Dit is een film die niet zozeer bekendstaat om wat er te zien is als wel om wat er wel te zien is. Wat er te zien is, is de ongelooflijke armoede op Sicilië toen de 19e eeuw plaatsmaakte voor de 20e, een levensstijl die mensen deed dromen van de 'Nieuwe' wereld van Amerika. De familie Mancuso woont op een plek die niet eens een gehucht is, alleen maar een stenen huisje te midden van de harde, onbuigzame stenen van een land dat zelfs geen sprietje groen gras te bieden heeft. In een openingsscène zien we de mannen van Mancuso blootsvoets een rotsachtige heuvel op klauteren, stenen in hun mond om aan een heiligdom bovenin te bieden in ruil voor een 'teken'. Wat NIET wordt getoond, is het schip in Longshot, of in elk geval NIET EEN opname die het zou kunnen identificeren als een groot oceaanschip; wat ook NIET wordt getoond, is iets wat Amerika zou kunnen identificeren, geen clichébeeld van de haven van New York en het Vrijheidsbeeld, zodat Ellis Island overal in welk land dan ook zou kunnen zijn. Het meest opmerkelijke shot is misschien wel dat van een Camera Crane die neerkijkt op honderden mensen die op elkaar gepropt staan; langzaam, bijna onmerkbaar, begint twee derde van de mensen op Scherm Links zich los te maken van de derde op Scherm Rechts, en dan beseffen we dat degenen op Links in feite aan boord van het schip zijn en dat degenen op Rechts op de kade staan, een krachtig bewijs van het feit dat de samenleving gefragmenteerd is. Er hangt een sterke documentaire sfeer, alsof we een echt schip vol immigranten volgen, ook al is het zorgvuldig geënsceneerd en is het op dat moment duidelijk een mengsel van typische gezinnen en omstandigheden. Het is geen film voor de popcornbrigade in het Multiplex, maar voor de rest van ons is het een heel mooie film.
This is a film notable for what is not shown as much as for what is. What IS shown is the incredible poverty in Sicily as the 19th century gave way to the 20th, a life style that made people dream of the 'New' World of America. The Mancuso family live in a place that is not even a hamlet, just a stone cottage set amid the harsh, unyielding stones of a country that cannot offer even a single blade of green grass. An opening sequence sees the Mancuso males scrambling barefoot up a craggy hillside, stones in their mouth to offer at a shrine at the top in exchange for a 'sign' that they should set out for the New World or remain where they are. It further shows life aboard the liner, huddled masses indeed, yearning to breathe free, and conditions in Ellis Island where, their journey still not over, they are interrogated and examined to prove their 'fitness' to enter America. What is NOT shown is the ship in Longshot, or indeed ANY shot that would identify it as a large, ocean-going liner; what is also not shown is anything that would identify America, no cliché view of New York Harbour and the Statue of Liberty, so that Ellis Island could be anywhere in any country. Perhaps the most remarkable shot is the one from a Camera Crane looking down on hundreds of people jammed together; slowly, almost imperceptibly two thirds of the people at Screen Left begin to separate from the third at Screen Right and we realize that those on the left are actually aboard the ship and those on the right are on the dock, a powerful statement of society being fragmented. There's a strong documentary feel throughout as though we were following an actual ship full of immigrants even though it has been carefully scripted and is clearly an amalgam of typical families/conditions at the time. With almost nothing happening in dramatic terms it's not for the popcorn brigade at the Multiplex but for the rest of us it's a very fine film indeed.