Het is een unieke film, want het geeft ons de enige kans om de jonge Noel Coward in al zijn ironische glorie te zien. Omdat hij zo gereserveerd en afstandelijk lijkt, is hij geknipt voor de rol van een onbeminde schoft die zonder erbij na te denken iedereen om zich heen gebruikt. Maar in de bloedserieuze (niet grappig bedoeld) laatste akte, als Coward zich moet voordoen als de Vliegende Hollander, voelt hij zich veel minder op zijn gemak.<br />Maar zijn manier van epigrammeren is weergaloos, en Hecht & Macarthur hebben hem een paar juweeltjes bezorgd (Macarthur, eigenlijk <0xE2><0x80><0x93> hij was de geestigheid van het stel).<br />De film wordt schitterend belicht door de grote Lee Garmes, maar er is weinig beweging in de camera, afgezien van een stormscène. Hecht en Macarthutr gaven maar om één ding: hun dialogen op het scherm krijgen. (NOT: H&M heeft cameo's als zwervers in de flophouse-scène.)<br />De meest opvallende bijrolspeler is de enige Alexander Woolcott, de beruchte Broadway-columnist en goede vriend van zowel Macarthur als Coward, die verschijnt als een van de bitchy auteurs die altijd in de ontvangstruimte van publisher Coward moesten wachten.<br />Merkwaardig dat Woolcott bereid is een film te maken die duidelijk de legendarische Algonquin Round Table, waarvan hij de oprichter was, de grond in boort, en dat Macarthur een soort hulplid is.<br />De Schurk won zelfs een Oscar voor het beste verhaal, hoewel die overwinning waarschijnlijk meer te danken is aan Coward. 'Het gaat niet om een briljante plot, maar om een imposante persoonlijkheid. Het gaat om Coward, Woolcott, en de dialoog die je je herinnert...'
It's a unique film, as it gives us our only chance to see the young Noel Coward in all his ironic glory. Because he seems so reserved & detached he's perfect for the role of an unloved cad who matter-of-factly uses all those around him. However in the deadly serious (no pun intended) last act, when Coward must make like the Flying Dutchman, he's much less comfortable.<br /><br />But his way with an epigram is peerless, and Hecht & Macarthur have given him some gems (Macarthur, really -- he was the wit of the pair).<br /><br />The film is superbly lighted by the great Lee Garmes, but has little camera movement aside from a storm sequence. Hecht and Macarthutr cared about one thing -- getting their dialogue on screen. (NOTE: H&M themselves have blink-and-you'll-miss-'em cameos as bums in the flophouse scene).<br /><br />The most notable supporting player is the one and only Alexander Woolcott, notorious Broadway columnist and close friend of both Macarthur and Coward, who appears as one of the bitchy authors always kept waiting in the reception room of publisher Coward.<br /><br />Curious that Woolcott would agree to do a film that clearly lampoons the legendary Algonquin Round Table, of which he was a founder, and Macarthur something of an auxiliary member.<br /><br />The Scoundrel actually won an Oscar for best story, though that victory is probably due more to Coward's imposing presence than any brilliance in the plot. It's Coward, Woolcott, and the dialogue you remember...