Mansfield Park, in zijn tweede helft, is mijn favoriete roman van Austen, en Fanny Price mijn favoriete heldin, dus ik ben bedroefd om het ongelukkige lot dat haar in haar grote- en kleine-schermvoorstellingen is beschoren. Het enige goede dat ik over het personage heb gehoord, is op de radio gedaan door Amanda Root, die het dezelfde kwaliteit gaf als het personage Anne in de film _Persuasion_ : een strenge, zelfverzekerde, hartgrondige morele gerichtheid. Als de actrice jonger was geweest, zou ze ook een goede visuele casting hebben gehad; maar de Fanny's die onze ogen tot op heden hebben bereikt, lijken meer op elkaar: Mary Crawford, Ruby de keukenmeid, en (in deze incarnatie) een joviale dienstmeid, of mogelijk een sloerie, met haar hoge morele principes een toontje lager laten zingen.<br />Nou, ik had op iets beters gehoopt, maar ik had erger gevreesd. De serie had een degelijke Edmund, in een acteur die het beste was in sympathieke komedianten, en de volmaakte, d.w.z. volmaakt abominabele, mevrouw Norris; verder was het saai. De film, die kennelijk was bedoeld als een deconstructie of een ander slecht theateridee, kwam over als een verknipte klucht. Na zulke teleurstellingen, en de recentere teleurstellingen van de zusterstukken van deze productie (de nieuwe 'Overtuiging' en 'Northanger Abbey'), kon ik niet anders dan gemengde verwachtingen hebben voor dit boek; en over het geheel genomen voelde ik me er iets beter door dan anders. Het verdichtte de roman op een intelligente manier en gaf me uiteindelijk ongeveer hetzelfde gevoel als een stripverhaal zou kunnen hebben. Aan de andere kant moest het de meeste personages, behalve de Crawfords, herschrijven, en het verminderde of elimineerde bovendien de meeste of alle gedenkwaardigste dingen in het boek, inclusief het beroemdste personage en wat, als het dat niet is, het beroemdste tafereel zou moeten zijn. Het personage is de opdringerige tante Norris, die altijd bereid is anderen te vertellen wat ze moeten doen, maar die er altijd in slaagt te voorkomen dat ze het zelf moet doen; daar krijg je hier helemaal geen hoogte van. En er gaat nog veel meer met haar mee: haar opmerking die dwars door Fanny heen snijdt: '...gezien wie en wat je bent'; de ontdekking van Sir Thomas dat ze Fanny al die jaren heeft verboden de haard in haar kamer aan te steken, en zijn omslachtige verontschuldigingen voor haar; Fanny's eerlijkheid toen ze tijdens een bezoek aan haar moeder erkende dat tante Norris, ondanks al haar fouten, het huishouden beter kon bestieren dan haar beide zusters. Maar ja, die hele reis ontbreekt in het verhaal, net als het merendeel van wat er tijdens de repetities gebeurt en wat Sir Thomas bij zijn terugkeer zo in verlegenheid brengt; en Sir Thomas zelf, en zijn vrouw, zijn niet meer wat ze geweest zijn. De scène waarin Crawford Fanny ten huwelijk vraagt, een van Austens meest complexe scènes, is zo vereenvoudigd dat het nauwelijks te volgen is; wat ontbreekt is Fanny's onverzettelijke steun aan wat ze weet dat juist is, en wat ze weet dat hoogstwaarschijnlijk waar is, ondanks alle afleiding die Crawford en wie dan ook haar kunnen bezorgen. Voor een mannelijke lezer, nu niet minder dan toen het geschreven werd, onthult het met ongeëvenaarde helderheid <0xE2><0x80><0x93> ongeëvenaard, voor zover ik weet <0xE2><0x80><0x93> wat een vrouw doormaakt in haar poging om eerlijk maar stevig om te gaan met een man die ze om redenen van wantrouwen wantrouwt. Het is een briljante scène in de roman; op tv is het alleen maar een scène.<br />En, Fanny, o, Fanny: wanneer krijgen we jouw soort te zien?
Mansfield Park, in its second half, is my favorite of Austen's novels, and Fanny Price my favorite of her heroines, so I'm saddened by the unhappy fate she's suffered in her big- and small-screen representations. The only good reading of the character I've heard was done for radio by Amanda Root, who gave it the same quality as she did the character Anne in the film of "Persuasion": a stern, sure, heartfelt moral centeredness. If the actress had been younger she would have been good visual casting as well; but the Fannys that have reached our eyes to date have more resembled, respectively: Mary Crawford; Ruby the scullery girl; and (in this incarnation) a jovial serving wench, or possibly tart, with her high moral principles pulled down a peg.<br /><br />Well, I had hoped for better, but had feared worse. The serial had a solid Edmund, in an actor who was best at likable saps, and the perfect, i.e. perfectly abominable, Mrs. Norris; otherwise it was dullish. The film, which was apparently intended as a deconstruction or some other bad theatrical idea, came off as a mixed-up burlesque. After such disappointments, and the more recent disappointments of this production's sister pieces (the new "Persuasion" and "Northanger Abbey"), I couldn't help but have mixed expectations for this one; and on the whole, it left me feeling slightly better disposed to it than not. It condensed the novel intelligently, and in the end left me with much the same feeling, as a comic-book version might. On the other hand, to do so it had to rework most of the characters, except the Crawfords, and it incidentally diminished or eliminated most or all of the most memorable things in the book, including its most famous character and what should be, if it isn't, its most famous scene.<br /><br />The character is the officious Aunt Norris, always ready to direct other people in what to do, but always managing to avoid having to do any of it herself; here one gets no sense of that at all. And with her goes much else: her remark that cuts through Fanny, "...considering who and what you are"; Sir Thomas's discovery that she has forbidden Fanny a fire in her room all these years, and his roundabout apology for her; Fanny's honesty in acknowledging, during a visit home, that Aunt Norris, for all her faults, could manage the household better than either of her sisters. But then, that entire trip is missing from the story, and so is most of what goes on at the theatrical rehearsals and most of what discomfits Sir Thomas on his return; and in fact Sir Thomas himself, and his wife, are different from what they were. Above all, the scene in which Crawford proposes to Fanny, one of Austen's most complex, is simplified to a bare telling; missing from it is Fanny's staunch upholding of what she knows to be right, and what she knows to be very probably true, against all the distractions Crawford and anybody else can throw at her. To a male reader, now no less than when it was written, it reveals with unmatched clarity--unmatched, at any rate, as far as I know--what a woman goes through in trying to deal fairly but firmly with a man she has reason to distrust. It's a brilliant scene, in the novel; on TV it's just a scene.<br /><br />And, Fanny, oh, Fanny: when will we see your like?