Aan het eind van 'Shadows', als we hebben gelezen 'geregisseerd door John Cassavetes', zijn er een paar witte letters op het scherm te zien: 'De film die je net hebt gezien, is geïmproviseerd', zeggen ze. Ik blijf maar herhalen dat woorden zo belangrijk zijn in films sinds filmmakers ze zijn gaan gebruiken, omdat er in feite geen film is zonder een scenario en om vele andere redenen.<br />Cassavetes nastreefde hetzelfde doel en hij geloofde in de vrijheid van woorden; 'Shadows' is het perfecte voorbeeld. Het is een film zonder echte hoofdpersonen, zonder echte hoofdlijnen van de plot; het zijn voornamelijk mensen in verschillende situaties die praten. Ja, sommige situaties staan met elkaar in verband, maar Cassavetes, die kennelijk altijd haast heeft om aan het woord te komen, gebruikt een snelle omkeringstechniek als de personages ergens heen gaan of aan iemand ontsnappen en niet praten.<br />Uiterlijkheden zijn alles in deze film. Er is bijvoorbeeld een briljante score, vol jazzinvloeden en een heleboel fantastische solo's, en er is een personage dat zegt dat hij jazzmuzikant is en trompet speelt (Ben, alle personages hebben dezelfde namen als de acteurs). Maar we zien hem nooit trompet of jam spelen met een band; hij praat niet eens over muziek en zwerft gewoon met zijn vrienden door de stad. Ze praten wel, heel veel, en over alles wat maar...' In hun gedachten gaan ze van hoe intelligent elk van hen is, naar de hilarische analyse van een beeldhouwwerk.<br />'Schaduwen' is grappig in de intellectuele verwijzingen in delen zoals hierboven, want deze vrienden zijn niet beschaafd. Het enige belangrijke vrouwelijke personage in de film (Lelia) wil echter een intellectueel zijn. Maar opnieuw heeft ze op een feestje een heel interessant gesprek met een oudere man, over een boek dat ze probeert te schrijven en over hoe ze de werkelijkheid onder ogen moet zien; maar dat heeft niets te maken met intellectueel zijn. Op datzelfde feestje is een vrouw in feite een intellectuele verklaring aan het afleggen, vol complexiteit, en vraagt aan een man naast haar: 'Ben je het daarmee eens?' 'Ja,' zegt hij, maar je kunt zien dat hij het niet is.' Ik weet niet waar ze het over heeft.<br /><0x3E><0x3E> Een ander personage, een zanger (Hugh), praat bij gelegenheid over zijn gloriedagen, en we zien hem maar één keer optreden; maar er wordt daar niet verwezen naar de muziekindustrie. Het middelpunt van Cassavetes is de relatie van de zanger met zijn manager (Rupert), die meestal bestaat uit geklets over triviale dingen en geen echte'muziek'-praatjes. Dus de belangrijkste rol van de trompettist in 'Shadows' is de tijd die hij doorbrengt met zijn vrienden; die van het intellectuele wannabe-meisje is haar manier om romantische relaties aan te gaan (een van de sterke punten van de film) en die van de zanger is de band met zijn manager 'Uiterlijkheden'.<br /><0x3E><0x3E> De reden waarom optredens niet belangrijk zijn in deze film is eenvoudig. Cassavetes had mensen nodig die improvisatie onder de knie konden krijgen zonder dat het iets uitmaakte of ze echt goed waren. Ik geloof dat sommigen van hen dat niet zijn, maar ze weten in elk geval hoe ze in een scène moeten improviseren, en je kunt zien hoe goed ze dat doen. 'Schaduwen' gaat niet over artiesten; het gaat over een manier om film te maken, gebaseerd op de magie van gesprekken; en daar zou je kunnen zeggen dat optredens iets betekenen.<br />Daarom is de camera in elk gesprek een stalker, die voortdurend de ogen van alle personages volgt, voortdurend op zoek naar de uitdrukkingen die bij een natuurlijke spraak horen. Er is een scène waarin de trompettist en zijn vrienden proberen een paar meisjes op te pikken. Ze zijn met z'n drieën, dus elk van hen zit naast een meisje (de meisjes zijn met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met z'n drieën en met
In the end credits of "Shadows", after we read 'directed by John Cassavetes', some white letters on the screen can be seen: "The film you have just seen is improvised", they say. I am always pursuing the fact that words are so important in movies since filmmakers started using them because, basically, there's no film without a screenplay and many other reasons.<br /><br />Cassavetes pursued the same goal, and he believed in the freedom of words; "Shadows" is the perfect example. It's a film with no real main characters, with no real main plot lines; it's mostly people in different situations, talking. Yes, some of the situations are connected but Cassavetes, apparently always in a rush to get to the talking, uses a fast forward technique when the characters are going somewhere or escaping from someone and are not speaking.<br /><br />Appearances are everything in this movie. For example, there's a brilliant score, full of jazz influences and a lot of fantastic solos, and there's one character that says he's a jazz musician and plays the trumpet (Ben, all the characters' names are the same names the actors'). However, we never see him play the trumpet or jam with a band; he doesn't even talk about music and just wanders with his friends around the city. They do talk, a lot, and about anything that's in their minds; going from how intelligent each of them are to the hilarious analysis of a sculpture.<br /><br />"Shadows" is funny in its intellectual references in parts like the one above, because these friends are not cultured. The only important female character in the film (Lelia), though, wants to be an intellectual. But again, she has one very interesting conversation with an older man at a party, about a book she's trying to write, and about how to confront reality; but nothing to do with being intellectual. At that same party, a woman is actually making an intellectual statement, full of complexity, and asks a guy beside her: "Do you agree?". "Yes", he says, but you can tell he doesn't know what she's talking about.<br /><br />Another character, a singer (Hugh), talks about his glory days in occasions, and we see him perform only once; but no references to the musical industry there. The focus of Cassavetes is the singer's relationship with his manager (Rupert), which most of the time involves chats about trivial stuff and not real 'musical' talks. So the trumpet player's important deal in "Shadows" is the time he spends with his friends; the intellectual wannabe girl's is her way of handling romantic relationships (one of the movie's strong points) and the singer's is the bond with his managerAppearances.<br /><br />The reason why performances are not important in this movie is simple. Cassavetes needed people who could master improvisation, without mattering if they were actually good. I believe some of them aren't, but they surely know how to improvise in a scene, and you can notice how well they do it. "Shadows" is not about performers; it's about a way of making cinema, based on the magic of conversation; and there you could say that performances mean something.<br /><br />That's why in every conversation the camera is like a stalker, constantly on the eyes of every character, constantly looking for the expressions that come with natural speech. There's a scene where the trumpet player and his friends are trying to pick up some girls. They are three, so each of them sits beside one girl (the girls are three two) in three different tables. They all talk at the same time and the camera shoots through the table, and sometimes the friends look at each other, while they say whatever they are sayingIt's natural.