Van alle seizoenen en afleveringen van THE TWILIGHT ZONE staat, na alle grote, geestdodende, denkende verhalen gezien te hebben, dit er bovenop. Dat klopt. Dit verhaal, dit met de titel THE HIT, overtreft het grote aantal van de beste scenario's in de Televisiegeschiedenis.<br />Het is waar, er zijn geen interplanetaire ruimtevluchten, geen onverklaarbare barsten in de tijd. Er is geen levende nachtmerrie, geen plotselinge verandering van decor. Er is schijnbaar niets ongewoons waar onze hoofdpersoon mee te maken krijgt.<br />De hoofdfiguur, gespeeld door de doorgewinterde acteur Arthur Hunnicut, vertrekt uit zijn hut in de heuvels, vergezeld van zijn trouwe hond, om op wasbeer te jagen. Omdat de wasbeer een voornamelijk nachtelijke dierenjacht is, gebeurt dat bij maanlicht. De man en de hond komen algauw een grote wasbeer tegen, die op de rug van de hond springt en de hond in een vijver probeert te verdrinken. De man springt erin om zijn hond te helpen. Er volgt een soort bijna-verduistering, waarna het paar op de oever wordt gezien, in een bijna-slaaphouding.<br />De oude man noemt zijn hond bij zijn naam (Rip, geloof ik) en gaat op weg naar huis. Als hij daar aankomt, treft hij de vrouw huilend aan, zonder dat ze reageert op zijn gesprek. Hij ziet ook bezoekers komen en gaan naar zijn huis, om hem te groeten en woorden van troost aan zijn vrouw te geven. De Man en Rip, die nog steeds verbaasd lijken over de vreemde ontvangst en de gang van zaken rond de hut, maken een lange wandeling over de weg, waar Hij hardop opmerkt dat hij zich zo'n lang hek in deze contreien niet kan herinneren. Uiteindelijk komt hij een tamelijk grote kerel tegen, gekleed in dezelfde kledij als hij - overall, hoed, werkhemd. Ze zijn bij een poort, die naar een gebied leidt waar een heleboel rook vrijelijk opstijgt. De Poortwachter is overdreven gretig in zijn overredingskracht om de man binnen te krijgen. Rip klinkt ontevreden. De Poortman zegt tegen de Ouwe dat hij naar binnen mag, maar de hond moet buiten blijven en biedt aan om voor hem op het dier te passen. De man wil daar niets van weten en de twee lopen verder over het pad.<br />Na nog wat verder gelopen te hebben, komen ze bij een tweede poort, waar de Poortwachter de man herkent en hem welkom heet. Als de Ouwe hem vertelt wat er op de weg gebeurd is, hoe de kerel bij de andere poort probeerde de Man en de hond uit elkaar te halen, en eraan toevoegt: 'Als er geen honden mogen komen, moet het hier een hel zijn!' De Tweede Poortwachter verklaarde dat hij gelijk had! 'Dat is het precies!' In oktober 1981 had ons gezin onze eerste hond, Lady-a gemengde labrador, verloren. Ongeveer 6 maanden later, zoals het geluk ons toelachte, zagen onze Vrouw (Deanna) en ikzelf samen met onze 2 dochters (Jennifer 9 en Michelle 6) deze episode op tv, WGN-tv, Channel 9 Chicago. Nou, in die tijd vonden we het allemaal volkomen logisch.<br />We zijn er zeker van dat iedereen die zo'n relatie met een gezinshond heeft gehad, het met ons eens zou zijn. De episode brengt nog steeds waterige ogen bij deze inmiddels 60-jarige schrijver.
Of all the seasons and episodes of THE TWILIGHT ZONE, after seeing all the great, mind boggling, thought provoking stories, this one stands on top. That's right. This story, this one entitled THE HUNT tops the large number of the finest scripts in Television History.<br /><br />True, there are no interplanetary space flights, no inexplicable cracks in time. There is no living nightmare, no sudden changes of setting. There is seemingly nothing out of the ordinary for our protagonist to deal with.<br /><br />The main character, played by veteran character actor Arthur Hunnicut, sets out from his cabin in the hills, accompanied by his faithful hound, to hunt raccoon. Because the raccoon is a predominantly nocturnal animal hunt is by moonlight.<br /><br />The man and dog soon encounter a large raccoon, who hops on the dog's back and attempts to drown the hound in a pond. The man jumps in to help his dog. There is a sort of almost black-out, after which the pair are seen on the shore, in a lying, almost sleep like position.<br /><br />Calling his dog by name, (Rip, I think) the old man sets off to return home. When he arrives, he finds the wife weeping and unresponsive to his conversation. He also observes visitors coming and going to his house, paying respects and giving words to console his wife.<br /><br />Still seeming puzzled at the strange reception and goings on around the Home Cabin, the Man and Rip take off on a long walk down the road, where He remarks out loud that he did not remember such a long fence in these parts. He eventually comes upon a rather large fellow, dressed in garb similar to his-overalls, hat, work shirt. They are at a gate, which leads to an area where a lot of smoke is freely rising up. The Gate Keeper is overly eager in his persuasive pitch in trying to get the man to enter. Rip sounds displeasure. The Gate Man tells the Old Man that he may enter, but the dog would have to remain outside, offering to watch the animal for him. The man will have none of it and the two continue on their way down the path.<br /><br />After a little more hiking they come upon a second gated entrance where the Gate Keeper recognizes the man and welcomes him. When the Old Man reports what has happened down the road, telling him of how the guy at the other gate tried to separate the Man and dog, and added, "With no dogs allowed, that must be a Hell of a place!" The 2nd Gate Keeper stated that he was right! "That's exactly what it is!" <br /><br />Our family had lost our 1st Dog, Lady-a mixed Lab, in October of 1981. About 6 months later, as good fortune would have it, the Wife(Deanna) and myself along with our 2 daughters (Jennifer 9 and Michelle 6) viewed this episode on TV, WGN TV, Channel 9 Chicago. Well, it all made perfect sense to us at that time.<br /><br />We're certain that anyone who has had that relationship with a family dog, would agree. The episode still brings a condition of watery eyes to this now 60 year old writer.