Op een avond in Tom Snyders 'Tomorrow'-show zag ik Tom aan zijn gast Henry Morgan vragen wat hij 'perfect' vond. Morgan antwoordde: 'Alles met Glenda Jackson.' En hoewel ik deze film niet als perfect zou beschouwen, komt het idee er wel heel goed uit. Ik stond op het punt het cliché te gebruiken dat Hollywood niet meer van dit soort films maakt, maar toen zag ik net 'Up in the Air', een andere intelligente film over 2 mensen van boven de 35 die verliefd worden. Maar daar houden de overeenkomsten op. 'Huisbezoeken' is gewoon heel leuk om te zien hoe 2 professionals als Matthau en Jackson het goed met elkaar kunnen vinden en als ze dan toch bezig zijn ook nog volkomen natuurlijk lijken. Ik zag deze film in 1978 in de bioscoop (op de rijpe leeftijd van 18) en het kostte me nog eens 20 jaar om alle moppen te leren kennen. Elke film die de clou kan maken van de tennisheld Bill Tilden uit 1920, en de Britse premier Neville Chamberlain zou tegenwoordig niet zo goed spelen in het megaplex. Nog één gedachte: de oorspronkelijke bioscoopuitgave bevatte een 'walk on the beach / fall in love'-montage van de Beatles/George Harrison-song 'Something'. Het leek in die tijd een beetje geforceerd, maar die song is sindsdien vervangen door een vrij eclectische muziekkeuze van Henry Mancini voor de volgende homevideo en kabeluitgave. Jammer, want dat tafereel ligt daar nu gewoon, het zoveelste slachtoffer van de muziek die de hel toestaat.
Late one night on Tom Snyder's "Tomorrow" Show, I watched Tom ask his guest Henry Morgan what he considered to be 'perfect.' Morgan responded, "Anything with Glenda Jackson." And although I wouldn't consider this film to be perfect, it does bear out that notion very well. I was about to use the cliché' about Hollywood not making pictures like this anymore, but then I just saw, "Up in the Air," another intelligent film about 2 people over the age of 35 who fall in love. That's where the similarities end, though. "House Calls" is just sheer fun watching 2 pros like Matthau and Jackson hit it off and seem completely natural while they're at it. I saw this film in the theater in 1978 (at the ripe old age of 18) and it took me another 20 years to get all of the jokes. Any film that can make punch lines out of 1920's tennis great Bill Tilden, and British Prime Minister Neville Chamberlain wouldn't play too well at the megaplex these days. One other thought: the original theatrical release featured a 'walk on the beach / fall in love' montage set to The Beatles/George Harrison tune, "Something." It seemed a bit forced at the time, but that song has since been swapped out for a rather generic Henry Mancini music cue for subsequent home video and cable release. Too bad, because that scene just lays there now, another victim of music licensing Hell.