Achttien, geschreven en geregisseerd door Richard Bell, heeft misschien een paar verhalen te veel te vertellen voor een film van honderd minuten om volledig te slagen, maar er is zo'n fijn gevoel van betrokkenheid van de kant van de cast en de crew dat de kijker uiteindelijk wil dat de film werkt <0xE2><0x80><0x93> en dat doet hij ook. Ja, sommige aspecten hadden gemaskeerd kunnen worden als de producenten meer geld hadden gehad voor de uiteindelijke opnamen, maar als een kleine onafhankelijke film uit Canada is dit een teder, mild humoristisch, heel ontroerend verhaal over kwetsbaarheid, communicatie en betrokkenheid. Het werkt op veel niveaus. In een zeer goed gechoreografeerde opening zijn we voyeurs bij een familiediner waar kennelijk iets mis is gegaan, met als gevolg dat een vader en twee zoons er in een auto vandoor gaan en een ongeluk krijgen waarbij een van de zoons om het leven komt. Na een dergelijke introductie is de stemming voor de nog levende achttienjarige Pip-zoon (Paul Anthony, die er als tiener veel te oud uitziet om geloofwaardig te zijn) zo dat hij zijn familie in de steek laat en op straat gaat leven. Hij leert Clark (Clarence Sponagle) kennen, een mannelijke prostituee die Pip te eten en onderdak geeft, Jenny (de voortreffelijke Carly Pope) die hem redt van een pak slaag door haar collega Derek (Ryan McDonell) en die verliefd wordt op Pip, en pastoor Chris (Alan Cumming) in een prachtig geconstrueerde, sympathieke rol als priester. Het is Pips achttiende verjaardag en zijn vader (Serge Houde) spoort Pip op om hem een cadeau van zijn overleden grootvader te geven met de instructie het cadeau op Pips achttiende verjaardag te openen. Hoewel hij te veel drinkt en vol woede is, verpandt hij de bandrecorder, maar hij houdt de band en begint te luisteren naar de woorden van zijn grootvader Jason (stem van Ian McKellen) die vertelt over zijn eigen achttiende verjaardag in de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk, waar hij (nu de zeer gevoelige acteur Brendan Fletcher) een ervaring heeft met een gewonde hospik die Macauley heet (Mark Hildreth, ook voortreffelijk) en nadenkt over zijn huwelijk van één nacht met de cabaretzangeres Hannah (Thea Gill van _Queer_ is hier beroemd en een uitstekende zangeres en actrice), alleen om iets te hebben om voor te leven tijdens de oorlog: Jason biedt Macauley hulp als hij sterft, met een prachtige scène van verlossing voor de twee mannen aan het eind. De parallellen tussen Pip en grootvader Jason komen telkens terug als Pip naar het bandje luistert en Pip ertoe brengt zijn kijk op het leven en de liefde uiteindelijk te veranderen. Subplots omvatten Clarks geïsoleerde bestaan als oplichter die wordt veranderd door Jeff (David Beazely <0xE2><0x80><0x93> in een verrassend goede filmdebuutfilm) die alleen maar bemind wil worden; een onverwachte zwangerschap tussen Jenny en Pip; het vertrouwen dat pater Chris zowel Pip als Clark in een goede herder inboezemt. En door een flashback naar het auto-ongeluk, waarbij Pip zijn broer Daniel (Paul Dzenkiw) had kunnen redden van een mishandeling door zijn vader, vlak voor het ongeluk, maar dat hij dat niet had gedaan, waardoor zijn diepe schuldgevoel en daaruit voortvloeiende misplaatste woede, gespiegeld in de op de band opgenomen ervaringen van zijn grootvader, aan het licht waren gekomen. Elk van deze subplots komt aan het eind samen, waardoor voor elk van de betrokkenen het gevoel van afsluiting ontstaat. De muziek van Bramwell Tovey wordt uitgevoerd door de leden van het Vancouver Symphony Orchestra, de filmografie van Kevin Van Niekerk is zeer sfeervol en de acteerprestaties van deze Canadese cast zijn in het algemeen uitstekend. Hoewel Paul Anthony zijn rol goed speelt, zou het verhaal een stuk beter hebben gefunctioneerd als er een heel jonge tiener in de hoofdrol had gespeeld, en Richard Bell, die nog maar één andere film 'Two Brothers' op zijn cv heeft staan, is een veelbelovend jong talent om naar te kijken. Ondanks de tekortkomingen is _Aicheen_ een film die de moeite waard is en aandacht verdient.
EIGHTEEN as written and directed by Richard Bell may have a few too many stories to tell simultaneously for a 102 minute movie to completely succeed, but there is such a fine sense of commitment on the part of all the cast and crew that the viewer ends up wanting the movie to work - and so it does. Yes, aspects could have been finessed if the producers had more money to spend on the final cut, but as a small independent movie from Canada this is a tender, gently humorous, very touching tale about vulnerability and communication and commitment. It works on many levels.<br /><br />In a very well choreographed opening we are voyeurs at a family dinner where obviously something has gone awry and results in a father and two sons taking off in a car and having an accident in which one of the sons is killed. With an introduction like that the mood is set for the surviving 18-year old Pip son (Paul Anthony - looking far too old for credibility as a teenager) to desert his family and live on the streets. He meets Clark (Clarence Sponagle) a male prostitute who gives Pip food and shelter, Jenny (the very fine Carly Pope) who saves him from a bashing by her associate Derek (Ryan McDonell) and becomes romantically entangled with Pip, and Father Chris (Alan Cumming) in a finely wrought sympathetic role as a priest. It is Pip's 18th birthday and his father (Serge Houde) traces Pip down to give him a present from his deceased grandfather with instructions the gift should be opened on Pip's 18th birthday.<br /><br />Pip, though drinking too much and full of anger, pawns the tape machine but keeps the tape and begins to listen to the words of his grandfather Jason (voice by Ian McKellen) who recounts his own 18th birthday in WW II in France where he (now the very sensitive actor Brendan Fletcher) has an experience with a wounded medic named Macauley (Mark Hildreth, also superb) and reflects on his one night marriage with a cabaret singer Hannah (Thea Gill of 'Queer as Folk' fame and a fine singer and actress here), only for something to live for during the war: Jason offers succor to Macauley as he dies, with a beautiful scene of redemption for he two men at the end. The parallels of Pip and grandfather Jason interplay every time Pip listens to the tape and lead Pip to ultimately alter his view of life and love. Subplots include Clark's isolated existence as a hustler being altered by Jeff (David Beazely - in a surprisingly fine film debut) who simply wants to be loved; by an unexpected pregnancy between Jenny and Pip; by the trust Father Chris instills in both Pip and Clark in a good shepherd's manner: and by a flashback to the car accident where Pip could have saved his brother Daniel (Paul Dzenkiw) from an abusive act at the hands of his father, just before the accident, but failed to do so, opening his deep guilt and resultant misplaced anger, mirrored by his grandfather's taped experiences. Each of these subplots pulls together at the end, creating a sense of closure for each of the people involved.<br /><br />There are aspects of this film that make it seem like a big budget production: the musical score by Bramwell Tovey is performed by the Vancouver Symphony members, the cinematography by Kevin Van Niekerk is aptly atmospheric, and the general quality of acting by this Canadian cast is very fine. Though Paul Anthony handles his role well, casting a very young teenager in the pivotal main role would have made the story work much better, and Richard Bell, with only one other film 'Two Brothers' on his resume, gives promise of a young talent to watch. Despite the shortcomings, EIGHTEEN is a worthwhile film and deserves attention. Grady Harp