Ik heb net een voorvertoning van deze film bijgewoond. Een meesterwerk op het gebied van documentaires, maar dat was het niet. De film gaat helemaal op in het onderwerp en is niet in staat om ook maar enig kritisch commentaar te leveren op mevrouw Faye. De enige positieve eigenschap van de film was het gebruik van poppen in een poging (zij het een mislukte) om een soort verhaal te vertellen. Maar de griezeligste ervaring deed zich voor toen de aftiteling werd vertoond. Het publiek stond op en applaudisseerde. Als motten die in brand vliegen, worden Amerikanen in de 21ste eeuw nog steeds aangetrokken door freakshows. Het verhaal van het niet-begrepen monster wordt nogal saai.
I just attended a preview screening of this film. A masterpiece of documentary film-making it was not. Totally absorbed with its subject, the film becomes incapable of leveling any sort of critical commentary with regard to Ms. Faye. Cloying and sappy, the only redeeming quality of the film was its use of puppets in an attempt (albeit a failed one) to structure some kind of narrative. But the creepiest experience occurred as the closing credits rolled. The audience rose and applauded. Like moths to flame, Americans in the 21st Century are still drawn to freakshows. The narrative of the misunderstood monster is getting rather tired.