In 1995 regisseerde Barry Sonnenfeld een film die bij veel recensenten in de smaak viel tegen de tijd dat de recapities van dat jaar werden afgedrukt in entertainmenttijdschriften. De film was Get Shorty en gaf de hoofdrolspeler John Travolta zijn tweede grote hit in evenzovele jaren nadat Pulp Fiction hem weer voor de lens van de paparazzi had gebracht. De film was gebaseerd op een roman van Elmore Leonard en ging over de slimme Chili Palmer (Travolta) en zijn pogingen om in de filmwereld door te breken. Ik werd volledig in beslag genomen door de verschillende personages en de scherpe dialoog van het origineel. Zozeer zelfs dat ik, toen ik hoorde dat er een vervolg zou komen, mijn gebruikelijke huivering leek te laten varen die optreedt wanneer een studio tien jaar later een goed idee probeert te herkauwen. Het vervolg, eveneens gebaseerd op een roman van Leonard, wordt deze keer geregisseerd door F. Gary Gray, die in 2003 met _Italiaans Werk_ een van de meest succesvolle films uit de geschiedenis maakte. Als je daarbij optelt dat de cast inmiddels is uitgebreid met Uma Thurman, Harvey Keitel, Cedric the Entertainer, The Rock, Vince Vaughn en James Woods, heb je alle ingrediënten voor een groots vervolg op de heldendaden van een van de interessantste personages uit de jaren negentig. Deze keer krijgen we te horen dat Chili (Travolta) de filmwereld verlaat nadat hij zowel in zichzelf als in de filmindustrie teleurgesteld is omdat hij heeft meegewerkt aan het maken van een vervolg op zijn succesvolle eerste film. Voor een klein deel dankzij zijn vriend Tommy Athens (Woods) en het ongeluk van zijn dood besluit Chili de lucratieve en gevaarlijke muziekindustrie te onderzoeken. Dit leidt tot de beroemde Viperclub waar Chili kennismaakt met de zingende sensatie Linda Moon (Christina Milian) die als leadzangeres van een beginnend trio deuntjes kan brullen als Whitney Houston (dat wil zeggen: de Whitney voordat Bobby Brown de kleine pakjes suiker mee naar huis nam). Linda staat onder contract bij Raji (Vaughn) die met zijn overdreven homoseksuele lijfwacht Elliot Wilhelm (The Rock) van plan is ervoor te zorgen dat Linda de laatste vijf jaar van haar contract nakomt, zelfs als dat betekent dat ze Chili op het ijs moet zetten. Dus met Linda's toekomst op het spel weeft Chili een interessant web waarin een platenproducent (Thurman), een gangsta soundmixer (Cedric) en de Russische maffia, de politie, de leadzanger van Aerosmith, Steven Tyler, en een heleboel boze, wijzende geweren een rol spelen. Woo-Whieee! Dat klinkt opwindend. Dus waarom was het dat niet? Be Cool doet te veel zijn best om, nou ja, om cool te zijn. Maar het resultaat is een film die in tegenstelling tot het origineel geen hart en geen ziel heeft. In plaats daarvan voelt _Be Cool_ aan alsof hij geregisseerd is door een producer van _Saturday Night Live_, omdat er afzonderlijke scènes of fragmenten zijn die niet over een hele film heen worden geplakt. Neem bijvoorbeeld de scène waarin Travolta en Thurman voor het eerst sinds Pulp Fiction samen dansen, terwijl Black Eyed Peas live op de achtergrond optreedt. De scène is geforceerd en had op de vloer van de montagekamer moeten eindigen. In plaats daarvan wordt hij gekoppeld aan twee andere nodeloze hoofdstukken die het verhaal niet echt vooruithelpen. Het concert van Aerosmith en het uitstapje van The Rock naar een schoenenwinkel zijn ook prima voorbeelden van individuele momenten die weinig met een film te maken hebben als ze samen worden gezien. Het enige probleem met het vervolg, dat waarschijnlijk omgedoopt zou kunnen worden tot 'product placement', is de hoeveelheid cola light en Pepsi light die je intenser lijken aan te staren dan Chili's ernstige blik. Het verhaal bevat zo'n beetje elk stereotype dat je je maar kunt voorstellen, en elk stereotype heeft net genoeg tijd op het scherm om enigszins aanstootgevend of g<0xC3><0xAA>nant te worden. Of het nu de gangsta-entourage is of de homospierbundel die een filmposter van Sylvester Stallone's Rhinestone aan de muur heeft hangen, geen van de personages voelt zich te goed om ons iets te bieden wat we niet al vele malen eerder hebben gezien, en in veel betere films. Nu de magie van de eerste film zo goed als verdwenen is, komen we uit bij een inferieur product dat de tweede film in het afgelopen halfjaar is (Ocean's 13 is de andere) en dat een stel sterren op een tent propt, om vervolgens te eindigen als een film die geen enkele acteur naar een open auditie zou brengen. _Be Cool_ was een enorme teleurstelling. Ik wilde zo graag dat het de _Get Shorty_ van het nieuwe millennium zou worden en ik kwam uit bij een film waarvan de eindscènes een fluitje van een cent moeten zijn geweest, maar de ervaring liet me met een stinker zitten.
Back in 1995, Barry Sonnenfeld directed a movie that ended up on many critics best of lists by the time the year's recaps were being printed in entertainment publications. The movie was Get Shorty and it gave lead star John Travolta his second big hit in as many years after Pulp Fiction put him back in front of the paparazzi's lenses. Based on a novel by Elmore Leonard, the film focused on wise guy Chili Palmer (Travolta) and his attempts to break into the movie business. I, for one, was completely captured by the diverse characters and crisp dialogue of the original. So much so, that when I heard there was going to be a sequel, I seemed to forgo my usual shivering that occurs when a studio tries to rehash what was a good idea over ten years later. The sequel, also based on a novel by Leonard, is this time directed by F. Gary Gray who's Italian Job in 2003 was one of the years highest grossing films. Couple that with the cast now expanding to include Uma Thurman, Harvey Keitel, Cedric the Entertainer, The Rock, Vince Vaughn and James Woods and you have all the makings of a great continuance in the exploits of one of the more interesting characters of the 1990's. This time round we pick up as Chili (Travolta) is leaving the movie business after being disappointed in both himself and the industry for participating in the making of a sequel to his successful first film. Thanks in small part to his friend, Tommy Athens (Woods) and the misfortune of his death, Chili decides to look into the lucrative and dangerous music industry. This first leads to the famous Viper club where Chili meets singing sensation Linda Moon (Christina Milian) who as lead of an upstart trio, can belt out tunes like Whitney Houston (that is, the Whitney before Bobby Brown started bringing home the small packages of sugar). Linda is under contract with Raji (Vaughn) who, with his overly apparent gay bodyguard Elliot Wilhelm (The Rock), plan to ensure Linda fulfills the final five years of her contract even if that means putting Chili on ice. So with Linda's future in the balance, Chili weaves an interesting web which will include a record producer (Thurman), a gangsta sound mixer (Cedric), the Russian mob, the police, Aerosmith's lead singer Steven Tyler and a whole lot of angry gun pointing. Woo-Wheee! That sounds exciting. So why wasn't it? Be Cool tries too hard to, well, be cool. But the result is a film that unlike the original, has no heart and no soul. Be Cool feels instead like it was directed by a Saturday Night Live producer as there are individual scenes or skits that don't string together over a whole movie. Take for example the scene where Travolta and Thurman dance together for the first time since Pulp Fiction, as Black Eyed Peas performs live in the background. The scene is forced and should have ended up on the cutting room floor. Instead, it is coupled between two other needless chapters that do nothing to push the story forwards with any real thrust. The Aerosmith concert, and The Rock's trip to a boot shop are also prime examples of individual moments that don't amount to much of a movie when put together. But those aren't the only issues with the sequel - which could probably be renamed Product Placement with the amount of 2-Ways and Diet Pepsi's that seem to stare at you more intensely than Chili's serious look. The story contains just about every stereotype imaginable and each one has just enough screen time to become slightly offensive or embarrassing. Whether it is the gangsta entourage or the gay muscle guy that has a movie poster of Sylvester Stallone's Rhinestone on the wall, no characters is above offering us anything we haven't seen many times before and in much better films. With the magic all but gone from the first film, we end up with an inferior product that is the second film in the past six months (Ocean's 13 being the other) that cram a bunch of stars onto a marquee only to end up as a movie that no actor would bring to an open audition. Be Cool was a major disappointment. I so wanted it to be the Get Shorty of the new millennium and I ended up with a film where the outtakes must have been a gas, but experience left me with a stinker.