Het is me een raadsel waarom ik me niet heb verdiept in deze meesterlijke avonturenfilm uit de jaren vijftig die tot nu toe in een broeierige noir is veranderd, maar ik ben in elk geval blij te kunnen melden dat hij me niet heeft teleurgesteld. Ik heb al een paar jaar geen Amerikaanse films van Jules Dassin meer gezien, maar op grond daarvan denk ik dat ik binnenkort 'Brute Force' en 'Night and the City' nog eens ga bekijken.<br />Jean Servais, een naam die ik niet ken maar een gezicht dat me bekend voorkomt vanwege zijn wereldmoeheid en kilheid, heeft onlangs een lang verblijf in de gevangenis achter de rug en zoals dat in die films gaat (hé, anders zou er geen verhaal zijn) kan hij niet goed met het rechte pad overweg. Er doet zich een gelegenheid voor: een eenvoudige juwelendiefstal van vele miljoenen dollars die's nachts kan worden gepleegd zonder dat een paar mannen bang hoeven te zijn dat ze worden ontdekt. De spanning van het filmen van de overval, een half uur totale stilte, is wat de mensen zich het meest van de film herinneren, en het is inderdaad heel opmerkelijk; maar ik vond de half voltooide locatie van de laatste schietpartij, nadat de overval door de grote mond van een van de dieven in het honderd is gelopen, mooi; de uitstekende zwart-witopnamen van de ruige kant van Parijs; en Servais' weergave van zowel Eddie Constantine als Humphrey Bogart in zijn sobere maar brute voorstelling.<br />'Misschien wel.' Het is uiteindelijk een beetje te sentimenteel, maar dit is zo'n klassieker die zijn reputatie waarmaakt als puur amusement, ook al is wat hij over de menselijke conditie te zeggen heeft niet echt diepzinnig of inspirerend; George Aurics modernistische, romantische en jazzy score is om beurten een hoogtepunt.
It's a mystery to me as to why I haven't caught up to this masterful 50s caper film  turned brooding noir until now, but I'm certainly glad to report that it didn't disappoint. I haven't seen any of Jules Dassin's American films for several years but based on this I'll probably be going back and re-watching "Brute Force" and "Night and the City" quite soon.<br /><br />Jean Servais, a name unknown to me but a face rather familiar in its world-weariness and coldness, has recently completed a lengthy stay in prison and as is the way in these films (hey, there wouldn't be a story otherwise) isn't coping well with the straight life. An opportunity presents itself: an easy multi-million-dollar jewel heist that can be done at night with no fear of discovery by a few men. The taut filming of the robbery, half an hour of total silence, is what people most remember about the film of course, and indeed it's pretty remarkable; but I liked the half-completed location of the final shootout, once the robbery has gone sour thanks to the big mouth of one of the thieves; the excellent portrayal gritty sides of Paris in stark black and white; and Servais' channeling of both Eddie Constantine and Humphrey Bogart in his spare but brutal performance.<br /><br />Perhaps it's a bit too sentimental in the end, but this is one of those classics that really does live up to its reputation just as pure entertainment even if what it has to say about the human condition isn't exactly deep or thought-provoking; George Auric's at turns modernist, romantic, and jazzy score is another highlight.