'San Francisco, o, prachtig verlaten stadje. Dank U, God, dat U het hebt vernietigd, en dat U stenen op onze collectieve hoofden hebt laten vallen, en dat U tienduizenden van Uw onschuldige, gehoorzame schapen de vergetelheid in hebt geranseld, o Heer, die zo genadig bent op Uw Hemelse wegen...' Dat hadden de tekst moeten zijn van het titellied van deze o zo inspirerende en volkomen hersenloze film.<br />De film begint goed, met Gable die een Assepoester ontdekt met een hoogst irritante maar zeer gewaardeerde operastem, en al snel wordt ze een ster. Een van de vele problemen met onze Assepoester is dat ze wordt gespeeld door Jeanette MacDonald, die, als je 'de tijd neemt'. Als ze door al die make-up en de glamour van de jaren dertig heen kijkt, beseft ze dat ze eigenlijk best lelijk is. Te lelijk om deze rol te spelen, in elk geval. Maar Gable en alle anderen doen alsof ze een of andere verrekte schoonheid is. Een ander probleem met Assepoester is dat haar personage zo nederig, gezond, onschuldig, godvruchtig, vriendelijk en gul is <0xE2><0x80><0x93> genoeg om je een uur lang te laten kotsen. MacDonald speelt haar (toegegeven, eendimensionale) rol met het soort 'ahhh', 'oh' en 'ooh' dat haar eerder ergert dan dat het haar sympathiek maakt.<br />Tracy is beter geweest en heeft betere rollen gespeeld dan deze clichématige, hart-van-goud, godvruchtige, geen-kind-mishandelende priester (die in zijn 'vrije tijd' een tik uitdeelt). <0xE2><0x80><0x93> alsof priesters iets te doen hebben <0xE2><0x80><0x93> wat schattig! <0xE2><0x80><0x93> zelfs de immer betrouwbare Gable voldoet niet aan zijn gebruikelijke maatstaven; hij is veel te geanimeerd, en zijn personage is veel te onbaatzuchtig voor iemand die verondersteld wordt een ambitieuze westerse'schavuit' te zijn (hoewel dat natuurlijk de schuld van het script is).<br />De plot is in wezen als volgt: Gable en zijn rivale Holt spelen pingpong met Assepoester <0xE2><0x80><0x93> met haar als bal. Hoe? Nou, eerst werkt ze (zingend) voor Gable, dan werkt ze voor de vierkante Holt, dan gaat ze terug naar Gable, om al heel snel weer terug te keren naar Holt. (En natuurlijk willen ze haar allebei als vriendin/echtgenote.) En als de aardbeving dit tafeltennisverhaal niet had onderbroken, dan zou het zo gegaan zijn.' Ik durf te wedden dat ze nog wel tien keer heen en weer zou hebben gehuppeld, het wispelturige prinsesje dat ze is.<br />Er zijn veel, veel te veel, muzieknummers. Het is bijna alsof ze hebben geprobeerd de eerste 'rampenfilmmusical' ooit te maken. Wat dom. De dingen die ze in Gables 'joint' zingt zijn oké, maar als ze die hoge, irritante gilletjes begint te blèren tijdens de operafragmenten, dan heb ik het gevoel dat mijn oren zonder reden en onterecht door vijandelijk geluid worden aangevallen. Er is zelfs een operanummer dat 6 verdomde minuten duurt. 6 lijkt misschien weinig voor degenen die geen ervaring hebben met zulke verschrikkingen van audiofoltering op de Vietcong, maar het is het wel.' Het is net als met hondenjaren; een hondenjaar staat gelijk aan zeven mensenjaren. Een minuut opera staat gelijk aan 100 minuten Chinese marteling (of een hond die zuur op je been pist).<br />Ik dacht dat dit een rampenfilm was, maar het heeft meer weg van een rampenfilm. (Ik heb gelezen dat een deel van de dialogen in deze film is geschreven door een regisseur van STIL-ERA FILM. Jezus...) De melodramatische, en slechts af en toe amusante gebeurtenissen worden pas na ruim anderhalf uur onderbroken door de echte ster van deze film (de aardbeving). Als Joe de aardbeving eindelijk de stad door elkaar schudt, en onze clichématige personages erin, heb ik bijna zin om te zeggen: 'Godzijdank, dood en verderf zijn eindelijk hier!' Helaas komt Joe te laat in de film om hem te redden van de toenemende middelmatigheid. De scènes over de verwoesting zijn heel goed, maar zelfs het deel over de aardbeving wordt verpest (pun) door een hoogst irritant, religieus einde. Want zie je, Gable, die de hele tijd beweert dat hij atheïst is (zonder het woord zelf echt te gebruiken), vindt uiteindelijk MacDonald levend <0xE2><0x80><0x93> nadat hij dagenlang heeft gezocht <0xE2><0x80><0x93> en wordt plotseling een gelovige omdat Assepoester nog leeft?!! Wat stom! Het enige wat ik daaruit kan opmaken is dat Gables personage een zwakzinnige imbeciel is.<br />De film eindigt inderdaad met een heel domme noot. Gable, die 'dank u' tegen God heeft gezegd omdat hij zijn meisje'redt' (en dat doet hij op zijn knieën) 'vindt'. God (ziet het licht) en de kleine oude duivel van de film, Gable, bekeert zich tot het geloof. Wat een godvrezend Amerikaans einde...!<br />Natuurlijk kwam niemand op het idee om die 'God' te vragen waarom er in godsnaam een aardbeving was geweest! De trieste en onbedoelde ironie is dat Gable uiteindelijk een 'zuiplap' wordt; hij had al die tijd al de spot gedreven met 'zuiplappen' die voor de heiligste zwendel van allemaal vallen <0xE2><0x80><0x93> namelijk voor religie <0xE2><0x80><0x93> en uiteindelijk wordt hij er zelf een. Dat is nou wat ik een triomf van de menselijke geest noem! Een andere ironie is dat het einde bedoeld was om Gable als persoon te verbeteren, maar ik zie het heel anders. Integendeel: er was maar één grote Joe voor nodig om van Gable een godvrezende, gedweeë, kleine, gehoorzame gelovige te maken, die zich aansluit bij de schapenfamilie van de wereld. En alsof deze intellectuele ondergang van Gable al niet zielig en teleurstellend genoeg was, eindigt deze eerste 'aardbeving-musical' met een werkelijk huiveringwekkende (neem dit woord maar zoals je wilt), nobele en hoopvolle, prachtige voorstelling van de massa: tientallen (of honderden) aardbevingsslachtoffers en trotse, trotse burgers van Frisco zingen spontaan (of heeft 'God' het misschien zo geregeld?) het titellied in de hoop op een betere, lichtere, Joe-loze toekomst. Voor de sentimentaliteit van Hollywood: sla deze film niet over.
"San Francisco, Oh you marvelously desolated town, Thank You, God, for destroying it, and making bricks fall on our collective heads, and for pummeling into oblivion tens of thousands of Your innocent, obedient sheep, oh Lord, who art so merciful in thy Heavenly ways..." These should have been the lyrics to the title song of this oh-so inspiring and utterly mindless film.<br /><br />The movie starts well enough, with Gable discovering a Cinderella with a highly annoying but much-appreciated operatic voice, and she soon shoots to stardom. One of the many problems with our Cinderella is that she is played by Jeanette MacDonald, who, if one "takes the time" to look through all that make-up and 30s glitz facade, realizes that she is kind of ugly. Too ugly to be playing THIS role, anyway. Yet Gable and everyone else fawn all over here as if she were some damn beauty or something. Another problem with Cinderella is that her character is so utterly humble, wholesome, innocent, God-loving, kind, and generous - enough to make you vomit for a full hour. MacDonald plays her (admittedly one-dimensional) role with the sort of "ahhh", "oh", and "ooh" that serves to annoy rather than make her sympathetic.<br /><br />Tracy has been better, and had better roles, than playing this clichéd, heart-of-gold, God-loving, non-child-molesting priest (who boxes in his "free time" - as if priests have anything to do - how cute). Even the ever-reliable Gable is not up to his usual standard; he is far too animated, and his character is far too selfless for someone who is supposed to be an ambitious Western "scoundrel" (though this, obviously, is the script's fault).<br /><br />The plot is basically this: Gable and his rival Holt play ping-pong with Cinderella - using her as the ball. How? Well, first she is working (singing) for Gable, then she works for the square Holt, then she goes back to Gable, only to return very soon to Holt. (And, of course, both want to have her as girlfriend/wife.) And if the earthquake hadn't interrupted this table-tennis plot, it's a safe bet that she would have been bouncing back-and-forth another ten times, the wishy-washy little princess that she is.<br /><br />There are many, far too many in fact, musical numbers. It's almost as though they tried to make the first "disaster-movie musical" ever. How silly. The stuff she sings in Gable's "joint" is okay, but when she starts belting out those high-pitched, annoying whines during the opera segments, that is when I felt that my ears were unprovokingly and unjustly attacked by enemy sound-fire. In fact, there is an opera number that lasts 6 DAMN MINUTES. 6 may seem like little, for those who haven't had first-hand Vietoperanam experience with such horrors of audio torture, but it's like with dog years; a dog's year is equivalent to seven human ones. A minute of opera is equivalent to 100 minutes of Chinese torture (or a dog urinating acid on your leg).<br /><br />I thought this was a disaster movie, but it's more like a near-disaster movie. (I read that some of the dialog in this film was written by a SILENT-ERA FILM DIRECTOR. Jesus...) The melodramatic, and only occasionally amusing, proceedings get interrupted by the real star of this movie (namely, the earthquake), only after well over one-and-a-half hours. When Joe the earthquake finally does shake up the city, and our clichéd characters in it, I almost felt like saying "Thank God, death and destruction are finally here!". Unfortunately, Joe comes too late into the movie to save it from its increasing mediocrity; the scenes of devastation are very good, but even the earthquake part of the movie gets ruined (pun) by a highly annoying, religious ending. You see, Gable, who professes to be an atheist all along (without actually using the word itself), finally finds MacDonald alive - after having searched for days - and suddenly he is converted into a believer because Cinderella is alive?!! How stupid! All that tells me is that Gable's character is a weak-minded moron.<br /><br />The movie ends on a very dumb note, indeed. Gable, having said "thank you" to God for "saving" his girl (and he does his on his knees) "finds" God (sees the light), and the movie's little old devil Gable converts himself into a believer. How very God-fearingly American an ending...<br /><br />Of course, no one thought of asking this "God" why the hell there was an earthquake in the first place! The sad and unintentional irony is that Gable in the end becomes a "sucker"; all along he had made fun of "suckers" who fall for the holiest scam of them all - namely religion - and in the end he himself becomes one. Now that's what I call a triumph of the human spirit! Another irony is that the ending was supposed to have improved Gable as a person, but I see it quite differently; on the contrary: it took only one big Joe to turn Gable into a God-fearing, meek, little, obedient believer - who joins the world's sheep family. And as if this intellectual downfall of Gable's wasn't pathetic and disappointing enough, this first-ever "earthquake musical" ends with a truly hair-raising (take this word as you will), noble, and hope-inspiringly beautiful mass-choir scene: dozens (or hundreds) of earthquake survivors and proud, proud citizens of Frisco spontaneously (or did "God" perhaps arrange it?) sing all together the title song in hope for a better, brighter, Joe-less future. Hallelujah! If you are a "sucker" for Hollywood sentimentality, do not skip this movie.