Een gebrek aan karakterontwikkeling is fataal voor deze film. Valeria Golino's personage Grazia begint als een bipolaire persoonlijkheid, maar ontaardt al snel in een karikatuur en lijkt onecht. De andere personages zijn mager, waarschijnlijk de schuld van de schrijver en niet van de acteurs. De enige uitzondering is Filippo Pucillo als de jongste zoon Filippo: zijn energie en bravoure zijn grappig en overtuigend.<br />Ik neem aan dat de kleinzielige wreedheid van de kinderen geacht wordt bij te dragen aan een sombere sfeer en de nadruk te leggen op de alomtegenwoordige oergeesten in de stad, maar voor mij is de nodeloze wreedheid overbodig en draagt bij aan de algehele verveling van de film. Sommige scènes waren amusant, maar niet noodzakelijkerwijs zo bedoeld, bijvoorbeeld als de mishandelde honden dik en gezond blijken te zijn en er uitzien alsof ze klaar zijn om te worden losgelaten. De mooie cast en setting zorgen voor een aantrekkelijke trailer, maar kunnen niet de hele film bevatten.
A lack of character development proves fatal for this movie. Valeria Golino's character Grazia starts out looking like a bipolar personality but quickly degenerates into a caricature and seems unreal. The other characters are thin, probably the writer's fault not the actors'. The only exception is Filippo Pucillo as the younger son Filippo: his energy and bravado are funny and convincing.<br /><br />I suppose the children's petty cruelty is supposed to contribute to an atmosphere of bleakness and emphasize the pervasive primal spirits in the town, but for me, the gratuitous cruelty is redundant and contributes to the overall boredom of the film. Some scenes were amusing but not necessarily intended that way, for example, when the mistreated dogs turn out to be fat and healthy and look like they are ready to show. The pretty cast and setting make for an appealing trailer but cannot carry the whole movie.