Paul Schrader en zijn broer Leonard hebben Mishima geschreven en daarmee duidelijk parallellen getrokken tussen het leven van Yukio Mishima en zijn werk. De film is verdeeld in vier delen: schoonheid, kunst, actie en de noodlottige dag waarop Mishima een legergeneraal gijzelde en met het garnizoen sprak, alleen om te worden uitgelachen om zijn Bushido-idealen van de samoeraicode. Mishima pleegde rituele seppuku op 25 november 1970 en hij plande het als een samensmelting van schoonheid, kunst en actie. Schrader regisseert scènes die die dag nabootsen met drie verschillende scenario's uit Mishima's romans: Tempel van het Gouden Paviljoen, Huis van Kyoko en Weglooppaarden. Het moment van seppuku wordt perfect weergegeven in relatie tot de schokkende climax door de camera naar zich toe te trekken en tegelijkertijd in te zoomen.<br />Zwarte en witte sequenties zijn vermengd met de kleurrijke momenten uit Mishima's romans. De zwarte en witte sequenties vertegenwoordigen herinneringen uit Mishima's jeugd en jeugd. Schrader vergelijkt sommige van deze autobiografische momenten met sequenties uit de romans die vaak parallel lopen met Mishima's echte leven, zoals zijn gestotter, de ontwikkeling van zijn obsessie met bodybuilding en het in stand houden van de samoeraicode. Elk van de drie thema's van schoonheid, kunst en actie wordt geïllustreerd met de gekozen afbeeldingen uit de respectievelijke romans. De kleurensequenties doen denken aan vroege, theatrale technicolorfilms, die de film, gezien het onderwerp, misschien een beoogde surrealistische kwaliteit geven.<br />Ken Ogata speelt de echte Mishima met onfeilbare vastberadenheid, op weg naar het kantoor van de generaal, en lijkt op de echte Mishima. Schrader nam enorme risico's met deze film door zich te concentreren op de romans die hij schreef en ze thematisch te koppelen aan zowel Mishima's persoonlijke leven als zijn literaire ambities. De montage van de film tussen de drie hoofdstukken van 25 november 1970, het zwart-wit van opgroeiende segmenten en de kleurrijke romanscènes wijzen duidelijk op het opzettelijke samengaan van deze elementen van schoonheid, kunst en actie in Mishima's leven. Af en toe is het moeilijk te volgen en misschien valt er weinig te zeggen voor de oningewijde kijker.
Paul Schrader and his brother Leonard wrote Mishima, and in so doing, clearly drew parallels between the life of Yukio Mishima and his work. The film is divided into four sections: beauty, art, action, and the fateful day when Mishima held an army general hostage and spoke to the garrison, only to have it ridicule him and his Bushido ideals of the samurai code. Mishima committed ritual seppuku on November 25, 1970, and he planned it as a meshing of beauty, art, and action. Schrader edits scenes recreating that day with three different scenarios from Mishima's novels: Temple of the Golden Pavilion, Kyoko's House, and Runaway Horses. The moment of seppuku is perfectly realized in relation to its shocking climax via pulling back the camera while simultaneously zooming in. <br /><br />Black and white sequences are intermingled with the colorful moments depicted in Mishima's novels. The black and white scenes represent memories from Mishima's childhood and youth. Schrader correlates some of these autobiographical moments with scenes from the novels that often parallel Mishima's real life, such as his stammer, development of his bodybuilding obsession, and his fostering of the samurai code. Each of the three themes of beauty, art, and action is exemplified in the chosen depictions from the respective novels. The color sequences are reminiscent of early, stagy Technicolor films, giving the film, perhaps, an intended surreal quality considering the subject matter.<br /><br />Ken Ogata plays the real Mishima with unfailing determination, headed to the general's office on that fateful day and resembles the real Mishima. Schrader took tremendous risks with this film in focusing on the novels he did and with tying them thematically to both Mishima's personal life and his literary ambitions. The editing of the film between the three main sections of November 25, 1970, the black and white growing up segments, and the colorful novel scenes clearly point to the deliberate intersection of these elements of beauty, art, and action in Mishima's life. At times, it is difficult to follow, and there may be little to recommend for the uninitiated viewer. *** of 4 stars.