Een stad in Japan wordt overgenomen door een afschuwelijk wrede abstracte vorm: de spiraal. Het wordt een thema in alles, van dieren tot wolken tot mensen, en het verdraait ze, mentaal en letterlijk. Deze film laat zien dat het verschillende groepen mensen overkomt. Er wordt een demonische bezetenheid in geïmpliceerd, maar niets is helemaal zeker, behalve dat de beste gok is om er als de bliksem vandoor te gaan. De film gaat heel goed van een normaal leven naar abnormale fenomenen (reusachtige slakken en gekke mensen) naar het werkelijk bovennatuurlijke (wandelende doden).<br />'Als door de wol geverfde Amerikaanse horrorfan was dit precies wat ik nodig had. Misschien was het gewoon de nieuwigheid van een andere cultuur.' De Japanse film had een heel originele opbouw, een reeks personages, en de premisse was absoluut nieuw. De Japanners denken misschien dat 'afschuwelijke vormen' (uzumaki betekent'spiraal', heb ik me laten vertellen) inmiddels oud zijn, maar voor mij was het leuk omdat ik gewend ben aan monster/buitenaards/virus/ramp/ondode films. In een Amerikaanse film weet je wie er gaat sterven (de irritante/onhebbelijke/seksuele/racistische personages) en wie blijven leven (de kinderen/heroïne/honden/katten/aardige man). Dat is niet het geval in Japanse horrorfilms. Het was niet voorspelbaar hoe ze het kwaad zouden bestrijden of hoe het zou aflopen. Bovendien had hij een heel nieuwe (maar waarschijnlijk typisch Japanse) bewolkte dagkleur in de Pacific Northwest-stijl, wat een fris visueel effect op me had. De afgrijselijke momenten waren echt eng, omdat ze afhankelijk waren van een beetje bloed, maar vooral van onmogelijk overdreven gezichtsuitdrukkingen (denk aan The Ring) en lichaamsmanipulatie. Dit zou een van de grote momenten moeten zijn, met ooit originele ideeën als de eerste Nachtmerrie in Elm Street of Night of the Living Dead.
A town in Japan is being taken over by a horribly brutal abstract shape: the spiral. It's becoming a theme in everything from animals to clouds to people and twisting them, mentally and literally. This film shows it happening to several groups of people. Some demonic possession is implied, but nothing is entirely sure except that the best bet is to get the heck out of dodge. The film progresses really well from normal life to abnormal phenomena (giant snails and crazy people) to the truly supernatural (walking dead).<br /><br />As a jaded American horror movie fan, this was just what I needed. Maybe it was just the novelty of a different culture's film, but it seemed to have a very original progression, set of characters, and the premise was definitely new. The Japanese may think "horror shapes" (uzumaki means "spiral," I'm told) are old by now, but it was nice for me because I'm used to monster/alien/virus/disaster/undead films. In an American movie, you know who's going to die (the annoying/nasty/lascivious/racist characters) and who will live (the children/heroine/dogs/cats/nice guy). That's not true in Japanese horror. It was not predictable how they would fight the evil or how it would end up. Also, it had this really new (but probably typically Japanese) color leached Pacific Northwest style cloudy day thing going, which was a fresh visual effect for me. The horrific moments were seriously creepy, relying on a little gore but mainly just impossibly overdone facial expressions (think The Ring) and body manipulations. This should be one of the greats, up there with once-original ideas like the first Nightmare on Elm Street or Night of the Living Dead.