Ik heb deze film pas een kwarteeuw geleden gezien, maar de impact ervan is me altijd bijgebleven en ik kan me zelfs nu nog mijn reacties erop herinneren. Ik was gebiologeerd door de breedte en de pure schoonheid van zo'n groot deel van de film. Ik was verbijsterd dat een Amerikaanse studio zo'n Europese film kon produceren met het trage tempo en de onscherpe plot. Het ontbreken van sterke personages voelde als een tekortkoming, maar ik raasde en tierde over het volkomen onnodige einde op het jacht, dat leek vastgeschroefd om een soort plot samenhang te geven en dat volkomen in tegenspraak was met de stijl van de rest van de film. Het was ook verfrissend om een western te zien die niet deed alsof er sprake was van wreedheid en uitbuiting, zoals zo vaak het ongelukkige overblijfsel van de Amerikaanse Droom. De scènes en sets in het westen hadden ook een authenticiteit die volkomen nieuw voor me was en die de voorloper was van de Deadwood-serie. De film was met zorg voor het Amerikaanse publiek gemaakt en het was mijn oprechte wens dat Michael Cimino in deze dagen van Director's Cuts de kans kreeg om in het licht van de reflectie een nieuwe montage te maken <0xE2><0x80><0x93> een montage die deze onfortuinlijke film kon veranderen in het meesterwerk dat hij had kunnen worden. Ik heb nu de originele eerste opname gezien en het netwerk van relaties is veel logischer, hoewel Christopher Walken er voornamelijk verantwoordelijk voor is dat dit is gelukt. Had De Niro maar de hoofdrol gespeeld, en niet Kris Kristofferson! Er was nog steeds een enorme preoccupatie met het creëren van de werkelijkheid en de sfeer, die ten koste gingen van een goed script. Niettemin werd het camerawerk zo slim aangepakt dat je soms bijna kon geloven dat je er zelf bij betrokken was. Iedereen die in de zaal in verschillende talen met elkaar in discussie ging om hun nationale geschillen te overwinnen en tot een gezamenlijke actie te komen in het licht van de dreigende ramp, gaf een goed inzicht in de problemen die het samenvoegen van de Verenigde Staten met zich meebracht, vooral als de dreiging kwam van een combinatie van de oude elite en geld. Nates aarzelende benadering van Ella toen ze voor het eerst bij hem op bezoek kwam, stond in schril contrast met het geweld dat zou volgen en dat ook weer zou volgen. Ik had een speciale presentatie met een grote groep vrienden om de nieuwe coupe te zien, en we genoten er allemaal van terwijl we onze twijfels hadden. Deze revisionistische en veel dichter bij de waarheid gebrachte versie van de gebeurtenissen was waarschijnlijk te veel voor de Amerikanen toen de film voor het eerst werd uitgebracht, maar we vonden allemaal dat hij grote verdienste had en dat zijn plaats in de geschiedenis van de cinema ook te danken was aan grote herziening.
I only saw this film once a quarter of a century ago, yet it's impact has never left me and I can still remember even now my reactions to it.I was mesmerised by the breadth and the sheer beauty of so much of the photography. I was astounded that an American studio could produce such a European film with it's slow pace and its unfocused plot. The lack of any strong characters felt like a flaw but I raged at the completely unnecessary ending on the yacht which seemed as though it was bolted on to give some kind of plot cohesion and which was entirely at odds with the style of the rest of the picture.It was also refreshing to see a western which made no pretence about the brutality and exploitation that so often was the unfortunate detritus of the American Dream.The western scenes and sets also had an authenticity which was entirely new to me and which prefigured the recent Deadwood series.The film was massively cut for the American audience and its my very real wish that in these days of Director's Cuts that Michael Cimino is given the opportunity of a fresh edit in the light of reflection - a cut which could turn this ill fated movie into the masterpiece it had the potential to become. I have now seen the original first cut and the network of relationships makes so much more sense,although Christopher Walken is responsible mainly for carrying this off. If only De Niro and not Kris Kristofferson had Played the main lead!There was still a massive preoccupation with creating the reality and atmosphere to the detriment of a good script. Nevertheless, the camera work was so cleverly handled that at times you could almost believe you were inside the action yourself.And there were many special moments. Everybody arguing in the hall in different languages trying to overcome their national differences and seek some unity of action in face of the impending disaster gave a real insight into the difficulties facing the welding together of the USA: especially when the threat came from a combination of the old elite and money.Nate's faltering approach to Ella when she first visited his cabin stood in stark contrast to the violence that was to follow and was another one. I had a special showing with a large group of mates to see the new cut and we all enjoyed it whilst having varying reservations.This revisionist and much closer to the truth version of events was probably too much for Americans to take when the film was first released but we all felt it had enormous merit and that its place in cinema history was also due for major revision