Verrukkelijk! Het pretendeert nooit een meesterwerk te zijn, maar het is een juweeltje van Britse komedie uit het eind van de jaren zeventig. Gezien het feit dat de producenten het in het buitenland wilden verkopen, speelt een Amerikaan de hoofdrol (de overleden acteur Richard Jordan), maar hij is in elk geval niet het gebruikelijke saaie Hollywood-type. Om hem heen staat het puikje van het Britse acteertalent, aangevoerd door een geweldig stekelige en superieure David Niven.<br />Nivens Ivan de Verschrikkelijke krijgt natuurlijk de beste regie en de beste reactiefoto's. Hij slaagt er ook in verrassend dreigend en intimiderend gevaarlijk te zijn. Het moment in de snookerclub waarop hij de charmante fa<0xC3><0xA7>ade laat vallen en Richard Jordan bedreigt, zal een schok zijn voor de kijkers die Niven als een lichtvoetige komiek beschouwen. Hij is vervuld van oprechte macht en meedogenloosheid als we zien hoe Ivan zijn bijnaam heeft gekregen. Des te verbazingwekkender omdat Niven toentertijd zo ziek was. Kort na de opnamen van deze film verloor hij zijn spraakvermogen door Amyotrofische Laterale Sclerose (bekend als de ziekte van Lou Gehrig). Dit is de laatste film van Niven waarin je zijn eigen stem kunt horen, die daarna door de komiek-impressionist Sid Caesar werd verfilmd. Naast hem zie je talloze bekende gezichten uit de film- en televisiewereld uit de jaren zeventig. Elke Sommer (die haar borsten laat zien op de politiek incorrecte manier van een bimbo), Oliver Tobias, Michael Angelis, Brian Croucher, Davy Kaye, enzovoort, enzovoort. Davy Kaye krijgt een van de grootste lachers op zijn hand als hij een beveiligingsbeambte omhooghoudt die op het plegen van een telefoontje is betrapt. 'Wie bel je?!... Verdomde Dial-A-Disc! Jij achterlijke eikel!'<br />Geweldige opnamen van Londense straatlocaties; de film werd een tijdloze tijdcapsule van rode telefooncellen met plompe handsets met een draaischijf, zwarte taxi's bestuurd door 'Cor, gov, gov'-cockneys, en dames en heren die allerhande uiterst louche retro vrijetijdskleding en haarmode uit de late jaren zeventig showden. In tegenstelling tot de klassieke Ealing-komedies van vroeger tijden, mag de 'held' ongestraft zijn misdaad begaan en ontsnappen naar een leven in de zon. Wat waren de tijden veranderd! De morele code waarmee misdadigers in films altijd gestraft moesten worden, was in de jaren zeventig allang verdwenen, en antihelden als Pinky Green verwierven status door hun brutale antiautoritaire gedrag en hun vastbeslotenheid om 'een potje te neuken' met een bekrompen, kapitalistisch etablissement van vette zakenlieden in pak. We worden aangemoedigd om te juichen als Pinky ervandoor gaat, ongestraft en vrij als een vogel met zijn misgelopen winst. Vergelijk dat maar eens met het einde van de Lavender Hill-maffia! Als je van een bepaalde leeftijd bent, een beetje nostalgisch bent en altijd al eens David Niven in een filiaal van McDonald's hebt willen zien, terwijl hij in stilte een Amerikaan intimideerde met behulp van een intrekbare telescoop!
Delightful! It never pretends to be a masterpiece, but it's a mini-gem of late seventies British comedy. Given that the producers wanted to sell it abroad, it stars an American (the late character actor Richard Jordan), but at least he isn't the usual dull Hollywood hunk type. Surrounding him is the cream of British character acting talent, led by a wonderfully waspish and superior David Niven.<br /><br />Niven's Ivan the Terrible naturally gets the best one liners and all the best reaction shots. He also manages to be surprisingly menacing and intimidatingly dangerous. The moment in the snooker club when he drops the charming facade and threatens Richard Jordan will come as a shock to those viewers who think of Niven as being only a light drawing room comedy star. He is filled with genuine power and ruthlessness as we see all at once how Ivan earned his nickname. All the more surprising given how ill Niven was at the time. Shortly after filming this production he lost his powers of speech to Amyotrophic Lateral Sclerosis (known as Lou Gehrig's disease). This is the last picture Niven made where you can hear his own voice, being dubbed thereafter by the comic impressionist Sid Caesar.<br /><br />Alongside him you can spot numerous familiar faces from seventies cinema and television. Elke Sommer (flashing her breasts in true seventies era politically incorrect bimbo mode), Oliver Tobias, Michael Angelis, Brian Croucher, Davy Kaye etc, etc. Davy Kaye gets one of the biggest laughs as he holds up a security guard caught making a phone call. "Who you ringing?!....Bloody Dial-A-Disc! You gormless git!" <br /><br />Great shots of London street locations; making the film a period patina time capsule of red phone boxes with chunky round-dial manual handsets, black cabs driven by "Cor blimey, gov!" cockneys, and ladies and gents modelling all manner of deeply dodgy late seventies retro leisure wear and hair styles. <br /><br />Unlike the classic Ealing comedies of an earlier era, the 'hero' is allowed to get away with his crime and escape to a life in the sun. How times had changed! The morality code by which crooks in films always had to be seen to be punished had long gone by the seventies, with anti-heroes like Pinky Green earning status through their cheeky anti-authoritarianism and determination to 'cock a snook' at a stuffy capitalist establishment of be-suited fat cat businessmen. We are encouraged to cheer as Pinky makes off, unpunished and free as a bird with his ill gotten gains. Compare that to the ending of The Lavender Hill Mob!<br /><br />Highly entertaining, quaintly dated in its fashions and attitudes, and the stuff of late night cult viewing. Perfect to watch at midnight after the pubs have shut; if you're of a certain age, are feeling a touch nostalgic, and have always wanted to see David Niven in a branch of McDonalds, silently intimidating an American via the use of a retractable telescope!