Mijn samenvatting verwijst naar het feit dat deze film 1479 stemmen heeft <0xE2><0x80><0x93> net 21 te weinig om in aanmerking te komen voor de beruchte Bottom 100-lijst van IMDb <0xE2><0x80><0x93> de 100 laagst geklasseerde films op de website. Met een schamele 1,8 zou de film tussen de 38 en 46 op de lijst staan <0xE2><0x80><0x93> over een zeer dubieuze prestatie gesproken! Mijn 3 is niet zo slecht, maar het brengt de film wel een stuk dichter bij de gevreesde lijst.<br />Wat de film betreft, hij draait om de ooit zo schattige Aaron Carter <0xE2><0x80><0x93> nog zo'n voorverpakte en gemakkelijk te vergeten popster uit de jaren negentig. Toen hij voor het eerst op het toneel verscheen, was Zijn liedjes, uiterlijk en imago waren allemaal zorgvuldig verzorgd en gecreëerd door mensen uit de reclamewereld en deden hun werk <0xE2><0x80><0x93> leidden tot een paar enorme albumverkopen. Helaas waren de verkopen in 2005 aan het dalen en had Carter zijn moeilijke levensfase bereikt <0xE2><0x80><0x93> iets waar alle kinderen van zijn leeftijd uiteindelijk mee te maken krijgen. Om het bot te zeggen: hij is in deze film niet schattig meer en bevindt zich in een heel moeilijke levensfase. Ik neem aan dat hij nu een prachtige jongeman is... maar in 'Popstar' is hij niet langer de hartenklop die hij vroeger was. Hier is hij gewoon heel normaal... een doodvonnis voor een jongen in zijn positie als 'popsensatie'. Interessant genoeg heeft de film ook een paar optredens van andere ex-tieners uit de afgelopen decennia, waaronder een rol voor David Cassidy en Leif Garrett, twee mannen die ook weten hoe het is om uit de schijnwerpers te verdwijnen. Cassidy is erin geslaagd de scherven op te rapen en een plekje in de schijnwerpers te veroveren, terwijl Garrett een geweldig voorbeeld is van een popster wiens leven na het sterrendom een beetje een lachertje is. Hopelijk zal Carter in de toekomst op Cassidy gaan lijken, en tot nu toe is hij er gelukkig in geslaagd de negatieve publiciteit en de rechtbankoptredens van veel ex-popsterren te vermijden. Ik was verre van enthousiast over de film, maar ik wens hem op dit gebied het allerbeste. Het is niet zijn schuld dat hij van het begin tot het midden van de jaren negentig op de radio en televisie te zien was.<br />In deze film hoeft Carter zich niet echt in te spannen <0xE2><0x80><0x93> hij speelt een popster. Maar ondanks het feit dat hij miljoenen verdient en door meisjes wordt aanbeden, heeft hij niet 'alles'. Hij is nogal dom <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk omdat hij weinig interesse heeft in leren. Het probleem is zo groot dat zijn moeder besluit hem niet langer thuis op te voeden <0xE2><0x80><0x93> ze dwingt hem naar een openbare school te gaan. Het probleem is echter dat hij nogal fobisch is voor proefwerken... en het is moeilijk om goede cijfers te halen op school. Dus komt hij op het idee om een slim meisje te daten <0xE2><0x80><0x93> iemand die hem natuurlijk zou moeten helpen op school. Hij kiest de schattige maar boekenwurm Jane (Alana Austin) en doet alsof hij haar echt leuk vindt in een droeve poging om dit plan te laten slagen.<br />Deze plot is trouwens niet slecht en zou kunnen werken, ook al lijkt het veel op een aflevering van een programma als 'The Brady Bunch' of een Nickelodeon-zitcom. Natuurlijk, het is voorspelbaar en je WEET dat de formule zal betekenen dat ze uiteindelijk zijn plot zal leren kennen en gekwetst zal zijn EN hij zal zich uiteindelijk realiseren dat hij echt om haar geeft EN aan het eind van de film zal alles vergeven zijn en zullen ze een echt stel zijn. Maar als hij goed acteerde en de juiste aanwijzingen gaf, kon dit de moeite waard zijn voor zijn tienerfans, want voorspelbaar is niet altijd slecht. En, zo bleek, dit is niet precies de plek waar de plot zich afspeelt... maar het kwam er wel heel dicht bij in de buurt.<br />Er zijn een paar goede dingen aan de film die ik leuk vond. Het was heel leuk om Tom Bosley en Stella Stevens te zien als de grootouders van Jane <0xE2><0x80><0x93> hun rol was heel goed en het was leuk om hen weer te zien. Bovendien verscheen in de jaren zeventig de tv-ster Andrew Stevens in de film <0xE2><0x80><0x93> het was leuk om hem weer te zien <0xE2><0x80><0x93> hoewel ik hem ergens wel haatte, omdat hij er na al die jaren zo geweldig uitziet en ik er na mijn 45 jaar nog steeds zo uitzie! Hij deed het goed en het was leuk om hem in dezelfde film te zien als zijn moeder (Stella).<br />Wat Carter betreft, met zijn vele eerdere ervaringen op tv was hij, niet verrassend, behoorlijk goed. Hoewel zijn relatie met Jane niet erg geloofwaardig leek, deden hij en mevrouw Austin hun best. De film was niet geweldig, maar ze deden hun best, en ik denk dat de meeste problemen met de film in het schrijven zaten <0xE2><0x80><0x93> met een betere en minder formulaire plot had hij veel beter kunnen werken. Bovendien leek die hele 'testopmerking' nogal gekunsteld... en nogal onbetekenend. Er is hier niet veel om een breed publiek aan te trekken. Mensen die van Carter hielden toen ze opgroeiden, zullen waarschijnlijk van de film genieten. Oudere mensen zullen er waarschijnlijk minder om geven dan jonge mensen die waarschijnlijk nog nooit van hem hebben gehoord. Voor hen heeft de film geen nostalgische waarde.<br />Mijn favoriete deel van de film... Leif Garrett die Aaron advies geeft. Ik had zin om 'niet luisteren!' te schreeuwen, maar ik deed het niet.
My summary refers to the fact that this film has 1479 votes--just 21 short of making it eligible to be on IMDb's infamous Bottom 100 list--the 100 lowest rated films on the website. With a paltry score of only 1.8, this would place the film at approximately between #38 and 46 on the list--talk about a very dubious achievement!! My score of 3 isn't that bad--but it does bring the film that much closer to the dreaded list.<br /><br />As for the film, it stars the once-cute Aaron Carter--yet another prepackaged and forgettable pop star of the 1990s. When he first broke onto the scene, he was a cute kid with some songs that appealed to pre-teens and tweeners on Radio Disney. His songs, look and image were all scrupulously groomed and created by marketing folks and did the trick--leading to some huge album sales. Unfortunately, by 2005, sales were in decline and Carter had hit his awkward stage of life--something ALL kids his age have to deal with eventually. To put it bluntly, he isn't cute any more in this film and is at a very tough stage of life. I assume now he's a gorgeous young man...but in "Popstar" he's no longer the heart-throb he once was. Here, he is just very normal...a death sentence for a kid in his position as a "pop sensation".<br /><br />Interestingly, the film has some appearances by some other ex-teen heart-throbs from the last few decades--including a roles for David Cassidy and Leif Garrett--two guys who also know what it's like to disappear from the limelight. Cassidy managed to pick up the pieces and make a niche for himself, while Garrett is a great example of a pop star whose life after stardom has been a bit of a joke. Hopefully Carter will take after Cassidy in the future and so far, thankfully, he's managed to avoid the negative publicity and court appearances of many ex-pop idols. I was far from thrilled with the film but seriously wish him best in this department. It's not his fault he was plastered across the radio and television throughout the early to mid-1990s.<br /><br />In this film, Carter doesn't exactly need to stretch himself--he plays a pop star. However, despite making millions and being adored by girls, he doesn't "have it all". He's quite dense--mostly because he has little interest in learning. The problem is so bad that his mother decides to no longer home school him--forcing him to go to public school. The problem, though, is that he is rather phobic about taking tests...and making the grade in school is difficult. So, he gets the idea of finding a smart girl to date--one who would naturally be obliged to help him out in school. He picks the cute but bookish Jane (Alana Austin) and pretends to really like her in a sad attempt to make this scheme work.<br /><br />This plot, by the way, isn't bad and could work even though it seems a lot like an episode of a show like "The Brady Bunch" or a Nickelodeon sit-com. Sure, it's predictable and you KNOW that the formula will mean that she will eventually learn his plot and be hurt AND he will eventually realize that he actually does care for her AND by the end of the film, all will be forgiven and they'll be a real couple. But, given good acting and competent direction, this could be worth seeing for his teen fans, as predictable isn't always bad. And, as it turned out, this ISN'T exactly where the plot went...but it was awfully close.<br /><br />There are a few good things I liked about the film. Seeing Tom Bosley and Stella Stevens playing Jane's grandparents was very nice--their role was quite sweet and it was good seeing them again. Also, 1970s made for TV movie star Andrew Stevens appeared in the film--it was nice to see him again--though part of me hated him, as he looks so great after all these years and I look ever bit of my 45 years! He did a fine job and it was nice seeing him in the same film as his mother (Stella).<br /><br />As for Carter, with his many prior experiences on TV, he was, not surprisingly, pretty good. While his relationship with Jane didn't seem very believable, he and Ms. Austin gave it their best. The film wasn't great, but they did try and I think most of the problems with the film were in the writing--with a better and less formulaic plot, it could have worked much better. Plus the whole "testophobia" angle seemed pretty contrived...and rather insignificant. Who cares if a mega-millionaire star gets anxious taking tests in school?! Overall, not a rotten film as the current rating would imply, though there isn't much here to attract a wide audience. People who grew up loving Carter probably will enjoy the film. Older folks will probably care less as well as really young people who probably haven't heard of him. For them, there is no nostalgia value in the film.<br /><br />My favorite part of the film...Leif Garrett giving Aaron advice. I felt like screaming "don't listen!!" but didn't!