De film, die nog geen jaar na de terugtrekking van de Sovjets uit Afghanistan werd gemaakt, stond de acteurs, de regisseur en het publiek nog vers in het geheugen. De meeste acteurs zijn echte soldaten en officieren die net uit de oorlog zijn teruggekeerd. Het Sovjetleger werkte tijdens de opnamen vrij goed mee, wat vreemd is.<br />De Afghaanse interventie was een bloedige en zinloze oorlog waarin zelfs de generaals de redenen voor het bloedvergieten waren vergeten. Deze film toont de spanning en de wreedheid van het militaire leven, de emotionele atrofie die de troepen ondergaan en de pijn die een kleine natie, verscheurd door oorlog en burgeroorlog, teistert.<br />Er is geen gebrek aan krachtige scènes. Een van de eerste is een opname van stalen doodskisten die op een transport naar de ussr worden geladen. Soldaten doen hun werk terwijl een officier rustig de bestemmingen afstreept: Moskou, Rostov, Donetsk, de Oostzee.<br />Een eerdere opmerking omschrijft de laatste scène met Maj. Bandura als onlogisch. Het is volkomen logisch en in de geest van de film: de enige menselijke relatie die Bandura onderhield was die met het Afghaanse gezin dat hij per ongeluk doodt tijdens de aanval. Nu hij zijn enige buffer tegen de zinloosheid van de oorlog is kwijtgeraakt, keert Bandura de jongen (en zijn pistool) berustend de rug toe. Ik vond vooral de laatste scène mooi: een zwerm MI-28's die boven de bergen opstijgt terwijl de stem van een piloot roept: 'Uhodim! Uhodim rebyata!' (We vertrekken! Jongens, we vertrekken!) op een toon van oprechte opluchting.<br />Afhanskii Izlom is een uitstekende film <0xE2><0x80><0x93> meedogenloos eerlijk en zo echt als het maar kan.
Filmed less than a year after the Soviet withdrawal from Afghanistan, the subject matter was fresh in the minds of the cast, the director and the audience. Most of the cast are actual soldiers and officers just back from the war. The Soviet army cooperated quite a bit during filming, which is odd. <br /><br />The Afghan intervention was a bloody and pointless war in which even the generals had forgotten the reasons for the bloodshed. This film shows the tension and the cruelty of military life, the emotional atrophy experienced by the troops and the pain that convulsed a small nation torn by war and civil-war.<br /><br />There is no lack of powerful scenes. One of the first is footage of steel coffins being loaded onto a transport bound for the USSR. Solders go about their work while an officer calmly ticks off the destinations: Moscow, Rostov, Donetsk, The Baltic. <br /><br />An earlier comment describes the last scene with Maj. Bandura as illogical. It is perfectly logical and in the spirit of the film: the only human relationship Bandura maintained was with the Afghan family which he accidentally kills in the assault. Having lost his only buffer against the senselessness of the war, Bandura turns his back on the boy(and his gun) in resignation to his fate.<br /><br />I particularly liked the last scene: a flock of MI-28s rising over the mountains as the voice of a pilot yells: "Uhodim! Uhodim rebyata! (We're leaving! Boys, we're leaving!) in a tone of sincere relief.<br /><br />Afhanskii Izlom is an excellent film - brutally honest and as unholliwood as they come.