Er is een verschil tussen een 'film' en een 'film'. Een film, ongeacht de kwaliteit, is klaar voor publieke consumptie. Een film is wat een groep vrienden in de loop van een weekend met een camcorder maakt. In mijn tijd als kijker heb ik misschien voorbeelden van beide gezien.<br />Op 19 september woonde ik een vertoning bij van 'Donnybrook' van schrijver/regisseur Jon Satejowski. Nu ik het script heb gelezen en twee verschillende versies (een ruwe versie en het 'afgemaakte' product) van dit stuk heb gezien, kan ik veilig zeggen dat het een film is. En nog wel een studentenfilm. Het is, bij gebrek aan een beter woord, competent, dat wil zeggen dat de regisseur wist hoe hij een camera moest instellen en bewegende beelden moest vastleggen. De beelden zijn voor het grootste deel statisch en niet indrukwekkend, en de dialogen worden teruggebracht tot voornamelijk lange opnamen, met weinig tot geen close-ups om het publiek in staat te stellen een relatie met de personages op te bouwen. Ik begrijp dat dit een bescheiden film is, maar enige visuele flair zou op prijs zijn gesteld, en het zou de belangstelling van het publiek hebben vergroot.<br />Toegegeven, er zijn onafhankelijke films geweest die hebben laten zien dat beperkt camerawerk kan worden overwonnen door een goed geschreven, boeiend verhaal en een paar scherpe dialogen. Steven Soderberghs'seks, leugens en video's' schieten me meteen te binnen. Maar deze film heeft geen van beide. Het hoofdverhaal is zwak en ongericht. Als Davie zijn relatie met zijn vader probeert te herstellen, dan vind ik dat de film daar niet over gaat. Wat ik eruit opmaak, is dat Davies voornaamste ambitie is om 'het gezicht van de rock-'n-roll te veranderen'. Maar we zien heel weinig activiteit van zijn kant om dat te laten zien. Hoewel er in het begin een droomsequentie is en aan het eind een geïmproviseerde voorstelling van hem, lijken we alleen maar scènes te zien waarin Davie naar muziek luistert of nonchalant op een gitaar tokkelt. We krijgen alleen te horen dat Davie heel wat optredens heeft gedaan, maar dat we hem nooit in de rock-'n-roll-modus zien. De volgende keer moet je het publiek niet vertellen wat je gaat doen. Iedereen die een cursus creatief schrijven heeft gevolgd, weet dat. Bovendien ziet Davie er niet uit als iemand die groot zou zijn geworden in het glamrocktijdperk van de jaren zeventig; hij ziet eruit alsof hij zich meer op zijn gemak zou voelen in de begintijd van de rock-'n-roll en zich zou voordoen als de minder getalenteerde broer van James Dean. Als ik een film wil zien met zo'n lukrake opbouw, zal ik overwegen weer naar 'Napolean Dynamite' te kijken, een film waar ik de eerste keer nauwelijks doorheen kon komen.<br />Wat de hierboven genoemde dialoogscènes betreft, moet ik misschien zeggen dat ze schaars zijn en er heel ver tussenin zitten. Is het te veel gevraagd voor personages die wel spreken? Ik denk het niet. Als de personages spreken, is het in korte, onsamenhangende zinnen; een opeenvolging van o zo intelligente vragen, boos gegrom of wilde, overdreven uitbarstingen. Deze personages gedragen zich gewoon niet als normale, rationele mensen. Als je met dit soort materiaal werkt, is het gemakkelijk te begrijpen waarom er maar één goede rol in de film is, die van Al Hudson, en dat is alleen maar omdat hij een slechte imitatie van Sam Elliott doet voor zijn tijd op het witte doek. Een goede regisseur, of in elk geval een die klaar is voor de uitdaging van een scenarioschrijver, zou deze problemen hebben opgemerkt en de schrijvers en cameramensen zover hebben gekregen ze te corrigeren. Maar nu Satejowski zo dicht bij het materiaal is, ziet hij ze gewoon niet, of als hij ze wel ziet, is hij niet bereid de noodzakelijke stappen te nemen om ze te corrigeren omdat het zijn creatieve visie zou schaden. Als je niet in staat of niet bereid bent om op een constructieve manier met kritiek om te gaan, is dat het kenmerk van een genotzuchtige, misleide dwaas. Vraag maar aan Rob Schneider.<br />Uiteindelijk blijven we achter met een armzalige, op de middelbare school gemaakte kopie van Zach Braffs fantastische 'Garden State', gecombineerd met de al even fantastische 'Velvet Goldmine', twee films die uw tijd veel meer waard zijn.<br />Voordat er iemand van de cast of de crew uit het woord 'werk' komt om mij op mijn kop te geven voor deze recensie, wil ik u dit aanbieden. Het beste wat ik kan doen is Mr. Satejowski complimenteren met het feit dat hij de ambitie heeft om zelf een film te maken en die aan een publiek te laten zien. Maar de hoop dat deze film opgepikt en verspreid zal worden, is gewoon misleidende grootheidswaan. Dit is een studentenfilm, niets meer, niets minder. Als de film enige belofte inhoudt (en laten we eerlijk zijn, op dit moment komt die niet van het acteren, het schrijven of het regisseren), dan is het deze: als, áls, de mensen die bij deze film betrokken zijn bereid zijn, leer dan alsjeblieft van deze film, sla hem op en gebruik de lessen die je bij je volgende poging hebt geleerd; val je critici niet aan, laat dat niet door vrienden of familie voor je doen. Als je in staat bent dit te doen, is de volgende misschien de distributie waard, waard om een 'film' genoemd te worden. Ik ben uw audiëntie, en ik ben bereid te kijken.
There is a difference between a "film," and a "movie." A film, regardless of quality, is ready for public consumption. A movie is what a group of friends gets together to make over the course of a weekend with a camcorder. In my time as a viewer, I have seen may examples of both.<br /><br />On September 19, I attended a screening of writer/director Jon Satejowski's "Donnybrook." Now having read the script and having seen two different cuts (a rough cut and the "finished" product) of this piece, I can safely say it is a movie. And a student movie, at that. It is, for lack of a better word, competent, which is to say, the director knew how to push record on a camera and capture moving images. The visuals are, for the most part, static and unimpressive, and dialog scenes are reduced to mostly long shots, with little to no close up shots to allow the audience to establish a relationship with the characters. I understand that this is a modestly budgeted film, but some visual flair would have been appreciated, and it would have gone a long way toward keeping the audience interested.<br /><br />Granted, there have been independent pictures that have shown that limited camera work can be over come with well a well written, engrossing story and some sharp dialog. Steven Soderbergh's "sex, lies, and videotape" comes immediately to mind. This movie, however, has neither. The main story is weak and unfocused. If the main plot is Davie trying to mend his relationship with his father, then I feel this movie misses the point. What I got out of it is that Davie's main aspiration is to "change the face of rock 'n' roll." However, we see very little activity on his part to show this. While there is one dream sequence at the beginning, and an impromptu performance of his at the end, all we seem to get are scenes of Davie listening to music or casually strumming a guitar. We are simply told that Davie has played a lot of gigs, but we never see him in full rock out mode. Next time, SHOW don't TELL the audience. Anyone who has taken a creative writing class knows this. Also, Davie doesn't look like someone that would have been big in the glam rock era of the 1970's; he looks like he'd be more comfortable in the early days of rock 'n' roll, posing as James Dean's less talented brother. In the meantime, the rest of the movies events seem to happen at random to rather cliché characters, and story threads, that have little or nothing to do with the slim main story, are brought up and abandoned with alarming frequency (i.e. the subplot involving Terry's father). If I want to see a film with this kind of haphazard construction, I will consider watching "Napolean Dynamite" again, a film I could barely make it through the first time.<br /><br />As for the above mentioned dialog scenes, I guess I should mention that they are few and extremely far between. Is it too much to ask for characters who do speak? I don't think it is. When the characters do speak, it is in short, choppy sentences; collections of oh so insightful questions, angered grunts or wildly over-the-top outbursts. These characters simply do not behave like normal, rational people. Working with material like this, it is easy to understand why there is only one good performance in the film, Al Hudson's, and that's just because he's doing a poor imitation of Sam Elliott for his time on screen. A good director, or at least one who is ready for the challenge of a feature director, would have been able to spot these problems and get the writer and camera people to correct them. However, with Satejowski being so close to the material, he simply doesn't see them, or, if he does, he is unwilling to take the necessary steps to fix them because it'll hurt his creative vision. Being unable or unwilling to deal with criticism in a constructive manner, is the mark of a self-indulgent, misguided fool. Just ask Rob Schneider. <br /><br />In the end, we are left with a poor, high-school-set, knock-off of Zach Braff's amazing "Garden State" combined with the equally amazing "Velvet Goldmine," two films far more worthy of your time.<br /><br />Now before any of the cast or crew come out of the word work to take me to task for this review, allow me to offer this. The best I can do is compliment Mr. Satejowski for having the ambition to make a film of his own and to put it out there for an audience to see. However, the hopes that this movie will be picked up and distributed are simply deluded visions of grandeur. This is a student movie, nothing more, nothing less. If the movie holds any promise (and let's face it, at this point, it isn't going to come from the acting, writing, or directing), it is this: If, IF, the people associated with this film are willing, then, please, learn from this movie, file it away, and use the lessons learned on your next attempt; don't attack your critics, or have friend or family do it for you. If you are able to do this, maybe the next one will be worthy of distribution, worthy of being called a "film."<br /><br />I am your audience, and I am willing to watch.