Waarom zouden we een moment doorbrengen met het doorspitten van deze ongemakkelijke en ongemakkelijke film? Na een uur lang saaie plot en amateuristisch acteerwerk krijgen we af en toe stukjes en beetjes van de bigbandswing die Tommy en Jimmy Dorsey, afzonderlijk en samen, tot de grote musici maakte die ze waren. Af en toe <0xE2><0x80><0x93> tijdens een jamsession met Art Tatum, met Tommy Dorsey en zijn orkest dat 'Marie' speelt en een uitmuntend optreden van Jimmy Dorsey en zijn orkest dat 'Green Eyes' van Bob Eberle en Helen O'Connell ten gehore brengt <0xE2><0x80><0x93> krijgen we een compleet nummer.<br />Jammer genoeg is de film openbaar en de dvd-opname is net zo slecht als het acteerwerk. Mijn kopie heeft maar vier hoofdstukstops. Dat betekent dat je artritis kunt krijgen in je vlugge vinger als je probeert door te razen naar waar het goede spul is. Het moeras waar je doorheen rijdt is Hollywoods versie van het leven en de strijd van de twee Dorseys. Tommy, die geweldig was op de trombone, en Jimmy, die geweldig was op de saxofoon, konden elkaar meestal niet uitstaan. In 1935 gingen ze uiteindelijk uit elkaar en Tommy begon zijn eigen orkest. Ze hadden elk alleen meer succes dan ze samen hadden bereikt. Ze verzoenden zich toen hun vader in de jaren veertig stierf, en daar eindigt de film. Ze slaagden er later in elkaar te tolereren in het orkest onder leiding van Tommy, toen het bigbandtijdperk in de jaren vijftig voorbij was. Tommy stierf in 1956 op 51-jarige leeftijd, nadat hij in zijn slaap had overgegeven na drank, pillen en een stevige maaltijd. Jimmy stierf in 1957 op 53-jarige leeftijd aan kanker. Jimmy was enorm getalenteerd en, naar men mag aannemen, een redelijk gemakkelijke man. Tommy was enorm getalenteerd en, naar men mag aannemen, vaak een bazige hufter. Maar goede muziek compenseert een heleboel gebreken, en de Big Bandklanken die de twee geschapenen voortbrachten hielpen het swingtijdperk te bepalen.<br />Ze spelen zichzelf in de film, en we zien hoe ze zich van kibbelende dreumesen (met kindacteurs) ontwikkelen tot volwassen mannen die met elkaar kibbelen en tegen elkaar zeuren. De film zit vol met niet alleen hun twee ouders, gespeeld door die Ierse Ierse clichés uit Hollywood, Sara Allgood en Arthur Shields, die alleen maar willen dat hun jongens met elkaar kunnen opschieten, maar ook met een belangrijk subverhaal over een romance tussen Janet Blair, als jeugdvriendin van de Dorseys, die zangeres bij hen wordt en dienstdoet als bijna fulltime bemiddelaar en bemiddelaarster, en William Lundigan, als pianist. Blair is helemaal niet slecht. Maar als je wilt zien waarom ze nooit de ster is geworden die ze waarschijnlijk had moeten worden, moet je naar de films kijken, zoals deze, waarin haar studio haar heeft laten optreden. Geen wonder dat ze uit Hollywood is weggegaan. Lundigan neemt gewoon ruimte in. <br />Hoe slecht is deze film, behalve als we de Dorseys echt horen spelen? Nou, hier is een nummer dat speciaal voor de film is geschreven en aan Blair is gegeven om te zingen. Het heet 'To Me'.<br />Voor mij... ben je de roos van een rozenkrans... de rijzende zee... de gloed van een ster...<br />De roos van een rozenkrans? Beter dan dit wordt de film niet, en slechter kan het niet worden. Maar toch, als je van de Dorseys houdt en als de prijs goed is... nou, achteraf gezien zou ik hem toch niet kopen. Het hoogtepunt voor mij is Eberle en O'Connell die 'Green Eyes' zingen. Je kunt ze gratis zien in You Tube. Ik zal er ook heel wat van de Dorseys aantreffen. Ik wou dat ik het had geweten.
Why spend a moment slogging through this awkward and self-conscious movie? Every now and then, after an hour of tedious plot and amateur acting, we start getting bits and pieces of the big band swing that made Tommy and Jimmy Dorsey, separately and together, the great musicians they were. Occasionally -- in a jam session with Art Tatum, with Tommy Dorsey and his orchestra doing "Marie" and, a standout, Jimmy Dorsey and his orchestra fronting Bob Eberle and Helen O'Connell singing "Green Eyes" -- we get a complete song. <br /><br />Unfortunately, the movie is in the public domain and the DVD transfer is just as bad as the acting. My copy has only four chapter stops. That means you can get arthritis in your fast- forward finger trying to speed through to where the good stuff is. The swamp you're moving through is Hollywood's version of the life and battles of the two Dorseys. Tommy, superb on trombone, and Jimmy, superb on saxophone, usually couldn't stand each other. In 1935 they finally split, with Tommy starting his own orchestra. Each had greater success alone than they had achieved together. They reconciled when their father died in the Forties, which is where the movie ends. They later managed to tolerate each other in the orchestra led by Tommy as the big band era faded out in the Fifties. Tommy died in 1956 at age 51, vomiting in his sleep after booze, pills and a big meal. Jimmy died of cancer at 53 in 1957. Jimmy was hugely talented and, from all accounts, a reasonably easy-going guy. Tommy was hugely talented and, from all accounts, often an overbearing jerk. But good music makes up for a lot of faults, and the Big Band sounds the two created helped define the swing era. <br /><br />They play themselves in the movie, and we see them develop from tussling tykes (with child actors) to grown men battling and yammering at each other. The movie is lumbered with not just their two parents, played by those Hollywood Irish clichés, Sara Allgood and Arthur Shields, who just want their boys to get along with each other, but also with a major sub- story involving a romance between Janet Blair, as a childhood friend of the Dorseys who becomes a vocalist with them and serves as a nearly full-time mediator and enabler, and William Lundigan, as a piano player. Blair is not bad at all. However, if you want to see why she never became the star she quite probably should have become, just look at the films, like this one, that her studio put her in. No wonder she left Hollywood. Lundigan simply takes up space. <br /><br />How bad is this movie, other than when we can actually hear the Dorseys play? Well, here's a song written especially for the movie and given to Blair to warble. It's called "To Me." <br /><br />To me...you're the rose of a rosary...the rise of a rising sea...the glow of a star... <br /><br />The rose of a rosary? The movie doesn't get any better than this, and it can't get worse. Still, if you like the Dorseys and if the price is right...well, in hindsight I'd still not buy it. The highlight, for me, is Eberle and O'Connell singing "Green Eyes." You can watch them on You Tube for free. You'll also find there quite a bit of each of the Dorseys. I wish I'd known.