Ja, het is Sean Connery weer in de rol van Bond, en hij ziet er levendiger uit dan ooit sinds de eerste keer dat ze deze film maakten, in 1965, toen hij 'Thunderball' werd genoemd. Maar de tong is zo stevig in de mond dat je je afvraagt of Connery niet gebruikmaakt van een paar geobserveerde trucs van zijn vriend en meer humoristische opvolger, Roger Moore.<br />Moore is mijn favoriete Bond, maar Connery heeft in dit ongebruikelijke uitstapje een sterk argument voor zichzelf. De enige serieuze Bondfilm die niet onder de auspiciën van de klassieke Eon Bond-serie is gemaakt, 'Never Say Never Again', is een oneerbiedige terugkeer naar de bron. Zacht van actie, maar sterk van karakter en slimme dialogen.<br />Bond, het is'm!' Het is duidelijk dat Moore een man is die in ongenade is gevallen. Hoe vaak hij ook de wereld heeft gered, zijn nieuwe baas heeft geen hoge dunk van zijn vette levensstijl. 'Te veel vrije radicalen, dat is jouw probleem... Veroorzaakt door te veel rood vlees, te veel witbrood, te veel martini's.' 'Dan zal ik het wittebrood maar weglaten, meneer,' antwoordt Bond gevat.<br />Een vroege vechtscène in een kuuroord is het hoogtepunt van de film, waarin Bond en een aanvaller zich een weg vechten door een keuken, een slaapkamer en een laboratorium, voordat Bond zijn tegenstander uiteindelijk om zeep helpt, ironisch genoeg met niet weinig hulp van die vrije radicalen. Humor wordt in de film overvloedig gebruikt, en wel op een veel slimmere manier dan in de meeste andere films van Moore. Connery's uitstapjes, hoewel Connery het leuker lijkt te vinden om zichzelf naar boven te sturen als gevolg van Moores minder egocentrische voorbeeld.<br />Was het omdat hij een flink deel van de winst opstreek? Of werkte hij voor minder gierige producenten? Wat het ook is, het script past goed bij zijn relaxte stijl, en het resultaat is rijker en onderhoudender dan Connery's vorige twee Eon Bond-uitstapjes, 'You Only Live Twice' en 'Diamonds Are Forever'.<br />De jaren tachtig waren geen goede jaren voor Bond, of het nu om Connery, Moore of Timothy Dalton ging. Ledematenwarmers, videospelletjes en lelijke sportauto's zijn overal te zien, en de Bianca Jagger-zonnebril die Klaus Maria Brandauer in zijn eerste scène draagt, doet hem geen goed. Vergeet de eerste indruk. Brandauers rol als de voornaamste schurk, Maximiliaan Largo, is een van de beste in welke Bondfilm dan ook, en Brandauer speelt zijn personage met plezier de dreiging en manie toe. Op een gegeven moment laat hij Bond vrij rondlopen in zijn commandopost, met een martini erbij, en zijn dansende ogen en waanzinnige, innemende grijns vormen de hele tijd een boeiend gezelschap. Het beste in deze film, afgezien van Connery, zijn de Bond-meisjes, die met meer aandacht voor de persoonlijkheid dan normaal in Bond-films zijn gefotografeerd, een eerbewijs aan filmregisseur Douglas Slocombe en regisseur Irvin Kirshner. Barbara Carrera werd genomineerd voor een Golden Globe voor haar rol als de boosaardige Fatima Blush, net zo gek als Largo en nog mooier om te zien. Ze houdt het niet de hele film vol; je hebt haar bijna nodig om je op de anderen te kunnen concentreren.<br /><br />De borsten en billen van Kim Basinger hadden hun eigen figuranten moeten hebben voor de tijd dat ze in deze film te zien zijn, maar ik klaag niet. Basinger is een zeldzame schoonheid, die in deze eerste rol als Largo's vrouw een hoofdrol speelt. s ma<0xC3><0xAE>tresse vermengt een ongelooflijke geilheid met een kinderlijke kwetsbaarheid die de Bond in mij naar boven brengt, en in vele anderen ook, vermoed ik. (Haar lippen en jukbeenderen zijn ook heel lief.)<br />Het is geen goed geconstrueerde film. Het is een imitatie van een betere Bondfilm, met een slordige verhaallijn, een verschrikkelijke score en een vlakke aftiteling. Maar Connery komt er wel in voor, wat bewijst dat hij de definitieve versie van de definitieve filmagent was, ook al steelt hij een paar pagina's van mijn 007, meneer Moore. Het eindresultaat is best vermakelijk, dus ik klaag niet.
Yes, it's Sean Connery playing Bond again, looking more alive and into his part than any time since the first time they made this film, in 1965 when it was called "Thunderball". But the tongue is so firmly in cheek one wonders if Connery isn't employing a few observed tricks from his friend and more humorous successor, Roger Moore.<br /><br />Moore is my favorite Bond, but Connery makes a strong case for himself in this unusual outing. The only serious Bond film not made under the aegis of the classic Eon Bond series, "Never Say Never Again" is an irreverent return to the well. Soft on action, it's nevertheless strong on character and clever dialogue.<br /><br />Bond, it's made clear right away, is a man in disfavor. No matter how many times he has saved the world, his new boss thinks little of his fat lifestyle. "Too many free radicals, that's your problem...Caused by eating too much red meat, white bread, too many martinis." "Then I shall cut out the white bread, sir," Bond smartly replies.<br /><br />An early fight sequence in a spa represents the movie's high point action-wise, with Bond and an attacker fighting their way through a kitchen, a bedroom, and a laboratory before Bond finally douses his opponent, ironically with no small help from those free radicals. Humor is liberally applied in the film, rather more cleverly than most of Moore's outings, though Connery seems to be having more fun sending himself up as a result of Moore's less egotistic example.<br /><br />Was it because he was making a good chunk of the gross? Or was it working for less stingy producers? Whatever it is, the screenplay serves his laid-back style well, and the result is richer and more entertaining than Connery's prior two Eon Bond outings, "You Only Live Twice" and "Diamonds Are Forever".<br /><br />The 1980s were not a good decade for Bond, whether it was Connery, Moore, or Timothy Dalton. Leg warmers, video games, and ugly sports cars are all in evidence, and the Bianca Jagger sunglasses Klaus Maria Brandauer is seen wearing in his first scene do him no favors. Forget first impressions. Brandauer's role as the chief villain, Maximilian Largo, is one of the best in any Bond film, with Brandauer enjoyably playing up his character's menace and mania. At one point, he allows Bond free roam of his situation room, with a martini to boot, and his dancing eyes and mad, engaging grin make for compelling company throughout.<br /><br />The best thing in this film, other than Connery, are the Bond girls, shot with more attention to personality than normal in Bond films, a testament to cinematographer Douglas Slocombe and director Irvin Kirshner. Barbara Carrera was nominated for a Golden Globe for her role as the villainess Fatima Blush, every bit as crazy as Largo and even nicer to look at. She doesn't last the whole movie; you almost need her gone in order to focus on the others.<br /><br />Kim Basinger's breasts and buttocks should have had their own agents for the screen time they get in this film, but I'm not complaining. Basinger's a rare beauty who in this early role as Largo's mistress mixes incredible hotitude with a childlike vulnerability that brings out the Bond in me, and many others I suspect. (Her lips and cheekbones are pretty sweet, too.)<br /><br />It's not a well-constructed film. It's a knockoff of a better Bond movie with a sloppy storyline, a terrible score, and a flat ending. But it does have Connery, proving his was the definitive take on cinema's definitive secret agent, even if he steals a page or two from my 007, Mr. Moore. The end result is entertaining enough, so I'm not complaining.