Harvey Keitel geeft een typische topprestatie ten beste in een van zijn eerste hoofdrollen als de brutale, ambitieuze, onverzettelijke jonge stafproducent Coleman Buckmaster, een echt getalenteerde hotshot met een scherp 'gouden oor' en de zoon van een beroemde jazzpianist op de koop toe. R&B is de groep (met uitzondering van Earth, Wind & Fire in hun ontzettend funky periode), maar zijn rigide commerciële label A-Chord Records wordt gerund door een gespannen, met de maffia verbonden middenstandsgroepje: Jerry (die al helemaal geen hippe Ed Nelson is) wil dat hij een hitsingle opneemt voor het afzichtelijk saaie, op de Carpenters lijkende popduo de Pages, een naar verluidt kraakhelder stel dat onder andere bestaat uit de slijmerige, pedofiele stiefvader Franklin (een volstrekt verachtelijke Bert Parks), de krengerige, neurotische dochter Velour (een mooie, wispelturige tegenspeelster van de parmantige, aantrekkelijke brunette Cynthia Bostwick) en de hedonistische heroïneverslaafde zoon Gary (Jimmy Boyd, een jeugdfilmster uit de jaren vijftig). De buitengewoon naïeve en idealistische Coleman moet zo snel mogelijk leren hoe de muziekwereld werkelijk in elkaar zit en het smerige vuile spel zo goed mogelijk meespelen, anders raakt hij zowel de Groep als zijn geloofwaardigheid kwijt.<br /><br />Een scherp, bijtend, bijtend, hardvochtig en bevooroordeeld scenario van columnist en rockjournalist Robert Lipsyte, regisseur Sig Shore (die vooral bekend is van de productie van 'Superfly') toont een uitgesproken cynische en weinig vleiende weergave van de diverse steekpenningen, afkoopsommen, gebroken beloften, steekpenningen, dubieuze transacties en omkoperij die een onaangenaam, maar intrinsiek onderdeel vormen van de grotendeels corrupte rockmuziekwereld, met in het bijzonder attente thematische terzijdes over de kunst versus de handel, de strijd om het behoud van de kunst.' De artistieke integriteit van de band en de recente verschuiving naar het homogeniseren van rock tot nietszeggende, nutteloze, creatief stagnerende mainstreampop. Bovendien biedt dit gruizige, downbeat juweel een zeldzame, uiterst gedetailleerde en volkomen geloofwaardige kijkje achter de schermen van het opnameproces, waar cowboy Coleman dapper in zijn eigen woorden zijn best doet om 'een kipsalade van kipsalade te maken'. In vernuftige stukjes worden getoond: diskjockey en legendarische 'vijfde Beatle' Murray de K als de wellustige, wellustige dj Big John Little (Velour bijt in zijn hand als Big John tijdens een live-interview met zijn poot langs haar dij strijkt!), New Yorkse souldj en gastheer van 'Friday Night Video's' van NBC Frankie Crocker als zijn eigen jazzy-en-jivin'-zelf, R&B-zangeres-songwriter Doris Troy (ze heeft de prachtige 'Just One Look' geschreven). ) als kerkpianist, en de dikke, kale Charles MacGregor als priester op een bruiloft. Het nogal slechte geluid en Allan Metzgers slordige cinematografie dragen onbedoeld bij aan de algehele rafelige, ruwe documentaire-achtige authenticiteit van de film. Hoewel hij technisch gezien een beetje tekortschiet, wordt deze film over het geheel genomen nog steeds beschouwd als een van de grote, bitter pessimistische, achter-de-schermen-gehouden edelstenen uit de jaren zeventig.
Harvey Keitel gives a typically top-rate performance in one of his first-ever lead roles as brash, ambitious, uncompromising young staff producer Coleman Buckmaster, a real talented hot shot with a discerning "golden ear" and the son of a famous jazz pianist to boot. Coleman's eager to cut some tracks with the smokin' R&B outfit the Group (none other than Earth, Wind & Fire in their awesomely funky prime), but his rigidly commercial greedhead label A-Chord Records run by uptight, mob-connected middle-of-the-road square Jerry (a properly unhip Ed Nelson) wants him to record a hit single for the hideously insipid Carpenters-like pop pap trio the Pages, an allegedly squeaky clean bunch which includes smarmy pedophile step-dad Franklin (a perfectly vile Bert Parks), bitchy, neurotic daughter Velour (a fine, flighty turn by perky, comely brunette Cynthia Bostwick), and hedonistic smack addict son Gary (former 50's juvenile sitcom staple Jimmy Boyd). The extremely naive and idealistic Coleman must learn pronto how the music business truly works and play the lowdown dirty game as best he can or else he'll lose both the Group and his credibility.<br /><br />Adopting an acrid, incisive, corrosively harsh and unsparingly biased script from syndicated columnist and rock journalist Robert Lipsyte, director Sig Shore (who's most famous for producing "Superfly") shows a decidedly cynical and unflattering depiction of the various bribes, pay-offs, broken promises, back-stabbings, duplicities and double-dealings which are an unpleasant, yet intrinsic part of the largely corrupt rock music business, with particularly thoughtful thematic asides concerning Art vs. Commerce, fighting to retain one's artistic integrity, and the then recent push to homogenize rock into bland, useless, creatively stagnant mainstream respectability. Moreover, this gritty, downbeat gem offers a rare fascinating, minutely detailed and wholly believable backstage glimpse at the recording process as recording booth console cowboy Coleman struggles gamely in his own words to "make chicken salad out of chicken s**t." Appearing in nifty bits are disc jockey and legendary "fifth Beatle" Murray the K as leering, lecherous DJ Big John Little (Velour bites his hand after Big John paws her thigh during a live on-air interview!), New York soul DJ and host of NBC's "Friday Night Videos" Frankie Crocker as his own jazzy'n'jivin' self, R&B singer-songwriter Doris Troy (she penned the lovely "Just One Look") as a church pianist, and tubby, bald-pated 70's blaxploitation favorite Charles MacGregor as a priest at a wedding. The rather poor sound and Allan Metzger's sloppy cinematography inadvertently add to the film's overall ragged, rough-around-the-edges documentary-style authenticity. Although technically a bit lacking, this movie overall still rates as one of the great, most bitterly pessimistic unsung behind-the-scenes rocksploitation gems from the 70's.