Zoals Ben Elton ooit opmerkte, gaat niets sneller uit de mode dan komedie. De laatste aanwinst van Steve Martin <0xE2><0x80><0x93> The Pink Panther 2 <0xE2><0x80><0x93> had slechte kritieken en een troosteloos publiek, terwijl Mike Myers' 'The Love Guru' weinig bewonderaars lijkt te hebben gewonnen.<br />In 1970 was het Jerry Lewis' beurt om de pijn van de afwijzing te voelen ( Ironisch genoeg ervaart zijn personage in deze film een vreemde draai als iemand dat woord in zijn aanwezigheid gebruikt) toen 'Welke weg naar het front?' hem in feite bijna tien jaar van het witte doek hield.<br />In deze Tweede Wereldoorlog-komedie speelt hij 'Brendan Byers 111' <0xE2><0x80><0x93> de rijkste man ter wereld, die bij het leger wil om zijn vaderlandslievende plicht te doen (en ook omdat hij genoeg heeft van het succes <0xE2><0x80><0x93> maar die wordt afgewezen omdat hij medisch ongeschikt is. Dan besluit hij zijn eigen, particulier gefinancierde leger op te zetten en andere 4-F's te rekruteren.<br /><0x3E><0x3E> Gewapend met bespottelijke uniformen die eruitzien als de uniformen die 'Internationale Redding' in 'Thunderbirds' dragen, gaan ze aan de training. Hier en daar een paar goede visuele grappen. Als ze raketwerpers afvuren, zien ze er zelfvoldaan uit, tot ze horen dat ze zojuist een Texaco-oliestation hebben vernietigd! Omdat hij Duits wil leren, speelt Brendan een langspeelplaat die 'Songs To Mein Kampf By' heet. Als dit leger gaat zitten om te eten, bevindt het zich in plaats van in een tochtige eetzaal in een weelderig ingerichte kamer met een kroonluchter.<br />John Wood is erg grappig als 'Finkel', Byers' o zo Engelse butler. Zijn beste scène is wanneer hij een maffia-achtige gangster chanteert om Byers' brigade te leren moorden.<br />Het script was niet van Jerry zelf, maar van Gerald Gardiner en Dee Caruso, de auteur van een aantal afleveringen van 'The Monkees'. 'Front' heeft vaak het uiterlijk en de sfeer van een tv-serie, en soms verwacht je zelfs bijna een lachsalvo te horen. Waar het helemaal misgaat is in het laatste halfuur, wanneer Byers de plaats inneemt van een topnazi-commandant en, nadat hij de Duitsers heeft bevolen zich terug te trekken van het front, betrokken raakt bij het complot om Hitler te doden (en Tom Cruise is nergens te bekennen!). Als commandant levert Jerry zo'n geestdodende onbeholpenheid tentoon dat hij de beschrijving tart. Hij geeft Brian Blessed een kans om de 'grootste man ter wereld' te worden. Het is een opluchting als de eindcredits verschijnen.<br />Misschien was de timing gewoon verkeerd <0xE2><0x80><0x93> een oorlogskomedie ten gehore brengen toen het Vietnamconflict woedde, was geen goed idee. Of het publiek had gewoon genoeg van Jerry (die baard hielp waarschijnlijk ook niet echt!). Wat hij hier nodig had was een goede producent, iemand die hem in de hand nam en zei: 'Die mop stinkt. Gooi hem eruit!' 'Don't Raise The Bridge, Lower The River' is een meesterwerk in vergelijking met deze film.<br />Toen de jaren zeventig begonnen, waren de nieuwe komedie-icoontjes Woody Allen, Mel Brooks en Monty Python <0xE2><0x80><0x93> frisser, bijtender en in het geval van Allen hadden meer menselijke komedies de plaats ingenomen van Jerry's soort slapstick. Pas in 1982 zou hij iets van een succesvolle comeback maken <0xE2><0x80><0x93> als de verwaande talkshowpresentator 'Jerry Langford' in Martin Scorceses briljante 'The King of Comedy'.
As Ben Elton once observed, nothing goes quicker out of style than comedy. Steve Martin's latest offering - 'The Pink Panther 2' - recently opened to bad reviews and dismal box-office grosses, while Mike Myers' 'The Love Guru' seems to have won few admirers.<br /><br />In 1970, it was Jerry Lewis' turn to feel the pain of rejection ( ironically, his character in this film experiences a funny turn whenever anyone uses that word in his presence ) when 'Which Way To The Front?' effectively drove him off the big screen for almost a decade.<br /><br />In this World War Two comedy, he plays 'Brendan Byers 111', the richest man in the world, who wants to join the army to do his patriotic duty ( and also because he is bored with being successful ) but is rejected as he is medically unfit. He then decides to start his own privately funded army, recruiting other 4-F's.<br /><br />Decked out with ludicrous uniforms that look like those worn by 'International Rescue' in 'Thunderbirds', they go into training. Some good visual gags here. When they fire rocket launchers, they look pleased with themselves, until they learn they have just destroyed a Texaco oil station! Wishing to learn German, Brendan plays a long-playing record called 'Songs To Mein Kampf By'. When this army sits down to eat, instead of being in a draughty mess hall, they are in an opulent room decked out with a chandelier.<br /><br />John Wood is very funny as 'Finkel', Byers' ever-so English butler. His best scene is when he blackmails a Mafia-type gangster into teaching Byers' brigade to kill.<br /><br />The script was not by Jerry himself, but by Gerald Gardiner and Dee Caruso, author of a number of episodes of 'The Monkees'. 'Front' often has the look and feel of a television sitcom, indeed at times you almost expect to hear a laugh-track.<br /><br />Where it goes badly wrong is in the last thirty minutes when Byers replaces a top Nazi commander and, after ordering the Germans to withdraw from the front, gets involved in the plot to kill Hitler ( and Tom Cruise is nowhere in sight! ). As the commander, Jerry delivers a performance of such mind-numbing ineptitude as to defy description. He gives Brian Blessed a run for his money in the 'loudest man alive' stakes. It comes as a relief when the end credits appear.<br /><br />Perhaps the timing was just wrong - bringing out a war comedy when the Vietnam conflict was raging was not a good idea. Or the public simply had had enough of Jerry ( that beard probably did not help! ). What he needed here was a good producer, someone to take him in hand and say: "That gag stinks. Throw it out!". 'Don't Raise The Bridge, Lower The River' is a masterpiece by comparison with this picture.<br /><br />As the '70's got underway, the new comedy icons would be Woody Allen, Mel Brooks, and Monty Python - fresher, more biting and in Allen's case, more human styles of comedy replaced Jerry's brand of slapstick. It would not be until 1982 that he would make anything like a successful comeback - as the conceited talk-show host 'Jerry Langford' in Martin Scorcese's brilliant 'The King Of Comedy'.