Stephen Sondheims SWEENEY TODD: THE DEMON BARBER OF FLEET STREET ging op 1 maart 1979 in première op Broadway, met Len Cariou en Angela Lansbury in de hoofdrollen. Hoewel het stuk bijna alle mogelijke prijzen won, voldeed de kassa niet aan de verwachtingen en eindigde de oorspronkelijke productie op 557 voorstellingen. Gelukkig ging het stuk daarna op tournee <0xE2><0x80><0x93> en werd het onderweg op film vastgelegd. Het resultaat is een opmerkelijke opname van het stuk met George Hern, die Cariou verving, en Lansbury, die dicht in de buurt komt van de oorspronkelijke Broadway-opvoering.<br />Er is echter een tekortkoming. Eenvoudig gezegd: toneelvoorstellingen zijn niet erg goed voor de film, want een voorstelling die goed werkt op het toneel, moet het theater vullen en is daarom heel, heel groot <0xE2><0x80><0x93> en als ze op film worden gezet, lijken zulke voorstellingen vaak wat statisch, benauwend agressief, of allebei. SWEENEY TODD is geen uitzondering. Op film heeft het iets van'stand-en-zingen', en hoewel zowel Hern als Lansbury hun optredens voor de camera gemoduleerd lijken te hebben, is dat niet het geval met Betsy Joslyn als Joanna; haar meer dan levensgrote voorstelling klinkt op film onaangenaam uitzinnig en haar extreem opera-achtige stem lijkt misplaatst in contrast met de stemmen van de rest van de cast. Maar als we dit toneelspel-op-film-effect in overweging nemen, is dit werkelijk een uitzonderlijke vertoning van een unieke en macabere komische musical in de stijl van een operette. Lansbury is verbazingwekkend, een mengeling van dwaasheid, domheid en sluwe boosaardigheid, terwijl Hern in werkelijkheid de rol van de psychotische kapper heeft, wiens klanten'onberispelijk geschoren naar hun graf gaan'. De bezetting is uitstekend en hoewel de film niet genoeg van de set laat zien, is er genoeg te zien om indrukwekkend te zijn. En de muziek! Wie kan het oneens zijn met wat het meest wordt beschouwd als Sondheims beste werk? Het verhaal zelf is buitengewoon bekend, vooral in Engeland. In 1846 verzon Thomas Peckett Prest een kort verhaal met de titel A STRING OF PEARLS; binnen een jaar of zo werd het op het toneel aangepast tot SWEENEY TODD, THE DEMON BARBER OF FLEET STREET <0xE2><0x80><0x93> en in een tijd waarin men weinig van het auteursrecht afwist, werden er al snel variaties op het stuk in heel Engeland opgevoerd. Elke variatie was echter min of meer hetzelfde: Sweeney Todd, een kapper, vermoordt de mannen die bij hem komen om zich te laten scheren; mevrouw Lovett, zijn assistente, bakt taarten voor hen en voert ze aan een nietsvermoedend publiek. Het verhaal is erg Grand Guignol, met veel bloed, lichamen die in stortkokers vallen en groteske humor, maar tegelijkertijd openen de muziek, de tekst en de subplot van een onschuldige in de klauwen van het kwaad het onderwerp voor talloze lyrische charmes die je niet zou verwachten. De teksten van Sondheim zijn vaak ironisch, maar nooit meer dan hier; hij vervlecht er een heleboel boosaardige satire over de industrie en het kapitalisme doorheen, en je kunt de vreemde, maar toch Victoriaanse elegantie van zijn complexe muziek zeker niet misverstaan.<br />Net als de 'concertversie' met Hern en Patti LuPone in de hoofdrol, levert deze specifieke film ons ook een aantal keuzes uit de Tim Burton-filmversie uit 2007, met name de openingsscène. Aanschouw het verhaal van Sweeney Todd', dat als een rode draad door het hele stuk loopt. Het is naar mijn mening ook aanzienlijk komischer dan de film, die de neiging heeft de komedie te onderschatten ten gunste van een nog groter vertoon van bloedvergieten. Hoe dan ook, als je een fan van het verhaal bent, is dit de legendarische Broadway-show op tournee, en het is een knock-out. Aanbevolen.<br />GFT, Amazon Reviewer.
Stephen Sondheim's SWEENEY TODD: THE DEMON BARBER OF FLEET STREET opened on Broadway on 1 March 1979 with Len Cariou and Angela Lansbury in the leading roles. Although it swept virtually every award imaginable, the box office fell short of expectations and the original production ended its run at 557 performances. Fortunately, however, the play then went on tour--and along the way was captured on film. The result is a remarkable capture of the play featuring George Hern, who replaced Cariou, and Lansbury in a close approximation of the original Broadway staging.<br /><br />There is, however, a flaw. Simply stated: stage plays do not film very well, for a performance that works well on the stage must fill the theatre and is therefore very, very large--and when placed on film such performances often seem slightly static, oppressively aggressive, or both. SWEENEY TODD is no exception. Seen on film, it has a "stand and sing" quality, and while both Hern and Lansbury seem to have modulated their performances for the sake of the camera such is not the case with Betsy Joslyn as Joanna; her larger-than-life performance reads on film as unpleasantly frantic and her extremely operatic voice feels out of place when contrasted with the voices of the overall cast.<br /><br />Taking this stage-play-on-film effect into consideration, however, this really is an exceptional performance of a unique and macabrely comic musical in the operetta style. Lansbury is astonishing, a mixture of silliness, stupidity, and cunning malice, while Hern truly owns the role of the psychotic barber whose clients "go to their graves impeccably shaved." The overall cast is quite fine and although the film does not let us see quite enough of the set, there is enough on display for it to be impressive. And the music! Who can argue with what most consider Sondheim's finest work? The story itself is extremely well-known, particularly in England. In 1846 Thomas Peckett Prest cobbled together several urban myths for a short story he titled A STRING OF PEARLS; within a year or so it was adapted to the stage as SWEENEY TODD, THE DEMON BARBER OF FLEET STREET--and, in an era that knew little of copyright law, variations of the play were soon playing all over England. Each one, however, was more or less the same: Sweeney Todd, a barber, kills the men who come to him for a shave; Mrs. Lovett, his associate, bakes them up into pies and feeds them to an unsuspecting public. The Sondheim version is specifically based on a 1973 version by Christopher Bond.<br /><br />The story is very Grand Guignol, with a lot of blood, bodies dropping down chutes, and grotesque humor; at the same time, however, the music, lyrics, and subplot of an innocent in the clutches of evil open out the subject to numerous lyric charms one would not expect. Sondheim's lyrics are often ironic, but never more so than here; he intertwines a great deal of wicked satire re industry and capitalism along the way, and certainly one cannot fault the strange yet Victorian-elegant of his complex music.<br /><br />Like the "concert version" starring Hern and Patti LuPone, this particular film also provides us with several selections that were cut from the 2007 Tim Burton film version, most particularly the opening "Attend the Tale of Sweeney Todd," which runs like a thread throughout the play. It is also, in my opinion, considerably more comic than the film, which tends to underplay comedy in favor of a still greater show of blood. Whatever the case, if you are a fan of the story, this is the legendary Broadway show on tour, and it is a knock-out. Recommended.<br /><br />GFT, Amazon Reviewer