De one man-shows van John Leguizamo zijn raak of mis: Mambo Mouth liet zijn intense karaktertrekken zien en zijn geweldige timing, maar het materiaal was middelmatig, Spic-o-Rama deed hetzelfde met het eerste, maar deze keer was het materiaal grappig, Freak is een klassieker gevolgd door zijn teleurstellende Sex-o-holic. Maar zijn werk in Freak toont zijn genialiteit, en als hij in de schijnwerpers staat is hij niet te overtreffen.<br /><br />Freaks semi-autobiografische blik op de reis van een jongeman heeft kracht en resonantie waar zelfs de schepper volgens mij geen weet van had. Door ons de kans te geven zijn ziel te zien, geeft meneer Leguizamo ons de kans om ons eigen leven op het zijne te projecteren, en een groter geschenk kan een artiest ons niet geven. De bereidheid om 'de Muur' te laten vallen, te ontmaskeren en te delen is te angstaanjagend voor de meeste acteurs <0xE2><0x80><0x93> ze gebruiken personages om zich achter te verschuilen <0xE2><0x80><0x93> maar JL gaat er vol tegenaan en vernietigt vrolijk elke schijn. Lenny Bruce en Richard Pryor waren onze beste culturele waarnemers/komedianten/acteurs omdat ze vanuit hun hart spraken over wat ze in de maatschappij zagen en de waarheid zorgde voor snijdende humor. Combineer dat met het talent van een groot acteur om te imiteren en het feit dat hij zich op dat moment bevindt (om nog maar te zwijgen over zijn gevoel voor menselijkheid) en je zult zien dat John Leguizamo de macht heeft om hetzelfde te doen. In elk geval in Freak. <br /><0x3E> Vanaf zijn geboorte tot zijn eerste grote doorbraak en elk veranderend moment daartussenin, ziet een kijker onze gastheer en andere personages in hun meest intieme momenten, terwijl ze de pijn, hoop en humor die daarmee gepaard gaat, ervaren. De uitgeputte, magere, gespierde JL is aan het eind van de avond bezweet omdat hij zijn krankzinnige leven heeft opgeofferd voor een publiek; de vloeiende camerawerk van Spike Lee legt de nuances van de acteur vast, tot en met de laatste glimlach en het langzame knipperen van zijn ogen. De scenario's variëren van drinken met zijn door machismo aangedreven vader (toen hij 9 was) tot het zien van A Chorus Line met zijn homoseksuele, dove oom; de gemene vernedering van zijn eerste vriendin als hij zich uitkleedt, verlangend naar seks. Een nachtmerrieachtige eerste seksuele ontmoeting met een grote Duitse vrouw achter in een Kentucky Fried Chicken, gevolgd door een mislukte poging om in een bar op St. Patty's Day een 'dronken, afvallige katholiek' op te pikken. Het hoogtepunt van een serieuze krachtmeting met zijn vader en moeder is het moment waarop hij zijn ware genialiteit toont: hij speelt een scène tussen deze twee personages en zichzelf en zijn broer met zo'n sterke theatrale/humoristische intensiteit dat je vergeet dat je maar naar één persoon kijkt. Er zijn geen kostuumwisselingen, slechte pruiken, lichttrucs of make-up. Het is gewoon een acteur die alles geeft. Het is gewoonweg verbazingwekkend.<br />Andere acteurs/komedianten die op dit moment opvallen zijn Eddie Izzard en Chris Rock, maar die vallen niet op. Ze duiken net zo diep in zichzelf als John Leguizamo; dat is geen kritiek, bij lange na niet. Ik hou van hun werk, maar Freak is anders. Hij beweegt zich op een nul-komma-nul-manier. Hij is de beste man die daar rondloopt en het zal nog heel lang duren voordat iemand hem kan aanraken.
John Leguizamo's one man shows are hit or miss: Mambo Mouth showed off his intense characterizations and great timing but the material was average, Spic-o-Rama accomplished the former as well but this time the material was funny, Freak is a classic followed by his disappointing Sex-o-holic. But his stuff in Freak showcases his genius and when he's in the spotlight he's without peer.<br /><br />Freak's semi-autobiographical look at the journey of a young man has power and resonance I don't think even it's creator knew about. By allowing us the chance to see his soul, Mr. Leguizamo gives us an opportunity to project our own life onto his and there can be no greater gift a performer can give. The willingness to drop 'the Wall', expose and share is too terrifying for most actors-they use characters to hide behind-but JL goes full-throttle and gleefully smashes any pretenses. Lenny Bruce and Richard Pryor were our best cultural observers/comedians/actors because they spoke from their heart about whatever they noticed in society and the truth provided slashing humor. Combine that with a great actor's gift of mimicry and being in-the-moment (not to mention a sense of humanity) and you'll see John Leguizamo has the power to do the same. At least in Freak he does.<br /><br />From birth to his first big break and every life altering moment in between, a viewer sees our host and other characters in their most private moments all the while experiencing the pain, hope, and humor that comes with. Looking drained and lean muscled-tight JL is ringing with sweat by evening's end having offered up his crazy life for an audience; Spike Lee's fluid camera work captures the actor's nuances down to the last lip curl and slow blink. The scenarios range from drinking with his machismo-fueled father (when he was 9) to seeing A Chorus Line with his gay, deaf uncle; his first girlfriend's vicious humiliation when he strips naked, eager to have sex. A nightmarish first sexual encounter with a large German woman in the back of a Kentucky Fried Chicken follows an unsuccessful attempt to pick up a "drunk lapsed Catholic" in a bar on St.Patty's Day. Climaxing in a serious showdown with his mother and father, it's here that he shows his true genius: he plays a scene between these two characters and himself and his brother with such a strong dramatic/humourous intensity, you forget you're watching only one person. There's no costume changes, bad wigs, lighting tricks, or makeup. Just an actor giving his all. It's simply amazing.<br /><br />Other actors/comedians that stand out right now are Eddie Izzard and Chris Rock but they don't dive into themselves as deeply as John Leguizamo does; that's not a criticism, not by a long shot. I love their work but Freak is different. It's moving in a no-b******* way. It's the best one man show out there and no one will be able to touch it for a long time.