Wanneer een Stranger Calls deel uitmaakt van de groep remakes van dit jaar, met films als Poseidon vlak achter de horizon. De regisseur Simon West (Con Air) regisseert deze gemoderniseerde versie, met veel relatief onbekende casts, wat ofwel aangeeft dat het sterftecijfer hoog is (dat is niet zo), ofwel dat gevestigde sterren de weg vrijmaken voor een potentiële kalkoen.<br />Als de klok een relatief korte 87 minuten aanwijst, bestaat hij voornamelijk uit twee aktes. De eerste, die een vol uur duurt, is de opbouw. Onze heldin, Jill Johnson (Camilla Belle), heeft 800 minuten aan telefoontijd op haar mobiele telefoon (reken maar uit) en als les in verantwoordelijkheid hadden haar ouders haar mobiele telefoon in beslag genomen en haar huisarrest gegeven. Om haar schuld af te betalen werkt ze parttime als babysitter, en het zorgen voor de rijke Mandrakis-kinderen is haar eerste klus.<br />Het enorme Mandrakis-landhuis krijgt een volledige rondleiding, want daar zal alle actie plaatsvinden. Genoeg kamers (waar je je goed kunt verstoppen), een binnenzwembad ter grootte van een aquarium (om nat te worden, voor de natte T-shirtbehandeling) en controleer dit: bewegingsdetectorlichten, waarvan je gewoon weet dat ze zullen bijdragen aan de angst bij het manipuleren van lichten en schaduwen. Natuurlijk zijn er genoeg grappenmakers en afleidingsmanoeuvres, wat de looptijd van deze handeling verhoogt, maar de meeste vallen af op de spanning.<br />'Daar.' Er is een kleine trend aan het ontstaan waarbij de acteurs onzichtbaar zijn en via hun stem acteren. De laatste keer dat dat gebeurde, was Edward Norton in het Koninkrijk der Hemelen en Hugo Weaving met de V van Vendetta. Hier neemt Lance Henriksen de honneurs waar voor de anonieme, naamloze psychotische moordenaar, maar het loopt niet goed af. Waarom niet? Het script geeft hem niet veel dialoog. De meeste telefoontjes waren van de zwijgende (geest-masturberende) aard, en dat vond ik zonde. Ze hadden ook iets onbekends kunnen kiezen, en dan was de klus nog steeds geklaard.<br />De tweede akte, waarin de hoofdactie plaatsvindt, is te weinig en te laat. En de boeman, tja, dat is gewoon een boeman. Degenen die bloed en geronnen bloed verwachten, zullen teleurgesteld zijn, aangezien het in wezen een een-vrouwsshow is om je aandacht het eerste uur vast te houden (ogensnoepjes slagen altijd) en door deze act zal ze alles in twee minuten oplossen, net als Rachel McAdams in Red Eye. Verwacht geen karakterontwikkeling, en ook geen subplots die aan de orde komen.<br />De afloop probeerde te slim te zijn voor zijn eigen bestwil en kwam over als een goedkope manier om de film af te sluiten. Er valt niet veel goeds te bespeuren in deze film <0xE2><0x80><0x93> geen angsten, geen opwinding, geen raadselachtige schurk en een heleboel gebreken aan de beveiliging, vooral met dat deuralarm <0xE2><0x80><0x93> het enige waar het goed voor is, is om een nummer voor 4D te geven.
When a Stranger Calls belongs to the group of this year's remakes, with movies like Poseidon just over the horizon. Director Simon West (Con Air) helms this updated version, with plenty of relative unknown casts, which signals either the death rate is high (it isn't), or that established stars are steering clear from a potential turkey.<br /><br />Clocking in at a relatively short 87 minutes, it's primarily made up of two acts. The first, which takes a full one hour, is the setup. Our heroine, Jill Johnson (Camilla Belle), chalked up 800 minutes of talk time on her mobile phone (do the math), and as a lesson in responsibility, her parents had confiscated her mobile and grounded her. To pay off her debt, she works part time as a babysitter, and looking after the wealthy Mandrakis' kids, is her first stint.<br /><br />The huge Mandrakis mansion gets a full tour treatment, as it is where all the action will take place. Plenty of rooms (makes for good hiding), an indoor pool sized aquarium-pond (to get wet in, for the wet T-shirt treatment), and check this out - motion detector lights, which you just know will contribute to the scares with the manipulation of lights and shadows. Naturally, prank calls, red herrings are aplenty, which chalks up this act's runtime, but most of them fall flat in the suspense department.<br /><br />There's a minor trend emerging, with actors being the unseen, providing and acting through their voice instead. Recent attempts include Edward Norton in Kingdom of Heaven, and Hugo Weaving's V for Vendetta. Here, Lance Henriksen does the honours for the anonymous, nameless psychotic killer, but it just falls flat. Why? The script doesn't give him much dialogue. Most of the phone calls made were of the silent (mind-masturbatory) nature, which I felt was a waste - they could have also casted some unknown instead, and the job will still get done.<br /><br />The second act, where the main action takes place, is too little too late. And the bogeyman, well, is purely a bogeyman. Those expecting blood and gore will be disappointed, as basically it's a one -woman show to hold your attention in the first hour (eye candies always succeed), and this act will have her resolve everything in double quick time, ala Rachel McAdams in Red Eye. Don't expect any form of character development, nor subplots that will engage.<br /><br />The ending tried to be too smart for its own good, and came across as a cheap way to end the movie. There's not much of goodness to highlight from this movie - no scares, no thrills, no enigmatic villain, and plenty of security flaws, especially with that door alarm - the only thing it's good for, is to provide a number for 4D.