Ben (Rupert Grint) is een diep ongelukkige puber, de zoon van zijn ongelukkig getrouwde ouders. Zijn vader (Nicholas Farrell) is dominee en zijn moeder (Laura Linney) is... tja, laten we maar zeggen dat ze een ietwat hypocriete soldaat in het leger van Jezus is. Pas als hij een vakantiebaantje neemt als assistente van een grofgebekte, excentrieke, ooit beroemde en nu vergeten actrice Evie Walton (Julie Walters) merkt hij eindelijk dat hij echt een 'Harold en Maude' is. Natuurlijk is Evie zelf ook diep ongelukkig en pas als deze twee zielige zakken elkaar vinden kunnen ze hun wederzijdse ellende opzijzetten en de weg naar het geluk inslaan.<br />Natuurlijk. Het is oubollig en sentimenteel en heel voorspelbaar, maar het heeft ook een harde kant, en Walters, die zich door dit soort dingen heen zou kunnen slaapwandelen als ze dat wilde, is uitstekend. Als ze de gekte aan de kant zet en het pathos in het personage vindt (zoals het stukslaan van de fles en overgeven in de gootsteen), is ze op haar best. Het probleem is dat zij het enige interessante personage in de film is (en dat komt niet door het script, waar niemand iets aan heeft). Grint daarentegen is niet alleen maar ongelukkig; hij is ook een beetje vervelend, terwijl Linneys gesteven trut volkomen eendimensionaal is. (Maar goed, ze heeft het Engelse accent van de bovenste plank. Het beste wat je ervan kunt zeggen is dat het lichtelijk aangenaam is <0xE2><0x80><0x93> met de nadruk op lichtelijk.
Ben, (Rupert Grint), is a deeply unhappy adolescent, the son of his unhappily married parents. His father, (Nicholas Farrell), is a vicar and his mother, (Laura Linney), is ... well, let's just say she's a somewhat hypocritical soldier in Jesus' army. It's only when he takes a summer job as an assistant to a foul-mouthed, eccentric, once-famous and now-forgotten actress Evie Walton, (Julie Walters), that he finally finds himself in true 'Harold and Maude' fashion. Of course, Evie is deeply unhappy herself and it's only when these two sad sacks find each other that they can put their mutual misery aside and hit the road to happiness.<br /><br />Of course it's corny and sentimental and very predictable but it has a hard side to it, too and Walters, who could sleep-walk her way through this sort of thing if she wanted, is excellent. It's when she puts the craziness to one side and finds the pathos in the character, (like hitting the bottle and throwing up in the sink), that she's at her best. The problem is she's the only interesting character in the film (and it's not because of the script which doesn't do anybody any favours). Grint, on the other hand, isn't just unhappy; he's a bit of a bore as well while Linney's starched bitch is completely one-dimensional. (Still, she's got the English accent off pat). The best that can be said for it is that it's mildly enjoyable - with the emphasis on the mildly.