Omdat ik al sinds mijn vroege jeugd (en sinds lang daarna) een science fiction-fan ben, heb ik altijd een hekel gehad aan onwaarschijnlijke intriges. Het is jammer dat de meeste auteurs van science-fictionverhalen voor kinderen niet dit soort respect voor hun publiek tonen. Ik vermoedde altijd dat ze dachten: 'Kinderen zijn te dom om het te beseffen, dus we hoeven niet te streven'. De schrijver van 'Science Fiction (2002)' is geen uitzondering. Het verhaal gaat over een jongen die door zijn nieuwe vrienden wordt aangespoord om zijn ouders te bespioneren, omdat ze denken dat de ouders buitenaards zijn. Hoe intrigerend het idee me ook in de oren klonk, ik verveelde me dood toen het tot me doordrong. Het kwam me voor dat de filmmakers precies dit ene idee hadden en probeerden het in die negentig minuten te rekken door het in een donkere, stijlvolle en uiterst trage sfeer te leggen. Het enige wat me op mijn plaats hield was de vraag: 'Hoe komen ze uit deze onwaarschijnlijke onzin?' En toen <0xE2><0x80><0x93> beng <0xE2><0x80><0x93> probeerden ze het niet eens meer. Dus als je op zoek bent naar goed vermaak voor zowel kinderen als ouders, ga dan in plaats daarvan naar 'Klatret Sonsen (2002)' kijken.
Being a science fiction fan from my early childhood (long time since) I always hated implausible plots. It's a pity that most authors of science fiction stories for children do not show this kind of respect for their audience. I always suspected them of thinking: "children are to dumb to realise, so we don't have to strive". The writer of "Science Fiction (2002)" is no exception. The story is about a boy who is instigated by his new friends to spy after his parents, because they think that the parents are aliens. As intriguing the idea sounded to me, as much was I bored by its realisation. It seemed to me that the filmmakers had exactly this one idea and tried to stretch it over the ninety minutes by dunking it into a dark, stylish and painstakingly slow atmosphere. The only thing that kept me in my seat was the question "how do they manage to get out of this implausible rubbish"? And then - bang - they did not even try. So if you are looking for good entertainment for both children and parents, go and watch "Klatretøsen (2002)" instead.