Veel welsprekendere recensies dan deze hebben beschreven hoe spectaculair het acteerwerk, de casting en de stijl van deze film zijn. Het lijkt erop dat de enige negatieve recensies zich richten op een waargenomen onevenwichtigheid in de manier waarop de film omgaat met de kernvraag van de moraal (euthanasie).<br />Afgezien van de laatste scènes benadrukt deze film Ramons overtuiging dat hij geen groots punt maakt, maar alleen dat een leven zonder waardigheid voor hem een leven niet waard is om geleefd te worden. Wij, als kijkers, zien een enorme hoeveelheid waardigheid in zijn leven <0xE2><0x80><0x93> we zien familie en vrienden en cultuur en, op de fysieke beperkingen na, een leven dat volledig geleefd wordt. De kern van de tragedie van deze film is dat er eigenlijk maar één persoon is die vindt dat Ramons leven niet de moeite van het leven waard is <0xE2><0x80><0x93> en dat is hij zelf.<br />Als je naar deze film kijkt en zegt dat het enige tegenargument afkomstig is van het bezoek van een stuntelende priester, is dat onzin. Het bezoek van de priester is pure klucht, een rechtstreekse aanval op de eenvoud van de reactie van de Spaanse katholieke Kerk op de kwestie van euthanasie. Maar de afscheidswoorden van de zuster aan de priester leggen heel even de sterke 'pro-life-gevoelens' bloot die de hele film in hun greep houden. We worden voortdurend aangemoedigd om de hoop en de schoonheid van een leven vol liefde te zien. Naarmate de film vordert, zullen we geleidelijk worden aangemoedigd om Ramon te begrijpen.' 's redenering, maar we hebben ons nooit verzoend met zijn beslissing.<br />Ik kan me geen film herinneren die me zo ontroerde en zo geprovoceerd heeft als deze.
Many more eloquent reviews than this have described the quite spectacular acting, casting and styling of this film. It appears that the only negative reviews focus on a perceived imbalance in the film's handling of the core moral question (euthanasia).<br /><br />This film is, bar the final scenes, meticulous in stressing Ramon's belief that he's not making some grand point but merely that, for him, a life devoid of dignity is a life not worth living. We, as viewers, see an enormous amount of dignity in his life - we see family and friends and culture and, but for its physical limitations, a life fully lived. Central to the tragedy of this film is that there is really only one person who thinks that Ramon's life is not worth living - and that is him.<br /><br />To watch this film and say that the only counter argument comes from the visit of a bumbling priest is a nonsense. The priest's visit is pure farce, a direct assault on the simplicity of the Spanish Catholic Church's response to the issue of euthanasia. However, the sister's parting words to the priest momentarily expose the powerful 'pro-life' sentiments quietly underpinning the entire film. We are constantly encouraged to see the hope and the beauty of a life lived with love. As the film progresses, we may gradually be encouraged to understand Ramon's reasoning but we are never reconciled to his decision. <br /><br />I do not remember a film which moved me and provoked me as much as this.