Ik heb onlangs Twister gehuurd, een film die ik een paar jaar geleden op tv heb gezien, en hij is goed in de tijd gegaan; ik merkte dat ik er een paar keer hardop om moest lachen, en hoe raar al die mensen ook zijn, op het laatst gaf ik heel veel om ze. Dit is het soort kleine film dat gemaakt wordt voor een cultpubliek, want net als Howdy's gazpacho (nou ja, ik denk dat het dat is) is het een smaak die je moet leren kennen: je moet afgestemd zijn op de eigenaardige golflengte ervan. De productiewaarden mogen dan vriendelijk goedkoop genoemd worden en het tempo en de sfeer moeten even wennen, maar de film heeft een 'look'. Het leven met Eugene Cleveland (Harry Dean Stanton) en zijn gezin (twee volwassen kinderen, een kleinkind en een huishoudster) lijkt zo los te staan van het leven buiten Gormenghast dat we er in Gormenghast in zouden kunnen wonen. Iedereen in deze film is geweldig (vooral Suzy Amis en Crispin Glover als de richtingloze geniale tweelingbroer en -zus Maureen en Howdy), en na een tijdje voel je je zo op je gemak dat je het vreemde vooroordeel gelooft dat deze mensen, die de tornado hebben overleefd en kennelijk niet in staat zijn gelukkig te zijn, op de een of andere manier geluk hebben en toch niet precies weten wat ze met hun geluk aan moeten. Er zijn een paar echt geweldige scènes: Eugenes plotselinge confrontaties met zijn op geld beluste tv-presentatrice Virginia (een zuurzoete Lois Chiles), daarna met zijn kinderen; William S. Burroughs die schietoefeningen doet in de schuur en een verhaal vertelt over een mysterieuze Jim; Maureens vriend Chris die zich bewijst door te vechten tegen een schuur vol wespen, gehuld in een tafellaken en kleedje en een oude gleufhoed; Howdy, Violet, Maureen en Chris zitten alle drie op de bank (de laatste drie in passend lichtgewicht zomerkleding, de eerste in een rode blazer en een zwartleren rock-'n-roll-jasje). Crispin Glover is voorspelbaar schitterend als Howdy: zoals altijd blijft hij volmaakt in zijn rol. Howdy heeft een cultus gemaakt van zijn ellende en genialiteit; hij is als de Oscar Wilde van Kansas, die zijn best doet om aan zijn roodfluwelen pak te voldoen. Of hij nu toonloos maar luid tekeergaat op een elektrische gitaar, een grote zweep laat knallen terwijl hij een volledig zwart cowboypak draagt, een kamer vernielt of zelfs eenvoudige dingen doet zoals rijden of de voornoemde soep uit een kan schenken, hij is fascinerend. Dit zal ik leuk vinden.
I recently rented Twister, a movie I'd seen several years ago on TV, and it has aged well; I found myself laughing out loud several times at it and as weird as all these people are, by the end I profoundly cared about them. This is the sort of little movie that is made for a cult audience because, rather like Howdy's gazpacho (well, I think that's what it is), it's an acquired taste: you have to be attuned to its peculiar wavelength. The production values might be charitably called inexpensive and the pace and atmosphere take a while to get settled, but the film has a "look", especially in some wonderful shots contrasting the dry flatness of the land with the cluttery nouveau-riche opulence of the mansion interior: Michael Almereyda had a good eye even then. Life with sodapop magnate Eugene Cleveland (Harry Dean Stanton) and his household (two adult children, a grandchild, and a housekeeper) seems so detached from life outside we could be in Gormenghast. Everyone in this film is wonderful (especially Suzy Amis and Crispin Glover as the directionless genius siblings Maureen and Howdy), inhabiting their roles so comfortably after a while you just buy the strange premise, that somehow, having survived the tornado and being apparently incapable of happiness, these people are lucky, and yet don't know quite what to do with their luck. There are some truly great scenes: Eugene's sudden confrontations first with his gold-digging children's tv host girlfriend Virginia (an acidly pert Lois Chiles), then with his children; William S. Burroughs taking target practice in the barn and telling a story about a mysterious Jim; Maureen's boyfriend Chris proving himself by battling a shed full of wasps cloaked in a tablecloth and doily and old fedora; Howdy, Violet, Maureen and Chris all sitting on the couch (the latter three in appropriately lightweight summer garments, the former in a red blazer and black leather rock'n'roll gear) staring at images of deserts on the huge tv, and contemplating the future (the images were done by Bill Viola, who did the backdrop video installation for Nine Inch Nails' last tour). Crispin Glover is predictably magnificent as Howdy: as always, he remains perfectly in character. Howdy has made a cult of his misery and brilliance; he's like the Oscar Wilde of Kansas, striving to live up to his red velvet suit. Whether he's thrashing away tunelessly yet loudly on an electric guitar, cracking a fullsize bullwhip while wearing an all-black cowboy outfit, demolishing a room, or even doing simple things like driving or pouring the aforementioned soup from a blender pitcher, he's mesmerizing. If you like his work, you'll like this.