Na 30 jaar of meer kwam ik deze film op de televisie tegen. Verscheidene aspecten van de film vielen op, zelfs toen ik hem vele jaren na de vervaardiging bekeek.<br />Het verhaal van de weinig bekende C.V. Georghiu is opmerkelijk, het lijkt bijna op een Tolstoj-achtig verhaal over een man die wordt geteisterd door een kosmisch plan dat hij niet kan begrijpen. Vergelijk deze film met bekendere hedendaagse werken zoals Spelbergs _Schindler's List_ en je begint te beseffen dat het trauma van de Tweede Wereldoorlog gezien moet worden tegen het grotere kader van racisme, dat verder gaat dan het simplistische nazi-idee van Ariërs versus Joden. Deze film heeft betrekking op de Hongaren die een hekel hebben aan de Roemenen, de Roemenen die een hekel hebben aan de Russen enzovoort. Zelfs de dubieuze relatie van de joden met hun christelijke Roemeense vrienden, terwijl ze onder druk stonden.<br />Aangezien ik het boek niet heb gelezen, is het moeilijk te zien hoeveel er is veranderd door de regisseur en de schrijvers van de scenario's. Het is bijvoorbeeld interessant om de visie van de Roemeense boer op emigratie naar de Verenigde Staten te bestuderen, die ervan uitgaat dat hij alleen maar geld kan verdienen door terug te keren naar Roemenië en zijn verdiensten daar te investeren.<br />Naar mijn mening was de rol van Johann Moritz waarschijnlijk een van de beste die Anthony Quinn heeft gespeeld, naast zijn werk in 'La Strada', 'Zorba de Griek' en 'Barabbas'. De mooiste en meest memorabele scène in de film is die waarin Anthony Quinn en Virna Lisi proberen te glimlachen. De vader die een dochter draagt die het resultaat is van de verkrachting van zijn vrouw door de Russen is een verhaal op zich, maar de regisseur is in staat de verzoening te laten zien door een eenvoudig gebaar <0xE2><0x80><0x93> het dragen van het kind zonder in melodramatische beelden te vervallen.<br />Vandaag na de dood van prinses Diana maken we vaak opmerkingen over de ongevoelige paparazzi. De laatste scène is een aanklacht van de paparazzi en de ongevoelige media (regisseur Verneuil maakt ook een soortgelijke opmerking tijdens de scène in de rechtszaal, als de cameramannen zich klaarmaken om Moritz te bespringen). De interactie tussen Kerk en Staat werd zo prachtig samengevat in de laconieke verklaring van de orthodoxe priester: 'Ik bid tot God dat Hij degenen leidt die de macht hebben hen goed te gebruiken.'<br />Sommige van de korte opnamen, zoals die van de secretaris van een dominee die wat zit te krabbelen terwijl hij naar een petitie luistert, zeggen zo veel in zo weinig beelden. De richting was zo indrukwekkend dat de montage op de achtergrond raakt.<br />Ten slotte viel me het meest de verfijnde rijke structuur van kleuren op die door cameraman Andreas Winding werd geleverd <0xE2><0x80><0x93> van de briljante kredietsequenties tot aan het eind. Ik herinnerde me dat hij de cameraman was van een andere favoriete Franse film van mij, _Ramparts of Clay_, geregisseerd door Jean-Louis Bertucelli. Ik heb al heel lang niet meer zo'n gebruik van kleuren gezien, behalve in de epos van David Lean.<br />Er waren zwakke plekken: ik wou dat Virna Lisi's personage wat meer vlees op de botten had. Ik heb de Serge Reggiani-figuur, de enige intellectueel in de hele film, nooit helemaal kunnen begrijpen. De scène op het station aan het eind lijkt uit de westerns van Sergio Leone te zijn gelicht. Ten slotte was de film in wezen opgebouwd rond een liefdesverhaal, dat helaas op de achtergrond raakt.<br />Om het kort samen te vatten: deze film heeft op meer dan één gebied indruk op me gemaakt. Het verhaal is nog net zo relevant als toen het werd gemaakt.
I caught up with this movie on TV after 30 years or more. Several aspects of the film stood out even when viewing it so many years after it was made.<br /><br />The story by the little known C Virgil Georghiu is remarkable, almost resembling a Tolstoy-like story of a man buffeted by a cosmic scheme that he cannot comprehend. Compare this film with better-known contemporary works such as Spelberg's "Schindler's List" and you begin to realize the trauma of the World War II should be seen against the larger canvas of racism beyond the simplistic Nazi notion of Aryan vs Jews. This film touches on the Hungarians dislike for the Romanians, the Romanians dislike of the Russians and so on..even touching on the Jews' questionable relationships with their Christian Romanian friends, while under stress.<br /><br />As I have not read the book, it is difficult to see how much has been changed by the director and screenplay writers. For instance, it is interesting to study the Romanian peasant's view of emigrating to USA with the view of making money only to return to Romania and invest his earnings there. <br /><br />In my opinion, the character of Johann Moritz was probably one of the finest roles played by Anthony Quinn ranking alongside his work in "La Strada","Zorba the Greek" and "Barabbas". <br /><br />The finest and most memorable sequence in the film is the final one with Anthony Quinn and Virna Lisi trying to smile. The father carrying a daughter born out his wife's rape by Russians is a story in itself but the director is able to show the reconciliation by a simple gesture--the act of carrying the child without slipping into melodramatic footage.<br /><br />Today after the death of Princess Diana we often remark about the insensitive paparazzi. The final sequence is an indictment of the paparazzi and the insensitive media (director Verneuil also makes a similar comment during the court scene as the cameramen get ready to pounce on Moritz).<br /><br />The interaction between Church and State was so beautifully summed up in the orthodox priest's laconic statement "I pray to God that He guides those who have power to use them well." <br /><br />Some of the brief shots, such as those of a secretary of a minister doodling while listening to a petition--said so much in so little footage. The direction was so impressive that the editing takes a back seat. <br /><br />Finally what struck me most was the exquisite rich texture of colors provided by the cameraman Andreas Winding--from the brilliant credit sequences to the end. I recalled that he was the cameraman of another favorite French film of mine called "Ramparts of Clay" directed by Jean-Louis Bertucelli. I have not seen such use of colors in a long while save for the David Lean epics.<br /><br />There were flaws: I wish Virna Lisi's character was more fleshed out. I could never quite understand the Serge Reggiani character--the only intellectual in the entire film. The railroad station scene at the end seems to be lifted out of Sergio Leone westerns. Finally, the film was essentially built around a love story, that unfortunately takes a back seat.<br /><br />To sum up this film impressed me in more departments than one. The story is relevant today as it was when it was made.