Jou, de Levenden (2007)<br />Mordant. Ik heb dat woord nooit eerder opgeschreven, maar het komt me hier voor de geest. Laat me het opzoeken. Nou, het maakt er deel van uit <0xE2><0x80><0x93> bijtend, maar ook zo grappig. Zo bijtend grappig. Dit is een sombere film, dat is zeker, met zoveel droge droge droge humor en eigenzinnige humor dat het onmogelijk is om er op een bepaald niveau niet van te houden. Gefilmd in een zeer spaarzame stijl, vaak met een statische camera en werkelijk evenwichtige, stabiele composities, als toneeldecors, zien we een korte opvoering plaatsvinden.<br />Maar daardoor lijkt het gewoon <0xE2><0x80><0x93> wat het niet is. Het gewone leven wordt getoond als slonzig, ironisch, verrukkelijk, koket en deprimerend. Zoiets. Ik geloof dat het Ebert was die zei dat je tot de ontdekking komt dat je lacht en dat je niet weet waarom. Precies. En ergens in het promotiemateriaal stond dat het een kruising was tussen Bergman en Monty Python, en wat ze bedoelen is dat het de droge, zwijgende, onderzoekende uitstraling heeft van Ingmar Bermans beroemde Zweedse films, maar dat het ook de maffe, op de een of andere manier roerende elementen heeft van de Britse komieken.<br />Ik zou zeggen, kijk hier beslist, beslist minstens een halfuur naar. Er is een deel van me dat dacht dat ik het tegen die tijd wel gehad had <0xE2><0x80><0x93> de rest gaat door in een soortgelijke opeenvolging van kleine scènes en momenten, en ze ontwikkelen zich geleidelijk aan, maar er is geen grote plot of climax van het gebruikelijke soort. Er zijn een paar grote momenten later, zelfs alleen maar de aandacht voor het onweer, die ons aardig uit de alledaagse menselijke gebeurtenissen haalt.<br />De film is schitterend in zijn klassieke beheersing, bijna als een reeks scènes van Gregory Crewdson (en in feite de fotograaf overtreft). En het acteerwerk, met al zijn heel gewone, niet-glamoureuze folklorisme, klopt precies. Een opzienbarende, mooie, vreemde ervaring.
You, the Living (2007)<br /><br />Mordant. I've never written that word before but it comes to mind here. Let me look it up. Well, it's part of it--corrosive, but also funny as heck. So corrosively funny. This is a dour film, for sure, with so much dry dry dry wit and quirky humor it's impossible not to like it on some level. Filmed in a very spare style, often with a static camera and really balanced, stable compositions, like theater stages, we see a short enactment occur.<br /><br />But that makes it seem ordinary--which it is not. Ordinary life is shown to be frumpy, ironic, delightful, coy, and depressing. And impossible. We, the living, must live, and since we're alive, we may as well take note. Something like that. I think it was Ebert who said you find yourself laughing and don't know why. Exactly. And the promo material somewhere said it was a cross between Bergman and Monty Python, and what they mean is it has the dry, silent, probing look of Ingmar Berman's famous Swedish films, but it has the zany, somehow touching elements of the British comedians. <br /><br />I'd say, definitely, definitely watch at least half an hour of this. There is part of me that thought I was through by then--the rest continues in a similar assemblage of little skits and moments, and they do gradually evolve, but there is no great plot to follow or climax of the usual kind. There are some great moments later, even just the attention to the thunderstorm, which takes us out of the mundane human events nicely. <br /><br />The filming is gorgeous in its classical control, almost like a series of Gregory Crewdson scenes (and outdoing the photographer, actually). And the acting, with all its very ordinary, non-glam folksiness, is right on. A startling, beautiful, odd experience.