De plot van 'Sally of the Sawdust' is het gebruikelijke melodramatische gedoe <0xE2><0x80><0x93> een wees, van vodden tot rijkdom <0xE2><0x80><0x93> maar de film stijgt boven de meeste stills uit dankzij drie mensen.<br />Dit is natuurlijk niet het meesterwerk van D.W. Griffith, maar het laat wel zien hoe gewiekst hij is in het maken van films. Hij gebruikt al zijn vernieuwingen, technieken die we tegenwoordig vanzelfsprekend vinden: close-ups, dwarssnedes, een mobiele camera en de mogelijkheid om van overdrijving tot filmische subtiliteit te acteren.<br />W.C. Fields toont ook zijn vaardigheden <0xE2><0x80><0x93> niet zijn karakteristieke norse manier van praten, maar zijn opmerkelijke behendigheid als komiek. Hij doet een paar inventieve goocheltrucs, die te kort zijn om volledig op waarde te worden geschat, en een paar heel handige zakkenrollen, maar het lijkt erop dat elke rekwisiet die binnen zijn bereik komt, wordt gemanipuleerd voor het komische effect: hoed, wandelstok, autodak, hond, geld. Hij is een genot om naar te kijken.<br />En ten slotte is er Carol Dempster. Er is veel negatiefs over deze actrice gezegd, maar haar optreden hier is ook heel komisch. Ze was toen tweeëntwintig en speelde een tiener, en haar benadering van de rol is een combinatie van elegantie en onhandigheid die misschien niet helemaal overtuigend is, maar ze trekt echt de aandacht als ze op het witte doek staat, vooral als ze danst. Ze is geen schoonheid, hoewel ze echt stralend is in die ene scène waarin ze...' Sally's uiterlijk is dat van een Talmadge-zus, maar haar alledaagsheid draagt alleen maar bij aan Sally's karakter, vooral op de vele momenten dat ze duidelijk genegenheid toont voor Fields als haar voogd/'vader'. Er zijn maar weinig acteurs in Hollywood die met Fields kunnen wedijveren op het gebied van de komedie, maar Griffith geeft zijn tegenspeelster alle kans om haar tegenspeelster te evenaren, en Dempster kan niet aan Dempster tippen.
The plot of "Sally of the Sawdust" is the usual melodramatic stuff-- an orphan, rags-to-riches-- but the film rises above most silents thanks to three people: <br /><br />This is not, of course, D. W. Griffith's masterpiece, but it does showcase his film-making savvy in full maturity. He uses all his innovations, which are techniques we take for granted now: close-ups, cross-cutting, a mobile camera, and the ability to modify acting from theatrical exaggeration to cinematic subtlety.<br /><br />W. C. Fields also showcases his skills-- not his signature gruff delivery, but his remarkable dexterity as a physical comedian. He does a few inventive juggling acts, cut too short to be fully appreciated, and some very deft pickpocketing, but it seems that every prop that comes within reach gets manipulated for comic effect-- hat, cane, car roof, dog, cash. He's a joy to behold.<br /><br />Finally, there's Carol Dempster. Much has been said against this actress, but her performance here is also richly comic. She was 22 at the time, playing a teenager, and her approach to the role is a combination of grace and awkwardness that may not be wholly convincing, but she truly engages the eye when she's on screen-- particularly when she's dancing. She's not a beauty--though she's positively luminous in the one scene where she's gussied up like a Talmadge sister-- but her plainness only adds to Sally's character, especially in the many moments when she shows very obvious affection for Fields as her guardian/"father." Few, if any, Hollywood performers could compete with Fields when it came to comedy, but Griffith gives his leading lady every chance to match her co-star, and Dempster absolutely holds her own.