Cactus Flower is wat ik een 'pizzafilm' noem <0xE2><0x80><0x93> mijn persoonlijke favoriet. Perfect voor een avondje thuis met een pizza. Als je alle regels (en welke regels!) uit je hoofd kent, wordt het alleen maar leuker.<br />Aangezien zovelen hier de plot opnieuw hebben verteld, zal ik er gewoon aan toevoegen dat Bergmans personage, juffrouw Dickinson, een verpleegster-receptioniste was, wat betekent dat ze een ervaren verpleegster was <0xE2><0x80><0x93> en dus een ontwikkeld persoon <0xE2><0x80><0x93> en niet 'gewoon' een receptioniste.<br />Bergmans optreden in deze film <0xE2><0x80><0x93> en de film zelf <0xE2><0x80><0x93> werd destijds grotendeels verworpen, maar vandaag de dag...' Het publiek zal versteld staan van haar kunnen, niet alleen door de perfecte komische timing, maar ook door het vermogen om ons te laten geloven dat haar personage zich niet bewust is van haar eigen gevoelens, terwijl ze die voor Toni en ons zo duidelijk toont. Hoewel de plot over het algemeen geloofwaardig is, is Bergmans optreden meeslepend: eerlijk en volkomen geloofwaardig.<br />Een uitblinker is ook Jack Westons rol van Harvey, de oude vriend en medesamenzweerder van de Matthau. Niemand kan zo'n geintje uithalen als Weston, en het script van I.A.L. Diamond geeft hem meer dan genoeg. Bijvoorbeeld: 'Dat is zo'n grote, smerige, smerige leugen dat hij klasse heeft.' Weston blonk uit in lichtelijk verlopen personages omdat hij een warmte uitstraalde die je in staat stelde de tekortkomingen van zijn personages te vergeven. De film is een redelijk rechtlijnige versie van het stuk van Abe Burrows (dat op zich was aangepast aan een Frans stuk van Barillet en Gredy). Op Broadway werd de rol van Matthau gespeeld door Barry Nelson, die van Bergman door Lauren Bacall en die van Hawn door Brenda Vaccaro. De film werd 1234 keer vertoond (drie jaar lang) en werd genomineerd voor twee Tony Awards (Vaccaro en Burt Brinckerhoff, die Igor speelde).<br />Voor mij is de score van de film, geschreven en aangepast door de legendarische Quincy Jones, een ander hoogtepunt. Het hoofdthema (A Time For Love Is Anytime) wordt uitgevoerd door Sarah Vaughn bij de aftiteling. Het komt ook terug in verschillende arrangementen door de hele film heen, met name in de romantische pianomuziek die Berman's beklemtoont. Jones' toespraak voor Hawn in de platenwinkel. Jones heeft ook de hoezen van populaire songs uit de periode (To Sir With Love, I'm A Believer) voor de nachtclubscènes gemaakt. Zoals bij alle elementen van de film, is er een enorme hoeveelheid talent, smaak en professionalisme te zien.<br />Naar mijn mening kunnen maar weinig moderne romantische komedies tippen aan deze klassieker. Het is geweldig dat hij eindelijk op dvd verkrijgbaar is. Tijd om een pizza te bestellen...
Cactus Flower is what I call a "pizza movie" -A personal favorite that never fails to satisfy. Perfect for an evening at home with a pizza. Knowing all the lines (and what lines!) by heart only enhances the enjoyment.<br /><br />Since so many others here have retold the plot, I'll simply add the correction that Bergman's character, Miss Dickinson, was a nurse-receptionist, meaning she was a skilled nurse -and therefore an educated person -not "just" a receptionist.<br /><br />Bergman's performance in this film -and the film itself- was largely dismissed at the time, but today's audiences will marvel at her range; not just the impeccable comic timing, but the ability to make us believe her character is unaware of her own feelings while revealing them so clearly to Toni and to us. While the general plot stretches credibility, Bergman's performance is compelling: honest and utterly believable.<br /><br />Also a standout is Jack Weston's performance as the Matthau's old friend and co-conspirator, Harvey. No one could deliver a zinger like Weston, and I.A.L. Diamond's script gives him plenty. For example: "That's such a big, dirty, rotten lie it has class." Weston excelled at slightly seedy characters because he exuded a warmth that allowed you to forgive his characters' flaws. <br /><br />The film is a fairly straight adaptation of the Abe Burrows play (which was itself adapted from a French play by Barillet and Gredy). On Broadway Matthau's role was played by Barry Nelson. Bergman's by Lauren Bacall, and Hawn's by Brenda Vaccaro. It ran for 1,234 performances (three years) and was nominated for two Tony Awards (Vaccaro and Burt Brinckerhoff, who played Igor).<br /><br />For me, the film's score, written and adapted by the legendary Quincy Jones is another highlight. The main theme (A Time For Love Is Anytime) is performed by Sarah Vaughn over the opening and closing credits. It is also insinuated in different arrangements throughout the film, most notably as the romantic piano music underscoring Berman's speech to Hawn in the record store. Jones also created covers of popular songs from the period (To Sir With Love, I'm A Believer) for the night club scenes. As with all of the film's elements, there is a tremendous amount of talent, taste, and professionalism evident. <br /><br />In my opinion, few modern romantic comedies can hold a candle to this classic. It's great to finally have it available on DVD. Time to call for a pizza...