De dochter van een rijke zakenman, die als jong meisje reumatische koorts heeft gekregen en nu aan kortademigheid lijdt, ontdekt dat haar huwelijk met een charmante nietsnut door haar vader is gearrangeerd (die ze liefkozend 'lieve schat' noemt); erger nog, misschien heeft ze nog maar een paar weken te leven, zodat haar man vrij is om met haar verraderlijke romantische rivaal te trouwen. Puur gelul. Het scenario van Paul Osborn (volgens het dunne verhaal van Jerome Weidman) houdt de overbodige flashbacks in de tweede helft vol in plaats van verder te gaan met de plot, die het toch al zo soppige scenario in grimmige woorden onderdompelt. Waarom teruggaan als we zelf kunnen uitvogelen wat er aan de hand is? Dit is een 'vrouwenhuiler' die geen vertrouwen heeft in zijn doelpubliek, zo simplistisch is de opzet. Dorothy McGuire, die het grootste deel van de film in bont gehuld is, is helemaal geen slimme, uitgekookte heldin; als ze van streek is, verandert ze in steen. Als ze beseft dat haar huwelijk in wezen een schijnvertoning is, deinst ze terug voor haar man als de maagdelijke maagd (nou ja, dat is een mogelijkheid, want zij en Van Johnson slapen tenslotte in aparte bedden!). Ruth Roman heeft de beste momenten van de film als societyhaai met haar valstrik voor Van, maar wat zien die vrouwen precies in hem? Johnson kan charmant zijn als dat nodig is, maar als je hem in een melodramatische setting plaatst, wordt hij ook steenkoud. De kwaliteit van de MGM-productie is niet al te best, maar regisseur Gottfried Reinhardt probeert de flashbacks wat meer visuele sfeer te geven en hij doet zijn best om het eerste halfuur van de film levendig te laten verlopen.
Wealthy businessman's daughter, who as a young girl caught rheumatic fever and now suffers from a shortness of breath, discovers her marriage to a charming ne'er-do-well was arranged by daddy (whom she affectionately refers to as "Darling"); worse than that, she may in fact have only a few weeks left to live, leaving her husband free to marry her conniving romantic-rival. Pure bunk. Paul Osborn's screenplay (via Jerome Weidman's thin story) trots out the redundant flashbacks in the second-half instead of proceeding ahead with the plot, which submerges the already-soapy scenario in grim talk. Why go backwards when we can figure out what's happening for ourselves? This is a "woman's weeper" with no faith in its target audience, so simplistic is the set-up. Dorothy McGuire, swathed in furs for most of the picture, isn't a canny, clever heroine at all; when she's upset, she turns inward and stony. Upon realizing her marriage is basically a sham, she shrinks away from her husband like the consummate virgin (well, that's a possibility, she and Van Johnson sleep in separate beds after all!). Ruth Roman has the film's best moments as a society shark with her trap set for Van, but what exactly do these women see in him? Johnson can be charming when it's required, but put him in a melodramatic setting and he goes stony, too. MGM production values only so-so, however director Gottfried Reinhardt tries adding some visual flavor to the flashback segues and he attempts a lively pacing for the movie's initial half-hour. ** from ****