Dit is in muzikaal opzicht een buitengewone film. Ik vond het vreselijk dat Rodrigues in 1999 is overleden, voordat ik de kans had haar live te zien. Te weten dat ze in 1991 een schitterend Lincoln-concert heeft gegeven & dat ik er misschien bij was, maar er niet bij was is onuitsprekelijk pijnlijk.<br />Ik heb net mijn eerste Amalia-opname gekocht. Hoewel de muzikale opname fantastisch is, is het geweldig om in deze film haar gezicht & de enorme expressie & passie te kunnen zien terwijl ze deze liederen van verschrikkelijke droefheid zingt. Zoiets als het gezicht van Maria terwijl ze Jezus in haar armen wiegt in de Piet<0xC3><0xA0>. Toen ik haar op de film zag, moest ik denken aan een vergelijkbaar, uitzonderlijk concert van Mercedes Sosa halverwege de jaren negentig in Lincoln Ctr. Terwijl ik naar het zingen van Mercedes zat te luisteren, had ik het gevoel dat ik in de nabijheid was van een geweldige spirituele & muzikale kracht die een ontzagwekkende oerkracht bevatte. Sommige muzikale gedeelten van 'De kunst van Amalia' zijn ontroerend, zoals Caetano Veloso die een eerbetoon aan Amalia brengt & een van haar liederen solo zingt voor een volgepakte concertzaal. De muzikale gedeelten gaan ook over de ongelooflijke internationale verscheidenheid van haar muzikale repertoire & de banden die ze met haar fans over de hele wereld heeft gesmeed. Er is één fragment waarin ze beweert dat ze in elke stad in Italië heeft gespeeld die een podium heeft!<br />In een ander fragment vertelt Amalia over haar mondkanker & hoe ze naar New York kwam om zelfmoord te plegen in een hotel. Maar door naar filmvideo's van Fred Astaire te kijken wist ze zichzelf er geleidelijk aan van te overtuigen dat het leven de moeite waard was & af te zien van zelfmoord. Verbazingwekkend! Later in de film geeft ze heel dapper & rechtstreeks aan de interviewer toe dat hoewel ze de wereld muzikaal had veroverd, haar persoonlijke leven er een van pure droefheid was geweest. Ze geeft toe dat ze nooit gelukkig is geweest. een zangeres die gepokt en gemazeld is in de fado-traditie (die ze vertaalt als'slechte lotsbestemming' of'slechte pech'). Ook verlang ik ernaar meer te horen over haar persoonlijke leven: wat zat daarin dat haar zo verdrietig maakte? Wat waren haar teleurstellingen?<br />'De kunst van Amalia' is op andere belangrijke gebieden een beetje teleurstellend. Mijn bedenkingen: om 20-30 volledige songs in de film te laten zien en alleen een Engelse vertaling te geven voor de allerlaatste, lijkt me zonde (tenzij de film alleen bedoeld was voor een Portugees sprekend publiek, wat ik me niet kan voorstellen). Om de diepe pijn op haar gezicht te zien terwijl ze zingt & de tekst niet te begrijpen is een afknapper. Wat de andere minpunten betreft: er is bijna geen biografische informatie over Amalia's familieachtergrond. Er is een 20-sec. fragment waarin ze zingt met haar moeder (het is absoluut geweldig). Er is een korte verwijzing naar haar ouders die op het platteland van Lissabon zijn gaan wonen. Ik had graag filmopnamen gezien van het dorp waar ze vandaan kwam. De interviews zijn bijna uitsluitend met Amalia zelf (en een paar goede vrienden). Ze is een goed, maar niet geweldig proefpersoon. Er zijn geen proefpersonen die experts zijn op het gebied van fado of Portugese cultuur en samenleving, dus we krijgen geen diep inzicht in haar muzikale wortels.<br />Kortom, dit is een prachtige film die iedereen die in Amalia geïnteresseerd is moet zien. Maar het is geen perfect of definitief werkstuk.
This is an extraordinary film musically. It made me feel awful that Rodrigues died in 1999, before I had a chance to see her live. To know that she performed a marvelous Lincoln Ctr. concert in 1991 & that I might've been there, but wasn't is painful beyond words.<br /><br />I just purchased my first Amalia recording. While the musical recording is fantastic, being able, in this film to SEE her face & its tremendous expressiveness & passion as she sings these songs of terrible sadness is wonderful. Sort of like seeing the face of Mary as she cradles Jesus in her arms in the Pieta. Watching her on film, reminded me of being witness to a similar extraordinary concert performance by Mercedes Sosa in the mid 1990s at Lincoln Ctr. As I sat listening to Mercedes sing, I felt I was in the presence of a tremendous spiritual & musical force that contained awesome primal power. Some of "The Art of Amalia"'s musical segments are touching, such as Caetano Veloso paying tribute to Amalia & singing one of her songs solo in front of a packed concert hall. The musical segments also convey the incredible international sweep of her musical repertoire & the bonds she created w. fans throughout the entire world. There is one segment in which she claims that she has played in every single town in Italy that has a stage!<br /><br />In another section, Amalia talks about her bout w. mouth cancer & how she came to NYC to commit suicide in a hotel. Yet, through watching Fred Astaire film videos she gradually persuaded herself that life was worth living & turned away from killing herself. Amazing! Later in the film, she quite bravely & directly admits to the interviewer that though she might've conquered the world musically, her personal life was one of pure sadness. She admits that she has never been happy. This is unbearably sad to hear, but perfectly in keeping w. a singer steeped in the fado (which she translates as "bad destiny" or "bad luck") tradition. Also, one longs to hear more about her personal life: what was in that made her so sad? what were her disappointments?<br /><br />"The Art of Amalia" is a little disappointing in other major areas. My quibbles: to show 20-30 full songs in the film yet to only provide an English translation for the very last one seems a waste (unless the film was only intended for a Portuguese speaking audience, which I can't imagine). To see the profound pain on her face as she sings & not to understand the lyrics is a let down. As for the other minuses: there is almost no biographical material about Amalia's family background. There is one 20 sec. snippet w. her singing w. her mother (it's absolutely grand). There is one short reference to her parents moving fr. the countryside to Lisbon. I would've loved to see film footage of the village she came from. The interviews such as they are are almost solely w. Amalia herself (& a few close friends). She is a good, but not great subject. There are no interview subjects who are experts on fado or Portuguese culture & society, so we get no depth of understanding of her musical roots.<br /><br />In short, this is a wonderful film that everyone interested in Amalia should see. But it's not a perfect or definitive work on the subject.