Craig Brewer is nu officieel een schrijver/regisseur bij wie ik elke film wil zien, hoe slecht die er ook uit mag zien. Zijn debuut, Hustle and Flow, was een van mijn favorieten van dat jaar, met zijn emotioneel geladen verhaal en realistische, feilbare personages. Ik wist niet precies wat ik zou gaan denken nadat ik deze tweedejaarsproductie had gezien. De cast leek geweldig, de trailer maakte goed gebruik van muziek, maar het leek erop dat er een goede kans was dat de film absurd zou worden, en snel ook. Gelukkig scoort _Black Snake Moan_ al zijn punten. Het acteerwerk is verbazingwekkend, het boek is schitterend en de montagestijl en de bijpassende muziek zijn de hele weg meeslepend. Brewer lijkt er een meester in te zijn zijn personages de juiste mengeling van mededogen en kwaadaardigheid te geven wanneer ze hun weg naar de verlossing inslaan.<br />Het eerste moment dat ik wist dat me een verrassing te wachten stond, was tijdens de ingekorte kredietsequentie aan het begin. Net als bij Hustle en Flow legt Brewer de muziek perfect over de breedbeeldopnamen heen met eenvoudig gestileerde titels die statisch oplichten. De esthetiek van de 70 was welkom en liet zien dat dit weer zo'n groots karakterstuk zou zijn in de ijdelheid van diegenen uit dat decennium van een paar van de beste films. Vanaf dat punt gingen we verder met de korte fragmenten uit het leven van zowel Lazarus als Rae. Elk fragment was een weerspiegeling van het andere, op weg naar het noodlottige moment waarop hun paden elkaar kruisten. De montage tussen hen was vloeiend en relevant, in plaats van abrupt te zijn afgebroken voordat de scène zijn doel had bereikt. Raes vriend vertrekt om dienst te nemen in het leger en de vrouw van Laz verlaat hem voor zijn broer. Elk van ons voelt de eenzaamheid en keert terug tot wat ze in die situatie weten: Rae brengt het tot seks en Laz tot de fles. Pas als Rae voor dood aan de kant van de weg ligt en haar redder van zijn boerderij komt om haar in huis te nemen, begint de reden voor hun daden eindelijk duidelijk te worden.<br />Samuel L. Jackson is fantastisch als de oudere bluesman-boer die zijn leven probeert te verzoenen met God en het vlees en de pijn die het hem heeft gebracht. Er zijn momenten van stoïcijnse strengheid en van goedhartigheid met zijn gevangene/patiënt. Je ziet de situatie nooit echt als komisch of onrealistisch omdat hij wat hij doet zo goed verkoopt. Bovendien zit het personage Rae niet erg lang vastgeketend, wat de trailers je ook willen laten geloven. De situatie begint een beetje ongemakkelijk te worden, tot we zien dat de ketenen voor haar eigen bestwil waren en dat ze maar een dag of twee gebruikt worden. En wat dat geketende meisje betreft, Christina Ricci straalt echt. Ik heb haar nooit echt als bijzonder beschouwd, maar deze rol is een echte doorbraak voor haar. Dit meisje is zo in de war dat haar seksuele misbruik in het verleden haar diep vanbinnen heeft getekend. Elke keer dat ze weg is van haar liefde, begint ze flitsen te zien van de man die haar onschuld uit haar jeugd heeft weggenomen en ze hunkert ernaar om aangeraakt te worden door elke man die beschikbaar is om dat beeld te laten verdwijnen. Haar nymfomanie heeft niets met genot te maken, maar met het overleven van de nachtmerries die zich altijd achter haar oogleden verschuilen. Ricci speelt de rol volledig en toont alle emotionele trauma's met veel effect en realisme. Justin Timberlake moet ook worden genoemd, opnieuw met enig acteertalent. Ik heb geen idee waar deze man vandaan komt, maar hopelijk gaat hij nog meer films maken en de voornamelijk waardeloze muziek die hij produceert links laten liggen.<br />Hoewel hij niet zo solide en consistent is als Hustle and Flow, staat Moan er in mijn ogen nog steeds gelijk aan, want als hij optreedt, is het spectaculair. Aan het eind hebben we een werkelijk betoverende reeks met 'This Little Light of Mine'. Het werkelijk magische moment is echter wanneer Jackson (ja, dat is hij, net als Terrence Howard in _Hustle_ ) het volkslied zingt terwijl een onweersbui buldert en de lichten flikkeren. Als ik niet het hele jaar door een mooiere opname zie, zal het me niet verbazen. Wat deze twee mensen voor elkaar doen is prachtig en laat zien waartoe de mensheid in staat is. Eén ding dat ik volgens mij echt leuk vind aan Brewers werk is het feit dat hij geen zondaars laat zien die geredde helden worden. In plaats daarvan laat hij ons zien dat hoe slecht je ook bent geweest, of hoe slecht het leven ook is geweest, iedereen naar verlossing kan streven en betere mensen kan worden. We hebben hier geen heiligen, maar feilbare mensen die proberen hun schip weer op koers te krijgen. Als de koers recht blijft of als hij terugvalt in duisternis, weet niemand dat echt, maar ze kunnen in elk geval zeggen dat ze hun uiterste best hebben gedaan.
Craig Brewer is now officially a writer/director for whom I will see any film by, no matter how bad it may look. His debut, Hustle and Flow, was one of my favorites from that year, with its emotionally charged storyline and realistic, fallible characters. I wasn't quite sure what I would end up thinking after seeing this sophomore effort. The cast seemed great, the trailer used music effectively, however, it seemed like there was a good chance it would cross into absurdity, and fast. Fortunately, Black Snake Moan hits all its marks dead-on. The acting is astonishing, the writing superb, and the editing style, as well as juxtaposed music, riveting the whole way. Brewer seems to be a master at getting his characters to have the right mix of both compassion and malice as they set forward on their paths toward redemption.<br /><br />The first moment I knew I was in for a treat was during the abbreviated credit sequence at the beginning. Like he did with Hustle and Flow, Brewer lays the music over the widescreen shots perfectly with simply titled fonts coming up statically. The 70's aesthetic was welcome and helped show that this would be another great character piece in the vain of those from that decade of some of cinema's best. From here we continued on with the short snippets into the lives of both Lazarus and Rae, each vignette mirroring the other while they journey to the fateful moment their paths finally cross. The editing between them was fluid and relevant rather than abruptly cutting before the scene felt finished with its purpose. Rae's boyfriend leaves for duty in the service and Laz's wife leaves him for his brother. Each feels the loneliness and reverts to what they know in that situationRae to sex and Laz to the bottle. Only when Rae is left for dead at the side of the road and her savior comes from his farm to take her in does the reasoning for their actions finally start to become clear.<br /><br />Samuel L. Jackson is fantastic as the older bluesman farmer trying to reconcile his life with God and that of the flesh and the pain it has brought him. There are the moments of stoic sternness as well as those of kindheartedness with his captive/patient. You never really look at the setup as comical or unrealistic because he sells what he is doing so well. Also, the character of Rae is not chained up for very long, despite what the trailers would have you believe. The situation starts a bit awkward until we see that the chaining was for her own good and is actually used for only a day or two. As for that chained girl, Christina Ricci really shines. I never really saw her as anything special, but this role is a true breakthrough for her. This girl is so troubled that her past sexual abuse has scarred her very deep down. Any time she is away from her love she starts seeing flashes of the man who took her childhood innocence away and itches to be touched by any man available to let the image go away. Her nymphomania is not for pleasure, but rather for survival from the haunting nightmares always hiding behind her eyelids. Ricci fully inhabits the role and shows all the emotional trauma to great effect and realism. Mention must also be made of Justin Timberlake, again showing some real acting talent. Where this guy came from I have no clue, but hopefully he will continue taking more films and steer away from the mostly crap music he churns out.<br /><br />While not as solid and consistent as Hustle and Flow, Moan still ranks equally to it, in my mind, because when it is on, it is spectacular. Towards the end we have a truly enthralling sequence with "This Little Light of Mine" singing out, and earlier, the interaction between captive and captor, when the chain is first introduced, shows some top-notch work. The truly magical moment, though, is when Jackson sings (yes that is him throughout, like it was Terrence Howard in Hustle) the titular song while a thunderstorm roars and the lights flicker. If I don't see a more beautifully shot sequence all year, I won't be surprised. What these two people do for each other is wonderful and shows what humanity is capable of. One thing I think I really enjoy with Brewer's work is the fact that he doesn't show sinners becoming redeemed heroes. Instead he shows us that no matter how bad you have been, or how bad life has been, everyone can strive for redemption and to be better people. We don't have saints here, but fallible people looking to right their ship. If the course stays true or if it falls back into darkness, no one really knows, but at least they can say that they tried as hard as they could.