Dus speelt Seagal een DEA-rechercheur die John Hatcher heet en die zijn partner verloor bij een drugsonderzoek in <0xE2><0x80><0x93> wat een verrassing <0xE2><0x80><0x93> Colombia! Niet om op te scheppen of zo, maar mijn vader is geboren en getogen in Colombia (vandaar mijn achternaam) en nu is hij arts in Californië, dus wat je ook van de film mag geloven, er zijn andere dingen dan drugsdealers en cocaïne die uit Colombia komen!<br />Hoe dan ook, bij een drugszaak die uit de hand loopt, raakt Hatcher zijn partner kwijt en vermoordt hij per ongeluk een naakte Colombiaanse prostituee, wat hem ertoe aanzet om te biechten, ergens waar ik hem nooit eerder heb zien biechten, niet daarvoor en niet daarna. Het was eigenlijk best interessant. Seagal heeft de neiging om bijna aseksueel over te komen, omdat hij nooit veel met vrouwen te maken heeft, behalve als het om een plot gaat, en omdat hij nooit enige belangstelling toont voor een verleidingspoging, of die nu door een stripper of door een minnaar wordt gedaan. Hij is altijd op zoek naar de slechteriken.<br />Maar in de biechtstoel bekent hij dat hij heeft gelogen, drugs heeft verkocht, bewijsmateriaal heeft vervalst en zelfs met informanten naar bed is geweest om de informatie te krijgen die hij nodig had om de slechteriken achter de tralies te krijgen (ik hoop dat ik niet in de problemen kom met God door je dit te vertellen). De priester zegt tegen hem dat hij naar zijn familie moet gaan, dus dat doet hij.' Het is tijd om zich terug te trekken uit het korps.<br />Het volgende derde deel van de film is een oefening in de flinterdunne karakterisering die kenmerkend is voor Seagals films. Gemarkeerd voor de dood is het verhaal van Seagal tegen een bende mystieke Jamaicaanse drugsdealers, en die kerels hebben geen enkele scrupule om hun producten op klaarlichte dag te verkopen.<br />Hatcher gaat terug naar zijn oude coach van de middelbare school, Max (een minimale inspanning van Keith David), en midden in de training zitten een paar van die crackverslaafden met hun angsthazengezichten op de tribune crack te verkopen aan een paar schoolmeisjes die eruitzien als boekenwurmen.<br />Misschien heb ik gewoon een beschermde ervaring gehad op de middelbare school, maar dat is niet zo. Ik weet niet of crackdealers en crackdealers midden op de dag op school rondhingen. Hoe dan ook, het duurt niet lang voordat Hatcher erachter komt hoe slecht die gasten zijn. Ze verkopen niet alleen crack aan middelbare scholieren, maar de coach heeft footballspelers regelmatig aan hun drugs verloren, ze houden zich bezig met snaakse blikken naar Max, en omdat dat niet genoeg is, is zijn 13-jarige nichtje in hun crackhuis gestorven.<br />Ah, oké. We snappen het. Ik weet zeker dat ze ook puppy's martelen en oude vrouwen in elkaar slaan, en misschien ook wel snoep van kinderen stelen, voor de zekerheid. Is het echt zo moeilijk om vast te stellen wie de slechteriken zijn? Het 13-jarige nichtje is in hun crackhuis gestorven. Wauw.<br />Hoe dan ook. Niet alleen weet de film niet hoe hij schurken moet ontwikkelen zonder zijn toevlucht te nemen tot wat in feite neerkomt op filmnaamgeving, waarbij de slechte daden oppervlakkig aan hen worden toegeschreven door middel van dialogen, maar ze weten ook niet hoe ze zich moeten gedragen.<br />De leider van de drugsdealers heet Screwface, en ik neem aan dat dat alleen al iets zegt over het soort film dit is. Screwface is een cartoonachtige Jamaicaanse man met van die heldere, bizar groene ogen, wat volgens mij een belangrijk onderdeel van zijn karakter moet zijn, omdat hij een groot deel van de tijd op het witte doek doorbrengt met ogen die half uit zijn hoofd puilen. Zijn favoriete manier om iemand te intimideren is door heel hard te schreeuwen met zijn overdreven Jamaicaanse accent, met zijn gezicht op nog geen twee centimeter afstand van degene tegen wie hij schreeuwt. Deze vent vindt het leuk om zo in iemands gezicht te duiken dat hij zijn hoofd opzij moet draaien zodat hun neuzen elkaar niet raken. Het enige waar ik aan kon denken was hoe die arme drommels zouden reageren op zijn adem.<br />Man, ze willen niet dat je vergeet dat deze kerels Jamaicaans zijn, trouwens. Hun accent is zo overdreven en overdreven dat het voor het grootste deel van de film bijna onmogelijk is om ze te verstaan. Ik bedoel, het enige wat je hoeft te weten is dat alles wat uit hun mond komt iets kwaadaardigs heeft, iets met drugs te maken, het zijn gewoon de psychopaten die drugs verkopen en mensen vermoorden. De film moet een enorme hit zijn geweest op Jamaica!<br />Mijn grootste probleem met de film is dat het theatrale gedoe, vooral dat met de slechteriken, zoals ik heb beschreven, spectaculair maf is, zelfs voor een Seagal-film. Ze zijn zo cartoonachtig en bizar dat je ze onmogelijk anders kunt zien dan als een soort maffe b-film, iets wat in elkaar is geflanst om voer te zijn voor Seagal, die zijn karakteristieke soort vergelding kan uitdelen. Maar er zit ook een bizar soort mystiek in de film, waardoor het allemaal een beetje vreemd overkomt. Een mystica bijvoorbeeld, zo zou je haar kunnen noemen, legt op een gegeven moment een soort vloek op Screwface door (als ik het me goed herinner) mondenvol Bacardi uit te spugen op een levende haan die ondersteboven hangt voordat hij hem onthoofdt en zijn bloed op een foto van Screwface te laten druppelen. Hmm. Interessant.<br />Jammer genoeg is het dezelfde vrouw die Hatcher waarschuwt dat zijn gezin door deze mensen 'gemarkeerd is voor de dood', wat betekent dat ze een of andere voodoo-hexe op hun lichaam hebben. Niet om iemand te kleineren, maar als ik te horen kreeg dat mijn familie door dat soort mensen was vervloekt, zou ik er alleen maar om lachen. Hatcher lijkt me niet het soort man dat veel waarde hecht aan bizarre voodoo-vloeken!<br />Maar zoals je kunt zien is de setting vrij standaard voor een film van Seagal. Unieke schurken, zou je kunnen zeggen, maar niet erg indrukwekkend. Absoluut de vreemdste film uit Seagals vroege carrière.
So Seagal plays a DEA detective named John Hatcher who lost his partner on a drug investigation into, surprise surprise, Colombia! Not to brag or anything, but my father was born and raised in Colombia (hence my last name), and now he's a doctor in California, so no matter what the movies would have you believe, there are some things other than drug dealers and cocaine that come out of Colombia!<br /><br />At any rate, in a drug bust gone bad, Hatcher loses his partner and accidentally kills a naked Colombian prostitute, inspiring him to go to confession, somewhere that I have never seen him go before in any of his movies, before or since. It was actually pretty interesting. Seagal has a tendency to come off as almost asexual the way he never gets much involved with women other than as a plot device and the way the occasional seduction attempt, whether by a stripper or by a lover, never piques the slightest bit of interest from him. He's all get-the- bad-guys all the time. <br /><br />But in the confession booth, he confesses to having lied, sold drugs, falsified evidence, and even slept with informants in order to get the information he needed to put the bad guys behind bars (I hope I'm not getting in trouble with God by telling you this). The priest tells him to go to his family, so he decides it's time to retire from the force. <br /><br />The next third of the movie is an exercise in the paper-thin characterization characteristic of Seagal's films. Marked For Death is the story of Seagal against a band of mystic Jamaican drug dealers, and these guys have no discretions about pushing their products in broad daylight.<br /><br />Hatcher goes back to visit his old high school coach, Max (a minimal effort by Keith David), and right in the middle of practice there are some of these dread-locked crackheads sitting right there in the bleachers peddling crack to some bookworm-looking high school girls.<br /><br />Maybe I just had a sheltered experience in high school, but I didn't know crack dealers and crackheads hung out AT SCHOOL in the MIDDLE OF THE DAY. At any rate, it's not long before Hatcher learns how evil these guys are. They're not just peddling crack to high school kids, but the coach has been losing football players regularly to their drugs, they engage in smartass stare-downs with Max, and since that's not enough, his 13-year-old niece died in their crackhouse.<br /><br />Ah, OK. We get the picture. I'm sure they also torture puppies and beat up old women, and maybe steal candy from children too, just for good measure. Is it really this hard to establish who the bad guys are? 13-year-old niece died in their crackhouse. Wow.<br /><br />Anyway. Not only does the movie not know how to develop villains without resorting to what basically boils down to movie name-calling, where evil deeds are shallowly assigned to them through dialogue, but they also don't know how they should act. <br /><br />The leader of the drug dealers, is named Screwface, and I suppose that alone should tell you something about the kind of movie this is. Screwface is a cartoonish Jamaican man with these bright, bizarrely green eyes, which I am guess must be an important part of his character because he spends a good majority of his screen time with his eyes half bulging out of his head. His favorite means of intimidation is to scream really loud in his wildly overblown Jamaican accent with his face quite literally less than an inch away from whoever he's yelling at. This guy likes to get so into guys' faces that he has to turn his head to the side so their noses don't touch. All I could think about was how the poor guys would deal with his breath.<br /><br />Man, they do not want you to forget that these guys are Jamaican, by the way. Their accents are so exaggerated and overblown that for most of the movie it's nearly impossible to understand them. Not that it matters. It doesn't matter what they're saying, all you need to know is that everything that comes out of their mouths is some kind of evil drug-related thing, they're just the psychos that peddle drugs and kill people. The movie must have been a huge hit in Jamaica!<br /><br />My biggest problem with the movie is that the theatrics, particularly of the bad guys, as I've described, are spectacularly goofy, even for a Seagal film. They are so cartoonish and weird that it's impossible to take them as anything other than a goofball b-movie creation, something slapped together to provide fodder to whom Seagal can distribute his characteristic brand of smack-down retribution. <br /><br />But there is also a bizarre kind of mysticism in the movie that just makes it all come off as weird. For example, a mystic, I guess you would call her, at one point puts some kind of curse on Screwface by (if I remember correctly) spitting mouthfuls of Bacardi onto a live rooster that's hanging upside down before beheading it and dripping its blood onto a picture of Screwface. Hmm. Interesting. <br /><br />Sadly, it's this same woman that warns Hatcher that his family has been "marked for death" by these people, meaning they've got some voodoo hex on them. Not to belittle anyone, but if I was told that my family had been cursed by people like that, I would just laugh at it. Hatcher doesn't strike me as the kind of guy to take much stock in freaky voodoo curses! <br /><br />But the set-up, as you can see, is pretty standard for a Seagal film. Unique villains, I guess you could say, although not very impressive. Definitely the weirdest film of Seagal's early career