Hoe graag ik Catherine Zeta-Jones ook mocht, vroeg ik me voor de zoveelste keer af, waarom zou je een goede film herschrijven? Deze versie miste de spanning en passie van Mostly Martha. Het was een duidelijke rip-off. Maxime Foerste was overtuigender als een gekwetst kind dat geneest door liefde. Ik kon Abigail Breslin niet geloven. Deze rol was van Martina Gedeck. Jammer genoeg had Zeta-Jones een andere moeten vinden die van haar kon zijn (ze heeft andere rollen die ze wel heeft). Sergio Castellitto was goed als kwetsbare maar vrolijke Italiaan. In vergelijking met hem leek Aaron Eckhart passieloos. Deze versie was aangenaam maar nietszeggend.<br />De liefde tussen Mario en Martha was misschien voorspelbaar, maar wel bevredigend. De therapeut voegde er een interessant kleuraccent aan toe dat niet belangrijk leek. Ik vond het leuk toen hij aan het eind zei dat hij terug zou komen, maar de film was al afgelopen voordat hij terugkwam. Ik heb Mostly Martha thuis. Af en toe kijk ik er nog eens naar.
Much as I really like Catherine Zeta-Jones, I wondered once again, why remake a good movie? This version lacked the tension and passion of Mostly Martha. It was a clear rip off. Maxime Foerste was more convincing as a hurting child who healed with love. I couldn't believe Abigail Breslin. Martina Gedeck owned this role. Unfortunately Zeta-Jones should have found another one that she could own (she has other roles she does own.). Sergio Castellitto was good as a vulnerable but joyful Italian. Aaron Eckhart seemed passionless in comparison. This version was pleasant but bland.<br /><br />The love between Mario and Martha was perhaps predictable but satisfying. The therapist added an interesting bit of color that didn't seem important. I liked it when at the end he said he'd be back but the movie was over before he returned. I have Mostly Martha at home. Every now and then I revisit it.