Er gebeurt iets vreemds in afgelegen gebieden van het poolgebied. Een weerstation van de luchtmacht wordt verwoest aangetroffen, de bewoners worden vermist. Een Eskimodorp wordt verwoest. Een vissersboot verdwijnt. In de sneeuw worden merkwaardige sporen gevonden. Bij een verwoest vliegtuig wordt een anderhalve meter lang stuk van een levend organisme gevonden. Het stuk ziet eruit als de helft van de klauw van een reusachtige krab uit Alaska. Het leger (Craig Stevens als luchtmachtofficier) en zijn deskundigen zijn verbijsterd. Een vooraanstaand wetenschapper (William Hopper) en zijn knappe assistente (Alix Taltan) worden uit New York opgeroepen. Hopper leidt uit dit flinterdunne bewijs af dat ze te maken hebben met een monsterlijke bidsprinkhaan. Hij heeft gelijk. De knappe assistente kijkt toevallig uit het raam van het kantoor en ziet het afzichtelijke gezicht met de uitpuilende ogen naar binnen staren. Ze laat wat ze bij zich heeft vallen, slaat haar handen tegen haar wangen en gilt van afgrijzen.<br />De bidsprinkhaan begint langs de Golfstroom naar het zuiden te vliegen en stopt af en toe om grote bevolkingscentra als Washington en New York aan te vallen, om bussen omver te rijden en mensen op te eten. Militaire wapens hebben weinig effect, maar uiteindelijk stort Stevens zich er met zijn straaljager op en beschadigt het beest dodelijk, dat op de grond terechtkomt en de 'Manhattan Tunnel' inneemt, die New York met New Jersey verbindt. <br />Stevens, die de botsing heeft overleefd, leidt zijn team de tunnel in en doodt de grote kever met 3RG-mijnen, ondanks zijn woeste uiterlijk, zijn dreigende gedrag en zijn oorverdovend gebrul. Stevens en Taltan kussen elkaar voor het lichaam, terwijl Hopper grinnikend een foto van hen neemt.<br />Ho hum.<br /><br />Net als de dodelijke bidsprinkhaan hijgde en hapte de formule inmiddels naar adem, spartelde in het rond en zocht als prooi geen mensen, maar alles wat maar enigszins aan een nieuw of oorspronkelijk idee deed denken. Maar ze hadden één cliché over het hoofd gezien. Hopper had snel een Super Duper DDT moeten uitvinden die het insect in zijn eentje kon verslaan. Het is datgene waarmee de 3RG-mijnen gevuld hadden moeten worden, in plaats van een gewoon explosief.<br />Het modelwerk is vrij goed, als je bedenkt wat het budget moet zijn geweest. Er zou niet veel geld aan iets anders besteed kunnen zijn, want al het andere is tamelijk routineus. Craig Stevens is nietszeggend, een gezicht en een stijl die gemaakt zijn voor een tv-serie. William Hopper ziet er goed uit - lang en met zilvergrijs haar - maar zijn instrument heeft maar één noot. De knappe assistente is nogal gewoontjes, gezien haar rol. De rol vraagt om Joan Weldon of Laurie Nelson. Zij konden geen van beiden acteren, maar droegen wel een lichte, maar duidelijke suggestie van molestatie in zich. Alles zou deze gestrande film geholpen hebben.<br />Ik wou dat de dodelijke bidsprinkhaan dat gedaan had. Het brulde zo hard en zo vaak omdat je niet kunt brullen <0xE2><0x80><0x93> je kunt zelfs niet fluisteren <0xE2><0x80><0x93> als je geen longen hebt. Maar ik vond het niet erg toen het monster in de tunnel ten onder ging. Een bidsprinkhaan is een sierlijk insect op zijn eigen spichtige manier en het is geweldig om ze in de tuin te hebben, want ze eten rupsen en wat al niet meer. Maar als je er goed over nadenkt, zijn ze eigenlijk niet zo aantrekkelijk. De mannetjessprinkhaan is kleiner en zwakker dan de vrouwtjes, zoals bij mensen, en als het paar net klaar is met copuleren bijt de vrouwtjes de kop van de man af, ook zoals bij mensen. Maar menselijke mannen weten tenminste wanneer ze moeten ophouden. De mannelijke bidsprinkhaan gaat nog een paar minuten door met copuleren, ook al heeft hij nu geen kop meer. Wij mensen hebben geen hersenloze mannen die copuleren met doelgerichte vrouwen. Of wel?
Something strange is happening in remote areas of the Arctic. An Air Force weather station is found wrecked, its occupants missing. An Eskimo village is destroyed. A fishing vessel disappears. Curious spoors are found in the snow. A four-foot piece of a living organism is found near a destroyed airplane. The piece looks like half of the claw of a giant Alaskan crab. The military (Craig Stevens as an Air Force officer) and its experts are baffled. A distinguished scientist (William Hopper) and his pretty assistant (Alix Taltan) are called in from New York. Hopper deduces from this flimsy evidence that they are dealing with a monstrous praying mantis. He's right. The pretty assistant happens to look out the window of the office and sees the hideous face with its bulging eyeballs staring in at her. She drops what she's carrying, claps her hands to her cheeks, and screams in horror.<br /><br />The mantis begins flying South along the Gulf Stream, pausing now and again to attack major population centers like Washington and New York to overturn buses and eat people. Military weapons don't affect it much but finally Stevens crashes into it in his jet fighter and mortally damages the beast, which comes to earth and occupies the "Manhattan Tunnel" linking New York and New Jersey.<br /><br />Stevens, having survived the collision, leads his team into the tunnel and kills the big bug with "3RG mines" despite its fierce appearance, threatening behavior, and earth-shattering roars. Stevens and Taltan kiss in front of the body while Hopper chuckles and takes their picture.<br /><br />Ho hum.<br /><br />Like the deadly mantis itself, the formula by this time was panting and gasping for air, flopping around, seeking as its prey not human beings but anything at all in the way of a fresh or original idea. As it is, they overlooked one cliché. Hopper should have hurriedly had to invent a Super Duper DDT that, alone, could defeat the insect. That's what the 3RG mines should have been filled with, rather than ordinary explosive.<br /><br />The model work is pretty good, considering what the budget must have been. Not much money could have been spent on anything else because everything else is pretty routine. Craig Stevens is bland, a face and style made for a TV series. William Hopper looks right -- tall and silver haired -- but his instrument has only one note. The pretty assistant is rather plain, considering her role. The part calls for Joan Weldon or Laurie Nelson. They couldn't act either but carried with them slight but distinct intimations of molestibility. Anything would have helped this fagged-out movie.<br /><br />I wish the deadly mantis hadn't roared so loudly and so often because you can't roar -- you can't even whisper -- if you don't have lungs. I didn't mind, though, when the monster met its demise in the tunnel. A praying mantis is a graceful insect in its own spindly way and it's great to have them in the garden because they eat caterpillars and whatnot. But when you get right down to it, they aren't really very appealing. The male mantis is smaller and weaker than the female, as in humans, and when the couple are just about through copulating, the female bites the head off the male, also as in humans. But at least human males know when to stop. The male mantis keeps on copulating for several minutes even though he is now without a head. We humans don't have mindless males copulating with goal-driven females. Do we?