John Huston was ernstig ziek toen hij zijn laatste succes boekte, en het is zijn testament: compromisloos, moeilijk, duizend mijl verwijderd van raffinement en mode, zal het standhouden als de beste 'laatste film' die je je maar kunt voorstellen. Een zeer sober scenario, geen actie, geen echte held, maar een groep mensen die het hoofd moeten bieden aan de ijdelheid van het leven, de vluchtige jaren en de dood. Het feest houdt de mensen niet lang voor de gek. Toegegeven, de liederen en de maaltijd, compleet met kalkoen en pudding, wekken warmte en genegenheid op. Maar het verstrijken van de tijd heeft Julia's stem gedeeltelijk geruïneerd: de eerste barst in de spiegel. Dan verlaat de camera de kamer waar de gasten zich hebben verzameld en zoekt in de slaapkamer van de oude dame. Het is duidelijk dat zij een gelukkig leven heeft gehad, maar het is niet genoeg. Het is een leven dat onverbiddelijk ten einde loopt <0xE2><0x80><0x93> een film die eindigt met het einde van de film _Julia op haar doodsbed_ <0xE2><0x80><0x93> misschien een onvervuld leven, omdat ze een oude vrijster bleef, zonder kinderen om voort te zetten... alleen een paar armetierige dingen, gele foto's, snuisterijen en snoepgoed... Maar zijn de hoop en de dromen van een mens allemaal vervuld? Kijk naar Gretta. Ze is een getrouwde vrouw, ongeveer vijfendertig, ze is nog steeds mooi en gezond, maar ze weet dat er iets gebroken is. Wat Julia vandaag is, zal ze morgen zijn, daarom gaat ze in haar bewustzijnsstroom terug naar haar verleden, alleen om erachter te komen hoe aangrijpend haar herinneringen zijn: een jongeman pleegde zelfmoord voor haar, een symbool van haar jeugd die nu ten einde loopt. De laatste monoloog, als we er goed naar luisteren, betrekt ons allemaal bij deze eeuwige tragedie, de gedoemde tot mislukking gedoemde menselijke toestand, de meesterlijke les van John Huston.
John Huston was seriously ill when he made his final achievement,and it's thoroughly his testament:uncompromising,difficult ,a thousand miles away from crazes and fashions,it will stand as the best "last film" you can ever dream of.A very austere screenplay,no action,no real hero,but a group of people coping with the vanity of life,the fleeting years and death.The party doesn't delude people for long.Admittedly,warmth and affection emanate from the songs and the meal,complete with turkey and pudding.But the passage of time has partly ruined Julia's voice,first crack in the mirror.Then the camera leaves the room where the guests are gathered and searches the old lady's bedroom.For sure,hers seems to have been a happy life,but it's a life inexorably coming to an end-A shot shows towards the end of the movie Julia on her future deathbed-.Maybe an unfulfilled life,because she remained a spinster,with no children to carry on .Only some poor things,yellowish photographs,bibelots and trinklets.... But are a human being's hopes and dreams all fulfilled?Look at Gretta.She 's a married woman ,about thirty-five,she's still beautiful and healthy but she knows something is broken.What Julia is today,she will be tomorrow,that's why,in her stream of consciousness,she goes back to her past,only to find out how harrowing her memories are: a young man committed suicide for her,a symbol of her youth now waning.The final monologue,if we listen closely to it,involves us all in this eternal tragedy,the doomed to failure human condition,John Huston's masterly lesson.