'Babette's Feest' en 'The Horse's Mouth' zijn de twee meest inzichtelijke, nauwkeurige films over hoe het is om een echte kunstenaar te zijn. De sleutelzinnen in 'Babette's Feest' zijn niet, zoals sommige andere commentatoren hier hebben gezegd, 'een kunstenaar is nooit arm', maar twee zinnen die ervoor en erna komen:<br />'Ik was in staat hen gelukkig te maken toen ik mijn uiterste best deed... In de hele wereld klinkt één lange kreet uit het hart van de kunstenaar: geef mij de kans om mijn uiterste best te doen.'<br />Ik ben negen jaar bezig geweest met het produceren van experimentele multimedia-muziektheaterproducties in San Francisco, waarbij ik geld inzamelde voor producties waarbij tientallen zangers, acteurs, ontwerpers enz. betrokken waren. en de kunstenaars die ik steunde, spanden zich tot het uiterste in om hun uiterste best te doen. Ze waren net als Babette: ze wilden wanhopig graag elke dollar bij elkaar krijgen die nodig was om hun uiterste best te doen. Babettes kunst bestaat uit een voortreffelijke Franse kookkunst en het kost haar 10.000 franc om haar kunst ten koste van alles tot stand te brengen. Als ze na jaren van politieke verbanning uit Frankrijk, geïsoleerd met twee zorgzame oude vrijsters aan een sombere Scandinavische kust, plotseling een meevaller van 10.000 franc krijgt, doet ze wat elke echte kunstenaar zou doen: ze ziet dat ze onverwacht de kans krijgt om haar uiterste best te doen, en dus doet ze het. Ze geeft al het geld uit zodat ze haar beste werk als kunstenares kan maken. De wending in de film is dat we pas weten dat ze zo'n kunstenares is als ze de maaltijd bereidt en opdient. Tot dan toe lijkt ze gewoon een Franse vrouw uit de arbeidersklasse te zijn die een beetje pingelt met de ambachtslieden, en ze is heel serieus (haar man en zoon zijn in 1871 bij geweldpleging in Parijs om het leven gekomen).<br />Voor zo'n kunstenares is het van ondergeschikt belang of er een publiek is voor de kunst dat in staat is die te waarderen. Daarom brengt de auteur dit diner in een gemeenschap van mensen die onmogelijk enig idee kunnen hebben van wat ze krijgen. Babette heeft deze maaltijd niet klaargemaakt als geschenk voor de twee oude vrijsters, of voor de religieuze gemeenschap. Het was niet haar doel om een verzoening of een sfeer van goede gevoelens te bewerkstelligen onder de leden van de kleine religieuze sekte. Sterker nog, ze gaat niet één keer de keuken uit om met een van hen te praten. Na de maaltijd zit ze in haar eentje wat wijn te drinken, zonder ook maar enige aandacht te schenken aan de reacties van de gasten. Ze koestert zich in de voldoening dat ze eindelijk de kans heeft gekregen om als kunstenares haar best te doen. Daarom is het zo bevredigend, en zo belangrijk voor het verhaal, dat de generaal onverwachts komt opdagen <0xE2><0x80><0x93> want, zoals Babette meteen weet, een generaal weet wat ze hem heeft voorgelegd en zal het waarderen. Want er schuilt een soort tragedie in een groot kunstwerk dat aan een publiek wordt getoond zonder dat er ook maar één persoon is die in staat is het te waarderen. Ze is blij, heel blij, dat hij is gekomen, in feite is hij de enige gast over wie ze het tijdens het hele diner heeft, de enige die ze heeft uitgekozen voor een speciale behandeling <0xE2><0x80><0x93> niet een van de oude vrijsters. Maar ze heeft de maaltijd niet gepland in de wetenschap dat zo iemand zou komen om het te ontvangen. Voor iedereen die de kans heeft gehad om een echt eersteklas diner in Parijs bij te wonen, zoals ik (mijn vader was in de jaren tachtig marineattaché in Parijs en ik heb mijn wittebroodsweken in Frankrijk doorgebracht), zijn dit diner, Babettes voldoening over het bereiden ervan en het plezier dat het de gasten bezorgt, absoluut overtuigend. Als kunst het vermogen heeft om de ontvanger een gevoel van vreugde te geven, dan is het wel een heerlijke Franse maaltijd, gekookt en opgediend in Frankrijk. Deze film gaat over het transformerende effect van grote kunst op de ontvangers. Voor het diner zijn de leden van de kleine religieuze sekte ruziezoekers die oude wrokgevoelens oprakelen. De oude hymnen kunnen de goede verstandhouding niet herstellen; de mensen negeren ze, praten erover. Maar de gedeelde ervaring van sensuele grote kunst <0xE2><0x80><0x93> want de mensen kunnen genieten van de smaak van het voedsel en de wijn, ook al hebben ze geen idee dat ze grote kunst ervaren <0xE2><0x80><0x93> verzadigt de mensen, brengt hen in een vergevingsgezinde stemming, verzoent hen, en door hen gelukkig te maken, moedigt hij hen aan van elkaar te houden, en heeft dus een goddelijk heilig effect van het brengen van vrede. Dit is de bewering die men tegenwoordig in de moderne kunstbeweging aantreft <0xE2><0x80><0x93> dat kunst de traditionele religies kan vervangen om de mensheid vrediger te maken. Dus in tegenstelling tot de commentatoren hier die zeggen dat deze film spreekt voor de macht van het christelijke geloof, is het juister om te zeggen dat de film beweert dat kunst wonden kan genezen die het christelijke ritueel niet kan genezen. Na al mijn jaren in de kunstwereld moet ik zeggen dat deze bewering <0xE2><0x80><0x93> dat kunst vrede brengt die het geloof niet kan brengen <0xE2><0x80><0x93> overdreven en onzinnig is. Maar het is een mooie verzinsel en het is het tweede hoofdthema van deze prachtige film.<br />Een laatste opmerking: bij Babettes aankomst in het huis van de oude vrijsters wordt een zekere Franse generaal, Galliffet, genoemd als degene die in 1871 Babettes man en zoon executeerde en een militaire regel oplegde waardoor ze moest vluchten. Aan het eind van de film, als de generaal het verhaal vertelt van de voortreffelijke maaltijd die hij vele jaren eerder (voor 1871) in Parijs heeft genuttigd, aan het eind van een paar militaire manoeuvres, blijkt dat diezelfde Galliffet zijn gastheer was bij die maaltijd. Terwijl de generaal het verhaal vertelt, prees de Franse generaal Galliffet de kok van die maaltijd als de grootste vrouw, de enige vrouw voor wie hij zijn leven zou riskeren. Natuurlijk was die vrouw Babette. Ironisch genoeg was diezelfde Franse generaal, die zei dat hij Babette boven alle andere vrouwen eerde, er verantwoordelijk voor dat ze voor altijd uit Frankrijk werd verdreven.
"Babette's Feast" and "The Horse's Mouth" are the two most insightful, accurate films on what it is to be a real artist. The key lines in "Babette's Feast" are not, as some other commentators here have said, "an artist is never poor," but two lines that come before and after it:<br /><br />"I was able to make them happy when I gave of my very best. ... Throughout the world sounds one long cry from the heart of the artist: give me the chance to do my very best." <br /><br />I spent nine years producing experimental multi-media music theater in San Francisco, raising money for productions that involved dozens of singers, actors, designers, etc., and the artists I supported stretched every penny in their effort to do their very best. They were just like Babette: they were desperate to get every dollar necessary to do their very best work. Babette's art is fine French cooking, and for her to perform her art at its very best costs 10,000 francs. When, after years in political exile from France, isolated with two caring spinsters on a bleak Scandinavian coast, she suddenly gets a windfall of 10,000 francs, she does what every real artist would do: she sees that she unexpectedly has the chance to do her very best, and so she does it. She spends all the money so that she can do her very best work as an artist. The twist in the movie is that we don't know she is such an artist, until she is actually cooking and serving the meal. Up until then, she appears to be just a working-class French lady who haggles a bit with the tradesmen, and is very serious (her husband and son were murdered in Paris violence in 1871). <br /><br />To such an artist, it is secondary whether there is an audience for the art that is competent to appreciate it. That is why the author set this dinner in a community of people who could not possibly have any understanding of what they are receiving. Babette did not cook this meal as a gift to the two spinsters, or to the religious community. It was not her goal to achieve a reconciliation or spirit of good feelings among the members of the little religious sect. Indeed, she never once leaves the kitchen to speak to any of them. After the meal, she is sitting alone, sipping some wine, not paying the slightest attention to how the guests reacted. She is basking in the satisfaction of finally having the chance to have done her best as an artist. <br /><br />That is why it is so satisfying, and so important to the story, that the General unexpectedly shows up -- for, as Babette knows instantly, a general will know what she has placed before him, and will appreciate it. For there is a sort of tragedy in a great work of art being shown to an audience that lacks even one person competent to appreciate it. She is glad, very glad, he came, in fact he is the only guest she ever mentions during the entire dinner, the only one she singles out for special treatment -- not either of the spinsters. But she did not plan the meal knowing that such a person would come to receive it. <br /><br />To anyone who has had the chance to enjoy a real first-class Parisian dinner, as I have (my father was Naval Attache to Paris in the 1980s, and I had my honeymoon in France), this dinner, and Babette's satisfaction in making it, and the pleasure it brings to the diners, is absolutely convincing. If any art has the power to suffuse the recipient with a sense of joy, it is a fine French meal cooked and served in France. This movie makes a claim about the transformative effects of great art on the recipients. Before the dinner, the members of the little religious sect are quarrelsome, dredging up old resentments. The old hymns fail to restore good fellowship; people ignore them, talk over them. But the shared experience of sensual great art -- for the people can enjoy the tastes of the foods and wines even if they have no conception that they are experiencing great art -- contents the people, puts them in a forgiving mood, reconciles them, and by making them happy, encourages them to love each other, and thus has a god-like sacred effect of bringing peace. This is the claim found in the modern art movement today -- that art can supplant the traditional religions in making mankind more peaceful. Thus, contrary to those commentators here who say that this film speaks for the power of Christian belief, it is more accurate to say that the film claims that art can heal wounds that Christian ritual cannot. After all my years in the art world, I have to say that this claim -- that art brings peace that religion cannot -- is overblown and invalid. But it is a pretty conceit and it is the second main theme of this beautiful film.<br /><br />One last note: at Babette's arrival at the spinsters' home, a particular French general, Galliffet, is named as the person who in 1871 executed Babette's husband and son, and imposed a military rule that she had to flee. At the end of the film, as the General tells the story of the magnificent meal he enjoyed in Paris many years before (before 1871), at the conclusion of some military maneuvers, it turns out that this same Galliffet was his host at the meal. As the General tells the story, French general Galliffet praised the chef of that meal as the greatest woman, the only woman he would risk his life for. Of course, that woman was Babette. Thus, ironically, the same French general who said he honored Babette above all other women was responsible for driving her away from France forever.