Dit is een van de meer aangename, smoezelige blaxploitatie-spulletjes uit de jaren zeventig; het is een opvallend goedkoop pooier-opus dat overkomt als een sjofelere versie van 'The Mack'. John Daniels, de stoere, rokkenjagende held van de kapperszaak, meneer Jonathan, in de onsterfelijke 'Black Shampoo', geeft een uitstekende, staalharde weergave van de Baron, een meedogenloze, zakelijke gewiekste, altijd en eeuwig aan het werk zijnde vleeshandelaar die, tot ontzetting van zijn bittere, wrede Italiaanse rivalen, oppermachtig regeert over de Sunset Strip. Als hij niet in de clinch ligt met zijn mede-ongenummerde criminele vriendjes of zijn best doet om te voorkomen dat hij door de plaatselijke zedenpolitie wordt opgepakt, leidt Daniels een doodnormaal bestaan als een doodgewoon huis-tuin-en-keuken-mannetje (compleet met een zorgzame vrouw en liefhebbende kinderen!) ) in een typisch Californische, saaie kleine stad.<br /><0x3E> Het schrijnend absurde uitgangspunt alleen al belooft de eersteklas vulgaire grootsheid van een uitgesproken B-film (George Theakos verdient een pluim voor zijn hilarisch bespottelijke scenario). Matt Cimbers prijzenswaardig tactloze en smakeloze regie levert de vulgaire troep bij de slijmerige emmers vol aan, waardoor deze film een buitengewoon aangename portie celluloidsmurrie is. Onder de diverse smerige genoegens die hier te genieten zijn, bevinden zich overvloedige gratis vrouwelijke naaktheid, grove dialoog, prachtig opzichtige Me Decade-draadjes (haltertops, vilthoeden, fonkelende Day-Glo-sieraden, schreeuwerige seersuckerpakken), een intens funky R&B-song van Smoke, een paar hopeloos zielige acteurs (het oude dametje dat naast Daniels woont is ondraaglijk schel), een gedenkwaardig gemene draai van Patrick Wright als een sadistische mafkees, een paar gave actiescènes (de climax van het bloedbad in de bar in slow motion is geweldig om te zien), meer lugubere reisfilmbeelden van de Sunset Strip dan je met een veren boa van je af kunt schudden (de genoemde beelden zouden 'de echte hoeren en messen van de Sunset Strip in Hollywood' omvatten), effectief duister en' Ken Gibb, een paar ziekelijke, seksuele fetisjistische tableaus, wat rauw, expliciet geweld (een prostituee heeft een van haar borsten laten afsnijden!), en amusante, ondersteunende voorstellingen van de bekende schlemiel Richard Kennedy en George 'Buck' Flower als een stel racistische, corrupte, intimiderende politierechercheurs. Tuurlijk, deze film is geen kunst, maar hij is in elk geval ongekunsteld genoeg om te kunnen doorgaan voor een verrukkelijk groezelig brok onderhoudend, smerig filmvoer.
Here's one of the more pleasingly scuzzy 70's blaxploitation grindhouse items; it's a pervasively low-rent pimp opus which comes across like a sleazier version of "The Mack." John Daniels, the studly womanizing hairdresser hero Mr. Jonathan in the immortal "Black Shampoo," gives an excellent steely portrayal of the Baron, a ruthless, business savvy, forever on the make all-powerful flesh peddler who much to the dismay of his bitter, brutal Italian rivals reigns supreme over the Sunset Strip. When not locking horns with his fellow no-count criminal pals or doing his best to avoid being busted by the local vice cops, Daniels is leading a sweetly average existence as your standard garden-variety suburbanite dude (complete with caring wife and loving kids!) in some typically humdrum California small town.<br /><br />The glaringly absurd premise alone promises top-rate trashy greatness of a decidedly Grade B schlock picture variety (George Theakos deserves kudos for his hilariously ludicrous script). Matt Cimber's commendably tactless and tasteless direction delivers the junky goods by the slimy bucketful, thus making this film a hugely enjoyable serving of celluloid grime. Among the assorted squalid delights to be savored herein are plentiful gratuitous female nudity, coarse dialogue, beautifully gaudy Me Decade threads (halter tops, felt hats, sparkling Day-Glo jewelry, loud seersucker suits), an intensely funky R&B score by Smoke, some hopelessly pathetic acting (the little old lady who lives next door to Daniels is excruciatingly shrill), a memorably nasty turn by Patrick Wright as a sadistic goon, a couple of cool action set pieces (the climactic slow motion barroom massacre seriously cooks), more lurid travelogue footage of the Sunset Strip than you can shake a feather boa at (said footage allegedly includes "the actual hookers and blades of the Sunset Strip in Hollywood"), effectively dark'n'dingy cinematography by Ken Gibb, a few sicko sexual fetish tableaux, some raw explicit violence (a prostitute has one of her breasts cut off!), and amusing supporting performances by familiar schlock feature perennials Richard Kennedy and George "Buck" Flower as a pair of racist, corrupt, browbeating police detectives. Sure, this movie ain't art, but it's certainly artless enough to qualify as a deliciously grungy chunk of entertainingly sordid cinematic swill.