Ik weet niet of deze film me zo raakt vanwege de gevoelens van vriendschap, liefde, verbondenheid met anderen of de warmte van de transformatie die Babettes kookkunst teweegbrengt, maar als het feestmaal begint en tijdens de rest van de film, krijg ik vaak een brok in mijn keel.<br />Ja, dit is een film die je een goed gevoel geeft, maar zonder een greintje sentimentaliteit of sentimentaliteit. Let erop dat er elementen van de plot worden besproken. Babettes Feest vertelt zijn verhaal met terughoudendheid en zorg, en laat ons voor onszelf de waarden van genade en liefde ontdekken. Het enige wat we hoeven te weten is dat Babette Harsant (Stephane Audran) een Franse vluchtelinge was die onderdak kreeg van twee oudere zusters in een kleine gemeenschap aan de kust van Jutland. De zusters leiden wat er over is van de kudde van hun vader. Hij was een overtuigd predikant die leerde dat verlossing komt door zelfverloochening. De zusters offerden zich op aan plicht en geloof. Degenen die er nog zijn, eren de leerstellingen en geestelijke leiding van de nu lang geleden overleden predikant. Maar naarmate ze ouder zijn geworden, is de kleine gemeenschap twistziek en twistziek geworden. De zusters doen wat ze kunnen. Voor de honderdste verjaardag van de predikant wil Babette het eten klaarmaken voor de kleine groep die de zusters zullen uitnodigen. De zusters gaan met tegenzin akkoord, maar als ze de voorraden zien die Babette heeft besteld, voelen zij en hun gasten zich niet op hun gemak. Ze zijn gewend aan de gebruikelijke kost van de gemeenschap: gedroogde kabeljauw, gekookte vis en een soep van brood, water en een beetje bier. Hoewel Babette in de loop der tijd verbeteringen heeft aangebracht, lijkt wat ze nu zien dicht bij goddeloosheid te komen. Bij het diner zal ook een bezoeker zijn, generaal Lorens Lowenhielm, die jaren geleden zijn ambitie verkoos boven zijn liefde voor een van de zusters.<br />Wat ervaren we? Er is de soberheid van het geloof van de ouder wordende gemeenschap en de stenen, door de wind geteisterde huisjes waarin ze wonen. Er is de warmte bij kaarslicht in de kleine, overvolle eetzaal van de zusters. En dan is er nog de transformerende kracht van Babettes kunstzinnigheid als we haar zien koken, Erik, een jonge jongen die haar helpt, zien opdienen en inschenken, en zien hoe de oude parochianen met behulp van goede wijn en exquise kookkunst geleidelijk hun gemeenschap, hun liefde en hun vriendschap herontdekken. De generaal fungeert als onze onverwachte gids omdat hij de enige is die weet wat voor bijzondere gerechten ze eten. De generaal vertelt een verhaal aan zijn niet-begrijpende tafelgenoten, een verhaal over een beroemde vrouw die de voorbeeldige chef-kok was van het beroemde Café Anglais in Parijs. '... deze vrouw, deze chef-kok, had het vermogen om een diner te transformeren tot een soort liefdesrelatie... Ook hij wordt getransformeerd tot een man die zal accepteren wat hij is geworden en toch altijd de waarde en de liefde zal kennen van wat hij lang geleden verkoos niet te accepteren. Een oud echtpaar dat elkaar kust. Twee oude mannen die zich hun vroegere vriendschappen herinneren. En Babette, die alles wat ze bij een loterij had gewonnen aan dit diner heeft besteed, heeft de kans gekregen de kunstenares te worden die ze ooit in Frankrijk was, een kans die ze met liefde en vriendschap heeft aanvaard.<br />Babette, die nu net zo arm is als toen ze jaren geleden zonder een cent op zak aankwam, zal bij de zussen blijven. De generaal keert met zijn tante in een rijtuig terug naar haar landgoed. En de oudere gasten verlaten het huis van de zusters om terug te keren naar hun eigen huisjes. Ze blijven staan en kijken naar de heldere nachthemel en de sterren boven hun hoofd. Ze houden spontaan elkaars hand vast in een kring en dansen en zingen deze hymne...<br />'De klok slaat en de tijd gaat voorbij. Eeuwigheid is nabij. Laten we deze tijd gebruiken om te proberen de Heer met hart en ziel te dienen. Zodat we ons ware thuis zullen vinden. Zodat we ons ware thuis zullen vinden.'<br />Ze glimlachen naar elkaar. Alles is verzoend.<br />Babettes Feest is een prachtige film, vol ingehouden emotie, onuitgesproken begrip, wijsheid... en natuurlijk een maaltijd die je met een rammelende maag achterlaat als je het theater verlaat. Als je een loterij wint zodat je je de creaties van Babette kunt veroorloven en haar vaardigheid en kunstzinnigheid kunt bezitten, is dit wat ze serveerde:'_Potage a la Tortue_'(vette schildpadsoep), opgediend met _amontillado sherry Blinis Demidoff au caviar_ (pannenkoekjes met boekweitpannenkoekjes met zure room en kaviaar), opgediend met Veuve Clicquot-champagne Cailles en Sarcophage met sauce Perigourdine (botte kwartel gevuld met foie gras en truffel in luchtig deeg met truffelsaus, verrijkt met madera), opgediend met _Clas de Vougeot_, een heerlijke bourgogne-kaas en vers fruit _Baja au Rhum_, met _Glacee fruit_ en verse vijgen <0xE2><0x80><0x93> koffie en een goede cognac.
I don't know whether this film hits my heart the way it does because of the feelings of friendship, love, closeness to others or the warmth of that transformation Babette's cooking creates, but when the feast starts and for the rest of the movie, I choke up often. <br /><br />Yes, this is a feel-good movie, but without a speck of mawkishness or facile sentimentality. Please note that elements of the plot are discussed. Babette's Feast tells its story with restraint and care, and it lets us discover for ourselves the values of grace and love. All we need to know is that Babette Harsant (Stephane Audran) was a French refugee who was given shelter by two aging sisters in a tiny community on the coast of Jutland. The sisters lead what remains of their father's flock. He was a pastor of conviction who taught that salvation comes through self-denial. The sisters made their sacrifices to duty and faith. Those who still remain honor the now long dead pastor's teachings and his spiritual guidance. Still, as they have grown older the tiny community has become querulous and argumentative. The sisters do what they can. For the pastor's 100th birthday, Babette wishes to cook the dinner for the small group the sisters will invite. The sisters reluctantly agree, but when they see the supplies Babette has ordered, they and their guests become uneasy. They are used to the community's usual fare of dried cod, boiled, and a soup made of bread, water and a little ale. Even though Babette over time has made improvements, what they are seeing now seems close to godlessness. At the dinner also will be a visitor, General Lorens Lowenhielm, who years earlier had chosen ambition over his love for one of the sisters. <br /><br />What do we experience? There is the austerity of the aging community's faith and the stone, wind-swept cottages they live in. There is the warmth by candlelight of the sisters' small, crowded dining room. And then there is the transforming power of Babette's artistry as we watch her cook, watch Erik, a young boy helping her, serve and pour, and watch the old parishioners, with the help of fine wine and exquisite cooking, gradually rediscover their community and love and friendship. The General serves as our unexpected guide because he is the only one who knows what extraordinary dishes they are eating. The General tells a story to his uncomprehending dinner companions, a story about a famed woman who was the exemplary chef at the famed Café Anglais in Paris. "...this woman, this head chef, had the ability to transform a dinner into a kind of love affair...a love affair that made no distinction between bodily appetite and spiritual appetite." He, too, is being transformed into a man who will accept what he has become and yet will always know the value and the love of what long ago he chose not to accept. An old couple kiss. Two old men remember past friendships. And Babette, who spent all that she had won in a lottery on this dinner, has had an opportunity to be the artist she once was in France, an opportunity she accepted with love and friendship. <br /><br />Babette, now as poor as she was when she arrived penniless years earlier, will continue with the sisters. The general in a carriage with his aunt returns to her estate. And the elderly guests leave the sisters' home to return to their own cottages. They pause and look at the clear night sky and the stars overhead. They spontaneously hold hands in a circle and dance and sing this hymn... <br /><br />"The clock strikes and time goes by Eternity is nigh. Let us use this time to try To serve the Lord with heart and mind. So that our true home we shall find. So that our true home we shall find." <br /><br />They smile at each other. All has been reconciled. <br /><br />Babette's Feast is a wonderful movie, full of restrained emotion, unspoken understandings, wisdom...and, of course, a meal that will leave you with a growling stomach as you exit the theater. If you win a lottery so you could afford what Babette created and have her skill and artistry, here's what she served: <br /><br />Potage a la Tortue (a rich turtle soup), served with amontillado sherry Blinis Demidoff au Caviar (small buckwheat pancakes with sour cream and caviar), served with Veuve Clicquot champagne Cailles en Sarcophage with Sauce Perigourdine (boned quail stuffed with foie gras and truffle in puff pastry with truffle sauce enriched with Madeira), served with Clos de Vougeot, a fine burgundy Salade Cheese and fresh fruit Baba au Rhum with glacee fruit and fresh figs Coffee and a fine brandy