Hynkel, dictator van Tomania, is een verwend kind dat boos wordt als hij niet krijgt wat hij werkelijk wil... En wat hij gewoonweg wil, is niets minder dan de wereld...<br /><br />In een van de uitzonderlijke scènes van de Chaplin-kunst voert Hynkel een ballet op met de 'wereld', die uit elkaar spat als hij denkt dat hij hem in zijn greep heeft...<br />Chaplin heeft ook een paar bijtende woorden over oorlog en oorlogsfilms... In een scène aan het begin van de film, die zich afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog, stort de Tomaniaanse koerier neer en denkt... Hij staat op het punt te sterven... In een staat van delirium begint hij belachelijke woorden te zeggen... De lege dubbelzinnigheid stijgt verder op tot een schitterende vertoning van alle heldhaftige doodsscènes uit oorlogsfilms...<br /><br />In een andere scène, waarin hij een vluchteling wordt in het joodse getto en het bevel op zich neemt van het verzet dat een opstand onder de oude mannen aanwakkert, is hij van plan de dictator te doden... Een van de groep moet de meedogenloze veroveraar van Austerlich doden... Degene die gekozen wordt, zal natuurlijk sterven, maar zijn heldhaftige dood zal beloond worden en zijn naam zal schitteren als een ster in de geschiedenis van Toman...<br />De scène waarin hij en vier andere personages roomtaartjes met munten eten om te bepalen wie zijn leven zal offeren om de dictator te vermoorden, is een bittere hilariteit vol grote angst... Ondanks al zijn teleurstellende tekortkomingen is 'De grote dictator' toch een belangrijke film, omdat de ironische toon van de film iets toevoegt dat Chaplin noch iemand anders hem had kunnen geven: de ironie van de geschiedenis... De noodzaak om Hynkel te vermoorden is een voorbode van de moordaanslag op Hitler door zijn generaals... De kracht van de oorspronkelijke satire wordt alleen overtroffen door de imitatie van de kunst van de geschiedenis...<br /><br />Met een schitterende opeenvolging als die van het eenden schieten, die ertoe leidt dat de dictator wordt aangezien voor de nederige joodse kapper en vice versa, is 'De grote dictator' Chaplins eerste gesproken film... Deze keer 'Charles' en niet 'Charlie'. wil meer zeggen door zijn film en niet door een amusante komedie, de laatste waarin hij zijn beroemde 'Zwerfster' gebruikt.
Hynkel, dictator of Tomania, is a spoiled child who becomes angry when he cannot gets what he really wants... And what he simply wants is nothing less than the world...<br /><br />In one of the extraordinary scenes of Chaplin art, Hynkel performs a ballet with the 'world' which bursts when he thinks he has it in his grasp...<br /><br />Chaplin also has some biting words on war and war films... In a scene at the beginning of the movie, which takes place during World War I, the Tomanian messenger crashes the plane and thinks... He is about to die... In a state of delirium, he begins to say ridiculous words... The empty double-talk continue ascending into a brilliant take off on all the heroic death scenes of War films...<br /><br />In another scene when he becomes a fugitive in the Jewish ghetto and assumes command of the resistance fomenting rebellion among the old men, he plans to kill the dictator... One of the group must kill the ruthless conqueror of Austerlich... Whoever is chosen will naturally die, but his heroic death will be rewarded and his name will shine like a star in Tomanian history...<br /><br />The sequence in which he and four other characters eat cream cakes containing coins to determine which shall sacrifice his life to murder the dictator is a bitter hilarity filled with great fear...<br /><br />For all its disappointing shortcomings, "The Great Dictator" is still a significant movie for the ironic tones of the film adding something that neither Chaplin nor anymore else could have given it: the irony of history... The necessity to murder Hynkel presages the assassination attempt against Hitler by his generals... The force of the original satire is only surpassed by history's imitation of art...<br /><br />With a splendid sequence like the duck-shooting accident which leads to the dictator being mistaken for the humbly Jewish barber and vice versa, "The Great Dictator" is Chaplin's first talking movie... This time 'Charles' and not 'Charlie,' wanting to say more through his movie and not through an amusing comedy, the last in which he uses his celebrated 'Tramp Character.'