Generaal Trelayne is een superwezen dat een spelletje wil spelen met de bemanning van de Enterprise. Er schijnen een heleboel hoogst onwaarschijnlijke en onzinnige dingen te gebeuren, en Trelayne schijnt geobsedeerd te zijn door de menselijke praktijken van oorlogvoering en moord. Hij schijnt behoefte te hebben aan iets wat hij opwindend vindt en heeft een menselijke omgeving geschapen (hoewel een paar honderd jaar uit de tijd) waarin hij zijn fantasieën kan uitleven. De omgeving is op een subtiele manier onecht, en de bemanning begint onmiddellijk de tegenstrijdigheden te zien. Algauw wordt duidelijk dat Trelayne niet alleen een onvolwassen god is, maar ook een heel feilbare. Ongeacht hoe je over deze denkt, blijf in de buurt van het Twilight Zone-achtige einde. Het is de moeite waard.<br />Zoals velen al opmerkten, inspireerde het karakter van Trelayne de meer ontwikkelde en amusante voortlevende Q <0xE2><0x80><0x93> en je kunt in John DeLancie's constructie van die persoonlijkheid meer zien dan alleen maar een afspiegeling van Campbells Trelayne. Het is leuk om te vergelijken hoe de vier kapiteins die we met Q hebben zien omgaan, allemaal op zo'n totaal verschillende manier met hem omgaan.
General Trelayne is a super-being who wants to play a little game with the crew of the Enterprise. A lot of extremely unlikely and nonsensical stuff seems to be happening, and Trelayne seems obsessed with the human practices of warfare and murder. He seems to need to experience what he imagines to be a thrill and has created a human environment (though a few hundred years out of date) in which to play out his fantasies. The environment is subtly inauthentic, and the crew immediately begins to spot the inconsistencies. Pretty soon it becomes clear that Trelayne is not just an immature god, but a very fallible one. Regardless of how you feel about this one, stick around for the Twilight Zone-like ending. It is well worth it.<br /><br />As many have pointed out, Trelayne's character inspired the more developed and amusing on-going character Q - and you can see in John DeLancie's construction of that personality more than just shades of Campbell's Trelayne. It is fun to compare how the four captains we have seen coping with Q all deal with him so radically differently.