Kannathil Muthamittal was gewoon een van de meest ontroerende en oprechte films die in lange tijd waren gemaakt. Het verhaal van een geadopteerd meisje dat op haar negende verjaardag de waarheid over haar afkomst te weten komt. Ze probeert meer over haar echte moeder te weten te komen en ontdekt dat haar moeder nu een terrorist is.<br />De grootsheid van de film ligt in de eenvoud ervan. mani ratnam heeft over het algemeen de neiging om onwerkelijke en pompeuze, overdreven personages te creëren, iedereen lijkt echt en hun interacties zijn ontroerend en oprecht. Dat is de reden waarom dit een van zijn beste films is. De film is emotioneel uitputtend en vreet aan het hart van de kijker, sherhana als de 9-jarige amudha en simran als haar geadopteerde moeder zijn gewoon briljant. hun relatie is de hoeksteen van de film. Er zitten hier en daar een paar zwakke plekken in, vooral de scène waarin amudha hoort dat ze een geadopteerd kind is, is schokkend en lijkt volkomen onwerkelijk. Het is moeilijk te geloven dat zulke gevoelige ouders zo'n nieuws op zo'n manier zouden vertellen. Een andere zwakke plek zijn, verrassend genoeg, de briljante liedjes. Ze lijken weer geforceerd en springen eruit, ze passen niet bij de rest van het script. Dit is nog steeds een van de ontroerendste en mooiste films die er in heel lange tijd uit india zijn gemaakt. Deze schoonheid zit niet alleen in het script of de personages, maar ook in de technische briljantheid, het camerawerk van ravi chandran is pure poëzie. Alle personages doen hun best en de realistische humor, vooral in de flashbacks, is vermakelijk.<br />een oprechte 9!!
Kannathil Muthamittal was simply one of the most touching and sincere movies ive seen in a long time. the story of an adopted girl who on her 9th birthday learns the truth about her parentage. she sets out in an endeavour to find out more about her real mother and learns that her mother is now a terrorist.<br /><br />the greatness of the movie lies in its simplicity. mani ratnam generally has a tendency to create unreal and pompous overblown characters in this movie, every person seems real and their interactions are touching and sincere. this is the reason why this ranks as one of his best movies.<br /><br />the movie is emotionally draining and tugs at the heart of the viewer, keerthana as the 9 year old amudha and simran as her adopted mother are simply brilliant. their relationship is the cornerstone of this movie. there are some notable flaws here, particularly the scene where amudha learns that she is an adopted child is jarring and seems totally unreal. it is hard to believe that such sensitive parents would break such a news in the manner that they did. another flaw is, surprisingly enough, the brilliant songs. they again seem forced and stand out, not gelling with the rest of the script.<br /><br />having said these, this still is one of the most poignant and beautiful movies to come out of india in a long long time. this beauty is not just in the script or characters but in teh technical brilliance as well, ravi chandran's camera work is sheer poetry. all characters perform creditably and the realistic humour, especially in teh flashback scenes are entertaining.<br /><br />a sincere 9!!