Ik was niet onder de indruk van de Graffitikunstenaar, ondanks het artistieke (ook wel bekend als low budget improvisatie) appeal. Er is weinig dialoog en ik was in elk geval teleurgesteld dat het werk van guerrillakunstenaars zoals deze er niet beter van afkwam of werd gestimuleerd. In plaats daarvan was het een verhaal over bekend terrein. Twee mannen die in wezen weinig meer doen dan gebouwen taggen, worden vrienden, taggen partners en experimenteren uiteindelijk met een relatie. Ze lijken elkaars tegenpolen en voelen zich niet op hun gemak bij elkaar. Er wordt weinig uitgelegd over hun achtergrond en de dingen die tussen de twee jongemannen gebeuren gebeuren in een hoog tempo (hoewel ik dat begrijp omdat het maar zo'n 70 minuten duurt). De afgelopen jaren zijn er talloze gelijksoortige verhaallijnen en producties op de markt gekomen, zodat de wereld van de onafhankelijke film net zo verzadigd begint te raken van dit soort verhalen, en meer nog.<br />Veel van de film kan de kijker vervelen die behoefte heeft aan directe dialoog en doelgerichtheid. De hoofdfiguur van dit verhaal (althans uitvoerig) voert zijn routines uit zonder dialoog, zonder inzicht en met niets anders om de kijker mee te voeren. En voor een korte film had ik gewild dat ze een stuk sneller ter zake waren gekomen. Dat ergerde me, afgezien van de typische plot. Toch had het wel iets om even een kijkje te nemen in de dagelijkse gewoonten van minstens twee graffitikunstenaars, ook al was het merendeel van de tijd vrij leeg.<br />Aanbevolen voor als je genoeg hebt van de gebruikelijke troep en geen bezwaar hebt tegen een indiefilm en belangstelling hebt voor deze ondergrondse, stedelijke kunstvorm. Maar je moet er echt zelf naar kijken, want dit lijkt een film met een meer aangeleerde smaak. Voor meer recente indiefilms die zich op graffitikunstenaars richten, moet je bij Transit zijn.
I wasn't impressed with the Graffiti Artist, despite it's artsy (aka. low budget improvisation) appeal. There is little dialog and at least for me, I was disappointed that it didn't give more credit or promote the work of guerrilla artists such as these. Instead, it was a story that covers familiar territory. Two guys who basically do little more than tag buildings become friends, tagging partners, and eventually experiment with a relationship. They seem like opposites, rather uncomfortable together. Little is explained about their backgrounds and the things between the two young men happen at rapid speed (although, this I can understand because it's only 70 minutes or so). There's been countless numbers of similar plots and productions in recent years to the point that the sphere of independent film is starting to become just as saturated with this particular storytelling just as the mainstream has become saturated with this and more.<br /><br />Much of the film may bore the viewer who needs immediate dialog and purpose. The primary figure of this story (at least extensively), performs his routines with nearly no dialog, no insight, and nothing else to carry the viewer. And, for a short film, I wished they could've gotten to the point a lot faster. That, aside from the typical plot annoyed me. Yet, there was something about a momentary glimpse into the daily habits of at least two graffiti artists, even if most of it was rather unoccupied time.<br /><br />Recommended if you're tired of the mainstream crap and don't mind an indie picture and have some interested into this underground, urban art form. But, you really have to watch it for yourself, because this seems to be one with a more acquired taste. For more recent indie films centering on graffiti artists, check out Transit.