Er zit behoorlijk wat geld achter deze productie, dus het ziet er goed uit. Er zitten een paar interessante optredens in van Gilbert Roland, Eddie Burns, en een korte cameo in het begin van Christopher Lee. Er zijn een paar opwindende vuurgevechten en een paar grappige stukjes <0xE2><0x80><0x93> de satire op Django, de Man zonder Naam, en Sabata is amusant, vooral als ze de namen krijgen van mislukte presidenten van de Mexicaanse revolutie.<br />Het probleem is dat het geen enkele zin heeft om de Spaghetti Western te satiriseren zoals hier is geprobeerd. Het belangrijkste element in de Spaghetti's is ijzer, dat gemakkelijk in komedie overgaat; de bron van alle Spaghetti's is in feite Kurosawa.' Yojimbo is een van de grootste zwarte komedies aller tijden, en de meeste Spaghetti's zijn moeiteloos over de rand geglipt naar de echte komedie van een zeer geavanceerde soort. Misschien is het beste bewijs daarvan te vinden in de Trinity-films, die zowel openlijke Spaghetti's als openlijke slapstickkomedies zijn. Dus waarom zou je satirisch doen over een genre dat zichzelf juist zo vermakelijk vindt? Als gevolg daarvan vond ik de hele onderneming in wezen niet overtuigend. Geen van deze personages waren mensen om wie ik ooit zou geven, het verhaal was algemeen als een cliché en de productiewaarde weerspiegelde alleen het geld dat ermee gemoeid was, niet de passie van de regisseur. Al met al een banale en nutteloze poging om geld te verdienen aan het fenomeen dat ermee wordt bespot.
There's considerable amount of money behind this production, so the look of it is very good. It includes some interesting appearances by Gilbert Roland, Eddie Burns, and a brief cameo at the beginning by Christopher Lee. There are a few exciting gunfights, and a humorous bit or two - the satire on Django, the Man with No Name, and Sabata is amusing, especially when they are given the names of failed presidents of the Mexico revolution.<br /><br />The trouble is, there isn't any purpose in satirizing the Spaghetti Western as is attempted here. The key element in the Spaghettis is IRONY, which easily blends into comedy; in fact the source of all Spaghetti's is Kurosawa's Yojimbo, which is universally recognized as one of the great black comedies of all time, and most Spaghettis easily slipped over the edge into real comedy of a very sophisticated variety. Perhaps the best evidence of this is found in the Trinity films, which are both openly Spaghettis and openly slap-stick comedy. So why bother satirizing a genre that - by its very nature - satirizes itself? Consequently, I found the whole enterprise essentially unconvincing. None of these characters were people I would ever care about, the story was generically cliché, and the production values only reflected the money involved, not the passion of the director. Over all, a banal and futile effort to cash in on the phenomenon it mocks.