Bij een blije film hoort een achterkamertje. Het staat ook niet in verband met enig soort sociaal realisme. Dat is misschien de kracht ervan. De afstand tot de specifieke tijd en naties versterkt de boodschap, maakt die krachtiger en verdrijft de last van nationalisme en propaganda die je vaak voelt in films die zijn gemaakt om naties te bekritiseren in plaats van hun eigen land (ik heb het natuurlijk vooral over de Amerikaanse propaganda in een commerciële film).<br />Een achterkamertje is zoveel meer dan een boodschap. Het is een film van pure, surrealistische schoonheid, gevuld met dezelfde zuivere, klinische vorm die je aantreft in films als _1984_ en die gelijk is. Ik ben van oudsher een grote fan van Alan Rickman, de man met het gouden sarcasme (en, mag ik er wel aan toevoegen, de ongeëvenaarde sexappeal). Het spel tussen hem en Madeleine Stowe is briljant. Elke keer dat ik hem zie, lijkt hij een personage te spelen dat nog gemener is dan de vorige...<br />Maar genoeg zoetsappigheid. De film heeft geen actie. Ik wil geen auto-ongelukken, maar ik wil wel dat er iets gebeurt, al is het alleen maar een praatje. Na een uur kreeg ik echt genoeg van de verhoorkamer, de voorspelbare handelingen en meer dan wat ook wilde ik een complexer beeld van alles, van de wereld, de vroegere levens van de personages en de rest van het raamwerk dat ontbrak. Voor sommige mensen een leuk detail. Voor mij iets minder positiefs.<br />Hoe dan ook, Closet Land is een film die de moeite waard is als je klaar bent om een reis te maken naar de afgrond van de menselijke natuur.<br />En natuurlijk voor ons, die echt dol zijn op de Always Evil Alan Rickman.
Closet land is not at happy movie. Neither is it connected to any kind of social realism. This is perhaps its strength. The distance from specific time and nations strengthens the message, makes it more powerful and rips away the burden of nationalism and propaganda you often sense in movies made to criticize nations in opposit of ones own (I am of course primarily speaking of the USA propaganda in some commercial film).<br /><br />Bit closet land is so much more than a message. It is a film of pure, surrealistic beauty, filled with the same clean, clinical form you find in work such as 1984 and it's equals.<br /><br />I am of old a big fan of Alan Rickman, the man with the golden sarcasm (and, I might add, the uncomparable sex-appeal ;-)). The outplay between him and Madeleine Stowe is brilliant. Everytime I see him, he seems to play a character even nastier than the last one...<br /><br />But, enough sweettalk. The film lacks in action. I dont want any crashing cars, but I want something to happen, except pure talk. After an hour I got really tired of the interrogationroom, the predictable actions and more than anything I wanted a more complex view of it all, the world, the former lives of the characters and all the rest of the framework that was missing. For some people a nice touch. For me something less positive.<br /><br />Anyway, Closet Land is a movie worth it's time if you are ready to make a trip into the abyss of the human nature.<br /><br />And of course for us who really loves the Always Evil Alan Rickman.