Het is waarschijnlijk een jaar geleden dat ik Uzak voor het laatst heb gezien, maar de twee hoofdpersonen, de afgestompte fotograaf Mahmut en zijn naïeve neef uit het dorp Yoessoef, staan in mijn geheugen gegrift.<br />Het is een lange film met heel weinig dialogen en een heel beperkte plot. Dat heeft kennelijk heel wat kijkers geërgerd. Maar de film schetst zo'n pijnlijk geloofwaardig portret van Mahmut en Yoessoef dat er net zoveel emotionele spanning is als in de saaiste thriller.<br />Voor alle duidelijkheid: in deze film is er geen sprake van opvulling, in de lange pauzes waarin niemand iets zegt, gebeurt er net zoveel in de emoties van de personages (en in die van jou, als je naar hen kijkt) als je zou kunnen verdragen. In plaats van onder narcose te worden gebracht.<br />Uzak klinkt in veel opzichten waar, en die oprechtheid is waarschijnlijk zijn grootste prestatie. Mensen worstelen niet zozeer met gebeurtenissen en problemen, als wel met elkaar. In de hele film is er waarschijnlijk niet één punt waarop de hoofdpersonen (Mahmut, Yusuf en Mahmuts ex-vrouw Nazan) niet tegenstribbelen. Het onbegrip van Ceylan over het feit dat Mahmut zijn verblijf misschien met opeengeklemde kaken zou tolereren; Yoessoef die heen en weer geslingerd wordt tussen machoambitie en grote ogen van onbeholpenheid wanneer hij een vrouw probeert te leren kennen.<br />Uzak is ongetwijfeld een vrij sombere film, en een van de sterke punten van Ceylan is dat hij ons niet voor de kop slaat met de thema's die hij verkent. Ik geloofde in elk geval volledig in het gedrag van zijn personages. Al die mislukte pogingen om contact te maken en kleinzielige wreedheden klinken zo waarachtig. En toch ging ik niet weg met de boodschap 'zo is de wereld', maar kreeg ik in plaats daarvan te horen: 'Zo behandelen we elkaar soms.'
It's probably a year since I saw Uzak, but it has left strong memories of the two main characters, jaded photographer Mahmut and his naive cousin from the village Yusuf.<br /><br />It's a long film with very little dialogue and a quite limited plot. This has evidently annoyed a fair few viewers. But the film constructs such a painfully believable portrait of Mahmut and Yusuf that there's just as much emotional tension as in the paciest thriller.<br /><br />Just to be clear, there's no padding in this film -- in the long pauses where no one speaks there as much happening in the characters' emotions (and in yours, watching them) as you could bear. Go to see it awake and alert, and you'll be gripped rather than anaesthetised.<br /><br />Uzak rings true in so many ways, and that sincerity is probably its greatest accomplishment. People don't grapple with events and problems, so much as with each other. In fact, in the whole film, there's probably not one point where the main characters (Mahmut, Yusuf and Mahmut's ex-wife Nazan) are not opposed.<br /><br />Much of it is true the world over: country cousin Yusuf's perhaps wilfully naive expectation that a job on a ship will drop into his lap; Mahmut's urbanised cynicism and unwillingness to sympathise with Yusuf.<br /><br />Other truths are more-specific to Turkey: Yusuf's incomprehension that Mahmut might be tolerating his stay with gritted teeth; Yusuf veering between macho ambition and wide-eyed awkwardness when he tries to get to know a woman.<br /><br />Uzak is undoubtedly a pretty bleak film, and one Ceylan's strengths is not to beat us over the head with the themes he explores. For me at least, I believed entirely in the behaviour of his characters. All the little failed attempts to connect and petty cruelties ring so true. And yet I didn't leave with a message that "The world is like that", but instead I got "This is how we sometimes treat each other."