Dit is een verhaal over een lange en moeilijke liefde. Het dagelijks leven van een vrouw van vijftig jaar en een paar mensen om haar heen wordt beschreven. Haar dagelijks leven is zo gewoon en routineus dat ik in het begin twijfelde aan wie de echte hoofdrolspeelster was. Dan weten de toeschouwers dat de vrouw en een man die haar klasgenoot op de middelbare school was heel weinig met elkaar gemeen hadden. De vrouw doet al zo lang hetzelfde werk <0xE2><0x80><0x93> melkvrouw en caissière in een supermarkt <0xE2><0x80><0x93> zo lang. Er zijn zo veel hellingen dat het bezorgen van melkflessen heel zwaar werk is. De man is met een andere vrouw getrouwd, die nu stervende is aan kanker. Hij werkt in het stadhuis en verzorgt haar thuis met liefde. Ze kijken nooit recht in de ogen en praten nooit met elkaar, maar ze vergeten elkaar nooit.<br />De oorspronkelijke Japanse titel betekent: 'Op bepaalde dagen lees je boeken'. Maar toen de man zei: 'Nu wil ik doen wat ik altijd heb willen doen', was het natuurlijk om haar te omhelzen en met haar te vrijen. Ze schrijft aan een diskjockey dat 'Als God ons de tijd geeft om te praten, hebben we minstens een hele dag nodig'. Droomend over die dag sublimeert ze het verlangen door hard te werken en boeken te lezen. Ik ken persoonlijk een vrouw die jarenlang van een man heeft gehouden, zelfs nadat hij met een andere vrouw was getrouwd en door een ongeluk was overleden. Daarom is de verhaallijn niet zo bijzonder. Deze film portretteert veeleer onuitgesproken romances bij veel gewone mannen en vrouwen. Via deze film zult u zich uw romance herinneren die lang geleden verloren is gegaan. Dit is een film met een blijvend effect.
This is a story of a long and awkward love. The daily life of a woman of 50 years old and some people around her is depicted. Her daily life is so ordinary and routine that I doubted who was the real lead character in the beginning. Then the audiences know that the woman and a man who was her high-school class mate had very tiny connection. The woman has been doing the same job - a milk-woman and a supermarket casher - so long. There are so many slopes that delivering milk bottles is a very hard job. The man had married another woman, who is now dying of cancer. He works at the City Hall and devotedly cares her at home. They never look straight nor talk each other, but they never forget each other. <br /><br />The original Japanese title means "At some time the days you read books". But of course when the man said "Now I want to do what I've always wanted to do", it was to hug her and make love with her. She writes to a radio disk jockey that "If God gives us time to talk, we need at least a whole day". Dreaming of that day, she has been sublimating the desire in hard work and book reading. I personally know a woman who has loved a man for long years, even after he married another woman and died for an accident. Therefore the story setting is not that special. Rather, this movie well portrays unspoken romances in many ordinary men and women. Through this movie, you will recall your romance that is lost long ago. This is a movie with lasting effect.