Het is fijn dat deze drie jonge regisseurs films hebben geproduceerd met goede productiewaarden en fatsoenlijke acteerprestaties. Dat is nog eens goed werk.<br />Jammer genoeg hebben ze te lijden onder wat veel moderne homofilms teistert: herschreven plot, te vertrouwde decors (ik heb de 'pool'-scènes veel te vaak in homofilms gezien) en afgezaagde scripts. Het meest bespottelijk van alles is 'Dorothy', wier bespottelijke uitgangspunt is dat een leuke jonge vent in New York moeite zal hebben om een beurt te krijgen vanwege een tekort aan herkenbare availabe-homojongens in zijn omgeving.<br />Wat de film betreft spelen deze korte films als smakeloze, kleine, homoseksuele naschoolse specials. Er zit niet veel fantasie in hun werk of uitvoering; in feite volgen ze een conventie van point-and-shoot, shot/reactie/shot/master-shots die na een minuut of vijf pijnlijk saai wordt. Er is hoop voor de homofilm in de werken van Todd Haynes, Sadie Benning en de overleden, grote Marlon Riggs... maar niet hier. Deze films zijn van een ongelooflijke middenklasse, zonder franje, en hun waarden zijn in wezen een aansporing voor een homoseksuele bourgeois-gevoeligheid. Wat waarschijnlijk de reden is waarom ze zo goed lopen op homofilmfestivals.
It's nice that these three young directors have produced films with good productions values and decent acting. There's some good work here.<br /><br />Unfortunately they suffer from what afflicts much of modern gay cinema; recycled plots, too familiar devices (i have seen the "pool" setting way too many times in gay male films) and hackneyed scripts. Most egregious of all is "Dorothy" whose preposterous premise is that a cute young guy will have trouble getting laid in NYC due to a shortage of identifiable availabe gay guys in his vicinity.<br /><br />In terms of cinema these shorts play like tacky little gay afterschool specials. Not a lot of imagination in their writing or execution; basically they follow a point-and-shoot, shot/reaction shot/master shot convention which becomes painfully dull after five or so minutes. There's hope for queer cinema in the works of Todd Haynes, Sadie Benning and the late, great Marlon Riggs...but not here. These films are incredibly middlebrow, singularly whitebread and their values basically pander to a gay bourgeois sensibility. Which is probably why they play so well at gay film festivals.