Ik ging uit nieuwsgierigheid naar die film kijken en om een ruzie te beslechten. De film is nu het best bekend door de muzieksectie die Sergei Prokofiev uit zijn toevallige muziek voor de film heeft gehaald, de Trojkabeweging die zelfs in popdecors opduikt. De globale plot is goed bekend door de hoesnotities van verschillende opnamen. Een klerk brengt per ongeluk een niet-bestaande luitenant Kizje op de lijst die aan de tsaar moet worden voorgelegd. De tsaar is geïnteresseerd in deze persoon, en in plaats van hem te vertellen dat hij niet bestaat, houden de hovelingen en officieren de schijn op dat hij wel degelijk bestaat. Kizje wordt naar Siberië verbannen, teruggeroepen, bevorderd, getrouwd, opnieuw bevorderd, sterft, krijgt een staatsbegrafenis, wordt ontmaskerd als oplichter en postuum gedegradeerd.<br />Ik had tegenstrijdige verhalen gehoord over hoe de klerk Kizje had uitgevonden, met inktvlekken en niesbuien, maar ik had gehoord dat de film verloren was gegaan, dus kon ik er niet achter komen wat er was gebeurd. Toen dook de film op in de Barbican in Londen, als onderdeel van hun Pro Omdat ik een historische nieuwsgierigheid had verwacht, was ik aangenaam verrast. De film is erg grappig, en het publiek, onder wie ikzelf, lachte aan één stuk door. Hoewel het grootste deel van de film rechttoe rechtaan is en zich voornamelijk in het paleis afspeelt, zijn er een paar 'trucshots' waarin meerdere beelden op het scherm verschijnen. Zo wordt het leger van de tsaar vertegenwoordigd door een kleine groep, die zich over het hele scherm herhaalt. Vier identieke bewakers voeren een perfecte oefening uit. Twee identieke bedienden schrobben de vloer.<br />Een klein nadeel was dat het heel moeilijk was om uit te zoeken wie iedereen was. Er waren twee vrouwen die dochters van de tsaar hadden kunnen zijn, of een dochter en een bediende of iets anders. En er werden heel weinig namen genoemd. Maar al met al een leuke film en het verbaast me dat hij niet vaker wordt vertoond.
I went to see this film out of curiosity, and to settle an argument. The film is now best known from the suite of music Sergei Prokofiev extracted from his incidental music to the film, the Troika movement even turning up in pop arrangements. The general outline of the plot is well known from the sleeve notes on various recordings. A clerk accidentally generates a non-existent Lieutenant Kizhe in a list to be presented to the tsar. The tsar is interested in this person, and rather than tell him he doesn't exist, the courtiers and officers maintain the pretence that he is real. Kizhe is exiled to Siberia, recalled, promoted, married, promoted again, dies, is given a state funeral, revealed as an embezzler and posthumously demoted to the ranks.<br /><br />I had heard conflicting stories about how the clerk invented Kizhe, involving ink blots and sneezes, but I'd heard the film was lost, so there was no way to find out what happens. Then the film turned up at the Barbican in London as part of their Prokofiev festival. For the record, it turned out that all that happens is that the clerk confuses two words whilst writing an order and turns Kuzhe into Kizhe. As the tsar is in a hurry to see the order, there's no time to correct the mistake.<br /><br />Having gone expecting an historical curiosity, I was pleasantly surprised. The film is very funny, and the audience, myself included, laughed continuously. Although most of it is filmed straight, set mostly in the palace, there are a few "trick" shots where multiple images appear on the screen. For instance, the tsar's army is represented by a small group, repeated across the screen. Four identical guards perform perfect drill in perfect unison. Two identical servants scrub the floor.<br /><br />One slight drawback was it was very difficult to work out who everyone was. There were two women who might have been the tsar's daughters, or a daughter and a servant or something else. And very few people were named. But all in all, an enjoyable film and I'm surprised it's not seen more often.