In sommige scènes in _The Rain People_, Francis Ford Coppola's voorloper van zijn glorietijd in de jaren zeventig, is sprake van een vergelijkbare situatie als in _Easy Rider_ uit 1969, maar dan niet precies in hetzelfde referentiekader. Hier hebben we een drama over losgeslagen mensen die in sommige opzichten vervreemd zijn van de maatschappij, vervreemd door de keuzes of door de grenzen die door het een of ander worden opgelegd. Het is een van die zeldzame originele drama's waarin sommige scènes op zichzelf staan als totale kassuccessen. Zelfs met zo'n laag budget en zo'n vrijgevochten, om het zo maar te zeggen, houding ten opzichte van het filmen van de film, is Coppola in staat om alles wat er gezegd moet worden te vertolken via deze duidelijk gedefinieerde personages en de gebogen, onverwachte graden van de ene hoofdpersoon tegen de hulpeloosheid van een andere, of vice versa, of beide. En omdat het misschien voor de hand ligt om aan te nemen dat de film vooral gaat over het leven in de buitenwijken van de jaren zestig, heeft hij dat escapisme van de film, maar dan van een concretere, bijna tijdloze kwaliteit met het drama en de onderliggende kwesties. In zekere zin, als Bergman op weg was als quasi-guerrilla 20-filmer die erop uit was de vreemde waarheden van de alledaagse buitenstaanders te achterhalen, zou dit het wel eens kunnen zijn.<br />Maar samen met al die zeer directe en soms wat verlegen fotografie (hoewel soms ook met een meer documentaire benadering, die verwant is aan de onbestemde personages), passen de acteurs allemaal op hun plaats. Shirley Knight, een actrice die ik niet zo goed ken, heeft een complexe, wisselende rol als zwangere vrouw die wegloopt in een soort existentialistisch raadsel van wat het leven te bieden heeft. Er zijn momenten waarop ze ontzagwekkend acteert, en een van mijn favorieten (zij het niet mijn favorieten) is als ze haar man voor het eerst belt. Zo'n gespannen scène aan beide kanten, en in elk gebaartje en elke stembuiging van een woord wordt zo veel over haar gezegd met zo weinig. Het is buitengewoon, op een manier die andere films van Coppola weerspiegelt. Dan komt de rol van'moordenaar', gespeeld door James Caan. Ook dat is een gevaarlijk personage om op te nemen, want het is een mengeling van kinderlijke verbijstering en geamuseerdheid met beschadigde herinneringen. Denk maar aan Forrest Gump, als hij niet verder was gekomen dan football en gevatheid. Het is een van zijn beste rollen, omdat hij de meest minimalistische is... voor een man die meestal stoere jongens speelt in films, is dit er ook een die deel uitmaakt van de kern van het verhaal en van Knights personage. Ook Robert Duvall is heel goed in een bijrol als politieman met een ruige kant en een nogal gehavend verleden; een soort vroeg voorbeeld van andere overgelopen personages die hij later in zijn carrière zou spelen.<br /><br />Dus de personages, en wat Coppola riskeert door ze een ongemakkelijk gevoel te bezorgen, vormen in feite de basis van de film, want wat voor verhaal er ook achter zit, het is beslist niet op de gebruikelijke manier opgelost, zoals je misschien zou denken of verwachten. De laatste tien minuten zijn net als andere delen van Coppola's werk, waarin de specifieke tragedies aan alle kanten worden ondermijnd door de emotionele en psychologische implicaties die dit op de principes zal hebben, en die worden versterkt tot het sublieme en trieste. Dit is, voor zijn tijd, moedig van de kant van wat vertegenwoordigd probeert te worden (in zowel de vrijheid als in de onvolkomenheden en dubbelzinnigheden) in het onderwerp. En de stijl van de film voegt er een gefragmenteerd soort visie aan toe met snelle flashbacks die visueel en in zichzelf gekeerd zijn in contrast met de langere shots in sommige cruciale scènes. Het is een reisfilm uit die periode, maar hij heeft ook veel meer succes dan een andere filmmaker zou hebben gehad als hij minder kans had gehad om de aard van deze verschoppelingenpersonages te vangen. Een van de beste films van 1969.
In some scenes in the Rain People, Francis Ford Coppola's precursor to his hey-day of the seventies, there is the mark of a similar situation to 1969's Easy Rider, but not exactly in the same reference frame. Here we have a drama about disconnected people from society, in some ways alienated by the choices or by limits imposed by one mean or another. It's one of those rare original dramas where some scenes stand alone as total knockouts. Even with such a low-string budget and a very freewheeling, so to speak, attitude about filming the movie, Coppola is able to capture everything that needs to be said through these clearly defined characters and the curved, unexpected degrees of one character versus the helplessness of another, or vice versa, or both. And, as one might be inclined seeing as how it is very much about the cutaways of suburban life of the 1960s, it has that escapism of the film mentioned before, but of a more concrete, near timeless quality with the drama and the underlying issues. In a way, if Bergman were on route as a quasi-guerrilla 20-something filmmaker out to get the strange truths of everyday outsiders, this might be it.<br /><br />But along with all of the very direct and sometimes self-conscious photography (though also with a more documentary approach at times, akin with its indeterminable characters), the actors all fit into place. Shirley Knight, an actress I'm not too familiar with, has a complex, diverging role as a pregnant wife running off in a sort of existentialist conundrum of what life is there to have. There are moments of some awe-inspiring acting by her, and one of my favorites (if not my favorite) is when she is on the telephone calling her husband the first time. Such a tense scene on both ends, and in every small gesture and inflection of a word so much about her is spoken with so little. It's extraordinary in ways that mirror others in Coppola's films. Then comes in the character of 'killer' played by James Caan. This, too, is a dangerous character to take on, as it is a mix of childish bewilderment and amusement with scarred memories. Think Forrest Gump if he didn't make it past the football and wit. It's one of his best, actually, by being the most minimalist- for a guy who's usually playing tough guys in movies, here's one that also is part of the crux of the story and of Knight's character. Also very good in a supporting role is Robert Duvall as a cop with a rough side and rather checkered past; kind of an early sample of other defected characters he would play later on in his career.<br /><br />So the characters, and what Coppola risks in having an uneasiness running in them, are really what make up the film, as whatever story there is it is definitely not resolved in the usual way you might think or expect. The last ten or so minutes are like others in Coppola's work, where the specific tragedies on all sides are undercut by the emotional- and psychological- implications this will leave on the principles are amplified to the sublime and sad. This is, for its time, brave on the part of what is trying to be represented (in both the freedom as well as the flaws and ambiguities) in the subject matter. And the style of the picture adds a fragmented kind of view onto it all with quick flashbacks that are graphic and self-contained in a contrast with the longer shots in some crucial scenes. It's a road movie of its period, but its also got a lot more working than it would under another filmmaker with less chances to take on the nature of these outcast characters. One of the best films of 1969.