Het beste <0xE2><0x80><0x93> en dat is behoorlijk goed <0xE2><0x80><0x93> aan The Black Castle is dat het een zwart-witte gothic gril uit de jaren veertig is, met een moorddadige krankzinnige graaf die op de een of andere manier in 1952 is gemaakt. De ster is zogenaamd de Britse acteur Richard Greene, een capabele hoofdrolspeler die me doet denken aan een eerdere versie van Roger Moore. De schurk is een krankzinnige graaf die wordt gespeeld door Stephen McNally, die een geloofwaardige rol speelt, behalve wanneer hij maniakaal moet lachen. In de schaduw sluipt een in lange gewaden gehulde Boris Karloff in een beslist secundaire rol van een bejaarde dokter die al dan niet de redding van onze held kan zijn.<br />Het' In het midden van de achttiende eeuw in Oostenrijk is sir Ronald Burton (Greene) vastbesloten uit te zoeken wat er met twee goede vrienden is gebeurd. Ze zijn verdwenen in de omgeving van het kasteel van graaf Karl von Bruno (McNally), diep in het Zwarte Woud. Het schijnt dat sir Ronald en zijn vrienden een belangrijke rol hebben gespeeld bij het verijdelen van een wreed plan van Von Bruno in Afrika, drie jaar geleden. De graaf werd niet alleen met een mislukking achtergelaten, maar ook met een litteken op zijn gezicht en een zwarte lap die hij nu draagt om een verwoest oog te bedekken. Von Bruno zwoer wraak en het schijnt dat hij daar gedeeltelijk in is geslaagd. Dus regelt sir Ronald onder een valse naam dat de graaf hem uitnodigt voor de jacht, en zo vertrekken we per rijtuig, door een donkere reis van storm en huilende wolven, naar het kasteel van de graaf. Het is een enorme massa stenen torentjes en gangen, schemerige trappen, enorme open haarden... en enge gangen die leiden naar bedompte kerkers, een martelkamer en een grote kuil vol bijtende, spartelende krokodillen. Die kuil wordt ook gevuld door de mooie, blonde, gevoelige vrouw van de graaf, Elga (Paula Corday, die soms Rita Corday wordt genoemd), en door de twee goede vrienden van de graaf, gespeeld door de twee acteurs die we kennen uit de jaren vijftig, die gespecialiseerd waren in het spelen van slijm, John Hoyt en Michael Ansara. Er is een gevaarlijke luipaardjacht, verboden kussen, knorrige bedienden, houten borden die kraken en heen en weer zwaaien in de koude wind en vergif in een kopje. Niet in de laatste plaats heeft dokter Meissen (Karloff) een speciaal flesje gevuld met een middel dat de lichaamsfuncties zo vertraagt dat het lijkt alsof de dood is ingetreden. Het risico is dat... nou ja, als de persoon tien uur later wakker wordt, kan hij maar beter hopen dat hij niet al in zijn doodskist is vastgespijkerd.<br />Verrassend genoeg, ondanks alle clichés, gaat _The Black Castle_ vrolijk door. De film neemt zichzelf serieus, maar is bekwaam genoeg gemaakt om onze belangstelling vast te houden, zelfs als we uiteindelijk met een glimlach achterover gaan zitten terwijl we kijken. Op een bepaalde manier is het zelfs geruststellend om te beseffen dat er sterke echo's van Het gevaarlijkste spel bestaan. Wanneer Burton beseft hoe krankzinnig Von Bruno is, wordt hij nog vastbeslotener om Von Bruno in de boekhouding op te nemen. En natuurlijk is hij voor Elga gevallen. Von Bruno, gek van wraakzucht, maar sluw en bekwaam, is een man die van de jacht houdt en zich verlustigt in het doden. Hollywoods tweede creatieve regel is altijd geweest: 'Als je gaat stelen, steel dan van de besten.' Het eerste creatieve voorschrift is natuurlijk: 'Als je gaat stelen, steel dan van de besten en maak er dan leverworst van.' Het Zwarte Kasteel is een lekkere hap Oostenrijkse braunschweiger.
The best thing -- and that's pretty good -- about The Black Castle is that it's a black-and- white Forties' Gothic grabber featuring a murderous mad count which was somehow made in 1952. The star ostensibly is the British actor Richard Greene, a capable leading man who reminds me of an earlier version of Roger Moore. The villain is a mad count played by Stephen McNally, who does a credible job except when he's called on to laugh maniacally. Skulking around in the shadows is a long-gowned Boris Karloff in a decidedly secondary role of an aged doctor who may or may not be the salvation of our hero. <br /><br />It's the middle of the 18th Century in Austria and Sir Ronald Burton (Greene) is determined to find out what happened to two close friends. They disappeared in the vicinity of the castle belonging to Count Karl von Bruno (McNally), deep in the Black Forest. It seems that Sir Ronald and his friends had been instrumental in defeating a brutal plan of von Bruno's in Africa three years previously involving slavery and ivory. The Count was left not only with failure, but with a scar on his face and a black patch he now wears to cover a ruined eye. von Bruno vowed revenge, and it seems he might have been partially successful. So under a false name, Sir Ronald arranges for a hunting invitation from the Count, and off we go by carriage through a dark journey of storm and howling wolves to the Count's castle. It's a hulking mass of stone turrets and corridors, shadowy stairways, huge fireplaces...and creepy passages that lead to dank dungeon cells, a torture chamber and a great pit filled with snapping, thrashing crocodiles. It also is filled by the Count's lovely, blond, sensitive wife, Elga (Paula Corday, who sometimes is billed as Rita Corday), and by the Count's two close friends played by those two actors we know from the Fifties who specialized in being slime in costume, John Hoyt and Michael Ansara. There is a dangerous leopard hunt, forbidden kisses, knuckling servants, wooden signs creaking and swaying in the cold wind and poison in a cup. Not the least, Doctor Meissen (Karloff) has a special vial filled with a drug which will so slow the bodily functions that death will seem to have occurred. The risk is that...well, when the person awakes ten hours later, he'd better hope he's not already nailed shut in his coffin. <br /><br />Surprisingly, for all the clichés, The Black Castle keeps moving merrily along. The movie takes itself seriously, but it's competently enough made to keep our interest, even if we wind up sitting back with a smile while we watch. It's even reassuring in a way to realize there are strong echoes of The Most Dangerous Game. When Burton realizes just how crazy von Bruno is, he becomes even more determined to bring von Bruno to accounts. And, naturally, he has fallen for Elga. von Bruno, crazed by vengeance yet crafty and capable, is a man who loves the hunt and is engorged by the kill. Hollywood's second creative rule has always been, "If you're going to steal, steal from the best." It's first creative rule, of course, is "If you're going to steal, steal from the best and then turn it into liverwurst." The Black Castle is a nice bite of Austrian braunschweiger.