Net als in FOOTPRINTS (1975) werd ik me van deze film puur bij toeval bewust: hij werd genoemd in een recensie van THE LIBERTINE (1969), die ik las toen die film laat op de avond op de Italiaanse televisie verscheen, als in dezelfde trant; tussen haakjes, ik heb die vertoning van THE LIBERTINE gemist (hoewel ik hem later via hetzelfde kanaal in handen kreeg), maar ik slaagde erin de film te bekijken via een gehuurde R1-dvd tijdens mijn verblijf in Hollywood eind 2005/voorjaar 2006. In feite werd ik, met het oog op de enthousiaste recensies, teleurgesteld omdat THE LIBERTINE te luchtig van aard was voor wat in wezen een serieus thema was (de sadomasochistische relatie tussen een jong stel). Eerlijk gezegd was ik eerlijk gezegd het grootste deel van de tijd bang dat DE GESCHOTEN VROUW precies dezelfde weg zou gaan... maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door een verdorven (zij het niet echt onvoorspelbare) laatste wending.<br />De film gaat over de vrijdenkende sociale houding en de oogverblindende creatieve kunsten die in deze tijd in zwang zijn: een vooraanstaande filantroop (Philippe Leroy) nodigt een journaliste (Dagmar Lassander) uit voor een weekendje in zijn modieuze huis, maar het blijkt dat hij een vrouwenhater is die alle leden van de andere sekse wantrouwt en hen liever domineert (of zelfs doodt!)! Daarom zien we in de eerste helft van het verhaal de heldin pijn en vernedering ondergaan door toedoen van Leroy Weber (inclusief het feit dat ze gedwongen wordt de liefde te bedrijven met een pop naar zijn evenbeeld!)... totdat de rollen subtieler, maar niet verrassend, zijn omgedraaid: ze bevrijdt zich niet alleen van zijn controle, maar leert hem ook dat de Man en de Vrouw in harmonie kunnen samenleven <0xE2><0x80><0x93> behalve dan dat Lassander ook haar persoonlijke agenda volgt! De hoofdrollen zijn perfect gecast en de film zelf is vaak op een duistere manier komisch voor degenen die er voor in de stemming zijn; bovendien wordt hij nog versterkt door een typisch bruisende Euro-Cult-soundtrack (van de altijd betrouwbare Stelvio Cipriani) en de fantasievolle _en zelfs outré <0xC3><0xA0> montre <0xC3><0xA0> t<0xC3><0xAA>te_ (de reusachtige constructie die het onderste deel van de vrouwelijke gestalte verbeeldt, met een stalen val op de plaats waar het geslachtsorgaan zou moeten zitten, lijkt van Freud afkomstig te zijn: tussen twee haakjes, dit rekwisiet komt prominent voor in beelden die ik al eerder van _The Feared Woman_ heb gezien... maar het dringt nauwelijks tot de eigenlijke film door!). Andere bizarre elementen zijn onder meer het belachelijke radioprogramma _Sexual Aberrations And The Stars_, en een idylle in een kasteel dat toebehoort aan de familie van Leroyston, compleet met geheime doorgang door de garderobe en een dwergachtige bediende. Een van de hoogtepunten is dan ook Lassanders erotische dans, in feite in de naaktscènes van een aflevering die in feite de ontmenselijkingscursus van Leroy inluidt; uiteindelijk hebben de twee personages een ontknoping in de laatste scènes van de pool en een amusant thema in een Spaghetti Western-achtig thema!<br />Op de lange duur, ondanks al zijn stijl, blijkt de film inferieur aan het gelijksoortige, maar veel extremere Japanse meesterwerk van Yasuzo Masumura BLIND BEAST (1969). Ten slotte is het de moeite waard op te merken dat THE FRIGHTENED WOMAN in de Verenigde Staten werd verhandeld door het bedrijf Audubon Films van filmproducent Radley Metzger; hij zou zelfs de productieleider (Enrico Sabbatini) in dienst nemen voor zijn eigen CAMILLE 2000 (1969). Om terug te komen op de editie die ik heb bekeken: afgezien van de gebruikelijke tekortkomingen op het gebied van de Engelse ondertiteling, werd de presentatie hier verder ontsierd door een nogal verbleekt beeld en korte fragmenten van storend achtergrondgeluid op de soundtrack! Tussen haakjes, er lijkt enige verwarring te bestaan met betrekking tot de looptijd van de film: de lengte die op verschillende bronnen wordt opgegeven varieert van 84 tot 108 minuten <0xE2><0x80><0x93> maar het enige wat ik kan zeggen is dat de kopie die ik bezit 87 minuten heeft gelopen!
As with FOOTPRINTS (1975), I became aware of this one purely by accident: it was mentioned in a review of THE LIBERTINE (1969), which I researched when that film turned up on late-night Italian TV, as being in a similar vein; incidentally, I missed out on that screening of THE LIBERTINE (though I acquired it via the same channel later on) but did manage to watch the film by way of a rental of the English-dubbed R1 DVD during my sojourn in Hollywood in late 2005/early 2006. Actually, in view of the enthusiastic reviews for it, I was let down by THE LIBERTINE – being too light-hearted in nature for what was essentially a serious theme (the sado-masochistic relationship between a young couple)!; to be honest, for much of the time, I was afraid that THE FRIGHTENED WOMAN would go the exact same route…but was subsequently amply redeemed by a wicked (if not exactly unpredictable) final twist.<br /><br />The film concerns the freethinking social attitudes and dazzling creative arts prevalent in this era: an eminent philanthropist (Philippe Leroy) invites a female journalist (Dagmar Lassander) at his fashionable home for the week-end; however, it transpires that he’s a misogynist who distrusts all members of the opposite sex and would rather dominate (or even kill) them! Therefore, for the first half of the narrative, we see the heroine enduring pain and humiliation at Leroy’s hands (including being forced to make love to a dummy in his own image!)…until the tables are subtly, but unsurprisingly, turned: she not only emancipates herself from his control, but teaches him that Man and Woman can co-exist harmoniously – except that Lassander’s following her own personal agenda as well!! <br /><br />The leads are perfectly cast, and the film itself often darkly comic for those in the mood; furthermore, it’s greatly abetted by a typically effervescent “Euro-Cult” score (from the ever-reliable Stelvio Cipriani) and the imaginative – even outré – look (the giant structure depicting the lower section of the female form, with a steel-trap where its sexual organ should be, seems to emanate from Freud: incidentally, this prop figured prominently in stills I’d seen previously from THE FRIGHTENED WOMAN…but it barely registers in the film proper!). Other bizarre touches include the preposterous radio program “Sexual Aberrations And The Stars”, and an idyll at a castle belonging to Leroy’s family complete with secret passage through the wardrobe and a dwarfish manservant. One of the highlights, then, is easily Lassander’s erotic dance virtually in the nude – an episode which actually spearheads the ‘humanization’ of Leroy; eventually, the two characters have a ‘showdown’ in the latter’s pool – amusingly set to a Spaghetti Western-type theme! <br /><br />In the long run, for all its stylishness, the film emerges as inferior to the similar but much more extreme contemporaneous Japanese masterpiece by Yasuzo Masumura BLIND BEAST (1969). Finally, it’s worth noting that THE FRIGHTENED WOMAN was distributed in the U.S. by film-maker Radley Metzger’s company Audubon Films; he would even employ its production designer (Enrico Sabbatini) for his own CAMILLE 2000 (1969)! To get to the edition I watched: apart from the usual shortcomings in the English-dubbing department, the presentation here was further marred by a rather washed-out appearance and brief instances of distracting extraneous noise on the soundtrack! By the way, there seems to be some confusion with respect to the film’s running-time: its length given on various sources ranges anywhere from 84 to 108 minutes – all I can say, however, is that the copy I own ran for 87 minutes!