In de eerste plaats: als je van films houdt, raad ik je aan om deze NIET te kijken. Waarom? Naderhand zul je geen enkele andere film meer zo gemakkelijk kunnen waarderen...<br />Eigenlijk wil ik geen buitensporige verwachtingen wekken, maar het is bijna beangstigend hoe perfect, intens en mooi dit werk van Einar Gudmundsson is. Terwijl in de meeste films minstens één aspect de hele zaak bederft, zoals goede acteurs maar afschuwelijke dialogen of een mooi decor maar goedkope cinematografie mer in <0xC3><0x9C>bermenschen', is er niets van deze ambivalentie. Eigenlijk is alles gewoon geweldig, zelfs (en niet in de laatste plaats) de soundtrack met de schitterende Sigur Rós. In dit verhaal over Pall, een student die schizofreen wordt nadat hij door zijn vriendin is gedumpt, verdienen vooral de dialogen (en monologen) enige aandacht: samen met (en soms in scherp contrast met) de plot variëren ze van deprimerend en fatalistisch tot het tegenovergestelde van komisch en volkomen absurd. Bovendien zijn ze vaak (met citaten van Hegel en Shakespeare) van zo'n poëtische schoonheid dat de film bijna in een surrealistische sfeer terechtkomt en alleen in de echte wereld wordt gered door de ongelooflijk authentieke acteurs.<br />Een van de andere opmerkingen verwees al naar een ander punt: deze film is geen triviaal vermaak om je's avonds mee te ontspannen. Ondanks een paar komische momenten is het grotendeels verontrustend, deels cynisch en bitter, en vooral triest. Het is een moderne poëzie over een leven van waanzin met al zijn leegheid, woede en eenzaamheid.<br />Ten slotte: als je de film hebt gezien, bekijk hem dan nog eens. Er zitten een paar geweldige visuele metaforen en toespelingen in die je pas beseft als je er twee keer naar kijkt en ze in verband brengt met de verdorvenheid van het verhaal. En natuurlijk: lees het boek, het bevat veel meer van de kleine grappige verhalen daartussenin en maakt ook dat je sommige dingen in de film een beetje beter begrijpt.
First at all: If you like watching movies I recommend you NOT to watch this one. Why? Afterwards you won't appreciate any other movie so easily anymore...<br /><br />Actually I don't wanna give rise to any excessive expectations but it is almost frightening how perfect, intense and beautiful this work of Einar Gudmundsson is. When in most movies there is at least one aspect spoiling the whole thing, like good actors but horrible dialogs or a nice scenery but low budget cinematography  in Angels of the Universe" there is nothing of this ambivalence. Really everything is just great, even (and not least) the soundtrack with the magnificent Sigur Rós.<br /><br />In this story about Pall, a student that goes schizophrenic after being dumped by his girlfriend, especially the dialogs (and monologues) deserve some attention: together with (and sometimes in sharp contrast to) the plot they range from depressing and fatalistic to the whole opposite of comical and totally absurd. What is more, they are often (with quotes from Hegel and Shakespeare) of such a poetic beauty that the movie almost drifts into a surreal sphere and is only saved to the real world by its incredibly authentic actors.<br /><br />One of the other comments was already referring to another point: This movie is no trivial entertainment for relaxing in the evening. Despite of several comical reliefs in between it is largely disturbing, partly cynical and bitter, and most of all sad. It is a modern poetry about a life of insanity with all its emptiness, rage and solitude.<br /><br />Finally: When you've seen the movie  watch it again. There are some great visual metaphors and allusions in it that you realize only when you look twice and connect them with the moral of the story". And of course: read the book, it contains a lot more of the small funny stories in between and also makes you understand some things in the movie a bit better.