Hij was erg op Flesh gesteld en verheugde zich op _Heat_, maar hij kon het gevoel niet van zich afzetten dat Morrissey de meeste 'acteurs' die hier optraden op grove wijze had uitgebuit. Naakt rondstrompelen in een bedwelmende roes schijnt het enige te zijn waartoe Dallesandro in dit stuk in staat was <0xE2><0x80><0x93> een groot en hartverscheurend contrast met Flesh. Zijn half naakt optreden in een paar scènes is de enige aanwijzing dat hij misschien acteerde; het lijkt er meer op dat hij het deed om drugs te kopen. Woodlawn is inderdaad een openbaring <0xE2><0x80><0x93> ze is de belichaming van de Lower East Side. Maar het is een film voor één vrouw <0xE2><0x80><0x93> ze neemt zelden de rol van de andere spelers aan, al moet gezegd worden dat haar seksscène met een bierflesje Halle Berry beslist in de schaduw stelt als het op filmische vertoningen van rauwe passie aankomt. Als ze zich op een jonge minnaar in spe stort, doet ze dat met de felheid van een vampier. Twee van de vrouwelijke acteurs, Andrea en Jane, hebben zo'n irritante stem dat je het geluid zult moeten dempen om hun scènes te kunnen volgen. Het feit dat een aantal van deze acteurs een paar jaar later zelfmoord pleegde of vermoord werd, draagt alleen maar bij aan de sfeer van uitbuiting. Het is geen betere manier om de zaterdagavond door te brengen, maar het brengt tenminste een bepaalde tijd en plaats levendig tot leven.
Quite liked Flesh and looking forward to Heat but couldn't help but feel Morrissey grossly exploited most of the "performers" featured here. Stumbling around naked in a narcotic stupor seems to be all Dallesandro was capable of in this feature--a huge and heartbreaking contrast from Flesh. His semi-erection in a few scenes is the only indication that he might be acting; mostly it looks like something he did to buy drugs. Woodlawn is a revelation all right--she is the embodiment of the Lower East Side. But hers is a one woman show--she rarely engages the other performers though, it has to be said, her sex scene with a beer bottle definitely leaves Halle Berry in the shade when it comes to cinematic displays of raw passion. When she pounces on a young, would-be lover it is with the ferocity of a vampire. Two of the female performers, Andrea and Jane, have such annoying voices you'll have to mute the sound to get through their scenes. The fact that several of these performers committed suicide or were murdered a few years after only adds to the air of exploitation. But they were probably desperate to get in front of Morrissey's camera anyway. There probably isn't a worse way to spend a Saturday night but at least it brings a specific time and place vividly to life.