De toneelstukken van William Shakespeare worden geclassificeerd als komedie, tragedie of geschiedenis. Sommige van zijn meest memorabele <0xE2><0x80><0x93> en meest gelezen <0xE2><0x80><0x93> scheppingen leveren ons een weemoedige humor, zachte poëzie en hilarische slapstick op. Sommige van die stukken overleven als onvergetelijke drama's met een meeslepende diepgang en ernst. Hoe dan ook, hij kon schrijven met een ongeëvenaarde vaardigheid en inventiviteit, wat een grote bijdrage leverde aan onze jonge taal. Dus in welke categorie valt De koopman van Venetië? Ik was heel verbaasd toen ik ontdekte dat het een van Shakespeares komedies was. Ik had het nooit eerder gelezen of gezien, maar na het zien van deze meest recente filmversie ben ik tot de conclusie gekomen dat het geen van beide is en het is allebei. Dit is een van de vele vragen die de kijker moet proberen te beantwoorden wanneer hij in het reine komt met wat duidelijk een verbijsterende en zeer verontrustende morele tragedie is.<br />De spelers worden snel en eenvoudig geïntroduceerd. Een van hen is Venetië zelf; regisseur Michael Radford filmde de Venetiaanse scènes in de stad zelf en creëerde een indrukwekkend levendige, bedrijvige achtergrond voor het verloop van het stuk. In dit decor verschijnt de jeugdige Bassanio (Joseph Fiennes), die terugkeert naar Venetië om een goede oude vriend te bezoeken, Antonio (Jeremy Irons). Het schijnt dat de arme Bassanio heeft gehoord van een prinses wier vader is gestorven en dat hij aan elke potentiële huwelijkskandidaat een soort loterij heeft nagelaten. Het landgoed op het eiland bestaat uit drie kleine hutkoffers.<br /><0x3E> Slechts één ervan bevat 'beelden van de prinses'. Hij die de juiste kan raden, met behulp van slechts blinde intuïtie en de raadselachtige lokkers die erop geschreven staan, zal het enorme fortuin voor het leven van de vader erven. O, en zijn dochter en haar eeuwige liefde in het huwelijk, vergeet ik te noemen. Hier neemt de lichte komedie van Shakespeare de film over. Dit komische element vormt de drijfveer van het verhaal en vult ook een groot deel van de filmtijd, als een aantal pijnlijk gretige opportunisten op het eiland arriveert, die humoristisch wedijveren om en falen in het verkrijgen van deze zeer rijke hand in het huwelijk. Maar voordat iets van dit alles gebeurt, smeekt Bassanio, bij wie het aan financiën ontbreekt, Antonio hem drieduizend dukaten te lenen om de lange reis te kunnen maken die hij moet maken om zijn kans op de hoofdprijs te krijgen.<br /><br />Antonio, zelf bijna berooid, moet met tegenzin nederigheid aanvaarden door de financiële hulp in te roepen van Shylock (Al Pacino), een van de talloze joodse woekeraars die de verzakte economie in stand houden, maar die door de fanatiek christelijke meerderheid van de stad worden geminacht en vervolgd. Zo verblijven ze in de onderbuik van de maatschappij, en daar moeten de twee leners heen. Shylock aarzelt niet om de twee mannen te herinneren aan een zeker incident waarbij Antonio hem op de markt beledigde en bespuwde, en hij berispt deze man, die eerlijk gezegd een hoop lef heeft nu om hulp te vragen, vol trots. Maar hem helpen doet Shylock wel. Hij trekt zelfs alle rente van de lening af, waarschijnlijk omdat hij geen reden heeft om zich zorgen te maken als Antonio hem binnen drie maanden zal kunnen terugbetalen. Maar Shylocks enige contractuele eis is een pond van Antonio's vlees, mocht hij zich niet aan hun overeenkomst houden. Dit is een verontrustend verzoek, zowel voor Antonio en Bassanio als voor ons. Maar het lijkt erop dat Shylock, ondanks zijn terechte trots, niet echt verwacht dat hij zo'n gruwelijke daad zal zien plaatsvinden.<br />Hier is dus de dramatische basis gelegd. En terwijl de film op pad gaat om zijn zachtere kant te verkennen met zijn liefdesloterij en misplaatste identiteiten, wacht ons nog steeds het sombere vooruitzicht van de lening zelf. Wat zal er uiteindelijk van deze onheilspellende overeenkomst terechtkomen? Intussen worden wij om beurten op pad gestuurd om de ware hoofdpersoon van Shylock te verkennen. Al Pacino heeft meer dan genoeg dramatisch gewicht om hier te dragen, en dat doet hij met overtuigende kracht en hartstocht. Er zijn momenten dat hij ruimte krijgt voor het theatrale dat we van zo'n kleurrijke acteur zijn gaan verwachten. Maar zijn indrukwekkendste scènes zijn de scènes waarin hij deze energie in zich opneemt en een tegenstrijdige persoonlijkheid laat zien: eerlijk, oprecht en trots, maar ook somber, wraakzuchtig en volkomen meedogenloos. Dit is tot op heden een van Pacino's meest oprechte rollen. En terwijl de rest van de cast hun rollen geloofwaardig en overtuigend speelt, is Pacino degene die de film echt in handen heeft <0xE2><0x80><0x93> vooral tegen het eind, wanneer Shakespeare deze schijnbaar romantische komedie met een daverende derde akte omgooit.<br />Ik zal hier niet veel onthullen; het enige wat ik kan zeggen is dat het te maken heeft met de eerste lening <0xE2><0x80><0x93> een machtige schoen die je vroeg of laat verwacht te zullen laten vallen. En dat gebeurt ook. Op het laatst heeft Shakespeare zijn publiek voor een hele reeks dilemma's gesteld: in de laatste scènes worden ons schijnbaar onoplosbare kwesties als geloof, moraal, wet en genade voorgelegd, en hoewel de positie van de toneelschrijver bij nader inzien voor sommigen duidelijk lijkt, staan we nog steeds lijnrecht tegenover elkaar. Er zijn winnaars en verliezers in dit stuk, maar hebben de winnaars hun buit met goede reden verdiend, of zijn ze in bredere zin ook geëindigd met verliezen? Is de deugd beloond, of alleen maar bespot? Is rechtvaardigheid deze keer in feite rechtvaardig geweest? Aan het eind van het stuk is een aantal lotsbestemmingen pijnlijk duidelijk en ondubbelzinnig bezegeld. Maar het publiek is degenen die in feite over alle betrokkenen beslissen. En voor sommigen is de uitspraak ook nog steeds van toepassing op het stuk. Komedie of tragedie? De auteur heeft de intense finale van de rechtszaal listig verhuld met een eind van lichte vrolijkheid en luchtige romantische oplossingen. Zegt hij dat alles goed komt aan het eind, of is dit zijn laatste, ironische veroordeling? De humor van het stuk zorgt ervoor dat we goed voorbereid zijn op zo'n zware klap. En hoewel het jammer genoeg ook de grootsheid van veel andere werken van Shakespeare verhindert, is het toch nog steeds onderhoudend, amusant en tot nadenken stemmend.
William Shakespeare's plays are classified as comedy, tragedy, or history. Some of his most memorable --and most often read -- creations provide us with wistful humor, gentle poetry and hilarious slapstick. Some of them survive as unforgettable dramas of compelling depth and gravity. Regardless, he was able to write with unparalleled skill and inventiveness, contributing greatly to our young language. So in what category lies The Merchant of Venice ? I was very surprised to find it is one of Shakespeare's comedies. I had never before read it nor seen it, but after watching this most recent film version I have decided it is neither and it is both. This is one of many questions the viewer must try to answer when coming to terms with what is clearly a perplexing and deeply troubling moral tragedy.<br /><br />The players are introduced quickly, and simply. One of them, firstly, is Venice itself; director Michael Radford filmed the Venetian scenes in the actual city, creating an impressively vibrant, bustling backdrop to the play's proceedings. To this scenery enters the youthful Bassanio (Joseph Fiennes), returning to Venice to see a dear old friend, Antonio (Jeremy Irons). It seems the poor Bassanio has heard of a princess whose father has died and has left to any potential suitors a lottery of sorts. Waiting at the fair lady's island estate are three small trunks, <br /><br />only one of which contains "images of the princess". He who can guess the right one, using only blind intuition and the cryptic teasers written upon them, will be bestowed the father's huge fortune for life. Oh, and his daughter and her eternal love in marriage, I forgot to mention. Here the light comedy of Shakespeare takes over the movie. This farcical plot element drives the story and also fills up much of the film's screen time, as a number of painfully eager opportunists arrive at the island, humorously vying for and failing to earn this very wealthy hand in marriage. But before any of this occurs Bassanio, very much lacking in finances, entreats Antonio to loan him three thousand ducats to pay for the lengthy journey he must take to have his shot at the prize. <br /><br />Antonio, himself nearly penniless, must reluctantly embrace humility by seeking the financial aid of Shylock (Al Pacino), one of countless Jewish usurers who keep the sagging economy afloat yet are scorned and persecuted to no end by the city's zealously Christian majority. Thus they dwell in society's underbelly, and it is here the two borrowers must go. Shylock does not hesitate to remind the two men of a certain incident where Antonio insulted and spat on him in the city market, and he proudly rebukes this man who frankly has a lot of nerve now coming to ask for help. But help him Shylock does. He even erases any kind of interest on the loan, most likely feeling he has no reason to be concerned if Antonio will be able to repay him within three months. Still, Shylock's one contractual demand is a pound of Antonio's flesh, should he renege on their agreement. This is an unsettling request, to be sure, for Antonio and Bassanio as well as for us. But it appears that despite his justifiable pride Shylock does not really anticipate seeing such a gruesome act occurring. <br /><br />So here the dramatic groundwork has been laid. And while the film goes off to explore its gentler side with its love lottery and mistaken identities, there still looms the gloomy prospect of the loan itself. In the end, what will become of this ominous agreement? Meanwhile we are left at turns to explore the true central character of Shylock. Al Pacino has ample dramatic weight to carry here, and he does so with convincing grit and passion. There are times when he is given room for the theatrics we have come to expect from such a colorful actor. But his most impressive scenes are the ones where he internalizes this energy, showing a conflicted personality: honest, sincere, and proud, yet brooding, vengeful and entirely remorseless. This is one of Pacino's most heartfelt performances to date. And while the rest of the cast play their roles creditably and convincingly, it is Pacino who really owns the film -- especially toward the end, when Shakespeare upends this seeming romantic comedy with a wallop of a third act.<br /><br />I shall not reveal much here; all I can say is that it involves the initial loan -- a mighty shoe one expected would drop sooner or later. And does it ever. By the end Shakespeare has raised a host of dilemmas for his audience: seemingly unresolvable questions of faith, morality, law, and mercy are thrown before us through the final scenes, and while by curtain's close the playwright's position may seem clear to some, we are left completely at odds. There are winners and losers in this one, but have the winners earned their spoils with good reason, or have they in a larger sense ended out losing as well? Has virtue been rewarded, or simply flouted? Has justice in fact this time been just? By the play's finish some fates are painfully clear, and unequivocally sealed. But the audience are to be the ones who really decide the verdict for all of those involved. And for some the verdict is still out for the play as well. Comedy or tragedy? The author has cunningly veiled the intense courtroom finale with an ending of light mirth and pat romantic resolutions. Is he saying that all is well that ends well, or is this his final, ironic condemnation? The play's humor serves to set us up nicely for such a heavy crash. And while it is also what unfortunately keeps The Merchant of Venice from achieving the greatness of so many of Shakespeare's other works, it is still engaging, amusing, and thought-provoking beyond measure.