Dit is pas de vierde poging die ik van deze regisseur heb gezien (die ik op het Italiaanse B-filmfestival van Venetië in 2004 heel sympathiek vond) en mogelijk ook de ergste. Net als THE BRONX EXECUTIONER (1989), die eraan voorafging, is dit een eersteklas voorbeeld van het staartje van het Euro-Cult-tijdperk <0xE2><0x80><0x93> eersteklas, omdat het laat zien hoe diep de voorheen stimulerende stijl inmiddels was gezonken!<br />Hier krijgen we in feite een plot dat ronddraait terwijl... ik meen het, mensen, een supertelefoon! In haar derde film na PIRATES (1986) en THE GOLDEN CHILD (1986) speelt Charlotte Lewis een model dat kennelijk net een affaire heeft beëindigd; ze verwacht steeds dat haar architect-minnaar haar terugbelt, maar elke keer dat de telefoon gaat, hoort ze alleen maar ruis, vergezeld van stemmen uit het hiernamaals (of iets dergelijks). Ze raakt bevriend met een nieuwe huurder in haar appartementencomplex die, heel handig, een autoriteit op het gebied van paranormale activiteit (William Berger) kent die, hilarisch, uitlegt dat de negatieve energie die bijvoorbeeld tijdens familieruzies wordt ontketend zich via huishoudelijke apparaten kan manifesteren tot een dodelijke kracht (ik zweer dat ik dit niet verzin!)!<br />Onder de hoogtepunten... uh... De barkeeper van de bar waar de heldin een paar keer naar toe belt (het lijkt erop dat de keten van gebeurtenissen alleen kan worden doorbroken door Lewis opnieuw door haar gangen te laten gaan, in de stijl van _Exterminating an angel (1962)!_ ), de enorme verscheidenheid aan belachelijk uitziende telefoons die te zien is, het apparaat van de fotograaf van de heldin die haar voor de moord besluipt, de sarcastische agent die Lewis begroet als hij hem verslag doet van de vreemde gebeurtenissen ( _En waar zou de broodrooster mee bezig zijn, vraag ik me af?_ ), de verkrachter in spe die wordt gedood door een spervuur van munten dat uit een telefooncel schiet, en Bergers eigen bloedige verscheiden (waarbij de telefoon de pacemaker van de dokter beïnvloedt en zijn hart laat ontploffen)! De climax van de film is nogal verwarrend, en het lijkt erop dat alle verloren zielen eindelijk een zwerm duiven bewonen en uit het raam van het kantoor van de 'begunstigde zielen' (een service voor eenzame zielen!) vliegen. Voor wat het waard is, de score van ex-goblin Claudio Simonetti is niet minder effectief, ondanks de toevoeging van gedateerde heavy-metalnummers op de soundtrack.
This is only the fourth effort I’ve watched from this director (whom I met and found quite genial at the 2004 Venice Film Festival Italian B-movie retrospective) and also, possibly, the worst. As was the case with THE BRONX EXECUTIONER (1989), which preceded it, this is a prime example from the tail end of the Euro-Cult era – prime because it shows the depths to which the previously invigorating style had fallen by this time! <br /><br />Here, in fact, we get a plot revolving around – I’m not kidding, folks – a killer phone! Pretty but bland Charlotte Lewis – in her third film after PIRATES (1986) and THE GOLDEN CHILD (1986) – is a model who, apparently, has just ended an affair; she keeps expecting her architect lover to call her back but, every time the phone rings, all she gets is static accompanied by voices from the beyond (or some such crap). She befriends a new tenant at her apartment block who, conveniently, knows of an authority on paranormal activity (William Berger) – who, hilariously, explains that the negative energy which is unleashed, say, during family arguments can manifest itself via home appliances into a deadly force (I swear I ain’t making this up)! <br /><br />Among the highlights...er...lowpoints of the film are: the grumpy bartender from whose dingy place the heroine calls a couple of times (it seems that the chain-of-events can only be broken by having Lewis go through her paces again, EXTERMINATING ANGEL (1962)-style!), the sheer variety of preposterous-looking phones on display, the apparatus of the heroine’s photographer friend sneaking up on her before the kill, the sarcastic cop who greets Lewis on reporting the strange occurrences (“And what’s the toaster up to, I wonder?”), the would-be rapist killed by a barrage of coins shooting out from a telephone booth, and Berger’s own bloody demise (with the phone affecting the pacemaker he’s fitted with and causing the doctor’s heart to explode)! <br /><br />The film’s climax is rather confusing and, apparently, finally sees all the ‘lost souls’ inhabiting a flock of doves and flying out the window of the ‘possessed’ office (a lonelyhearts service!). For what it’s worth, the score – by ex-Goblin Claudio Simonetti no less – is effective enough, despite the inclusion of dated heavy-metal numbers on the soundtrack.