Het verbaast me dat van alle recensies die ik heb gelezen, niemand een van de hoofdpunten van deze film lijkt te hebben opgemerkt, of in elk geval hoe ik hem heb gezien. Het lijkt één grote homoseksuele fantasie, kampkleding, een veredelde naakte Ferdinand, een duidelijke seksuele spanning tussen Ariel en Prospero, en als laatste climax een groep mannen in strakke matrozenpakken die de horlepiep dansen. Deze hele benadering, als je er eenmaal aan gewend bent, biedt je allerlei fantastische scènes en beelden. De aanblik van een onschuldige Ariel die naar een walgelijke naakte Sycorax wordt getrokken om 'haar aardse en weerzinwekkende bevelen uit te voeren' is een van de duisterste scènes die ik ooit in een Shakespeare-film heb gezien. Maar aan het eind van de film had ik genoeg van de stijl en de laatste horlepiep was gewoon te veel van het goede. Al met al is het nog steeds een interessante interpretatie van het toneelstuk.
I'm amazed that of all the reviews I've looked at nobody seems to have noticed one of the main points of this film, or at least how I saw it. It seems like one big homosexual fantasy, camp clothing, a glorified nude Ferdinand, a definite sexual tension between Ariel and Prospero, and as a final climax, a group of men in tight sailor suits dancing the hornpipe. This whole approach, once you get used to it, provides you with all sorts of fantastic scenes and images. The sight of an innocent Ariel being pulled towards a disgusting nude Sycorax in order to perform "her earthy and abhorr'd commands", is one of the darkest I've ever scene in a Shakespeare film. However by the end of the film I'd grown tired of the style and the final hornpipe dance was just too much to take. Still overall its an interesting interpretation of the play.