De wereld zal het misschien nooit weten. (De film die dat jaar de 'beste korte' Oscar in de wacht sleepte, Anna and Bella, is heel goed, maar het is geen 'Big Snit'. Beide zijn verkrijgbaar in de 'World's Greatest Animation'-compilatie van Expanded Entertainment, voor het geval je ze wilt vergelijken.)<br />'Snit' en de regisseur ervan, Richard Condie, hebben zoveel aandacht getrokken dat ik er weinig aan toe te voegen heb. Ik wil echter wel opmerken dat de film een van mijn favoriete korte'shots' bevat, die waarin de man de deur opendoet om de kat naar buiten te laten. Ik wil de feitelijke gebeurtenissen die hier worden beschreven niet prijsgeven, maar de eerste keer dat ik het schot zag, werd ik van de ene stemming in de andere gezwiept, en een paar seconden later weer in een andere. Dat schot heeft sindsdien altijd zo'n uitwerking op me gehad. Voor dit schot, en voor de manier waarop Condie die momenten opbouwt, verdient 'The Big Snit' het etiket'meesterwerk'.
...the world may never know. (The film that did take the "best animated short" Oscar that year, "Anna and Bella", is very good, but it's no "Big Snit". Both are available on Expanded Entertainment's "World's Greatest Animation" compilation, in case you'd like to compare.)<br /><br />"Snit" and its director, Richard Condie, have attracted so much attention that there's little for me to add. I'd like to note, however, that the film contains one of my very favorite single "shots" in an animated short, the one where the man opens the door to let the cat out. I don't want to give away the actual events depicted here, but the first time I saw the shot I was whipsawed from one mood to another, then seconds later to still another. That shot has never failed to affect me that way since. For this shot, and for the way Condie builds up to that set of moments, "The Big Snit" deserves the tag of "masterpiece".