Dit is een van de meest anti-traditionele oorlogsfilms die ik ooit heb gezien. In plaats van de typische films die glorie en misschien supermenselijke personages (zoals John Wayne) benadrukken, is deze film precies het tegenovergestelde <0xE2><0x80><0x93> die benadrukt de ontmenselijking die ook in de oorlog voorkomt. Het verhaal gaat over de Japanners die gestrand zijn in de Filippijnen nadat de Verenigde Staten eind 1944 <0xE2><0x80><0x93> begin 1945 terugkeerden. Tegen de tijd dat de film begint, zijn de Japanners duidelijk verslagen, maar vanwege de krankzinnige logica van Bushido kunnen ze zichzelf niet toestaan over overgave na te denken. Op een van de vele aangrijpende momenten krijgt de hoofdrolspeler aan het begin van de film te horen dat hij zich moet melden in het ziekenhuis omdat hij niet in staat is te vechten vanwege zijn tbc. Het probleem is dat het ziekenhuis hem niet wil aannemen, dus zegt zijn commandant tegen hem dat hij weer naar het ziekenhuis moet gaan <0xE2><0x80><0x93> en als ze hem niet willen aannemen, moet hij zichzelf opblazen met een granaat! Nou, dat gebeurt alleen in de eerste vijf minuten van de film <0xE2><0x80><0x93> er gebeuren veel ergere dingen met deze soldaat en de paar achterblijvers, omdat ze zich niet overgeven. Bovendien is er in de film een geval waarin een soldaat probeert zich over te geven, maar wordt neergeschoten. Dat gebeurde veel later in de oorlog, omdat de Japanse soldaten die zich overgaven zo vaak boobytraps gebruikten om zichzelf op te blazen als ze in de buurt kwamen. Bovendien toont de film de levendigste weergave van hongersnood en de daarmee gepaard gaande waanzin die ik ooit heb gezien. Bovendien gaan kannibalisme, lafheid en verraad allemaal samen met deze zeer korrelige, realistische en deprimerend realistische film. Je had gewoon geen betere film van dit type kunnen maken. Afschuwelijk maar geweldig.
This is one of the most anti-traditional war movies about was I have seen. Instead of the typical films that stress glory and perhaps super-human characters (like John Wayne), this film is the exact opposite--stressing the de-humanization that ALSO happens in war. The story concerns the Japanese who are stranded in the Phillipines after the US returned in late 1944-early 1945. By the time the movie begins, the Japanese have clearly been beaten but because of the insane logic of Bushido, they cannot allow themselves to consider surrender. At one of many poignant moments, the lead character is told at the beginning of the film to report to the hospital since he isn't capable of fighting due to his TB. The problem is that the hospital won't accept him, so his commander tells him to once again go to the hospital--and if they won't accept him he should blow himself up with a grenade! Well, this happens just in the first five minutes of the movie--a lot worse things befall this soldier and the few stragglers because they won't surrender. Plus, there is a case in the movie where a soldier DOES try to surrender but is gunned down. This happened a lot later in the war because so often the surrendering Japanese soldiers booby-trapped themselves to blow up when they came near. In addition, the film shows the most vivid depiction of starvation and the accompanying madness of any film I have seen. In addition, cannibalism, cowardice and betrayal all accompany this very gritty, realistic and depressingly realistic film. You simply couldn't have made a better film of this type. Horrible but great.