In de weken en weken van promotie voor dit programma werd 'The One' van ABC beschouwd als 'The Real World meets American Idol'. We moesten deze zangers zien optreden, wedijveren en zien hoe ze ook samen in een huis woonden. Drama! The Tension!<br />Waar moet je beginnen met deze gruweldaad? Laten we beginnen met de'rechters' die in dit programma bekendstonden als'muziekexperts'. 'Experts' impliceren dat ze deskundig zijn. André Harrell had tenminste een stamboom. Hij had een tijdje de leiding over Motown Records. De andere twee... eh. Kate Hudsons oom, die je Mr. Weird Beard had kunnen noemen. Hij verfde zijn gezichtshaar in drie duidelijk verschillende fluorescerende kleuren. Ik vraag me af hoe eng hij het zou hebben gevonden om met een zaklamp te moeten werken! En de Paula Abdul-wannabe, die iets deed wat ik niet voor mogelijk had gehouden: ze was nog uitbundiger en veeleisender dan Paula! Na de eerste aflevering werd ze gecorrigeerd en werd ze streng kritisch. De farce van 'kritiek' die dit drietal ten beste gaf, was een echte grap en een belediging, niet alleen voor het proces van het vinden van de beste zangeres, maar ook voor het publiek, dat inmiddels heel gewiekst is en dit al talloze keren op Fox heeft gedaan. Hoe hij aan die baan was gekomen, was het op één na grootste mysterie van de show.<br />Het eerste was: hoe hadden ze de elf deelnemers voor dit programma uitgekozen? Dit was letterlijk een talentenshow voor talentlozen. Oké. Misschien is dat overdreven. En toegegeven, de artiesten moeten allemaal betrekkelijk goed in hun vak zijn, want anders zou er geen 'contest' zijn. Als er maar één 'goed' was, zou er geen'suspensie' zijn. Dus ik begrijp dat ze allemaal vergelijkbaar moesten zijn. Maar ze hadden allemaal _wel_ wat in hun mars moeten hebben! Bovendien hadden de juryleden een 'zangacademie', dus het programma was ook deels 'beroemd'. Het was duidelijk dat deze artiesten die lessen hard nodig hadden. Maar je had wel een paar buitengewoon getalenteerde mensen nodig om mensen met weinig talent te leren talent te hebben. En dat was beslist niet wat er hier gebeurde.<br />Het leek erop dat bij de casting van de show de 'huiselijke' elementen voorrang hadden, omdat alle spelers er heel aantrekkelijk uitzagen, in gelijke mate met hoe slecht ze geacteerd werden. Maar de gefilmde fragmenten in hun huis waren zo uitgebeend dat je niet in de verhalen kon komen die begonnen te gebeuren, dus de show nam de gebeurtenissen daar ook niet op.<br />Hoe slecht het allemaal ook was bedacht, 'De Ene' had een ongelooflijke, ongelooflijke, fatale fout in het ontwerp ingebouwd die het volkomen lachwekkend maakte. Het publiek kon stemmen op wie ze het beste vonden, net als bij 'AI'. Maar toen, nadat de stemming aan het publiek was onthuld, moesten de onderste drie deelnemers een laatste lied zingen. De'muziekexperts', gebaseerd op die voorstelling, kozen een van de drie uit om voor de volgende week te bewaren. En toen mochten de deelnemers die veilig waren stemmen op wie ze van de overgebleven twee wilden houden, waarna de overgebleven deelnemers naar huis werden gestuurd.<br />De 'designfout' was dat de deelnemers het laatste woord hadden. Ik bedoel, als je meedeed aan een muziekwedstrijd en je wilde zo ver mogelijk komen, zou je dan stemmen voor de beste zangeres of zou je proberen je taaiste rivaal te lozen? Elke eerstejaarskijker van CBS' _Survivor_ kon die vraag beantwoorden! En dat was precies wat er in het programma gebeurde. Degene die het beste potentieel had, was verloren, en de deelnemers stemden terug voor 'degene' die helemaal geen talent had! Bovendien mocht de deelnemer die zojuist van de ondergang was gered door de 'experts' ook nog stemmen voor de andere twee! Het was een complete farce! Als ze de deelnemers eerst mochten laten stemmen, zouden de 'experts' in elk geval de beste van de twee kwaden de mond snoeren. Maar dit bevestigt alleen maar dat deze show nog niet klaar was voor uitzending, dat het hele proces onbevredigend was om te zien en dat de producenten er verkeerd aan deden om het te proberen.
From the weeks and weeks of promotion for this, ABC's "The One" was supposed to be "The Real World" meets "American Idol." We were to watch these singers perform, compete and see how they lived together in a house as well. The Drama! The Tension! <br /><br />Where does one begin with this atrocity? Let's start with the "judges" who were known as "Music Experts" on this program. "Experts" implies they have expertise. Andre Harrell at least had a pedigree. He was in charge of Motown Records for a time. The other two... eh. Kate Hudson's uncle, who could have been labeled Mr. Weird Beard. He dyed his facial hair three distinctly different florescent colors. I wonder how scary he would have been with a black light! And The Paula Abdul wannabe, who did something I didn't think could happen: she was even more gushing and cloying than Paula! She then over corrected and became harshly critical after the first episode. The farce of "critiques" that these three offered was a true joke and an insult, not only to the process of finding the best singer, but to the audience that is now quite savvy, already having done this numerous times on Fox.<br /><br />There was the host. George Stroumboulopoulos was no Ryan Seacrest. In fact, he was as lackluster as can be. He actually sucked what little energy there was in the program, dry. How he got that job was the second biggest mystery of the show.<br /><br />The first was how did they pick the 11 competitors for this program? This was literally a talent-free talent show. OK. Perhaps that's an exaggeration. And granted, the performers all have to be relatively close in ability, because if they were not, there wouldn't be a "contest." If only one person was "good," there would be no "suspense." So, I get that they all needed to be comparable. But they all should have had *some* chops! Additionally, the judges were running a "Singing Academy," so the program was part "Fame," as well. Clearly these performers desperately needed those lessons. But you need some extremely talented people to teach those with little talent to be talented. And that definitely wasn't what was happening here.<br /><br />It seemed in casting the show, the priority was on the "homelife" elements, as all of the players were very attractive to look at, in equal parts to how badly they vocalized. But the filmed segments in their house were so chopped and sliced, you couldn't get into the stories that were starting to happen, so the show didn't capture the events there, either.<br /><br />As badly devised as all of that was, "The One" had an incredible, unbelievable, fatal design flaw built into the results that made it completely laughable.<br /><br />The audience phoned in their votes for who they liked the best, just like on "AI." But then, after the audience vote was revealed, the bottom three contestants were forced to sing a final song. The "music experts," based on that performance, chose one person from the three to save for the following week. And THEN, the contestants who were safe got to vote for who they wanted to keep from the remaining two, sending the remaining contestant home.<br /><br />The "design flaw" was that the contestants had the final say. I mean, if you were in a music competition and you wanted to get as far along the path as you could, would you vote to KEEP the better singer, or would you try to get rid of your toughest rival? Any first season viewer of CBS's "Survivor" could answer that one! And that's exactly what happened on the program. The person who had the better potential was lost, and the contestants voted back "the one" who had no talent at all! On top of that, the contestant who was just saved from the bottom by the "experts" was also allowed to vote against the remaining two! It was a complete farce! <br /><br />Maybe if they let the contestants vote first, at least the "experts" would save the better of two evils to finish. But this just confirms how not ready this show was for broadcast, how unsatisfying the whole process was to view and how misguided the producers were in attempting it.