John Parrish is een ex-soldaat van de Unie die van plan is zijn ranch en land aan de Wilkison's in Anchor te verkopen. Het probleem is dat de prijs die wordt geboden, verre van laag is en als ze Parrish en zijn arbeiders beginnen te koeioneren, verandert hij van gedachten, vooral als de zaken een wrede wending nemen.<br />Oorspronkelijk had ik, nadat ik deze film had gezien, een gevoel van frustratie, voornamelijk vanwege de cast die erbij betrokken was. Als je Edward G. Robinson, Glenn Ford en Barbara Stanwyck in dezelfde film hebt, hoop je dat ze een verhaal en een script hebben om in uit te blinken. Nou, ik heb er een nachtje over geslapen en besloot nog eens goed over de film na te denken. Ja, ik vind wel dat de acteurs in kwestie een beter verhaal verdienden om van uit te werken, dat is zo, als puntje bij paaltje komt, een plot dat uitputtend is uitgemolken, en niet zo'n beetje ook. Maar _The Violent Men_ is nog steeds een heel lonende film, ongeacht de gemiste kansen in de productie.<br />Glenn Ford als Parrish is de hele tijd zo koel als de neus van een Eskimo, en het is altijd geweldig om Babs Stanwyck een teef te zien spelen, omdat ze dat kan. En Eddie G, als je er eenmaal aan gewend bent dat hij in een western speelt, is prima in wat een ondertitelde rol is. Robinson, die op het laatste moment inviel toen de eerste keus als Lee Wilkison, Broderick Crawford, gewond raakte, is degene die het meest door de makers is veranderd. Zelfs de ondersteunende personages zoals de duivelse Wade Matlock en de stralende Judith Wilkison en de stralende Dianne Foster hebben iets om een indruk achter te laten. Maar wat het ook is, Robinsons steun en toeverlaat als de'slechte' man is om de juiste redenen op zijn minst memorabel.<br />'Niet verlegen voor actie en revolverspel, dat is het.' 'De Gewelddadige Mannen is geen geweldige western, en misschien had een betere regisseur dan Maté de roman _The Big Country_ van Donald Hamilton een aangepaste versie kunnen geven om trots op te zijn. Maar ondanks alle problemen die ik er persoonlijk mee had, vond ik nog twee redenen om hem echt goed te vinden, zodat hij het is, en niet minder dan dat.' 7/10, 10.00 uur.
John Parrish is an ex Union officer who plans to sell his ranch and land to the Wilkison's over at Anchor. The trouble is that the price being offered is way to low and when they start to bully Parrish and his workers, he has a change of heart, particularly when things take a brutal turn for the worse.<br /><br />Originally after watching this one i had a sense of frustration, chiefly because of the cast that was involved. When you got Edward G. Robinson, Glenn Ford and Barbara Stanwyck in the same movie, you hope that they get a story and script from which to excel. Sadly they don't get chance to produce a Western classic worthy of multiple revisits, or is that my over expectation is doing it a disservice?. Well i slept on it and decided to ponder further about the picture. I think yes it's fair to say that the actors in question deserved a better story from which to work from, it is, when all is said and done, a plot that has been milked for all it's worth, and then some. But The Violent Men is still a very rewarding film regardless of the missed opportunities evident with the production.<br /><br />Glenn Ford as Parrish is as cool as an Eskimo's nose throughout, and it's always great to see Babs Stanwyck playing a bitch because she's good at it. While Eddie G, when one gets used to him being in a Western, is fine in what is an under written part. Robinson, who stepped in at the last minute when first choice as Lee Wilkison, Broderick Crawford got injured, is the one who is short changed the most by the makers, even supporting characters such as the devilish Wade Matlock {a grinning delight from the reliable Richard Jaeckel} and Judith Wilkison {a radiant Dianne Foster} get something to leave an impression with. But for what it is, Robinson's crutch toting "bad" guy is at the least memorable for all the right reasons.<br /><br />Not shy on action and gun play, it's with the twists and almost Shakespearean tragedies that Rudolph Maté's film rises above the mundane, with all of it gorgeously framed by Burnett Guffey's stunning cinematography. Lone Pine in Alabama has been used on many a Western picture {see Seven Men From Now for another glorious use of it}, but here Guffey really excels and manages to dazzle the eyes at every turn. The Violent Men isn't a great Western picture, and perhaps a better director than Maté could have really given Donald Hamilton's {The Big Country} novel an adaptation to be proud of. But for every niggle and irk i personally had with it, i found two more reasons to actually really like it, so that it be, it's recommended, for sure. 7/10