Ik had alle negatieve recensies over _Anna Christie_ gelezen. Je weet wel, de klachten over de statische camera, het verouderde acteerwerk en de woordkeuze van het scenario. Maar toen ik het gisteren bekeek, vond ik het opmerkelijk aangrijpend en aangenaam. Ja, de camera van Clarence Brown blijft voor het grootste deel op zijn plaats, en ik ben er vrij zeker van dat een van de microfoons verborgen was in het licht van het schip. Ja, er is veel dialoog en geen spectaculaire actiesequenties. Het is een vroege talkie met primitieve technische aspecten. Maar... dan heb je Garbo, Marie Dressler, George F. Marion en Charles Bickford, die allemaal bewijzen dat geweldig acteerwerk tijdloos is.<br />Ik geloof dat _Anna Christie_ nog steeds een van Garbo's meest iconische voorstellingen is. Het is een prachtige vertolking van de Goddelijke, in een rol die eigenlijk helemaal niet bij haar past. Ja, we hebben Garbo vermoeid en bijna verslagen gezien, maar nooit met wallen onder haar ogen of met een glas whisky achter haar kiezen. Garbo heeft zoveel (verrukkelijk) toneelrollen gespeeld, dat het fascinerend is haar een hedendaagse vrouw te zien spelen. Ze wordt niet omlaag getrokken door zware jurken of make-up. Deze vertolking van Garbo lijkt nogal rauw.<br />De plot, uit het toneelstuk van O'Neill, gaat over de vermoeide Zweedse ex-prostituee Anna en haar hereniging met haar aan de drank geraakte, zeemanachtige vader. Anna heeft genoeg problemen gehad voor elk meisje van twintig, zoals ze de dronken, slonzige Marthy (kleermaker) in een bar vertelt. Ze vindt troost in een leven op zee en in een romance met een ruige, maar goedhartige visser (Charles Bickford). Maar haar verleden dreigt alles te verpesten.<br />Charles Bickford wordt over het hoofd gezien in Garbo's lange rij van (grotendeels inferieure) hoofdrolspelers. Hij is de enige acteur die het scherm met haar kan delen zonder door haar magische aanwezigheid te worden opgeslokt. De twee hebben een geweldige chemie en lijken het leuk te vinden om met elkaar te werken. Dressler kan nooit worden verweten dat hij het spel onderschat, en opnieuw is de grande dame haar oude streken weer aan het uithalen, maar ze is geweldig en overtuigend in haar rol, nooit irritant, zoals in het vreselijke 'Eten om acht uur'. Marion eerder, maar hij was geweldig als Garbo's vader.<br />Dit is Pre-Code, en nogal korrelig en donker naar MGM-maatstaven. Ik vond het echt leuk, en hoewel het op sommige plaatsen misschien kraakt, is het nog steeds geweldig.
I'd read all the negative reviews for "Anna Christie". You know, the gripes about the static camera, out-dated acting and wordiness of the screenplay. But when I viewed it yesterday I found it remarkably affecting and enjoyable. Yep, Clarence Brown's camera remains stationary for the most part, and I'm pretty sure one of the microphones was concealed in the ship's light. Yep, there's a lot of dialogue and no spectacular action sequences. It's an early talkie with primitive technical aspects. But... then there's Garbo, Marie Dressler, George F. Marion and Charles Bickford, all proving that great acting is timeless.<br /><br />I believe "Anna Christie" is still one of Garbo's most iconic performances. And it's a wonderful performance from the Divine One, in a role that is really quite atypical for her. Yes, we've seen Garbo weary and almost beaten, yet never with bags under her eyes or her knocking back shots of whiskey. Garbo played so many (delightful) costume roles, that to see her play a contemporary woman is fascinating. She's not weighed down by heavy dresses or make-up. This performance seems quite raw from Garbo.<br /><br />The plot, from the O'Neill play, follows weary Swedish ex-prostitute Anna, and her reunion with her boozy, seaman father. Anna's had enough trouble for any girl of twenty, as she tells drunken, slovenly Marthy (Dressler)in a bar. She finds solace in a life at sea, and romance with a rough-hewn, but good-hearted, fisherman (Charles Bickford). But her past threatens to ruin it all.<br /><br />Charles Bickford is overlooked in Garbo's long line of (largely inferior) leading men. He's one actor who can actually share the screen with her and not get swallowed up by her magical presence. The pair have great chemistry together and seemed to enjoy working with one another. Dressler can never be accused of underplaying, and once again the grand dame is up to her old tricks, but she's terrific and convincing in her role, never annoying as in the dreadful "Dinner At Eight". I've never really heard of George F. Marion before, but he was wonderful as Garbo's father.<br /><br />This is Pre-Code, and rather gritty and dark by MGM's standards. I really enjoyed it, and while it may creak in some places, it's still wonderful.