De sociale verantwoordelijkheid van Warner Brothers is op z'n zachtst gezegd onbeholpen. Om de vijf minuten wordt er een preek afgestoken over het feit dat we Amerikanen zijn, dat we niet weglopen voor problemen, dat we onze verantwoordelijkheden onder ogen zien. Het geeft ook aan dat je, als je bereid bent om meineed te plegen om je gezin te beschermen tegen duidelijk dodelijke gangsters, on-Amerikaans bent. Walter Huston, die er verveeld uitziet, is de gefrustreerde officier van justitie, en tot de 'gemiddelde Amerikaanse familie' behoren bekende gezichten als Sally Blane (die veel op haar zus Loretta Young lijkt) en Dickie Moore, die een zogenaamd schattig kind blijkt te zijn. Allebei worden ze regelmatig buitenspel gezet door Chic Sale. Ze zijn dan nog maar zevenenveertig, maar spelen een tachtigjarige veteraan uit de Burgeroorlog. Ze springen log en 'amusant' op en neer bij het drank- en drugshol van de Prohibitionisten en moraliseren over het feit dat we Amerikanen zijn. Zijn St. Vitus Dance is een vermoeiende klucht; het lijkt wel of Walter Brennan zijn hele carrière daarop heeft gebaseerd. William Wellman regisseert snel en efficiënt, net als zijn eerdere 'Public Enemy', maar hij en de scenarist laten niet zien wat er met dit gezin gebeurt na de vrolijke fade-out - dat wil zeggen, ze zouden waarschijnlijk door de maffia worden uitgeroeid.
Warner Brothers social responsibility at its most ham-handed, with sermonizing every five minutes or so about how we're Americans, we don't run from trouble, we face up to our responsibilities. It also suggests that if you're willing to perjure yourself to protect your family from clearly deadly gangsters, you're un-American. Walter Huston, looking bored, is the frustrated DA, and the "average American family" includes such familiar faces as Sally Blane (looking a lot like her sister, Loretta Young) and Dickie Moore, as an allegedly adorable moppet. Both are regularly crowded out of the frame by Chic Sale, only 47 then but playing an octogenarian Civil War veteran, ponderously jumping and "amusingly" nipping at Prohibition hooch and moralizing about how we're Americans, dag nabbit. His St. Vitus Dance old-coot performance is tiresome schtick; it's like Walter Brennan based his entire career on it. William Wellman directs efficiently and quickly, much like his earlier "Public Enemy," but he and the screenwriter neglect to show what happens to this family after the happy fadeout -- i.e., they'd probably be rubbed out by the Mob.