Het is een vergissing om een film uit dit tijdperk een horrorfilm te noemen. De meeste vroege Duitse films met bovennatuurlijke thema's zijn niet zozeer horrorfilms als wel duistere fantasieën, ontleend aan het werk van vroege Duitse romantici als E.T.A. Hoffman en anderen. In Fritz Langs 'Der Mude Tod' (ook uit 1921) wordt een jongeman door de verpersoonlijking van de Dood van zijn geliefde weggenomen, maar in Langs film kan het lot van de personages niet worden verzacht door gedrag. Geen van de jonge geliefden verdient het te sterven, maar door omstandigheden zijn ze voorbestemd om alleen in de dood te worden herenigd.<br />Maar in Victor Seastroms 'Korkarlen' is berouw altijd een optie. Het lot kan worden veranderd <0xE2><0x80><0x93> en de dood uitgesteld <0xE2><0x80><0x93> door de keuzes van de personages. Hoewel de scènes van het Spookrijtuig dat zielen verzamelt werkelijk griezelig zijn, worden deze afschuwelijke beelden van de Dood als de grote gelijkmaker gecompromitteerd door het aanbod van de Dood om het ware monster van dit verhaal te verlossen: David Holm, een wrede dronkaard die, vanwege een perverse haat tegen de mensheid, tuberculose en emotionele ellende verspreidt onder iedereen met wie hij in contact komt.<br />Op een nieuwjaarsdag wordt Eve Holm in een gevecht met een drinkebroer geveld. Als de eerste persoon die op slag van middernacht sterft, moet Holm de chauffeur van het Spookrijtuig worden en zielen verzamelen in het nieuwe jaar. De Phantom Carriage, bestuurd door een oude kennis die Holm op het pad naar de ondergang had gezet, komt voor zijn ziel en neemt hem mee op een reis van zelfontdekking. Onderweg ziet Holm de verschrikkingen die hij zijn familie en de mensen die hem probeerden te helpen, heeft aangedaan.<br />Misschien is mijn teleurstelling over het einde van de film een kritiek op de roman van Selma Lagerl<0xC3><0xB6>f, waarop de film is gebaseerd. Maar ik had liever gezien dat David Holm niet aan zijn lot kon ontsnappen, en dat zijn berouw te laat kwam om te voorkomen dat zijn vrouw zijn twee kinderen en zichzelf vergiftigde, en dat Holm voor de gevolgen van zijn zonden moest boeten door hun zielen te verzamelen. Het zou een passende straf zijn geweest, en een gruwel die groter was dan getuige te zijn van het misbruik dat hij anderen aandeed. In de film is de boodschap echter niet de onveranderlijke aard van het lot, maar de verlossing. De koetsier van het rijtuig laat Holms geest naar zijn lichaam terugkeren, en hij redt zijn gezin op het nippertje. Zijn berouw riekt naar Scrooges berouw in 'A Christmas Carol'. Als je je niet stoort aan de afgezaagde en sentimentele afloop, valt er in de beelden van de film nog veel te bewonderen. De special effects zijn, gemeten naar de maatstaven van die tijd, verbazingwekkend en blijven overeind, wat nog wonderbaarlijker is als je bedenkt dat deze dubbele opnamen zijn gemaakt met een handcamera. Ook de gerestaureerde film op Tartans nieuwe dvd ziet er fantastisch uit.
It's a mistake to refer to any film of this era as a horror film. Most early German films with supernatural themes are not so much horror films as they are dark fantasies borrowed from the works of early German Romantics like E. T. A. Hoffman and others. In Fritz Lang's "Der Mude Tod" (also from 1921) Death personified takes a young man away from his sweetheart, but in Lang's film the characters' destiny cannot be mitigated by behavior. Neither of the young lovers deserves to die, but they are destined by circumstances to be reunited only in death.<br /><br />In Victor Seastrom's "Korkarlen," however, repentance is always an option. Destiny can be altered - and death deferred - through the characters' choices. Although scenes of the Phantom Carriage collecting souls are genuinely eerie, these horrific images of Death as the great leveler are compromised by Death's offer of redemption to the real monster of this tale, David Holm, a brutal drunk who, because of a perverse hatred of humanity, spreads tuberculosis and emotional misery to everyone he comes in contact with.<br /><br />One New Year's Eve Holm is struck down in a fight with a drinking companion. As the first person to die on the stroke of midnight Holm must become the driver of the Phantom Carriage and collect souls during the new year. The Phantom Carriage, driven by an old acquaintance who had started Holm on his road to ruin, comes for his soul and takes him on a journey of self discovery. Along the way Holm sees the horror he has inflicted on his family and the people who tried to help him.<br /><br />Perhaps my disappointment with the film's ending is a criticism of the Selma Lagerlöf novel on which the film is based. But I would have preferred to see David Holm unable to escape his destiny, and to see his repentance come too late to prevent his wife from poisoning his two children and herself, and to see Holm suffer for the consequences of his sins by being made to collect their souls. It would have been a fitting punishment and a horror more immense than witnessing the abuse he inflicted on others. In the film, however, the unalterable nature of destiny isn't the message; redemption is. The driver of the carriage allows Holm's spirit to return to his body, and he rescues his family in the nick of time. His repentance smacks of Scrooge's repentance in "A Christmas Carol." <br /><br />If the trite and sentimental ending does not offend you, there is still much to admire in the film's images. The special effects are astonishing when measured by the standards of the day, and still hold up, which is more miraculous when you consider that these double exposures were created inside a hand-cranked camera. Also, the restored film on Tartan's new DVD looks fabulous.