Als je het buitenissige werk van de belangrijkste horrorregisseur van Italië kunt verdragen en bereid bent zijn buitensporige verhaallijnen en flamboyante stijl te accepteren, dan zou je je moeten vermaken met Opera. Als je dat niet doet, dan doe je het niet.<br />Cristina Marsillach speelt Betty, een beeldschone jonge understudy die een kans op roem krijgt (in een avant-gardeproductie van Macbeth) als de ster van de show door een auto wordt aangereden. Macbeth is een productie die een vloek met zich meedraagt <0xE2><0x80><0x93> en Betty ontdekt al snel dat de show waarin ze nu de ster is geen uitzondering is: een moordenaar maakt systematisch het personeel van het theater af <0xE2><0x80><0x93> en de arme Betty wordt gedwongen toe te kijken door de sadistische moordenaar (die naalden onder haar ogen plakt om te voorkomen dat ze ze dichtdoet!).<br />Met de hulp van een klein meisje dat door haar airconditioningbuizen kruipt, haar regisseur en haar impresario, en een paar raven die het gezicht van de moordenaar hebben gezien (!!!), ontdekt Betty de identiteit van de moordenaar en de waarheid over haar mysterieuze verleden.<br />Laten we eerlijk zijn... Opera is één krankzinnige film, met zijn belachelijke plotwendingen, kronkelige sterfscènes en een einde dat aan het geloof knaagt. En hoewel regisseur Dario Argento nooit veel heeft opgehad met, laten we zeggen, conventionele verhaallijnen, is deze _giallo_ zo maf en heeft hij zo veel van zijn kenmerkende stijlvolle accenten (die allemaal tot het uiterste worden doorgevoerd) dat het bijna lijkt alsof hij bij elke volgende film ziet wat hij kan maken (bij tijd en wijle bijna een parodie op zijn eerdere werk).<br />Dit is precies waarom ik de film zo leuk vind!!!<br /><br />Argento's camerabewegingen zijn absoluut ongelooflijk: glijdend, sluipend en in één verbazingwekkende scène zelfs rond het operagebouw boven het publiek wervelend; de kracht van Verdi's muziek is perfect gecombineerd met de synthetische majestueuze van Claudio Simonetti's composities. En verscheidene uitmuntende sets (zoals Sergio Stivaletti's misselijkmakende bloederige FX) bewijzen dat niemand de dood zo goed doet als Argento (zie bijvoorbeeld zijn verbluffende verscheiden, waarin een kogel in slow motion door een kijkgaatje in een deur gaat, recht in zijn oog!).<br />7,5 van de 10, bij elkaar opgeteld tot 8 voor IMDb.
If you're OK with the outlandish work of Italy's premier horror directorable to accept his outrageous story lines and flamboyant stylethen you should have a great time with Opera. If you don't, then you won't.<br /><br />Cristina Marsillach plays Betty, a beautiful young opera understudy who is given a shot at fame (in an avant-garde production of Macbeth) when the star of the show is hit by a car. As any thesp who has 'trod the boards' will know, Macbeth is a production that carries a curseand Betty soon discovers that the show in which she is now the star is no exception: a killer is systematically offing the staff at the theatreand poor Betty is forced to watch by the sadistic murderer (who tapes needles under her eyes to prevent her from closing them!).<br /><br />With the help of a little girl who crawls through her air-conditioning ducts, her director and agent, and a few ravens who have seen the murderer's face (!!!), Betty discovers the killer's identity, and the truth about her mysterious past.<br /><br />Let's face it... Opera is one crazy film, with its preposterous plot-turns, convoluted death scenes, and an ending that beggars belief. And whilst director Dario Argento has never been one for, shall we say, conventional story lines, this particular giallo is so daft, and features so many of his trademark stylish touches (all ramped up to the max), that it's almost as if, with each successive film, he is seeing what he can get away with (at times almost parodying his earlier work).<br /><br />This is exactly why I find the film such fun!!!<br /><br />Argento's camera movements are absolutely incredible: gliding, creeping and, in one amazing scene, even swooping around the opera house above the audience; the power of Verdi's music is combined perfectly with the synth majesty of Claudio Simonetti's score, providing a suitably grandiose accompaniment to the sumptuous visuals; and several outstanding set-pieces (featuring Sergio Stivaletti's nauseating gore FX) go to prove that no-one does death better than Argento (check out one character's stunning demise, in which a bullet passes through a spy-hole in a door in slow motion, and straight into their eye!).<br /><br />7.5 out of 10, rounded up to 8 for IMDb.