Ik heb deze film voor het eerst gezien toen hij in Frankrijk in première ging, in mijn geboortestad, vierenvijftig jaar geleden, ik was toen negen, en ik herinner me nog steeds elk zwart-witbeeld, vooral de zwarte, omdat het zo spannend, eng was, die sluipende aanvallen door die donkere pas in de berg, de twee soldaten, gevangenen die door hun overweldigers gedwongen werden met elkaar te vechten, het laatste gevecht met de open laadbak van de wagen waarin de Gatling lag te schieten, het laatste gevecht tussen Peck en het opperhoofd, en het gelukkige einde dat me de adem benam. Ik heb hem sindsdien niet meer gezien, en ik weet ook niet wat ik ervan moet denken. Ik weet niet of het een goed idee zou zijn om het vandaag nog een keer te zien, het was zo'n fantastisch moment voor het kind dat ik was.
...I saw this movie when it first came out in France, in my hometown, 54 years ago, I was nine, and today I still remember each black and white frame, especially the black ones, because it was so tense, scary, those sneaking attacks through that dark pass in the mountain, the two soldiers, prisoners forced to fight each other by their captors, the last battle with the uncovering of the wagon with the Gatling in it firing away, the last fight between Peck and the chief, and the Happy End which let me take back my breath. I haven't seen it since then, and I don't know if it would be a good idea to see it again today, it was such a fabulous moment for the kid I was.