Ik voel me in tweestrijd over deze film <0xE2><0x80><0x93> het is een van de mooiste films die ik ooit heb gezien en biedt inzicht in een verloren gegane cultuur. Er was een vroege scène van mannen met petten en snorren die rond een tafel zaten, met een bedienende vrouw en een accordeonspeler, die me de tranen in de ogen deed springen, alleen maar vanwege de manier waarop hij een manier van leven vastlegde die vandaag de dag voor velen onbegrijpelijk moet zijn. Het laat zien dat de levens van de personages onlosmakelijk verbonden zijn met het leven in het dorp, nog zo'n verloren concept in de wereld van vandaag. Symboliek is altijd leuk, maar het leek een beetje gedateerd. De fatale tekortkomingen van de film waren het ontbreken van een meeslepende dramatiek en een totaal gebrek aan humor. Ik had nooit het gevoel dat ik een van de personages verder kende dan heel basale universele dingen als rouwen om het verlies van een geliefde enzovoort. De mensen waren niet meer dan figuranten in de tableaus van de regisseur over natuurrampen, oorlog enzovoort. De film was gewoon de ene prachtige, tragische scène na de andere, zonder verhaallijn of menselijkheid. Als gevolg daarvan leek hij heel abstract, irrelevant voor het leven van echte mensen. Uiteindelijk verveelde ik me te veel om hem uit te kijken.
I feel conflicted about this film - it is one of the most beautiful films I've seen, and provides insightful looks into a lost culture. There was an early scene of men in caps and moustaches sitting around a table, with a woman serving, and an accordion playing, that brought tears to my eyes, just because of the way it captured a way of life that must be incomprehensible to many today. It presents the lives of the characters as being inextricably bound up with the life of the village, another lost concept in today's world. Symbolism is always fun but it seemed a little dated. The fatal flaws of the movie to me were the lack of any compelling dramatic drive, and a total lack of humor. I never felt like I knew any of the characters beyond very basic universal things like grieving over the loss of a loved one, etc. The people were stick figures in the director's tableaux involving natural disasters, war, etc. The film was just one beautiful tragic scene after another, with no involving narrative thread and no humanity. As a result, it seemed very abstract, irrelevant to the lives of real people. In the end, I was too bored to finish watching it.