De Lone Ranger was een van de helden uit mijn jeugd en ik liet nooit een kans voorbijgaan om halverwege de jaren vijftig zijn avonturen op zaterdagochtend op tv te zien. Maar op de een of andere manier wist ik de film nooit te pakken te krijgen, tot ik hem vandaag in handen kreeg dankzij mijn plaatselijke bibliotheek. Tijdens het verhaal werd ik getroffen door een aantal elementen, want meteen vanaf het begin hoor je een nieuw nummer van de Lone Ranger voordat je de traditionele opening hoort die in de tv-serie wordt gebruikt. Het avontuur gebruikt Tonto (Jay Silverhiels) in een aardig uitgebreide rol, ook al krijgt hij een flink aantal klappen en wordt hij meer dan eens in elkaar geslagen en neergeschoten. Het interessantste is misschien nog wel dat de ranger in een aantal situaties daadwerkelijk schiet om te doden, wat in tegenspraak is met de visie die voor de tv-serie is ontwikkeld, dat hij zijn wapen nooit zou gebruiken om te doden, maar alleen om zichzelf of anderen te verwonden of te beschermen.<br />Afgezien daarvan krijg je een vrij traditioneel westers avontuur voorgeschoteld. De ranger en Tonto komen een indianenstam te hulp waarvan de leden worden vermoord door overvallers die op zoek zijn naar vijf medaillons die samen de sleutel vormen tot een fabelachtige schat. Interessant genoeg is de leider van de schurken een al rijke vrouw, ontwapenend gespeeld door Noreen Nash. Haar beste handlanger wordt gespeeld door Douglas Kennedy, en het was geen verrassing om Lane Bradford als een van de slechteriken te zien. Bradfords personage was een van de mannen die door de Lone Ranger werden neergeschoten, wat me deed bedenken hoe vaak dat in de tv-serie had kunnen gebeuren. Een snelle controle leerde me dat hij vijftien keer in de Lone Ranger-show verscheen, terwijl Kennedy in totaal zes keer verscheen.<br />Wat misschien het interessantst aan de film is, is zijn poging om de indianen in een revisionistisch licht te plaatsen in een tijd dat de westerns in de tv- en filmwereld de rode man nog grotendeels afschilderden als een ongeletterde wilde. James Rolfe (Norman Fredric) is in dat opzicht het meest onthullend. Hij is een Indiër die een opleiding volgde en arts werd, waarna hij terugkeerde naar het land van zijn stam om voor alle burgers te zorgen. Om in het verhaal te passen moest hij zich voordoen als een blanke om door de plaatselijke boeren geaccepteerd te worden. Dat vond ik in feite het moeilijkst te accepteren van de verhaallijn, omdat dr. Rolfe de kleinzoon was van het bejaarde opperhoofd Tomache (John Miljan). Dat niemand in het verhaal behalve Paviva (Lisa Montell) wist dat hij in werkelijkheid een Indiër was, vond ik nogal vergezocht. Ik neem aan dat het mogelijk was dat hij de stam al op jonge leeftijd had verlaten, maar zonder dat achterliggende verhaal aan te vullen vond ik het niet logisch dat niemand anders van de stam zou weten wie hij was.<br />Ik weet niet waarom dit me zo intrigeert, maar nadat ik op deze site meer dan tweehonderd westerns heb bekeken en becommentarieerd, ben ik de afgelopen maand plotseling op drie films gestuit die gebruikmaken van een dekentruc zoals die door Tonto's padvinder op deze film wordt toegepast. De Trigger van Roy Rogers deed een soortgelijke stunt in 'Son of Lightface' van 1952, en ik heb het nog een keer meegemaakt in 'The Big Country' van 1958, door een paard dat Old Thunder heette in die film. Het is een grappige afleidingsmanoeuvre in een situatie die normaal gesproken niet voor een paard geschikt zou zijn, en ik ben nu benieuwd wanneer het voor het eerst is gedaan. Ik zal naar meer westerns van vroeger moeten blijven kijken. Silver had ook een kans om in het plaatje te passen, door een indiaanse baby te redden die op het punt stond door de slechterik Brady als gijzelaar te worden gebruikt.<br />Over trucjes gesproken, Clayton Moore leende een tactiek uit de tv-serie toen hij zich als een heer uit het Zuiden vermomde om de schurken die zich voordeden als de overvallers met bivakmutsen uit te roken. Als hij dat in het programma van een halfuur deed, was hij altijd slim genoeg om zijn echte gezicht te verbergen, meestal met een baard zoals hier. Een van de interessantste episodes die ik me herinner, had te maken met de Ranger die zich voordeed als een acteur in de vermomming van Abraham Lincoln.<br />Kijk uit naar een paar mafkezen die ik onderweg heb gezien. In een eerste scène bij de opening wordt een indiaan neergeschoten door een van de overvallers, en in een close-up zit er bloed op zijn overhemd, maar geen kogelgat. Later in het verhaal rijden Ross Brady en Wilson op de indianen af nadat ze een van de boeven uit de gevangenis hebben ontvoerd. Brady schiet hem vanuit een staande positie neer om te voorkomen dat hij de overvallers herkent, maar krijgt onmiddellijk te zien dat hij samen met Wilson te paard moet vluchten.
The Lone Ranger was one of my childhood heroes, and I never missed a chance to catch his adventures on Saturday morning re-runs during the mid 1950's. Somehow however, this film got by me until I had a chance to catch it today courtesy of my local library. I was struck by a number of elements during the story, as right from the start, you have a new Lone Ranger theme song before you hear the traditional opening used on the TV show. The adventure uses Tonto (Jay Silverheels) in a nicely expanded role, even though he takes his share of lumps throughout, getting beat up and shot more than once. Perhaps most interesting of all, the Ranger actually shoots to kill in a couple of situations, putting his character at odds with the vision created for the TV series that he would never use his weapon to kill, only to wound or to protect himself and others. <br /><br />Aside from that, you have a fairly traditional Western adventure. The Ranger and Tonto come to the aid of an Indian tribe whose members are being murdered by hooded raiders attempting to track down five medallions that together, form the key to a fabulous treasure. Interestingly, the leader of the bad guys is an already wealthy woman, disarmingly portrayed by Noreen Nash. Her top henchman is played by Douglas Kennedy, and it was no surprise to see Lane Bradford as one of the baddies. Bradford's character was one of the men shot by the Lone Ranger, which got me to thinking how many times that might have happened in the TV series. A quick check revealed that he appeared in 'The Lone Ranger' show fifteen times, while Kennedy appeared a total of six times. <br /><br />What might be most interesting of all about the picture is it's attempt to portray Indians in a revisionist light at a time when TV and movie Westerns were still largely portraying the red man as an illiterate savage. The character of Dr. James Rolfe (Norman Fredric) is the most revealing in that regard; he's an Indian who attained an education and went on to become a doctor, returning to the land of his tribe to tend to the needs of all it's citizens. For purposes of the story, he had to impersonate a white man to be accepted by the local ranchers. This was the hardest thing for me to accept about the story line actually, as Dr. Rolfe was the grandson of the elderly Chief Tomache (John Miljan). That no one in the story except Paviva (Lisa Montell) knew that he was really an Indian was something of a stretch for me. I suppose it was possible that he left the tribe at an early age, but without that back story fleshed out, it didn't make sense to me that no one else from the tribe would know who he was.<br /><br />I don't know why I'm intrigued by this so much, but after watching and reviewing over two hundred Westerns on this site, I've suddenly come across three films in the past month that utilize a blanket pull gimmick like the one performed by Tonto's horse Scout in this picture. Roy Rogers' Trigger did a similar stunt in 1952's "Son of Paleface", and I caught it again in 1958's "The Big Country" by a horse named Old Thunder in that flick. It's done as a bit of comic relief in a situation that wouldn't normally come up for a horse, and it now makes me curious when the bit might have been first done. I'll have to keep watching more old time Westerns. Not to be outdone, Silver had a chance to shine in the picture as well, making the save of an Indian baby that was about to be used as a hostage by bad guy Brady.<br /><br />Speaking of gimmicks, Clayton Moore borrowed a tactic from the TV series when he donned a disguise as a Southern gentleman to smoke out the villains posing as the hooded raiders. Whenever he would do so in the half hour format, it was always clever enough to hide his real features, usually with a beard as done here. One of the more interesting episodes I recall had to do with the Ranger impersonating an actor in the guise of Abraham Lincoln.<br /><br />Keep an eye out for a couple of goofs I spotted along the way. In an early scene at the opening, an Indian is shot by one of the hooded raiders, and in a close up, there's blood on his shirt but no bullet hole. Later on in the story, Ross Brady and Wilson ride up on the Indians after they've kidnapped one of the villains out of jail. Brady shoots him from a standing position to prevent him from identifying the raiders, but is immediately shown about to make his getaway on horseback with Wilson.