De trailer komt niet in de buurt en krabt alleen maar aan het oppervlak van de film, en terecht, niet omdat hij de verplichting heeft zijn ware verhaal geheim te houden, maar omdat wat er werkelijk gebeurt, tot heel andere vragen zal leiden, waarvan sommige tot mijn frustratie in de film niet worden beantwoord, zodat je het aan jezelf moet overlaten om de reeks gebeurtenissen te interpreteren. En dat betekent natuurlijk heel veel materiaal voor een nabespreking.<br />Metaforisch verwijst de doos naar de manier waarop wij mensen de neiging hebben om ons onderbewust in situaties of dingen in het dagelijks leven te storten, en hoe onze ingesloten gedachten de neiging hebben om dingen vanuit een bepaald perspectief te zien, en zelden buiten de doos. Het is een toespraak die aan het eind wordt gehouden door een van de personages die je laat nadenken over dit feit, dat de basis van de hele film vormt, en dat zelfs overgaat op het existentialisme, waar ons lichaam niet meer is dan vaten voor de ziel, en we ons van de wieg tot het graf in meer dozen opsluiten in een manier van leven.<br />Wat ik niet leuk vond aan de film, was dat hij intelligent probeerde te klinken door de vele namen van geheime overheidsdiensten als de cia en de nsa, alsof die diensten iets openlijk clandestiens hebben waarvan we ons bewust zouden moeten zijn. Ze dienen maar één doel, namelijk om elke actie en ieder persoon onder de loep te nemen, zodat niemand te vertrouwen is en we in zekere zin zowel de personages als het publiek te gronde richten als we proberen de vertrouwenskwesties bij te houden die van nut kunnen zijn bij de interpretatie van het verhaal. Het feit dat het zich afspeelt in 1976, tegen de achtergrond van een NASA-achtergrond van bemande ruimtevluchten, en in Langley, Virginia, gaf je ook dat verhoogde gevoel van behoedzaamheid dat je energie zal ondermijnen als je er geduldig naar zit te luisteren. Het verhaal volgt het gezin Lewis, waar echtgenoot Arthur (James Marsden) bij de NASA werkt en een prothese ontwikkelt voor zijn lerares Norma (Cameron Diaz), en je zou denken dat het een gelukkig gezin is met hun zoon Walter (Sam Oz Stone), tot op een dag een mysterieuze man, Arlington Steward genaamd (Frank Langella in een illustratie van het gezichtseffect van twee gezichten) waar we in de openingsscène al van verstoken zijn, aanklopt en hun een knop in een doos geeft waarop 'Deal' of 'No Deal' staat. Druk op de knop en ze krijgen een miljoen dollar (wij). We hebben het hier over de dollars van de jaren zeventig) hoewel een vreemdeling zal sterven. Als ze dat niet doen, nou, dan is er een uiterste houdbaarheidsdatum.<br /><0x3E><0x3E> Het verhaal zou dicteren dat er een deal gemaakt moest worden, wat natuurlijk een mysterieuze reeks gebeurtenissen teweegbrengt die zich ontvouwen, waarbij nog meer louche figuren (die neusbloeden) opduiken, van wie er een paar onverklaarbaar zombie zijn zoals, schijnbaar allemaal onder invloed, of werk, of Arlington Steward. Of Steward nu wel of niet de Dood is, een clandestiene overheidsmedewerker, een boodschapper van God of een vertegenwoordiger van buitenaardse wezens na een anaal onderzoek, blijft onbeantwoord, dus hoe je het ook bekijkt, het is alsof hij...' Als je iets verwacht, smeek je alleen maar dat de mensheid haar aangeboren hebzucht van zich af zal schudden, zodat zijn werk kan worden afgebroken en hij terug kan keren naar waar hij vandaan komt.<br />Als je wat afleiding nodig hebt van de verschillende taferelen die het verhaal vormen, zijn de productie-installaties en de kunstredactie prachtig in het nabootsen van de jaren zeventig-look, als je probeert het mysterie te doorgronden van de gevolgen die voortkomen uit het niet volledig begrijpen van de kleine lettertjes. Het is een volledige cirkel: dit onderzoek van de menselijke natuur, van onze hebzucht naar onmiddellijke bevrediging, manifesteert zich als resultaat van pijn op de lange termijn, verwarring en verdere keuzes die we zullen maken op basis van echte opofferingen. Er komen ook grappige special effects in voor, maar die laten meer ruimte over voor het genre van de film.<br />Dus is het horror, sciencefiction of een thriller? Eigenlijk is het alles in één, met een vleugje filosofisch. Je moet alleen geen rechttoe rechtaan verhalende film verwachten met duidelijke en gemakkelijke antwoorden aan het eind, want dit is net een aflevering van X-Files over steroïden.
The trailer goes nowhere near and only scratches the surface of the film and rightly so too, not because it has that obligation to keep its real narrative under wraps, but because what actually transpires, will provoke entirely different lines of questioning, some of which are frustratingly not answered in the film, leaving you to your own devices to interpret the series of events. Which of course means plenty of material for an after-show discussion.<br /><br />Metaphorically, the box refers to how us humans tend to subconsciously hole ourselves into situations or things in everyday life, and how our enclosed thoughts tend to see things from a certain perspective, seldom out of the box. There's a speech made near the end by one of the characters that will leave you pondering over this fact, which governs the basis of the entire film, and even threading on existentialism, where our bodies are mere vessels for the soul, and from cradle to the grave we put ourselves in more boxes in a way of life fashion.<br /><br />What I disliked about the film, is how it tried to sound intelligent through the frequent name dropping of covert government agencies like the CIA and NSA, as though there's something overtly clandestine about these agencies that we should be aware of. They serve little purpose other than to put every action and every person under scrutiny, that nobody can be trusted, wrecking havoc in a sense to both the characters and the audience as we try to keep up with trust issues to aid in the interpretation of the narrative. Having it set in 1976, against a NASA backdrop of manned space missions, and in Langley, Virginia, also provided that heightened sense of wary that will sap your energies as you sit through it patiently.<br /><br />Based upon the short story Button, Button written by Richard Matheson and made into an episode of the Twilight Zone, the story follows the Lewis family, where husband Arthur (James Marsden) works at NASA and develops a prosthetic foot for his teacher wife Norma (Cameron Diaz), and you'd think it's all happy family with their son Walter (Sam Oz Stone), until one day a mysterious man called Arlington Steward (Frank Langella in a Two-Face inspired facial effect) whom we are preempted of in the opening, comes knocking and giving them a Deal or No Deal button in a box. Plunge the button and they'll get a million bucks (we're talking in dollar terms of the 70s here) although a stranger out there will die. If they don't, well the deal's got an expiry date.<br /><br />The story would dictate a deal be made, which of course sparks off a mysterious sequence of events that unfold, with even more shady characters (who nosebleed) appearing, some whom are inexplicably zombie like, apparently all under the influence, or employment, or Arlington Steward. Whether or not Steward is Death, a clandestine government employee, a messenger from God or a representative of Aliens after an anal probe, remains unanswered, so whichever way you look at it, it's as if he's delivering something expected, just begging that mankind will shake off its innate greed so that his work can be cut short and to return to wherever he came from.<br /><br />If you need a little distraction from the disparate scenes which make up the narrative, the production sets and art direction are gorgeous in recreating the 70s look, as you try to figure out the mystery of the consequences that stem from a result of not fully understanding the fine print. It's full circle this examination of human nature, of our greed for immediate gratification, manifesting its result in longer term pain, confusion and further choices that we'll make based on real sacrifices. Nifty special effects come into play as well, though it just leaves more room open as to the genre of the film.<br /><br />So is it horror, science fiction, or a mystery thriller? It's everything rolled into one actually, together with a sprinkling of the philosophical. Just don't go expecting a straight narrative film with clean and easy answers at the end  this is like an X-Files episode on steroids.