Rita Hayworth als Rusty Parker is het _cover Girl du jour_ <0xE2><0x80><0x93> ze is een van de danseressen in Danny McGuires club, volgens Danny (Gene Kelly) en zo'n beetje iedereen die haar tegenkomt het meest bijzondere meisje. Neem bijvoorbeeld John Coudair (Otto Kruger): hij is helemaal weg van Rusty's gelijkenis met haar grootmoeder Maribelle (die ook in flashbacks door Hayworth wordt gespeeld), die hij hartstochtelijk het hof maakte toen hij verliefd op haar werd, en hij probeert zijn jeugd opnieuw te beleven door te reconstrueren wat er volgens hem mis is gegaan tussen hem en Maribelle. Hij gelooft niet dat Danny Rusty geluk kan brengen, of alles waar ze recht op zou moeten hebben <0xE2><0x80><0x93> hij krijgt het zelfs voor elkaar dat hij dat zelf gelooft. Danny rijdt haar weg in de gereedstaande armen van Noel Wheaton (Lee Bowman). Dus wat gebeurt er als Danny met zijn makker Genius (Phil Silvers) terugkeert naar de stad en ontdekt dat Rusty met Wheaton gaat trouwen?<br /><br />Als musical profiteert COVER Girl van de prachtige muziek en teksten van Jerome Kern en Ira Gershwin, waaronder het met een Oscar bekroonde 'Long Ago and Far Away' (misschien wel een van de mooiste ballads die ooit zijn geschreven en prachtig, lieflijk gezongen als duet door Hayworth en Kelly), Maribelles nummer 'Sure Thing' (de minder fraaie 'Poor John' is geen samenwerking van Kern en Gershwin) en 'Put Me To The Test'. Het dansen is natuurlijk van het hoogste niveau, want Gene Kelly heeft meer dan alleen maar een aandeel gehad in de choreografie. Het is te zien in de eenvoudigste dansen, zoals zijn dans met Hayworth in 'Put Me To The Test', of het uitbundige 'Make Way For Tomorrow' (opgevoerd door het trio Danny, Rusty en Genius)... wat een voorbode is van de reactie van Gene op de politieagent in 'Singin' in the Rain'. Kelly maakte vooral een technologisch en artistiek succes met de 'Alter-Ego'-dans. Net als zijn opvolgers in ANCHORS AWEIGH en AN AMERICAN IN PARIS ( respectievelijk Jerry the Mouse en het ballet van 16 minuten) is deze dans een voorbeeld van de ongelooflijke vernieuwing en creativiteit die Kelly naar de moderne filmmusical bracht: hij wilde het filmmedium gebruiken om dansen te presenteren die niet op het toneel konden worden vertoond, en jaren voor de komst van de computer stond Kelly erop te dansen met de enige persoon die hem qua talent en stijl kon evenaren: zichzelf. Het nummer duurt nog geen vijf minuten, maar het (en Kelly's genialiteit) beneemt je nog steeds de adem, zelfs na zestig jaar. Dat is de reden dat ik naar COVER GIRL heb gekeken, en deze dans is het in elk geval echt waard. Je kunt zien dat er veel geld is uitgegeven aan COVER GIRL en Rita Hayworth <0xE2><0x80><0x93> niet dat ze het niet verdient. Kijk maar naar de scène waarin Rusty op Broadway aankomt <0xE2><0x80><0x93> het grote scherm waarop alle verschillende covergirls te zien zijn, maakt plaats voor een onthutsend groot podium dat is ingericht voor Rusty's entree. Hayworth is inderdaad een van de mooiste meisjes die in de film te zien zijn, en ze danst met een stijl en een gratie die Kelly bijna waardig zijn. (Er zijn maar heel weinig co-stars die die eer te beurt valt.) In sommige scènes is ze hilarisch, zoals haar dronkenmansscène als John en Wheaton haar bij Joe's komen ophalen. Maar om de een of andere reden mist haar optreden nog steeds de vonk van grootsheid die COVER Girl zou helpen de algemene vloek van middelmatigheid te overwinnen. Die vloek wordt pas opgeheven wanneer Gene Kelly op het scherm verschijnt (dansen of niet), of wanneer Eve Arden als Johns lankmoedige secretaresse 'Stonewall' langsschuift met weer een scherpe opmerking of een slimme observatie. Aangezien de film uiteindelijk aan Hayworth toebehoort, kunnen Kelly noch Arden hem als geheel redden. Dat wil niet zeggen dat de film slecht is <0xE2><0x80><0x93> dat is hij niet. Hij is leuk, met geweldige liedjes en leuke nummers en een heleboel mooie meisjes om naar te kijken. Maar hij is niet echt een klassieker. Maar het dansen is wel een klassieker, dus kijk daarvoor naar COVER Girl, en je zult het zien.' Ik heb er geen spijt van.
Rita Hayworth as Rusty Parker is the COVER GIRL du jour--she's one of the dancing girls in Danny McGuire's club, the most special one according to Danny (Gene Kelly) and pretty much anyone who comes across her. Take for example, Vanity magazine magnate John Coudair (Otto Kruger): enchanted by Rusty's resemblance to her grandmother Maribelle (also played by Hayworth in flashbacks), whom he wooed devotedly when he fell in love with her, he tries to relive his youth by fixing what he thinks went wrong between himself and Maribelle. He doesn't believe that Danny could give Rusty happiness, or everything she should be entitled to--he even gets Danny believing this himself. When Rusty shoots to fame as Vanity's 'Cover Girl', Danny drives her away into the ready and waiting arms of Noel Wheaton (Lee Bowman). So what happens when Danny returns to town with his sidekick Genius (Phil Silvers) in tow, only to discover that Rusty is marrying Wheaton?<br /><br />As a musical, COVER GIRL benefits from the beautiful score and songs written by Jerome Kern and Ira Gershwin, including the Oscar-nominated 'Long Ago and Far Away' (possibly one of the most gorgeous ballads ever written and beautifully, sweetly sung as a duet by Hayworth and Kelly), Maribelle's number 'Sure Thing' (the more lacklustre 'Poor John' isn't a Kern/Gershwin collaboration) and 'Put Me To The Test'. The dancing, of course, is top-notch, since Gene Kelly had more than just a hand in the choreography. It shows in the simplest of dances, for example his dance with Hayworth to 'Put Me To The Test', or the joyfully exuberant 'Make Way For Tomorrow' number (performed by the trio of Danny, Rusty and Genius)... which foreshadows the reaction Gene's character has to the police cop in the title number in SINGIN' IN THE RAIN. Kelly especially scored a technological and artistic coup with the 'Alter-Ego' dance. Like its successors in ANCHORS AWEIGH and AN AMERICAN IN PARIS (Jerry the Mouse and the 16-minute ballet respectively), this dance is an example of the incredible innovation and creativity Kelly brought to the modern film musical: wanting to use the film medium to present dances that couldn't be showcased on a stage, and years before CGI, Kelly insisted on dancing with the one person who could possibly match him in talent and style--himself. The number is hardly five minutes long, but it (and Kelly's genius) still takes one's breath away, even sixty years down the line. This is the reason I watched COVER GIRL, and if nothing else, this dance is truly worth it.<br /><br />You can tell that a great deal of money was lavished onto COVER GIRL and Rita Hayworth--not that she doesn't deserve it. Witness the scene when Rusty hits Broadway--the large screen showcasing all the different cover girls gives way to a staggeringly large stage rigged for Rusty's entrance. Hayworth is indeed one of the most effortlessly beautiful girls on show in the film, and she dances with a style and grace that is almost worthy of Kelly. (Very few of Kelly's co-stars have that honour.) She is hilarious in some scenes, for example her drunk scene when John and Wheaton come to get her from Joe's.<br /><br />For some reason, however, her performance still lacks the spark of greatness which would help COVER GIRL overcome its general curse of mediocrity. That curse is only lifted whenever Gene Kelly is on the screen (dancing or no), or when Eve Arden as John's long-suffering secretary 'Stonewall' sidles by with another cutting comment or clever observation. Since the film, in the end, belongs to Hayworth, neither Kelly nor Arden can save it as a whole. This isn't to say that the film is bad--it isn't. It's enjoyable, with great songs and cute numbers and lots of pretty girls to look at. But it's just not quite a classic. The dancing is classic though--so watch COVER GIRL for that, and you won't regret it.