Meestal zien we de Britten als de experts in het weergeven van grote avonturen uit het Imperiale tijdperk, met namen als The Four Feathers (1939) en Zulu, gewoon omdat het Imperiale tijdperk grotendeels Brits was. Hier, in The Wind and the Lion, zien we een prachtige weergave van Amerika's eigen Imperiale tijdperk.<br />De machtsprojectie van Amerika onder Teddy Roosevelt vormt de achtergrond voor dit conventionele verhaal over de ontvoerde jonkvrouw, die ondanks haar voornaamheid smoorverliefd wordt op de ruwe, mannelijke edelmoedigheid van haar ontvoerder, die op zijn beurt ontwapend wordt door haar schoonheid en minachting. (Politiek correcte verwaande kwasten die graag een kleinigheid van 'inheems' willen zien. De manier waarop Arabieren en moslims hier worden afgebeeld, is veel vleiender dan de manier waarop hun moderne tegenhangers zich op het huidige wereldtoneel afbeelden.) Wat dit verhaal anders maakt, zijn de geweldige productiewaarden <0xE2><0x80><0x93> onberispelijke fotografie, compositie en montage <0xE2><0x80><0x93> de geweldige cast <0xE2><0x80><0x93> de ondergewaardeerde Brian Keith die een bullebak als Teddy speelt <0xE2><0x80><0x93> en de levendige geschiedenis.<br />Hoewel _The Wind and the Lion_ grotendeels wordt verteld door de ogen van de zoon, kan elk lid van de familie zich met een van de personages identificeren, of het nu Sean Connery's nobele schurk is, Candace Bergens pittige heldin, John Hustons sluwe John Hay of Steve Kanaly's knappe, stralende, meedogenloze luitenant, Roosevelts 'Big Stick'. Aan het eind is er een transcendente scène, waarin de kleine jongen symbolisch wordt meegesleurd door de onstuimige Moor op zijn witte ros. Dit is op zijn best een spannend avontuur.
We usually think of the British as the experts at rendering great adventure from the Imperial age, with the likes of The Four Feathers (1939) and Zulu, simply because the Imperial age was, for the most part, British. Here, in The Wind and the Lion, we see a wonderful rendering of America's own Imperial age.<br /><br />America's projection of power under Teddy Roosevelt is the backdrop for this conventional tale of the kidnapped damsel who, despite her gentility, is smitten by the rough, manly nobility of her captor, who in turn is disarmed by her beauty and scorn. (Politically correct prigs eager to see some slight of "native" peoples or cultures can rest assured, that the way Arabs and Muslims are depicted here is far more flattering than the way their modern counterparts depict themselves on the current world stage.) What makes this story different are the terrific production values - faultless photography, composition and editing - the terrific casting - the underappreciated Brian Keith playing a bully Teddy - and vivid history.<br /><br />Though The Wind and the Lion is told largely through the eyes of the son, every member of the family can identify with one of the characters, whether it be Sean Connery's noble brigand, Candace Bergen's feisty heroine, John Huston's wily John Hay or Steve Kanaly's spiffy, radiant, ruthless can-do lieutenant, Roosevelt's "Big Stick". There is a transcendent scene at the end, when the little boy is symbolically swept away by the dashing Moor on his white steed. This is high adventure at its best.