De jaren zeventig worden vaak beschouwd als de gouden eeuw van de Britse televisiecomedy, een periode waarin talloze klassieke comedy's en tekenfilms zoals 'Monty Python's Flying Circus' werden uitgezonden. De periode was echter nadrukkelijk geen gouden eeuw van de Britse filmcomedy, en wat goed werkte op de televisie werd zelden succesvol op het grote scherm gebracht. De meest triomfantelijke uitzonderingen op deze regel werden geleverd door de Pythons, maar hun beste films ('Monty Python and the Holy Grail' en 'Life of Brian') verschilden sterk van hun tv-serie.<br />Het grootste probleem bij het aanpassen van comedy's voor de bioscoop is dat er concepten werden bedacht die pasten bij de concepten van de BBC. s. s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s.s. Een van de komische programma's (zij het een dramatisering van een komische roman in plaats van een komische komedie in de normale betekenis van het woord) dat in de bioscoop had kunnen werken, was 'The Fall and Rise of Reginald Perrin', maar de hoop op een film werd de bodem ingeslagen door de tragisch vroege dood van de ster Leonard Rossiter.<br />'Pad's Army' was een van de weinige tv-komedies uit die tijd die tot een behoorlijke film werd gemaakt. (De enige andere die ik kan bedenken was 'Porridge'). Dit kwam mogelijk doordat de film een ongewoon groot aantal goed ontwikkelde personages had en het grootste deel van zijn humor ontleende aan de interacties tussen hen. De oorspronkelijke comedy speelde tussen 1968 en 1977 en ging over de tegenslagen van een peloton van de burgerwacht in het kustplaatsje Walmington-on-Sea. (De burgerwacht, aanvankelijk bekend als de Local Defence Volunteers, was tijdens de Tweede Wereldoorlog een hulpmilitie die voornamelijk bestond uit mannen die te oud waren om nog in het reguliere leger te dienen.) De filmversie is een drama in drie bedrijven. In het eerste bedrijf gaat het over de vorming van het peloton en de rekrutering van de leden. In het tweede bedrijf richten ze een ravage aan tijdens een militaire oefening. In het derde bedrijf slagen ze erin een groep nazi-vliegers gevangen te nemen wier vliegtuig is neergeschoten.<br />De drie hoofdrolspelers in dit drama zijn het peloton. Kapitein Mainwaring, commandant George Mainwaring (Arthur Lowe), en zijn twee ondergeschikten sergeant Arthur Wilson (John Le Mesurier) en korporaal Jack Jones (Clive Dunn). Mainwaring, die in het burgerleven de plaatselijke bankdirecteur is, is een pietluttig mannetje dat door een dikke bril naar de wereld kijkt. Hij is degene die het initiatief neemt om de Home Guard op te richten en die zichzelf tot commandant benoemt. Hij is pompeus, opdringerig, met een overdreven besef van zijn eigen belangrijkheid en van zijn eigen leiderschapskwaliteiten, het soort man dat niet blij is met dwazen. (En in het wereldbeeld van George Mainwaring beslaat de term 'dwaas' het grootste deel van de rest van de mensheid.) Maar hij heeft zijn goede eigenschappen. Hij wordt gedreven door een oprecht vaderlandslievend idealisme en is in staat tot grote fysieke moed, zoals blijkt uit zijn ontmoeting met de Duitsers.<br />Wilson is Mainwarings plaatsvervanger bij de bank. De twee mannen verschillen sterk in karakter, iets wat wordt benadrukt door hun uiterlijk. Wilson is lang en mager, terwijl Mainwaring klein en gezet is. Hij komt over als intelligenter en beter opgeleid dan zijn baas. (Zijn accent doet vermoeden dat hij op een kostschool heeft gezeten.) Toch is hij uiteindelijk tweede viool gaan spelen, zowel in het civiele als in het militaire leven, waarschijnlijk omdat hij het soort passieve persoonlijkheid heeft dat leidt tot pessimisme en defaitisme en een onvermogen om iets volkomen serieus te nemen. Jones is een oud-soldaat die nu de plaatselijke slagerij runt. (Zijn promotie tot korporaal is voornamelijk te danken aan het feit dat hij Mainwaring met worstjes van de zwarte markt heeft kunnen omkopen.) Zijn enthousiasme voor zijn nieuwe rol wordt slechts geëvenaard door zijn onbekwaamheid en zijn vermogen om chaos te veroorzaken. Hoewel hij altijd zegt: 'Niet in paniek raken!' raakt hij bij elke gelegenheid in paniek.<br />Verscheidene andere leden van het peloton komen in beeld. Soldaat Fraser, de stugge Schotse begrafenisondernemer, is een nog grotere pessimist dan Wilson. (Vakterm: 'We zijn verdoemd, man, verdoemd!'). Soldaat Godfrey is een zachtaardige oude man die zich vooral zorgen maakt over de ligging van het dichtstbijzijnde toilet. Soldaat Walker is een scherpe Cockney-spion en soldaat Pike (ook een bankemployé) een verwende mummiejongen. (Pikes moeder is Wilsons ma<0xC3><0xAE>tresse, hoewel Wilson deze relatie geheim probeert te houden voor de afkeurende Mainwaring). Twee belangrijke buitenstaanders zijn de zachtaardige dominee en de ARP-directeur, Mainwarings verafschuwde vijand en zijn gelijke in pompeusheid en bemoeizucht.<br />Er zijn af en toe dubbelzinnige dubbelzinnige opmerkingen ('Blijf met je handen van mijn edele delen af') die suggereren dat Mainwaring verwijst naar de soldaten die die rang hebben, meer dan in het tv-programma, dat verrassend vrij van toespelingen was. (De makers, David Croft en Jimmy Perry, zouden later komische programma's maken als 'Are You Served?' en 'Hi-de-hi', die berucht waren om hun suggestieve humor). De film bewaart echter veel van de mengeling van milde humor, nostalgie en scherpe karakterisering die de tv-serie zo succesvol maakte.
The 1970s are often regarded as a golden age of British television comedy, a period which saw numerous classic sitcoms as well as sketch shows such as "Monty Python's Flying Circus". The period was, however, emphatically not a golden age of British film comedy, and what worked well on television rarely transferred successfully to the big screen. The most triumphant exceptions to this rule were provided by the Pythons, but their best films ("Monty Python and the Holy Grail" and "Life of Brian") were very different in conception to their TV show.<br /><br />The main problem with adapting sitcoms for the cinema is that concepts devised to fit the BBC's 30 minute slots (25 minutes on ITV, which has to find room for commercials) do not always work as well when expanded into a feature film three or four times as long. Few people will remember the film versions of, say, "Up Pompeii!" or "Steptoe and Son" with the same affection as the television versions. In the case of many classic TV comedy shows ("Some Mothers Do 'Ave 'Em", "Yes, Minister", "Fawlty Towers", "The Goodies") no attempt was made to film them at all, for which we can be grateful. Characters such as Michael Crawford's Frank Spencer or John Cleese's Basil Fawlty can be hilarious in half-hour doses, but I doubt if they would remain as funny over two hours. One comedy programme (albeit a dramatisation of a comic novel rather than a sitcom in the normal sense) which might have worked in the cinema was "The Fall and Rise of Reginald Perrin", but any hopes of a film were dashed by the tragically early death of its star Leonard Rossiter.<br /><br />"Dad's Army" was one of the few television sitcoms of the period which was turned into a decent film. (About the only other one I can think of was "Porridge"). This was possibly because it had an unusually large number of well-developed characters and derived most of its humour from the interactions between them. The original sitcom ran between 1968 and 1977 and told of the misadventures of a Home Guard platoon in the small seaside town of Walmington-on-Sea. (The Home Guard, initially known as the Local Defence Volunteers, was an auxiliary militia during World War II made up, for the most part, of men too old to serve in the regular forces). The film version is a three-act drama. Act I deals with the formation of the platoon and the recruitment of its members. In Act II they cause havoc during an Army training exercise. In Act III they succeed in capturing a group of Nazi airmen whose plane has been shot down.<br /><br />The three key players in this drama are the platoon's commander, Captain George Mainwaring (Arthur Lowe), and his two subordinates Sergeant Arthur Wilson (John Le Mesurier) and Corporal Jack Jones (Clive Dunn). Mainwaring, who in civilian life is the local bank manager, is a fussy little man, peering at the world through a pair of thick spectacles. It is he who takes the initiative in forming the Home Guard unit and who appoints himself its commander. He is pompous, officious, with an exaggerated sense of his own importance and of his own powers of leadership, the sort of man who does not suffer fools gladly. (And in George Mainwaring's world-view the term "fool" covers most of the rest of the human race). He does, however, have his good qualities. He is motivated by a genuine patriotic idealism and is capable of great physical courage, shown in his encounter with the Germans.<br /><br />Wilson is Mainwaring's deputy at the bank. The two men are very different in character, something emphasised by a difference in appearance, Wilson being tall and thin whereas Mainwaring is short and stout. He comes across as being both more intelligent and better educated than his boss. (His accent suggests he may be a former public schoolboy). Nevertheless, he has ended up playing second fiddle both in civilian and military life, probably because he has the sort of passive personality which leads to pessimism and defeatism and an inability to take anything altogether seriously. Jones is an old soldier who now runs the local butcher's shop. (His promotion to Corporal is due mainly to his ability to bribe Mainwaring with black market sausages). His enthusiasm for his new role is matched only by his incompetence and ability to cause chaos. Although his catchphrase is "Don't panic!" he is prone to panicking at any given opportunity.<br /><br />Several other members of the platoon are featured. Private Fraser, the dour Scottish undertaker, is even more of a pessimist than Wilson. (Catchphrase: "We're doomed, man, DOOMED!"). Private Godfrey is a gentle old man whose main concern is the whereabouts of the nearest lavatory. Private Walker is a sharp Cockney spiv and Private Pike (another bank employee) a spoilt mummy's boy. (Pike's mother is Wilson's mistress, although Wilson tries to keep this liaison secret from the disapproving Mainwaring). Two significant outsiders are the mild-mannered Vicar and the ARP warden, Mainwaring's detested enemy and quite his equal in pompousness and officiousness.<br /><br />There are occasional bawdy doubles entendres ("Keep your hands off my privates"- Mainwaring is ostensibly referring to those soldiers who hold that rank), more so than in the television show which was surprisingly free of innuendo. (Its creators, David Croft and Jimmy Perry, would later go on to create comedy shows such as "Are You Being Served?" and "Hi-de-hi" which were notorious for suggestive humour). The film does, however, preserve much of the mixture of gentle wit, nostalgia and sharp characterisation which made the TV series so successful. 7/10