Als het gaat om die griezelige en griezelige kleine misdaadfilms, het soort dat draait om personages die aan uitschot grenzen en in een even uitschotachtige omgeving wonen, en die bovendien dat weifelachtige en naargeestige gevoel met zich meedragen dankzij een of andere groezelige filmografie en een bijzonder zwarte komedie; Dode Lichamen is het soort film dat Paul McGuigan graag zou willen maken. Helaas, de gekmakende en sporadisch voorkomende Gangster nr. 1 en de al even nergens op slaande, maar interessante oefening in surrealisme vermengd met realisme, zijn tot nu toe de enige die we hebben. 's stuk is gebaseerd op het script van Derek Landy, een film die het midden houdt tussen psychologische horror en neo-noir en elementen van misdaad en terreur vermengt met thema's die te maken hebben met moraliteit en onnatuurlijke, obsessieve stoornissen.<br /><br />McGuigans op Engeland gebaseerde misdaadfilms dragen dat golvende en vervormde gevoel met zich mee, alsof je getuige bent van iemands nachtmerrie en daarbij op de eerste rij zit. Zijn films kunnen op sommige gebieden walging oproepen en op andere terreinen amusant zijn, door hun uitheemse en allesomvattende benadering. Ze dragen een zeer droomachtige gevoeligheid met zich mee, ondanks het feit dat ze zijn opgenomen in een zeer realistische, vervallen, smoezelige wereld die sterk lijkt op de echte wereld, met evenveel nadruk op de gruwelen en de verschrikkingen van de situaties die zijn personages creëren als op iets anders. Dode lichamen is een film die zowel een nogal aangrijpend personage dat in een situatie verzeild is geraakt, als een korte invulling van een verfijnde psychologische denkwijze belicht, alleen brengt de film hier de excentriciteit van zijn personages in evenwicht, de doodsangst van de scenario's waarin ze zich bevinden en de morele vragen die veel beter naar voren komen.<br />Dode lichamen is effectief en tamelijk simplistisch zonder ooit manipulatief te zijn. De suggestieve en wetende neiging om precies aan te geven wat mensen denken en voelen, doet geen afbreuk aan de ervaring. In het begin ontmoeten we Tommy McGann (Scott), een jonge knaap wiens vriendin Jean (Davis) hem, zijn leven en het scherm domineert wanneer ze maar kan. In de korte tijd die ze heeft, gaat de film gewoon door. Het feit dat hij in een niet bepaald begerenswaardig huis woont, met een baan als verkoper en een partner met wie hij helemaal niet goed overweg kan, wordt op een duidelijke manier onder de aandacht gebracht. Net als de manier waarop het publiek duidelijk toestemming krijgt om een hekel aan Jean te hebben, met de verwende en verwachtingsvolle houding die ze zo duidelijk bezit. Later zal de film, nogal duidelijk, op het gezicht van een politieagent blijven hangen, terwijl verdenkingen en spanningen oprijzen op wat duidelijk een goedkope en gemakkelijke manier is om het toekijkende publiek te vertellen dat onze held nog niet helemaal uit de problemen is. <br />Maar vergelijk dit eens met Gangster nr. 1, waarin McGuigan een dergelijke, episodische en misplaatste benadering van het materiaal hanteert; dat er een vitaal, vitaal plotpunt ontstaat wanneer een personage door iemand anders wordt gezien terwijl hij een gebouw verlaat, in een scène die enkele maanden na de vorige is opgenomen. Het gevoel is niet zo fundamenteel en ook niet zo bevredigend. Het scenario van _Dode lichamen_ wordt gedomineerd door _Jean_ van Kay Davis; een would-be femme fatale die staat te popelen om een of ander gevecht uit te kiezen, maar er niet echt in slaagt er een te vinden. Ze heeft Tommy door ringen geleid, hij gaat daarheen, doet van alles zonder dat Tommy ooit echt reageert zoals hij zou kunnen, voornamelijk omdat hij wordt beheerst door haar beloftes van seks. Het begin bouwt een zekere spanning op vanwege Tommy's onderkoelde reactie op wat er gebeurt, en het culmineert in een duidelijke ontlading als het eerste voorval plaatsvindt en Jean sterft.<br />Als het opzetje eenvoudig genoeg is, dan is dat één ding, maar de moeilijkheid van het project is de manier waarop Tommy besluit Jean van zijn handen te bevrijden door haar te begraven zonder iemand iets te vertellen over haar doodvonnis voor een beste vriend. De sfeer wordt gespannen als blijkt dat er een tweede lijk is gevonden op precies dezelfde plek waar Tommy Jean heeft begraven, met verdenkingen, ontkenningen en algemene problemen - de algemene ingrediënten van de dag. Op dat moment vervaagt de film de grenzen tussen noir en horror; Tommy bewoont inderdaad een nogal groot, onheilspellend, spookachtig en zelfs gotisch huis dat hij deelt met een ouder familielid dat de bovenste delen van voornoemd huis bewoont. Dit roept herinneringen op aan Hitchcocks film _Psycho and Bates_ uit 1960, die hij met zijn moeder deelt, en waar zij zich bevindt. Het is bovendien geen toeval dat deze zogenaamde plaats van verschrikking de setting is voor Jeans onfortuinlijke verscheiden. De plaatsing van een lijk in de handen van de onfortuinlijke, mannelijke hoofdpersoon is een klassiek voorbeeld van een noir; van Ulmers film Detour uit 1945 tot een meer recente, en meer eigentijdse film dan Dead Bodies, Big Nothing, uit 2006. Wat zich in deze film ontvouwt, is een verwrongen, nogal onvoorspelbaar en behoorlijk angstaanjagend verhaal over genrehybriden en mentale spelletjes, verteld met een palet van duidelijk uitvergrote beelden. De voice-overs en de subtiele manier waarop de hoofdrolspeler het grootste deel van de film tussen goed en kwaad heen en weer laveert om de film een plaats in de neo-noir te geven; als we het feit in ogenschouw nemen dat de hoofdrolspeler in wezen onschuldig is en dat de aanklacht wegens moord onrechtmatig is, dan is dat één ding, maar zijn houding ten opzichte van Jean heeft hem in eerste instantie zonder nadenken laten handelen en het feit dat hij haar dood verdoezelt is een tegenargument om de aanklacht wegens moord te laten vallen. Dode lichamen wordt onderwezen; amusant om naar te kijken zonder ooit het gevoel te hebben dat je er misbruik van maakt en het geeft een consistente toon aan voor de nogal akelige fysieke en psychologische inhoud van het onderzoek.
When it comes to those eerie and uncanny little crime films, the sorts that revolve around characters that are bordering on scum and inhabit equally scummy surroundings, and additionally carry that wavering and bleak feel thanks to some pretty grotty cinematography and some very black comedy; Dead Bodies is the sort of film Paul McGuigan wishes he could make. Alas, the maddening and sporadic Gangster No. 1 as well as the equally all over the shop, but interesting exercise in surrealism mixed with realism, effort entitled The Acid House are the only ones of his we've got to go on so far. Dead Bodies is Robert Quinn's piece based on a Derek Landy script, a film that straddles the line between psychological horror and neo-noir; intermingling elements of crime and terror with themes linked to morality and unnatural, obsessive disorders.<br /><br />McGuigan's British based crime efforts carry that wavy and distorted feel, like witnessing somebody's nightmare and having front row seats in the process. His films are able to disgust is some areas and amuse in others what with their outlandish and all-over-the-place approach. They carry a very dream-like sensibility despite being grounded in a very realistic, down-trodden, grimy looking world  the real world with as much-an emphasis on the horror and the terror of the situations his characters spawn than anything else. Dead Bodies is a film that tackles both some pretty harrowing character driven situations as well as a brief inclusion of a study of a delicate psychological mindset, only here, the film balances both the eccentricity of its characters; the terror of the scenarios they find themselves in and the questions of morality that arise much better.<br /><br />Dead Bodies is effective and rather simplistic without ever feeling like manipulative. Its suggestive and knowing tendency to want to hammer home exactly what people are thinking and feeling does not detract from the experience. Early on, we meet Tommy McGann (Scott), a young lad whose girlfriend Jean (Davis) dominates him, his life and the screen whenever she's on for the brief time that she is. The point as to the fact his situation of living in a less-than desirable house; with a job stacking shelves and a partner he doesn't get on with at all well is put across in a distinct manner. As is the manner in which the audience are given distinct permission to dislike Jean what with the bratty, spoilt and expectant attitudes she so clearly possesses. Later on the film will linger, rather obviously, on a police officer's face as suspicions and tensions rise in what is clearly a cheap and easy way to tell the watching audience that our hero is not quite out of trouble just yet.<br /><br />But compare this to Gangster No. 1, in which such is the episodic and misguided approach McGuigan applies to the material; that a vital, vital plot point arises when a character is spotted leaving a building by someone else out on a 'random drive' in a scene set several months after the previous one. The feeling isn't as grounded nor fulfilling. Dead Bodies' set up is dominated by Kay Davis' Jean; a would-be femme fatale just itching to pick a fight of some sort but just not really being able to find one. She has lead Tommy jumping through rings; going there, doing this and that without Tommy ever really reacting in the manner he could, principally because he is controlled by her promises of sex. The beginning builds a certain amount of tension because of Tommy's underplayed reaction to what's going on and it culminates in a distinct release when the initial incident happens, and Jean dies.<br /><br />If the set up is simple enough then that's one thing, but the pinch of the project is the manner in which Tommy decides to rid Jean of his hands by burying her without informing anyone of her death bar a best friend. Things tighten when it transpires there was a second dead body in the exact same place Tommy buried Jean, with suspicions, denials and general trouble the all round ingredients of the day. It is at this point the film blurs the lines between noir and horror; indeed Tommy inhabits rather-a large, ominous, spooky and even Gothic house which he shares with an elder relative whom inhabits the upper areas of said house. This evokes memories of Hitchcock's 1960 film Psycho and Bates' set up that he has with his mother, and where she's positioned. It is additionally no coincidence this would-be place of horror is the setting for Jean's unfortunate demise.<br /><br />The placing of a dead body right in the hands of the hapless, male lead in order for it to act as the initial incident is a classic set up for any noir; from Ulmer's 1945 film Detour right up to a more recent, and more contemporary compared to Dead Bodies, 2006 film entitled Big Nothing. What this film unfolds into, is a twisted; rather unpredictable and quite frightening tale of genre hybridity and mind games told under a palette of distinctly drained visuals. The voice-overs and the treading on the fine line that the lead does for most of the film between right and wrong aid in pushing it into a realm of the neo-noir; if we consider the fact that the lead is, essentially, innocent and his murder charges are unfair then that's one thing, but his attitudes towards Jean initially saw him act without thought and his covering up of her death is the anti-thesis for dropping the murder charges. Dead Bodies is taught; entertaining to watch without ever feeling exploitative and provides a consistent tone for the rather nasty physical and psychological content being explored.