Mishima <0xE2><0x80><0x93> een leven in vier hoofdstukken is naar mijn mening tot op de dag van vandaag de beste film van Paul Schrader. Mesmeriserende cinematografie, vergezeld van een mystieke muziek van Philip Glass, verleende een compleet magisch aura aan het verhaal van een van de grootste Japanse romanschrijvers, wiens originaliteit en pittoreske verhaallijn prachtig worden weergegeven in deze film. Als ieder begaafd personage had Mishima te kampen met ernstige zelfconflicten, waarvan de belangrijkste het conflict was tussen de 'pen en een zwaard', zoals de regisseur het in zijn laatste hoofdstuk stelt, of de strijd tussen de gevoelige dichter met homoseksuele gevoelens, die leeft in een berucht mannelijke samenleving met eeuwenlange krijgstradities, waardoor de kloof tussen de gevoelige en de militante traditionele kant van Mishima zelf groter wordt. Alle films van Schrader (en de films waarvoor hij de scripts schreef) zijn in wezen verhalen over het innerlijke conflict van een man die niet thuishoort in de omgeving waarin hij leeft. Dat geldt ook voor Mishima, die, afgezien van zijn Japanse militaire opvoeding, is opgevoed met liefde voor theater en woorden. Zijn verscheiden bestond uit beide belangrijke punten in zijn leven, het ging om woorden en een theatraal einde in een lang, lang stuk. Zo'n film als deze komt maar af en toe voor en de meeste zullen een heel leven moeten wachten om deze schoonheid te bereiken.
Mishima - a life in four chapters is in my opinion the best Paul Schrader film to this day. Mesmorizing cinematography, accompanied with Philip Glass mystical musical score added a completely magical aura to the story of one of the Japan's greatest novelists, whose originality and picturesque narrative are beautifully portrayed in this picture. As any gifted character, Mishima was troubled with severe self conflicts, the main of them being the conflict between the "pen and a sword" as the director puts it in his final chapter, or the struggle between the sensitive poet with homosexual feelings, living in a notoriously masculine society with centuries long warrior traditions, thus widening the gap between the sensitive and the militantly traditional side of Mishima himself.<br /><br />All Schrader's films (and the ones he wrote scripts for) are basically stories of the inside conflict within a man that doesn't belong in an environment he lives in. That also goes for Mishima, who, apart from Japanese military school upbringing is brought up with love for theater and words. His demise consisted of both of these key points in his life, it was about words and theatrical ending in a life long play. Film like this comes along once in a long while, and most will have to wait a lifetime to reach this beauty. 20 out of 10!!