WAARSCHUWING: MAY CONTAIN SPOILERS<br />De rimpelingen in het kielzog van de eerste 'Jaws'-film waren in de jaren tachtig en daarna nog steeds prominent aanwezig. Filmmonsters veranderden van radioactieve monsters in onbekende en vraatzuchtige beesten die zich schuilhielden in de onontdekte uithoeken van de menselijke ervaring (I: de oceaan, de diepe ruimte, de genetica). Hoewel 'Jaws' een mijlpaal was in dit specifieke domein van horrorfilms, zijn maar weinig films in staat geweest de diepe impact van het origineel te evenaren. 'Shark rosso nell'oceano' (ook wel Devil Fish of Red Ocean genoemd) is een plichtsgetrouwe volgeling van de oorspronkelijke 'Jaws'-formule. Nadat een aantal ongelukkige boten en zeelieden op brute wijze zijn vermoord door een of ander zeemonster, volgt er een aanvankelijke drang om het beest te ontdekken, dan een onvermogen om het te bestuderen zonder afschuwelijke resultaten, en een laatste poging om het te vernietigen. Hoewel de filmmakers probeerden wat nieuw leven in de vergelijking te blazen door er elementen van technologie en samenzweringen van bedrijven aan toe te voegen, is het resultaat niets minder dan rampzalig. Deze film zakt onder zijn eigen gewicht van afgrijselijke montage, broos acteerwerk en goedkope schrikbeelden.<br />Het meest misselijkmakende en meeslepende aspect van 'Devil Fish' is de manier waarop de montage in elkaar zit. Vanaf het begin van de film, wanneer 3 verschillende scènes door elkaar zijn gehusseld, krijgt de kijker het gevoel dat de film technisch niet geloofwaardig is. Het lijkt erop dat de redacteuren de scènes rond een soundtrack hebben geknipt in plaats van de film te knippen en vervolgens de noodzakelijke veranderingen in de muziek aan te brengen. Bovendien is elke geknipte scène een intercut en het lijkt erop dat de redacteuren nog nooit van de termen'vervagen','spoelen' of 'oplossen' hebben gehoord. De impact van scènes kan nooit tot je doordringen omdat ze onmiddellijk worden afgebroken na een laatste regel en er een nieuwe scène begint. Domme cameratrucs zijn er in overvloed, zoals wanneer twee van de basisfiguren een privémoment delen op het strand en er een soort time-lapsebeeld van hun optreden over hun lichaam wordt geconstrueerd.<br />De muziek is al even nietszeggend. Het thema van de schepsels is een hopeloos duplicaat van het thema van 'Jaws', maar dan met een kleine variatie. Hoewel ik mijn recensies graag verstoken laat van MST3K-invloeden, heeft Mike de sombere score zeer terecht omschreven als'soft-core pornomuziek'. Dat het niet lukt om spanning te genereren in een film die daar zo sterk op is gebaseerd, is een doodsteek voor 'Devil Fish'. Het acteerwerk is afgezaagd, de relaties zijn verbijsterend en de hele samenzwering is lachwekkend. De vraag blijft: als de genetica zo ver was gevorderd om een enorm chimaera van een zeemonster te creëren om de oceanische belangen te beschermen, waarom kon er dan niet een meer praktisch nut worden toegekend aan een beter mens? Een van de weinige positieve aspecten van deze film is het idee van het monster, ook al is zijn aanwezigheid in de film minder dan fantastisch.<br />Over het geheel genomen is deze film slecht genoeg om onder de middelmaat te vallen. Als 'Jaws' nooit was gemaakt, zou je de film als middelmatig kunnen omschrijven, omdat het onderwerp nieuw en opwindend zou zijn, ook al werd hij ineffectief uitgevoerd. Jammer genoeg ligt hij als doorslag van Spielbergs oorspronkelijke thriller heel comfortabel op een vuilnisbelt van kaas.
WARNING: MAY CONTAIN SPOILERS<br /><br /> The ripples in the wake of the first "Jaws" movie were still prominent in the 1980s as well as beyond. Movie monsters went from being radioactive monstrosities to unknown and voracious beasts lurking in the unexplored corners of human experience (ie: the ocean, deep space, genetics). Although "Jaws" was a milestone in this particular realm of film horror, few films have been able to match the visceral impact of the original. "Shark rosso nell'oceano" (aka Devil Fish or Red Ocean), is a dutiful follower of the original "Jaws" formula. After several hapless boats and seagoers are brutally murdered by some ocean creature, there is an initial drive to discover the beast, then a failure to study it without horrible results, and a final push to destroy it. Although the filmmakers attempted to inject some fresh life into the equation by adding elements of technology and corporate conspiracy, the result is nothing short of disastrous. This movie sinks under its own weight of ghastly editing, brittle acting, and cheap scares.<br /><br /> The most sickly compelling feature of "Devil Fish" is its cookie-cutter editing. From the onset of the film when 3 different scenes are mashed together, the viewer gets a sense that the film lacks any technical credibility. It appears as if the editors cut the scenes around a set musical score instead of cutting the film and then making necessary changes to the music. Furthermore, every cut is an intercut and it would appear as if the editors had never heard of the terms "fade", "wipe", or "dissolve". The impact of scenes can never settle in because they are immediately cut short after a final line and a new scene begins. Silly camera tricks abound such as when two of the principle characters share a private moment on the beach and a sort of time-lapse image of their act is composited over their bodies.<br /><br /> The music is equally bland. The creature theme is a hopeless duplicate of the "Jaws" theme with slight variation. Although I like to keep my reviews devoid of MST3K influence, Mike most aptly described the somber score as "soft core porn music". Failing to produce tension in a film that relies so heavily on it is a death blow to "Devil Fish". The acting is stale, the relationships baffling, and the whole conspiracy is laughable. The question remains that if genetics had advanced to such a level to create a huge chimera of a sea monster to protect oceanic interests, why couldn't a more practical use be administered to better mankind? One of the few positive aspects of this film is the idea of the monster, even though its film presence is less than stellar.<br /><br /> Overall, this movie is bad enough to dip below mediocre. If "Jaws" had never been made, then the film could be described as average because its subject matter would be new and exciting even if it was executed ineffectively. Sadly, as a carbon copy of Spielberg's original thriller it sits most comfortably on a garbage heap of cheese.