De 15 Park Avenue van Aparna Sen is een film over de aard van de werkelijkheid.<br />Een jong meisje met waanvoorstellingen, geneigd zich dingen te verbeelden en stemmen te horen, mogelijk uit pure verveling, wordt door haar goed opgeleide vader en door haar op controle beluste oudere stiefzus voor schizofreen versleten. Behandeld als een invalide, beklaagd en bejegend als een invalide (ook al uit liefde en genegenheid), heeft ze een schim van een kans om zich tot een normaal mens te ontwikkelen. Als een jongen haar ten huwelijk vraagt, proberen haar vader en haar stiefzus hem er hartstochtelijk van te overtuigen dat hij zo'n stap niet moet doen. Een traumatische ervaring, voornamelijk veroorzaakt door haar beschermde bestaan, brengt haar uiteindelijk over de streep waar geen weg terug meer is, en ze leeft nu fulltime in een eigen waanwereld. De familie en de maatschappij om haar heen zijn intolerant ten opzichte van haar waandenkbeelden en willen ze onderdrukken met medicijnen, elektrische schokken, wat dan ook, ook al hebben ze allemaal een of andere vorm van waandenkbeelden.<br />Haar moeder ziet de ironie er niet van in dat ze zich door een geestverschijning van die waandenkbeelden laat behandelen. Haar stiefzusje is professor in de natuurkunde en geeft onder andere les in kwantummechanica, een vak waarin een stroom deskundigen parallelle multi-universa en veel meer dimensies in de ruimte accepteert dan we zien. Een vriendin vertelt vol bewondering over een ervaring met een heilig persoon die beweerde hallucinerende stemmen te horen. Ver weg heeft George W. Bush echte of valse waandenkbeelden over Saddam.' De film is gebaseerd op het boek _Aparna Sen_, en gaat over massavernietigingswapens, en het is toegestaan om Irak binnen te vallen.<br />Zoals sommige kijkers al hebben opgemerkt, schrok Aparna Sen ervoor terug om de moeder van alle waandenkbeelden aan te vallen <0xE2><0x80><0x93> de belangrijkste religies, wat jammer is.<br />Met andere woorden, de aanvaarde werkelijkheid is waar een meerderheid of een invloedrijke minderheid in gelooft. Dat is al vanaf het begin het geval en veel machtiger mensen dan Mithali in de film, onder wie Bruno en Galileo, hebben als gevolg daarvan geleden.<br />De controversiële en moeilijke afloop van de film was nodig om aan te tonen dat het een film is over de aard van de werkelijkheid, en niet de casestudy van een schizofreen meisje. Alle spelers hebben geweldige voorstellingen gegeven, maar Shabana Azmi en Konkona Sen Sharma hebben uitgeblonken. Aparna Sen heeft een voortreffelijke filosofische film geproduceerd.
Aparna Sen's 15 Park Avenue is a film about nature of reality. <br /><br />A young delusional girl, prone to imagining things and hearing voices, possibly out of sheer boredom, is taken to be schizophrenic by her educated father and control-freak educated elder step-sister. Controlled, pitied and treated like an invalid (even if out of love and affection), she has ghost of a chance to develop as a normal person. When a boy offers to marry her, her father and step-sister passionately try to convince him against taking such a step. A traumatic experience, caused primarily due to her sheltered existence, finally takes her across the line of no return, and she lives full time in a delusional world of her own. <br /><br />The family and society around her are intolerant of her delusions,and want to suppress them with medicines, electric shock therapy, anything, even though they all have delusions of one kind or other of their own. <br /><br />Her mother doesn't see the irony in allowing a ghost-buster to treat her of the delusions. Her step-sister is a professor of Physics, teaching among other things Quantum Mechanics, a subject in which a stream of experts accept parallel multi-universes and many more dimensions in space than the 3 we see. A friend recounts with admiration an experience with a holy person claiming to hear hallucinatory voices. Far away, George W Bush has real or fake delusions of Saddam's weapons of mass destruction, and is allowed to invade Iraq. <br /><br />As some viewers have already pointed out, Aparna Sen shied away from attacking the mother of all delusions -mainstream religions, which is a pity. <br /><br />In other words, accepted reality is what a majority or an influential minority believe in. That's been the case since the beginning, and lot more powerful people than Mithali in the film, among them Bruno and Galileo, have suffered as a consequence. <br /><br />The film's controversial and difficult ending was necessary to show it's a film about nature of reality, and not the case study of a schizophrenic girl. <br /><br />All the cast have given great performances, but Shabana Azmi and Konkona Sen Sharma have excelled. Aparna Sen has produced an outstanding philosophical film.