Charlie's Wilson's War laat zien hoe futiel oorlogen kunnen zijn, vooral voor de mensen die er talloze uren en geld aan besteden om ze te financieren. Virtuoze voorstellingen en opmerkelijk memorabele personages, gecombineerd met een uitbundig sarcastisch script, brengen de film, gedirigeerd door de voortdurend onvoorspelbare Mike Nichols, tot de beste van het jaar. Politiek is nog nooit zo leuk geweest.<br />Charlie Wilson (Tom Hanks) is een Texaans congreslid die bijna in zijn eentje de Koude Oorlog heeft gewonnen. Hij hangt rond bij een heleboel drugs, vrouwen en whisky, en toont ook een onverwachte belangstelling voor de gebeurtenissen in Afghanistan en de verschrikkingen van de Sovjet-Unie in de jaren tachtig. Hij roept de hulp in van Gust Avrakotos (Philip Seymour Hoffman), een afvallige CIA-expert op het gebied van geheime missies, en van Joanne (Julia Roberts), een welgestelde dame uit de beau monde, om Afghanistan de raketwerpers en antitankwapens te leveren die ze nodig hebben om het Russische leger ernstige schade toe te brengen. Uiteindelijk zou aan het eind van de jaren tachtig de Koude Oorlog ten einde komen, en dan zou er onmiddellijk worden gesnoeid, waardoor alle hulp aan het ontluikende land zou worden ingetrokken om de boel weer op te bouwen en de schade te herstellen.<br />De acteerprestaties zijn voortreffelijk, hoewel dat van de meer dan geroutineerde cast te verwachten is. Een groot deel daarvan moet echter worden toegeschreven aan het script, dat het de personages mogelijk maakt om ontegenzeggelijk goed ontwikkeld en gedenkwaardig te zijn. En een flinke portie van die lof gaat naar de roman met dezelfde naam, die hilarisch eerlijk is. Tom Hanks levert weer een ongeëvenaarde prestatie als Charlie Wilson, de man die zoveel voor zovelen heeft gedaan en toch relatief onbekend is gebleven. Philip Seymour Hoffman speelt Gust, een personage dat zowel fysiek als met zijn wrange cynisme een levendige boef is; de onnavolgbare Hoffman toont opnieuw een voortreffelijke variëteit in de personages die hij portretteert. Julia Roberts is misschien wel de enige zwakke schakel in de film, met haar typische snobistische karakter en niet-subtiel genoeg accent. En dan is er nog Wilsons'minderjarige' team van jonge secretaresses die rondrennen om hem tevreden te stellen. Onder leiding van de altijd verrukkelijke Amy Adams kent elke ondersteunende rol zijn vrolijke momenten.<br />Het verslaan van de Sovjet-Unie was geen gemakkelijke taak, vooral gezien de vele tegenstrijdige doelstellingen van de verschillende politieke leiders. 'Waarom zegt het Congres het ene en doet het niets?' vraagt een ontevreden politicus. 'Voornamelijk traditie', antwoordt Wilson. Iedereen lijkt het einde van de Koude Oorlog te willen, maar er wordt een oogje dichtgeknepen voor de wreedheden die in Afghanistan plaatsvinden. Er is een reis naar de door oorlog verscheurde vluchtelingenkampen in Pakistan voor nodig om Wilson te motiveren, evenals zijn belangrijkste financiële bron, Doc Long (Ned Beatty). Wilson gebruikt strategische banden met comités om de financiering van wapens in Afghanistan te verhogen van 5 miljoen naar 10 miljoen dollar met een simpel bevel, maar de president van Pakistan lacht om het idee dat hij een oorlog kan winnen voor zo'n triviaal bedrag. Aan het eind van de Wilson-campagne wordt 1 miljard naar de moedjahedien gestuurd om Russische helikopters neer te schieten <0xE2><0x80><0x93> de eerste stap naar de overwinning, zoals Wilson voorspelde. Buiten het bereik van de film leidt de onopgeloste onrust in Afghanistan tot verdere, minder onopgeloste problemen, die Wilson vermoedelijk voorzag.<br />In de loop van de oorlog van Charlie Wilson reizen de hoofdpersonen van de film van de Verenigde Staten naar Pakistan, van Afghanistan naar Jeruzalem en van Jeruzalem naar Egypte, maar waar ze ook gaan, overal volgt er sarcasme. Het is een verrassende hoeveelheid komedie in de film, gezien het feit dat de politieke ondertonen over het algemeen serieus zijn. Hoffman zorgt voor grappen met bijna elke dialoog, net als Hanks met zijn van nature geestige, op vrouwen jagende idealen. Een scène in het begin, waarin Gust voortdurend uit Wilsons kantoor naar binnen wordt geloodst terwijl hij een juridische kwestie probeert op te lossen met zijn horde beeldschone meiden ('je kunt ze leren typen, maar je kunt ze niet leren tieten te krijgen') doet me denken aan een slapstick van de Marx Brothers.<br />'Als de pers zich richt op de beschuldigingen van drugsgebruik tegen Wilson, in plaats van op de belangrijke kwesties van de Koude Oorlog en het tegenstrijdige verlangen van de autoriteiten om hun hulp te bekostigen, is het...' Het is duidelijk dat tegen het eind van de film de politici nog steeds niet beseffen wat er echt nodig is. En omdat het scenario zo gevat en scherpzinnig is, zullen sommige toeschouwers misschien niet in staat zijn alle dialogen bij te houden. Maar zoals is aangetoond door de politici die niet op de hoogte zijn van het verschil tussen Pakistan en Afghanistan, is het in wezen een ander argument om de bewering van Charlie Wilson te ondersteunen.<br />- Mike Massie.
Charlie's Wilson's War demonstrates with deft veracity just how futile wars can be, especially to the very people who spend countless hours and finances to fund them. Virtuoso performances and remarkably memorable characters teamed with a riotously sarcastic script catapult the film, helmed by the continuously unpredictable Mike Nichols, to the top of the year's best. Politics has never been so much fun.<br /><br />Charlie Wilson (Tom Hanks) is a Texas congressman who is credited with almost single-handedly winning the Cold War. Hanging around plenty of drugs, women and scotch, he also takes an unexpected interest in the events in Afghanistan and the terrors of the Soviet Union in the 1980s. Enlisting the help of Gust Avrakotos (Philip Seymour Hoffman) a renegade CIA covert mission expert and Joanne (Julia Roberts), a wealthy socialite, he raises money to provide Afghanistan with the rocket launchers and antitank weaponry they need to cause serious damage to Russian military. Eventually by the end of the 80s the Cold War would come to an end, and the funds would immediately be cut, thereby removing all help for the fledgling country to rebuild and recoup.<br /><br />The acting is exquisite, although it's to be expected from the more than accomplished cast. A large part of that however, should be attributed to the script, which allows each character to be undeniably well-developed and memorable. And a hearty helping of that credit goes to the novel of the same name, which is hilariously honest. Tom Hanks delivers yet another unequaled performance as Charlie Wilson, the man who did so much for so many and yet still remains relatively unknown. Philip Seymour Hoffman plays Gust, a character that is vividly boffo in both his physicality and his wry cynicism; the inimitable Hoffman once again shows superb range in the characters he portrays. Julia Roberts is perhaps the only weak link of the film, with her generic snobbish character and not-subtle-enough accent. And then there's Wilson's "jailbait" squad of young secretaries that scamper about to keep him happy. Led by the always delightful Amy Adams, each supporting role has its mirthful moments.<br /><br />Defeating the Soviet Union was not an easy task, especially considering the many conflicting goals between the various political leaders. "Why is Congress saying one thing and doing nothing?" queries a disgruntled politician. "Tradition mostly", returns Wilson. Everyone appears to want the Cold War to end, yet a blind eye is being turned to the atrocities taking place in Afghanistan. It takes a trip to the war-torn refugee camps in Pakistan to motivate Wilson, as well as with his main financial source Doc Long (Ned Beatty). Wilson uses strategic ties with committees to raise funding of weaponry in Afghanistan from $5 million to $10 million with a simple command, but the president of Pakistan scoffs at the idea of winning a war for such a trivial amount. By the end of the Wilson campaign, $1 billion is sent to the Mujahedin to shoot down Russian helicopters - the first step toward victory, as Wilson predicted. Beyond the scope of the film, the unresolved turmoil in Afghanistan led to further, less ignorable problems, which Wilson presumably foresaw.<br /><br />During the course of Charlie Wilson's War, the main characters travel from the United States to Pakistan to Afghanistan to Jerusalem to Egypt, but wherever they go, sarcasm always follows. There's a surprising amount of comedy in the film, considering the political undertones are generally serious. Hoffman provides jokes with almost every exchange of dialogue, as does Hanks, with his naturally witty woman-chasing ideals. A scene early on featuring Gust being continually ushered in out of Wilson's office as he tries to straighten out a legal issue with his posse of gorgeous gals ("you can teach 'em to type, but you can't teach 'em to grow tits") reminds me of a slapstick routine from the Marx Brothers.<br /><br />With the press focusing on the drug allegations against Wilson, instead of the important issues of the Cold War, and the conflicting desire of officials to budget their help, it's clear that by the end of the film, the politicians are still oblivious to what's really necessary. And since the screenplay is so quick-witted and astute, some audience members may not be able to keep up with all of the dialogue-intensive events. But, as demonstrated by the politicians who are ignorant as to the difference between Pakistan and Afghanistan, it's essentially another argument to support Charlie Wilson's point.<br /><br />- Mike Massie