Ronald Coleman was al een paar jaar een ster op het witte doek toen het praten begon, en wat een oppepper was dat voor zijn carrière. Zijn Oxford-Engelse accent is zo fascinerend dat ik de boerenalmanak zou kunnen opzeggen zonder me te vervelen.<br />Coleman speelt Willie Hale, een playboy van een jaar of dertig uit een rijke familie die zijn tijd doorbrengt met vrouwen versieren en gokken. Toch is hij een aardige schavuit <0xE2><0x80><0x93> niet alleen vanuit het gezichtspunt van het publiek, maar ook door familie en vrienden. Hij is weer eens failliet gegaan door zijn voortdurende gokken en verkoopt zijn bezittingen in het buitenland om zijn schulden af te lossen en ervoor te zorgen dat hij terug kan naar Engeland. Als hij daar aankomt, wordt hij aanvankelijk opgewacht door een vader die erop staat dat hij hem eruit schopt <0xE2><0x80><0x93> hij heeft genoeg van Willie en zijn luie manieren. Maar na vijf minuten alleen in een kamer met Willie en zijn charme is Willie niet alleen vergeven door zijn vader, maar heeft die hem ook nog eens honderd pond gegeven.<br />Dan gaat Willie een dagje uit met zijn zus en haar vriendin, Dorothy Hope (Loretta Young). Dorothy wordt diezelfde avond nog verloofd met groothertog Paul, voornamelijk omdat haar vader een lid van de koninklijke familie in de familie wil en er verder niemand in haar leven is. Dat verandert na haar dag met Willie, en al snel broeit er een schandaal omdat Dorothy weigert het huwelijk volgens plan te laten voltrekken.<br />Ronald Coleman is altijd een genot om naar te kijken in die vroege praatfilms die hij voor Sam Goldwyn maakte, waarin hij de zelfverzekerde avonturier of schurk, of allebei, speelt. Hij heeft een houding die lijkt op die van Errol Flynn, maar hij is niet in staat Flynns fysieke behendigheid tentoon te spreiden vanwege een verwonding die hem tijdens de Eerste Wereldoorlog invalide heeft gemaakt. Maar wat hij aan fysieke behendigheid mist, maakt Coleman altijd goed met zijn lenigheid van ziel. Loretta Young, pas 17 toen deze film werd gemaakt, speelt het begin van haar kenmerkende lieve meisje dat in een vuurbal kan uitbarsten als de situatie erom vraagt. Myrna Loy speelt Willies meisje uit het verleden <0xE2><0x80><0x93> Mary Crayle <0xE2><0x80><0x93> een showgirl. Hier speelt Myrna nog steeds een rol die lijkt op de exotische vamprollen waarmee ze zo vaak werd opgezadeld bij Warner Brothers toen ze contractspeler was van 1926 tot kort voordat deze film in 1930 werd gemaakt.<br />Dit is min of meer een luchtige en luchtige romantische komedie van begin tot eind. Omdat ik weer in de stemming ben voor het soort ontspanning dat tijdens de Grote Depressie de harten van het publiek verlichtte, past deze kleine film in dat plaatje.
Ronald Coleman had been a star of the screen for several years when talkies came in, and what a boost it was to his career. His Oxford English accent is so enthralling I could listen to him recite the farmer's almanac and not be bored.<br /><br />Coleman plays Willie Hale, a 30ish playboy from a wealthy family who spends his time womanizing and gambling. Yet, he's a likable rogue - not only likable from the standpoint of the audience but by family and friends too. He has yet again gone broke due to his constant gambling and sells off his possessions in a foreign location to settle his debts and provide passage back home to England. When he gets there, he at first is met by a father who insists he'll kick him out - he's had it with Willie and his layabout ways. However, five minutes alone in a room with Willie and his charm, and Willie is not only forgiven by dad, dad has given him one hundred pounds to boot.<br /><br />Willie then goes for a day's recreation with his sister and her friend, Dorothy Hope (Loretta Young). Dorothy is set to be engaged to the Grand Duke Paul that very night, mainly just because her dad wants royalty in the family, and there is nobody else special in her life. That changes after her day with Willie, and soon there is a scandal brewing as Dorothy refuses to go through with the marriage as planned.<br /><br />Ronald Coleman is always a delight to watch in these early talking films he did for Sam Goldwyn where he is playing the confident adventurer or cad or both. He has a demeanor akin to Errol Flynn, but he is unable to display Flynn's physical agility due to a disabling wound he received during World War I. However, what he lacks in physical agility Coleman always made up in agility of soul. Loretta Young, only 17 when this picture was made, shows the beginning of her trademark sweet girl that can erupt into a ball of fire when the occasion calls for it. Myrna Loy plays Willie's girl from the past - Mary Crayle - a showgirl. Here Myrna is still playing a part similar to the exotic vamp parts she got stuck with so often over at Warner Brothers when she was a contract player from 1926 until shortly before this movie was made in 1930.<br /><br />This is pretty much a light and breezy romantic comedy from start to finish. If you're in a mood for the kind of escapist entertainment that lightened the hearts of audiences during the Great Depression, this little film fits the bill.