John Carpenters 'The Thing' is zonder enige twijfel een van de beste horrorfilms die ooit zijn gemaakt. Jammer genoeg, zoals met de meeste Carpenter-films, is het ook een van de meest onderschatte films, die kort na de release door critici wordt afgekraakt om een bijna zielige reden. Het schijnt dat de mensen in die tijd overweldigd waren door het idee van het 'goede' buitenaardse wezen. Een idee dat voortkwam uit het succes van 'I.T.'. En de gedachte dat een film die over buitenaardse wezens gaat van dat idee zou kunnen afwijken, werd als ketterij beschouwd. De menselijke onwetendheid is werkelijk angstaanjagend, mensen moeten films beoordelen naar wat ze zijn, niet naar wat ze willen dat ze zijn.<br />'The Thing' Op zichzelf is het een interessante studie naar menselijke paranoia als leden van een Amerikaanse Antarctica-basis de aanwezigheid ontdekken van een buitenaards wezen (in de film alleen als 'ding' aangeduid) dat in staat is elke vorm van leven te imiteren. Omdat we niet weten wie het wezen wel of niet zou kunnen zijn, zien we hoe elk personage op de situatie reageert. Er is geen massahysterie of paniek, alleen een langzaam en geleidelijk afglijden naar chaos naarmate er steeds meer mensen opduiken die... niet helemaal menselijk zijn.<br />Carpenter slaagt erin deze film te verheffen tot iets wat veel meer is dan een doorsnee sciencefictionfilm. Er zijn hier geen 'wat zit er achter je?'-momenten. In plaats daarvan vertrouwt hij op een intense sfeer van wantrouwen en pre-apocalyptische wanhoop, samen met een paar goed uitgebalanceerde momenten van visuele angst, met dank aan de indrukwekkende effecten van Rob Bottin, en geeft hij ons een ervaring die in geen enkele andere horrorfilm wordt geëvenaard.<br />In plaats van ons met feiten en plotelementen om de oren te slaan, biedt Carpenter ons een veel geleidelijker en verfijnder benadering. Door een gevoel van mysterie te suggereren, geeft hij de kijker genoeg vrijheid om te interpreteren wat er in bepaalde scènes is gebeurd, terwijl hij genoeg plot biedt aan degenen die niet zo dol zijn op interpretaties in films.<br />De score van Ennio Morricone werkt perfect. Het is een minimalistisch en deprimerend geluid dat perfect bij de algehele sfeer van de film past. 'Ik heb me altijd afgevraagd hoe het zou hebben geklonken als Carpenter (hij staat erom bekend dat hij alle OST's van zijn films componeert, behalve deze) het had gedaan. Personages die zich niet zo ver hebben ontwikkeld, zijn nog steeds gedenkwaardig dankzij de goede prestaties van de acteurs, vooral van Kurt Russel, die de apathische helikopterpiloot R.J. MacReady speelt. Het is de moeite waard om te zien hoe zijn personage door de film heen verandert. Van zijn onverschillige 'het kan me niet schelen...'-houding in het begin, tot die van een verbinder en leider van de groep mannen die "het ding" proberen te bestrijden. Maar zelfs met dat gezegd te hebben, zijn er hier geen valse heldendaden, zijn er geen momenten van "lachen om het gezicht van de dood" en is er zeker geen...' Voor het komische effect houdt de film zijn sfeer van de allereerste scène tot aan de laatste. En nu we het daar toch over hebben, hier houdt Carpenter zijn traditie in er een krachtig einde aan te geven.<br />Een kwart eeuw na zijn première voelt 'Het Ding' niet gedateerd aan. En door het verontrustend toenemende gebruik van computereffecten voelt het nog sterker aan dan voorheen, omdat het het levenswerk en de toewijding van mensen toont, niet computers. Gecombineerd met de openheid waarmee het wordt geanalyseerd, geeft het de kijker veel meer redenen om er een tweede, derde of vierde of... keer naar te kijken. Een meesterwerk van verschrikking dat nooit vergeten zal worden.
John Carpenter's "The Thing" is undoubtedly one of the best horror movies ever made. Sadly as with most Carpenter movies go it is also one of the most underrated movies being panned by critics shortly after it's release for a reason that is almost pathetic. It seems that at the time people were overwhelmed by the idea of the "good" alien. An idea spawned after the success of "I.T.". And the very thought that a movie dealing with aliens could deviate from that idea was regarded as heresy. Human ignorance is truly a frightening thing, people need to judge films for what they are not for what they want them to be.<br /><br />"The Thing" itself is an interesting study on human paranoia as members of a U.S. Antarctic base discover the presence of an alien being (refered throughout the movie only as a "thing") able to imitate any form of life. Not knowing who might or might not be the creature, we see how every character reacts to the situation. There is no mass hysteria or panic just a slow and gradual descent in to chaos as more and more people turn up to be... not quite human.<br /><br />Carpenter succeeds into elevating this movie into something far more than your average Sci-Fi/horror. There are no "whats behind you?" jumping moments here. Instead relying on an intense atmosphere of mistrust and pre-apocalyptic despair along with some nicely balanced moments of visual terror with no small thanks to Rob Bottin's impressive creature effects, he gives us an experience not matched by many other horror films.<br /><br />Instead of just throwing facts and plot elements at our face Carpenter offers us a much a more gradual and delicate approach. By implying a sense of mystery he gives the viewer enough freedom to interpret-ate what has transpired in certain scenes, while giving enough plot to those who are not so fond of interpretation in movies.<br /><br />Ennio Morricone's score works all the way. It's minimalistic and depressing sound perfectly fits the movie's overall tone. Although I've always wondered how would it have sounded if Carpenter (he has been known to compose all of his movies's OSTs except this one) did it? Characters while not as deeply developed are still memorable thanks to the good performances of the actors especially Kurt Russel who plays the "down-out" apathetic helicopter pilot R.J. MacReady. Its worth noting how his character transforms through the movie. From his disregardful "don't give a ...." attitude in the beginning, to that of a unifier and leader of the group of men who try to fight "the thing". But even with that said, there are no false heroics here, there are no "laughing at the face of death" moments and there certainly isn't any sort of comic relief, the movie keeps its atmosphere from the very first scene to the last. Speaking of which, here once again Carpenter keeps his tradition of creating a powerful ending.<br /><br />Quarter of a century after its release "The Thing" doesn't feel dated. And with the disturbingly growing use of computer-generated effects it feels even stronger then before because it shows the life's work and dedication of human beings not computers. Combined with its openness for analyzing it gives the viewer a lot more reasons to watch it for a second or third or fourth or ... time. A masterpiece of terror that will never be forgotten.