Een geluid van donder. Een van de grootste korte verhalen die ooit zijn geschreven. Door een van de grootste grootmeesters van de fantasie, Ray Bradbury. Wat een geweldig verhaal.<br />Maar wat een braakselachtige film!<br />In Bradbury's korte sciencefictionverhaal biedt een bedrijf dat Time Safari heet, grote jagers de kans om terug in de tijd te gaan en dinosaurussen te doden. Regel nummer één is: Blijf Op Het Pad, een zwevend metalen looppad dat geen interactie met de prehistorische omgeving mogelijk maakt. Tijdens een jacht stapt een man van het pad af en verplettert per ongeluk een vlinder. Als de jachtpartij terugkeert naar het heden, is de wereld zoals zij die kennen drastisch veranderd. Het verhaal van Bradbury was een snelle slagaderlijke bloeding, een parabel van het rimpeleffect.<br />A Sound of Thunder werd in 1952 gepubliceerd (volgens Wikipedia het meest gerenommeerde sciencefictionverhaal aller tijden), en het werd geïllustreerd met de Chaostheorie, het darwinisme en het vlindereffect (dat pas in de jaren zestig door Edward Lorenz zou worden bedacht). In Bradbury's verhaal werd het wonder van de tijdreis overschaduwd door de hebzucht van het bedrijfsleven, en op zijn beurt weer overschaduwd door het dodelijke gevaar voor het bestaan van de mensheid zelf. <br /><br />In de film A SOUND OF THUNDER (geregisseerd door de onevenwichtige Peter Hyams, CAPRICORN 1, 2010: ODYSSEY TWO) gaat een groepje slechte acteurs keer op keer door het tijdportaal om hun fouten recht te zetten, als een uitwerpselenversie van TERUG NAAR DE TOEKOMST. De film heeft niets te maken met Bradbury's krachtige verhaal, behalve de eerste schok van de tijdreizende prehistorische jachtpartij. Egregionen hebben vrijheden met Bradbury's verhaal <0xE2><0x80><0x93> reptielen met bavianengezichten, planten die het beton van Chicago overwoekeren, tijdgolven die door de stad rimpelen, CGI-insecten <0xE2><0x80><0x93> waarvoor Bradbury de filmmakers de broek en de onderbroek en de kontharen van het lijf zou moeten rukken. <br /><br />Noviceschrijvers Thomas Dean Donnelly, Joshua Oppenheimer en Gregory Poirier zouden een Big Balls Agency moeten beginnen, omdat ze denken dat ze elementen aan een Ray Bradbury-verhaal zouden kunnen toevoegen die het zouden verbeteren. Hoe kunnen die kerels in een rechte lijn lopen met zulke grote ballen? Ben Kingsley is de eigenaar van Time Safari, met een haarstukje dat zo slecht zit dat het op een haarstukje lijkt, Edward Burns is zijn belangrijkste jager, Travis, en Catherine McCormack (die Murron MacClannough was in _BRAVEHEART_ ) is de wetenschapper met de beste borsten.<br />Ik kan onmogelijk de honderden en nog eens duizenden kolossale stommiteiten en stompzinnige dialogen beschrijven, maar hier is er maar één, uitgesproken door David Oyelowo als een soort 'wetenschapper'. Hij verwijst naar de sterrencluster van de Plejaden: 'De Zeven Zusters, ze zien eruit als sterren, hè? Maar elk van hen is een heel melkwegstelsel.' Eh, nee, idiote wetenschapper, het zijn eigenlijk, uh, sterren.<br />De drie debielen die Bradbury's verhaal herschreven, vergaten dat ze niets wisten van natuurkunde of astronomie. Of van schrijven.<br />Het beste deel van de film is de borst van Catherine McCormick, die tegen haar verfomfaaide blouses van een te kleine maat aan drukt.<br /><br />Recensie van Poffy The Cucumber (voor Poffy's Movie Mania).
A SOUND OF THUNDER. One of the greatest short stories ever written. By one of the grandest Grand Masters of Fantasy, Ray Bradbury. What a great story.<br /><br />But what a vomitous movie! <br /><br />In Bradbury's science fiction short story, a company called Time Safari offers big game hunters the opportunity to go back in time and kill dinosaurs. Rule Number One is: Stay On The Path, a floating metallic walkway that ensures no interaction with the prehistoric environment. During a hunt, a man steps off the path and inadvertently crushes a butterfly. When the hunting party returns to the present - the world as they know it has drastically changed. Though there are paradoxes in any time travel story, Bradbury's tale was a quick jugular stroke, a parable of the ripple effect.<br /><br />A Sound of Thunder was published in 1952 (according to Wikipedia, the most republished science fiction story of all time), and illustrated Chaos Theory, Darwinism, and The Butterfly Effect (which would only be coined in the 1960s by Edward Lorenz). In Bradbury's story, the wonder of time travel was overshadowed by corporate greed, in turn overshadowed by the mortal danger to humanity's existence itself.<br /><br />While in the movie, A SOUND OF THUNDER (directed by the uneven Peter Hyams, CAPRICORN ONE, 2010: ODYSSEY TWO), a clutch of bad actors goes through the time portal again and again to try to rectify their mistakes, like an excrement version of BACK TO THE FUTURE. The movie has nothing to do with Bradbury's powerful tale, except the initial jolt of the time traveling prehistoric hunting party. Egregious liberties are taken with Bradbury's story - baboon-faced reptiles, plants overrunning Chicago's concrete, time waves rippling through the city, CGI insectoids - for which Bradbury should sue the pants and underpants and ass-hairs off the filmmakers.<br /><br />Novice writers Thomas Dean Donnelly, Joshua Oppenheimer and Gregory Poirier should start a Big Balls Agency, for thinking they could actually add elements to a Ray Bradbury story that would improve it. How do these guys walk in a straight line with balls this big? Ben Kingsley is the corporate owner of Time Safari, with a hairpiece so bad it looks like a hairpiece, Edward Burns is his lead hunter, Travis, and Catherine McCormack (who was Murron MacClannough, in BRAVEHEART) is the scientist with the best breasts.<br /><br />I can't possibly relate the hundreds upon thousands of egregious stupidities and asinine pieces of dialog, but here is just one, spoken by David Oyelowo as some kind of "scientist": he refers to the Pleiades star cluster, "The Seven Sisters, they look like stars, don't they? But each of them is a whole galaxy." Uh, no, idiot scientist, they're actually, uh, stars.<br /><br />Those three morons who rewrote Bradbury's story forgot they didn't know anything about physics or astronomy. Or writing.<br /><br />Best part of the movie is Catherine McCormick's chest straining against her disheveled one-size-too-small blouses.<br /><br />--Review by Poffy The Cucumber (for Poffy's Movie Mania).