Ik heb deze film een paar dagen geleden in het Magnolia Theater in Dallas gezien. Punk! Iedereen en alles wat bij de film betrokken was, droeg bij aan de punkachtigheid ervan. De muziek, tja, natuurlijk. Maar de film zelf vatte het hele punkgenre samen. Zelfs een grootmoeder en een schooljuf (ik) kunnen kunstenaars waarderen die in staat zijn hun ideeën in werkelijkheid om te zetten (nou ja, in filmtermen dan). Deze film neemt een handvol getergde jonge filmmakers en toont duidelijk en slim het 'waarom' van hun angst om niet het groene licht te krijgen voor de voltooiing van de Waldo-film. Het (relatief) gelukkige meisje gaf een goed komisch respijt, een mooi respijt van het voortdurende (maar begrijpelijke) zeuren over de gast die hen in de steek had gelaten. Maar ik hou van Stu. En let op dat je de aftiteling bekijkt en leest <0xE2><0x80><0x93> die is de kers op de taart!
I viewed this movie at the Magnolia Theater in Dallas a couple of days ago. Punk! Everyone and everything involved in the movie added to the punkiness of it. The music, well of course. But the movie itself captured the whole punk genre. Even a grandmother and school teacher (me) can appreciate artists who are able to turn their ideas into reality (well, reality, film-wise). This movie takes a handful of ticked-off young film makers and clearly and cleverly shows the "why" of their angst over not being given the green light on finishing the Waldo film. The (relatively) happy girl gave good comic relief, a nice respite from the continual (but understandable) ragging on the dude who left them in a lurch. Gotta love Stu, though. And be sure to watch/read the credits - they're the icing on the cake!