Terwijl de laatste scène van de film stilviel en het schamele detail van Buddy Holly's dood onthulde, bedacht ik dat er nog steeds mensen in leven zijn die bij die gelegenheid in Clearlake, Iowa, aanwezig waren en het zich nog levendig herinneren. Dat moet een nare herinnering zijn, die de tekst van 'American Pie' nog schrijnender maakt, omdat het een eerbetoon is aan de dag waarop de muziek stierf. De wereld verloor die dag een of ander geweldig talent, levens die veel te vroeg waren afgebroken, en je kunt je alleen maar afvragen hoe het geweest zou zijn als het trio muzikanten dat die dag stierf was blijven leven om een nog grotere muzikale erfenis te creëren.<br />Ik heb de film vandaag bekeken, zo'n dertig jaar na de oorspronkelijke première. Dertig jaar lang heb ik daar moeite mee gehad. Ik was een heleboel vergeten, terwijl ik me een paar kleine dingen herinnerde, zoals de krekel in de muur die vereeuwigd werd met de naam van de band. Maar bovenal herinner ik me de muziek. Het is moeilijk om daar alleen maar te zitten en niet op de maat van 'Oh Boy' of 'That'll Be The Day' te gaan tikken, en je moet je afvragen waar de bedreiging van onze moraal eigenlijk vandaan komt met die liedjes. Wat dat betreft ben ik het tenminste met Buddy eens, hoe kunnen het oerwoudritmes zijn als hij ze heeft bedacht? Grappig hoe elke volgende tien jaar het bracht.' De film was een bedreiging voor het weefsel van de samenleving <0xE2><0x80><0x93> The Beatles, Motown, Disco en een hele reeks andere muzikale vormen. We luisteren en dansen nog steeds op de beat, dus zo erg kan het niet zijn geweest.<br />Er was nog een afhaalmaaltijd uit de film die ik was vergeten. Hier leerde ik met een telefoon op tafel te slaan als degene aan de andere kant van de lijn niet mijn kant op keek. Dat heb ik in de loop der jaren een paar keer gedaan, maar inmiddels was ik de bron vergeten. Nou, ik kan nog wel een jaar of dertig mee.<br />Je moet Gary Busey zijn vertolking van Buddy Holly nageven. Als je hem vandaag de dag ziet, zou je hem nooit voor je kunnen zien als de magere rocker met de hoornen bril, maar het was een krachttoer van karakterisering en optreden die Busey een Oscar opleverde. Don Stroud en Charles Martin Smith zijn competente leden van Buddy's band, hoewel hun personages in het grootste deel van het verhaal op de achtergrond blijven. Ik genoot van de subtiele manier waarop andere muzikale legenden in het verhaal werden verwerkt, namen als Sam Cooke en King Curtis, zonder ooit stil te staan bij hun aanwezigheid.<br />Ik zal altijd een fan en volger van muziek uit de jaren vijftig en zestig zijn <0xE2><0x80><0x93> 'oldies' worden ze tegenwoordig genoemd. Ik denk dat ik daardoor ook een beetje een oldie ben, maar dat kun je niet zeggen. De ervaring van opgroeien met de muziekgeschiedenis, die nu het grote scherm bereikt, is niet te vervangen. Wat het idee alleen maar versterkt dat ik van de muziek zal blijven genieten tot, nou ja, tot de dag dat ik doodga.
It occurred to me while the final scene of the movie froze to reveal the scant detail of Buddy Holly's death that there are still people alive today who were at that venue in Clearlake, Iowa who remember it vividly. That has to be a haunting memory, lent even more poignancy by the lyrics of "American Pie", as it pays tribute to the day the music died. The world lost some tremendous talent that day, lives cut short way before their prime, and one can only wonder what might have been if the trio of musicians who perished that day had survived to create an even greater musical legacy.<br /><br />I watched the film today some thirty years after it's original theatrical release. Thirty years, I have some trouble wrapping my mind around that. I had forgotten a lot of it, while remembering some of the little things, like the cricket in the wall who became immortalized with the band's name. But most of all, I remember the music. It's hard just to sit there and not begin tapping to the beat of "Oh Boy" or "That'll Be The Day", and one has to wonder just where the threat to our morals might have actually come from with those tunes. I'm with Buddy on that score at least, how could they be jungle rhythms if he came up with them? Funny how each successive decade brought it's own threat to the fabric of society - The Beatles, Motown, Disco and a whole host of other musical forms. We're still listening and dancing to the beat, so I guess they couldn't have been all that bad.<br /><br />There was another takeaway from the film I had forgotten about. This is where I learned to bang a phone on the table when the person on the other end wasn't seeing things my way. I've done that a number of times over the years, but by now had forgotten the source. Well, I should be good for another thirty years or so now.<br /><br />You certainly have to give Gary Busey credit for his portrayal of Buddy Holly. Seeing him today, one could never imagine him as the slimmed down rocker with the horn rimmed glasses, but it was a tour de force characterization and performance that earned Busey an Oscar nod. Don Stroud and Charles Martin Smith are competent as Buddy's band members, though their characters take a back seat to much of the story. I enjoyed the subtle ways that other musical legends were segued into the picture, names like Sam Cooke and King Curtis, without ever dwelling on their presence. <br /><br />I'll always be a fan and follower of music from the Fifties and Sixties - 'oldies' they call them now. I guess that makes me a bit of an oldie too, but you can't replace the experience of growing up with the music history that now makes it to the big screen. Which only goes to reinforce the idea that I'll keep on enjoying the music until, well, the day I die.