Achter de nostalgische muziek zien we een jonge jongen uit een trein stappen. Hij komt uit Joegoslavië om zijn vader te ontmoeten, een man die hij al tien jaar niet meer heeft gezien. Op het station ontmoeten we de man. Hij glimlacht nooit.<br />Zo beginnen we aan onze reis naar 'Four Friends', Arthur Penns machtige en verbazingwekkende film. U vraagt misschien waarom ik mijn recensie op die manier begon. Nou, zo beschrijft de videodoos de film. U bent er misschien achter gekomen dat de film het verhaal zal zijn van de jongen die probeert met deze emotieloze man op te schieten en dat hij uiteindelijk zijn omslag zal afstropen en zijn vriendelijkheid zal tonen.<br />Nou, als u dat gelooft, dan geloof ik het.'<br />Nou, als u dat gelooft, dan geloof ik het ook.' Ik heb een brug die ik je wil verkopen. Want zie je, het moderne Hollywood zou die film maken. Penn is altijd een buitenstaander geweest en heeft nooit zijn toevlucht genomen tot typisch clichématige verhalen. Hij vertelt altijd interessante verhalen over mensen (waaronder 'Bonnie and Clyde', 'The Chase', 'Alice's Restaurant' en het ondergewaardeerde 'Mickey One') en 'Four Friends' is geen uitzondering.<br />Een typische Hollywoodfilm zou zich concentreren op de jongen die Danilo heet. Maar het script van Steve Tesich richt zich daar maar 4 minuten op en laat hem dan in de steek. We ontmoeten de volwassen Danilo, gespeeld door Craig Wasson (die je misschien herkent van 'Body Double' en 'Nightmare on Elm Street 3') en zijn vrienden Tom, David en de hartstochtelijke Georgia. De film voert ons door de jaren zestig. In een mindere film zouden de gebeurtenissen de aandacht krijgen. Maar in 'Four Friends' gebeuren die gebeurtenissen, maar Penn en Tesich houden zich meer bezig met karakterstudie dan met de plot, en ik denk dat de film op die manier beter is. We kennen de gebeurtenissen; we hoeven er niet meer bij stil te staan.<br />Ik weet dat ik niet veel van de plot heb beschreven, maar ik weet niet of je 'Four Friends' kunt beschrijven. Het is niet zo'n 'high-concept'-film die je in één zin kunt beschrijven. Het is een film met veel stemmingen en weefsels. Het is ook een oprecht emotionele ervaring. De laatste twintig minuten van deze film brachten me tot tranen. Ik schaam me er niet voor om het toe te geven. Zelden heeft een film zo'n kracht dat hij me tot tranen toe kan roeren. Het acteerwerk is eersteklas, vooral van Craig Wasson, die tegenwoordig een van de meest ondergewaardeerde acteurs lijkt te zijn. Dit is zo'n moeilijke, emotionele vertolking en Wasson haalt het. Hij had er een Oscar voor moeten krijgen. Een andere geweldige vertolking is van Jodi Thelen, die een nog moeilijker rol heeft dan Wasson. Maar ze doet het buitengewoon goed en geeft Georgia een zekere waardigheid die de meeste Hollywood-actrices niet zouden hebben (ze zouden te bang zijn om het zelfs maar te proberen; ze zouden zich meer bekommeren om het imago dan om een geweldige vertolking; daar gaat het bij acteren niet om). Ze verdiende ook een Oscar. <br />'Four Friends' kreeg in 1981 niet veel aandacht. Misschien hadden de mensen gewoon niet het emotionele vermogen om ermee om te gaan. En onwetende managers konden het niet op de kaart zetten als de zoveelste 'American Graffiti' (het mist de stootkracht van Four Friends). Dus lieten ze het doodbloeden. Jammer, want dit is een van de allerbeste films uit de jaren tachtig, een decennium waarin steeds meer gelikt afval werd gecreëerd en grote kunst als deze geen thuis had. Ik vraag u deze film een kans te geven.<br />**** van 4 sterren.
Behind the nostalgic music, we see a young boy get off a train. He is arriving from Yugoslavia to meet his father, a man he has not seen in a decade. At the train station, we meet the man. He never smiles.<br /><br />Thus, we begin our journey into "Four Friends", Arthur Penn's powerful and amazing film. You may ask why I began my review that way. Well, that is the way the video box describes the film. You may have figured out that the film will be the story of the boy trying to get along with this emotionless man and eventually, he will peel away at his cover and expose the kindness.<br /><br />Well, if you bought that, I've got a bridge I want to sell you. You see, modern Hollywood would make that film. Penn has always been an outsider and has never resorted to typical cliched storytelling. He always tells interesting stories about people (his credits include "Bonnie and Clyde", "The Chase", "Alice's Restaurant" and the underrated "Mickey One") and "Four Friends" is no exception.<br /><br />A typical Hollywood film would focus on the boy who is named Danilo. But Steve Tesich's script only focuses on that for about 4 minutes and then abandons him. We meet the adult Danilo, played by Craig Wasson (whom you may recognize from "Body Double" and "Nightmare on Elm Street 3") and his friends, Tom, David and the passionate Georgia. The movie takes us throughout the Sixties. Now in a lesser film, the events would receive the attention. But in "Four Friends", these events happen, but Penn and Tesich is more concerned with character study than plot and I think the film is better that way. We know the events; we don't need to dwell on them again.<br /><br />I know I haven't described much of the plot, but I don't know if you can describe "Four Friends". It's not one of those "high-concept" films that can be described in a single sentence. It's a film of many moods and textures. It's also a genuinely emotional experience. The final twenty minutes of this film moved me to tears. I'm not ashamed to admit it. Rarely does a film have such power that it can reduce me to tears. The acting is first rate, especially by Craig Wasson, who seems to be one of the most underused actors working today. This is such a difficult, emotional performance and Wasson pulls it off. He should have received an Oscar for this. Another great performance is by Jodi Thelen, who has an even more difficult role than Wasson. But she handles it extremely well and gives Georgia a certain dignity most Hollywood actresses wouldn't (they'd be too scared to even try; they'd be more concerned with image rather than giving a great performance; that's not what acting is about). She also deserved an Oscar.<br /><br />"Four Friends" didn't receive much of a push in 1981. Maybe people just didn't have the emotional capacity to handle it. And clueless executives couldn't push it as another "American Graffiti" (it lacks the wallop of "Four Friends"). So they let it die. Too bad, for this is one of the very best films of the 1980s, a decade where more and more slick trash was created and great art like this was without a home. I ask you to give this film a chance.<br /><br />**** out of 4 stars