Ik zou allereerst willen zeggen dat ik, voordat ik deze film zag, mezelf als een accepterend individu beschouwde. Iemand die om anderen gaf, anderen waardeerde, geen/nauwelijks een oordeel over andere mensen had, en deze film heeft (denk ik) mijn leven of kijk op het leven dramatisch veranderd. Toen ik ernaar keek, wist ik niet precies waar het over ging, ik wist dat het over een of andere verboden relatie ging, maar afgezien daarvan had ik geen idee, en toen ik begon te zien wat er tussen deze twee prachtige personages gebeurde, was ik geschokt, ongelovig, verward en verrast. De eerste keer dat ik ernaar keek, was ik blind. Blind voor hun liefde, voor hun intimiteit, voor hun verbondenheid, voor hun zuiverheid als mens, voor hun relatie. Ik keek de film nog een keer, omdat ik eindelijk doorhad hoe hypocriet ik was door tegen mezelf en anderen te zeggen: 'O, ik accepteer alle soorten mensen, en probeer ze niet te veroordelen', terwijl ik toch mijn oordeel gaf over dit prachtige en verbazingwekkend inzichtelijke verhaal, vanwege mijn angst, neem ik aan. De tweede keer dat ik deze film zag, opende ik die ogen van mij die de eerste keer gesloten waren gebleven, en keek echt, niet naar het soort taboerelatie waar ik mijn hele leven over had gehoord, maar gewoon naar twee verliefde mensen. En ik vond het geweldig, ik vond de verhaallijn geweldig, ik vond de lichtelijk gebroken maar toch sterke individuele mensen in de film geweldig, ik vond het delen van gevoelens geweldig en ik vond de sterke banden die werden gecreëerd geweldig. Het is een echt oogverblindende, prachtig gemaakte film die me soms aan het huilen maakte, en ik hoop dat mensen die dit lezen en de film uiteindelijk gaan zien, eraan denken dat iedereen liefde verdient, in welke vorm of vorm dan ook.
First and foremost I would like to say, that before i watched this film i considered myself an accepting individual. Someone that cared about others, appreciated others, found no/barely any judgment against other people, and this film has (i think) changed my life or viewpoint dramatically. When i watched it, I didn't know particularly what it was about, i knew it was about some type of forbidden relationship, but other then that I was clueless, and as I began to see what was taking place between these two wonderfully depicted characters, i was in shock, disbelief, confusion and surprise. The first time i watched it, i was blind. Blind to their love, to their intimacy, to their connection, to their pureness as human beings, to their relationship. I watched it a second time, because i finally figured out how hypocritical I was being, saying to myself and others, "Oh i accept all types of people, and try not to judge them" while still judging this wonderful and amazingly insightful story, because of my fear I suppose. The second time I watched this film, I opened those eyes of mine that had stayed closed the first time, and really looked, not at the type of taboo relationship part that I'd heard about all my life, but simply at two human beings in love. And I loved it, i loved the storyline, i loved the slightly broken yet strong individual people in the film, i loved the sharing of feelings, and i loved the strong bonds created. It is a really eye opening, beautifully done film that made me cry at times, and I hope that people who read this and are going to watch the film eventually, remember that everyone deserves love, no matter what shape or form it is presented in....