De jaren negentig waren een geweldig decennium voor Britse sitcoms met veel populaire creaties als EEN FOOT IN HET GRAAF, ABSOLUUT FABOLOUS THE THIN BLUE LINE, THE BRITTAS EMPIRE en MENSEN DIE VERSCHIJNSELIJK voor het eerst op tv komen.<br />Maar BEAN is, op zijn zachtst gezegd, de beste sitcom van de jaren negentig.<br />BEAN vertegenwoordigt de eerste grote poging om terug te keren naar het tijdperk van zwijgende grootheden als Charlie Chaplin en Buster Keaton. Het brengt het publiek een enkel personage <0xE2><0x80><0x93> Mr. Bean <0xE2><0x80><0x93> die perfect gespeeld wordt door Rowan Atkinson. <br /><br />Veel mensen die op deze pagina en op de forums op deze en andere websites commentaar hebben geleverd, hebben gedebatteerd over de vraag of meneer Bean een geestelijke beperking heeft of ernstige leerproblemen die het gevolg zijn van zo'n beperking. Ik denk echter dat dit debat overbodig is, want ik betwijfel ten zeerste of de makers van dit programma verwachtten dat iemand in het publiek meneer Bean ook maar één moment in zo'n context zou zien.<br />Meneer Bean wordt voorgesteld als een figuur die erg weinig vrienden lijkt te hebben, zelden praat en ervoor kiest om zonder hulp van anderen zelf problemen op te lossen. Sommige van zijn methoden om dagelijkse taken af te ronden, zoals het klaarmaken van de lunch of het naar de tandarts gaan, worden door iedereen die naar het programma kijkt op een bizarre manier benaderd. Daar komt de humor vandaan. Meneer Bean is niet noodzakelijkerwijs iemand met een geestelijke beperking, hij is misschien gewoon een excentriek persoon die gewend is de dingen op zijn eigen manier aan te pakken. En natuurlijk leiden sommige van zijn methoden om één taak af te ronden vaak tot rampspoed, die meneer Bean dan probeert op te lossen.<br />Soms zien we dat meneer Bean een gemeen of kleingeestig trekje vertoont, dat hij vaak probeert te wedijveren met de mensen om hem heen of grappen uithaalt met mensen die dat het minst verwachten. Maar uiteindelijk overkomt niemand echt iets, en de uitkomst is altijd geruststellend.<br />In tegenstelling tot de meeste Britse comedy's van de afgelopen 30 jaar is Mr. BEAN een eenvoudig, onschuldig, onschuldig amusementsprogramma waar iedereen in de familie van kan genieten. Dat is de reden waarom de tv-serie in tientallen landen over de hele wereld een grote hit werd. Het is ook de reden waarom de serie over een paar decennia nog steeds in de herinnering zal voortleven, als veel andere tv-programma's zijn verdwenen en vergeten.<br />Sommige critici beweren dat het programma alleen kinderen aanspreekt, maar ik lach net zo hard om Mr. Bean. Ik heb dezelfde fratsen uitgehaald als toen ik als kind voor het eerst de afleveringen zag, in de jaren negentig. Rowan Atkinson heeft zijn aangeboren talent gebruikt om effectieve visuele grappen te maken die bij herhaling net zo grappig lijken als de eerste keer.<br />De tv-serie heeft tot nu toe twee spin-offfilms voortgebracht, BEAN en MR. BEAN'S HOLIDAY. Als iemand die bekend is met het soort humor dat in de tv-serie te zien is, zou je verwachten dat die niet op het witte doek tot succes zou leiden. De twee films doen de tv-serie weinig recht en weten de magie van de afleveringen niet echt te vangen. Het grootste probleem in beide films ligt misschien in de verandering van decor. In beide films halen de producenten Mr. Bean uit zijn normale Britse omgeving naar Amerika (de eerste film) en Frankrijk (de tweede film). Als gevolg daarvan reageren de filmpersonages rond Mr. Bean anders op zijn gedrag dan hun tegenhangers in de tv-serie. In beide films wordt gebruikgemaakt van grappen uit de tv-serie, en het bewijsmateriaal toont aan dat de grappen de eerste keer goed waren. In de tweede film gedraagt Mr. Bean zich anders dan normaal, waarbij sommige aspecten van zijn persoonlijkheid zo overdreven worden dat sommige grappen eerder dom dan grappig lijken. Verschillende keren betrapte ik mezelf erop dat ik dacht dat het personage dat ik bekeek niet Mr. Bean was, maar een bleke karikatuur. Het is duidelijk dat Rowan Atkinson het niet zo naar zijn zin had als in de tv-serie. Zijn hart zat gewoon niet in de voorstelling. Nadat de tweede film was uitgekomen, verklaarde hij in het openbaar dat hij nooit meer de rol van Mr. Bean zou spelen. Ik begrijp hoe hij zich voelde.<br />Terugkerend naar de tv-serie toont elke aflevering het bewijs van nauwgezette planning in termen van het schrijven en uitvoeren van elke scène. Zelfs de zwakste aflevering is nog steeds zeer aangenaam en ver voor op de twee films.<br />Mijn favoriete afleveringen zijn de eerste drie <0xE2><0x80><0x93> die stelden de hoge norm die zou worden voortgezet. Ik beschouw de laatste aflevering als de zwakste, maar niettemin hilarisch.<br />Om kort te gaan, Ms. BEAN is een fantastische sitcom die geschikt is voor het hele gezin. Rowan Atkinson is een waarachtig komisch genie en het bewijs daarvan is te zien in de 14 afleveringen van deze tv-serie. Mijn aanbeveling <0xE2><0x80><0x93> kijk en geniet ervan. Maar kijk alleen de films als je jezelf als een fanatieke fan beschouwt nadat je de tv-serie hebt gezien.
The 1990s was a great decade for British sitcom with many popular creations such as ONE FOOT IN THE GRAVE, ABSOLUTELY FABOULOUS THE THIN BLUE LINE, THE BRITTAS EMPIRE and MEN BEHAVING BADLY arriving onto TV screens for the first time.<br /><br />However, MR. BEAN is, hands down, the greatest sitcom of the 1990s.<br /><br />MR. BEAN represents the first major attempt at a throwback to the era of silent greats such as Charlie Chaplin and Buster Keaton for several decades. It brings to the audience a single character - Mr. Bean - played to perfection by Rowan Atkinson.<br /><br />Many people who have commented on this page as well as on the message boards on this and other websites have engaged in debates about whether or not Mr. Bean has a mental disability or has significant learning difficulties arising from such a disability. However, I believe this debate is unnecessary because I highly doubt that the creators of this show expected anyone in the audience for a single moment to even consider Mr. Bean in such a context.<br /><br />Mr. Bean is shown to be a character who seems to have very few friends, rarely speaks and chooses to solve problems by himself with no guidance from others. Some of his methods to approaching day-to-day tasks such as preparing lunch or going to the dentist are approached in a manner bizarre to anyone watching the show. This is where the humour derives from. Mr. Bean is not necessarily someone with a mental disability, he may just be an eccentric person accustomed to dealing with things his own way. And naturally some of his methods to completing a single task often result in disaster, which we then see Mr. Bean try to resolve.<br /><br />Sometimes, we see Mr. Bean show a mean or petty streak, often trying to compete with those around him or play pranks on those least expecting it. But no real harm comes to anyone at the end of the day and outcomes are always reassuring.<br /><br />Unlike most examples of British comedy in the past 30 years, MR. BEAN is simple, inoffensive, harmless U-rated entertainment suitable for everyone in the family to enjoy. It is for this reason why the TV series became a big hit in dozens of countries throughout the world. It is also why it will still be remembered in several decades from now when lots of other TV shows will have come, gone and been forgotten.<br /><br />Some critics claim the show only appeals to children yet I laugh just as much at Mr. Bean's antics now as I did when I first saw the episodes as a kid in the 1990s. Rowan Atkinson has used his natural ability to create effective visual gags that seem just as funny on repeat viewings as they did the first time.<br /><br />The TV series has to date spawned two spin-off movies, BEAN and MR. BEAN'S HOLIDAY. As one familiar with the type of humour shown in the TV series would expect, it does not translate to success on the big screen. The two movies do little justice to the TV series and fail to truly capture the magic of the episodes. The greatest failing in both movies perhaps resides in the change of setting. In both movies, the producers take Mr. Bean out of his normal British surroundings into America (the first movie) and France (the second movie). As a result, the movie characters around Mr. Bean respond differently to his behaviour than their TV series counterparts. Both movies re-use gags from the TV series, and the evidence shows that the gags were done right the first time. In the second movie, Mr. Bean is shown to be behaving out-of-character with some aspects of his personality exaggerated to the point where some gags seem dumb rather than funny. At various times, I found myself thinking that the character I was watching was not Mr. Bean but a pale caricature. It is clear that Rowan Atkinson was not enjoying himself as much as he did in the TV series. His heart just wasn't in the performance. After the second movie came out, he stated publicly that he would not play Mr. Bean again. I realise how he felt.<br /><br />Returning to the TV series, each episode shows evidence of meticulous planning in terms of writing and execution in every single scene. Even the weakest episode is still highly enjoyable and well ahead of the two movies.<br /><br />My favourite episodes are the first three - these set the high standard that was to continue. I consider the final episode to be the weakest but still hilarious nonetheless.<br /><br />To summarise, MR. BEAN is a truly superb sitcom suitable for all the family. Rowan Atkinson is a true comic genius and the evidence is in the 14 episodes of this TV series. My recommendation - watch and enjoy. But only see the movies if you consider yourself a die-hard fan after seeing the TV series.