Voor een speelfilm volgt de plot de geschiedenis <0xE2><0x80><0x93> of in elk geval de geschiedenisroddels. Maar de Chinezen, die het verhaal heel goed kennen door het keer op keer geportretteerd te zien, zouden het anders nooit tolereren. De aandacht voor details is geweldig, vooral voor iemand die Sima Qians verslag in de annalen van de historicus heeft gelezen. Volgens Sima Qian heeft Jing Ke inderdaad een aanslag op Qin Shi Huangs leven gepleegd, op verzoek van de kroonprins van Yan, voor de eenwording. Sima Qian vermeldt expliciet zowel het hoofd van General Fan als de dolk die in de kaart is opgerold, en ook dat de dolk in de koperen zuil is gegooid. Hoewel Jing Ke wordt beschreven als iemand die goed met het zwaard overweg kan, heeft hij het niet gedaan. Jing Ke is niet bepaald de onoverwinnelijke krijger die door Chen Kaige wordt geportretteerd. Jing Ke is inderdaad de zwakste schakel in deze film. In werkelijkheid was hij (weer volgens Sima Qian) een zware drinker en stelde hij zijn bezoek aan Qin zo lang mogelijk uit. Hij bracht veel tijd door met de dames van Yan voordat de kroonprins hem ten slotte wegstuurde. Hij was, kortom, een menselijk wezen en keek niet uit naar de dood, hoewel hij bereid was die te accepteren. Chen Kaiges Jing Ke is bang voor de dood, maar niet voor de zijne. Hij is de klassieke meedogenloze moordenaar die gedesillusioneerd pacifist is geworden. Zijn liefde (of misschien alleen genegenheid) voor een vrouw en zijn medelijden met een paar honderd kinderen die door Zheng levend waren begraven (zelfs na tweeduizend jaar vijandige confucianistische geschiedschrijving beweert Qin Shi Huang dat nog niet, hoewel er een legende bestaat over het feit dat hij 460 confucianen tot aan hun nek heeft begraven om ze vervolgens te onthoofden) zijn genoeg om deze voormalige moordenaar opnieuw te laten moorden. Het melodrama is niet overtuigend en het personage wordt uiteindelijk gewoon saai. Het acteerwerk is niet slecht, maar gezien het karakter niet erg interessant. Wat vrouwe Zhou betreft, in alle verhalen die ik over Qin Shi Huang heb gehoord, is ze nooit ter sprake gekomen. Hoe dan ook, Gong Li is zo beroemd dat de Amerikanen van haar gehoord hebben (dankzij Zhang Yimou) en er moest een liefdesrelatie komen, dus hier is ze. Het is jammer dat haar vertolking bijna net zo houterig is als die van Jing Ke. Ze heeft het veel beter gedaan (in Qiu Ju bijvoorbeeld) als ze subtiel was; hier kan ze nog maar nauwelijks acteren. Maar dit alles is triviaal vergeleken met de buitengewone rol van Li Xuejian als Zheng zelf. Qin Shi Huang is voor de Chinezen eigenlijk wat Miltons Satan voor ons is: aanvaard als een schurk, maar een nobele schurk. De prestaties van Chen Kaige stralen een ontzag uit over een afstand van tweeduizend jaar tot in het heden, en Li weet zijn angstaanjagende wil te vangen zonder zijn menselijkheid te compromitteren. Li's acteerprestaties zijn voldoende, maar de omvang van de film is groot, hoewel de fotografie opzettelijk saai is. Hij voelt inderdaad stokoud aan. De score is voldoende, nauwelijks ontroerend te noemen, maar zeer geschikt voor de actie. Hoewel ik de film maar één keer heb gezien, vind ik dat Chen Kaige meer lof verdient voor zijn camerawerk dan andere recensenten hem hebben gegund. De openingstitels zijn opbeurend. Als het gemiddelde vijf sterren is, geef ik er nog drie voor de acteerprestaties van Li Xuejian en Chen Kaige als acteur, schrijver en regisseur.
For a feature film, the plot closely follows history--or at least historical gossip. But then the Chinese, who know the story very well from seeing it portrayed again and again, would never tolerate it otherwise. The attention to detail is wonderful, especially for anyone who has read Sima Qian's account in the Records of the Historian. Jing Ke, according to Sima Qian, did indeed make an attempt on Qin Shi Huang's life at the request of the Crown Prince of Yan before unification. Sima Qian explicitly mentions both the head of General Fan and the dagger rolled up into the map, as well as the dagger being thrown into the brass column. Although Jing Ke is described as no stranger to swordplay, he's hardly the invincible warrior portrayed by Chen Kaige. Jing Ke is indeed this film's weakest link. In reality (again, according to Sima Qian), he was a heavy drinker and put off his visit to Qin for as long as possible, spending a good deal of time with the ladies of Yan before the crown prince finally ordered him on his way. He was, in short, a human being and was not looking forward to death although he was willing to accept it. Chen Kaige's Jing Ke is afraid of death, but not his own. He is the classic ruthless killer turned disillusioned pacifist. His love (or maybe just affection) for a woman and pity for several hundred children whom Zheng had buried alive (not even two thousand years of hostile Confucian historians claimed Qin Shi Huang did this, although there is a legend about him burying 460 Confucians up to their necks and then beheading them)is enough to make this former assassin kill again. The melodrama is not convincing and the character ends up being just plain boring. The acting here isn't shabby, though not very interesting given the character. As for Lady Zhou, in all the numerous stories I've heard about Qin Shi Huang, she's never come up. Anyway, Gong Li is famous enough for Americans to have heard of her (thanks to Zhang Yimou) and there needed to be a love interest, so here she is. It's unfortunate that her performance is almost as wooden as Jing Ke's character. She's done much better (in Qiu Ju for example) at being subtle; here she just barely manages presence. But all of this is trivial compared to the extraordinary acting of Li Xuejian as Zheng himself. Qin Shi Huang is for the Chinese rather what Milton's Satan is for us: accepted as a villain, but a noble one. Qin Shi Huang's accomplishments radiate an awe all the way across two thousand years into the present and Li captures his frightening will without compromising his humanity. Li's performance is enough, but the scope of the film is grand although the photography is purposely drab. It does feel ancient. The score is adequate, scarcely moving though very appropriate to the action. Though I've only seen it once, I believe that Chen Kaige should be given more credit for his camera work than other reviewers have allowed him. The opening credits are exhilarating. If five stars its absolutely average, I given three more for Li Xuejian's acting and Chen Kaige as an actor, writer, and director.