Het spijt me, mensen, maar die enthousiaste recensies op deze prestigieuze site over de film 'Respiro' zijn op zijn zachtst gezegd heel vreemd. Is krankzinnigheid schilderachtig, vraag ik, en ik heb geen antwoord gevonden. Natuurlijk is de film prachtig gefilmd, deels is het bijna een documentaire. Maar ja, als het om de vrouwen gaat, is het een feit dat Grazia alle tekenen van een ernstige ziekte vertoont, en ik heb me de hele film lang afgevraagd wat ze in godsnaam heeft. Haar gedrag is absoluut zorgwekkend en de (geschokte) inwoners van het dorp hebben groot gelijk dat ze haar naar een fatsoenlijke instelling willen sturen om te zien wat er aan haar toestand gedaan kan worden. Ze heeft dringend een behandeling nodig! Zo'n gedragspatroon als dat van haar is een hel voor iedereen om haar heen, haar man, de arme kinderen (vooral) en de medeburgers. Laten we hier niet ten onrechte romantisch over doen! Ik had een hekel aan dit vergoelijkende portret van een geesteszieke. Waarom, in godsnaam, zou haar man niet willen dat ze beter werd of op zijn minst proberen dat te doen? Vanwaar de verschrikking om naar Milaan te gaan (een grote stad, dat wel, maar met een heleboel mogelijkheden voor begaafde personen om haar beter te maken)? Krankzinnigheid? Onverantwoordelijkheid? Hoe dan ook, ik heb mezelf op deze site geïnspireerd om de film op dvd te huren en nadat ik hem had gezien, moest ik hem opsturen naar anderen om er hun mening over te geven. Eerlijk gezegd begrijp ik wel waarom de film niet verder is gekomen dan een kennismaking met de selectie van Cannes...
I'm sorry folks, but these enthusiastic reviews on this prestigious site about this movie "Respiro" are very strange, to say the least. Is craziness picturesque, I ask and didn't find an answer. Of course, the movie is beautifully filmed, at part it's almost a documentary. But then, the fact is that when it comes to the women Grazia, she shows every sign of a deep illness and I was wondering throughout the movie what the heck she has. Her behavior is absolutely worrisome and the (shocked) citizens of the village are very right indeed in wanting to send her off to a proper institution to see what can be done about her condition. She needs treatment, urgently! Behaviour like hers is inferno to everybody around her, her husband, the poor children (especially) and the fellow citizens. Let's not be falsely romantic about this! I hated this condoning portrait of a mentally ill. WHY, for God's sake, should the husband not want to have her cured or at least try to do this? Why the horror of going to Milan (a big city, sure, but lots of possibilities of capable persons to cure her)? Narrowmindedness? Irresponsibility? Anyway, I inspired myself on this site for renting the movie on DVD and after seeing it I HAD to post this for others to make themselves an opinion on it. Frankly, I understand why the movie did not get any further as an INDICATION to the Cannes selection...