Vergeet al die sentimentele romantische films met briefjes en stelletjes met elkaar verstrengelde lippen die er op de een of andere manier in slagen om na een filmleven van overdreven vereenvoudigde, onrealistische romantiek samen naar het grote leven te gaan. Vergeet al die schaamteloze 'hond geeft zijn leven om zijn gezin te redden'-films (hoewel ik moet toegeven dat ik er zelf ook een zwak voor heb). Vergeet Ricky Schroeder die al op jonge leeftijd zijn neiging tot overacting tentoonspreidt (nou, die was schaamteloos!).<br />Deze tv-film, die helaas nooit meer schijnt te worden uitgezonden, is de absolute kampioen van tranentrekkers. En bovendien een goed geschreven en goed geacteerd verhaal. Ann-Margret heeft een groot risico genomen door deze rol op zich te nemen. Er is hier niets flamboyant of sexy aan haar, en dat is alles.' Het is op zichzelf al een monumentale prestatie. Op basis van een waargebeurd verhaal speelt ze Lucile Fray, een terminaal zieke moeder die zich tot haar laatste ademtocht inspant om een goed tehuis voor haar tien kinderen te vinden, in plaats van hen over te laten aan onvoorspelbare overheidsinstanties. Frederic Forrest doet het geweldig als haar echtgenoot, de goedhartige maar onbetrouwbare kostwinner, wiens verlammende artritis en persoonlijke demonen hem niet in staat stellen voor de kinderen te zorgen.<br />De film voert ons door Luciles hartverscheurende proces van het interviewen van toekomstige ouders en vervolgens toekijken hoe haar kinderen het huis verlaten. Het geeft ons ook het perspectief van de kinderen zelf, en van de vader <0xE2><0x80><0x93> die rouwt om de tragedie die nu plaatsvindt en die zeker zal volgen, en gefrustreerd is omdat hij niet in staat is om meer te doen. De scène waarin de jongste van de kinderen (Steven) naar zijn nieuwe huis wordt gebracht, is de hartverscheurendste die ik ooit heb gezien. Nu ben ik opgegroeid als een 'hopeloze romanticus' en heb ik in de vele jaren daarna een harder, cynischer omhulsel van mezelf gemaakt. Meestal vind ik meer om mee te spotten dan om me in te leven in de sentimentele cinematografische flauwekul die ons tegenwoordig wordt opgedrongen. Maar dit juweel uit het begin van de jaren tachtig is nog steeds hartverscheurend. Ik zou echt willen dat iemand met een greintje marketingbesef een dvd-versie van dit drama uitbracht. Een van de extra's die je bij de uitzending van de Emmy Awards van het volgende jaar moet hebben, is de tv-uitzending van A-M. A-M werd voor deze rol genomineerd, maar de prijs voor beste actrice ging naar Barbara Stanwyck voor 'Thorn Birds'. In wat een van de mooiste momenten moet zijn geweest in wat nu echt een saaie prijsshow is, barstte Stanwyck tijdens haar dankwoord in tranen uit en riep: 'Ann-Margret, ik hou van je!' Waardoor Ann-M ook in tranen uitbarstte.<br />Nog een laatste opmerking. De IMDb-beoordeling voor 'Who Will Love My Children' is op dit moment 6,4. Maar meer dan 75 procent van de kijkcijfers ligt in de buurt van de 8-10 (meestal de 10). Wat voor systeem van handicaps deze site ook gebruikt om de kijkcijfers van de door IMDb genoemde films aan te passen, in dit geval heeft het totaal geen effect. Dit is de 'huiler' aller tijden, en bovendien een verdomd goede tv-film.
Forget all those sappy romantic movies involving notebooks and lip-locked couples who somehow manage to go to the great beyond together after a screen lifetime of over-simplified unrealistic romance. Forget all those shameless "dog gives its life to save its family" flicks (although I have to admit that I have a soft spot for them myself). Forget Ricky Schroeder already displaying his propensity to overact at a tender age (now that one WAS shameless!).<br /><br />This TV-movie, which unfortunately never seems to get aired anymore, is the all-time champion of tear-jerkers, hands down. And a well-written and well-acted story to boot. Ann-Margret took a big chance in taking this role. Nothing flamboyant or sexy about her here, and that's a monumental achievement in itself. Based on a true story, she plays Lucile Fray, a terminally ill mother who chooses to struggle till her dying breath to find good homes for her ten children, instead of leaving them in the hands of unpredictable government agencies. Frederic Forrest does a great job as her husband, the good-hearted but unreliable breadwinner whose crippling arthritis and personal demons make him unable to care for the kids.<br /><br />The film takes us through Lucile's heart-wrenching process of interviewing prospective parents and then watching her kids leave home. It also gives us the perspective of the children themselves, and of the father - grieving over the tragedy taking place now and the one sure to follow, and frustrated over his inability to do more. The scene in which the youngest of the children (Steven)is taken to his new home is the most heart-breaking I've ever watched. Now, I grew up as a "hopeless romantic", and have spent the many years since then growing myself a harder, more cynical shell. I usually find more to mock than to empathize with in the sentimental cinematic tripe foisted upon us these days. But this gem from the early 1980's still slays me.<br /><br />I really wish that someone with a lick of marketing sense would release a DVD version of this drama. Among the special features one needs to include the Emmy Awards telecast the following year. A-M was nominated for this role, but the award for best dramatic actress went to Barbara Stanwyck for "Thorn Birds." In what has to be one of the greatest moments in what is now a truly drab awards show, Stanwyck broke into tears during her acceptance speech and gushed out, "Ann-Margret, I love you!", which brought Ann-M to tears.<br /><br />One final note. The IMDb rating for "Who Will Love My Children" is 6.4 as of this writing. However, over 75% of the ratings are in the 8-10 range (mostly 10's). Whatever kind of handicapping system this site uses to modify the overall ratings of the movies listed by IMDb, it completely misses the mark on this one. This one is the "weeper" of all time, and a darn good TV-movie to boot.