Tru Calling was goed, maar het had ook geweldig kunnen zijn. Het concept was intrigerend en bood mogelijkheden voor bijzonder vreemde en angstaanjagende verhaallijnen die in de toekomst misschien onderzocht zouden worden. Helaas lieten het schrijven en de acteur het afweten.<br />Het schrijven was niet al te slecht, maar er zaten gaten in. In aflevering 13, 'Drop Dead Gorgeous', zou een ongelooflijk giftig gif zijn gebruikt om het slachtoffer te doden. Dit was zo giftig dat het slachtoffer geen tijd had om weg te rennen of zelfs maar om hulp te roepen. Toch was er geen plausibele verklaring voor hoe de moordenaar aan zo'n krachtig gif was gekomen.<br />In aflevering 15, 'The Getaway', reageerde de agent buiten dienst onrealistisch. In de tweede scène zegt hij (op vriendelijke toon) tegen de overvaller dat hij het pistool moet laten vallen en als ze het bevel niet opvolgt en het pistool in zijn richting draait, laat hij het op een patstelling uitlopen en escaleert het tot een gijzelingssituatie, precies de situatie waarvoor hij was gewaarschuwd. Zijn reactie had (zou) moeten zijn dat hij de overvaller neerschoot toen ze zijn bevel niet opvolgde en toen ze het pistool op hem richtte. Er zitten nog meer fouten in de verhalen, maar ik laat het bij deze twee voorbeelden. Ondanks de fouten in de tekst vond ik het een leuke show.<br />Het andere probleem dat ik had, was dat ik Eliza Dushku in deze rol gewoon niet kon accepteren. Naar mijn mening is ze te onervaren en te licht van gewicht om deze rol te kunnen vervullen. Ze liep nooit ergens heen, ze marcheerde; en ze kwam maar al te vaak abrupt tot stilstand op haar plaats.<br />Ook had ze geen echte emotionele gezichtsuitdrukking of intonatie. Ze heeft een peinzende blik of een schattige glimlach; andere emoties zijn zelden zichtbaar. Als ze dramatisch wil overkomen, begint ze met wegkijken en 'dan' richt ze haar ogen op haar collega-acteur. Of ze begint haar tekst met naar haar tegenspeler te kijken en kijkt dan weg. Beide zijn irritant als je ze gebruikt als vervanging voor echte emotie. Tijdens haar tweede huwelijkstoespraak is er geen enkele emotie te bespeuren (bijv. harten in ons hart).<br />Ik vond alle andere acteurs in hun respectievelijke rollen aardig en ze waren allemaal geloofwaardig. Met een beter geschreven tekst en een andere hoofdrol had Tru Calling het misschien wel gemaakt.
Tru Calling was good but it could have been great. The concept was intriguing and allowed for seriously strange and frightening story lines that might have been explored in future. Unfortunately the writing and an actor let the show down.<br /><br />The writing wasn't too bad but there were holes. In episode 13, "Drop Dead Gorgeous", an incredibly toxic poison was supposedly used to kill the victim. This was so toxic and killed so quickly the victim had no time to run or even scream for help. Yet there was no plausible explanation for how the killer obtained such a powerful poison.<br /><br />In episode 15, "The Getaway", the off-duty policeman responded unrealistically. In the second diner scene he (meekly) tells the robber to drop the gun and when she doesn't follow the order, and in fact turns the gun in his direction, he allows it to turn into a standoff and then escalate into a hostage situation  the very situation he'd been warned about. His response should (would) have been to shoot the robber when she failed to follow his order and upon her turning the gun on him. There are other faults in the stories but I'll leave it with these two examples. In spite of the writing faults I did like the show.<br /><br />The other problem I had was that I just could not accept Eliza Dushku in this roll. In my opinion she is too inexperienced and lightweight to carry this part. She never walked anywhere, she marched; and far too often she came to an abrupt stop on her mark. <br /><br />She also lacked any really emotional facial expression or intonation. She either has a pensive look or a cute smile; rarely are other emotions apparent. When she tries to appear dramatic she begins her line looking away and 'then' turns her eyes to her fellow actor. Or alternatively she begins her line looking at her opposite and then looks away. Both are annoying when done as a replacement for true emotion. An example of her lack of intonation is in episode 20, "Two Weddings and a Funeral", during her second wedding speech is devoid of emotion (eg. hearts in our hearts).<br /><br />I liked all of the other actors in their respective parts and they were all believable. With improved writing and a lead change Tru Calling might have made it.