Sinds de film Ex-Lady van Bette Davis uit 1933 heb ik nooit meer een film gezien die zoveel beter was dan de ster beweerde! Het grootste deel van de schunnige rap 'Atoll K', alias 'Utopia', alias 'Robinson Crusoeland', alias 'Escapade' is in de loop der jaren voortgekomen uit de gruwelverhalen die Stan Laurel over de productie ervan vertelde. Gezien het feit dat hij tijdens het filmen een beroerte kreeg, er tijdens het grootste deel van de film uitzag als de dood zelf (van de eerste twee opnamen samen zou je nooit hebben geraden dat Laurel Hardy acht jaar overleefde) en vervolgens werd gediagnosticeerd met diabetes (nadat hij zijn dieet dienovereenkomstig had aangepast, herstelde hij zijn gezondheid), kun je begrijpen waarom Laurel deze film niet de plezierigste ervaring van zijn leven vond. Ja, de film vertoont gebreken: de goedkoopheid van de productie is duidelijk te zien, de nabootsing is afschuwelijk en Laurel en Hardy waren te oud om de energieke slapstick van hun grootste films te doen. Maar hij is nog steeds echt grappig, en het verhaal van Léo Joannon introduceert elementen van politieke satire (soms libertair, soms conservatief) die je zou verwachten van sociaal bewuster ingestelde komieken als Chaplin of de Marx Brothers, maar nooit van Laurel en Hardy. De film verdient de eer dat hij anders is (hoewel zijn schuld aan de Ealing Studio's-klassieker 'Paspoort naar Pimlico', die nog maar een jaar eerder is gemaakt, overduidelijk is) en dat hij de komedie van Laurel en Hardy in een nogal gespannen context plaatst die totaal verschilt van alles wat ze daarvoor hadden gebruikt. Dit is geen geweldige film, maar hij is wel goed.' Het is in elk geval beter dan de acht saaie films voor Fox en MGM die ze in het begin van de jaren veertig hadden gemaakt. Ik vermoed dat alleen de technische ruwheid van de film ervoor zorgde dat de film niet de cultstatus verwierf onder de anti-establishment babyboomer-jeugd die de 'Duck Soup' van de Marx Brothers aan het eind van de jaren zestig/voorjaar 1970 verwierf.
Not since Bette Davis's 1933 vehicle "Ex-Lady" have I seen a film that was so much better than its star said it was! Most of the bum rap "Atoll K," a.k.a. "Utopia," a.k.a. "Robinson Crusoeland," a.k.a. "Escapade" has got over the years has come from the horror stories Stan Laurel told of its production. Given that he suffered a stroke during filming, looked like death warmed over through much of it (from the opening two-shot of them together you'd never guess that Laurel survived Hardy by eight years) and was subsequently diagnosed with diabetes (once he adjusted his diet accordingly he restored himself to health), one can understand why Laurel didn't think this film was the most pleasant experience of his life. Yes, it's flawed: the cheapness of the production shows through, the dubbing is awful and Laurel and Hardy were too old to do the energetic slapstick of their greatest films. But it's still genuinely funny, and Léo Joannon's story introduces elements of political satire (sometimes libertarian, sometimes communalist) one would expect to see from more socially conscious comedians like Chaplin or the Marx Brothers but never from Laurel and Hardy. The film deserves credit for being different (though its debt to the Ealing Studios' classic "Passport to Pimlico," made just a year earlier, is pretty obvious) and for integrating the Laurel and Hardy comedy into a rather edgy context completely different from anything they'd used before. This isn't a great movie, but it's certainly better than the eight dreary ones for Fox and MGM they'd made in the early 1940's. I suspect only the film's technical crudity kept it from earning the cult following among anti-establishment baby-boomer youth the Marx Brothers' "Duck Soup" acquired in the late 1960's/early 1970's.