Michael (gespeeld door Steven Robertson) heeft cerebrale verlamming en leidt een rustig en saai leven in het verzorgingstehuis Carrigmore. Als een nieuweling in het tehuis, Rory (McAvoy), vriendschap met hem sluit, laat hij Michael zien hoe hij met zijn handicap moet leven. Ondanks, of misschien wel dankzij, Rory's verlammende handicap (hij kan alleen zijn hoofd bewegen en een paar vingers aan zijn hand bewegen), is Rory ontzettend onafhankelijk en extreem opstandig. Zijn invloed op de rustige en gereserveerde Michael is spectaculair, en het tweetal verlaat het tehuis om een leven in de buitenwereld op te bouwen, waar ze de hulp van Siobhan (Romola Garai) als verpleeghulp inroepen.<br />'Deze film is een van de juweeltjes van het jaar! Net als vorig jaar.' In Amerika verandert de film van buitengewoon grappig in verontrustend, ontroerend, onthutsend en echt ontroerend zonder ooit zoetsappig te worden. O'Donnell weet precies waar hij de harten moet veroveren en waar hij het verhaal en de personages hun gang moet laten gaan. Hij heeft een prachtige film gemaakt die ons allemaal aanspoort om verder te kijken dan de oppervlakte en te zien wat er in de hoofden omgaat.<br />De ware kracht van de film zit hem in de hoofdrolspelers. Hun personages zijn zo overtuigend dat je echt gelooft dat ze gehandicapt zijn. Het is verbazingwekkend hoe goed het je lukt om humor en verdriet over te brengen boven op de al geweldige prestaties. Het tweetal lijkt echt goede vrienden en naarmate hun verhaal zich ontvouwt, geef je echt om hen. Dit is zonder meer een van de beste films van dit jaar, die op een eenvoudige manier een zeer relevant verhaal vertelt. Als deze film je hart niet raakt, dan moet je van binnen zuiver ijs hebben.
Michael (played by Steven Robertson) has cerebal palsy, and lives a quiet, and dull, life in Carrigmore Residential Home. When a newcomer to the home, Rory (McAvoy), befriends him, he proceeds to show Michael how to live past the disability. Despite, or maybe because of, Rory's crippling disability (unable to move all but his head and a few digits on his hand), Rory is fiercely independent, and extremely rebellious. His affect upon the quiet and reserve Michael is spectacular, and the two soon leave the care home to set up lives in the outside world, where they recruit the help of Siobhan (Romola Garai) as a care assistant.<br /><br />This film is one of the gems of the year! Much like last year's In America, the film goes from being extremely funny, to distressing, touching, upsetting, and truly moving without once seeming saccharine sweet. Knowing exactly where to tug at the heartstrings, and where to simply let the story, and characters, do their thing, O'Donnell has crafted a wonderful film which tells us all to look past the surface, and see what lies within.<br /><br />The true strengths of the film come in the lead actors. So convincing are their characters that you truly do believe that they are disabled. To further manage to convey humor and sorrow on top of the already great performances is amazing. The pair really seem close friends, and as their tale unfolds you care completely for them.<br /><br />This is definitely one of the finest examples of film this year, telling a very relevant story in a simple way. If this film fails to touch your heart, then you must contain pure ice inside.