Met een titel die geschikter lijkt voor een _Loney Tunes_ -spotje dan voor een lugubere _giallo_, is 'Don't Torture a Duckling' (1972) niettemin een thriller van de bovenste plank van horrorauteur maestro Lucio Fulci. In deze film heeft iemand de tienerjongens gewurgd in een landelijk, Zuid-Italiaans dorp en zijn er, kenmerkend voor die _gialli_, veel verdachten. Barbara Bouchet (Patrizia), die er sappiger uitziet dan je haar ooit hebt gezien, een rijk meisje dat zich schuilhoudt na een drugsschandaal; Florinda Bolkan (Martiara), de plaatselijke epileptische voodoo-vrouw; haar hekserij beoefenende minnaar; Giuseppe, de plaatselijke idioot; de priester met het lieve gezicht; zijn stugge moeder; en ga zo maar door. De film bevat een paar ongewoon gewelddadige scènes, waaronder een kettingbotsing van een van de hoofdpersonen op een kerkhof (een van de meest realistische, bloederige scènes die ik ooit heb gezien) en een handige scène waarin de moordenaar uiteindelijk wordt ontmaskerd. De geweldsuitbarstingen in de film compenseren het feit dat er geen noemenswaardige angst of spanning in de film zit. Toch fascineert deze _giallo_ met zijn ongewone plattelandsachtergrond, verontrustende kindermoorden, excentrieke personages en bizarre opnamen van Riz Ortolani. De film is prachtig gefotografeerd in wat naar ik aanneem de Monte Sant'Angelo is, vlak bij de Adriatische Zee in Zuid-Italië (tenminste, de politie van die stad wordt in de aftiteling bedankt). WE HEBBEN EEN MOOIE dvd gemaakt (het Amerikaanse slang is niet overtuigend in deze landelijke Italiaanse setting), Anchor Bay wordt bedankt voor nog zo'n goed gemaakte film. O... die titel DOES is uiteindelijk ook volkomen logisch!
Sporting a title seemingly more suitable for a Looney Tunes featurette than a grisly giallo, "Don't Torture a Duckling" (1972) is nonetheless a Grade A thriller from horror maestro Lucio Fulci. In this one, someone has been strangling the preteen boys in a rural, southern Italian village and, typical for these gialli, there are many suspects. There's Barbara Bouchet (Patrizia), looking more scrumptiolicious than you've ever seen her, a rich girl hiding out after a drug scandal; Florinda Bolkan (Martiara), the local epileptic voodoo woman; her witchcraft-practicing beau; Giuseppe, the local idiot; the sweet-faced priest; his dour mother; and on and on. The film features some unusually violent set pieces, including a chain whipping of one of the main characters in a graveyard (one of the most realistically bloody sequences that I've ever seen) and a nifty dukeout when the killer is ultimately revealed. The film's bursts of violence compensate for the fact that there are no real scares or suspense to speak of. Still, this giallo fascinates, with its unusual rural backdrop, unsettling child murders, oddball characters, and freaky score by Riz Ortolani. The film has been beautifully photographed in what I presume to be Monte Sant'Angelo, near the Adriatic in southern Italy (at least, that town's police force is thanked in the closing credits). And while subtitling would've made this fine-looking DVD work even better (the American slang doesn't convince in this rural Italian setting), Anchor Bay is to be thanked for another job well done. Oh...that title DOES eventually make perfect sense, too!