Ik had dit al jaren niet meer gezien. Het acteerwerk was zo goed dat ik, toen ik deze keer begon, dacht: Geweldig! Weer een film die ik verkeerd heb beoordeeld als een dwaze jongeman. Maar toen werd het thema duidelijk en kreeg ik hetzelfde gevoel.<br />Dit was Hollywood, de zetel van de glamour, dus het concept zou geen verrassing moeten zijn. Maar het is zo'n neerbuigend concept dat ik het gevoel heb dat ik na het kijken een douche moet nemen. Kortom, het vertelt ons dat zelfs fysiek lelijke mensen mooi kunnen lijken en zich zelfs aantrekkelijk kunnen voelen.<br />Dorothy McGuire is sympathiek als de huiselijke heldin. Ze lijkt gefilmd te zijn met minimale make-up. Robert Young is in de oorlog gewond geraakt en voelt zich getekend. Zijn ouders kunnen het ook niet verdragen om naar hem te kijken. Hij lijkt al zijn vermogens nog te hebben en de opvatting dat hij invalide is, is voor een deel achterhaald.<br />Herbert Marshall is aanwezig als blinde pianist. Zijn personage spreekt op gedempte toon en is alwetend.<br />De beste voorstelling wordt gegeven door Mildred Natwick, de eigenaresse van het landgoed. Ze is verbitterd en stug, maar niet van ijs. Haar verhaal is veel interessanter en geloofwaardiger dan dat van McGuire en Young.
I hadn't seen this in many years. The acting was so good as I began this time, I thought, "Great! Another movie I misjudged as a foolish young man." But then the theme started to be clear and I felt the same way.<br /><br />This was Hollywood, the seat of glamor; so the concept shouldn't be a surprise. But it is so condescending a concept I feel as if I need to take a shower after watching it. In brief, it tells us that even physically ugly people can seem beautiful to each other and even feel attractive.<br /><br />Dorothy McGuire is likable as the homely heroine. She seems to have been filmed wearing minimal make-up. Robert Young is injured in the war and feels scarred. His parents can't bear to look at him either. He seems to have all his faculties and in part, the notions of disability are outmoded.<br /><br />Herbert Marshall is on hand as a blind pianist. His character speaks is hushed tones and is omniscient.<br /><br />The best performance is given by Mildred Natwick as the owner of the title residence. She is bitter and dour but not made of ice. Her story is much more interesting, and believable, than that of McGuire and Young.