Dit is mijn eerste Deepa Mehta-film. Ik heb de film op tv gezien, in zijn Hindi-versie, met het personage 'Sita' als Nita. Het valt me ook op dat Radha de allegorische vuurproef in de film heeft ondergaan en niet Nita/Sita. Maar wat ik zo mooi aan de film vond, was het scenario van mevrouw Mehta, niet haar visie. De personages, groot en klein, waren goed ontwikkeld en leken tegen het eind Don Quichot-achtig <0xE2><0x80><0x93> een beetje zoals het einde van Mazursky's 'Een ongehuwde vrouw'. Het zijn dappere vrouwen, omringd door kartonnen mannen. En één kartonnen man (Ashok) lijkt tot leven te komen op de laatste foto die we van hem zien <0xE2><0x80><0x93> met zijn invalide moeder Biji. Hij lijkt eindelijk een toekomstige verantwoordelijkheid op zich te nemen die verder gaat dan het celibaat en het zich wijden aan religie.<br />Mevrouw Mehta lijkt als regisseur te stuntelen (hoewel ze, vergeleken met de meeste Indiase mainstreamfilms, briljant lijkt te zijn) omdat ze haar script niet kan gebruiken om verder te gaan dan de microscopisch kleine familie die ze voorstelt, behalve dan om een glimp op te vangen van de Chinese micro-minderheid in het sociale milieu van India. Ze wijdt de film zelfs aan haar moeder en dochter (niet aan haar vader!) Maar haar Radha wekt de indruk van een vredige tijd met haar beide ouders in een mosterdgasveld. Vergelijk haar met Mrinal Sen, Adoor Gopalakrishnan, Muzaffar Ali en ze valt in het niet bij deze giganten <0xE2><0x80><0x93> gezien haar competente Canadese productieteam en financiële middelen! De film van twee biseksuele dames in een Indiaas middenklassegezin is voor sommigen misschien heiligschennis, maar hij geeft slechts een beeld van de atrofie van middenklassegezinnen die niet lijkt te streven naar iets beters dan zijn onmiddellijke overleving in een beperkte sociale omgeving. In India hebben films uit Kannada, Malayalam en Bengaalse stijl parallelle thema's aangeroerd, maar ze hadden niet de publiciteit die deze film wel had en zijn daarom niet gezien door een groot deel van de bioscoopbezoekers met kennis van zaken.<br />Mevrouw Das, mevrouw Azmi, meneer Jafri en meneer Kharbanda zijn geloofwaardig, maar niet uitmuntend. Mevrouw Azmi is een getalenteerde actrice die onder goede regisseurs voortreffelijke voorstellingen gaf (Mrinal Sens 'Khandar', Gautam Ghose's 'Paar', Benegals 'Ankur') die in deze film opvallend afwezig zijn. Mevrouw Das sprankelde meer door haar aanwezigheid op het witte doek dan door haar acteertalent. Al met al blijft de kracht van de film in de structuur van het script, dat bovengemiddeld is in termen van internationale cinema. Ik ben ervan overtuigd dat mevrouw Mehta haar schrijftalent in haar toekomstige scenario's kan aanscherpen.
This is my first Deepa Mehta film. I saw the film on TV in its Hindi version with its "Sita" character presented as Nita. I also note that it is Radha who underwent the allegorical trial by fire in the film and not Nita/Sita. Yet what I loved about the film was its screenplay by Ms Mehta, not her direction. The characters, big and small, were well-developed and seemed quixotic towards the end--somewhat like the end of Mazursky's "An Unmarried Woman." They are brave women surrounded by cardboard men. And one cardboard man (Ashok) seems to come alive in the last shot we see of him---carrying his invalid mother Biji. He seems to finally take on a future responsibility beyond celibacy and adherance to religion. <br /><br />Ms Mehta seems to fumble as a director (however, compared to most Indian mainstream cinema she would seem to be brilliant) as she cannot use her script to go beyond the microscopic joint family she is presenting except presenting a glimpse of the Chinese micro-minority in the social milieu of India. She even dedicates the film to her mother and daughter (not her father!) Yet her Radha reminesces of halcyon days with both her parents in a mustard field. Compare her to Mrinal Sen, Adoor Gopalakrishnan, Muzaffar Ali and she is dwarfed by these giants--given her competent Canadian production team and financial resources! Mehta's film of two bisexual ladies in an Indian middle-class household may be sacrilege to some, but merely captures the atrophy of middle-class homes that does not seem to aspire for something better than its immediate survival in a limited social space. Kannada, Malayalam, and Bengali films have touched parallel themes in India but did not have the publicity that surrounded this film and therefore have not been seen by a wide segment of knowledgeable cinemagoers.<br /><br />Ms Das, Ms Azmi, Mr Jafri and Mr Kharbanda are credible but not outstanding. Ms Azmi is a talented actress who gave superb performances under good directors (Mrinal Sen's "Khandar", Gautam Ghose's "Paar", Benegal's "Ankur") a brilliance notably absent in this film. Ms Das sparkled due to her screen presence rather than her acting capability. All in all, the film's strength remains in the structure of the screenplay which is above average in terms of international cinema. I am sure Ms Mehta can hone her writing talents in her future screenplays.