Dit is een verbluffende film: een romantische thriller met een ingewikkelde, maar perfect geconstrueerde en vernietigend symmetrische plot, schitterend ondersteund door het gebruik van steeds terugkerende visuele motieven. Alles is prachtig gefilmd: de vrouwen, de appartementen, maar nog verbazingwekkender is de vernietigende combinatie van beelden, bijna elke scène heeft echo's van een andere. Dit is een verhaal dat wordt verteld in licht, in kleur, in vele bijna-parallellen. Elke keer dat ik ernaar kijk, word ik er verrukt door.<br />De acteerprestaties zijn ook geweldig. Romane Bohringer is verbluffend als vrouw die op het punt staat een zenuwinzinking te krijgen: alles aan haar verandert met haar stemming. Vincent Cassel speelt een heel andere rol dan zijn rol in La Haine; maar niet minder voortreffelijk: onbetrouwbaar en tegelijkertijd sympathiek. En Monica Bellucci <0xE2><0x80><0x93> ah!, Monica Bellucci, kortom, ze speelt (is?) de meest volmaakte vrouw ter wereld. Op ongeveer driekwart van de film is er een kleine scène waarin ze niets anders doet dan glimlachen; maar op dat moment zegt dat meer dan uren Hollywood-spul.<br /><br />Je kunt deze film geen recht doen zonder op z'n minst de uitmuntende, opeenvolgende climax te noemen: droevig, schokkend, ironisch en subtiel tegelijk. Maar als je op één moment de genialiteit van dit werk vastlegt, dan is het...' Het is de scène aan het begin van deze fabelachtige ontknoping, waarvan het vooruitzicht ons gedurende het hele verhaal plagerig is voorgeschoteld. Maar als het moment daar is, wordt het zo subtiel, zo kort en zo vaardig afgehandeld, dat je bij nader inzien naar adem snakt. Alleen een regisseur met een onthutsend zelfvertrouwen zou dit cruciale punt durven onderschatten. Maar het vertrouwen is gerechtvaardigd. Er is geen betere film dan dit.
This is an astonishing film: a romantic thriller with a convoluted but perfectly constructed and devastatingly symmetrical plot, brilliantly buttressed by the use of recurring visual motifs. Everything in it is beautifully filmed: the women, the apartments; but more amazing is the devastating juxtapositioning of images, almost every scene has echoes of another. This is a story told in light, in colour, in many almost-parallels. Every time I watch it, it fills me with delight.<br /><br />The acting is great too. Romane Bohringer is stunning as a woman on the verge of a nervous breakdown: everything about her changes with her mood. Vincent Cassel plays a very different role to his part in La Haine; but no less excellently: shifty and sympathetic at the same time. And Monica Bellucci - ah!, Monica Bellucci, well, put simply, she plays (is?) the world's most perfect woman. There's one small scene about three quarters of the way through where she does nothing more than smile; yet in that instant, says more than hours of Hollywood junk.<br /><br />One cannot do justice to this film without at least mentioning the superb, sequential climax: sad, shocking, ironic and subtle in turn. But if one moment captures the brilliance of this work, it's the scene at the start of this fabulous denouement, the prospect of which has been teasingly laid before us throughout the entire story. Yet when the moment comes, it is handled so delicately, so briefly, so deftly, that on reflection it makes you gasp. Only a director of staggering confidence would dare to underplay this vital point. But the confidence is justified. Cinema doesn't come much better than this.