Het is de enige film waar ik bijna uit was weggelopen, en dat zou ik ook hebben gedaan als mijn vrienden niet bij me in de bioscoop hadden gezeten. Normaal gesproken vind ik een film, ook al vind ik hem niet leuk, nog steeds de moeite waard om tot het eind toe te zien. Op die manier kun je echt beweren dat je hem alle kans hebt gegeven om zich te herstellen. Maar met The Million Dollar Hotel was het zo vreselijk dat ik alleen maar heel graag wilde dat er zo snel mogelijk een eind aan kwam. Ik denk dat ik waarschijnlijk niet zo bitter teleurgesteld zou zijn geweest als deze film door een mindere regisseur was gemaakt, een die ik normaal gesproken niet zo leuk vond. Maar uit de mond van Wenders was het des te schokkender om te zien. Ik ken Bono van U2, een goede vriend van Wenders, die het script van deze afgrijselijke film heeft geschreven, en ik vraag me af waarom Wenders hem zijn gang heeft laten gaan, ook al waren ze goede vrienden. 'Hou je aan het werk overdag, Bono,' is een zin die me meteen te binnen schiet als ik naar deze puinhoop kijk. Aanmatigend, onsamenhangend, een mengelmoes van alle mogelijke hedendaagse stereotypen, een naïeve en doorzichtige poging om over te komen als geschift en gedurfd, met de irritantste personages die ik ooit heb gezien, vooral de hoofdrolspelers, Jeremy Davies, Milla Jovovich en Mel Gibson, die ik normaal gesproken geen van allen kan uitstaan. Het gelukkigste einde dat ik me had kunnen wensen, zou zijn geweest als ze een atoombom op hun collectieve hoofd hadden laten vallen om het zo snel mogelijk achter de rug te hebben. De eerste vijf minuten van de film zijn bijzonder goed, met een buitengewoon opwindende soundtrack van U2. Maar de openingsbeelden van de film maken de rest van de film (die vanaf dat moment een spectaculaire duikvlucht maakt) des te teleurstellender, omdat ze een belofte van filmkwaliteit inhouden die gewoon nooit is waargemaakt, bij lange na niet.
It's the one film I almost walked out of, and would have if my friends hadn't been in the movie theatre with me. Normally, even if I don't like a film, I think it's still worth sitting through it to the end. That way, you can really claim to have given it every chance to redeem itself. But with The Million Dollar Hotel, it was so dreadful I just badly wanted the experience to end as quickly as possible. I think I probably would not have been so sourly disappointed if this film had been made by a lesser director, one I didn't normally like so much. But coming from Wenders, it was all the more shocking to behold. I know Bono from U2, a good friend of Wenders's, wrote the script to this abysmal film, and I wonder why Wenders let him, as buddy-buddy as the two may have been. "Stick to the day job, Bono", is a sentence that easily springs to mind whilst viewing this mess. Pretentious, disjointed, a mish-mash of every possible contemporary film stereotype, a naive and transparent attempt at coming across as kooky and daring, with the most irritating characters I have ever set eyes upon, especially the leads, Jeremy Davies, Milla Jovovich and Mel Gibson, none of whom I dislike normally. The happiest ending I could have wished for would have been for a nuclear bomb to be dropped on their collective heads so as to get it all over with as soon as possible. On a positive note, the first five minutes of the film are extremely good, with an extremely stirring soundtrack from U2. But the film's opening shots make the rest of the film (which takes a spectacular nose-dive from then on) all the more disappointing as they are a promise of cinematic quality that's just never delivered, not even close.