shoot-'em-up.<br /><br />Charlie Sheen's character (Hawkins) is disgusting, obnoxious, ignorant, reckless and, above all, racist. He refers to the Middle East as a 's**t-hole' and to its inhabitants as 'rag-heads'. Throughout the film, the Navy Seals' characters are glorified through the use of the Lebanese natives as cannon fodder. They indiscriminately massacre these people with a consequence-free attitude. There is even the tasteless murder of a young Lebanese boy who is shot by Hawkins; Hawkins makes fun of his language before shooting him whilst making another humorous quip. Besides being tasteless, this should be unacceptable. The film's extreme (though predictable)pro-American stance is also revolting. This can be seen when the Lebanese-American female journalist informs Hawkins that terrorists cant be made to talk because 'they are religious zealots.' Hawkins then retorts with 'yeah, and we are the Navy Seals!' The implication is obviously that zealots are meaningless next to American military might. Moreover, even after insulting this journalist's racial heritage and treating her like a sex object, the script demands her inability to resist this disgusting thug and she still ends up sleeping with him - because he is an All-American Navy Seal. This marginalizes the journalist's character by making her submissive to the 'superior' pro-American attitude of Hawkins despite his insulting behaviour toward her. Beyond ethics, this plot twist also has little credence as drama. <br /><br />The screenplay is also amateurish. Most scenes are simply strung together without any thought for mood, plot or character development. The 'music video' scene at the golf course, for example is just shoddily edited eye candy. And the two scenes where Charlie Sheen plays the reckless hero are also pointless. In one he jumps off a bridge from moving car just to show his mates how tough he is, and in the other he chases down a tow truck on a push bike and drives his car-off it. Neither scene has a follow-up anti-climax, both are highly improbable, and neither has any bearing on the plot as a whole. They are just candy designed as a vehicle to showcase Hawkins' cheap all-American heroics, and are poor substitutes for character development. Most of the other plot development scenes are also badly filmed and poorly scripted as - in fact this affliction affects the entire movie. Apart from the African American Navy Seal and his wife as well as the characters of Michael Biehn and Charlie Sheen, every other member of the team seems unknown to the audience, so that when the climatic scenes roll around there seems to nobody to root for and anybody's death to lament.<br /><br />In such a film, the action sequences can potentially rescue the production. But here they don't. These are badly directed, badly lit, and showcase badly performed stunts. In fact, their direction is so poor that they are almost incoherent to the viewer, resulting in not only the scenes being incomprehensibly hard to follow, but also in a complete lack of fear and suspense. Poor lighting only adds to their impotence. The explosions look fake, gunshot wounds unconvincing and one of the more daring stunts, involving crashing a Mercedes over a tank, looks just like a stunt which has been staged on a backlot and then poorly edited.<br /><br />The ending of Navy Seals places the coins firmly on the eyes of this production. First there is the obligatory slow-motion 'running-away-from-the-big-explosion-that-should-have-killed-me' scene with Sheen carrying Biehn on his back. This was obviously the default scene intended to be the star of the movie's trailers. Then there is the ending itself when the remaineder of the Seal team, wounded and floating in the ocean, are rescued by a submarine. This submarine had in fact turned for home long before, but of course it had miraculously returned in the nick of time. Topping it all of, despite the Seals' violent and stressful ordeal, and despite the fact that numerous of their colleagues had just been killed, with a number of them still bleeding acutely, they all manage to laugh heartily while blessing America vociferously. Predictable? You can just imagine this ending while watching the opening credits.<br /><br />This movie indulgently uses the Middle Eastern conflict as a vehicle for the macho All-American tendencies of the movies' photogenic young leads. Arabs are treated condescendingly and dismissively, and their slaughter in the movie is used as a fulcrum to glorify the use of American military might against an 'inferior' minority group in a consequence-free environment. The events of 2001 have pointed out that such smug and overconfident trivialising of the conflicts of such minority groups is certainly not a consequence free passtime. The Middle East can no longer be written off as a s**t-hole full of rag heads knocking each other off (to quote Charlie Sheen here); it is now a place in which involvement can lead to severe consequences. Today we are reminded that the consequences of such arrogance can manifest themselves quite close to home. Therefore, in the very least Navy Seals looks pretty foolish these days; but this is to be kind. This is a highly ignorant movie, whose production values and professionalism are equally suspect. Navy Seals is, ideologically and artistically, a complete insult to the intelligence of its audience.