Laat Ed Wood met rust. Als je 'Plan 9 vanuit het heelal' de slechtste film zou noemen die ooit is gemaakt, zou je deze abominabele, vulgaire hoop Hollywood-guano zijn rechtmatige titel ontzeggen. Deze pretentieuze samensmelting van stompzinnige grilligheid en slappe socio-politieke 'commentaar' lijkt in feite te zijn gevormd in de richting van 'Plan 9', met slecht geënsceneerde scènes van acteurs die in de problemen zitten op goedkope sets, afgewisseld met wat lijkt op beelden van gevechten en scènes met publiek die zijn gejat van eposen met een hoger budget. Deze smakeloze vertoning, die af en toe in staat is grappig te zijn als het moet, en redelijk onderhoudend te zijn in het algemeen, ontbeert ontstellend veel elementair vertoon, met taferelen die varieren van beledigend weinig grappig (de walgelijke klucht van Groucho Marx die Manhattan van de Indianen steelt) tot saai (Hedy Lamarr die probeert Jeanne d'Arc te spelen terwijl ze haar'stemmen' hoort) tot vervelend (Dennis Hopper die absoluut niets doet met de rol van Napoleon) tot de onverwacht aangrijpende vertolking van Peter Lorre als de psychotische Nero.
Leave Ed Wood alone. To call "Plan 9 from Outer Space" the worst film ever made would be to deny this abysmally vulgar heap of Hollywood guano its rightful title. This pretentious fusion of witless whimsy and bathetic sociopolitical "commentary" actually does seem to be formed along the lines of "Plan 9," with badly-staged scenes of down-on-their-luck actors on cheap sets interspersed with what appears to be footage of battle and crowd scenes cribbed from higher-budget epics. But whereas "Plan 9" occasionally manages to be funny when it means to be and reasonably entertaining overall, this tacky pageant is appallingly lacking in basic showmanship, with scenes ranging from offensively unfunny (the disgusting burlesque of Groucho Marx stealing Manhattan from the Indians) to low camp (Hedy Lamarr attempting to impersonate Joan of Arc hearing her "voices") to tedious (Dennis Hopper doing absolutely nothing with the role of Napoleon) to the unexpectedly poignant performance of Peter Lorre as the psychotic Nero. Give the worst director trophy to Irwin Allen, for turning so much into so little.