Wat de moeite van het vermelden waard is, en dat wordt niet vermeld in de andere recensies die ik hier heb gelezen, is de onderliggende betekenis van de manier waarop de wet het leven en het gedrag van homo's in het tijdperk dat in de film wordt beschreven, heeft gevormd. Hoewel Courtenays personage duidelijk homoseksueel is, is hij niet de enige: de man over wie zo vaak wordt gesproken is de andere, en de reden dat hij nooit is gezien, de reden waarop wordt gezinspeeld dat hij is verdwenen, schijnt te zijn dat hij door de politie is aangehouden wegens homoseksuele activiteiten <0xE2><0x80><0x94> in die tijd een misdrijf in Engeland.<br />We kunnen onder de oppervlakte lezen dat deze recente gebeurtenis Norman, Courtenay, van streek heeft gemaakt.' En we kunnen ook in een terloopse opmerking van Oxenby, de Edward Fox-figuur, de snelle verwerping zien van elke connectie met zo'n persoon wanneer de wet erbij betrokken is: de angst voor associatie beïnvloedt veel van de personages en maakt deel uit van het portret dat de film schildert van een tijd en de mensen die die tijd bewonen. Het feit dat Sir Courtenay aan het eind in de steek laat, is van meet af aan voorzien, als deze onderliggende tekst is opgenomen: het verklaart ook het anders onverklaarbaar weglaten van zijn Dressoir van de lijst van degenen voor wie hij dank zegt. De uitbundigheid, gecombineerd met de angst voor ontmaskering, levert de combinatie van verlangen en angst op die Courtenay nodig heeft om... ' Hij stapt het voetlicht in, zoals hij ook doet wanneer hij de ophanden zijnde luchtaanvallen bekendmaakt, een scène die anders onnodig zou zijn, maar die zowel een symbolische als letterlijke weergave is van de innerlijke kwellingen van de man.<br />Dus terwijl het drama draait om het verval van Finney's Sir, komt een groot deel van de tragiek van de film en het toneelstuk voort uit de 'fatale tekortkoming' van Courtenays homoseksuele geaardheid, waardoor dit, zoals de titel al doet vermoeden, een film over hem is.<br />De artistieke richting, het tempo en de filmische stijl van deze film lijken uit een andere tijd te komen, verder dan de jaren tachtig en in sommige opzichten zelfs verder dan de Tweede Wereldoorlog. Het impliciete portret van een maatschappij die zich nog steeds vastklampt aan een oudere morele orde, en de sympathie van het personage dat gepijnigd en geruïneerd wordt door de wreedheden van die orde, noodzakelijkerwijs gevangen in de besloten wereld van het theater, en de kennis die we hebben van hoeveel van dat alles zou worden weggevaagd na de oorlog, maakt deze film des te aangrijpender, ondanks al zijn tekortkomingen.
What is worth mentioning that is omitted in the other reviews I have read here, is the subtext of how the law shaped the lives and behaviour of gays in the era portrayed in the film. While Courtenay's character is evidently gay, he is not the only one: the often talked about Mr. Davenport-Scott is the other, and the reason that he is never seen, the reason alluded to that he has disappeared seems to be that he has been detained by the police for homosexual activity - a criminal offense in England at the time.<br /><br />We can read under the surface that this recent event has unsettled Norman, Courtenay's character: and we can also see in a passing remark by Oxenby, the Edward Fox character, the quick renunciation of any connection to such a person when the law is involved: the fear of association affects many of the characters, and is part of the portrait the film paints of a time and the people who inhabit it. The abandonment of Courtenay at the end by Sir has been anticipated all the way through, if this subtext is included: it also makes sense of both the otherwise inexplicable omission of his Dresser from the list of those he gives thanks to. The flamboyance combined with the fear of exposure produces the combination of yearning and fear that Courtenay has to 'step into the footlights', as he does when he makes the announcement about the imminent air raids, a scene that would otherwise be gratuitous, but that is both a symbolic and literal depiction of the man's inner torment.<br /><br />So while the drama is of the decline of Finney's Sir, a great deal of the tragedy of the film and play comes from the 'fatal flaw' of Courtenay's gayness, and makes this a film about him, as the title suggests.<br /><br />The art direction, pacing and cinematic style of this film seem to come from another time, more distant than the eighties and, in some ways, even than the second world war. The implicit portrait of a society still clinging to an older moral order, and the sympathy of the character racked and ruined by the cruelties of that order, of necessity trapped in the enclosed world of the theatre; and the knowledge we have of how much of it all would be swept away after the war makes this film all the more poignant, for all its flaws.