Hoewel veel geluidsopnamen van grote musici als Jascha Heifetz bewaard zijn gebleven, zijn de filmopnamen en tv-uitzendingen zeer beperkt. Daarom zijn muziekopnamen als 'They Shall Have Music' zulke zeldzame juweeltjes. Hoewel je met moderne ogen en oren over de plot kunt kibbelen, moet de oplettende kijker de unieke verrukkingen van deze film in het juiste perspectief plaatsen. De plot was bedoeld om zowel het jonge als het oude publiek van die tijd aan te spreken, maar is tot op de dag van vandaag een genot om te zien. Een belangrijk aspect van het kijken naar klassieke films is om ze te zien door de ogen van de bioscoopbezoeker van die tijd. Ik moet het oneens zijn met een recensent die klaagt over een film die in zwart-wit is opgenomen, of die zich verplicht voelt te melden dat zijn studenten dergelijke bedenkingen hebben. Dit zijn jeugdige klachten die een beperkt historisch perspectief weerspiegelen. Voor de docent zou dit een leerzame gelegenheid moeten zijn om de unieke eigenschappen van zwart-witfotografie en de plaats ervan in de cinematografische geschiedenis te verklaren. Kleur kan in feite een goede verhaallijn of de muziek in de weg staan. De zwart-witfotografie van John Fords 'Stagecoach' is bijvoorbeeld, net als de stills van Ansel Adams, een artistiek meesterwerk.<br />Wat Heifetz' houterige houding betreft, zou ik het daar absoluut niet mee eens kunnen zijn. Als je op zoek bent naar schaamteloze emotionele poses, ga dan naar een rockconcert. De rol van een klassieke muzikant als Heifetz is om het publiek te raken, niet hem of haar zelf. Heifetz' emoties worden overgebracht door zijn spel, niet door zijn lichaamstaal. Hij had het zeldzame vermogen om elke emotionele nuance uit de muziek te halen en die over te brengen op zijn luisteraars. Het is de luisteraar die geraakt moet worden, niet de artiest.<br />Tussen twee haakjes vroeg een recensent of hij Heifetz op YouTube het eerste deel van het Tsjaikovski-vioolconcert had zien spelen, met Frank McHugh in het publiek. Dit komt uit de film 'Carnegie Hall' uit 1947, niet 'They Shall Have Music' 'Carnegie Hall'. Het is een nog grotere schat van vele grote klassieke kunstenaars in hun beste jaren. We zijn gezegend dat er filmproducenten waren die, althans in deze beperkte gevallen, ervoor kozen om deze kunstenaars tentoon te stellen. Het was nog steeds een tijdperk dat niet volledig werd overschaduwd door de laagste gemene deler die we vandaag de dag hebben.
Although many audio recordings of great musicians like Jascha Heifetz survive, the cinematic or televised record is limited indeed. This is why musical offerings like "They Shall Have Music" are such rare gems. While, with modern eyes and ears, one can quibble about the plot, the perceptive viewer should put this film's unique delights in their proper perspective. The plot was designed to appeal to both young and old audiences of the era, but it remains enjoyable to this day. A important aspect of the experience of watching classic films is to see them through the eyes of the moviegoer of that era.<br /><br />I must take issue with reviewer who complains about a film that is in black and white, or who feel obliged to report that their students express such reservations. These are juvenile complaints which reflect a limited historical perspective. For the teacher, this should offer up an educational opportunity to explain the unique qualities of black and white photography and its place in cinematic history. Color can, in fact, get in the way of a good storyline, or the music. For example, the black and white photography of John Ford's "Stagecoach," is, like the still photographs of Ansel Adams, an artistic masterpiece.<br /><br />As for Heifetz being wooden, I could not disagree more. If you want blatant emotional posturing, go to a rock concert. The role of a classical musician like Heifetz is to move the audience, not him or herself. Heifetz's emotion is conveyed through his playing, not through his body language. He had a rare ability to extract every emotional nuance out of the music and transfer it to his listeners. It is the listener who should be moved, not the artist.<br /><br />Incidentally, one reviewer asked about seeing Heifetz on YouTube playing the 1st movement of the Tchaikovsky Violin Concerto, with Frank McHugh in the audience. This is from the 1947 film "Carnegie Hall," not "They Shall Have Music" "Carnegie Hall" is an even greater treasure of many great classical artists in their prime. We are blessed that there were film producers who, at least in these limited instances, chose to showcase these artists. In was still an era not totally overwhelmed by the lowest common denominator tripe we get today.