Dit heb ik gisteravond weer eens gezien, en om het bot te zeggen: 'Stijl in plaats van inhoud'. We kunnen al raden dat Jerry Lee Lewis heel wat meer in zijn mars had dan wat we hier zien. De Jerry Lee Lewis-figuur in deze film wordt niet één minuut lang als een echt menselijk wezen afgebeeld, terwijl hij anderhalf uur en een hele dag aan het werk is, maar aan de andere kant zijn alle andere personages op een haar na stripfiguren.<br />Laten we bij het begin beginnen. We zien Jerry Lee en zijn neef, Jimmy Swaggart, naar de zwarte jazzclub sluipen en we zien hoe Jerry inspiratie opdoet. Zou kunnen. We zien hoe de twee neven verschillende paden in het leven kiezen (ook mogelijk). Dan gaan we over naar Jerry Lee die als volwassene pianospeelt (nu gespeeld door Dennis Quaid) en dat is opwindend en een beetje eng. Dan gaan we over naar een scène waarin hij zijn achterneef Myra voor het eerst ontmoet. Vanaf dat moment wordt het hele verhaal een recapitulatie van bepaalde gebeurtenissen, in een stijl die past bij een nieuwsfilm op hoge snelheid.<br />Niet dat de film niet een beetje vermakelijk is en het is geweldig om nieuwe versies te horen van de liedjes die Jerry Lee hebben gemaakt. Alec Baldwin als Jimmy Swaggart is ook een reden waarom je hier in elk geval even naar moet kijken, een indicatie van zijn grotere successen in de jaren die volgden. Winona Ryder als Myra is het enige niet-bestaande personage in de film. Ze plaagt, ze snikt, ze kauwt kauwgum en ze doet koket en dat is het wel zo'n beetje. Er wordt geen minuut uitgelegd waarom ze uiteindelijk de derde mevrouw Lewis is geworden, en over echtgenotes gesproken, waar zijn de eerste twee gebleven? Daarom kan dit niet echt als een biopic worden beschouwd, maar meer als een onnauwkeurige nieuwsuitzending. We zien hoe Jerry's eerste nummer op de radio wordt gedraaid, we zien hoe zijn tweede single in de top tien komt, we zien hoe zijn derde nummer op nr. 1 komt, enzovoort. Dan volgt de onvermijdelijke val. Absoluut, geen basis in de werkelijkheid.<br />Om nog een kleine ruzie af te ronden: de film speelt zich af van '56 tot '58 en toch zegt Myra tot het einde toe: 'Ik ben pas 13.'
Just re-saw this last night and to put it bluntly: "Style instead of substance". We can already guess that there had to be a lot more to Jerry Lee Lewis than what is depicted here. The Jerry Lee Lewis character in this movie is not depicted as a real human being for one minute throughout the entire hour and a half plus running time, but then again, all the other characters are only one pencil-stroke from being total cartoon characters.<br /><br />Let's take the beginning. We see Jerry Lee and his cousin, Jimmy Swaggart sneaking over to the black jazz club and we see Jerry getting his inspiration. Might be possible. We see how the two cousins choose different paths in life (also possible). Then we cut to Jerry Lee playing the piano as an adult (now played by Dennis Quaid) and it's thrilling and a little scary. Cut to a scene where he first meets his second cousin, Myra. From then on the whole thing turns into a recap of certain events played out in a style befitting a news reel on high speed.<br /><br />Not that the movie is not a little entertaining and it's great to hear new versions of the songs that made Jerry Lee. Alec Baldwin as Jimmy Swaggart is also a reason why you should at least take a look at this, an indicator of his greater successes in the years to come. Winona Ryder as Myra is the most one noty character in the film. She teases, she sobs, she chews gum and play coquettish and that's about it. There is never for a minute given a reason why she ended up being the third Mrs. Lewis and speaking of wives, where are the first two? That is why this really can't be classified as a biopic, but more of a inaccurate news reel. We see Jerry get his first song played on the radio, we see his second single going into the top ten, we see his third go to no. 1 and so on. Then comes the inevitable downfall. Absolutely, no basis in reality.<br /><br />To conclude another minor quarrel: The movie takes place from '56 to '58 and still Myra says: "I am only 13" right up till the end.