Deze film is grappig als je de man bent die ongeveer drie rijen achter me zat (en elke clou herhaalde, lachte als er geen grappen op het scherm stonden en een knarsend 'haaaa' liet horen bij elke scène die met een computer of mobiele telefoon te maken had).<br />Voor alle anderen is het een gemeen, verknipt 'grapje'. De film volgt strikt de formule van de latere 'Scary Movie'-films, evenals 'Epic Movie' en 'Meet the Spartans', zij het zonder de stortvloed van harteloze popcultuurverwijzingen die de laatste twee zo irritant maakte. Toch maakt het aan de kaak stellen van intellectuele en vredestichtende figuren over de hele wereld duidelijk dat de film zijn publiek kent: mensen die jaloers zijn op hersenkracht. Stephen Hawking is bijzonder en voortdurend onaangenaam tegen hem, door hem te introduceren als een op seks beluste junkie en zijn handicap te gebruiken als middel voor slapstick.<br />De plot is gebaseerd op 'Spider-Man', met 'Batman Begins' en 'X-Men', alleen maar om een fysieke komedie af te leveren. Een groot deel van de film is slapstick, maar niet op een stimulerende of interessante manier. De grootste grap is een scheetgrap, en in het begin schijnen de scriptschrijvers te geloven dat het feit dat de hoofdpersoon in opvallende stapels nepdierenpoep wordt gegooid, automatisch een verder ongeïnspireerde herhaling van de scène uit 'Spider-Man' met de spinnenbeet tot leven brengt. Misschien is de enige positieve eigenschap van deze film de energie die erin zit, die in andere recente parodieën opvallend afwezig was. De filmmakers doen alsof ze iets nieuws doen, en het publiek kan de invloed voelen van de manier waarop de acteurs over het scherm stuiteren. Een extreem korte duur (ongeveer een uur en vijftien minuten) en de energie van de presentatie maken Superhero Movie draaglijk in plaats van afschrikwekkend.
This movie is funny if you're the gentleman who was sitting about three rows behind me (repeating every punchline, laughing when there were no gags on-screen, and issuing a gravelly "haaaa" at every scene involving a computer or mobile device).<br /><br />For everyone else, it's a mean-spirited, bungled "comedy." The movie strictly follows the formula of the later "Scary Movie" films, as well as "Epic Movie" and "Meet the Spartans," though without the flood of heartless pop culture references that made the latter two so irritating. Still, the lampooning of intellectual and peacemaking figures the world over makes it clear that the film knows its audience: people who envy brainpower. "Superhero Movie" is particularly and consistently nasty to Stephen Hawking, introducing him as a sex-starved druggie and using his disability as a vehicle for slapstick.<br /><br />The plot is based on "Spider-Man," with "Batman Begins" and "X-Men" thrown in just to deliver some physical comedy. Much of the movie is slapstick, but not in any invigorating or interesting way. The longest-running gag is a fart joke, and early on the scriptwriters seem to believe that having the main character get thrown in conspicuous piles of fake animal poo automatically enlivens an otherwise uninspired rehash of the spider bite scene from "Spider-Man." Perhaps the only redeeming feature of this feature is the energy in it, notably absent in other recent parodies. The filmmakers act as though they're doing something new, and the audience can feel the influence in the way the actors bounce around the screen. An extremely abbreviated length (about an hour and fifteen minutes) and the zest of the presentation makes "Superhero Movie" tolerable rather than horrifying.