Als deze film in het Engels was gemaakt, zouden alle recensenten hem hebben afgekraakt. De taal is buitengewoon slecht, de scènes zijn afschuwelijk geënsceneerd en het is helemaal niet grappig. Na de film dacht ik dat deze film door een achtstegroeper geschreven had kunnen zijn, tenminste als je rekening houdt met het gebrek aan geloofwaardige personages en de fixatie op bepaalde mannelijke lichaamsdelen. (O, ook op honden...) Het verhaal is gewoon onzin vergeleken met de rijpere Vingar av glas die bijna tegelijkertijd werd vertoond. Natuurlijk koos het publiek Jalla! Jalla! terwijl Vingar av glas weinig aandacht kreeg.<br />Wat me echt verontrustte was het feit dat de film er zo slecht uitzag. Dat was waarschijnlijk te wijten aan het feit dat regisseur Josef Fares voor het eerst heel goedkope camera-apparatuur gebruikte en toen besloot er gewoon mee te spelen, voor de lol, neem ik aan. Het resultaat is echter een film die gemakkelijk in twaalf korte films kan worden gesplitst met in elk daarvan een nieuwe regisseursstijl. Dat was heel frustrerend. Misschien had Josef Fares bij zijn korte films moeten blijven, want dat lijkt de enige vorm van kunst te zijn die hij onder de knie kan krijgen.<br />Een ander verontrustend feit is dat het verhaal niet vasthoudt. Midden in de film moet het verhaal een paar keer heel snel verder en dan lopen de personages elkaar tegen het lijf op een manier die gewoon niet te geloven is.<br />En dan heb ik het nog niet eens gehad over de tweedimensionale personages, vooral die in de bijrollen.<br />Hoewel ik dit een van de slechtste Zweedse films uit de jaren negentig vind en ook een van de meest overschatte, is het redelijk begrijpelijk dat het publiek ervan genoot. Ik bedoel, slechte smaak is altijd het handelsmerk van de massa geweest...<br />Het verbaast me meer dat de critici ervan genoten. Ze hadden beter moeten weten...<br />2,5 van 10.<br /><br /><br />
If this movie would have been in English, all critics would have trashed it. The language is extremely bad, the scenes are awfully directed and it's not at all funny. After the movie I thought that this movie could have been written by an 8th grader, at least if you consider the lack of believable characters and the fixation on certain male body parts. (oh, on dogs as well...) The story is just plain nonsense compared to the more mature Vingar av glas that premiered almost at the same time. Of course the public chose Jalla! Jalla! while Vingar av glas got little attention.<br /><br />What was really disturbing for me was the fact that the movie looked really bad. That was probably due to the fact that first time director Josef Fares used really cheap camera equipment and then decided to just play around with it, for fun I suppose. The result, however, is a movie that can easily be split into 12 short films with a new directorial style in each one of them. This was very frustrating. Maybe Josef Fares should have stayed with his short films since that seems to be the only art form he can master.<br /><br />Another disturbing fact is that the story does not hold together. At several times in the middle of the movie, the story has to move on very quickly and the characters then run into one another in a way that is just too unbelievable. <br /><br />And then I have not mentioned the 2-dimensional characters, especially those in the supporting roles. <br /><br />Even though I consider this one of the worst Swedish films of the 90s as well as one of the most overrated, it is kind of understandable that the public liked it. I mean, bad taste has always been the trademark of the masses...<br /><br />I'm more surprised that the critics enjoyed it. They should have known better...<br /><br />Grade 2 of 10<br /><br />