Michael Haneke staat bekend om zijn verontrustende films als 'Funny Games'. Deze keer nam hij Elfriede Jelineks 'Die Klavierspielerin' op, die tot nu toe waarschijnlijk haar beste werk is. Jelinek schrijft altijd over misdragingen in gezinnen, en vooral over de onderdrukking van vrouwen in een patriarchale samenleving.<br />Erika Kohut (Isabelle Huppert) werkt als pianolerares in het Weense Consevatory. Ze woont nog steeds bij haar moeder (Annie Giradot), ze slapen zelfs in hetzelfde bed (er is al iets vreemds aan de hand). Erika koeioneert haar leerlingen op dezelfde manier als ze door haar moeder is gekoeioneerd, ze kijkt stiekem naar pornofilms en speelt sadomasochistische spelletjes met zichzelf. Een leerling, Walter (Benoit Magimel), wordt verliefd op haar, maar ze weigert simpelweg met hem naar bed te gaan. Ze wil haar spelletjes met hem spelen, maar hij walgt ervan. Hij houdt zich schoorvoetend aan haar regels, wat voor hen allebei een ramp betekent.<br />Haneke heeft een heel duidelijke beeldtaal, alles is op een bijna Spartaanse manier gefilmd, waardoor de complexe personages en het verhaal worden versterkt.<br />Mensen die Oostenrijk niet zo goed kennen, beseffen misschien niet hoe essentieel de setting voor het verhaal is. Jelinek (en andere grote Oostenrijkse schrijvers als Thomas Bernhard) lijdt onder de kilheid en nonchalance in de Oostenrijkse families en de samenleving. Oostenrijkers (of in elk geval Weners) zijn vaak niet in staat om hun pijn en wensen onder woorden te brengen, ze onderdrukken hun emoties, waardoor er vaak geen echte liefde, genegenheid en nabijheid in hun families is. In een samenleving waar het belangrijker is om een perfecte fa<0xC3><0xA7>ade aan de samenleving te tonen (zelfs als dat betekent dat je misdaden binnen de familie moet beschermen, zoals Erika en haar moeder de verkrachting van Erika door Walters beschermen om een schandaal te voorkomen) dan om met je emotionele problemen om te gaan, is het waarschijnlijk geen wonder dat Sigmund Freud de psychoanalyse in Wenen heeft uitgevonden. Erika heeft een kille, afstandelijke relatie met haar moeder, en de enige keren dat ze emoties met elkaar delen, zijn ze heel gewelddadig en helemaal niet liefdevol. Erika vervangt haar verborgen emoties door verlangens naar geweld, zodat ze eindelijk wat gevoelens kan loslaten. Maar ze heeft niemand die echt over haar emoties wil praten, dus uiteindelijk moet ze zichzelf steken om haar innerlijke pijn te verlichten.<br />Isabelle Huppert geeft haar beste voorstelling van haar carrière (net als de meeste andere actrices). Met een strak gezicht zie je vaak alleen een zweem van emotie op haar gezicht, een snelle glimlach, een blik in haar ogen. En uiteindelijk wordt haar pijn meesterlijk uitgebeeld zonder één traan.<br />Benoit Magimel en Annie Giradot geven ook indrukwekkende voorstellingen, maar de film is van Huppert.
Michael Haneke is known for his disturbing movies like "Funny Games". This time he adopted Elfriede Jelineks "Die Klavierspielerin", which is probably her best work so far. Jelinek always writes about abusive behaviour in families, and especially of the suppression of women in a patriarchal society.<br /><br />Erika Kohut (Isabelle Huppert) works as a piano teacher at the Viennese Consevatory. She still lives with her mother (Annie Giradot), they even sleep in the same bed (already a hint of something strange). Erika bullies her students the same way she's bullied by her mother and secretly watches porn movies and plays sadomasochistic games with herself. A student, Walter (Benoit Magimel), falls in love with her, but she refuses to simply sleep with him. She wants to play her games with him, but he's disgusted. He reluctantly follows her rules, which means disaster for both of them.<br /><br />Haneke has a very clear picture language, everything is filmed in a almost spartanic way, so the complex characters and story are enhanced.<br /><br />People who don't know Austria very well may be don't realize how essential the setting is for the story. Jelinek (as well as other great Austrian writers like Thomas Bernhard) suffers from the coldness and casualness in Austrian families and society. Austrians (at least Viennese people) are often unable to articulate their pains, wishes, they suppress their emotions, so there often enough is no real love, affection and nearness in their families. In a society, where it's more important to show a perfect facade to society (even if this means to protect crimes within families as Erika and her mother protect Walters rape of Erika to avoid a scandal) than to deal with your emotional problems it's probably no wonder that Sigmund Freud founded the psychoanalysis in Vienna. Erika has a cold and distant relationship with her mother, they only time they share some emotions is very violent and not at all loving. Erika replaces her hidden emotions with wishes for violence, so that she can finally release some feelings. But she has nobody who really wants to speak about her emotions so in the end she has to stab herself to ease her inner pain.<br /><br />Isabelle Huppert shows her best performance of her career (as well of most other actresses). With a unsmiling face you often see only a hint of emotion in her face, a quick smile, a glance with her eyes. And in the end her pain is masterly displayed without a single tear. <br /><br />Benoit Magimel and Annie Giradot also turn in powerful performances, but the movie belongs to Huppert.