'Tart' is een goede illustratie van de oude yogi Berra die zei: 'Als je niet weet waar je heen gaat, kom je waarschijnlijk ergens anders terecht.' Schrijver/regisseur Christina Waye is (in haar eerste film) erin geslaagd een film van 3,0 miljoen te maken die ergens anders terechtkomt. 'Tart' is ofwel een verhaal dat de ouderdom nadert zonder personages die een rationeel mens kan begrijpen, een zwarte komedie zonder humor, of een seksfilm zonder iets bijzonder sexy's.<br />In tegenstelling tot de standaardfilm van Swain, had 'Tart' een competente en ervaren productieontwerper in dienst. Goed genoeg om twee bijzonder fraaie opnamen te leveren: de scène waarin Swain en Barton samen in een bubbelbad zitten en de scène waarin Swain in het park is <0xE2><0x80><0x93> wat een mooie montage van het beeld van 'Alice in Wonderland' oplevert. Het symbolisme dat in deze elementen is verwerkt, ondersteunt de mogelijkheid dat Waye (ondanks het ontbreken van een lineaire logica of een eenheid van toon) toch enig visionair talent en ambities heeft om een kwaliteitsfilm te maken.<br />Het is zelfs mogelijk dat Waye een samensmelting van de enigszins expressionistische 'Metropolitan' en de kampklassieker 'Cruel Intentions' probeerde te maken, die ook over de hogere klasse in Manhattan gaat. Er zijn veel camerashots van ramen en deuren, maar weinig close-ups van gezichten en ogen. De eerste techniek duidt op symboliek en de laatste op opzettelijke afstandelijkheid ten opzichte van de personages en hun motieven. 'Tart' leek minstens twee keer op het punt te staan het kampterrein op te gaan en het zou verstandig zijn geweest om in die richting door te gaan. Eerst was er de scène waarin ze proberen de schijnbaar overleden Swain in de stortkoker te dumpen. Dan is er het hele verhaal dat haar vader joods is (gespeeld tot in het extreme als Joel Grey die in 'Cabaret' met de joodse guerrilla danst).<br />In haar andere films is Swains acteertechniek erop gericht om elke scène waarin ze verschijnt te overweldigen (maak hier gebruik van het decor) maar in 'Tart' toont ze echt haar vermogen om zich in te houden. Dit is de beste voorstelling uit haar carrière. Het geeft ook enige aanwijzingen over haar lichamelijke aftakeling, van de slanke superschat in 'Girl' tot de logge bochel in 'Pumpkin'. Deze metamorfose was ongeveer half voltooid tegen de tijd dat ze 'Tart' maakte; zo gaat de tand des tijds te werk.<br />Mischa Barton ('Ik voel me een stuk beter met Sixth Sense' ik voel me een stuk beter) en Lacey Chabet zijn uitstekend in bijrollen. De rest van de cast is gewoon afschuwelijk, hoewel dit deels aan Waye's script en regie te wijten is.
"Tart" is a good illustration of old the Yogi Berra saying: "If you don't know where you are going, you will probably end up someplace else". Writer/Director Christina Waye (in her first feature) has managed to make a $3 Million movie that ends up someplace else. "Tart" is either a coming of age story devoid of characters that a rational person can connect with, a black comedy without any humor, or a sexploitation movie without anything that is particularly sexy.<br /><br />Unlike the standard Swain film, "Tart" actually employed a competent and experienced production designer. Good enough to provide two extremely nice shots: the scene of Swain and Barton taking a bubble bath together and the scene of Swain in the park-featuring a nice montage of the "Alice in Wonderland" sculpture. The symbolism incorporated into these elements supports the possibility that Waye (despite the absence of a linear logic or unity of tone) actually has some visionary talent and aspirations for making a quality film. <br /><br />It is even possible that Waye was trying for a fusion of the somewhat expressionistic "Metropolitan" and the camp classic "Cruel Intentions" which also deal with the Manhattan upper class. There are many camera shots framed by windows and doors yet few tight shots of faces and eyes. The former technique hinting at symbolism and the latter at intentional distancing from the characters and their motivations. "Tart" seemed on the verge of veering into camp territory at least twice and would have been well advised to keep going in that direction. First there was the scene where they try to dump the seemingly deceased Swain into the garbage chute. Then there is the whole bit about her father being Jewish (played to the same extreme as Joel Grey dancing with the Jewish guerrilla in "Cabaret"). <br /><br />In her other films Swain's acting technique is to overwhelm each scene in which she appears (insert scenery chewing here) but in "Tart" she actually shows an ability to restrain herself. This is the best performance of her career. It also provides some clues about her physical deterioration from willowy super cute in "Girl" to hulking lumpy-faced in "Pumpkin". This transformation was about half-complete by the time she made "Tart"; so go the ravages of time. <br /><br />Mischa Barton ("Sixth Sense's" I feel better girl) and Lacey Chabet are excellent in supporting roles. The rest of the cast is simply horrible, although some of the blame for this should go to Waye's script and direction.