Het Classic Movie Channel van Turner heeft de maand januari besteed aan de filmopnamen van een van mijn favoriete acteurs, Robert Montgomery. Zijn films worden tegenwoordig nog maar zelden bekeken, behalve dan de films die het grootste deel van zijn carrière atypisch waren <0xE2><0x80><0x93> wat betekent dat de rollen die vaak op de televisie verschijnen zijn: ZE WAS EXPENDABEL, DE LADY IN THE LAKE, JUNE BRIDE, NACHT MOET WEG, THE SAXON CHARM, RIDE THE PINK HORSE, RAGE IN HEAVEN, THE EARL OF CHICAGO (kortom, de films waar hij zo hard voor heeft moeten vechten omdat het niet de gebruikelijke komische prullaria waren waarin hij meestal verscheen). In de carrière van Montgomery zijn het de films die na 1937 zijn gemaakt, die de doorslag geven <0xE2><0x80><0x93> de films die het oorspronkelijke imago van MGM en Louis B. Mayer hebben doorgeprikt. Het is jammer dat Montgomery een begaafd komiek was en veel films van de routine heeft gered.<br />PeTTICOAT FEVER is zo'n film. Hij werd in 1936 gemaakt met PICADILLY JIM en TORE FOR TWO <0xE2><0x80><0x93> het was een topjaar voor Montgomery en heeft ertoe bijgedragen dat hij de hoge bazen van MGM kon overhalen hem het jaar daarop 'Danny' te laten spelen in NOTHT MUST FALL.<br />PeTTICOAT FEVER speelt in Labrador en Montgomery is daar weerman bij een weerstation dat Dascom Dinsmore heet. Hij woont daar nu vijf jaar en het grootste deel van die tijd is hij niet in het gezelschap van een vrouw geweest (behalve van Inuit-vrouwen). Hij heeft een soort vriendin, Clara (Winifred Shotter), die hij min of meer ten huwelijk heeft gevraagd, maar het is twee jaar geleden dat hij iets van haar heeft gehoord, zodat hij denkt dat ze hem heeft opgegeven.<br />Dinsmores wereld staat op zijn kop als sir James Felton en Irene Campton (Reginald Owen en Myrna Loy) op komen dagen. Ze vlogen naar Toronto voor een zakelijke bespreking die Felton zou houden. Felton is verloofd met Campton, maar Dinsmore vindt haar betoverend... en langzamerhand vindt ze hem ook aantrekkelijk. De pompeuze, zelfingenomen en hopeloos onbekwame Felton is in elk geval geen concurrent (het is een teken van Owens acteertalent dat hij het personage onderhoudend houdt, ook al kun je maar moeilijk geloven dat zo'n hufter een Canadese captain of industry is).<br />Er is iets surrealistisch aan deze film <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk te wijten aan het oorspronkelijke toneelstuk. Hoewel het decor van de 'Labrador' er nogal onecht uitziet, dient het wel als doel voor de komedie (zie de ijsbeersequentie). Maar het hoogtepunt van het surrealisme is het diner dat Dinsmore zijn gasten voorzet, een diner van 'pemmicansteaks', die Owen met smaak naar binnen werkt. Owen (een lagere edelman als baronet) is gekleed in gewone kleren <0xE2><0x80><0x93> een winterpak voor het klimaat. Maar Montgomery is gekleed in zijn avondkostuum (alsof hij een bal op de ambassade bijwoont). Loy, die ziet hoe hij zich opdoft, trekt eveneens een japon aan. Ze worden bediend door Dinsmores bediende, de Inuit Kimo (Otto Yamaoka), die ook een avondkostuum draagt <0xE2><0x80><0x93> het blijkt van Owen te zijn! Owen, die er eerder op had gestaan dat Dinsmore zich omkleedde in kleding die beter bij zijn stand paste, is de enige die niet op dit diner is gekleed!! Montgomery was de elegantste acteur van MGM in een smoking of avondkostuum (Franchot Tone was zijn grootste rivaal). Het is een raadsel in de film of Montgomery of Fred Astaire de elegantste figuur was in zulke kostuums. Moeilijk te beslissen.<br />De liefde verloopt in komedies en drama's niet soepel. Clara duikt op (we krijgen hier te vroeg een tip over als we haar aan het begin van de film zien, als ze op een bevroren schip zit). Zal Dinsmore het uitmaken met Clara? Zal Irene het uitmaken met Felton? De film is grappig, en Loy en Montgomery vormen een aardig stel. Ze waren samen in een andere film verschenen, en voor deze film waren ze allebei in een andere scène te zien. Maar dit zou hun laatste film samen zijn.<br />Een laatste interessant punt: aan het begin van de film, als de aftiteling wordt getoond, zie je illustraties van mannen en vrouwen in komische situaties. Ze zijn gebaseerd op het kunstwerk van John Held jr., de grote cartoonist/illustrator uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw <0xE2><0x80><0x93> die de filmer was van _The Slipper_ en _Jazz Age_. Het is een ongebruikelijke keuze <0xE2><0x80><0x93> want het heeft absoluut niets te maken met de plot van de film of met Labrador.
The Turner Classic Movie Channel has spent the month of January doing the films of one of my favorite actors, Robert Montgomery. His films are mostly rarely watched these days, except for those that were atypical for most of his career - meaning that the roles that frequently reappear on television are THEY WERE EXPENDABLE, THE LADY IN THE LAKE, JUNE BRIDE, NIGHT MUST FALL, THE SAXON CHARM, RIDE THE PINK HORSE, RAGE IN HEAVEN, THE EARL OF CHICAGO (in short the films he fought to get the roles in because they were not the usual comic fluff he usually appeared in). It's ironic that nowadays when one thinks of Montgomery's career it is the films that were mostly made after 1937 that are pushed - the ones that broke the original image that MGM and Louis B. Mayer pushed. The pity of this is that Montgomery was a gifted comedian, and saved many films from being routine.<br /><br />PETTICOAT FEVER is one such film. Made in 1936 with PICADILLY JIM and TROUBLE FOR TWO it was a banner year of good performances by Montgomery, and helped lead to his being able to convince the powers that be at MGM to allow him to play "Danny" in NIGHT MUST FALL the next year.<br /><br />PETTICOAT FEVER is set in Labrador, and Montgomery is a weather station operator there named Dascom Dinsmore. He has been living there for five years, and has not been in the company of a woman (except for Inuit women) for most of that time. He has a girlfriend of sorts named Clara (Winifred Shotter) who he sort of proposed to, but it's been two years since he has heard from her, so that he believes she has given up on him.<br /><br />Dinsmore's world is rocked when Sir James Felton and Irene Campton (Reginald Owen and Myrna Loy) show up. They were flying to Toronto for a business meeting that Felton was to address. Felton is engaged to Campton, but Dinsmore finds her enchanting...and gradually she finds him equally attractive. Certainly the pompous, self-important, and hopelessly inept Felton is no competition (it is a measure of Owen's acting that he keeps the character entertaining even if one finds it hard to believe such a boob is a Canadian captain of industry).<br /><br />There is something surreal about this film - probably due to the original play. While the "Labrador" scenery is quite phony looking it does serve it's purpose for the comedy (witness th polar bear sequence). But the height of the surrealism is the dinner Dinsmore serves his guests, a dinner of "pemmican steaks", which Owen eats with real gusto. Owen (a minor noble as a baronet) is dressed in normal clothing - a winter suit for the climate). But Montgomery is dressed in his suit of evening dress (as though attending a ball at the embassy). Loy, seeing him dress up, likewise puts on a gown. They are being served by Dinsmore's servant - assistant, the Inuit Kimo (Otto Yamaoka), who is wearing a suit of evening dress too - it turns out that it is Owen's! Owen, who earlier insisted that Dinsmore change into clothing more suitable to his station, is the only person who is improperly dressed for this dinner!! Montgomery was MGM's most elegant actor in a tuxedo or evening dress (Franchot Tone was the his closest rival). It is a toss-up in movie if Montgomery or Fred Astaire was the more elegant figure in such suits. Hard to decide.<br /><br />The course of love does not move smoothly in comedy or drama. Clara shows up (we are tipped off too early about this at the start of the film when we see her on an icebound ship). Will Dinsmore break with Clara? Will Irene break with Felton? The film is funny, and Loy and Montgomery make a nice couple. They had appeared together in one other film, and both were in separate scenes in a second, before this movie. But this would be their last film together.<br /><br />One last interesting point - at the start of the film when the credits are shown, you see illustrations of men and women in comic situations. They are based on the art work of John Held Jr., the great cartoonist/illustrator of the 1920s and 1930s - who was the recorder of the flapper and "Jazz Age". It's an unusual choice - as it has absolutely nothing to do with the film's plot or Labrador.