Dit was Chaplins eerste film waarin hij het woord voerde, en de resultaten zijn gemengd. De film is een bijtende satire op Hitler en Mussolini, hun trawanten en hun fanatieke manier van leven, met name wat de vervolging van de Joden betreft. Hij was gewaagd en gewaagd voor 1940 en moet veel mensen aan het schrikken hebben gemaakt.<br />Vergeleken met Chaplins eerdere werk is dit nogal bleekjes. De lieve, grappige stijl van zijn stileringen is naar mijn mening veruit superieur aan zijn eerste film. Er zijn een heleboel betekenisloze fragmenten die zich voortslepen. Als dit een stilering was, zou het waarschijnlijk niet zijn gebeurd.<br />Ik vind een van de grappigste momenten het muzikale kappersmoment en de werelddans. Een van de ontroerendste momenten is natuurlijk de toespraak aan het eind.<br />De Grote Dictator is een effectieve en soms ontroerende film die een heel groot deel van zowel Chaplins geschiedenis als filmgeschiedenis vormt. Hij vertoont gebreken, maar Chaplin is in topvorm.
This was Chaplin's first all-talking picture, and the results are mixed. The movie is a biting satire of Hitler and Mussolini, their henchmen and their fanatical way of life, especially regarding the persecution of the Jews. It was daring and forward for 1940 and must have made a lot of people squirm.<br /><br />When compared to Chaplin's earlier works, this is quite pale in comparison. The sweet, funny style of his silents, in my opinion, is far superior to his first talkie. There are lots of meaningless bits that drag on. If this was a silent, it probably would not have happened.<br /><br />I find one of the funniest moments to be the musical barber moment and the globe dance. One of the most touching moments is, obviously, the speech at the end.<br /><br />The Great Dictator is an effective and at times moving film that is a very big part of both Chaplin's history and movie history. It is flawed, but Chaplin is in great form.