Deze bijna documentaire blik op een ondernemende jongen die in een carrosseriebedrijf buiten New York woont, is echt. Echte belichting. Echt geluid. Minder montage in de hele film dan in 1 minuut in de meeste films. En hoewel er heel weinig script is, is er wel een verhaal. Geschoten in primaire kleuren, bijna allemaal rood, wit, blauw en geel, krijgen we een echte indruk van het leven van een jongen die iets maakt van niets. Hij heeft een huis dat hij zelf heeft gebouwd, een goede baan, en hij probeert zijn zusje in zijn wereldje te brengen. De mensen in de werkplaats geven ons ook een blik in deze cultuur waar ik geen weet van had. Ze lijken over het algemeen fatsoenlijk en betalen Ale naar het zich laat aanzien dagelijks, en lijken zich oprecht zorgen te maken over zijn welzijn. De acteur die Ale speelt (denk ik) zegt meer met één gezichtsuitdrukking dan je je kunt voorstellen. Dat deed me denken aan wat een echte kleine film kan bereiken. Die laat zien waartoe kinderen in staat zijn, zelfs zonder veel steun en liefde. Beslist aanbevelenswaardig.
This almost documentary look at an enterprising boy who lives in the body shop area outside of New York is real all the way. Real lighting. Real sound. Less editing in the whole movie than in 1 minute of most movies. And while there is very little script, there is a story. Shot in primary colors, almost all red, white, blue and yellow, we get a real sense of the life of a boy who is making something from nothing. He has a place to live that he makes his own, has a good job, and is trying to bring his sister into his little universe. The people in the chop shop area also give us a look at this culture which I didn't know about. They mostly seem decent and pay Ale what seems like daily, seeming truly concerned about his well being. The actor (I think) playing Ale says more with one facial expression than one can imagine. This reminded me what a true small movie can accomplish. It shows what kids are capable of, even without much support and love. Definitely recommend.