Opnieuw heeft meneer Costner veel langer dan nodig een film in elkaar geflanst. Afgezien van de fantastische scènes over een reddingsoperatie op zee, waarvan er maar heel weinig zijn, kon geen van de personages me iets schelen. De meesten van ons hebben spoken in de kast, en Costners personage wordt al vroeg duidelijk, en dan vergeten, tot veel later, en tegen die tijd kon het me al niets meer schelen. Het personage dat ons echt zou moeten interesseren is een heel verwaande, overmoedige Ashton Kutcher. Het probleem is dat hij overkomt als een jongen die denkt dat hij beter is dan wie dan ook in zijn omgeving en die geen tekenen vertoont van een rommelige kast. Zijn enige obstakel lijkt het winnen van Costner te zijn. Als we ten slotte ruim over de helft van deze stinker zijn, vertelt Costner ons alles over Kutchers geesten. We krijgen te horen waarom Kutcher ertoe wordt gedreven de beste te zijn zonder voorafgaande ingeving of voorgevoel. Geen magie hier, het kostte me de grootste moeite om hem niet na een uur uit te zetten.
Once again Mr. Costner has dragged out a movie for far longer than necessary. Aside from the terrific sea rescue sequences, of which there are very few I just did not care about any of the characters. Most of us have ghosts in the closet, and Costner's character are realized early on, and then forgotten until much later, by which time I did not care. The character we should really care about is a very cocky, overconfident Ashton Kutcher. The problem is he comes off as kid who thinks he's better than anyone else around him and shows no signs of a cluttered closet. His only obstacle appears to be winning over Costner. Finally when we are well past the half way point of this stinker, Costner tells us all about Kutcher's ghosts. We are told why Kutcher is driven to be the best with no prior inkling or foreshadowing. No magic here, it was all I could do to keep from turning it off an hour in.