78 jaar geleden... de première van 'Anna Christie', aangekondigd met de slogan 'Garbo praat!' De film duurt 16 minuten en de kijkers bereiken de climax van hun nieuwsgierigheid: Greta komt de bar binnen en gaat door een langverwachte overgang van stilte naar geluid: een paar seconden die haar stille tijdperk afsluiten en dan zegt Greta Garbo eindelijk een historische zin: 'Geef me een whisky, ginger ale erbij en wees niet gierig, schatje!'<br />'Anna Christie' (1930) is de film van Clarence Brown die een grote zwijgende ster, Greta Garbo, in contact bracht met de cinematografie. Tegenwoordig kunnen we ons alleen maar voorstellen hoe belangrijk die overgang voor acteurs en actrices was. De carrières van velen zouden zeker eindigen <0xE2><0x80><0x93> iets wat we op dit moment nauwelijks of helemaal niet meer meemaken. En het was geen toeval dat Clarence Brown de regie van de eerste talkshow met de Zweedse schoonheid op zich nam. Garbo vertrouwde de regisseur na twee van zijn grote zwijgende producties: FLESH AND THE DEVIL (1926) en A WOMAN OF AFFAIRS (1928): films die een daverend succes hadden bij de kassa, beide met Garbo in de hoofdrol.<br />Maar we leven in 2008 en dat feit over de film, die nu puur historisch is, lijkt van ondergeschikt belang. De vraag voor de kijker van vandaag is niet hoe Garbo's stem klinkt, maar of de film na deze 78 jaar nog te bekijken is. Met andere woorden, we doen allemaal ons best om de vraag te beantwoorden of de film de tand des tijds heeft doorstaan. Is dat het geval?<br />Toen ik hem onlangs bekeek, kwam ik tot de conclusie dat 'Anna Christie', afgezien van een paar kleine technische aspecten, waaronder de statische camera, nog steeds heel onderhoudend is. Het is enerzijds een prachtig verhaal over een leven, over een werkelijkheid waar de jonge vrouw voor staat (gebaseerd op het toneelstuk van Eugene O'Neill) en anderzijds een artistieke manifestatie van ware grootsheid op het gebied van richting en acteren. Ik zal deze twee aspecten in afzonderlijke alinea's analyseren.<br />CONTENT: Chris Christopherson (George F. Marion), een zware drinker, leidt een leven als zeeman, op een schuit. Hoewel zijn dagen vol zorgen zijn, wordt hij getroost door een brief van zijn dochter Anna (Garbo) die hij al vijftien jaar niet heeft gezien. Ze schrijft dat ze bij hem terugkomt. Hij begint alles te veranderen om het beter te maken, maar vergeet daarbij dat zijn dochter niet langer een kind is zonder ervaring, maar een drieëntwintigjarige vrouw die allerlei dingen heeft meegemaakt op een boerderij in Minnessota, waar ze woonde en werkte. Bovendien vergeet hij dat ze het recht heeft een ander soort mannelijke liefde in haar leven te accepteren... Deze korte weergave van de inhoud, niet vanuit het perspectief van de hoofdfiguur, maar vanuit het personage dat eerder aan ons wordt voorgesteld dan Anna (haar vader Chris) doet je beseffen hoe universeel het is. Geen enkele letter uit de hele tekst die het leven lijkt te zijn, is na al die jaren uitgewist. Zaken die hier in 1930 werden besproken, zijn nog steeds betekenisvol en geldig...<br />Er zijn niet veel personages in de film, maar er zijn er twee die echt schitteren in de rollen. Het is natuurlijk Greta Garbo zelf die iets buitengewoons heeft gedaan in haar 15 jaar durende fenomeen, de aanwezigheid die een grote rol speelt in de geschiedenis van de vroege film (iets wat ik in veel van mijn eerdere commentaren op haar films al heb besproken). Maar hier is Garbo een beetje anders. Ik geef toe dat er in deze film momenten zijn dat ze zich niet erg op haar gemak voelt in haar rol. Dat lijkt te worden veroorzaakt door haar nieuwe ervaring met geluid in het Engels; maar haar optreden is, zoals altijd, oprecht en uniek. Maar dat is wat iedereen van Garbo had verwacht. De echte verrassing van de film voor de kijkers van 1930 en ook voor ons is Marie Dressler als Marthy. Ze is uitstekend in haar gezichtsuitdrukkingen, in haar accent, in het hele beeld van een drinkende vrouw die naar het leven kijkt vanuit het perspectief van 'de fles opentrekken'. Haar beste momenten zijn het gesprek met Anna Christie in de bar, voorafgegaan door haar hilarische gesprek met Chris. De rest van de bijrollen zijn goed, maar niet geweldig (hier wordt dat gecompenseerd door de Duitse versie). Vooral Dressler is, met uitzondering van Garbo zelf, een absoluut vlekkeloze keuze.<br />Als je me zou vragen wat ik van 'Anna Christie' vind, zou ik je dit vertellen: het is een klassieke film. Maar er is nog één ding dat ik aan het eind moet noemen. Het is humor, een geweldige geestigheid, die de hele film door merkbaar is. Hoewel de inhoud heel serieus is en 'Anna Christie' op geen enkele manier de geest van een komiek heeft (de enige komische film van Garbo was NINOTCHKA), zijn er van die momenten waarop je in tweeën zult splijten. Sla bijvoorbeeld het bezoek van Anna en Matt aan het pretpark niet over, vooral niet aan het restaurant waar hij melk voor haar bestelt omdat hij denkt dat ze zo deugdzaam en onschuldig is, bier voor zichzelf en waar Marthy zich plotseling bij toeval bij hen voegt...<br />'Anna Christie' is een volmaakte film voor klassieke liefhebbers en voor iedereen die op zijn minst een beetje geïnteresseerd is in de ware grootsheid van de voorstelling. 'Skaal Greta Garbo! Skaal Marie Dressler! Laten we een toost uitbrengen op de geweldige dingen die je in de film hebt gedaan! Skaal na al die jaren, nu wijn veel beter smaakt en je geest in een andere zin bij ons is...'
78 years ago...the premiere of "Anna Christie" advertised by the slogan "Garbo Talks!" The film runs for 16 minutes and the viewers reach the climax of curiosity: Greta enters the bar and gets through a long awaited transfer from silence into sound: a few seconds closing her silent era and, at last, Greta Garbo says a historic line: "Gimme a whiskey, ginger ale on the side and don't be stingy, baby!" <br /><br />"Anna Christie" (1930) is the movie by Clarence Brown that introduced a great silent star Greta Garbo to talkies. Nowadays, we can only imagine what serious transfer it was for actors and actresses. The careers of many were bound to end - something we hardly or not at all see at present. And it was no coincidence that it was Clarence Brown who directed the first talkie with the Swedish beauty. Garbo trusted the director after two of his great silent productions, FLESH AND THE DEVIL (1926) and A WOMAN OF AFFAIRS (1928): movies that achieved a smashing success at the box office, both with Garbo in the lead. <br /><br />But we are in 2008 and that fact about the movie, now purely historical, appears to be of minor importance. The question for today's viewer is not what Garbo's voice sounds like but if the movie is still watchable after these 78 years. In other words, we all strive to answer the question if the movie has stood a test of time. Has it?<br /><br />When I recently watched it, I came into conclusion that, except for some minor technical aspects, including static camera, "Anna Christie" is still very entertaining. It's, on the one hand, a wonderful story of a life, of a reality that the young woman faces (being based on Eugene O"Neill's play), and, on the other hand, an artistic manifestation of true magnificence in the field of direction and acting. Let me analyze these two aspects in separate paragraphs.<br /><br />CONTENT: Chris Christopherson (George F Marion), a heavy drinker, lives a life of a sailor, on a barge. Although his days are filled with sorrows, he is consoled by a letter from his daughter Anna (Garbo) whom he hasn't seen for 15 years. She says that she will come back to him. He starts to change everything for better; however forgets that his daughter is no longer a child lacking experience but a 23 year-old woman who has got through various sorts of things on a farm in Minnessota where she lived and worked. Moreover, he forgets that she has a right to accept another kind of male love in her life... This brief presentation of the content not from the perspective of the main character but the one which is introduced to us sooner than Anna (her father Chris) makes you realize how universal it is. Simply no letter from the whole text that life appears to be has been erased after all these years. Cases discussed here in 1930 are still meaningful and valid...<br /><br />PERFORMANCES. There are not many characters in the movie, but there are two that really shine in the roles. It is of course Greta Garbo herself who did something extraordinary in her 15 year-long phenomenon, the presence that strongly marked the history of early cinema (something I have already discussed in many of my earlier comments on her films). But here, Garbo is slightly different. I admit that there are moments in this movie when she does not feel very comfortable with her role. That seems to be caused by her new experience with sound in English; however, her performance is, as always, genuine and unique. But that is what everyone has expected from Garbo. The true surprise of the movie for the 1930 viewers and also for us is Marie Dressler as Marthy. She is excellent in her facial expressions, in her accent, in the entire portrayal of a drinking woman who looks at life from the perspective of "hitting the bottle." Her best moments include the conversation with Anna Christie in the bar preceded by her hilarious talk with Chris. The rest of the supporting cast are fine yet not great whatsoever (here the German version makes up for it). Particularly Dressler, except for Garbo herself, constitutes an absolutely flawless choice.<br /><br />If you asked me what I like about "Anna Christie" nowadays, that's what I would tell you: it's a classic movie. However, there is one more thing that I must mention at the end. It is humor, wonderful wit that is noticeable throughout. Although the content is quite serious and "Anna Christie" in no way carries a comedian spirit (the only Garbo's comedy was NINOTCHKA), there are such moments when you will split your sides. Don't skip, for instance, Anna and Matt's visit in the fun park, particularly at the restaurant where he orders milk for her thinking how virtuous and innocent she is, beer for himself and where suddenly Marthy joins them by chance...<br /><br />"Anna Christie" is a perfect movie for classic buffs and a must see for all at least a bit interested in the true magnificence of performance. If you are fed up with many of those modern starlets, seek such movies out and you shall be satisfied. Very worth your search! <br /><br />Skaal Greta Garbo! Skaal Marie Dressler! Let us drink a toast to the great jobs you did in the movie! Skaal after all these years when wine tastes much better and your spirits are with us in a different sense...