Net als een eerdere recensent heb ik het in 1980 gezien en ik ben nooit in staat geweest de herinnering aan het aangrijpende verhaal, het schitterende acteerwerk en de dramatische muziek van me af te zetten. Het bevat zeker een deel van Sam Waterstons beste werk. Hij en de schrijvers portretteren Oppenheimer niet alleen als een onrechtvaardig geminachte held <0xE2><0x80><0x93> wat hij was <0xE2><0x80><0x93> maar ook als naïef, dol op alcohol en snobistisch, een afgerond portret in plaats van een stereotype.
Like an earlier commentor, I saw it in 1980 and have never been able to shake the memory of the gripping story, splendid acting, and dramatic musical score. It certainly contains some of Sam Waterston's finest work. He and the writers depict Oppenheimer not simply as an unjustly victimized hero -- which he was -- but also as naive, fond of alcohol, and snobbish, a rounded portrait instead of a stereotype.