Gebaseerd op het ware verhaal van twee jonge Amerikanen die op het hoogtepunt van de Koude Oorlog staatsgeheimen aan de Sovjet-Unie verkochten, wil _Falcon And The Snowman_ zowel spannend als filosofisch zijn, en beide afdelingen komen uiteindelijk tekort. Het is niet zozeer le Carré die zich daar druk om maakt.<br />Timothy Hutton speelt Christopher Boyce, een voormalige seminarist die, walgend van Watergate en de waarden van de middenklasse om hem heen, waarschijnlijk niet de juiste man is om in dienst te nemen van een bedrijf dat spionagesatellieten voor de cia verhuurt. Sean Penn speelt zijn drugsdealende vriend Daulton Lee, die zich tot Boyce' koerier ontpopt en geheime dossiers aflevert bij de Russische ambassade in Mexico-Stad. Een onconventionele synthesizersong, gebrek aan sympathie of emotionele binding voor wie dan ook, en een heleboel scènes van mannen die kwaad worden in kamers, allemaal bij elkaar gevoegd om wat een fatsoenlijke morele-dilemmathriller had kunnen zijn, af te zwakken.<br />Ondanks de tweede rekening is het in feite Penns film; zijn personage krijgt de kans om met de Russen te praten terwijl Hutton met zijn tamme valk speelt. Hutton ziet eruit alsof ze hem vijf minuten voor 'actie' wakker hebben gemaakt. Bij Penn is het een gok of je een briljante voorstelling krijgt of een over-de-top-voorstelling. Hier is het een beetje van beide, maar meer het laatste, vooral in de tweede helft, wanneer Lee van coke overgaat op heroïne. Hij krijst. Hij snuift. Hij overspoelt de Russische ambassadefeestjes. Hij wordt met telefoonboeken bewerkt. Hij spuugt naar zichzelf in een spiegel, een grote klodder die hij waarschijnlijk voor de paparazzi heeft bewaard. 'Ik weet niet meer wie mijn vrienden zijn!' roept hij uit. Het is uitputtend om alleen maar naar hem te kijken.<br />Penn lijkt Lee een beetje te hebben gemodelleerd naar Dustin Hoffmans Ratso Rizzo uit 'Midnight Cowboy', compleet met overdreven nasale stembuigingen en voortdurend heen en weer schietende ogen. John Schlesinger regisseerde deze film en ook 'Midnight Cowboy', maar hij lijkt een andere Hoffman-film in gedachten te hebben gehad, 'The Graduate', waarin de ene scène na de andere over Boyce en Lee in het zwembad wordt afgedraaid, terwijl ze proberen te beslissen hoe ze hun leven in hun vergulde kooi moeten leiden. Jammer dat niemand plastic heeft voorgesteld. Van de eerste opnamen, nieuwsbeelden van de Amerikaanse desintegratie naast Boyce en zijn vogel, wordt duidelijk dat het een boodschapfilm is, hoewel de boodschap zelf verre van duidelijk is, waarschijnlijk omdat de personages nooit in beeld komen. Is Boyce een idealist? Of is hij gewoon een huursoldaat? Hutton en Schlesinger schijnen het niet te weten, wat het voor ons moeilijker maakt. Intussen worden gelegenheden om enige spanning op te bouwen, zoals Boyce die documenten steelt uit het uiterst geheime Zwarte Gewelf waar hij werkt, of Lee die spelletjes speelt met de Russen, onderbroken door sprongen naar scènes van het paar met hun familie en vrienden. Het is de normaliteit van het verhaal die Schlesinger interessant vindt, maar het is niet genoeg.' Het is het minst interessante aspect voor ons.<br />Goed spul: het is interessant om een film te zien die zo vroeg al de sfeer van de jaren zeventig oproept, met Maria Muldaur en Tang in de hoofdrol. Dorian Harewood, die je je nog zult herinneren van _Full Metal Jacket_, heeft een mooie rol als de paranoïde collega van Boyce, Gene, die Boyce laat zien hoe je margarita's moet maken met een papierversnipperaar, maar die onder zijn uitbundige uiterlijk ernstige problemen met Vietnam heeft. Macon McCalman is ook goed, maar op een heel andere manier, als de nuchtere baas die Boyce zijn baan bij de veiligheidsdienst geeft. David Suchet als de Russische ambassademedewerker die met Lee te maken heeft, zorgt voor een fascinerende mengeling van dreiging en beminnelijkheid.<br />Maar 'Falcon And The Snowman' Het probleem van de twee hoofdpersonen is zo groot dat noch de acteurs, noch Schlesinger in staat zijn er veel antwoorden op te geven. Erger nog, na meer dan twee uur in hun afwisselend dierlijke en catatonische gezelschap te hebben verkeerd, wil je eigenlijk helemaal geen antwoorden. Je wilt alleen maar dat die credits gaan rollen.
Based on the true story of two young Americans who sold national secrets to the Soviet Union in the height of the Cold War, "Falcon And The Snowman" wants to be both suspenseful and philosophical, and winds up falling short in both departments. It's less le Carré than who cares.<br /><br />Timothy Hutton stars as Christopher Boyce, a former seminarian who, disgusted by Watergate and the middle-class values around him, is probably the wrong guy to be hired by a company running spy satellites for the CIA. Sean Penn plays his drug-dealing pal, Daulton Lee, who makes himself Boyce's courier, delivering secret files to the Soviet embassy in Mexico City. An offbeat synth-jazz score, lack of sympathy or emotional attachment for anyone, and lots of scenes of guys getting angry in rooms all combine to deaden what could have a decent moral-dilemma thriller.<br /><br />It's really Penn's movie despite the second billing; his character gets to talk turkey with the Russians while Hutton plays with his pet falcon. Hutton looks like they woke him up five minutes before they called "action". With Penn, it's a crapshoot whether you get a brilliant performance or an over-the-top one. Here, it's a bit of both, but more the latter, especially in the second half when Lee switches from coke to heroin. He screeches. He snorts. He crashes Russian embassy parties. He gets pummeled with telephone books. He spits at himself in a mirror, a big goober he must have been saving for a paparazzi. "I don't know who my friends are anymore!" he cries out. It's exhausting to just watch him.<br /><br />Penn seems to have modeled Lee somewhat on Dustin Hoffman's Ratso Rizzo from "Midnight Cowboy", complete with overly nasal line readings and constant eye shifting. John Schlesinger directed this film as well as "Midnight Cowboy", but he seems to have had another Hoffman film in mind, "The Graduate", throwing up scene after scene of Boyce and Lee poolside, trying to decide how to live their lives in their gilded cage. Too bad no one suggested plastics.<br /><br />From the opening shots, news footage of American decline juxtaposed with Boyce and his bird, "Falcon" makes clear it is a message movie, though the message itself is far from clear, probably because the characters never come into focus. Is Boyce supposed to be an idealist? Or is he just a mercenary? Hutton and Schlesinger don't seem to know, which makes it harder for us. Meanwhile, opportunities to establish some suspense, like Boyce stealing documents from the top secret "Black Vault" where he works or Lee playing games with the Russians, are interrupted by jump cuts to scenes of the pair with their families and friends. It's the normalcy of the story that Schlesinger finds interesting, but it's the least interesting aspect for us.<br /><br />Good stuff: It's interesting to see a film that works the 1970s vibe so early as this one, referencing Maria Muldaur and Tang. Dorian Harewood, memorable in "Full Metal Jacket", has a nice turn as Boyce's paranoid colleague Gene, who shows Boyce how to make margaritas with a shredder but has some serious 'Nam issues beneath his partying exterior. Macon McCalman is also fine in a totally different way as the no-nonsense boss who gives Boyce his high-security job. David Suchet as the Russian embassy official who deals with Lee makes for a fascinating blend of menace and amiability.<br /><br />But "Falcon And The Snowman" stands or falls on the the question of the two title characters, and neither the actors nor Schlesinger are able to mine much in the way of answers. Worse, after more than two hours in their alternately feral and catatonic company, you don't really want answers. You just want those credits to roll.