Een vriend van me vroeg: 'Moet je niet pro-euthanasie zijn om deze film leuk te vinden? Is het een vergissing van de film om te veronderstellen dat de meeste mensen met een dwarslaesie een eind aan hun leven willen maken?' Interessante vragen.<br />Voor zover ik kan zien (verbeter me als ik het mis heb) is er maar één dwarslaesiepatiënt die in _The Sea Inside_ een eind aan zijn leven wilde maken. Denk maar dat Ramón Sampedro dit ook in de film ter sprake bracht. Hij is degene die dood wil. Hij is degene die vecht voor zijn recht om over zijn dood te beslissen. Hij spreekt voor zichzelf en niet voor andere dwarslaesiepatiënten. Als je het vanuit Ramóns gezichtspunt bekijkt, is het niet zo vreemd dat zijn voornaamste doel een persoonlijk doel is. Maar wat deze film wel doet (naar mijn mening in elk geval) is dat hij de kijkers dwingt om zichzelf de vragen te stellen die mijn vriend zo beknopt heeft gesteld.<br />Na de eerste keer dat ik The Sea Inside had gezien, liep ik in een waas van tegenstrijdigheden naar huis. Ik deed mijn best om me te verzoenen met dit ergerlijke idee: waarom zou Ramón willen sterven? Gezien de liefde, zorg en opofferingen die Ramón zo onvoorwaarde Er stond een veelzeggende opmerking in: '... totale afhankelijkheid gaat ten koste van intimiteit.' De meeste mensen snakken naar zo'n intimiteit. Natuurlijk hangt het grootste deel van onze waardering voor dergelijke 'behoeften' af van het individu.<br />Als iemand met een familiebevooroordeelde gevoeligheid voelde ik sterk mee met de verzorgers in deze film. Waarom kan Javier niet nadenken over het offer en de liefde van zijn familie en vrienden? Is hij blind voor dat alles? Ik zou denken van niet. Het wonder van The Sea Inside is daarom de inzichtelijke weergave van een zeer humanistische oorlogshandeling. Als we geconfronteerd worden met de voogdij over een geestelijk gezonde maar uitgeschakelde geliefde, die de kalme, bewuste en rationele bedoeling heeft om te sterven, wat is dan het juiste om te doen? Is de zorg voor en het in leven houden van deze geliefde, tegen zijn of haar wil, een vroom gebaar? Toont het de waarde van onze liefde? Of sust het slechts onze 'zelfzuchtige' angst voor een onvervangbaar verlies? Zouden hun invalide pupillen, met zoveel begrip betoond aan verzorgers, niet ook een over het hoofd geziene daad van opoffering zijn als ze zich onderwierpen aan de totale afhankelijkheid van anderen om te overleven? Retorisch of niet, hoeveel is 'waardigheid' een individu waard? Is leven (of sterven) met waardigheid een voorrecht of een recht? Als we echt om iemand geven en van hem of haar houden, moeten we dan ook zijn of haar uiteindelijke beslissingen in het leven (zoals de dood) respecteren? Een stortvloed van vragen die de film had kunnen stellen, antwoorden die ik niet kan geven.<br /><br />In onze gretigheid om de verdiensten van pro-leven of pro-keuze te demarreren, lopen we het risico een zee van grijs te negeren die de mensen die het nauwst getroffen zijn, de verzorgers en degenen om wie ze geven, verzwelgt. Vandaar dat Sea Inside de delicate maar complexe relatiedynamiek tussen hen probeerde te verduidelijken. Intuïtief begrijpt deze film één ding: dat de aard van 'opoffering' nooit eenzijdig is. In deze oorlog moeten we niet proberen argumenten te winnen, maar ingespannen te observeren en hopelijk vast te stellen wie de'sterkere' partij is om dat offer te brengen.<br />The Sea Inside is een ontnuchterende film. Hij heeft mijn ogen geopend voor dingen die ik niet wil zien. En daar ben ik dankbaar voor.
A friend of mine asked: "Doesn't one have to be pro-euthanasia in order to like this movie? Is it a mistake of the movie to infer most quadriplegics want to end their lives?" Interesting questions.<br /><br />As far as I can see (correct me if I'm wrong), there is only one quadriplegic who wanted to end his life in The Sea Inside. Think Ramón Sampedro addressed this in the movie as well. It is he who wants to die. It is he who is fighting for his right to decide his death. He is speaking for himself and not other quadriplegics. Though his pioneering work, depending on one's perspective, may prove beneficial or damaging to quadriplegics down the road, his primary objective is a personal one. But one thing this movie does (my opinion anyway), is that it forces us the viewers to ask ourselves the inferring questions my friend so succinctly put forth.<br /><br />After my first viewing of The Sea Inside, I walked home in a conflicted blur. I struggled to reconcile with this exasperating notion; why would Ramón want to die? Given the love, care and sacrifices so unconditionally showered on Ramón by the people surrounding him, why would he doggedly cling on to his hurtful decision? Then, on my second viewing, a shared thought between Ramón and the lawyer lady entered my consciousness. It threw up a telling observation: "...total dependency comes at the expense of intimacy." Most human beings crave for such an intimacy. Of course, how much we value such "needs", depends largely on the individual.<br /><br />As a person with a familial-biased sensibility, I empathised strongly with the caregivers in this movie. Why can't Javier consider the sacrifice and the love from his family and friends? Is he blind to it all? I would think not. The miracle of The Sea Inside therefore, is its insightful depiction of a very humanistic tug of war. When we are faced with the guardianship of a sane but incapacitated loved one, whom has expressed a calm, conscious and rational intent to die, what then is the right thing to do? Is caring for and keeping this loved one alive, against his or her will, a pious gesture? Does it show up the worth of our love? Or does it merely soothe our "selfish" fears of irreplaceable loss? With so much understanding accorded to caregivers, wouldn't their invalid charges, by submitting themselves to the total dependency of others for survival, also be an overlooked act of sacrifice? Rhetorical or not, how much is "dignity" worth to an individual? Is living (or dying) with dignity a privilege or a right? If we really care and love a person, should we also respect their eventual decisions in life (as in death)? A torrent of questions the movie might have asked, answers to which, I'm in no position to provide.<br /><br />In our eagerness to intellectually demarcate the merits of pro-life or pro-choice, we run the risk of ignoring a sea of grey that's engulfing the people most intimately affected, the caregivers and the ones they care for. The Sea Inside hence attempted to present the delicate yet complex relationship dynamics between them. Intuitively, this film understands one thing; that the nature of "sacrifice" is never one-sided. In this tug of war, we should endeavour not to win arguments, but to intently observe and hopefully determine, who is the "stronger" party to make that sacrifice.<br /><br />The Sea Inside is a sobering film. It opened my eyes to things I don't wanna see. And for that, I am grateful.