Renee Zellweger ziet er stralend uit, maar de rest van de film werkt gewoon niet. Het is net een salade met hamburgersaus <0xE2><0x80><0x93> interessant idee, maar wie had ooit gedacht dat het op film zou werken? De twee vorige films van regisseur LaBute waren genadeloos eerlijk en huiveringwekkend grappig. Deze film slaagt er alleen maar in om genadeloos en huiveringwekkend te zijn <0xE2><0x80><0x93> met enorme porties lekkere meiden. (Denk eens aan het concept: de Doris Day-Rock Hudson-film die Sam Peckinpah had kunnen maken <0xE2><0x80><0x93> verlaag nu je verwachtingen tot het niveau van de huidige, massaal geproduceerde staat van Hollywood.) Dat acteurs die zo getalenteerd zijn als Freeman, Kinnear, Eckhart, Vince en Janney hun scènes HELEMAAL tot leven brengen, is een bewijs van de onmetelijkheid van hun talent om boven materiaal uit te stijgen dat gewoon niet samenvalt. Als er niet dat knagende vermoeden was geweest dat deze onovertuigend aangedikte moraal serieus genomen dient te worden.
Renee Zellweger is radiant, but the rest of this movie just does not work. It's like a hamburger-jello-mold salad--interesting idea, but who ever thought it would actually work on film? I like director LaBute's two previous films--they were mercilessly honest and chillingly funny. This film manages only to be merciless and chilling--with jumbo dollops of the cutes. (As high concept, think: the Doris Day-Rock Hudson movie Sam Peckinpah might have made--now reduce your expectations to match the present, mass-produced state of Hollywood.) That actors as talented as Freeman, Kinnear, Eckhart, Vince, and Janney ALMOST make their scenes come alive is a testament to the immensity of their talents to rise above material that just does not cohere. I would have found Freeman's corny, feel-good-about-yourself speech at the end of the movie funny (in a Lynchean way) if it weren't for the nagging suspicion that this unconvincingly tacked-on moral is meant to be accepted seriously.