De geniale kant van deze film is de humor. Om de sterke punten van hun ster te benadrukken, castten de gebroeders Warner hun versie van generaal Custer als een verwaande, zwierige, oneerbiedige grappenmaker met een romantisch trekje en een onverwacht vleugje idealisme; het was weer helemaal Robin Hood en Flynn bloeide op in de rol. Al zijn beste actiefilms maakten gebruik van zijn talent voor kwajongensstreken en komische timing, en deze film vormde daarop geen uitzondering.<br />Het heeft ook zijn voordeel bij de terugkeer van de voormalige medespeelster Olivia de Havilland, ondanks een eerdere afspraak om de samenwerking te verbreken; de rol van de koppige Libby Custer is een betere rol dan die van de lieve types met liefde voor het vak die ze in de studio van Flynn had moeten spelen. In deze laatste samenwerking legt ze al haar aanzienlijke acteertalent in wat in wezen een stoere avonturenfilm is, en de chemie op het scherm wordt weer aangewakkerd <0xE2><0x80><0x93> voor deze ene keer krijgen zij en Flynn de kans om hun personages verder te ontwikkelen dan de eerste romance, tot een oud getrouwd stel, met een even overtuigend resultaat.<br />De combinatie van Flynn en De Havilland en het komische trekje in de film hebben voor de duurzaamheid van deze film gezorgd, terwijl de meeste andere westerns van Flynn <0xE2><0x80><0x93> die door het hedendaagse Amerikaanse publiek met zoveel liefde worden bekeken, hoewel naar verluidt niet door hun ster <0xE2><0x80><0x93> allang zijn vergeten. De actiescènes zijn tamelijk oppervlakkig (ondanks, ironisch genoeg, de dood van een figurant tijdens een val tijdens een van de opnamen) en de schurken van het stuk blijken, als op schooljongensniveau, dezelfde mensen te zijn die Onze Held op zijn allereerste dag op West Point zo afschuwelijk hebben behandeld, en hem op die manier gedurende zijn hele carrière blijven frustreren. Het verlaagt de cast, maar het komt moreel gezien een beetje te goed van pas.<br />Maar dit zijn grieven die grotendeels irrelevant zijn voor een film die er nooit op uit is geweest om meer dan een opwindend stukje amusement te zijn. Geholpen en aangemoedigd door een uitmuntende groep spelers (waaronder Anthony Quinn in een vrijwel woordeloze rol als de leider van de Sioux) galoppeert Errol Flynn zich met behulp van zijn gebruikelijke arsenaal een weg door de plot: charmante schaapachtige blikken, onverwachte vriendelijkheid, ondeugende twinkelingen, plotselinge verontwaardiging, opgewekte kameraadschap en puur charisma met een hoog octaangehalte. Hij is een roekeloze opschepper, maar toch mag je hem wel. En het is moeilijk om weg te gaan zonder dat de melodie van 'Garryowen' nog dagen in je oren nagalmt.<br />Dit is een van Flynns blijvende hits; hij bevat ook een verrassende hoeveelheid goed acteerwerk, en het is een film die het waard is om herinnerd te worden.
The saving grace of this film is its humour. Playing up to the strengths of their star, Warner Brothers cast their version of General Custer as a cocky, dashing, irreverent prankster with a romantic streak and an unexpected strain of idealism; it was Robin Hood all over again, and Flynn blossomed in the role. All his best action pictures made use of his talent for mischief and comic timing, and this one was no exception.<br /><br />It also benefits from the return of former co-star Olivia de Havilland, despite an earlier agreement to break the partnership; the part of strong-minded Libby Custer is a better role than the sweet love-interest types she had grown tired of playing for the studio in Flynn's later films, and after seeing the script he had specifically requested de Havilland be cast so that she could do justice to the part. In this final collaboration, she piles all her considerable acting skill into what is, at heart, basically a romping adventure movie, and the screen chemistry is rekindled -- for once, she and Flynn get the chance to develop their characters beyond the initial romance into an old married couple, to equally winning effect.<br /><br />The Flynn/de Havilland pairing and the streak of comedy are what have provided this film's durability, when most of Flynn's other Westerns -- held in such affection by the contemporary American public, although allegedly not by their star -- have long since been forgotten. The action scenes are fairly cursory (despite, ironically, the death of an extra in a fall during one of the filmed charges) and the villains of the piece turn out, schoolboy-fashion, to be the same people who were horrid to Our Hero on his very first day at West Point, and thus continue to frustrate him throughout his career. It cuts down on the cast list, but it's a trifle too morally convenient.<br /><br />However, these are quibbles largely irrelevant to a film that never set out to be more than a rousing piece of entertainment. Ably aided and abetted by a sterling group of supporting players (memorably including Anthony Quinn in an all-but-wordless role as the Sioux leader), Errol Flynn gallops his way through the plot courtesy of his usual arsenal: charmingly sheepish looks, unexpected sweetness, mischievous twinkles, flash-point indignation, cheerful fellowship and sheer high-octane charisma. He's a reckless braggart, but you can't help but like him. And it's hard to go away without the tune of "Garryowen" threading its jaunty way through your ears for many days thereafter.<br /><br />This is one of Flynn's lasting hits; it also contains a surprising amount of good acting amongst the fun, and is a film worthy of being remembered.