Een man schopt een hond 2' door de lucht.<br />Een vrouw schopt een koe uit haar bed.<br />Een man schopt een viool over het trottoir.<br />Een vrouw zuigt 15 seconden op de teen van een standbeeld.<br />Een man schopt een blinde man in zijn maag.<br />Jezus verkracht een jong meisje.<br />Daar heb je het al. Ik heb je net een uur van je leven bespaard. Er zijn vast mensen die deze'schokkende voorhoede van de filmische expressie' aantrekkelijk vinden. Maar ik vond het niet anders dan de kinderachtige, onsamenhangende video's die ik in de brugklas met mijn vriendjes maakte. Alleen hadden we nooit een echte koe. Ik heb eindeloze preken gehoord van baard strelende kunstkenners over hoe belangrijk deze film is, en ik dacht dat het mijn tijd wel waard zou zijn. Vergis je niet, dit is gelul. Als ik nog iemand Buronuel de 'vader van het cinematografische surrealisme' hoor noemen, denk ik dat ik iemand een dreun ga verkopen. Sterker nog, hij heeft een grote stap terug gedaan van het begin van het surrealisme, dat pionierswerk was van zijn voorgangers Fritz Lang (Metropolis), F.W. Murnau (Faust) en Robert Weine (Caligari) 10 jaar eerder. Dat maakte de hele zaak belachelijk, alsof Buronuel niet het zelfvertrouwen had om de kunst echt te omarmen sans sarcasme, sans l'absurdité. Het zou Buronuel nog 40 jaar kosten voordat hij zijn stijl zou verfijnen tot iets bewonderenswaardigs. Als je meer onder de indruk wilt zijn van zijn werk, sla dan het vroege spul maar over en ga meteen door naar 1970.<br />Ik weet zeker dat hij het met me eens zou zijn. In 1977 verklaarde Buoguel zelf dat hij met alle plezier alle afdrukken van zijn oude films zou verbranden. In dit geval zou ik met alle plezier de aanstekervloeistof over hem heen gieten.
A man kicks a dog 2' in the air.<br /><br />A woman kicks a cow out of her bed.<br /><br />A man kicks a violin down the sidewalk.<br /><br />A woman sucks on a statue's toe for 15 seconds.<br /><br />A man kicks a blind man in the stomach.<br /><br />Jesus rapes a young girl.<br /><br />There you have it. I just saved you an hour of your life. Surely there are those to whom this "shocking vanguard of cinematic expression" would appeal. But I found it no different from the puerile, disconnected videos I used to shoot with my friends in the 9th grade. Except we never had a real cow.<br /><br />Having heard endless sermons from beard-stroking art connaisseurs of how this is such an important film, I thought it would be worth my time. Make no mistake, this is crap. If I hear one more person call Buñuel the "father of cinematic Surrealism", I think I'm going to punch someone. If anything, he issued a major step backward from the Surrealist beginnings pioneered by his seniors Fritz Lang (Metropolis), F.W. Murnau (Faust) and Robert Weine (Caligari) 10 years earlier. This made a joke out of the whole thing, as if Buñuel didn't have the confidence to truly embrace the art sans sarcasm, sans l'absurdité. It would take Buñuel another 40 years before he would refine his style into something admirable. Skip the early stuff and hop straight to 1970 if you want to be more impressed by his work.<br /><br />I'm sure he would agree. In 1977, Buñuel himself stated that he would happily burn all the prints of his old movies. In this case I would be happy to pour the lighter fluid.