De Eerste Wereldoorlog krijgt een glanzende, sepiakleurige make-over in Jean-Pierre Jeunets onophoudelijk grillige 'A Very Long Engagement'. Jeunets kenmerkende stijl bestaat uit mechanische, bijna op een uurwerk lijkende, verhalende bouwsels, gegarneerd met uitbundige, chocoladebruine productiewaarden en gekruid met namaak-naïeve humor. Het is een benadering die vrij goed aansloot bij zijn vorige film, de romantische fantasie 'Amelie', die voor een groot deel te danken is aan de onnavolgbare bijdrage van Audrey Tatou in de titelrol. Gewend aan veel somberder materiaal, werkt Jeunets methode nogal averechts.<br />Tatou duikt hier weer op in een variatie op hetzelfde lieflijke, ongepolijste karakter als Amelie. Mathilde, een weeskind dat rustig samenwoont met haar oom en tante in een idyllische landelijke omgeving, vastbesloten om na te gaan wat er van haar kindliefje Manech (Gaspard Ulliel) is geworden, een paar jaar nadat hij in de oorlog vermist raakte. Manech was een van de vijf soldaten die in 1917 voor de krijgsraad werden gedaagd wegens zelfverminking, en als straf over de top naar niemandsland werden gestuurd. Hij wordt dood gewaand door iedereen behalve Mathilde, die de hoop koestert hem te vinden. De film volgt Mathildes hardnekkige zoektocht naar wat er werkelijk is gebeurd, en terwijl ze dieper graaft, ontdekt ze een droevig, zelfs schokkend verhaal over hooggeplaatste corruptie en onmenselijkheid. Mathilde moet de feiten filteren uit de verzinsels die voortkomen uit verschillende tegenstrijdige, elkaar overlappende of onvolledige verslagen van wat Manechs laatste uren lijken te zijn.<br />Dit zou allemaal aangrijpend en aangrijpend moeten zijn, maar het is vaak alleen maar verwarrend dankzij de visuele en verbale rommel waarmee Jeunet zijn publiek bestookt. Er gebeurt gewoon te veel tegelijk, met inbegrip van een opdringerig verhaal dat niets toevoegt aan onze waardering van het verhaal en de personages. Zonder ook maar één moment te worden overladen met informatie, voelde ik me de ruimte ontzegd om na te denken over Mathildes queeste of de ruimte om me er op mijn eigen voorwaarden mee bezig te houden. De camera draait, zwenkt en cirkelt onophoudelijk in het rond en streelt elke oppervlaktecontour van zijn exquise productie, maar het lukt hem niet om door te dringen tot de ziel onder de huid van het verhaal. Het resultaat is diep-onbelangrijk en, erger nog, grotesk. De Eerste Wereldoorlog was een bijzonder duister uur in de menselijke geschiedenis. Stel je voor dat het herschapen werd tot een van die pittoreske reclames voor een bekend Belgisch bier, en je weet hoe deze film in elkaar zit.
World War I gets a glossy, sepia-tinted makeover in Jean-Pierre Jeunet's relentlessly whimsical "A Very Long Engagement". Jeunet's trademark style consists of mechanical, almost clockwork-like narrative construction garnished with lavish, chocolate box production values and seasoned with faux-naive humour. It's an approach that worked pretty well with his previous picture, the romantic fantasy "Amelie", thanks in no small part to the inimitable contribution of Audrey Tatou in the title role. Applied to vastly more sombre material, Jeunet's method backfires rather badly.<br /><br />Tatou crops up again here in a variation on the same sort of sweetly off-beat character as Amelie. She's Mathilde, an orphan who lives quietly with her aunt and uncle in an idyllic rural setting, determined to trace what became of her child sweetheart Manech (Gaspard Ulliel), several years after he went missing in the War. Manech was one of five soldiers court-martialled for self-mutilation in 1917 at 'Bingo Crepuscule', and sent over the top into no-man's-land as a punishment. He's presumed dead by all but Mathilde who cherishes the hope of finding him. The film follows Mathilde's dogged quest to find out what really happened, and as she delves deeper she uncovers a sad, even shocking story of high-ranking corruption and inhumanity. Mathilde must filter the facts from the fictions that arise from various conflicting, overlapping or incomplete accounts of what seem to be Manech's final hours.<br /><br />All this should be poignant and gripping, but it's more often simply confusing thanks to the visual and verbal clutter with which Jeunet pummels his audience. There's simply too much going on at any one time, including an intrusive narration that adds precisely nothing to our appreciation of the story and characters. Without a moment's respite from informational overload, I felt denied the space to reflect on Mathilde's quest or the room to engage with it on my own terms. Jeunet's unceasingly busy camera spirals and swoops and circles, caressing every surface contour of his exquisitely designed production, but it singularly fails to penetrate to the soul beneath the story's skin. The result is deeply uninvolving, and worse, grotesque. The First World War was a particularly dark hour in human history. Imagine it re-created as one of those picturesque commercials for a well known Belgian lager, and you have the measure of this film.