Een frustrerende documentaire. De zoon van Louis Kahn, die zijn vader in zijn jeugd maar heel weinig heeft gezien omdat hij lid was van een van de drie afzonderlijke families die zijn vader had gecreëerd, neemt de taak op zich om meer over zijn vader te weten te komen door een verkenning van zijn architectuur en zijn leven. Het klinkt als een geweldig idee voor een documentaire, maar het eind van het liedje is saai en oninteressant.<br />Het probleem is helaas dat de zoon van Kahn niet alleen een van de hoofdpersonen is <0xE2><0x80><0x93> hij is ook regisseur, schrijver, producer, interviewer en verteller. Nathaniel lijkt zowel te onervaren als te dicht bij het materiaal te staan om goed te kunnen functioneren in een van deze rollen. Verder lijkt hij best een aardige vent, maar hij komt niet veel in beeld, dus het feit dat hij de enige constante in de film is, wordt vermoeiend.<br />Nathaniel komt ook over als een onvoorbereide en amateuristische interviewer. Er zijn verschillende momenten waarop de geïnterviewde een interessante of provocerende verklaring aflegt en de camera overschakelt naar een opname van Nathaniel die weinig meer doet dan wezenloos staren en een soort timide 'uh-huh', alsof hij een beetje in paniek is omdat hij iets moet verzinnen om te antwoorden. Soms vond ik het g<0xC3><0xAA>nant om te zien dat mensen die misschien echt interessante dingen over Kahn te vertellen hadden (of in elk geval betere dingen te doen hadden met hun tijd), zich leken te realiseren dat ze in handen waren van een interviewer die van hen verwachtte dat ze het gesprek zouden leiden.<br />Nathaniels dubbele rol als documentairemaker en verloren zoon lijkt de film meer schade te berokkenen dan te helpen. Je voelt dat sommige interviewers niet echt open willen zijn over de negatieve aspecten van Kahns persoonlijkheid en carrière, waarschijnlijk omdat het voor Nathaniel niet duidelijk is of hij...' De enige persoon die Nathaniel onder druk zet, is zijn eigen moeder, maar die gesprekken hebben de neiging een beetje weg te hebben van een slecht tienerdrama ('Ben je niet boos, mam?') en bieden ons (of Nathaniel) weinig hulp bij het begrijpen van Kahn of de loyaliteit die hij opriep bij de mensen om hem heen. Wat de film absoluut niet heeft, is het vormgeven door een ervaren en onafhankelijke hand, niet om Nathaniel buiten te sluiten, maar om zijn subjectiviteit en onervarenheid in evenwicht te brengen. Een onafhankelijke regisseur had afstand kunnen nemen van het materiaal, meer kunnen nadenken over wat de geïnterviewden konden bijdragen en, naar men hoopt, die delen van het documentaireproces kunnen schrappen die gewoon niet werken, zoals het vreemde fragment met de man die beweert dat hij Kahn heeft zien sterven (waardoor het leek alsof Nathaniel gewoon door een gek werd ingepalmd) of het hele verhaal over het aan de haak slaan van Kahns neef, die niets te melden had over Kahn of Nathaniel. Te vaak laat Nathaniel ons toekijken hoe hij in of in de buurt van een gebouw van Kahn vreemden aanhoudt om ze te vertellen dat zijn vader de ontwerper was. (Ah, _ton_, _ton_. Leuk, meneer. Eh... ik moet nu weg.) Ik begrijp waarom dit soort dingen belangrijk kunnen zijn voor Nathaniel en dat het laten zien van het documentaireproces soms interessant is, maar dit is zo'n voorbeeld van wanneer een documentaire té persoonlijk kan zijn.<br />Even terzijde, ik vond de score die voor de film was geschreven geweldig! (Maar een van de vreemdste momenten in het geheel was toen de voice-over tijdens de rondleiding door het Kimball Art Museum Kahn citeerde als iemand die een vergelijking maakte tussen architectuur en Beethovens Vijfde Symfonie. De muziek die tegelijkertijd werd gespeeld? De Negende Symfonie van Beethoven. Een vergissing? Een miskleun? Wie zal het zeggen? Ik moest er wel om lachen.)<br />Kahn was een groot architect en het is duidelijk dat hij een ongewoon mens was en een intrigerend levensverhaal had. Er moet beslist een goede documentaire over hem worden gemaakt. Een ervan staat in het teken van Nathaniels zoektocht naar de vader die hij niet kende, maar ik weet niet zeker of dat een interessant verhaal is. Geen van beide werkt zo goed in deze film.
A frustrating documentary. Louis Kahn's son, who saw his father only minimally during his childhood because he was a member of just one of the three separate families his father had created, takes on the task of trying to learn more about his father through an exploration of his architecture and his life. It sounds like a great idea for a documentary, but it ends up flat and uninteresting.<br /><br />Sadly, the basic problem is that Kahn's son, Nathaniel, is not just one of the film's protagonists --- he is also director, writer, producer, interviewer and narrator. Nathaniel seems both too inexperienced and possibly too close to the material to function well in any of these roles. Further, while he seems like a nice enough guy, he doesn't have much screen presence, so the fact that he is the only constant in the film becomes wearing. <br /><br />Nathaniel also comes across as an unprepared and amateurish interviewer --- there are several points where an interviewee makes an interesting or provocative statement and the camera cuts to a shot of Nathaniel offering little more than a blank stare and a sort of timid "uh-huh," as if he's a little panicked that he's going to have to come up with something to say in response. At times, I felt embarrassed watching people who might have had truly interesting things to say about Kahn (or at least better things to do with their time) seeming to realize that they were in the hands of an interviewer who was going to rely on them to direct the conversation. <br /><br />Nathaniel's dual role as both documentarian and lost son seem to do more to hurt the film than help. One senses that some of the interviewees are a little reluctant to really open up about negative aspects of Kahn's personality and career, presumably because it's not clear from Nathaniel whether he's looking to dig into the truth or simply wants to hear nice stories about his Dad -- preferably ones that will confirm his hope that his Dad really did care more for Nathaniel and his mother than seems likely. His passive approach as an interviewer may stem directly from this conflict. The only person Nathaniel does push is his own mother, but those conversations tend to feel a little like bad teen drama (Aren't you ANGRY, Mom?") and don't offer much in terms of helping us (or Nathaniel) understand Kahn or the loyalty he evoked from those around him. <br /><br />What the film desperately lacks is shaping by an experienced and independent hand, not to exclude Nathaniel, but to balance his subjectivity and inexperience. An independent director could have stood away from the material, given more thought to what the interviewees could contribute and, one hopes, cut out those portions of the documentary process that just don't work, such as the weird segment with the guy who claims to have see Kahn die (which made it look as if Nathaniel was just being taken in by some loony) or the entire bit about hooking up with Kahn's first cousin, who had nothing to add about Kahn or Nathaniel. Too many times Nathaniel makes us watch him standing in or near a Kahn building buttonholing strangers to tell them that his father was the designer. (Ahhh huh. Thaaat's nice, sir. UmmI gotta go now.) I understand why these things might be important to Nathaniel and that showing the documentary process is sometimes interesting, but this is one of those examples of when a documentary can be TOO personal.<br /><br />As an aside, I thought the score written for the film was great! (But, one of the oddest moments in the entire thing for me was when, during the tour of the Kimball Art Museum, the voice-over quotes Kahn as making a comparison between architecture and Beethoven's Fifth Symphony. The music being played at the same time? Beethoven's NINTH Symphony. A mistake? A miscue? Who knows? It did make me laugh.) <br /><br />Kahn was a great architect and it's clear that he was an unusual human being and had an intriguing life story. There's definitely a good documentary to be made about him. One is sympathetic to Nathaniel's search for the father he didn't know, but I'm not sure whether THAT is an interesting story. Neither works so well in this film.