In 'Black Snake Moan' is schrijver-regisseur Craig Brewer zo geobsedeerd door zware symboliek dat ik de hele film eigenlijk als pretentieus wilde afdoen <0xE2><0x80><0x93> een broeierige zuidelijke parabel met een o zo pikant onderwerp. De film bevat ook een zware spirituele subtekst waarin religie in beeld wordt gebracht <0xE2><0x80><0x93> ook dit wordt zonder enige subtiliteit ingevoegd. Na de donkerdere openingsscènes wordt de film steeds vlakker, tot de hele productie overgaat in de kunstmatige kwaliteit van een toneelstuk (en ik moet toegeven dat de laatste 15 minuten veel te ver in het gebied van 'Happy End' gaan naar mijn smaak). En dan heb ik het nog niet eens over de archiefbeelden van muzikant Son House, die over liefde en dood zit te peinzen (en natuurlijk zwaar voorspelbare dingen voorspelt). Maar op een vreemde manier zijn deze minpunten ook eigenschappen van 'Black Snake Moan', het verhaal van de bejaarde Lazarus (Samuel L. Jackson), die onlangs is gedumpt door zijn vrouw (voor zijn broer nog wel), die een bijna-dode nymfomane Rae tegen het lijf loopt (Christina Ricci, die met gemak het meest gepassioneerde beeld geeft van het afval van een woonwagenkamp op celluloid ooit); terwijl hij het meisje verpleegt tot ze weer gezond is, ketent hij haar aan zijn radiator om haar demonen te overwinnen en hopelijk zijn eigen gevallen zelf te redden. Hoewel het beslist obsceen is om Ricci uit haar schaarse kleding te zien vallen, is haar optreden riskant en volwassen <0xE2><0x80><0x93> geen spoor van Woensdag Addams te bekennen, en ze kan zich gemakkelijk meten met Jackson, die de personificatie is van 'de blues'. in zijn portret van een gebrekkige, godvrezende man. De scène waarin Lazarus een lied voor Rae zingt te midden van een onweersbui/verduistering is meeslepend, net als een scène in een springbluesclub waarvan je zou willen dat je er zelf bij was. De setting is sterk, en je kunt je voorstellen dat de letterlijke symboliek (de ketting, de radiator, de vreemde, wazige man die Raes libido achtervolgt) een opzettelijke uiting is van bijgeloof en spiritualiteit. En het is de overtuiging waarmee deze spiritualiteit wordt gespeeld die 'Black Snake Moan' zoveel kracht geeft <0xE2><0x80><0x93> de gepassioneerde uitvoeringen van Jackson en Ricci maken dit tot een film die van hartverscheurend naar verheffend gaat met, nou ja, naadloze gratie. De jaloerse minnaar is een plotwending die ik niet nodig had gehad, noch hij, noch de subtiliteit van de voorhamer kunnen dit niet tot een fascinerende meditatieve film maken.
In "Black Snake Moan," writer-director Craig Brewer is so obsessed with heavy symbolism that part of me felt like dismissing the entire film as pretentious--a sweltering Southern parable with some oh-so-risky subject matter. The movie also contains a heavy spiritual subtext where religion is being hauled into the picture--again, this is integrated without subtlety. After the darker opening scenes, the film increasingly blunts its edge until the entire production comes off with the artificial quality of a stage play (and I'll admit, the last 15 minutes go way too far into "Happy Ending" territory for my liking). And that's not to mention the archival footage of musician Son House, ruminating on love and death (and heavily foreshadowing things to come, of course). Yet in a strange way, these demerits are also qualities of "Black Snake Moan," the tale of aging Lazarus (Samuel L. Jackson), recently dumped by his wife (for his brother, no less), who comes across near-death nympho Rae (Christina Ricci, easily giving the hottest portrayal of trailer trash on celluloid ever); nursing the girl back to health, he chains her to his radiator to overcome her demons, and hopefully redeem his own fallen self. While there is a definite prurient appeal in watching Ricci fall out of her skimpy outfits, her performance is risky and mature--not a trace of Wednesday Addams to be found, and she easily holds her own with Jackson, who personifies "the blues" in his portrait of a flawed, God-fearing man. While heavy-handed, the scene where Lazarus sings Rae a song in the midst of a lightning storm/blackout is compelling, as is a scene inside a jumping blues club that makes you wish you were there. The setting is strong, and a case can be made for the literal symbolism (the chain, the radiator, the strange blurry man who haunts Rae's libido) being a deliberate outgrowth of superstition and spirituality. And it is the conviction with which this spirituality is played that lends "Black Snake Moan" much of its strength--the committed performances of Jackson and Ricci make this a film that goes from wrenching to uplifting with, well, seamless grace. While Justin Timberlake's jealous lover is a plot contrivance I could have done without, neither he nor the sledgehammer subtlety can keep this from being a fascinatingly meditative film.