Tijdens de laatste stuiptrekkingen van de Vitnam-oorlog wordt onze centrale figuur, kapitein Willard (Martin Sheen) door de CIA op een illegale eenmansmissie gestuurd om een afvallige Amerikaanse marinecommandant, kolonel Kurtz (Marlon Brando) te vermoorden, die naar verluidt 'volkomen krankzinnig' is geworden, maar die vanuit zijn basis in Cambodja, een neutraal en dus verboden land, met succes een privé-oorlog voert.<br />Het hele verhaal over wat Willard ziet en doet terwijl hij door een ongedisciplineerde en geterroriseerde patrouillebootbemanning de Da Nang op wordt gesmokkeld om Kurtz te vermoorden, is een prachtige metafoor voor de excessen, decadentie en uiteindelijk de zwakte van de Angelsaksische psyche: als we dat niet doen... Er is iets dat we niet begrijpen en dat we niet in de hand kunnen houden, dat we niet kunnen uitroeien. Kurtz was dat uiteindelijk gaan beseffen.<br />Als je niet aandacht besteedt aan elk emotioneel gebaar, elk woord van de dialoog tussen de hoofdrolspelers, vooral in de scène waarin ze alleen zijn in Kurtz' duistere hol, mis je een van de hoofdthema's van deze ongelooflijke film. De subtiele deal die Kurtz met zijn beul sluit, zijn eenzijdige 'overgave' in ruil voor Willards instemming (knikte hij?) om Kurtz' 'zoon' (een andere metafoor voor ons, de volgende generatie, degenen die naar de film kijken) de waarheid te vertellen over alle gruwelen die ze allebei in Vietnam hebben gezien, is geestverruimend. De band tussen de twee mannen terwijl Kurtz Willard aan een kruisverhoor onderwerpt <0xE2><0x80><0x93> doorspekt met een paar van zijn eigen horrorverhalen <0xE2><0x80><0x93> is ongelooflijk, nee, geniaal. De slotscène van de rituele slachting van een stier is de krachtigste van alle symbolen. Coppolla heeft, al dan niet opzettelijk, de ultieme anti-oorlogsverklaring afgegeven, een die door de eeuwen heen zou moeten resoneren.
During the final throes of the Vitnam war, our central character, Capt. Willard (Martin Sheen) is dispatched by the CIA on an illegal one-man mission to assassinate a renegade US Marine commander, Colonel Kurtz (Marlon Brando), who has allegedly gone 'completely insane', but who is successfully waging a private cross-border war from his base in Cambodia, a neutral and therefore off-limits country.<br /><br />The entire narrated story of what Willard sees and does as he is ferried up the Da Nang river by an undisciplined and terrorised navy patrol boat crew to murder Kurtz is a grand metaphor for the excesses, decadence and ultimately the weakness of the Anglo-Saxon psyche: If we don't understand something, and we are unable to control it, exterminate it. Kurtz had eventually come to know this.<br /><br />Unless you pay complete attention to every emotional gesture, to every word of the dialogue between the protagonists, especially in the scene where the two of them are alone in Kurtz's darkened lair, you will miss one of the central themes of this incredible movie. Kurtz's subtle deal with his executioner, his unilateral 'surrender' in return for Willard agreeing (did he nod?) to tell Kurtz's 'son' (another metaphor for us, the next generation, the ones watching the movie) the truth about all the horrors that they had both seen in Vietnam, is mind-expanding stuff.The bonding between the two men whilst Kurtz cross-examines Willard,--interlaced with some of his own horror stories, is incredible, nay, genius, film. The closing (intercut)scene of the ritual slaughter of a sacrificial bull is the single most powerful of symbols. Coppolla has made, intentionally or not, the ultimate anti-war statement, one that should resonate through the ages.