Ik vind het heel erg voor sommige mensen die deze film hebben bekeken. Het is duidelijk dat hun normen zo hoog zijn dat ze nooit van een film zullen kunnen genieten alleen maar om ervan te genieten. Of misschien is hun plezier te danken aan het uit elkaar halen van films, op zoek naar een reden om er een hekel aan te hebben?<br />De _Long Kiss Goodnight_ is een actiefilm, in elke betekenis van het woord. Zeker, er zitten gaten in de plot die groot genoeg zijn om er een vrachtwagen doorheen te rijden, maar ze zijn geen van alle groot genoeg om de stroom van de film zelf tegen te houden. Ik ben nooit een grote fan van Geena Davis geweest, maar ik was onder de indruk van het feit dat ze in staat was om twee heel verschillende personages te creëren, Samantha Cain en Charlie Baltimore. Naar mijn mening was het niet eens nodig om haar uiterlijk te veranderen om onderscheid te maken tussen die twee... haar acteerwerk was meer dan genoeg.<br />Maar bovenal was deze film van Craig Bierko. In de handen van een ander had het personage van Timothy gewoon de zoveelste inwisselbare schurk kunnen zijn. Zijn beslissing om hem met een meer nonchalante aanpak te spelen was precies het juiste contrapunt voor alle actiescènes. Het gebeurt niet vaak dat je een acteur vindt die zich zo goed kan uitdrukken met alleen zijn gezichtsuitdrukkingen. Voor alle zekerheid: de scène in de vriezer met Charlie en haar dochter. Waar de meeste films het moment van 'openbaring' zouden bezoedelen met onnodige dialogen, vertelden Bierko's ogen het hele verhaal.<br />De basis van het verhaal? Dun, om eerlijk te zijn. Een op het oog gemiddelde huisvrouw die aan geheugenverlies lijdt, ontdekt langzaam dat ze een moordenaar is geweest. Naarmate haar geheugen terugkeert, doen de mensen die de moordenaar dood willen hebben dat ook. Is ze echt Samantha, de huisvrouw die koekjes bakt, of is ze Charlie, de koelbloedige moordenaar? Of misschien een beetje van allebei? Voor mij was The Long Kiss Goodnight een plezierige reis om achter te komen.
I feel extremely sad for some of the people who have been reviewing this film. It is apparent that their standards are so high that they will never be able to enjoy a film just for enjoyment sake. Or, perhaps, their enjoyment is derived from the act of picking films apart; looking for any reason at all to dislike them?<br /><br />The Long Kiss Goodnight is an action film, in every sense of the word. Sure, there are holes in the plot big enough to drive a semi through, but none of them are enough to stop the flow of the film itself. I have never been a big Geena Davis fan, but I was impressed with how she was able to create two very different characters, Samantha Cain and Charlie Baltimore. In my opinion, it wasn't even necessary to have changed her physical appearance to differentiate between the two...her acting was more than enough to do the trick.<br /><br />More than anything else, though, this film was Craig Bierko's. In another's hands, the character of Timothy could've been just another interchangeable villain. His decision to play him with a more casual approach was just the right counterpoint to all of the action scenes. It isn't often that you find an actor who can express himself so well with just his facial expressions...point in case: the scene in the freezer with Charlie and her daughter. Where most films would've cluttered the moment of "revelation" with unnecessary dialogue, Bierko's eyes told the whole story.<br /><br />The basic plot? Thin, to be truthful. A seemingly average housewife who suffers from amnesia slowly discovers that she had been an assassin. As her memory returns, so do the people who want the assassin dead. Is she really Samantha, the cookie baking housewife, or Charlie, the cold blooded assassin? Or maybe a little bit of both? For me, The Long Kiss Goodnight was an enjoyable journey to find out.