Een van de slechtste films die ik in de jaren negentig heb gezien. Ik gebruikte hem vaak als ijkpunt bij het bekijken van andere films: 'Het was tenminste niet zo slecht als Caro Diario.' Drie volkomen zinloze segmenten, alle drie waarin de regisseur zichzelf speelt - en zo interessant is hij niet. Een heel segment over deze hypochonder die naar de dokter gaat. Een ander segment waarin hij op zijn scooter door het platteland rijdt. Drie interessante minuten en nog eens vijftien martelende.<br />De enige verzachtende factor was dat de scooterscène zich afspeelde tijdens Keith Jarretts 'Koln Concert'. Dat bracht me ertoe naar huis te gaan en dat fantastische album opnieuw te ontdekken. Het beste wat je over de regisseur/acteur/egotist kunt zeggen, is dat hij een geweldige muzieksmaak heeft.
One of the worst movies I saw in the 90s. I'd often use it as a benchmark when viewing other films; "At least it wasn't as bad as Caro Diario." Three absolutely pointless segments, all featuring the director playing himself -- and he's not that interesting. A whole segment about this hypochondriac going to the doctor. Another that features him riding around the countryside on his scooter. For three interesting minutes and another fifteen torturous ones.<br /><br />The only redeeming factor was that the scooter scene was set to Keith Jarrett's 'Koln Concert'. Prompted me to go home and rediscover that marvelous album. The best thing you can say about the director/actor/egotist is that he's got great taste in music.