Er moet in de jaren veertig een verkoopargument voor deze verhaallijn zijn geweest. New York wordt door een epidemie bedreigd (het is altijd New York) en niemand neemt het serieus. Je zou kunnen zeggen dat Richard Widmark en Jack Palance het beter deden in _Panic in the Streets_, maar daar ben ik het niet mee eens.<br />Er is altijd iets met die Poverty Row-producties wat echt een gevoelige snaar raakt. De kwaliteit van de productie is nooit echt goed en de acteerprestaties zijn een beetje ruw aan de randen, maar dat is precies de reden waarom ik denk dat deze film en soortgelijke producties effectief zijn. Ruw, korrelig, scherp. En de cast. Alle 2nd stringers of A list-acteurs die hun beste tijd hebben gehad. Geen ego's hier. Deze mensen waren blij met het werk. Whit Bissell, Carl Benton Reid, Jim Backus, Arthur Space, Charles Korvin, en de melodieuze stem van Reed Hadley die als ruwe olie op de achtergrond vloeide. Tussen haakjes, ik ben een paar keer in het ziekenhuis geweest; hoe komt het dat mijn verpleegsters nooit op Dorothy Malone lijken? In dit soort films doen ze niet veel aan make-up en haar, maar ze zijn er echt in geslaagd om Evelyn Keyes in een heks te veranderen. Of misschien hebben ze de make-up en het haar helemaal overgeslagen. Hoe dan ook, het was behoorlijk effectief. Ze speelt een verliefde juwelensmokkelaar die een geval van waterpokken oploopt in Cuba terwijl hij juwelen terugsmokkelt voor de superschurk Charles Korvin (die in de tussentijd met haar zus naar bed gaat). De douane is naar haar op zoek vanwege de juwelen, en de gezondheidsdienst is naar haar op zoek omdat ze op het punt staat New York te ontvolken. We hebben hier geen 4th Amendment-rechten. Iedereen wordt lastiggevallen.<br />Je moet de juiste instelling hebben om van een film als deze te kunnen genieten. Ik heb een broer die films tot op de laatste vezel bestudeert. Als ze niet voldoen aan zijn Orson Wellian-maatstaven, bombardeert hij ze genadeloos. Ze moeten de regisseurskwaliteiten hebben van een David Lean-film, de score van Wolfgang von Korngold, respectievelijk de Sound en de Art van Douglas Shearer en Cedric Gibbons. Dat is dit niet.<br />Maar ik heb de juiste instelling, en als jij dat ook hebt, zul je deze film geweldig vinden.
There must have been a sale on this storyline back in the 40's. An epidemic threatens New York (it's always New York) and nobody takes it seriously. Some might say that Richard Widmark and Jack Palance did it better in Panic in the Streets, but I disagree.<br /><br />There is always something about these Poverty Row productions that really touch a nerve. The production values are never that polished and the acting is a little rough around the edges, but that is the very reason I think this movie and those like it are effective. Rough, grainy, edgy. And the cast. All 2nd stringers or A list actors past their prime. No egos here. These folks were happy to get the work. Whit Bissell, Carl Benton Reid, Jim Backus, Arthur Space, Charles Korvin, and the melodious voice of Reed Hadley flowing in the background like crude oil. By the way, I've been in the hospital a couple of times; how come my nurses never looked like Dorothy Malone? In these kind of movies they don't bother much with make-up and hair, but they really managed to turn Evelyn Keyes into a hag. Or maybe they just skipped the make-up and hair altogether. Anyway, it was pretty effective. She plays a lovesick jewel smuggler who picks up a case of Small Pox in Cuba while smuggling jewels back for ultra-villain Charles Korvin (who is boffing her sister in the meantime). You got the Customs Agents looking for her because of the jewels, and the Health Department looking for her because she's about to de-populate New York. No 4th Amendment rights here. Everybody gets hassled.<br /><br />You gotta have the right attitude to enjoy a movie like this. I have a brother who scrutinizes movies to death. If they don't hold up to his Orson Wellian standards, he bombs them unmercifully. They must have the directorial excellence of a David Lean movie, the score of Wolfgang von Korngold, the Sound and Art of Douglas Shearer and Cedric Gibbons respectively. This ain't it.<br /><br />But I have the right attitude, and if you do as well, you'll love this movie.