Ik wil allereerst zeggen <0xE2><0x80><0x93> voor de goede orde <0xE2><0x80><0x93> dat het ongelooflijk stom is om je film 'Embryo' te noemen als het onderwerp uitsluitend draait om wetenschappelijk onderzoek naar foetussen (dierlijk zowel als menselijk) van 12 tot 16 weken. Het embryostadium is voorbij aan het eind van de achtste zwangerschapsweek en vanaf dat moment begint het ongeboren wezen aan de foetale fase. Oké, eerlijk gezegd wist ik dat allemaal niet, maar ik heb de moeite genomen om het op te zoeken en dat is ook het minste wat de makers van 'Embryo' hadden kunnen doen. Maak je geen zorgen; ik struikel niet alleen over de details of ben overdreven verbitterd, want er zijn nog meer redenen om te verklaren waarom 'Embryo' 'Embryo' wordt genoemd. De echte wetenschap kan worden beschouwd als saai en ontoegankelijk, en dus is Science Fiction een filmgenre dat speciaal is gecreëerd om de verder saaie, maar educatieve wetenschapsthema's voor een groter publiek interessanter en begrijpelijker te maken. Door het vertonen van ambitieuze wetenschappelijke experimenten die gruwelijk de mist in gaan, of ruimtemissies die te maken hebben met kwaadaardige buitenaardse wezens in plaats van lichtjaren leegte, slagen filmmakers er meestal in om mensen te vermaken met spectaculaire special effects en hun tegelijkertijd nuttige weetjes over wetenschap bij te brengen. Om een goede, of in elk geval redelijke, Science Fiction-film te maken, hoeven schrijvers en regisseurs zich slechts aan één basisregel te houden: niet saai zijn! Om aan deze ene voorwaarde te voldoen, zou de kijker net zo goed een theoretisch juist boek kunnen lezen. Er moet iets mis zijn gegaan tijdens de productie van Ralph Nelsons 'Embryo'. De basisgedachte is potentieel fascinerend en zelfs meeslepend, aangezien we allemaal gevoelig zijn voor het redden van de levens van ongeboren baby's. Er waren ook een paar zeer prominente namen betrokken bij de productie, zoals de grote sterren Rock Hudson ('Giant', 'Seconds'), Diane Ladd ('Chinatown', 'Alice Doesn't Live Here Anymore') en de regisseur Nelson zelf was verantwoordelijk voor de populaire klassiekers 'Soldier Blue' en 'Charly'. En wat ging er mis? Eenvoudig. Het script is onverbeterlijk saai, cliché en het geheel ziet er ongelooflijk dom uit omdat het laboratoriumlandschap & de wetenschappelijke apparatuur duidelijk te primitief zijn om er medische doorbraken mee te bereiken. In een zeer slechte voorstelling speelt Rock Hudson een arts die sinds de dood van zijn vrouw geen enkele passie meer in zijn onderzoek heeft gestoken. Als zijn auto op een regenachtige avond een zwangere hond raakt, komt zijn passie terug en doet hij al het mogelijke om de foetussen van de stervende dieren te redden. Hij slaagt erin één foetus in leven te houden, versnellt indrukwekkend het groeiproces en traint het dier om een buitengewoon intelligente hond te worden. Omdat zijn procedure zo succesvol is, haalt dokter Paul Holliston zijn vriend in het ziekenhuis over om zijn tests te herhalen met de menselijke foetus die uit de baarmoeder van een zwangere tiener is gehaald die zelfmoord heeft gepleegd. Maar de vrouwelijke hoofdpersoon blijft onverwacht snel groeien, en al na een paar weken is ze een volgroeide, verrukkelijke en superintelligente vrouw. De goede dokter wordt natuurlijk verliefd op haar, maar de baanbrekende nieuwe groeibehandeling begint ook afschuwelijke bijwerkingen te vertonen... Tijdens de eerste 45 minuten van de film gebeurt er absoluut niets, afgezien van een hoop onwaarschijnlijke en overdreven melodramatische hocus pocus en een of twee zeer indrukwekkende trucs van de hond. Die tweede helft van de film bevat wel een beetje (groteske) actie en spanning, maar tegen die tijd heeft de stompzinnigheid van de dialogen en de onwaarschijnlijke plotwendingen het mogelijk fabelachtige Sci-Fi-idee al verpest. Er zijn een paar echt coole scènes, met name de schaakpartij tussen Victoria en Roddy McDowall (in een zeer gedenkwaardige en uiterst irritante ondersteunende rol). De grote finale is absurd grotesk en letterlijk op het randje van belachelijk, en het voelt bijna alsof Ralph Nelson die laatste desastreuze stoot heeft uitgedeeld omdat dat de regel was in hedendaagse thrillers en sci-fi-films. De laatste scène, met inbegrip van het afschuwelijke stilstaande beeld aan het eind, past zeker niet bij de toon van de voorgaande honderd minuten van de film. Maar goed, mijn oprechte bewondering en respect voor de hond en zijn trainers. Een dier met zo'n intellect en talent verdiende het beslist om zijn trucs te demonstreren in een veel betere film.
First and foremost I'd like to state - for the record - that it's incredibly dumb to call your movie "Embryo" when the subject matter exclusively revolves on scientific research performed on fetuses (animal as well as human) aged 12-16 weeks. The embryonic stage is over at the end of the eighth pregnancy week and from that moment on the unborn critter enters the fetal phase. Okay, in all honestly, I didn't know all this, but I took the effort of looking it up and that's the also the least thing the creators of "Embryo" could have done. Don't worry; I'm not just stumbling over details or being exaggeratedly bitter, as there are several more reasons to state why "Embryo" is a huge failure. Actual science can be considered as boring and inaccessible, and thus Science Fiction is a cinematic genre created especially to make the otherwise tedious, yet educational science topics more interesting and comprehensible to larger audiences. By depicting ambitious scientific experiments that go horribly wrong, or space missions that encounter evil aliens instead of light-years of void, filmmakers usually manage to entertain people with spectacular special effects and, at the same time, teach them useful little trivia about science. In order to make a good or at least halfway-decent Science Fiction movie, writers and directors only have to comply with one basic rule: DON'T be boring! If they can't fulfill this one condition, the viewer might as well read a theoretically accurate book. Something must have gone wrong during the production of Ralph Nelson's "Embryo". The basic premise is potentially fascinating and even involving, as we're all sensitive about saving the lives of unborn babies. There also were some very prominent names involved in the production, like main stars Rock Hudson ("Giant", "Seconds"), Diane Ladd ("Chinatown", "Alice Doesn't Live Here Anymore") and director Nelson himself was responsible for the acclaimed classics "Soldier Blue" and "Charly". Then what went wrong? Simple. The script is irredeemably boring, clichéd and the whole thing looks incredibly foolish because the lab scenery & scientific equipment is clearly too primitive to achieve any medical breakthroughs with. <br /><br />Rock Hudson, in a very poor performance, plays a doctor who hasn't put any passion in his research work ever since his wife passed away. When his car hits a pregnant dog on a rainy night, his passion returns and he does everything possible to save the dying animals' fetuses. He manages to keep one fetus alive, impressively accelerates its growth process and trains it to become an extremely intelligent dog. Because his procedure is so successful, Dr. Paul Holliston convinces his friend at the hospital to repeat his tests with the human fetus taken from the womb of a pregnant teenager who committed suicide. The female subject unexpectedly keeps growing at a fast rate, however, and after only a couple of weeks she's a full-grown, ravishing and super-intelligent woman. The good doctor naturally falls in love with her, but the groundbreaking new growth treatment also begins to show horrible side effects... Absolute nothing happens during the first 45 minutes of the film, apart from a lot of implausible and overly melodramatic mumbo-jumbo and one or two deeply impressive tricks performed by the dog. That second half of the film does contain a little bit of (grotesque) action and suspense, but by then the stupidity of the dialogs and the implausible plot-twists already ruined the potentially fabulous Sci-Fi idea. There are some really cool scenes, most notably the chess-showdown between Victoria and Roddy McDowall (in a highly memorable and ultra-obnoxious supportive role). The grand finale is absurdly grotesque and literally on the verge of ridiculous, and it almost feels like Ralph Nelson put in that final disastrous shot because it was the general rule in contemporary thriller & Sci-Fi cinema. The last sequence, including the horrible freeze-frame shot at the end, certainly doesn't fit the tone of the previous 100 minutes of the film. But anyway, my sincere admiration and respect to the dog and his trainers. An animal with such intellect and talent surely deserved to demonstrate its tricks in a much better film.