Lange tijd wist ik niet of ik deze film mooi vond of niet. Dat is verbazingwekkend, want meestal weet ik dat wel. Maar omdat de film nergens heen ging, was ik een beetje in de war.<br />Twee mensen verhuizen naar een soort gemeenschappelijke huishouding. Als hun echtgenoten voortdurend aan het werk zijn of op zakenreis, gaat hun aandacht, puur uit eenzaamheid, naar elkaar uit. Na een platonische liefdesrelatie onthult de mannelijke hoofdrolspeler, Tony Leung Chiu, dat hij een ma<0xC3><0xAE>tresse heeft. Su Li-Zehn, gespeeld door Maggie Cheung, is gekwetst, ook al is hun liefdesrelatie fysiek niet geconsummeerd. Chiu verlaat het land en komt jaren later terug, als alles is veranderd. De film van de cynicus heeft gelijk. Door nooit actief of daadwerkelijk het deel van de liefde aan te roeren, maar het alleen te benaderen, zegt de film meer dan zovele andere over dit onderwerp. Het is ook waar, denk ik, dat er niets goeds uit had kunnen voortkomen als ze de verhouding hadden voortgezet. Dat gevoel krijg ik tenminste.<br />Als we het echter moeten geloven als Garica Marquez schrijft: '... liefde is een staat van genade; niet de middelen tot iets anders dan de alfa en de omega, een doel op zichzelf', dan schiet deze film hier hopeloos tekort, net als alle andere. Of, als je geneigd bent tot volkomen incompleet minimalisme, raak je de spijker precies op de kop. Welke films in de geschiedenis hebben deze zinsnede bereikt, benaderd of in stand gehouden, al was het maar voor korte tijd? In mijn herinnering is mijn eerlijke gevoel dat het er twee zijn. _When Harry Met Sally_ suggereert op effectieve wijze deze romantische volmaaktheid; en het krijgen zit hem alleen maar in het krijgen. Het is interessant dat in _When Harry Met Sally_ dit gebeurt in de loop van het hof maken, in plaats van in de verwezenlijking ervan. Kan niemand iets goeds over de liefde zeggen nadat die door twee personen is bereikt? De recente film _The Notebook_ komt hier misschien dichter bij dan welke andere film ook; moeten we geloven dat als de liefde eenmaal is bereikt, ze van de radar verdwijnt om in een andere dimensie volmaakt te bestaan, of, wat misschien waarachtiger is, een latent voertuig wordt voor andere doeleinden?<br />In _The Mood for Love_ is een eerlijke film, met schitterende en royale cinematografie die het beste dat Almodovar te bieden heeft in alle opzichten waardig is, maar het enige wat hij uiteindelijk weet te zeggen is: 'Het leven is soms zo.' Nu is dit geenszins een beschroomde uitspraak, vooral niet als ze goed wordt uitgesproken, maar het probleem doet zich pas aan het eind van het laatste bedrijf voor, wanneer Kar Wai Wong de film probeert af te ronden door, slechts voor de tweede keer, een breder historisch thema aan de film toe te voegen dat een rol speelt op de achtergrond van de relatie die zojuist heeft plaatsgevonden. Dit is een waardige poging en de variatie op het muzikale thema dat door de hele film heen wordt gespeeld, is tamelijk briljant, maar de betrekkelijk spaarzame aanklacht van het thema speelt te weinig mee om veel meer dan een oppervlakkig effect te hebben op het holistisch ingestelde publiek, zodat de kijker het verschil moet delen, een vergissing in elke film. Een regisseur moet weten waar hij heen gaat, en hoe hij daar moet komen. Maar in alle eerlijkheid, het is maar één verkeerde afslag. Maar zoals iedereen weet, is er maar één opvallende onvolkomenheid nodig om de perfecte ton met honing te bederven.<br />Maar het is beslist de moeite waard om te proberen een historisch thema de film te laten verruimen en afronden, en hem te laten uitstijgen boven de microbetekenis van het paar, maar zonder een echte voorbode is het de cruciale fout. In één woord, en helaas is het te weinig en te laat. Het is ook, denk ik, een te grote uitdaging voor de niet-Aziatische kijker die niet genoeg op de hoogte is van de geschiedenis van China om deze overweldigende film volledig te kunnen waarderen.
For a long time I did not know weather I liked this film or not. This is surprising, because I usually do know, but because the film did not go anywhere, I was a bit confused.<br /><br />Two people move into a somewhat communal household setting. Finding their spouses constantly working or away on business trips, their attention, out of sheer loneliness, wanders to each other. After a platonic love affair, the male lead played by Tony Leung Chiu discloses that he has a mistress on the side. Su Li-Zehn, played by Maggie Cheung is hurt, even though their love affair has not been physically consummated. Chiu leaves the country, only to come back years later, when everything has changed.<br /><br />For the cynic's part, the film is correct. By never actively or actually touching the part of love, but only approaching it, the film, admittedly says more than so many others have on the subject. It is also true, I think, that nothing good could have come if they did go on to have the affair. At least that's the feeling I get.<br /><br />If we are to believe it, however, when Garica Marquez writes that "...love is a state of grace; not the means to anything but the alpha and the omega, an end in itself," then this film falls miserably short of this, as do all others. Or, if you are inclined to entirely incomplete minimalism, hits it right on the mark. What films in history have achieved, approached, or sustained this phrase, if for only a short while? My honest feeling in memory is that about two. When Harry Met Sally suggests effectively this romantic perfection; and the getting is all in just getting there. It is interesting that in When Harry Met Sally, this is done in the course of wooing, rather than in its attainment. Can't anyone say anything good about love after it has been achieved by two individuals? Nicholas Spark's recent film The Notebook comes closer to this perhaps than any other film; are we to believe that once love is achieved it flies of the radar only to exist in perfection in some other dimension, or, more true perhaps, becomes latent vehicle for other ends? <br /><br />In the Mood for Love is an honest film,with gorgeous and generous cinematography worthy in all respects of the best that Almodovar has to offer, yet all it manages to say in the end is that "Life is sometimes like this." Now this is by no means a diffident thing to say, especially if said well, but the problem really comes at the end of the last act when Kar Wai Wong tries to round out the film by relating, only for the second time, a broader historical theme that plays in the background of the relationship which has just taken place. This is a worthy effort, and the variation on the musical motif played throughout the film is rather brilliant, but the theme's relatively spare indictment plays too little to have much more than a superficial effect on the holistically inclined audience, leaving the viewer to split the difference, a mistake in any film. A director should know where he is going, and how to get there. But in all honesty, it is only one wrong turn. However, as anyone knows, all it takes is one notable imperfection to spoil the perfect barrel of honey.<br /><br />The effort, though, is definitely worth while; trying to let a historical theme broaden and round out the film and raise it beyond the micro-meaning of the couple, but without any real foreshadowing, it is the crucial mistake. In a word, and unfortunately, it is too little too late. It is also, I think, too much of a challenge for the non-Asian viewer not familiar enough with China's history to appreciate completely this sweeping stroke.