Shohei Imamaura's _Black Rain_ werd in 1989 uitgebracht, vlak na het begin van de aidsepidemie, een feit dat de film over de langzame aftakeling van Hiroshima-stralingsslachtoffers nog aangrijpender maakt. De zwarte regen in de titel verwijst naar de combinatie van as, radioactieve neerslag en water die een of twee uur na de explosie viel. Er zijn andere boeken en films over het laten vallen van de atoombom, maar geen daarvan is zo uniek en krachtig als deze. Gebaseerd op een roman van Masuji Ibuse, die informatie verzamelde uit interviews en de dagboeken van slachtoffers van de bommen uit het echte leven, laat de film zien hoe een heel gezin jaren na de oorspronkelijke explosie zowel geestelijk als lichamelijk wordt aangetast door de bom. Het is een afschuwelijk visioen, maar ook een visioen dat een diep medeleven met de mensheid uitstraalt.<br />De film begint op 6 augustus 1945 in Hiroshima, waar soldaten en burgers hun normale dagelijkse bezigheden verrichten. Plotseling flitst er een verblindend licht en is er een donderende explosie te horen. Bijna elk gebouw is verwoest of onherstelbaar beschadigd. De eerste atoombom die ooit op een stad is gegooid, is nu een deel van de geschiedenis. Overlevenden moeten op de een of andere manier hun leven weer oppakken, zonder zich bewust te zijn van de verwoestende gevolgen van de bom. Het verhaal wordt in scherp contrast zwart-wit gefilmd en draait om Yasuko (Yoshiko Tanaka), een jonge vrouw die door de radioactieve regen wordt overvallen terwijl haar boot terugvaart naar de stad om vrienden en familieleden te zoeken. In Hiroshima toont Imamura ons de onuitwisbare beelden die ons bijblijven: een jonge jongen wiens huid van zijn lichaam hangt smeekt zijn broer hem te herkennen, een oudere man is in tranen omdat hij zijn zoon niet uit de puinhopen kan bevrijden, een moeder lijdt onder de pijn als ze het zwartgeblakerde lichaam van haar kind wiegt.<br />Als de familie terugkeert naar hun huis op het platteland, is Yasuko's leven voorgoed veranderd. Ze ziet haar vrienden om haar heen sterven en wacht op de onvermijdelijke aanvallen van stralingsziekte die haar oom Shigematsu Shimuza (Kazuo Kitamura) en tante Shigeko Shimuza (Etsuko Ichihara) al hebben getroffen. De familie doet alsof er niets aan de hand is en ontkent dat de bom Yasuko heeft aangetast. Ze was vergeten hoe Hirosjima en Nagasaki vernietigd zijn. Iedereen was het vergeten. Ze vergeten de hel van het vuur en gaan naar bijeenkomsten als een jaarlijks festival. 'Ik ben het zat,' zegt een vriend, Katayama (Akiji Kobayashi). Yasuko maakt de tragedie mee, schaamt zich omdat ze anders is dan anderen en voelt zich schuldig omdat ze besmet is.<br /><br />Als haar oom en tante proberen een echtgenoot voor haar te vinden, weigeren de begerenswaardige mannen met haar te trouwen omdat ze vermoeden dat ze ziek is, ook al heeft Shigematsu haar dagboek gekopieerd om te bewijzen dat ze niet rechtstreeks aan de bom is blootgesteld. De enige huwelijkskandidaat bij wie ze zich op haar gemak voelt is een andere beschadigde man, Yuichi (Keisuke Ishida), die elke keer dat hij het gebrul van een motor hoort een paniekaanval krijgt. Aan het eind is de schoonheid van het leven heel even zichtbaar als Yasuko naar de vijver gaat en iets ziet waarnaar ze haar hele leven heeft verlangd, de koningskarper die in het water springt, speels, alsof ze wil zeggen dat er behalve wanhoop nog vreugde is. Treurig horen we op de radio verklaringen van politici over het gebruik van de bom in de Koreaanse oorlog. 'Mensen leren niets,' zegt Shigematsu. 'Ze wurgen zichzelf. Onrechtvaardige vrede is beter dan een rechtvaardigheidsoorlog. Waarom kunnen ze het niet zien?' Immamura's Zwarte Regen heeft ons hopelijk allemaal in staat gesteld duidelijker te zien.
Shohei Imamaura's Black Rain was released in 1989 just at the onset of the AIDS epidemic, a fact that gives the film about the slow deterioration of Hiroshima radiation victims an added poignancy. The black rain in the title refers to the combination of ash, radioactive fallout, and water that fell one or two hours after the explosion. There have been other books and films about the dropping of the atomic bomb but none as unique and powerful as this one. Based on a novel by Masuji Ibuse who gathered information from interviews and the diaries of real-life bomb victims, the film depicts how an entire family is affected psychologically as well as physically by the bomb years after the original explosion. It is a horrifying vision but one that resonates with deep compassion for humanity. <br /><br />The film begins in Hiroshima on August 6, 1945 as soldiers and civilians go about their normal daily activities. Suddenly a blinding light flashes and a thunderous blast is heard. Almost every single building is destroyed or damaged beyond repair. The first atomic bomb ever dropped on a city is now a part of history. Survivors must somehow restart their lives, unaware of the bomb's devastating after effects. Filmed in high-contrast black and white, the story centers around Yasuko (Yoshiko Tanaka), a young woman who is caught in the radioactive rain as her boat heads back to the city to search for friends and relatives. In Hiroshima, Imamura shows us indelible images that remain with us: a young boy with skin hanging from his body pleads with his brother to recognize him, an older man is in tears over his inability to free his son from piles of debris, a mother is in torment as she rocks the blackened body of her child.<br /><br />When the family returns to their rural home, Yasuko's life is forever changed. She sees her friends dying around her and waits for the inevitable bouts of radiation sickness that have already affected her Uncle Shigematsu Shimuza (Kazuo Kitamura) and Aunt Shigeko Shimuza (Etsuko Ichihara). Pretending that there is only business as usual, the family denies that the bomb has affected Yasuko. "She forgot how Hiroshima and Nagasaki were destroyed. Everyone forgot it. They forget the hell of fire and go to rallies like an annual festival. I'm sick of it," says a friend Katayama (Akiji Kobayashi). Yasuko internalizes the tragedy, feeling shame for being different than others and guilty for being contaminated.<br /><br />When her aunt and uncle try to find her a husband, the eligible men refuse to marry her because of suspicions about her health, even though Shigematsu has copied her diary to prove that she wasn't directly exposed to the bomb. The only suitor she feels comfortable with is another damaged man, Yuichi (Keisuke Ishida), who has a panic attack every time he hears the roar of an engine. At the end, the beauty of life shows itself ever so fleetingly when Yasuko goes to the pond and sees a sight she has been longing for all her life, the king carp jumping in the water, playfully as if to say that beyond despair there is still joy. Sadly we hear on the radio statements by politicians about using the bomb once again in the Korean War. "Human beings learn nothing", says Shigematsu. "They strangle themselves. Unjust peace is better than a war of justice. Why can't they see?" Immamura's Black Rain has hopefully allowed all of us to see more clearly.