Een film die het onbehagen van moderne mannen en vrouwen in het leven blootlegt wanneer ze geconfronteerd worden met de dood. We zijn voorbij het eenvoudige religieuze geloof in het hiernamaals, en meer nog in elke soort hel of hemel. Religie wordt doodverklaard. Toch zijn mensen meer dan ooit geobsedeerd door de dood, vooral omdat we die heel lang kunnen wegduwen. Bovendien leidt de wetenschappelijke en technologische ontwikkeling van onze samenleving ertoe dat we geloven dat we alles kunnen uitleggen, alles kunnen weten en alles kunnen doen. Dat was heel typerend voor het einde van de twintigste eeuw. Vandaag de dag verandert alles, vooral wanneer de president van de Verenigde Staten, Barack Obama, in een toespraak tot journalisten spreekt over zijn zoektocht naar de waarheid, en die waarheid kwalificeert als natuurlijk relatief, omdat het meer een queeste is dan een uiteindelijk doel, object of prestatie. De film toont het einde van het goede oude metafysische denken dat zich begon te ontwikkelen tot een waarheidsobsessie, een obsessieve opvatting dat de waarheid uniek was en onomkeerbaar bereikbaar. Het postmodernisme had Hollywood nog niet bereikt, hoewel het tegenwoordig het Witte Huis lijkt te hebben bereikt. Dus sommige jonge artsen en medische studenten besluiten de dood in te gaan en terug te keren. Technisch is dat mogelijk, maar het resultaat is niet verrassend. Het brengt oude schuldgevoelens en frustraties die in het onderbewuste waren begraven weer tot leven. Een ervan heeft te maken met een drugsverslaafde vader van een Vietnam-veteraan die zelfmoord pleegt, een andere met een jonge jongen die door een paar anderen, onder wie de 'dodenreiser', wordt gestenigd, en weer een andere nog steeds met een jong zwart meisje dat op de lagere school uit racisme, seksisme en angst, zo niet uit angst voor haar verlegenheid, tot slachtoffer werd gemaakt. Het is zo naïef dat je uit schaamte zou kunnen huilen om deze jonge volwassenen die hoog gekwalificeerd zijn en zich gedragen als baby's die huilen om hun flesjes vruchtensap. De film is echter interessant, maar in een heel andere vorm. De setting en de film en elk detail of elke behandeling van elk detail is barok, morbide, decadent, helemaal in de stijl van 'Death in Venice' of 'Greenaway' of een paar andere kunstwerken die te maken hebben met vriendschap sluiten met de fundamentele vijand die de dood is. Dat redt de film natuurlijk niet, maar het maakt hem in elk geval de moeite waard.<br /><br />Dr. Jacques Coulardeau, Universiteit Parijs 1 Pantheon Sorbonne, Universiteit Versailles Saint Quentin en Yvelines, CEGID.
A film that reveals the unease of modern men and women in life when confronted to death. We are beyond the simple religious belief in the afterlife, and what's more in any kind of hell or heaven. Religion is declared dead. Yet human beings are more obsessed than ever by death, especially since we can push it away for quite a long time. What's more the scientific and technological development of our societies leads us to believe we can explain everything, know everything and do everything. That was quite typical of the end of the 20th century. Today things are changing, especially when the president of the United States himself, Barack Obama, in a public speech to journalists speaks of their search for truth and qualifies that truth as being of course relative because it is more a quest than a final end, objective or achievement. The film shows the end of the good old metaphysical thinking that was starting to evolve into a truth obsession, an obsessive conception that truth was unique and irreversibly reachable. Post modernism had not reached Hollywood yet, though today it seems to have reached the White House. So some young doctors and medical students decide to go into death and come back. Technically it is possible but the result is not surprising. It reactivates old guilty feelings and frustrations that had been buried into the unconscious. One has to do with a drug addicted father of a Vietnam veteran who commits suicide, another with a young boy who was stoned to death by some others the death tripper included, another still with a young black girl who was victimized and bullied in grade school out of racism, sexism and hatred if not fear in front of her shyness. It is so naïve that you could cry out of shame for these young adults who are highly qualified and behave like babies who are crying for their bottles of edulcorated fruit juice. The film though is interesting but in something quite different. The setting and the shooting and every single detail or treatment of any detail is baroque, morbid, decadent, quite in the style of "Death in Venice" or Greenaway, or some other works of art that deal with making friends with the basic enemy that death is. Of course that does not save the film but at least that makes it worth watching.<br /><br />Dr Jacques COULARDEAU, University Paris 1 Pantheon Sorbonne, University Versailles Saint Quentin en Yvelines, CEGID