Je hoeft de fantasieloze lezer niet uit te leggen op hoeveel manieren een dappere tienjarige jongen die zijn geluk beproeft achter het stuur van een rode Mustang fantastisch kan zijn: nieuwsgierige lezers kunnen James Kincaid lezen, maar als je die jongen zou vragen hoe hij achter het stuur van een sportwagen ongerijmd was, zou hij zeker protesteren met: 'Geen sprake van!' De fantasieën en ongerijmdheden die de film te bieden heeft, verschijnen meestal al binnen het eerste kwartier. Daarna krijgen we nog meer herhalingen van hetzelfde, in een steeds grover en smeriger tempo dat al snel voorspelbaar blijkt te zijn, in plaats van ongerijmd. Niet dat het, aan de andere kant, letterlijk geloofwaardig was - maar het was niet eerlijk om Motorama in het bijzonder met deze tekortkoming te belasten; elke plausibele ontkenning van ongeloof was overhaast neergekomen op de typische waardenschaal van de filmmaker en de kijker sinds _Raiders of the Lost Ark_ een kassucces werd.<br />'Hallucinatie': Hoe weten we wat een hallucinatie is als een deel van het hebben ervan is dat we niet weten dat we er een hebben? In ieder geval weten sommige mensen dat ze 'hallucinerende middelen' gebruiken - maar als Motorama het resultaat daarvan is, dan begrijp ik niet waarom iemand ze meer dan één keer zou nemen. Er is natuurlijk af en toe een slechte trip. De film moet er zo een zijn, met alle woordspelingen en zo.<br />'Juxtapositie van woorden die opzienbarend waren': hoe vaak kan een tienjarige je opzienbarend maken door 'O, mijn god!' te zeggen als hij iets leuk vindt, of 'Verdomme!' als hij iets niet leuk vindt? Deze twee tussenwerpsels zijn ongeveer gelijk aan het scenario. Jammer genoeg kon elk gevoel van het surrealistische in wat voor een dialoog doorgaat slechts, in directe proporties, iemands naïviteit omtrent de spraakpatronen van de opkomende Amerikaanse generatie onthullen.<br />'Een volledig gedefinieerde en minutieus beschreven wereld, maar die rationeel geen zin heeft.' Motorama's wereld heeft inderdaad geen zin, maar hij is ongeveer even volledig gedefinieerd als een cartoon in een schoolkrant. De talrijke gaststerren in de cast hebben allemaal een bijrol die zelfs nog minder intelligent is dan onze kleine held die in een oogwenk 'Verdomme!' uitroept, maar een paar seconden nodig heeft om de armzaligste leugen te verzinnen. En zelfs _zijn_ personage krijgt, ondanks het feit dat hij in bijna elke scène optreedt, geen enkele belangrijke ontwikkeling. Dit is nauwelijks een beloning voor een kijker die genoeg met hem meevoelt, zoals ik moet doen, om hem beter te leren kennen en te begrijpen 'waar hij vandaan komt'. Men voelt vaag een veel beter verhaal en de hoofdpersoon die worstelt om eruit te komen.<br />'Volkomen herkenbare, realistisch geschilderde beelden worden uit hun normale context gehaald en in een dubbelzinnig, paradoxaal of schokkend kader geplaatst.' Nee, we zien een opeenvolging van stereotiepe en steeds meer vervallen reclameborden, benzinestations, goedkope eettentjes, goedkope hotels en hun armzalige onderkomens langs provinciale snelwegen, precies waar ze stereotiep gezien thuishoren.<br />'Grotendeels verantwoordelijk voor het in stand houden van... de traditionele nadruk op inhoud.' Er is weinig inhoud, van moment tot moment, in Motorama.<br />Kort samengevat: stel je Britse miljonairs voor, verkleed als clowns of piraten, op weg naar een chic gekostumeerd feest, sereen en zwijgend, terwijl behoedzame chauffeurs hun Rolls-Royces als broze scheepjes door een kolkende zee van wanhopige mensen manoeuvreren, Chinezen die hen door de ramen smeken en het glas met bloed besmeuren. Of stel je een stadion voor vol afgedankt antiek, limousines zoals die daarboven nu staan te roesten en witte piano's die door geesten worden bespeeld. In deze puinhopen dwalen een uitgeputte jongen en een ziekelijke vrouw aan wie hij zich vastklampt als moederfiguur die een vriendin wordt, die zij aan zij in slaap vallen op het gras. Hij wordt gewekt <0xE2><0x80><0x93> op het Feest van de Gedaanteverwisselingen, 'wit en glinsterend' dag <0xE2><0x80><0x93> door een schitterende flits aan de horizon die niet de opkomende zon is. Als hij ontdekt dat zijn gezellin een lijk is geworden, gelooft hij eerst dat hij haar ziel naar de hemel heeft zien gaan. Later legt hij slechts iets minder onschuldig uit: 'Ik heb vandaag een nieuw woord geleerd: atoombom. Het is alsof God een foto neemt.' Nu zijn er alleen nog maar twee voorbeelden van filmisch surrealisme, surrealisme waarvan de ironie zo ver reikt dat ze zelfs de titel van de film binnendringt: Empire of the Sun. Als je surrealistisch wilt kijken, mis hem dan alsjeblieft niet. Helaas, hoe hard hij ook op het gaspedaal trapt om met zijn strijdwagen door en voorbij de woestijn te racen, er zijn geen scènes die zo verrukkelijk vreemd, rijk, subtiel of schitterend zijn die Motorama's arme kleine Gus in zijn zoektocht te wachten staan.<br />Geen van de bovengenoemde factoren is noodzakelijkerwijs een negatief oordeel over deze film. Hoewel ik enigszins teleurgesteld ben, kan ik het niet van de hand wijzen, gezien de achtenswaardigheid van een ander genre dat er wel een voorbeeld van is - een genre dat, dat is zeker, is beïnvloed door het surrealisme, maar ook door het expressionisme, het existentialisme en het pessimisme van Franz Kafka te midden van almachtige machtsstructuren. Laten we eens kijken hoe groot het is: Thé<0xC3><0xA2>tre des Absurds.<br />Draait naar E.B. In het artikel over deze stijl van Gus ben ik verbaasd dat, voor zover het Theater van de Absurd een geldige artistieke stijl is, de bovengenoemde bezwaren tegen Motorama als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik kom in de verleiding om de hele tekst te citeren als ondersteuning van de identificatie.<br />Theater van de Absurd probeert aan te tonen 'dat de menselijke situatie in wezen absurd is, zonder doel... de mensheid voelt zich hopeloos, verward en ongerust': nadat hij onmiddellijk zijn doel heeft bereikt om te ontsnappen aan een deprimerend gezinsleven onder ruziënde ouders, merkt Gus dat hij geen doel heeft, tot hij langs een glinsterend reclamebord rijdt met de tekst 'Motorama' en besluit de loterij te winnen die het belooft. Zoals anderen al hebben aangetoond, blijkt deze ambitie een illusie: hoewel het spel 'Motorama'' een spel is, is het doel niet het doel. De sponsormaatschappij is niet van plan iemand ooit te laten winnen en heeft manieren om iedereen die meedoet te misleiden, in de war te brengen en terneergeslagen achter te laten. Hij is, net als anderen, uiteindelijk teleurgesteld in zijn droom.<br />'Absurde toneelschrijvers hebben daarom het grootste deel van de logische structuur van het traditionele theater weggelaten. Er is weinig dramatische actie zoals we die normaal zouden begrijpen; hoe verwoed de personages ook optreden, hun drukdoenerij benadrukt het feit dat er niets gebeurt dat hun bestaan verandert... Er ontstaat een tijdloze, cirkelvormige kwaliteit.' 'De taal in een absurdistisch stuk zit vol... herhalingen... herhalen van het voor de hand liggende tot het als onzin klinkt.' Onder een soms'verblindend komisch oppervlak' vinden we 'een onderliggende boodschap van metafysische ontreddering'. Een bewonderaar van het surrealistische zou trouwens beter af zijn met een paar films van Spielberg, terwijl bewonderaars van Motorama, zoals het in werkelijkheid is, medereizigers - niet in de plaats maar aanvullingen - zouden moeten vinden in de werken van Beckett, Ionesco en Genet.<br />Maar hier kan men niet helemaal stoppen. Na zijn desillusie met het spel keert Gus terug naar 'Phil' (dat wil zeggen, Liefde), de eerste bediende die hij heeft ontmoet en de enige persoon die hem fatsoenlijk heeft behandeld, hoewel hij hem ook een uitbrander heeft gegeven - bij een benzinestation dat adverteert met 'Volle kracht vooruit!' Onder leiding van Gus leert hij een leven van wachten op auto's. We zouden hier kunnen opmerken dat de absurdistische toneelschrijver Beckett zijn beroemdste stuk, 'Wachten op Godot', de titel 'God' heeft gegeven, en dat we voor 'God' 'God' moeten lezen. God is ook een van Phils obsessies. Bovendien is Phil, als indirect gevolg van zijn vorige ontmoeting met Gus, ernstig verminkt en loopt hij in een gipsverband rond, met zijn armen horizontaal gestrekt. In de laatste scène zegt Gus, nu Phils protegé, dat hij muziek wil horen. We horen geen muziek, maar we zien Phil met zijn vingers aan het uiteinde van zijn uitgestrekte arm bewegen, Gus dichterbij wenken, en Gus reageert. Ten slotte, over een auteur die ik op dit moment toevallig aan het lezen ben, de anglicaanse theoloog William Stringfellow. Als deze rebel-advocaat niet wordt erkend als een architect of ondersteuner van de bevrijdingstheologie, die meer een rooms-katholieke dan een anglicaanse beweging is, dan zou hij dat misschien wel moeten doen. Politiegeweld en hebzucht zijn een cliché in de film en de literatuur, ook in Motorama, maar Stringfellow steunt en verlicht dergelijke gevoelens met indrukwekkende aanspraken uit de Bijbel, traditie en de rede.<br />Zijn belangrijkste werk is een overzicht van de aardse activiteiten van die gevallen engelen die in de Bijbel worden aangeduid als vorstendommen en machthebbers. vorstendommen, schreef Stringfellow, liggen achter al onze populaire drie I's: beelden, instituten en Ideologien. Dit alles beloont zichzelf voor onze verering door valse beloften te doen. Hoe meer iemand betrokken raakt bij een beeld, een instituut of een ideologie, hoe meer zijn eigen persoonlijkheid'verarmd' raakt en een slaaf van hem wordt. Met beloften van macht, beheersing en onsterfelijkheid brengen ze onstuitbaar hulpeloosheid, chaos en dood. Als in wezen gevallen, verslagen machten, kunnen ze niet meer doen dan dat. Toch betoveren ze de mensen met die 'heerschappij over de aarde' die God in het boek Genesis heeft beloofd, terwijl niemand van ons een beeld, een instituut of een ideologie in zijn macht heeft die zich onvermijdelijk richt op zijn eigen hegemonie en zelfbehoud. Ze nemen het op tegen hun eigen leven. Het Hebreeuwse woord voor 'heer' is 'heer', maar dat is een verkeerde vertaling. Een nauwkeuriger vertaling zou 'heersing' zijn. Maar dat is nog maar een kleinigheid naast een fundamenteler probleem: de meesten van ons zien over het hoofd dat God deze macht vóór de val aan Adam heeft gedelegeerd. We hebben geen reden om aan te nemen dat wij, zijn afstammelingen, die macht nog steeds uitoefenen. Integendeel, het zou duidelijk moeten zijn dat demonische krachten die macht van ons hebben gestolen.<br />Men zou er twee opmerkingen van C.S. Lewis aan kunnen toevoegen: ten eerste dat's mensen verovering van de natuur' Het is niet meer dan een illusie, en een list om het feit te verdoezelen dat men in werkelijkheid praat over de verovering van sommige mensen door andere mensen, met de natuur als het instrument; en ten tweede is Satan, in tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, geen soort van brave Charlie. Hij kan in het begin genoegens voorhouden, maar hij is er heel krenterig mee en zal ze terugtrekken uit elk menselijk wezen dat hij stevig in zijn greep heeft, en misschien laat hij zijn prooi voor het vuur zitten, terwijl hij diep medelijden met zichzelf heeft en ziedend van wrok is.<br />Nu we deze inzichten op Motorama toepassen, lijken ze opmerkelijk overeen te stemmen met Gus' ervaring. Hij is dan misschien niet aardig, maar hij is in elk geval een knap jongetje voordat hij het slachtoffer wordt van het spel van Motorama. De eerste reclameborden die ermee adverteren, glanzen glamoureus. Maar hoe langer hij doorrijdt, en hoe dieper hij in de richting van het hoofdkwartier van de sponsor reist, hoe armoediger ze worden. Hij is eenzaam, ontmoet niemand anders die het spel speelt. De stations die de kaarten uitdelen, zijn ofwel ingestort of bemand door zombies. De mensen die hij onderweg tegenkomt, worden steeds lelijker, bedrieglijker en vijandiger. (Het feit dat de vorstendommen gehoor geven aan een ordinaire dictator, betekent niet dat ze elkaar kunnen uitstaan.) Gus' menselijkheid wordt uit hem weggezogen als hij niet alleen volkomen egocentrisch en blind wordt voor de behoeften van anderen, maar ook gedeeltelijk blind... verminkt... Maar uiteindelijk, nadat hij alles heeft gedaan wat hij dacht dat van hem verwacht werd, presenteert hij zich in zijn trotse toren aan het vorstendom om zijn prijs in ontvangst te nemen. Met gebruikmaking van de bijbelse macht die wordt gebruikt door degenen die zulke monumenten voor hun eigen ijdelheid hebben gebouwd, ontwijken de agenten hem, stellen hem teleur, beledigen hem en gooien hem uiteindelijk van de bovenste verdieping af. Hij valt lang en hard neer en komt ten slotte in het water terecht. Met andere woorden, in klassieke symboliek sterft hij. Hij heeft het onvermijdelijke lot ondergaan van iedereen die zijn vertrouwen in zo'n bedrieger heeft gesteld.<br />Maar dit lot blijkt slechts een waarschuwing te zijn voor een veranderlijke toekomst. Hij krijgt berouw en gaat terug naar Phil, en als hij hem de eerste gulle, onbaatzuchtige daad ziet verrichten die we bijna anderhalf uur lang van hem hebben gezien, merkt hij op dat Phil nu gehandicapt is en nauwelijks nog in staat is een slang in een benzinetank te steken en vraagt: 'Kan ik u daarmee helpen?' Dan ziet hij het bordje 'hulp nodig' en besluit te solliciteren. Hij legt aan de automobilist met wie hij meeliftte uit dat hij denkt dat hij hier wel terecht zal komen, omdat het niet zo is. Het lijkt me geen al te slechte plek om te werken.<br />Deze interpretatie is natuurlijk giswerk, en het kan de 'cult-klassieker'-fans van de film, die er heel andere dingen in zien, misschien wel verbazen of zelfs kwaad maken.<br />Motorama is misschien niet helemaal mijn ding, maar ik ben er nu in elk geval van overtuigd dat het niet bepaald de slechtste film is die ooit is gemaakt.
(Some spoilers included:)<br /><br />Although, many commentators have called this film surreal, the term fits poorly here. To quote from Encyclopedia Britannica's, surreal means:<br /><br />"Fantastic or incongruous imagery": One needn't explain to the unimaginative how many ways a plucky ten-year-old boy at large and seeking his fortune in the driver's seat of a red Mustang could be fantastic: those curious might read James Kincaid; but if you asked said lad how he were incongruous behind the wheel of a sports car, he'd surely protest, "NO way!" What fantasies and incongruities the film offers mostly appear within the first fifteen minutes. Thereafter we get more iterations of the same, in an ever-cruder and more squalid progression that, far from incongruous, soon proves predictable. Not that it were, on the other hand, literally believable-- but it were unfair to tax Motorama in particular with this flaw, any plausible suspension of disbelief having fallen precipitously on the typical film-maker's and viewer's scale of values ever since "Raiders of the Lost Ark" became a blockbuster.<br /><br />"Hallucinatory": How do we know what a hallucination is if part of having one is not knowing that we are having one? At any rate, some people know that they enjoy "hallucinogenic drugs"-- but if Motorama typifies the result of doing so, then I'm at a loss as to why anyone would take them more than once. There is, of course, the occasional bad trip. The movie must be one of those, pun and all.<br /><br />"Juxtaposition of words that was startling": How many times can a ten-year-old startle you by uttering "Oh, my God!" when he likes something, or "Damn!" when he doesn't? These two interjections are about par for the course with this script. Sadly, any sense of the surreal in what passes for dialogue could only reveal, in direct proportion, one's naivete regarding the speech patterns of the rising American generation.<br /><br />"A world completely defined and minutely depicted but that makes no rational sense:" Motorama's world indeed makes no sense, but it is about as completely defined as a cartoon in an elementary school newspaper. The numerous guest stars in the cast all have cameo roles even less intelligent than our little hero who exclaims "Damn!" in the blink of an eyelash but needs several seconds to concoct the lamest lie. And even *his* character, despite appearing in nearly every scene, gets no significant development. Here's scant reward for any viewer who sympathizes, as I must, enough to wish to know him better and understand 'where he's coming from.' One vaguely senses a far better story and protagonist struggling to get out.<br /><br />"Fully recognizable, realistically painted images are removed from their normal contexts and reassembled within an ambiguous, paradoxical, or shocking framework." No, we see a succession of stereotypical and ever more dilapidated billboards, filling stations, greasy-spoon eateries, cheap hotels, and their lowlife habitues along country highways, exactly where they stereotypically belong.<br /><br />"Largely responsible for perpetuating... the traditional emphasis on content." There is little content, moment-to-moment, in Motorama.<br /><br />To sum up: Picture British millionaires dressed as clowns or pirates on the way to a posh costume party, sitting serene and mute as cautious chauffeurs inch their Rolls-Royces like fragile skiffs through a roiling sea of desperate humanity, Chinese who implore them through the windows and smear the glass with blood. Or imagine a stadium full of abandoned antiques, limousines like those above now rusting, and white pianos tinkled by ghosts. Into this detritus wander an exhausted boy and an ailing woman to whom he clings as mother-figure becoming girl-friend, who fall asleep side by side on the grass. He is awakened-- on the Feast of the Transfiguration, "white and glistering" day 1945-- by a brilliant flash on the horizon that is not the rising sun. Finding that his consort has become a corpse, he first believes that he has witnessed her soul going up to heaven. Later he explains only a little less innocently, 'I learned a new word today: atom-bomb. It's like God taking a photograph.' Now, *there* are just two samples of cinematic surrealism, surrealism whose ironies ripple out far enough to invade its film's very title: Empire of the Sun. If you seek surreal, *please* don't miss it. Alas, however hard he treads on the accelerator to race his chariot through and beyond the desert, no scenes so exquisitely strange, rich, subtle, or gorgeous await Motorama's poor little Gus in his quest.<br /><br />None of the above necessarily constitutes a thumbs-down on this film. Though somewhat disappointed, I can't dismiss it, in view of the respectability of another genre that it does exemplify-- one influenced, to be sure, by surrealism, but also by expressionism, existentialism, and Franz Kafka's pessimism amidst omnipotent power structures. Let's try on for size: Theater of the Absurd.<br /><br />Turning to E.B.'s article on this style, I am amazed by how, to the extent that Theater of the Absurd is a valid artistic style, the above objections to Motorama vanish like a puff of smoke. I'm tempted to quote the entire text as support of the identification.<br /><br />Theater of the Absurd attempts to show "that the human situation is essentially absurd, devoid of purpose... humankind is left feeling hopeless, bewildered, and anxious.": Having instantaneously achieved his purpose of getting away from a depressing home life among bickering parents, Gus finds himself purposeless until he drives past a glittering billboard reading "Motorama" and decides to win the lottery that it promises. As others have already revealed, this ambition proves illusory: although the game "never expires", the sponsoring corporation has no intention that anyone should ever win, and has ways to trick, confuse, and leave crestfallen any aspirant to the reward. He, like others, is ultimately disappointed in his dream.<br /><br />"Absurdist playwrights, therefore, did away with most of the logical structure of traditional theatre. There is little dramatic action as conventionally understood; however frantically the characters perform, their busyness serves to underscore the fact that nothing happens to change their existence... a timeless, circular quality emerges." "Language in an absurdist play is full of... repetitions... repeating the obvious until it sounds like nonsense." Underneath a sometimes "dazzling comic surface," we find "an underlying message of metaphysical distress." Gus's obsession with a silly game, his inane language, the plot device wherein he divines a bleak future and/or returns to an earlier moment and takes a different but still bleak turn-- so much fits now. While an admirer of the surreal would do better with some films, anyway, of Spielberg, admirers of Motorama as it really is should find fellow-travelers-- not instead but addition-- in the works of Beckett, Ionesco, and Genet.<br /><br />But one can't quite stop here. After his disillusionment with the game, Gus returns to "Phil" (i.e., Love), the first attendant he had met and the one person who had treated him decently, although he had also scolded him-- at a service station advertising "Be full-filled!". Under Phil's tutelage he learns a life of waiting for cars. We might note here that the absurdist playwright Beckett had entitled his most famous play "Waiting for Godot," and that for Godot we should read "God." God is one of Phil's preoccupations, too. Furthermore, as the indirect result of his previous encounter with Gus, Phil is badly maimed and goes about in a cast with his arms straight out horizontally. In the last scene, Gus, now Phil's protege, says that he wants to hear music. We hear none, but we see Phil wiggling his fingers at the end of his outstretched arm, beckoning Gus closer, and Gus responds. The End.<br /><br />Finally, on to an author whom I happen to be reading currently, the Anglican theologian William Stringfellow. If this rebel-lawyer is not acknowledged as an architect or undergirder of Liberation Theology, which is more a Roman Catholic than an Anglican movement, perhaps he should be. Police brutality and corporate greed are a cliche in cinema and literature, including Motorama, but Stringfellow supports and illuminates such sentiments with impressive warrants from scripture, tradition, and reason.<br /><br />His most significant work is an expose of the earthly activities of those fallen angels whom the Bible refers to as principalities and powers. Principalities, wrote Stringfellow, are behind all of our popular three I's: Images, Institutions, and Ideologies. All of these commend themselves to our worship by making false promises. The more deeply involved with an image, an institution, or an ideology any person becomes, the more his own personhood becomes "depleted" and be becomes a slave to them. Promising power, control, and immortality, they inexorably deliver helplessness, chaos, and death. As essentially fallen, defeated powers, they can do no more than that. Yet they beguile humans with that "dominion over the earth" promised by God in the book of Genesis, while in fact no one of us controls an image, an institution, or an ideology bent inevitably on its own hegemony and self-preservation. They take on lives of their own. "Dominion" happens to be a mistranslation: a more accurate rendering of the Hebrew would be "stewardship." But this is a quibble beside a more fundamental problem: Most of us neglect to notice that God had delegated this power to Adam *before* the fall. We have no reason to assume that we, his descendents, still exercise it now: on the contrary, it should be obvious that demonic forces have stolen it from us.<br /><br />One might add two observations of C.S. Lewis: First, that "man's conquest of nature" is a mere illusion, and a ruse to cover the fact that one is really talking about the conquest of some men by other men with nature as the instrument; and secondly, contrary to popular belief, Satan is no kind of good-time Charlie. He may dangle out pleasures at first, but he is very niggardly with them and will withdraw them from any human firmly in his thrall, perhaps leaving his prey sitting in front of the fire feeling miserably sorry for himself and seething with resentment.<br /><br />Now, applying these insights to Motorama, we seem them mirrored remarkably in Gus's experience. He is, if not nice, at least a pretty little boy prior to falling victim to the Motorama game. The first signs advertising it glisten glamorously. The longer he continues, however, and the deeper he journeys towards the sponsoring corporation's headquarters, the more shabby they become. He's lonely, meeting no one else who plays the game. The stations giving out the cards have either fallen into ruins or are staffed by zombies. The people he does meet along the way are more and more ugly, deceitful, and hostile. (The fact that the principalities answer to a common dictator does not mean that they can abide one another). Gus's humanity is leached out of him as he becomes not only totally self-centered and oblivious to the needs of others but partially blinded... disfigured... prematurely aged while infantile in the literal sense of linguistically challenged. Eventually even his precious Mustang is taken from him in a crash, and he must continue in a dead man's wreck. Yet at long last, having done everything he thought was expected, he presents himself to the principality in its proud tower to receive his prize. Using the biblical power to confuse wielded by those who have built such monuments to their own vanity, its agents evade him, disappoint, insult, and finally throw him from the top floor. He FALLS long and hard, landing, finally in a body of water. In other words, in classic symbolism, he DIES. He has met the inevitable bad end of anyone who has put his faith in such a deceiver.<br /><br />But this fate proves to be only a warning look into a mutable future. He repents and returns to Phil, and upon seeing him performs the very first generous, selfless act we have seen from him for almost an hour and a half: noting that Phil is now handicapped and hardly able to insert a hose into a gas tank, he asks, "Can I help you with that?" Then, seeing the "help wanted" sign, he decides to apply for the job, explaining to the motorist with whom he was hitch-hiking that he reckons he'll get out here, because it doesn't look like too bad a place to work.<br /><br />This interpretation is conjectural, of course, and it may surprise or even outrage the film's "cult classic" aficionados who see quite different points in it.<br /><br />If Motorama isn't quite my cup of tea, I'm at least convinced now that it's hardly the worst film ever made.