Als ik de film misschien een beetje te hoog aansla, kun je dat aan sentiment toeschrijven. Dit is een van de eerste films die ik me kan herinneren en die ik geweldig vond. Ik zag hem aan het eind van de jaren zeventig in de drive-inbioscoop hier in Californië. Ik was al een grote fan van 'The Muppet Show' op tv, dus ik was helemaal klaar voor de film, en die stelde me niet teleur. Het komt er in feite op neer dat het hele absurdistische ethos van de Muppet Show wordt overgebracht van vaudeville naar een roadmovie. Kermit de Kikker is op een missie om beroemd te worden; niet omdat hij in een champagnebad wil liggen en in een privévliegtuig wil vliegen, maar omdat hij'miljoenen mensen gelukkig wil maken'. Onderweg haalt hij al zijn geliefde muppetvrienden op, met name Fonzie Bear, die hij in een verlopen bar ontmoet. Ze zingen 'Movin' Right Along', een liedje dat me altijd heeft gecharmeerd met zijn vrolijke melodie en het thema van vriendschap en gedeelde ontdekkingen. Hij ontmoet ook genoeg filmsterren uit Hollywood om een Stanley Kramer-film te vullen, inclusief komedianten als Richard Pryor, Steve Martin, Edgar Bergen, Milton Berle en Mel Brooks. Vooral Brooks heeft een nogal saaie rol, en je krijgt het gevoel dat Henson er een paar van deze cameo's uit had kunnen knippen als hij niet bang was de sterren te beledigen. Hoe dan ook, zoals past bij een roadtripfilm als deze, is Dom DeLuise de eerste persoon die hij ontmoet.<br />Het einde is een van de vreemdste voorbeelden van letterlijk de 4e muur afbreken die je in elke 'kinderen'-film aantreft. De Hollywood-droom lijkt om hen heen af te brokkelen, wanneer een echte regenboog met zijn authentieke vreugde en mysterie het Hollywood-decor doorboort. Ik weet zeker dat dit bedoeld was om een aantal van Jim Hensons eigen persoonlijke of spirituele ervaringen te belichten.<br />Dit is verreweg de beste film met Muppets. Als u of iemand anders zich afvraagt waarom de Muppets in de jaren zeventig zo populair waren, dan denk ik dat deze film in elk geval oud genoeg is om een aanwijzing te geven.
If I rate the film maybe a bit high, you can blame it on sentiment. This is one of the first movies that I remember seeing and totally loving. I saw it at the drive-ins here in California in the late 70s. I was already a big fan of "The Muppet Show" on TV so I was primed for the movie, and the movie did not disappoint. Basically it takes the whole absurdist ethos of the Muppet show and transports it from vaudeville into a road movie. Kermit the Frog is on a quest to become famous; not because he wants to take champagne baths and ride in a private jet, but because he wants to "make millions of people happy." Of course.<br /><br />Along the way he picks up all his beloved muppet friends, most endearingly Fonzie Bear who he meets at a seedy bar doing stand-up. They sing "Movin' Right Along", a song that has always charmed me with its upbeat melody and its theme of friendship and shared discovery. He also encounters enough Hollywood movie stars to fill a Stanley Kramer movie, including comedy luminaries like Richard Pryor, Steve Martin, Edgar Bergen, Milton Berle, and Mel Brooks. Brooks in particular has a rather dull bit, and you are left feeling that Henson could have cut a few of these cameos out if he wasn't afraid of offending the stars. Anyway, as befits a road trip movie like this the very first person he meets is Dom DeLuise.<br /><br />The ending is one of the more odd examples of literally breaking down the 4th wall that you will find in any "children's" movie. The Hollywood dream seems to be crumbling all about them, when a real rainbow pierces the Hollywood set with its authentic joy and mystery. I'm sure this was meant to relate to some of Jim Henson's own personal or spiritual experiences.<br /><br />This is the best movie with Muppets by a long shot. If you or anyone else was wondering why the Muppets were so popular back in the 70s, considering how poor the movies have been for the last few decades, I think this film has at least aged well enough to provide a clue.