Het kwam voor 'de tien geboden' 'land van de farao's' 'Ben Hur' en het wordt vandaag de dag over het hoofd gezien. Hoe oneerlijk! Gebaseerd op de mammoetroman van Mika Waltari, is het niet goedkoop! Waltari's roman was zo omvangrijk dat alleen een tweedelige uitgave er recht aan had kunnen doen (ik hoop dat het ooit zal gebeuren). Waltari, wiens boodschap in wezen christelijk is, blijft intact (een van zijn andere boeken 'het geheim van het koninkrijk' (eerste deel) vindt plaats na de dood van Christus in het Heilige Land).<br />'De Egyptenaar' is de opkomst van een monotheïsme dat dicht bij het christendom staat, lang voor Christus: de farao (wilde) is een soort Messias die zijn leven opoffert omdat hij weet dat het ware koninkrijk niet in de materiële wereld is: hij vraagt goed te keren voor kwaad. En hij heeft discipelen, die uiteindelijk in martelaren zullen veranderen (de scène waarin Simmons en de andere aanbidders van de Zonnegod worden gedood is visueel verbluffend en doet denken aan een heidens ballet). Voor de priesters zou deze nieuwe religie daarentegen het einde betekenen van hun invloed op de bevolking, en daarom zoeken ze een sterke man (Volwassen) die het leger kan aanvoeren tegen de Hettieten en tegen hun gevaarlijke landgenoten. Een andere religie, of liever gezegd een niet-religie, is die van Sinouhé (Purdom), die twee uur lang in niets gelooft (de opeenvolging van de zandkorrel is absoluut sensationeel en verheft de hele film ver boven het gemiddelde peplum!)<br />Er is nog een fascinerende kant: de film ziet eruit als een flamboyant melodrama. Niet alleen vanwege het scenario (met name vanwege de (Tierney) laatste openbaring van de zuster vanpharoah, die twee jaar voor 'de tien geboden' plaatsvindt), maar ook vanwege de pracht en praal van de cinematografie:Viviani praat in zijn boek over Curtiz over een Baudelairse sfeer, blauw en goud, met name in de scènes waarin de prostituee (Darvi) haar spiegelbeeld bestudeert in het water van haar bad, het toppunt van narcisme. Rondom de held verschijnen en verdwijnen alle personages, maar als ze weer verschijnen, hebben ze hun eigen weg gevolgd en komen alle subplots met grote vaardigheid samen. Bovendien, zoals vaak het geval is in'moderne' melodrama's, is het verhaal een lange flashback, omlijst door twee korte scènes waarin Sinouhé een oude man ziet die zich iets herinnert. Dit is een prachtig zwaard met sandalen, dat een sterke invloed had, niet alleen in Amerika, maar ook in Europa, met name in Polen, waar Jerzy Kawalerowicz een fascinerende 'faraon' (1966) dirigeerde die veel te danken had aan Curtiz.
It came before "the ten commandments" "land of the Pharaohs" "Ben Hur" and it's overlooked today.How unfair!Based on Mika Waltari's mammoth novel ,it doesn't cheapen it!Waltari's novel was so huge only a miniseries could have done it justice (I hope it will be done some day).Waltari,whose message is essentially Christian remains intact(another of his books "the secret of the kingdom" (first part) takes place after Christ's death in the Holy Land).<br /><br />"The Egyptian" is the rising of a monotheism close to Christianism long before Christ:the Pharaoh(Wilding) is some kind of Messiah who sacrifices his life because he knows that the true kingdom is not in the material world:he asks to return good for evil!And he has disciples ,who will eventually turn into martyrs (the scene when Simmons and the other worshippers of the Sun God are slain is visually stunning,looking like some pagan ballet).For the priests ,on the other hand,this new religion would mean the end of their influence on the populace,and that's why they look for a strong man (Mature)who can lead the army against the Hittites as well as against their dangerous compatriots.Another religion,or non-religion should we say, is Sinouhé's (Purdom)who during two hours believes in nothing (the sequence of the grain of sands is absolutely sensational and rises the whole movie well above the average peplum !!)<br /><br />There's another fascinating side:the movie looks like a flamboyant melodrama.Not only for the screenplay (notably pharoah's sister's (Tierney)final revelation which predates "the ten commandments" by two years),but also the splendor of the cinematography:Viviani ,in his book about Curtiz,talks about a Baudelairian atmosphere ,blue and gold,notably in the scenes which involve the prostitute (Darvi)who contemplates her reflection in the water of her bath,supreme narcissism. Around the hero,all the characters appear,disappear,appear again,but when they reappear ,they have followed their way and all the subplots come together with consummate skill.Besides,as such is often the case in "modern " melodramas ,the story is a long flashback,framed by two short sequences showing Sinouhé an old man who's remembering.<br /><br />This is a wonderful sword and sandals,that had a strong influence,not only in America but also in Europa,notably in Poland where Jerzy Kawalerowicz directed a spellbinding "faraon" (1966) which owed a lot to Curtiz.