De onmogelijk sexy Rosie Holotik speelt Charlotte Beale, een nieuwe verpleegster in een van die filmachtige gestichten waar de dienstdoende arts zijn eigen, onorthodoxe manier heeft om de patiënten te behandelen. Met tegenzin haalt hij de bemoeizuchtige dr. Masters erbij (Anne MacAdams, ook bekend als Annabelle Weenick). De patiënten nemen Charlotte ook niet al te vriendelijk op.<br />Deels mysterie, deels gruwel, deze eerste poging van B-filmregisseur S.F. Brownrigg heeft iets benauwends. Deze kleurrijke psycho's, onder wie een nymfomane zonder zelfrespect, een vriendelijke reus die al een lobotomie heeft gehad en een zogenaamde'rechter' die in juridisch jargon spreekt, domineren het scherm met hun verontrustende aanwezigheid. Het is een beeld dat vrij goed werkt en dat de korrelige, grimmige sfeer vanaf het begin vastlegt. Een paar korte uitbarstingen van beeldend geweld helpen ook om het die goede, ouderwetse, uitbuitende kwaliteit te geven.<br />Het wordt intenser naarmate de in gevaar verkerende heldin haar eigen geestelijke gezondheid probeert te behouden, en biedt de ene surrealistische ontmoeting na de andere. Vooral effectief is de poëzie-citerende, maffe oude mevrouw Callingham.<br />Voor een goedkope kaas uit de jaren zeventig is het behoorlijk effectief, met een bijzonder akelige climax. Ik vond het best leuk om ernaar te kijken.<br /><br />7/10
The impossibly sexy Rosie Holotik plays Charlotte Beale, a new nurse at one of those movie-type asylums where the doctor in charge has his own, unorthodox ways of treating the inmates. Reluctantly bringing her on board is the officious Dr. Masters (Anne MacAdams, a.k.a. Annabelle Weenick). The inmates don't take too kindly to Charlotte, either.<br /><br />Part mystery, part horror, this initial effort from B-movie director S.F. Brownrigg has an oppressive feel to it. These colorful psychos, including a nymphomaniac with no self-esteem, a gentle giant who's already had a lobotomy, and a supposed "judge" who speaks in legalese jargon, dominate the screen with their unnerving presence.<br /><br />It's a picture that works fairly well, establishing the gritty, grim atmosphere right from the get go. Some brief bursts of graphic violence also help to give it that good old fashioned exploitative quality.<br /><br />It builds in intensity as the imperiled heroine struggles to maintain her own sanity, offering one surreal encounter after another. Particularly effective is the poetry-quoting, dotty old Mrs. Callingham.<br /><br />For cheap 1970's era cheese, it's pretty effective, with a particularly nasty climax. I had a pretty good time watching it.<br /><br />7/10