De Koopman van de Vier Jaargetijden is een film over een gebrek aan liefde. De film begint met de hoofdfiguur, Hans Epp, die terugkeert van een tijd in het vreemde legioen. Hij keert terug naar zijn moeder, zonder dat haar wordt verteld hoeveel ze van hem houdt, of hoe erg ze hem heeft gemist; maar zonder dat haar wordt verteld dat hij waardeloos is en, erger nog, dat ze liever had gehad dat de man met wie hij was meegegaan was teruggekomen. Het feit dat zijn vrouw langer is dan hij, symboliseert zijn relatie met het andere geslacht; hij voelt zich door hen voortdurend vernederd, en door zijn relatie met hen is zijn leven niet zo geweldig als het had kunnen zijn. Dit wordt ook duidelijk gemaakt door de manier waarop hij zijn vrouw na een borrel behandelt. Hij verloor zijn baan als politieman door zijn lustgevoelens voor een vrouw, en zelfs voor zijn vrouw; een vrouw die verondersteld wordt van hem te houden, maar die nooit enige genegenheid voor hem toont. Zelfs aan het eind maakt zijn vrouw zich meer zorgen over wat zij en haar dochter zullen doen dan over de toestand van haar man. De Koopman van de Vier Jaargetijden is een door en door onplezierige film. Er is geen enkele scène in de film waarin iemand gelukkig is, en dat niet alleen; maar de film lijkt uitzinnig gelukzalig om te zwelgen in de ellende van de hoofdpersonen. De film wordt zeker niet aanbevolen aan iemand die het momenteel moeilijk heeft, dat is zeker. Ondanks alle ellende gaat de film nooit buiten de grenzen van de werkelijkheid; elke gebeurtenis in deze film kan <0xE2><0x80><0x93> en is hoogstwaarschijnlijk ook gebeurd <0xE2><0x80><0x93> en dat maakt de film alleen maar nog schokkender. De film wordt uiteraard gedirigeerd door Rainer Werner Fassbinder, de Duitse cultregisseur die in 1982 zelfmoord pleegde. Dit is pas mijn tweede kennismaking met het werk van de man, maar door slechts twee films is het gemakkelijk om een idee te krijgen van het soort kunst dat hij creëert. Beide films zijn platvloers en grof <0xE2><0x80><0x93> maar toch realistische kunstwerken. Zijn karakterisering in deze film is subtiel; we leren de personages alleen kennen via hun benarde situatie en niet via hun karakter. Dit is een heel slimme manier om het publiek te laten zien dat het hun omgeving is die de mensen in de film definieert, niet de mensen zelf <0xE2><0x80><0x93> en aangezien bijna iedereen die de film heeft gezien weet hoe het is om in een stedelijke samenleving te leven, zal het voor de meerderheid van de mensen niet moeilijk zijn om zich erin in te leven. De Koopman van de Vier Jaargetijden is geen film die gemakkelijk te vergeten is; de film heeft een hoge kwaliteit en een lage stijl, en dat maakt hem tot een gedenkwaardige film, een die iedereen die zichzelf als een liefhebber van de film beschouwt, zou moeten ervaren. Met dat in mijn hoofd geef ik deze film mijn hoogste aanbeveling; hij is niet lief en niet aangenaam, maar een realistischer weergave van depressie zul je niet te zien krijgen, en dit is zeker een film die je bij zal blijven.
The Merchant of Four Seasons is a film about a lack of love. The film starts off with the main character; Hans Epp, returning from a spell in the foreign legion. He returns to his mother, not to be told how much she loves him, or how much she's missed him; but to be told that he is worthless and, even worse, that she would have preferred the man he went with to have come back instead. It is the character's relation to women that makes this film so hateful; the fact that his wife is taller than him is symbolic of his relation to the other gender; he is consistently humiliated by them, and it is through his relations with them that his life isn't as great as it could have been. This is also shown clearly by the way he treats his wife after a drink. He lost his job as a policeman through lust for a woman, and even his wife; a woman that is supposed to love him, never really shows any affection for him. Even at the end, his wife is more bothered about what her and her daughter will do than the state of her husband.<br /><br />The Merchant of Four Seasons is a thoroughly unpleasant film. There isn't a scene in the movie where someone is happy, and not only that; but the movie seems deliriously blissful to wallow in the misery of it's central characters. The movie is certainly not recommended to anyone who is currently having a hard time, that's for sure. Despite all the misery, the film never steps out the bounds of reality; every event in this movie can - and most probably has - happened, and that only serves in making the movie more shocking. The film is, of course, helmed by Rainer Werner Fassbinder; the cult German director that committed suicide in 1982. This is only my second taste of the man's work, but through just two films, it is easy to get an idea of the type of art that he creates. Both films are downtrodden and gritty - yet realistic pieces of art. His characterization in this movie is subtle; we only ever get to know the characters through their plight's and not through their character. This is a very clever way of showing the audience that it is their surroundings that define the people in the film, not the people themselves - and as nearly everyone that sees the film knows what living in an urban society is like, it wont difficult for the majority of people to relate to. <br /><br />The Merchant of Four Seasons is not a film that is easily forgettable; the movie is high on substance and low on style, and that makes for a very memorable picture, and one that everyone who considers themselves to be a fan of cinema should experience. It is with that in my mind that I give this film my highest recommendations; it's not sweet and it's not pleasant, but you will not see a more realistic portrayal of depression, and this is most certainly a movie that will stay with you.