Binnen de eerste 30 seconden van deze film kun je bepalen of je de film wilt uitkijken of niet. De film begint met beelden van vliegtuigen die op een vliegveld landen, het ene na het andere vliegtuig dat op een met luchtspiegelingen gevulde startbaan duikt. Je kunt heel goed raden dat deze film niet over een'verhaal' gaat. Op het eerste gezicht is het zelfs gemakkelijk om te denken dat de eerste beelden herhalingen zijn van beelden van hetzelfde vliegtuig. Het aanvankelijke drama zit hem in de scherpte van je waarneming, die is gebaseerd op je bereidheid om de film eenvoudig als een reeks beelden te ervaren. Als je na deze opening de film wilt zien, zul je je niet vervelen. Misschien ben je zelfs gehypnotiseerd. De film kan een emotionele ervaring zijn, het kan een intellectuele ervaring zijn, het kan allebei zijn. Te oordelen naar het commentaar op de dvd, dat van essentieel belang is, was het voor Herzog in de eerste plaats een emotionele ervaring, en op een gegeven moment heeft hij het er expliciet over dat de film een samenwerking is tussen filmmaker en kijker. Er is ruimte genoeg voor de kijker om van deze film precies te maken wat hij of zij ervan wil maken.
You will be able to tell within the first 30 seconds of this film whether you want to finish watching it. The film opens with images of planes landing at an airport, one plane after another diving into a mirage-filled runway. You will be able to accurately guess that this movie is not about a "story." At first viewing, it's even easy to think the opening images are repetitive shots of the same plane. The initial drama is in the acuteness of your perception, which is built on your willingness to experience the film simply as a series of images. If after this opening, you want to see the movie, you will not be bored. You may even be mesmerized. The movie may be an emotional experience; it may be an intellectual experience; it may be both. Judging from the DVD commentary, which is essential, it was primarily an emotional experience for Herzog, and, at one point, he talks explicitly about how the film is a collaboration between filmmaker and viewer. There's plenty of room for the viewer to make of this film exactly what he or she wants to make of it. Take a gamble?