Ik kende Karen Carpenter niet persoonlijk, en Richard trouwens ook niet, dus ik moet afgaan op de manier waarop de film haar afbeeldde. Ik denk dat haar broer Richard een betere persoon zou zijn om naar de juistheid ervan te vragen. Maar uit wat ik van Karen zag en hoorde, voelde ik haar pijn, deelde ik haar verdriet, en ze was een heel bijzonder iemand voor me toen ik opgroeide. en ik herinner me: 'We're just starting! In feite heb ik heel veel van haar liedjes uit mijn hoofd geleerd en sommige mensen (heel veel) zeggen tegen me dat mijn stem bijna net zo klinkt als die van haar!!! (Ik maak geen grapje). Ik had ook anorexia op de middelbare school en op de universiteit (1978-1987 om precies te zijn) en woog tussen de 82 en 120 kilo in 1987. Ik ontwikkelde een paar ernstige gezondheidsproblemen door wat me hielp me te identificeren met de actrice die Karen speelde in de film. De moeder (Agnes) leek in veel opzichten heel veel op mijn moeder en ik kon ook de pijn voelen die Karen moet hebben gevoeld. Want mijn moeder was vaak net zo gevoelloos, kritisch en afkeurend als Agnes (als dat tenminste klopte). De film hielp me om Karen op een meer persoonlijke manier te leren kennen door niet alleen haar muziek te horen, maar ook door te zien wat ze doormaakte. Het is heel moeilijk om iemands hele leven in 2-3 uur uit te beelden en elk detail perfect te beschrijven, dus ik moet zeggen dat er waarschijnlijk geen biografie bestaat die zo accuraat is. Maar ik geef dit verhaal een 8! Ik wou dat ik Karen persoonlijk kende! Ik zou DOODgegaan zijn om haar te ontmoeten! Ik zou haar dolgraag een hand hebben gegeven, of een knuffel hebben gegeven, of met haar hebben gepraat. Ik voel haar warmte en liefde elke keer als ik een van haar liedjes hoor en ik haar erg mis.
I didn't personally know Karen Carpenter, nor, Richard for that matter, so I must go by how the movie portrayed her. I think a better person to ask about it's accuracy would be her brother Richard. However, from what I did see and learn of Karen, I felt her pain, share her sadness, and she was a very special person to me growing up. I know that I wasn't born until 1965 so I didn't get to know her as much as some of you older fans but I definitely grew up listening to her music and I have fond memories of her music. I remember the song about the "Radio" (every sha la la la every whoa...so fine,) etc and I remember "We've only just begun! As a matter of fact, I memorized many, many of her songs and some people (quite a few) tell me that my voice sounds almost identical to her!!! ( I am not joking on this). I also used to be anorexic during high school and part of college (1978-1987) to be exact and weighed anywhere from 82 pounds to eventually 120 pounds in 1987. I developed some pretty serious health problems from that which helped me to identify with the actress portraying Karen in the movie. The mother (Agnes) was very MUCH like my mother in many ways and I could also feel the pain that Karen must have experienced. For, my mother was often unfeeling, critical, and disapproving as Agnes was (if this was true to accuracy). The movie was helpful in identifying and getting to know Karen on a more personal note by not just hearing her music but by seeing what she was going through. It is quite difficult to portray a person's entire life in 2-3 hours and recount every single detail perfectly so I would have to say that there is probably no biography that is that accurate. I will give this story an 8 though! I wish I did know Karen personally! I would have DIED to meet her!! I would have loved to have shook her hand, given her a hug, or talked to her. I feel her warmth and love every time I hear one of her songs and she is greatly missed.