Dit behoort niet tot mijn favoriete Hitchcock-films, hoewel ik moet toegeven dat hij nog steeds behoorlijk goed is. Onder de dingen die ik echt goed vond waren de aanwezigheid van Jimmy Stewart (hij verbetert zelfs het meest middelmatige materiaal) en de ongelooflijk eng uitziende huurmoordenaar (die eruitziet als een skelet met alleen een dun laagje huid over zich heen). Hoewel het de studio veel geld heeft gekost, vond ik Doris Day in de film niet zo leuk <0xE2><0x80><0x93> ze leek veel te huilen en blèrt 'Que Sera' als een fullback. Ja, ik weet dat het de bedoeling was dat ze zo zou zingen, maar daardoor haatte ik dit nummer voor altijd. Sorry. De andere, minder belangrijke klacht die ik over de film had, was dat hij een beetje 'te gepolijst' en 'Hollywood-achtig' was. De oorspronkelijke versie (ook van Hitchcock) leek gewoon een stuk grover en groezeliger <0xE2><0x80><0x93> en dat droeg bij aan de enge ambiance.
This isn't among my favorite Hitchcock films, though I must admit it's still pretty good. Among the things I really liked were the presence of Jimmy Stewart (he always improves even the most mediocre material) and the incredibly scary looking assassin (who looks like a skeleton with just a thin layer of skin stretched over him). Although it cost the studio a lot of money, I didn't particularly care for Doris Day in the film--she seemed to weep a lot and belts out "Que Sera" like a fullback. Yes, I know that she was supposed to sing in that manner, but this forever made me hate this song. Sorry.<br /><br />The other complaint, though minor, I had about the movie was that it was a little "too polished" and "Hollywood-esque". The original version (also done by Hitchcock) just seemed a lot grittier and seedier--and this added to the scary ambiance.