17-02-09 'More' (1969) Dir: Barbet Schroeder.<br />Voor een film die volgens de meeste kijkers vrij gemiddeld is, ben ik onder de indruk van het aantal verschillende interpretaties die ervan zijn gegeven. Ik heb het web maar heel kort afgespeurd en ik heb al te horen gekregen dat 'More' een romantische film in 19e-eeuwse stijl is, een toespeling op het verhaal van Icarus, een eenvoudige film vol saaie mensen, en alleen interessant voor completisten van Pink Floyd. Het is dus eerlijk om te zeggen dat de kritiek gemengd is. Ik zou willen aanvoeren dat deze uiterst ongelijksoortige interpretaties van Barbet Schroeders regisseursdebuut in 1969 voldoende bewijs zijn dat 'More' allesbehalve een doorsneefilm is.<br />En het is natuurlijk ook geen meesterwerk. Ondanks de verschillen in tempo, stijl en inhoud van deze films hebben ze allemaal dezelfde tekortkomingen <0xE2><0x80><0x93> vage of ronduit onsympathieke personages, acteerwerk dat een beetje los van de werkelijkheid lijkt te staan, ontspannen montage en abrupte eindes waar de kijkers verontwaardigd over zijn. Deze films proberen nooit overtuigend te zijn of het publiek halverwege tegemoet te komen <0xE2><0x80><0x93> ze zijn wat ze zijn, man. Dat is op zich geen probleem, zolang we maar een souvenir van de ervaring overhouden. Gelukkig biedt 'More' de kijker verscheidene werkelijk gedenkwaardige beelden, geluiden en suggesties, en dat is het enige wat het redt. <br /><br />Stefan is een jonge man die net terug is van zijn studie in Duitsland. Het eerste deel van de film volgt hem als hij zich aansluit bij een groep Franse hipsters, hen vergezelt naar adembenemend coole, zelfbewuste feestjes en bars voordat hij Estelle ontmoet. De twee personages raken seksueel en romantisch bij elkaar betrokken en hij belooft haar te volgen naar Ibiza, tegen het advies van zijn vriend Charlie in. Dat is het begin van het Icarus-verhaal: zij is de Zon, hij achtervolgt haar. Je kunt nu wel raden hoe dit allemaal afloopt. Ibiza is een idylle die zo ver verwijderd is van de drukke drukte van het overbevolkte Parijs, dat de naïeve Stefan weet dat hij iets goeds op het spoor is. Estelle blijft ongrijpbaar en grillig, en het eiland heeft een minder aantrekkelijke onderbuik. Tot nu toe had ik weinig belangstelling gehad voor deze personages en hun doelloze zoektocht naar een echt vrij bestaan, maar als je de actie terugbrengt tot alleen deze twee, wordt de film plotseling aangrijpend. Tijdens slechts één weemoedige dialoog in de afgelegen villa waar ze wonen, de plek waar hun wispelturige liefde ontvlamt, werd ik van een afnemend optimisme in totale verrukking gedompeld. Denk maar aan veel andere films die dat hebben gedaan.<br />De relatie tussen Stefan en Estelle is echt en menselijk in die zin dat we kunnen zien hoe die van levensbepalende intimiteit overgaat in desillusie en wrede kilheid. Ze gebruiken veel drugs en stoeien naakt op de terrassen, de rotsen en de stranden. Hun leven draait om niets anders dan elkaar en de prachtige mediterrane omgeving. Een tijdlang is hun situatie de essentie van vrijheid, emotionele openheid en ervaring op zich. Maar Stefan heeft de touwtjes niet in handen en dat is de ondergang van meer dan alleen zijn toekomst op Ibiza.<br />De score van Pink Floyd past perfect bij het exotisch, de intimiteit en het voorgevoel van 'More'. Het is een van de meest memorabele ingrepen, samen met de klamboe rond Estelles bed en hun hallucinogene uitbundigheid rond de windmolen (die op de hoes van de soundtrack staat). Een scène waarin ze een verdovend middel nemen om te ontsnappen aan de heroïneontwenning is een illustratie van de fundamentele tekortkomingen van het stel: ze kunnen niet 'landden' zonder te crashen. Misschien zijn ze te dicht bij wat ze wilden komen.<br />Stefan maakt nooit contact met familie of vrienden van voor zijn aankomst in Parijs. We kunnen ervan uitgaan dat ze geen idee hebben waar hij is. Terwijl andere countercultuurfilms uit de jaren zestig zich bezighouden met losbandigheid, overdaad, de media en voyeurisme, heeft Schroeder ons in plaats daarvan een verhaal voorgeschoteld dat gericht is op één man, die zichzelf ergens in een hoekje van de wereld terugtrekt en stilletjes verdwijnt.
17/02/09 "More" (1969) Dir: Barbet Schroeder <br /><br />For a film that most viewers have agreed is pretty average, I'm impressed by quite how many differing interpretations have been offered of it. I've only scoured the web quite briefly and I've already been informed that "More" is: a 19th Century-style romance, an allusion to the story of Icarus, a plain film full of dull people, and of interest only to Pink Floyd completists. It's fair to say, then, that critical reception is mixed. I would argue that these wildly disparate readings of Barbet Schroeder's 1969 directorial debut are proof enough that "More" is anything but a pretty average film.<br /><br />Neither is it a masterpiece, of course. I approached "More" as I did "Easy Rider" and Antonioni's "Blowup" - as a 'time-capsule' film, a snapshot of an era - despite the differences in pace, style and content between these movies. They all have similar flaws - either vague or downright unlikeable characters, acting that seems slightly adrift from reality, relaxed editing, and abrupt endings that have left viewers indignant. These movies never try to be persuasive or meet the audience half way - they are what they are, man. This in itself is not a problem as long as we are left with a souvenir of the experience. Thankfully, "More" offers several truly memorable images, sounds and suggestions to the viewer, and this is what saves it.<br /><br />Stefan is a young man who arrives in Paris fresh from his studies in Germany. The first part of the film follows him as he falls in with a group of French hipsters, accompanies them to devastatingly cool and self-conscious parties and bars before meeting Estelle. The two characters become sexually and romantically involved and he promises to follow her to Ibiza, against the advice of his friend Charlie. This is where the Icarus thing comes into play - she is the Sun, he is pursuing her. You may now be able to guess how this all ends.<br /><br />Ibiza is an idyll so far away from the bustling urgency of the over-populated Paris that the naive Stefan knows he must be on to a good thing. Estelle remains elusive and erratic, and the island has a less desirable underbelly. Up until now I had cared little for either of these characters and their unfocused pursuit of somewhere to be really free, but once the action is pared down to just these two the film becomes poignant quite suddenly. During just one single wistful exchange of dialogue in the remote villa they inhabit, the place where their volatile love crystallises, I went from watching with a fading optimism to being utterly enraptured. I can't think of many other films that have done this.<br /><br />The relationship between Stefan and Estelle is real and human in that we can see it go from life-defining intimacy to disillusionment and cruel coldness. They take a lot of drugs and cavort naked on the terraces, the rocks and beaches. Their lives revolve around nothing but each other and the beautiful Mediterranean surroundings. For a while, their situation is the very essence of freedom, emotional openness and experience for its own sake. But Stefan is not in control, and this is the downfall of more than just his future on Ibiza.<br /><br />Pink Floyd's score is a perfect fit for the exoticism, the intimacy, and the foreboding of "More". It is one of the most memorable inclusions, along with the mosquito netting around Estelle's bed, and their hallucinogenic exuberance around the windmill (which appears on the soundtrack album's front cover). A scene in which they take acid to escape from heroin withdrawal is illustrative of the fundamental flaws of the couple - they cannot 'land' without a crash. Maybe they've come too close to what they wanted.<br /><br />Stefan never makes contact with any family or friends from before his arrival in Paris. We are left to presume they have no idea where he is. While other 1960s Counterculture movies dwell on debauchery, excess, the media and voyeurism, Schroeder has instead presented us with a story focused upon one man, who backs himself into a little corner somewhere in the world and quietly disappears.