Verdriet en nostalgie overheersen in Late Chrysanthemums, een film uit 1954 van de Japanse schrijver Mikio Naruse, die nu een retrospect van zijn lange, niet-te-krijgen films ondergaat dankzij James Quandt van de Cinémathèque Ontario en de Japan Foundation. Gebaseerd op drie verhalen van Fumiko Hayashi vertelt Late Chrysanthemums het verhaal van vier gepensioneerde geisha's, nu van middelbare leeftijd, wier leven een en al teleurstelling en spijt is geworden. De acteerprestaties zijn allemaal uitmuntend, vooral die van Haruko Sugimura, die onder andere in Ozu's Late Spring, Floating Weeds en Tokyo Story speelde. Sugimura speelt Kin, een voormalige geisha die geen kinderen heeft en alleen leeft met haar jonge dienstmeisje dat niet kan praten. Ze is cynisch geworden over mannen en heeft haar aandacht op geld gericht, vooral op speculatie in onroerend goed en het uitlenen van geld aan haar vrienden, Nobu (Sadako Sawamura), Tamae (Chikako Hosokawa) en Tomi (Yuko Mochizuki), die allemaal geisha's zijn geweest. Kins vrienden leven in schamele omstandigheden en klagen dat Kin hebzuchtig is geworden en Tomi besteedt veel tijd aan gokken om te proberen de eindjes aan elkaar te knopen. Zowel Tomi als Tamae is bezig hun kinderen te verliezen. Tamaes zoon gaat weg om in de kolenmijnen van Hokkaido te gaan werken en Tomi's dochter heeft besloten een huwelijksaanzoek te accepteren van een oudere man. Beiden verzetten zich tegen de verandering in hun omstandigheden, maar zijn het als onvermijdelijk gaan beschouwen. <br /><0x3E> Twee vrienden komen op bezoek bij Kin, Seki, een vroegere minnaar met wie ze ooit overwoog een dubbele zelfmoord te plegen, en Tabe (Ken Uehara), een andere minnaar die ze na al die jaren graag weer eens wil zien. Haar stemming is opgewekt, maar slaat al snel om in wrok als ze ontdekt dat de twee mannen alleen maar geld willen lenen. Naruse schakelt naadloos tussen twee uitgebreide scènes als Kin het aan de stok krijgt met Tabe en Tomi en Tamae die elkaar troosten over het verlies van hun kinderen. De dialoog is uiterst natuurlijk en de personages zijn sterke vrouwen die, hoewel hun toekomst er niet rooskleurig uitziet, weigeren zichzelf alleen maar als slachtoffers te zien. Late Chrysanthemums heeft de eenvoud, humor en stoïcijnse aanvaarding van het leven die zo kenmerkend zijn voor de films van Ozu en is een bitterzoete herinnering aan het langzame verstrijken van de tijd en de troost die herinneringen en gezelschap kunnen brengen.
Sadness and nostalgia permeate Late Chrysanthemums, a 1954 film by Japanese auteur Mikio Naruse, now undergoing a retrospective of his long unavailable films thanks to James Quandt of Cinematheque Ontario and The Japan Foundation. Based on three stories by Fumiko Hayashi, Late Chrysanthemums tells the story of four retired geishas, now middle-aged, whose lives have become full of disappointment and regret. Performance are uniformly outstanding, particularly that of Haruko Sugimura, who starred in films by Ozu's Late Spring, Floating Weeds, and Tokyo Story among others. Sugimura portrays Kin, a former Geisha who has no children and lives only with her young maid who is unable to speak.<br /><br />She has become cynical about men and has turned her attention to money, particularly real estate speculation and loaning money to her friends, Nobu (Sadako Sawamura), Tamae (Chikako Hosokawa), and Tomi (Yuko Mochizuki), all former geishas. Kin's friends live in meager circumstances and complain about how Kin has become greedy and Tomi spends considerable time gambling to try and make ends meet. Both Tomi and Tamae are in the process of losing their children. Tamae's son is leaving to work in the coalmines in Hokkaido, and Tomi's daughter has decided to accept a marriage proposal from an older man. Both resist the change in their circumstances but come to accept it as inevitable.<br /><br />Two male friends visit Kin, Seki a former lover with whom she once contemplated double suicide, and Tabe (Ken Uehara), another lover who she looks forward to seeing again after many years. Her mood is upbeat but soon turns to resentment when she discovers that the two men are only interested in borrowing money. Naruse cuts between two extended sequences seamlessly as Kin confronts Tabe and Tomi and Tamae console each other over the loss of their children The dialogue is extremely natural and the characters are women of strength who, though their future does not seem bright, refuse to see themselves merely as victims. Late Chrysanthemums has the simplicity, humor, and stoic acceptance of life prominent in the films of Ozu and is a bittersweet reminder of the slow passing of time and the comfort that memory and companionship can bring along the way.