Deze film is vandaag nog springlevend dankzij de aanwezigheid van Alan Ladd. Dat is aan de ene kant goed, omdat de film een paar interessante dingen te vertellen heeft, maar aan de andere kant slecht, omdat iedereen die ernaar kijkt, verwacht dat die harde jongen Ladd zich met zijn gebruikelijke tempo door de film heen zal worstelen, heel erg teleurgesteld zal zijn. Zonder ophef of introductie wordt Ladd in de derde spoel plotseling geïntroduceerd. Zijn rol is weliswaar een sleutelrol, maar die is klein en zal waarschijnlijk verloren gaan in het geratel. Er zijn veel belangrijke rollen in het ambivalente scenario van de voormalige journalist Martin Mooney, dat op alle politieke niveaus aanslaat en de hervormingsgezinde kandidaten genadeloos de grond in boort. De hoofdrol wordt gespeeld door de lieftallige en buitengewoon getalenteerde Joan Woodbury, die de verschillende draden van het wijdverbreide verhaal aan elkaar knoopt. In tegenstelling tot de gebruikelijke Hollywoodproductie gaat de plot in feite in een reeks sprongen verder, net als de films die later door de Franse 'New Wave' werden gemaakt, hoewel ze hier gemakkelijker te volgen zijn, vooral als je weet dat de oorspronkelijke titel van de film Paper Bullets was. Niettemin zijn sommige van de verhaal- en karakterveranderingen in de film een beetje verontrustend, vooral in de rol van Jack LaRue, die zo verstandig is geweest om de rol op een merkwaardig nietszeggende manier te spelen. Een van Jacks beste acteerprestaties ooit, maar helaas zal niemand het merken!
This movie is still alive and kicking today thanks to the presence of Alan Ladd. This is good in one way because the movie has some interesting things to say, but bad in another because everyone who watches it expecting that tough-guy Ladd is going to hoop through his usual paces, is going to be mighty disappointed. Without fanfare or introduction, Ladd is suddenly introduced in the third reel. True, his role is a key one but it's small and likely to get lost in the shuffle. There are many key roles in former newspaperman Martin Mooney's ambivalent screenplay which hits out at all political alliances and quite ruthlessly denigrates Reform candidates. It's the lovely and extremely talented Joan Woodbury who ties the various strands of the wide-ranging story together. Unlike the usual Hollywood production, the plot actually proceeds in a series of jumps, much like the films later turned out by the French "New Wave", though easier to follow here, especially if you are aware that the film's original title was Paper Bullets. Nonetheless, some of the film's narrative and character switches are a little disconcerting, particularly in the role played by Jack LaRue who has wisely elected to act the part in a strangely non-committal way. One of Jack's best acting jobs ever, but no-one is likely to notice, alas!