De Man met het Bogart-gezicht zet hem zelf in elkaar om de kijkers nostalgie te bezorgen naar het eind van de jaren dertig, het eind van de jaren veertig van de twintigste eeuw. Om verschillende redenen mislukt dat jammerlijk. In de eerste plaats mist Sacchi, hoewel hij er redelijk als Bogart uitziet en zelfs op zijn manier praat en zijn manier van doen gebruikt, alle charisma en acteertalent van Bogart. Dat wordt pas echt duidelijk als Sacchi niet duidelijk een scène uit een van Bogarts films imiteert. In de tweede plaats heeft de film niet de eersteklas acteurs waarmee Bogart kon werken. Er zitten geen Peter Lorre of Sydney Greenstreet in, mensen. Natuurlijk worden we getrakteerd op optredens van Victor Buaeno, Olivia Hussey en George Raft onder anderen, maar die zijn er gewoon niet.' Ten derde: alle pogingen tot'moderne' humor mislukken. Al die grapjes over ondergoed, waarbij Marlowe bijna nóóit die verdomde hoed en regenjas uittrekt (ook al zou Bogart dat wel hebben gedaan), enzovoort, zijn gewoon niet grappig en verpesten de hele film. Ten vierde: ik heb nog nooit zo'n maffe herkenningsmelodie gehoord aan deze kant van Mitchell. Ten slotte: de valse eerbied die de film voor Bogart (en andere klassieke acteurs) aan de dag legt, is echt irritant. Bogart speelde bijna nóóit een echte held, bij die gelegenheden was hij een held. Hij speelde gecompliceerde personages. In deze film doet Bogart zich voor als een schietgrage, moralistische weldoener. Dit geldt misschien voor sommige filmpersonages, maar niet voor Bogarts personage. Het zijn dit soort films waardoor mensen die niet zijn geconfronteerd met de bioscoop van het verleden denken dat het allemaal flauwekul is, 'de goede man verslaat de slechteriken en krijgt het meisje'-onzin met een lage productiewaarde.
The Man with Bogart's Face sets it self up to mine the viewers nostalgia for the late 30's-late 40's film era. It fails miserably for several reasons. First, Sacchi, while looking reasonably like Bogart and even speaking like him on occassion and using his mannerisms, completely lacks any of Bogart's charisma or acting ability. This is really apparent whenever Sacchi is not clearly imitating a scene from one of Bogart's films. Second, the film does not have the first rate character actors Bogart was able to work with. There are no Peter Lorre's or Sydney Greenstreet's in this one, folks. Sure we are treated to performances by Victor Buaeno, Olivia Hussey and George Raft amongst others, but they just aren't of the same caliber (or aren't given enough screen time or are miscast). Third, the attempts at "modern" humor all fall through. All of the underwear jokes, having Marlowe almost *never* remove that damn hat and trench coat (even though Bogart would have), etc. just aren't funny and really pull down this film. Fourth, I've never heard a goofier theme song this side of Mitchell. Finally, the film's false reverence for Bogart (and other classic actors work) is truly irritating. Bogart almost *never* played a straight hero, on those occasions he was a hero. He played complicated characters. This movie makes Bogart out to be a trigger-happy, moralistic do-gooder. While this may have been true about some film characters, Bogart's characters rarely fit that bill. It's movies like this that make people unexposed to the cinema of the past think that all of it is hokey, "good guy beats the bad guys and gets the girl" crap with low production values.