De middelbare school. Jaren en decennia later kijken sommigen er met genegenheid op terug, anderen met g<0xC3><0xAA>ne. Maar er zijn er maar weinig die het gemakkelijk kunnen vergeten. Het is een van de meest kritieke fasen van ons leven, waarin veranderingen snel en woest komen, of we er nu klaar voor zijn of niet. Niet langer kinderen, nog niet volwassen, worden we gegeseld door onweerstaanbare krachten, die ons alle kanten op duwen en trekken.<br />'Fame' deed zijn best om deze turbulente, chaotische periode vast te leggen voor de cast van jonge personages. Voor het grootste deel lukte dat ook. De film slingerde, maar voelde wel als een stukje leven. Deze film heeft een speciale plek in het hart van de klas van '80. We hadden net afscheid genomen van een decennium, en aan het eind van drie of vier stimulerende en soms moeilijke schooljaren. We waren op weg naar de koude, wrede wereld en gingen van huis weg om te gaan studeren en vervolgens naar onbekende oorden. Toen we bij ons hoogtepunt kwamen, was deze pas uitgebrachte film voor ons net een twee uur durend jaarboek. We konden niet ontsnappen aan het oubollige liedje op de radio. Dat waren wij daar op het scherm. Dat waren onze vrienden, rivalen en klasgenoten zoals we onze eigen dromen, frustraties, successen en mislukkingen onder ogen hadden gezien.<br />Het is vooral aangrijpend voor degenen die op een van de andere elitaire, eersteklas middelbare scholen in New York City hebben gezeten, met name Stuyvesant, de Bronx HS van Science of Brooklyn Tech. Net als de kinderen hier werden we beschouwd als de besten van de besten. We hadden geen audities, maar in plaats daarvan strenge toelatingsexamens. Misschien nog meer dan de kinderen van Performing Arts werd er van ons verwacht dat we de wereld zouden veranderen, hoewel we niet noodzakelijkerwijs beroemd zouden worden. Net als zij haalden we het niet allemaal. Maar de omgeving van de snelkookpan stimuleerde een buitengewone camaraderie en esprit de corps, een beetje zoals de tenentikkende 'Hot Lunch Jam' in de cafetaria. Op onze eigen diploma-uitreiking zweefden we bijna als het jubelende crescendo in de opzwepende finale. De film laat ons passend achter met een enkele, triomfantelijke noot aan het eind van 'I Sing the Body Electric', wijzend op de verblindend heldere, grenzeloze toekomst en alle belofte die die inhield.<br />'Fame' zou kunnen.' Dit verhaal zou nooit op een kleine of voorstadsschool zijn geplaatst. Los Angeles heeft een sterkere band met films en televisie, maar NYC is een mekka voor alle kunsten. Niet alleen thuis in wat toen nog PA werd genoemd, maar ook in het wereldberoemde Juilliard, is NYC een cultureel centrum dat in geen enkele andere stad ter wereld te vinden is. Het is ook een tijdcapsule van de rest van de stad van die tijd, en toont de smoezeligheid, het gruis en het vuil die kenmerkend waren voor een New York dat nog steeds worstelde met de fiscale crisis die het bijna bankroet had gemaakt. Maar bovenal toonde het de vitaliteit, die was afgezwakt door de komst van Giuliani, Disney en toerisme. Wat zou ik er niet voor geven om weer jong te zijn. Maar met 'Fame' kan ik me tenminste herinneren hoe het was.
High school. Years and decades later, some look back on it with fondness, others with embarrassment. But few find it easy to forget. It's one of the most critical phases of our lives, when changes come fast and furious whether we're ready or not. No longer children, not yet adults, irresistible forces buffet us, pushing and pulling us in every direction.<br /><br />"Fame" did its best to capture this turbulent, chaotic period for its cast of young characters. For the most part, it succeeded. It meandered, but did feel like a slice of life. This movie holds a special place in the hearts of the Class of '80. We had just bid farewell to a decade, and soon to the end of three or four stimulating and sometimes difficult school years. We were headed out into the cold, cruel world, leaving home for college then parts unknown. As we approached our watershed event, this newly released movie was like a two-hour yearbook for us. We couldn't escape the titular song on the radio. That was us up there on the screen. Those were our friends, rivals and classmates as we had faced our own dreams, frustrations, successes and failures.<br /><br />It's especially poignant for those who attended any of New York City's other elite, top-tier high schools, especially Stuyvesant, Bronx HS of Science or Brooklyn Tech. Like the kids here, we were considered the best of the best. We had no auditions, but instead rigorous entrance exams. Perhaps even more than the Performing Arts kids, we were expected to change the world, although not necessarily become famous. Like them, not all of us made it. But the pressure cooker environment fostered extraordinary camaraderie and esprit de corps, not unlike the toe-tapping "Hot Lunch Jam" in the cafeteria. On our own graduation day, our spirits soared almost like the jubilant crescendo in the rousing finale. The film leaves us fittingly on a single, triumphant note at the end of "I Sing the Body Electric," pointing to the blindingly bright, boundless future and all the promise it held.<br /><br />"Fame" couldn't have been set anywhere else. This story never would have worked in a small or suburban school. Los Angeles has a stronger identification with movies and television, but NYC is a mecca for all of the arts. Home not only to what was then called PA, but also world-renowned Juilliard, NYC is a cultural center unmatched by any other city in the world. It's also a time capsule of the rest of the city of the time, showing the seediness, grit and dirt that was endemic of a New York still struggling back from the fiscal crisis that had nearly bankrupted it. But most of all, it showed the vitality, since muted by the inroads of Giuliani, Disney and tourism.<br /><br />What I wouldn't give to be young again. But with "Fame," at least I can remember what it was like.