Smaak is iets subjectiefs. Twee mensen kunnen naar dezelfde film kijken terwijl de een ervan geniet en de ander er een hekel aan heeft. Wat betreft 'Halloween: de vloek van Michael Myers' behoor ik tot de laatste categorie.<br />Ik ben van mening dat John Carpenter in 1978 een van de beste griezelfilms van dat decennium heeft gemaakt, die ondanks zijn tekortkomingen nog tot ver in de eenentwintigste eeuw overeind blijft. Hij gebruikte veel van de oude horrorfilms opnieuw, maar gebruikte ze op originele en effectieve manieren. Hij had niet de pretentie dat het iets anders was dan een film over een ontsnapte psychiatrische patiënt die op Halloweenavond babysitters stalkt. In de film werden ze subtiel geïntroduceerd, maar ze werden niet in je schedel gehamerd. De film vergeleek de mythen van het macabere feest met de werkelijkheid van wat er in het verhaal gebeurde en deed dat met een prachtige dubbelzinnigheid.<br />De 'filmmakers' van deze 'film' zouden die vorige alinea waarschijnlijk niet eens begrijpen. Daarom hebben we ons opgezadeld met dit miserabele en onbekwame stuk wegwerpcelluloid. Richting, script en acteerwerk zijn van het laagste allooi dat je je kunt voorstellen. Dit is het soort film dat zo geestdodend saai en misselijkmakend is dat je het liefst in de baarmoeder terug zou kruipen om te sterven. Het is ook echt heel triest om te zien hoe de doorgewinterde Britse acteur Donald Pleasence zijn acteertalent verspilt met deze klodder speeksel van een film. Hij lijkt al zijn energie kwijt te zijn en berust in het feit dat dit misschien wel zijn laatste film is. Misschien is hij daar wel aan doodgegaan.
Taste is a subjective thing. Two people can watch the same movie with one of them loving it and the other one hating it. As it concerns 'Halloween:the Curse of Michael Myers' I fall into the latter category.<br /><br />I'm of the opinion that John Carpenter, in 1978, made one of that decade's finest fright films, which despite its flaws, still holds up well into the 21st century. It reused many of the old horror film devices but utilized them in original and effective ways. It had no pretensions that it was anything other than a movie about an escaped mental patient stalking babysitters on Halloween night. And yet there were 'ideas' in the film but they were subtly introduced and not hammered into your skull. It juxtaposed the myths of the macabre festival with the reality of what was taking place in the story and it did this with a wonderful ambiguity. <br /><br />The 'filmmakers' of this 'film' probably wouldn't even understand that previous paragraph. That's why we're saddled us with this miserable and inept piece of disposable celluloid. Direction, script, acting are of the lowest strata imaginable. This is the type of film that is so mind numbingly dull and nausea inducing as to make you want to crawl back into the womb and die. It is also truly, truly sad to see veteran British actor Donald Pleasence wasting his acting abilities with this saliva puddle of a movie. He seems drained of all his energy and resigned to the fact that this may be his last film. Maybe that's what killed him.