Ik heb 3 of 4 keer geprobeerd deze film te zien, maar ik kan het feit niet van me afzetten dat alles wat er gebeurt gewoonweg afschuwelijk is. Ik ben ervan overtuigd dat het een moedige zet was van iemand om Jack Palance als de hoofdpersoon te casten, maar er is geen enkele vezel van mijn wezen die gelooft dat hij <0xC3><0xBC>berhaupt zou kunnen acteren, laat staan tegen een bepaald type.<br />Ja, ik heb begrepen dat Clifford Odets een briljant auteur was, maar dat is hier niet duidelijk. Deze vreemde en geforceerde mengelmoes van hippe uitspraken van 50-jarigen lijkt elke echte betekenis te verdoezelen, wat verklaart waarom geen van de acteurs, zelfs de goede (Steiger, Ida Lupino, Shelly Winters, Everett Sloane) lijkt te weten hoe hij zijn tekst moet brengen <0xE2><0x80><0x93> het is gewoon niet goed.' En ondertussen voeren Wendell Corey en Palance een geweldige krachtmeting om te zien wie er het meest onbewogen kan blijven.<br />De richting is amateuristisch en volkomen overspannen. De fysieke interactie tussen de personages is even gekunsteld als de dialogen.<br />En kunnen we het over die afgrijselijke set hebben? Die is zo druk, lelijk en gekunsteld dat het bijdraagt aan de robotachtige, onsamenhangende kwaliteit van de personages, de dialogen en de beelden.<br />Deze film lijkt alle energie uit me te zuigen. Het lijkt wel of iedereen elke ochtend een overdosis valium neemt als hij op de set arriveert. Er is een behoorlijk beroerde film voor nodig om Rod Steiger en Shelly Winters in een kwaad daglicht te stellen, maar deze slaagt erin.<br />Ik kan me voorstellen dat het effectief zou zijn geweest als toneelstuk op of buiten Broadway, waar intellectuelen en beats zichzelf hadden kunnen feliciteren met het waarderen van de kracht van de plot en de artistieke zwier van de pseudo-hippe dialogen.
I've tried to watch this film 3 or 4 times, but I just can't get past the fact that everything about it is just awful. I'm sure it was a courageous move by somebody to cast Jack Palance as the protagonist, but there is not one single fiber of my being that believes that he could act at all, much less act against type.<br /><br />Yes, I understand that Clifford Odets was a brilliant author, but it's not evident here. This odd and forced mish-mash of 50's hipster dialog seems to obfuscate any genuine meaning, which explains why none of the actors, even the good ones (Steiger, Ida Lupino, Shelly Winters, Everett Sloane) seems to know how to deliver their lines - it's as though they don't understand the meaning of what they are saying. And in the meantime, Wendell Corey and Palance stage a terrific contest to see who can be more stone-faced.<br /><br />The direction is amateurish and completely overwrought. The physical interaction between the characters is as stilted as the dialog.<br /><br />And can we discuss that hideous set? It's so busy, ugly and contrived that it adds to the robotic, disconnected quality of the characters, the dialog and the portrayals.<br /><br />This film seems to suck the energy right out of me. It looks like everybody took an overdose of Valium each morning when they arrived on the set. It takes a pretty lousy movie to make Rod Steiger and Shelly Winters look bad, but this one succeeds.<br /><br />I can see that it might have been effective as a play on or off Broadway, where intellectuals and beats could have congratulated themselves for appreciating the power of the plot and the artsy flourishes of the pseudo-hip dialog.