De zeven samenwerkingen tussen regisseur Joseph 'von' Sternberg en de ster Marlene Dietrich waren zo verschillend van uiterlijk en toon, en zo anders dan al het andere dat in die tijd speelde, dat ze bijna een subgenre van zichzelf lijken te vormen. Net als elk genre hebben ze hun meesterwerken en hun absolute dieptepunten. Tijd om Blonde Venus terug te sturen naar de boerderij.<br /><0x3E> Na de weinig verleidelijke hits The Blue Angel, Morocco en Shanghai Express, waarin Marlene Dietrich haar imago van cabaret-zangeres-prostituee op het witte doek vestigde, besloot iemand bij Paramount dat het tijd was voor Marlene om een moederrol te spelen. Daar is op zich niets mis mee; als actrice kon ze die rol aan. Het is alleen zo dat er verder niets aan het format is veranderd. Het is net The Blue Angel met een kind. Het verhaal van een vrouw die haar kind meesleept op haar louche escapades is natuurlijk een goed uitgangspunt voor een tragisch drama, maar zo wordt het niet gespeeld. Dietrichs reis wordt als een soort avontuur gespeeld, waarbij ze haar verstand en medeplichtigen gebruikt om de wet voor te blijven. Dit is niet een of ander brutaal voorbeeld van pre-code libertarianismen maar het is gewoon bizar smakeloos.<br />Hoewel we misschien kunnen accepteren dat Marlene een liefhebbende moeder is, kunnen we Sternberg absoluut niet kopen als een regisseur van warmte en ontroering. Ondanks het feit dat dit een van de weinige foto's is waarvoor hij een nominatie voor een literaire prijs heeft gekregen, slaagt Sternberg er niet in de hoofdprijs in de wacht te slepen. De emotionele afsluiting van de film zou de uiteindelijke hereniging van het gezin moeten voorstellen, maar zelfs in het begin wordt dit niet als iets gezien wat de moeite waard is om naar terug te keren. Zoals gewoonlijk zijn de interieurs van Sternberg zo aangekleed en gefotografeerd dat ze eruitzien als bordelen of krankzinnigengestichten. Het huis van de Faradays is in feite een griezelige, groezelige omgeving, en het is een wonder dat de kleine Johnny het niet in zijn bed deed en vroeg of hij met het licht aan mocht slapen. Maar zoals iedereen die met hen bekend is weet, is het doel van een Dietrich-Sternberg-film om Dietrich er fantastisch uit te laten zien, en in dat opzicht is Blonde Venus in elk geval een succes. Marlene wordt voorgesteld als ze in een heldere, glanzende close-up uit een bosvijver opduikt, en zelfs als ze tot vodden is gereduceerd, houdt de camera nog van haar. Hetzelfde kan niet worden gezegd van de rest van de cast, die door Sternberg als beweeglijke decorstukken werd beschouwd. De normaal gesproken sympathieke Herbert Marshall is hier gereduceerd tot een humeurige brombeer die in de schaduw op de loer ligt. Zelfs de beminnelijke en levendige Cary Grant wordt niet meer dan een saaie achtergrondfiguur, en hij lijkt bij lange na niet interessant genoeg voor Dietrich om er met hem vandoor te gaan. De enige opvallende momenten in Blonde Venus zijn Marlenes zang- en dansnummers, vooral het beroemde Hot Voodoo-nummer waarin ze haar eigen surrealistische toneelpersona parodieert door uit een gorillapak te komen. Maar zelfs die nummers voelen alsof ze uit een andere film zijn geknipt en geplakt. De fans van Sternberg noemen het misschien weer een meesterwerk, zoals ze gewend zijn te doen, maar voor de gemiddelde klant is het een enorme teleurstelling. Het publiek was er niet zo blij mee als met haar eerdere hits, en dat was het begin van het einde van Marlenes hoogtijdagen. Een jaar later zou er een nieuwe koningin van Paramount s Mae West zijn.
The seven collaborations between director Joseph "von" Sternberg and star Marlene Dietrich were so distinct in look and tone, and so different from anything else going on at the time, they almost seem to constitute a sub-genre of their own. Like any genre, they have their outright masterpieces, as well as their absolute turkeys. Time to send Blonde Venus back to the farm.<br /><br />After the seedily seductive hits The Blue Angel, Morocco and Shanghai Express, in which Miss Dietrich established her screen image as cabaret-singer-cum-prostitute, someone at Paramount decided it was time for Marlene to play a mother. There is nothing wrong with that in itself; as an actress she was up to the part. It's just that nothing else about the format has changed. It's like The Blue Angel plus a kid. Fair enough, the story of a woman who drags her child along on her sleazy escapades is a sound premise for a tragic drama, but that's not the way this is played. Dietrich's journey is played as some kind of adventure, using her wits and accomplices to stay ahead of the law. This is not some cheeky example of pre-code libertarianism  it is just bizarrely distasteful.<br /><br />Although we may be able to accept Marlene is a doting mommy, there is absolutely no way we can buy Sternberg as a director of warmth and poignancy. In spite of this being one of the handful of pictures for which he also took a writing credit, Sternberg simply fails to get the story-arc. The film's emotional payoff is supposed to be the eventual reunion of the family, but even at the beginning this is not established as something worth getting back to. As usual Sternberg's interiors are dressed and shot to look like either brothels or insane asylums. The Faradays' home is actually quite a creepy, dingy environment, and it's a wonder little Johnny wasn't wetting the bed and asking to sleep with the light on.<br /><br />But as anyone familiar with them will know, the point of a Dietrich/Sternberg picture is to make Dietrich look fabulous, and in this respect at least Blonde Venus is a success. Marlene is introduced emerging from a forest pool in a bright, shimmering close-up, and even when she is reduced to rags the camera still loves her. The same cannot be said for the rest of the cast, whom Sternberg tended to view as mobile pieces of scenery. The normally likable Herbert Marshall is here reduced to a moody grouch lurking in the shadows. Even the suave and lively Cary Grant becomes just a boring, background blob, and does not seem nearly interesting enough for Dietrich to run off with.<br /><br />The only standout moments in Blonde Venus are Marlene's song and dance routines, especially the renowned Hot Voodoo number where she parodies her own surreal stage persona by emerging from a gorilla outfit. But even these feel like they have been cut-and-pasted from a different film. Sternberg's fans may hail it as another masterpiece, as they are wont to do, but for the average punter it is a massive disappointment. Audiences of the time did not lap it up as they had her earlier hits, and this heralded the beginning of the end for Marlene's heyday. A year later there would be a new queen at Paramount  Mae West.