Het verhaal van Sweeney Todd roept herinneringen op aan het werk van klassieke schrijvers als Charles Dickens en meer hedendaagse schrijvers als Edward Gory. Als musical lijkt hij natuurlijk meer op de musical _Les Miserables_. Beide gaan over de grimmige gevolgen van armoede tijdens de Industriële Revolutie en de ineenstorting van de georganiseerde samenleving. Maar deze musical is in één belangrijk opzicht anders dan _Les Miserables_ : Stephen Sondheim, de songwriter die zich aan elke stijl kan aanpassen. Hij heeft natuurlijk zijn successen en mislukkingen gehad, maar op één ding kun je altijd rekenen bij zijn shows: ze zullen iets unieks zijn. Wie had ooit gedacht dat iemand een musical zou schrijven over een kapper die mensen de keel afsnijdt en er vleespasteitjes van maakt? Dat deed Sondheim, en hij deed het fantastisch. De hele show speelt zich af in een fabriek, om de immer aanwezige catastrofale gevolgen van de ellende van de onderste lagen van de samenleving te suggereren, en dat voldoet perfect aan de behoeften van de show. De loopbruggen en relingen zijn door de hele show heen verplaatst om straten, wandelpaden en bruggen te suggereren. Er zijn technieken geleend van Kabuki en Noh, met de visuele toneelknechten en vaste veranderingen. En als klap op de vuurpijl is er de geweldige Angela Lansbury als de gruwelijk praktische en humoristische mevrouw Lovett, en George Hearn met zijn opera-achtige baritonstem als de moordlustige Todd, en je hebt een schitterend muzikaal voertuig. De rest van de cast beweegt zich soepel tussen de clichés van het liefdesverhaal door, behalve Johanna en Pirelli, die een beetje te geforceerd klinken. Als de Johanna en Pirelli van de Broadway-show hier zouden kunnen zijn, zou dat perfect zijn. Hearn acteert terwijl hij meer zingt dan Len Cariou op de OBC-plaat, en de accenten klinken hier niet zo geforceerd. Sondheims muziek onderstreept voortdurend de duistere ernst van het verhaal. Zoals ik al zei, kan hij zich aan elke stijl aanpassen. In Follies imiteert hij de jaren '30-muziek. In de jaren veertig van de vorige eeuw maakte hij shows in de stijl van de jaren veertig, in de jaren veertig maakte hij de subtiele kunst van de Aziatische muziek, in de jaren veertig bracht hij de songs in de stijl van de 32 bar Disney-films uit, en in de jaren veertig bracht hij de geschiedenis van de Amerikaanse muziek in beeld. Maar hier doet hij wonderen door zijn muziek duidelijk Engels te maken, van salonliedjes tot operaduo's en alleenspraakjes, van societywalsen tot chansons in de stijl van Gilbert/Sullivan. En toch blijft de show dodelijk serieus, ook al ontlokt hij meer lachsalvo's dan welke muzikale komedie ook. Er zit nog steeds een grimmige waarschuwing in over het kwaad van het nemen van wraak. Hier maakt de film een fout, door de solo van de rechter af te breken, waarin hij zichzelf uit schuldgevoel over zijn misdaden kastijdt. Zonder dat is de rechter niet meer dan een conventionele schurk, en waar het in deze film om gaat, is dat er geen echte schurken zijn. Zowel Todd als de rechter leert, te laat, hoe afschuwelijk het is om verantwoordelijkheid te moeten nemen voor je daden, en Todd verliest alles in zijn obsessie. Dit wordt goed naar voren gebracht door de huiveringwekkende herhaling van de grimmige maar uitbundige Ballade van Sweeney Todd, die eindigt met Todd en Lovett die uit het graf opstaan om ons te vertellen dat het einde hetzelfde is: in een wereld vol Sweeneys brengt wraak alleen maar wraak. Vergelding kan tot de hel leiden, maar iedereen doet het, en zelden zo goed als Sweeney, als Sweeney Todd, de Demon Barber van Fleet Street.'
The story of Sweeney Todd evokes memories of the work of classic writers like Charles Dickens, and more contemporary writers like Edward Gory. As a musical, it naturally becomes more like the musical Les Miserables. Both deal with the grim effects of poverty in the Industrial Revolution, and the breakdown of organized society. But this musical is different from Les Mis in one very important aspect: Stephen Sondheim, the songwriter who can adapt to any style. To be sure, he's had his successes and failures, but one thing about his shows you can always count on: They will be something unique. Who would have thought someone would write a musical about a barber who slits people's throats and makes them into meat pies? Sondheim did, and he did it marvelously. The entire show is set in a factory, to suggest the ever-present catastrophic effects of the misery of those at the bottom of society, and this serves the needs of the show perfectly. The catwalks and railings are moved throughout to suggest streets and walkways and bridges. Techniques are borrowed from Kabuki and Noh, with the visual stagehands and set changes. Then, to top it all off, cast the great Angela Lansbury as the gruesomely practical and humorous Mrs. Lovett, and George Hearn, with his operatic baritone voice, as the murderous Todd, and you've got yourself a stellar musical vehicle. The rest of the cast moves smoothly through the clichés of the love story perfectly, except for Johanna and Pirelli, who sound a bit too forced. If the Johanna and Pirelli from the Broadway show could be here, it would be perfect. Hearn acts while he sings more than Len Cariou on the OBC album, and the accents don't sound as forced here. Through it all Sondheim's score never fails to underline the dark seriousness of the story. As I said, he can adapt to any style. In Follies he imitates the '30s '40s style of showtunes, in Pacific Overtures he captures the subtle art of Asian music, Into the Woods knocks off the 32 bar Disney style songs, and Assassins covers a history of American music. Here, however, he does wonders in making his score distinctly English, from parlour songs to operatic duets and soliloquies to society waltzes to Gilbert/Sullivan style patter. And yet still, the show remains deadly serious, even though it provokes more laughs than any musical comedy. In it still, is a grim warning on the evils of taking revenge. Here is where this movie makes a mistake, in cutting the Judge's solo in which he flagellates himself out of guilt for his crimes. Without it, the Judge is just a conventional villain, and this movie's point is that there are no straight villains. Both Todd and the Judge learn, too late, the horrors of having to accept responsibility for their actions, and Todd loses everything in his obsession. This is well brought out by the chilling reprise of the grim yet rollicking Ballad of Sweeney Todd, ending the show with Todd and Lovett rising from the grave to tell us that the end is the same: in a world full of Sweeneys, vengeance begets only vengeance. "Attend the tale of Sweeney Todd. He served a dark and a vengeful God. To seek revenge may lead to Hell, but everyone does it, and seldom as well as Sweeney, as Sweeney Todd, the Demon Barber of Fleet Street."