Ik zag deze film voor het eerst toen ik in de achtste klas zat en ik herinner me dat hij toen een diepe indruk op me maakte. Ik heb hem ongeveer een jaar geleden opnieuw gezien (ik ben nu 29) en hij heeft me nog steeds op dezelfde manier geraakt. Dit is een geweldige film die de strijd van het principe tegen het pragmatisme verpersoonlijkt. Voights personage is de idealistische leraar die niet wil toegeven aan de psuedo-racistische neigingen van de minister, de heer Skeffington. Dat verhaal verpersoonlijkt ook de strijd van hoe oudere mensen zich vaak verzetten tegen verandering, en meer in het bijzonder tegen culturele veranderingen. Vaak ten koste van kinderen. Als die strijd uiteindelijk uit de hand loopt, verliest Pat Conroy en heerst er een triomfantelijk pragmatisme. Of niet? De kinderen die hij moet achterlaten, zijn beter af als ze hem kennen, beter blootgesteld aan de 'echte' wereld en aan klassieke muziek. De andere leraar op school kreeg respect voor hem en hij leerde veel over zichzelf. Een geweldige film met een hartverscheurend einde. Ik herhaal dat iedereen die van de film heeft genoten, het boek 'The Water is Wide' van Pat Conroy moet lezen. Het zal je bijblijven!
I first saw this film when I was in the 8th grade and I remember that it had a profound affect on me then. I saw in again about a year ago (I am now 29) and it still moved me in similar ways. This is a great movie that personifies the struggle of "principle vs. pragmistism". Voight's character is the idealist teacher that won't give in to any psuedo-racist leanings of the Superintendent, Mr. Skeffington. That story also personifies the struggle of how older people often resist change, and more specifically, cultural change. Often at the expense of children. When these battles finally come to a boil, Pat Conroy loses and pragmatism reigns triumphant. Or does it? The children that he has to leave are better off for knowing him, more exposed to the "real" world and to classical music. The other teacher at the school gained respect for him and he learned much about himself. A great film with a heart-breaking ending. I recomend that anyone who enjoyed the film to read the book, "The Water is Wide", by Pat Conroy. It will stay with you!