In tegenstelling tot de velen die hier hebben gepost, ben ik geen filmkenner. Ik kwam deze film toevallig tegen (surfend langs de kanalen) en kon niet wegsurfen. Dit is echt een ongelooflijke film, alle lof waard die de critici en degenen op deze site hem toekennen. De acteurs zijn geweldig. Tatiana is mooi en onschuldig. Haar verloofde Boris is lief en vaderlandslievend. Je kon het niet helpen dat je de ergernis en het verdriet van Boris' vader voelde terwijl hij zijn zoon berispte voor zoiets dwaas als vrijwillig dienst nemen in de grote oorlog.<br />Anderen hebben de film zo goed samengevat, dus zal ik een paar scènes noemen die me het meest hebben geraakt. Je vreest dat de rest van de film dit onrecht zal goedmaken door Tatiana en de broer te vernietigen, of erger nog, Tatiana te laten zien die door een immorele manier van roken decadent is geworden. Aangezien dit geen 'Franse existentiële film' is, gebeurt dat laatste niet. Goddank!<br />Een andere scène die je hart verscheurt, is wanneer de naamloze'muzikant' die door Boris werd gered terugkomt om Boris' vader te vertellen dat zijn zoon dood is. Hij vertelt het nieuws zonder het te weten aan Tatiana. Ik kan het verdriet van deze scène niet beschrijven... Maar toch, Tatiana vindt een strohalm en hoopt dat Boris toch nog thuiskomt. De musicus heeft immers nooit gezien dat Boris werd begraven.<br />Ik zal het niet over meer scènes hebben, maar ik wil wel opmerken dat de toetsjes van de Russische politieke correctheid helemaal niet afbreuk doen aan de film. Boris' broer wordt onthuld als de piano spelende luiwammes die iemand die de aanstaande vrouw van zijn broer steelt moet zijn. Ongetwijfeld krijgt hij aan het eind van de film op zijn minst een 'tenner'! Het einde, als Tatiana eindelijk zeker weet dat Boris dood is, slaagt er toch in vrolijk en vol hoop voor de toekomst te eindigen. Ik wil niet eens denken aan de tranen en de catharsis die door het theater moeten zijn gegaan toen de overlevenden van die oorlog, met hun eigen verliezen in gedachten, deze film voor het eerst zagen.<br />Ongelooflijk. Ga kijken.
Unlike the many who have posted here, I'm not movie literate. I stumbled across this movie by accident (channel surfing), and couldn't surf away. This is a truly incredible movie, worthy of all the praise the critics and those on this site have heaped on it. The actors are terrific. Tatiana is beautiful and innocent. Her fiancé Boris is sweet and patriotic. You couldn't help but feel Boris' father's exasperation and sorrow as he upbraids his son for such foolishness as volunteering to serve in the great war.<br /><br />Others have summarized the movie so well, so I'll just mention a couple of scenes that moved me the most. When Boris' brother reveals to his family that he has broken trust with his brother and "has to marry" Tatiana, Tatiana's twisted mouth shows her revulsion at this betrayal (even though her part in the unfaithfulness might have been through rape). You fear that the rest of the movie might right this wrong by visiting just destruction on Tatiana and the brother, or worse, show Tatiana destroyed by an immoral descent into cigarette smoking decadence. Since this isn't "French existential cinema", the latter doesn't happen. Thankfully! <br /><br />Another scene that tears at your heart is when the unnamed "musician" soldier who was saved by Boris returns to tell Boris' father of the death of his son. He unwittingly breaks the news to Tatiana. I can't describe the sorrow of this scene... Still,Tatiana finds finds a straw to grab and hope that Boris will yet come home. The musician actually never saw Boris buried, after all.<br /><br />I won't mention more scenes, but do want to observe that the touches of Soviet political correctness didn't detract at all from the film. Boris' brother is revealed as the piano playing anti-soviet slacker that someone who steals his brother's wife-to-be would have to be. No doubt he gets at least a "tenner" at the conclusion of the film! The ending, when Tatiana finally learns for certain that Boris is dead, still manages to end with cheerfully and full of hope for the future. You don't even want to imagine the tears and catharsis that must have swept through the theater when survivors of that war, with their own losses in mind, first saw this movie.<br /><br />Incredible. Go see it.