De Beatles hadden net 'Magical Mystery Tour' gedaan. Men was er algemeen van overtuigd dat optreden, vrede en drugs van nature samengingen. In LA was er een filmsubcultuur die wist dat er iets aan de hand was. Nicholson zat in een aantal van die bendes.<br />Voordat hij serieus besloot acteur te worden, voor 'Easy Rider', voor 'Pink Flamingos', voor 'Day for Night', waren er verscheidene experimenten met wat je daaraan kon doen. Een belangrijk experiment is 'Saragossa Manuscript'. Dat is er ook een.<br />Jack schrijft. Hij speelt met cirkelverhalen, zelfreflectie, filmreflectie, zelfverachting, de pijn van de schepping, allemaal aan de rand van de veilige kinderdiepte. Dat moet je zien, al was het maar om iets over Jack te weten te komen.<br />Bepaalde acteurs handelen door in zichzelf te graven. Het is een veelvoorkomende techniek. Sommige mensen graven diep, maar na een tijdje worden ze saai, omdat ze ongelooflijk oppervlakkig zijn. Er zit net niet genoeg materiaal in om een carrière op te bouwen. Denk maar aan DeNiro en Hackman.<br />Anderen zijn behoorlijk interessante mensen, die mettertijd interessanter lijken te worden. Als ze in het vat graven, stoppen ze er vanwege de pijn van het graven weer materiaal in. Denk maar aan Sean Penn en Jack. Onder in Jacks vat, aan het eind van de draad die hij ronddraait, bevindt zich de basis van elk personage: deze experimentele, riskante schrijver/filmmaker.<br />Wat maakt het uit of het een slechte film is? Hij is slecht omdat hij risico's heeft genomen. Kijk maar naar Annette als er een traan wordt weggewist.' Het is een liefdevolle grap over het hele Brando-gedoe, iets waar ik Marlon om heb horen lachen. Dat is een van de rijkste momenten in de filmgeschiedenis van Hollywood.<br />Er is nog een reden om dit te bekijken. Muziek in de film heeft een sterke wortels in dans. Revolutie in de film berust vaak op muziek. Hele culturen worden zo meegesleept.<br />Een onbetwiste reuzin in het uitvinden van de manier waarop miljarden mensen tegenwoordig dansen, is Toni Basil. Ze was net zo invloedrijk in de popchoreografie als de Beatles in de muziek. Ze was al een eind op weg met haar carrière toen ze werd gevraagd om hieraan te werken. Maar dit is een van haar eerste optredens op het witte doek. Je kunt zien hoe ze aan het werk is en hoe ze zelf in het behoorlijk coole 'Daddy's Girl' zit, boven een van Nilssons betere nummers. (Gevolgd door de Frank Zappa- cameo.) Jaren later zou McCartney deze scène in zijn TeeVee-special vermelden.<br />Een derde reden om te kijken is het begin van de film (ongeveer 61<0xE2><0x81><0x84>2 minuut): een personage dat 'Lady Pleasure' heet kust elke Aap in een lange opname en gaat dan weg. Ze wordt opgevoerd als I.J. Jefferson, maar is in werkelijkheid Mimi Manchu, destijds Nicholsons minnares en lsd-partner. Rood haar, psychedelische manier van doen. Prachtig. Die scène zegt alles voor me, over hoe Jack over de jongens denkt.<br />Ted's Evaluation <0xE2><0x80><0x93> 3 van 3: de moeite van het kijken waard.
The Beatles had just done 'Magical Mystery Tour.' There was the general feel that performance, peace and drugs went together naturally. In LA, there was a film subculture that knew something was up. Nicholson was in several of these gangs.<br /><br />Before he decided to seriously become an actor, before 'Easy Rider,' before 'Pink Flamingos,' before 'Day for Night,' there were several experiments with what to do about this. An important one is 'Saragossa Manuscript.' This is another.<br /><br />Jack writes. He plays with circular narrative, self-reference, film reference, performance self-loathing, the pain of creation, all on the outskirts of safe kiddiepop. You must see this, if only to know something about Jack.<br /><br />Certain actors act by digging into themselves. It is a common technique. Some dig deep, but after a while, they become boring because they are incredibly shallow people. There isn't just enough stuff in there to sustain a career. Think of DeNiro and Hackman.<br /><br />Others are pretty interesting people, who seem to become more interesting over time. When they dig into the barrel, they put stuff back in because of the pain of the digging. Think Sean Penn and Jack. At the bottom of Jack's barrel, at the end of the thread he spins, as the base of every character is this experimental, risky writer/filmmaker.<br /><br />Who cares if it is a bad movie? It is bad because it took risks. Watch when a tear is wiped from Annette's cheek by the director. It is a loving goof on the whole Brando thing, something that I heard Marlon laughed about. That is one of the richest moments in Hollywood film history.<br /><br />There's another reason to watch this. Music in film is has a strong root in dance. Revolution in film often relies on music. Whole cultures are thus swept along.<br /><br />An unsung giantess in inventing how billions now dance is Toni Basil. She was as influential in pop choreography as the Beatles were in music. She was already well into her career when called upon to work on this. But this is one of her earliest screen appearances. You can see her work throughout and she herself in the pretty cool 'Daddy's Girl' segment, over one of Nilsson's better songs. (Followed by the Frank Zappa cameo.) McCartney would reference this scene in his TeeVee special years later.<br /><br />A third reason to watch is early (about 6 1/2 minutes) in the film: a character named 'Lady Pleasure' kisses each Monkey in a long continuous shot and then dismissively departs. She is credited as I. J. Jefferson but is really Mimi Manchu, Nicholson's lover at the time and LSD partner. Red hair, psychedelic demeanor. Lovely. That scene says it all for me, about how Jack feels about the boys.<br /><br />Ted's Evaluation -- 3 of 3: Worth watching.