Ik heb vanavond naar The Dresser gekeken, en ik heb hem maar één keer eerder gezien, een jaar of twaalf geleden.<br />Het is geen 'grote' film en hij probeert ook niet veel indruk te maken, maar mijn god, de genialiteit van de twee hoofdrollen maakt me bijna sprakeloos. Albert Finney en Tom Courtenay zijn in deze film niets minder dan verbazingwekkend.<br />The Dresser is het verhaal van Sir, een oudere Shakespeare-acteur (Finney) en zijn kleedster Norman (Courtenay), een soort lijfknecht, die tijdens de Blitz van Londen in de Tweede Wereldoorlog een productie van King Lear opvoert. Dit zijn twee mannen, die van elkaar afhankelijk zijn: Sir is bijna hulpeloos zonder de hulp van Norman om hem te overreden, te vleien en te intimideren om naar het toneel te gaan voor zijn 227ste voorstelling van Lear. En Norman leeft zijn leven plaatsvervangend via Sir; zonder dat Sir hem nodig heeft, is hij niets, of denkt hij dat in elk geval.<br />Dit is een door karakters gedreven film; de plot is ondergeschikt aan de interactie van de karakters, en daarom zijn er acteurs van het hoogste kaliber nodig om hem tot leven te brengen. Finney, pas 47 jaar oud, is volkomen geloofwaardig als een heel oude, heel zieke, nukkige, treiterige, maar briljante toneelspeler. Hij sist en spuugt naar zijn medespelers, zelfs als ze voor hem buigen! En Courtenay is niet minder overtuigend als de geaffecteerde kleedster, die soms meer als moeder dan als bediende voor zijn bejaarde werkgever moet optreden. Maar 'werkgever' is eigenlijk niet het juiste woord. Want hoewel hun relatie technisch gezien die van werkgever en werknemer is, gedragen Sir en Norman zich meestal als een oud getrouwd stel.<br />Ja, er spelen nog anderen mee in deze film, maar het staat buiten kijf dat de echte sterren Finney, Courtenay en het fantastische script van Ronald Harwood zijn. Dat wil niet zeggen dat er geen andere mooie rollen zijn, met name Eileen Atkins als de lankmoedige toneelmeesteres Madge. Er is een prachtige scène waarin Sir en Madge praten over oude verlangens, oude spijt en hoe het had kunnen zijn.<br />Hoewel er tegenwoordig niet meer over gesproken wordt, is het de moeite waard om te onthouden dat The Dresser genomineerd is voor vijf Academy Awards: voor beste acteur zowel voor Finney als Courtenay, voor beste film ook voor Courtenay, voor beste regisseur (Peter Yates) en voor beste aangepaste scenario.<br />Ik herinnerde me dat dit een goede film was, maar ik was er niet op voorbereid om van begin tot eind zo gebiologeerd te zijn. Als je een voorbeeld wilt zien van wat geweldig acteren is en je de hele tijd enorm wilt vermaken, dan raad ik je aan om The Dresser te gaan zien.
I just watched The Dresser this evening, having only seen it once before, about a dozen years ago.<br /><br />It's not a "big" movie, and doesn't try to make a big splash, but my God, the brilliance of the two leads leaves me just about speechless. Albert Finney and Tom Courtenay are nothing less than amazing in this movie.<br /><br />The Dresser is the story of Sir, an aging Shakespearean actor (Finney), and his dresser Norman (Courtenay), sort of a valet, putting on a production of King Lear during the blitz of London in World War II. These are two men, each dependent upon the other: Sir is almost helpless without the aid of Norman to cajole, wheedle, and bully him into getting onstage for his 227th performance of Lear. And Norman lives his life vicariously through Sir; without Sir to need him, he is nothing, or thinks he is, anyway.<br /><br />This is a character-driven film; the plot is secondary to the interaction of the characters, and as such, it requires actors of the highest caliber to bring it to life. Finney, only 47 years old, is completely believable as a very old, very sick, petulant, bullying, but brilliant stage actor. He hisses and fumes at his fellow actors even when they're taking their bows! And Courtenay is no less convincing as the mincing dresser, who must sometimes act more as a mother than as a valet to his elderly employer. Employer is really the wrong term to use, though. For although, technically their relationship is that of employer and employee, most of the time Sir and Norman act like nothing so much as an old married couple.<br /><br />Yes, there are others in the cast of this movie, but there is no question that the true stars are Finney, Courtenay, and the marvelous script by Ronald Harwood. That is not to say that there aren't other fine performances, most notably Eileen Atkins as the long-suffering stage manager Madge. There is a wonderful scene where Sir and Madge talk about old desires, old regrets, and what might have been.<br /><br />Although it doesn't get talked about these days, it is worth remembering that The Dresser was nominated for five Academy Awards: Best Actor nominations for both Finney and Courtenay, Best Picture, Best Director (Peter Yates), and Best Adapted Screenplay.<br /><br />I had remembered this as being a good movie, but I wasn't prepared to be as completely mesmerized as I was from beginning to end. If you want to see an example of what great acting is all about, and be hugely entertained all the while, then I encourage you to see The Dresser.