De film begint met prachtige landschapsbeelden van het platteland in het noordwesten. Hekken die uit de zompige aarde steken, een goederentrein die in de verte hooivelden oversteekt, wolkenflarden, kleine bouwsels langs de kant van de weg, een motel of een wegrestaurant in de rimboe. Hierop speelt een loom maar mysterieus piano-arrangement uit Twin Peaks en het is allemaal voldoende stemmingvol en sfeervol op een Amerikaanse gotische manier. Maar regisseur Jon Jost laat hiertussen onhandige frames, blokken letters, openingstitels met irritante, suizende geluiden, kleurenframes die 'BLUE' aankondigen, getallen die meetellen voor de '12 stappen naar een conclusie' die in de openingstitels wordt aangekondigd. De eerste paar minuten is al duidelijk dat Jost, hoewel hij heel goed in staat is om landschap en ambiance vast te leggen, er niets aan vindt. Hij heeft niet de voorliefde voor open vlaktes aan de Pacific Northwest zoals Terrence Malick in Badlands en ook niet de tijd of de voorkeur van Twin Peaks David Lynch om mysterie en intrige rond een bepaalde locatie te weven.<br />De rest van de film is meer Jon Jost-frustratie over experimentele trucs die hun eigen doel dienen. Het gebruik van een gesplitst scherm is interessant, vooral hoe we het eerste beeld van Ricky Lee in tweeën splitsen, het ene verhaalt over jeugdherinneringen die alleen hem aangaan, het andere vloekt en slaat met zijn hoofd tegen de muur, en in de loop van de film wint de tweede Ricky Lee het, de macho relaxte hippe jongen met de zonnebril die hopeloos met zichzelf bezig en dom is. Aan de andere kant werken de stop-motionanimatie en de keuze om het grootste deel van de film in voice-over te vertellen niet. Soms wel, omdat Jost even goed schrijft als hij statische opnamen maakt van het kleine Amerikaanse plaatsje Beth Ann's. De monologen van het stel, uitgesproken met de meest vlakke, monotone stem die je je maar kunt voorstellen, een stem die klinkt als Stephen Hawkings computerprogramma dat wordt onderbroken door een hinnikend paard, zijn zo irritant dat je bijna niet meer oplet.<br />Elk van de twee vertelt ons over hun ervaringen in het verleden, hun kleine triomfen en dwaasheden en twijfels en vroegere relaties die op niets uitliepen. Ze zeggen heel weinig tegen elkaar en wat ze zeggen zeggen ze met een uitdrukkingsloos gezicht. Maar ze bokken als konijnen. Dat lijkt het enige communicatiekanaal te zijn dat nog openstaat, misschien wel het enige waar ze veilig op kunnen vertrouwen. Jost kiest zijn hoofdpersonen in Frameup duidelijk uit tussen de naïevelingen en mensen met waandenkbeelden, degenen die worden geprovoceerd door een verzuurde Amerikaanse Droom, maar hij plaatst zichzelf niet boven hen. Hij is niet neerbuigend of zelfvoldaan in zijn vertolking. Ze mogen dan misleid zijn, maar ze worden begiftigd met momenten van menselijkheid, hoe onbeholpen ze ook mogen zijn. We worden geroepen om ons in te leven en genegenheid te tonen in plaats van te wijzen en te lachen. Dat is wat Frameup het meest succesvol maakt; de personages komen tot leven, ook als hun uitdrukkingsloze gezichten dat niet doen, zelfs als Jost hen voor de voeten loopt met zijn stijve montage en opdringerige cameraspelletjes. <br />Dan gaan we terug naar boze tirades over de destructieve gevolgen van geld dat gespeeld wordt boven een ingevoegde opname van een dollarbiljet, we krijgen een rare psychedelische scène waarin Josts camera onder grote bladerrijke bomen glijdt die al snel knalrood worden terwijl Beth Ann in de voice-over herhaaldelijk peinst over de'redwoodbomen', we krijgen zelfs een plotselinge omkering naar plot en genre als het stel Beth Ann en Ricky Lee, plattelandslosers die nergens heen kunnen en niets hebben om hen terug te brengen naar hun doodlopende leven, in Californië aankomen en besluiten een 11 september-roof te plegen. Als het tot een emotioneel crescendo stijgt in de nasleep van de mislukte 7/11-actie, zoals je zou kunnen verwachten van een 'echtpaar-op-de-vlucht'-film, komt het langzaam knarsend tot stilstand en kijk je uit het raam, dan zie je dat het eigenlijk nergens naartoe gaat. Delen van de rit waren hypnotiserend en delen bijna ontroerend en grappig, maar al het andere was voornamelijk irritant.
The movie opens with beautiful landscape shots of the Northwest countryside. Fenceposts jutting out from soddy earth, a freight train crossing fields of hay in the distance, billows of clouds, small structures by the side of the road, a motel or a diner in the middle of nowhere. Over this plays a languid but mysterious Twin Peaks piano arrangement and it's all adequately moody and atmospheric in an American Gothic sort of way. Through this however director Jon Jost keeps interleaving awkward frames, blocks of letters, opening credits with annoying swooshing sounds, color frames that announce "BLUE", numbers that count towards the "12 Steps to a Conclusion" announced in the opening credits. It's obvious by the first couple of minutes that, though Jost is more than capable to capture landscape and ambiance, he doesn't care for it. He has neither the affection for Pacific Northwest open expanses that Terrence Malick does in Badlands and neither the time or inclination of Twin Peaks David Lynch to weave mystery and intrigue around a given location.<br /><br />The rest of the movie is more Jon Jost frustration with experimental tricks that serve their own purpose. The use of split screen is interesting, I like in particular how we get the first image of Ricky Lee split in two, one is recounting childhood memories that matter only to him, the other is cursing and banging his head against the wall, and over the course of the movie the second Ricky Lee prevails, the macho laid-back hipster with the shades who is hopelessly self-involved and stupid. On the other hand the stop motion animation and choice to play most of the movie in voice-over narration does not work. It does at times because Jost writes as good as he shoots static shots of the smalltown American Nowheresville but Beth Ann's monologues, delivered in the most flat nasal monotone imaginable, a voice that sounds like Stephen Hawking's computer speech program crossed with a horse whinnying, are so grating to the ear it kind of defeats the purpose of trying to pay attention.<br /><br />Each of the couple relate to us their past experiences, their small triumphs and follies and doubts and past relationships that went nowhere. They say very little to each other and what they say they say with blank faces. But they hump like rabbits. That seems to be their only channel of communication left open, perhaps the only one they can trust with any safety. Jost clearly picks his main characters in Frameup among the naive and delusional, those baited by an American Dream turned sour, but he doesn't place himself above them. He's not condescending or smug in his portrayal. They may be misguided but they are graced with moments of humanity, awkward though they may be. We're called to empathize and show affection rather than point and laugh. This is the most successful Frameup becomes; the movie's characters come alive even when their expressionless faces do not, even when Jost gets in their way with his stilted framing and obtrusive camera games.<br /><br />Then we go back to angry rants about the destructive effects of money played over an inserted shot of a dollar bill, we get a weird psychedelic sequence where Jost's camera glides under big leafy trees that soon turn beetroot red as Beth Ann repeatedly muses about the "redwood trees" in the voice-over, we even get a sudden about-turn towards plot and genre as the couple of Beth Ann and Ricky Lee, smalltown losers with nowhere to go and nothing to hold them back to their dead end lives, arrive in California and decide to rob a 7/11. The movie doesn't soar to an emotional crescendo in the aftermath of the botched 7/11 job such as one might expect from a 'couple-on-the-run' road movie, it slowly screeches to a halt and you look out the window to see it hasn't really got anyplace in particular. Parts of the ride have been hypnotic and parts almost touching and funny, but everything else has been mostly annoying.