Een typische oude b&w-film. De dialogen zijn soms goed, maar maar al te vaak <0xE2><0x80><0x93> vooral in de tweede helft <0xE2><0x80><0x93> worden ze naïef, soms verschrikkelijk naïef, en af en toe komen ze dicht bij het punt waarop ze onbedoeld komisch worden. Het eerste derde deel, met zijn achtergrondinformatie over Ladds Gatsby en een reeks interessante flashbacks, is het beste deel van de film. Maar zodra Gatsby zijn intrek in zijn nieuwe villa heeft genomen en zijn zinnen op Betty Field heeft gezet, wordt de film overdreven melodramatisch. Het einde is weer zo'n overtrokken einde; ik weet niet of de roman zelf dit domme, clichématige einde bevat of dat de producent van de film er een paar veranderingen in heeft aangebracht, maar ik...' Ik heb auto-ongelukken altijd een armzalige manier gevonden om drama aan het slot van een verhaal toe te voegen. Ik heb dit trucje al een miljoen keer gezien (of als het geen auto is, dan is het een val van een paard); de schrijver weet niet hoe hij het verhaal moet beëindigen, maar hij weet wel dat hij het dramatisch wil laten zijn, dus voegt hij er een auto-ongeluk aan toe. Laf. En om het nog erger te maken, is het ongeluk buitensporig toevallig en belachelijk, zowel qua plot als qua tijd; qua plot omdat de minnares van Fields echtgenoot (Winters) door Field wordt vermoord, en het feit dat Winters min of meer het benzinestation uit rent, de straat op, alsof ze...' Het was haar in al die jaren dat ze er had gewoond nooit opgevallen dat er een gevaarlijke weg dwars door haar huis liep <0xE2><0x80><0x93> en natuurlijk ziet ze op het moment dat ze naar buiten komt Ladds auto en verwart ze die met de auto van Fields man en roept dan: 'Hierheen! Ik ben hier! Rij me maar omver en maak er een tragisch einde van!' <0xE2><0x80><0x93> en dat allemaal in de tijd dat Ladd en Field betrokken raken bij een ongeluk, precies op de dag dat ze zich opmaken om Fields man over hun verhouding te vertellen. Het komt er in wezen op neer dat er te veel geforceerde en kunstmatige ironie in dit ongeluk zit. Het is ook niet bepaald bevorderlijk voor de film zoals Winters die heeft gemaakt. Da Silva, Scotts echtgenoot, gaat op wraakmissie om de man te vermoorden die zijn vrouw heeft overreden; hij doet dat in feite door als een zombie rond te lopen, van auto naar auto te gaan, op zoek naar schrammen, en heel slecht te doen. Zowel Da Silva's acteerwerk als het gedrag van zijn personage gedurende de film zijn afschuwelijk en verwarrend.<br />Scott Fitzgerald was een paar keer van streek omdat zijn romans door de scenarioschrijvers van Hollywood voor het witte doek werden bewerkt, en hoewel hij al lang dood was voordat deze film was voltooid, had hij, afgaand op het naïeve scenario van deze film, misschien wel gelijk om te klagen. Of misschien zijn zijn romans nog dwazer en naïever dan deze film, en zijn ze alleen maar beter geworden door de bewerkingen op het scherm. Of misschien zijn de films eigenlijk net als de romans. Ik zou dit boek natuurlijk kunnen lezen om daarachter te komen, maar daar heb ik geen zin in. Fitzgeralds naam inspireert me niet bepaald om een van zijn boeken te lezen (en dan heb ik het niet over de manier waarop zijn naam klinkt). Hij was zeker geen Heller, Clavell of Twain. Eerder een Hemingway die een hoop kabaal maakte over niets.
A typical old b&w film. The dialogues are sometimes good, but too often - especially in the second half - they get naive, sometimes awfully naive, occasionally close to the point where they are unintentionally comical. The first third, with its background information on Ladd's Gatsby shown with a series of interesting flashbacks, is the best part of the movie. But once Gatsby moves into his new villa and makes his moves on Betty Field, the film gets overly melodramatic. The ending is yet another cop-out ending; I don't know whether the novel itself contains this dumb, clichéd ending or whether the movie's producer made some changes to it, but I've always considered car-accidents to be a poor way to add drama to the conclusion of a story. I've seen this plot-device a million times (or if it's not a car, then it's a fall from a horse); the writer doesn't know how to end the story but he knows that he wants it to be dramatic, so he adds in a car-accident. Lame. And to make things worse, the accident is outrageously coincidental and preposterous, both plot-wise and time-wise; plot-wise because Field's husband's mistress (Winters) gets killed by Field, and the fact that Winters sort of rushes out from the gas-station into the street as though she'd never noticed in the years that she had lived in it that there was a dangerous road right across her house - and, of course, at the very moment that she comes out she sees Ladd's car and mistakes it for Field's husband's car and then shouts "Over here! I'm here! Run me over and make the ending tragic that way!"; time-wise because Ladd and Field get involved in an accident at the very day when they are preparing to tell Field's husband about their affair. Basically, there is just too much forced and artificial irony in this accident. It also doesn't exactly help this movie how Winters's husband, Da Silva, goes on a revenge mission to kill the guy who ran over his wife; he basically does this by walking around like a zombie, going from car to car looking for scratches, and acting very badly indeed. Both Da Silva's acting and his character's behaviour throughout the film are awful and confusing, respectively.<br /><br />Scott Fitzgerald was upset on a couple of occasions how his novels were adapted for the screen by Hollywood's screenwriters, and - although he was dead long before this movie was done - he might have been right to complain, judging by this film's naive script. Or, maybe his novels are even sillier and more naive than this film, and were actually improved upon by the screen adaptations. Or, the films are pretty much like the novels. I could, of course, read this particular novel to find out, but I just can't be bothered. Fitzgerald's name doesn't exactly inspire me to read any of his books (and I don't mean the way his name sounds.) He was certainly no Heller, Clavell, or Twain. More like Hemingway  a lot of noise about nothing.