'Een nieuwe generatie' is het derde hoofdstuk van Amityville waarin de plot is gebaseerd op het uitgangspunt van de schrijver John G. Jones over een voorwerp dat uit het huis op Long Island is gestolen en dat de nieuwe eigenaars een spookachtige ellende en dood bezorgt. Eerst een lamp, toen een klok en nu een spiegel. Maar dit is ook de eerste Amityville sinds 'De bezetenheid' die rechtstreeks verband houdt met de gebeurtenissen in het echte leven waarmee de hele serie is begonnen. Deze keer krijgt Keyes Terry (Robert Partridge), een kunstenaar, op een dag van een dakloze een macabere spiegel. Algauw beginnen er mensen om hem heen te sterven, wat uiteindelijk leidt tot zijn ontdekking dat de spiegel ooit in het huis in Amityville heeft gehangen <0xE2><0x80><0x93> in feite op dezelfde avond dat een zekere Franklin Bronner (Sonny Montelli in 'Amityville II') zijn hele familie vermoordde. Helaas voor Terry is zijn ontdekking van de spiegel niet helemaal toevallig, en hij komt al snel achter de waarheid over zijn verleden <0xE2><0x80><0x93> een waarheid die hij sinds zijn kindertijd heeft begraven.<br />Deze zevende aflevering van de vaak versleten franchise is een beetje een teleurstelling voor me. Het begon beter te gaan met het dwaze en ongelijkmatige, maar onderhoudende 'It's About Time'. en gezien de manier waarop deze film uit zijn wortels probeert te putten <0xE2><0x80><0x93> niet de eerste episode, maar het bronmateriaal zelf <0xE2><0x80><0x93> had het beter moeten zijn dan het was.<br />Maar drie uitstapjes naar dezelfde put met weer een ander kwaadaardig artefact uit het huis in Amityville en weer een andere verklaring voor de kwaadaardige paranormale verschijningen, beginnen op zijn zachtst gezegd een aanslag op mijn krachten te plegen. Een van de grootste zwakheden van de Amityville-franchise is de onwrikbare vastbeslotenheid van elke groep producenten om elke andere aflevering van de serie volledig te negeren. Aan de ene kant is het volkomen logisch dat ze niet verbonden willen worden aan iemand anders' verhaal. Het is misschien niet zo'n goed idee om te denken dat het verhaal blijft bestaan, maar ze zouden op z'n minst verhaallijnen kunnen erkennen die al eerder zijn opgetekend en ze misschien niet steeds opnieuw hoeven te herhalen.<br />De manier waarop het verhaal zich ontvouwt heeft ook iets moeizaams, ongetwijfeld vanwege de onvermijdelijkheid van dit herhalingsfestijn. Aangezien je al weet wat er gaat gebeuren, is de zorgvuldig opgebouwde spanning gewoon traag en saai. Of misschien is het sowieso gewoon saai. Directeur John Murlowski had waarschijnlijk meer kunnen doen om de gespannen sfeer rond de spiegel te versterken in plaats van hem alleen maar rood te laten flitsen en 'kwaadaardige' stemmen te laten kwetteren, wat elke subtiliteit mist. Er zijn momenten geweest dat personages niet onder de indruk leken van de bovennatuurlijke eigenschappen ervan. Ik neem het niet al te serieus, dus waarom zouden we?<br />Wat jammer is, want 'A New Generation' heeft een meer dan capabele cast. Ik was van plan dit te laten voor wat het was tot ik de naam 'Julia Nickson' in de aftiteling zag staan. Zoals altijd wist ze mijn aandacht te vangen, en het ergerde me dat haar rol niet uitgebreider was. Terry O'Quinn was al net zo charismatisch, en ook hij werd te weinig gebruikt. Partridge zelf in de hoofdrol past duidelijk bij het type van de vroeg-negentiende-eeuwse held met te veel gekapt haar en een te groot houthakkershemd, en hoewel ik niet zeker weet of hij er echt de vereiste ernst aan heeft gegeven, is het niet zo dat iemand hier Ibsen uitvoert.<br />De decors zijn ook de moeite waard, van het dramatische kunstwerk dat Suki's rol vult tot het decor zelf. Murlowski's kamer, naar de claustrofobische gangen die in flashbacks/bovennatuurlijke sequenties voorkomen. Het is vooral van belang om te kijken hoe die eruitzien, gezien het feit dat bepaalde sequenties door de hele film heen worden herhaald tegen gesimuleerde fragmentarische herinneringen. Het is duidelijk dat Murlowski meer een visueel regisseur is dan de regisseur van een acteur of van een horrorfilm. Helaas is het uiteindelijk toch de bedoeling dat het een horrorfilm wordt.<br />'A New Generation' ziet hoe dezelfde race voor de derde keer in 4 jaar wordt gelopen. Voeg daar het gebrek aan richting aan toe waar dat nodig was en de hele onderneming komt niet zo ver als zou moeten. Maar het zou erkend moeten worden vanwege de sterke band met het bronmateriaal en een paar goede acteurs, niet noodzakelijkerwijs in hun beste uren. Echt, de ideale persoon hiervoor is iemand die geen van de vervolgen na 'The Possession' heeft gezien, voor wie het verhaal niet zo'n enorme déj<0xC3><0xA0> vu is.
'A New Generation' is the third Amityville entry to base its plot around writer John G. Jones's premise of an item taken from the Long Island house that causes spectral misery and death for its new owners. First a lamp, then a clock, and now a mirror. However, this is also the first Amityville since 'The Possession' to directly tie in to the real- life events that started the whole series. This time around, Keyes Terry (Robert Partridge), an artist, is given a macabre-looking mirror by a homeless man one day. Soon enough, people around him start to die, eventually leading to his discovery that the mirror once hung in the Amityville house - indeed on the very night a man named Franklin Bronner (Sonny Montelli in 'Amityville II') murdered his entire family. Unfortunately for Terry, his discovery of the mirror isn't entirely coincidental, and he soon learns the truth about his past a truth he's kept buried since childhood.<br /><br />This 7th installment in the often worn-out franchise is something of a disappointment for me. Things were starting to pick up with the silly and uneven, yet entertaining 'It's About Time', and given how much this film tries to draw upon its roots - not the first episode, but the source material itself - it should have been better than it was. <br /><br />However, three trips to the same well with yet another evil artifact from the Amityville house with yet another explanation for the malign paranormal visitations is wearing on me, to say the least. One of the biggest weaknesses of the Amityville franchise is the steadfast determination by each set of producers to completely ignore every other episode in the series. On the one hand, it's perfectly reasonable that they don't want to be tied to someone else's continuity, but at the very least, they could maybe acknowledge story lines that have already been done and just possibly *not repeat them over and over again*.<br /><br />There's also something rather plodding about the way in which the story unfolds, doubtless due to the inevitability this repetition-fest brings. Since you already know what's going to happen, the carefully-paced build-up is simply slow and tedious. Or maybe it's just tedious anyway. Director John Murlowski probably could have done more to heighten the tense atmosphere associated with the mirror rather than simply having it flash red and emit chattering 'evil' voices, which lacks any kind of subtlety. There were times when characters seemed fairly unfazed by its otherworldly qualities. If they don't take it too seriously, why should we?<br /><br />Which is a shame, because 'A New Generation' has a more-than-capable cast. I was going to hold off on watching this until I saw the name 'Julia Nickson' in the credits. She captivated my attention just as she always does, and if anything, I was annoyed her part wasn't more extensive. Terry O'Quinn was equally charismatic and again, underused. Partridge himself in the lead role clearly fits the early 90s over-coiffed lumberjack-shirted square-jawed hero type, and while I'm not sure he really gave it the gravitas needed, it's not as if anyone here is performing Ibsen.<br /><br />The sets are also worthy of note, from the dramatic artwork filling Suki's room, to the claustrophobic corridors featured in flashback/supernatural sequences. Getting the look of these right is especially important given how certain sequences are repeated throughout the film to simulated fragmented memories. Clearly, Murlowski is more of a visual director rather than either an actor's director or one of horror. Unfortunately, it is meant to be a horror film, after all.<br /><br />'A New Generation' sees the same race being run for the third time in 4 years. Add to this the lack of direction where it was really needed and the whole effort fails to stand as tall as it should. However, it should be acknowledged for its strong ties with the source material and some good actors in not necessarily their finest hours. Honestly, the ideal person for this is someone who hasn't seen any of the sequels past 'The Possession', for whom the story won't be such a massive deja-vu trip.