De Sur un Air de Charleston is een vakantiefilm uit 1927 en wordt beschreven als een vakantiefilm voor alle betrokkenen, en dat is ook de beste manier om hem te bekijken. Jean Renoir schijnt er nooit genoeg over nagedacht te hebben om de film zelfs maar samen te monteren. De plot is een simpele herhaling van raciale stereotypen: in 2028 reist een zwarte ontdekkingsreiziger naar een post-holocaust Parijs, waar een blank inheems meisje hem de Charleston leert (natuurlijk gaat hij ervan uit dat ze een wilde is, wier dans het voorspel is op het moment dat ze hem opeet, waarna ze zich overgeeft aan het verleidelijke ritme van 'White Aborigine'-muziek). Er zijn genoeg surrealistische trekjes, zoals de tamme gorilla die in Catherine Hessling de bloemen opeet. Hesslings haar, de engelen die de meisjes opbellen (onder wie Renoir en producer Pierre Braunberger) of het feit dat de zwarte artiest Johnny Huggins zijn rol van zwarte minstreel speelt, terwijl Hesslings dansvaardigheid vrijwel geheel afwezig is, en dat er af en toe interessante experimenten met slow motion worden gedaan, maar dat er eigenlijk niet genoeg is om het twee spoelen lang vol te houden. Een extra sfeer van surrealisme wordt geschapen door het feit dat deze stille musical absoluut geen score heeft op de nieuwe dvd van Lions Gate.
Made with film stock left over from the production of Nana, 1927's Sur un Air de Charleston is described as a holiday film for all concerned, and that's the best way to view it. Jean Renoir seems never to have thought enough of it to even edit the footage together. The plot is a simple reversion of racial stereotypes  in 2028 a black explorer travels to a post-holocaust Paris where a white native girl teaches him the Charleston (naturally he assumes she's a savage whose dancing is a prelude to her eating him before giving in to the seductive beat of 'White Aborigine' music). There are plenty of surreal touches, be it the pet gorilla eating the flowers in Catherine Hessling's hair, the angels the girl telephones (Renoir and producer Pierre Braunberger among them) or the fact that black performer Johnny Huggins plays his part in minstrel blackface while Hessling's dancing ability is almost completely nonexistent, and there are some interesting occasional experiments with slow motion, but there's not really enough to sustain it for two reels. An additional air of surrealism is provided by the fact that this silent musical has absolutely no score at all on Lions Gate's new DVD