Hoewel ik dol ben op shock en bloed, vond ik deze film op zijn zachtst gezegd teleurstellend. De effecten en de poppenkast waren indrukwekkend, dat wel, en de humor was goed getimed, maar... er ontbrak iets. De eerste akte van de film is namelijk bedoeld om de nuances van Jack Brooks' personage vast te leggen, ondanks het feit dat alles wat we over zijn agressie moeten weten al binnen een paar minuten na de eerste titelkaarten wordt verteld. Wat het verhaal en de vele flashbacks betreft: overbodig.<br />Het ijsberen tijdens de tweede akte was vervelend. Het grootste deel van de tijd zat Freddy Krueger te eten, vervolgens te kotsen, daarna weer te eten, vervolgens met zijn armen te zwaaien en iets snauwerigs of grofs te zeggen. Al die tijd worden de scènes waarin Jack zijn woedeproblemen met een therapeut bespreekt, geaccentueerd door korte scènes waarin Jack zijn woedeproblemen bespreekt met een therapeut. (Beslist de onderhoudende scènes in de film <0xE2><0x80><0x93> uitstekende dialogen waar je om kunt lachen.) Dan besluit Jack zonder waarschuwing vooraf een paar monsters te doden. En dan is het voorbij.<br />Al met al, als een terugkeer naar horrorfilms uit de jaren tachtig, heeft Jack Brooks: Monster Slayer veel potentieel, maar heeft geen doel en ploetert voort zonder conflicten of voldoende resolutie.<br />Hopelijk worden deze kwesties voor Jack Brooks VII aan de orde gesteld: Jack gaat naar de hel of Jack versus Ash gaat in productie.
Though a fan of shock and gore, I found this movie disappointing to say the very least. The effects and puppet work were impressive, yes, and the humor was well-timed, but... something was missing. See, the first act of the film is spent establishing nuances of Jack Brooks' character, despite the fact that everything we need to know about his aggression is delivered within minutes of the first title cards. As for the narration and many of the flashbacks: needless.<br /><br />The pacing during the second act was tedious. Most of it is focused on Freddy Krueger eating, then vomiting, then eating some more, then flailing his arms and saying something snappy or rude. All the while, the schlock is punctuated with brief scenes of Jack discussing his rage problems with a therapist. (Definitely the entertaining scenes in the film -- excellent dialog worth plenty of laughs.) Then, without warning, Jack decides to kill a few monsters. And then it's over.<br /><br />All in all, as a throwback to 1980s horror movies, Jack Brooks: Monster Slayer has loads of potential but is purposeless and plods on without conflict or adequate resolution.<br /><br />Hopefully, these issues will be addressed before Jack Brooks VII: Jack Goes to Hell or Jack vs. Ash go into production.