Waarom is het beter? Omdat het recht doet aan de duistere visie van de strip. Omdat de beelden inventief zijn en er, anders dan in de eerste film, echte momenten van angst en pathos in zitten. In de eerste film zat te veel van Jack Nicholson, te veel Prince-muziek en een onbeholpen 'romance'. In plaats van één schurk zijn er hier drie. Geen Robert Wuhl, en de hoofdrolspeelster is meer dan alleen maar een knap gezicht. In feite is Pfeiffer de grootste attractie van deze film. Haar transformatie is de drijfveer achter het lopende thema, balancerend op de rand van gezond verstand en krankzinnigheid, goed en kwaad. Ze wordt werkelijk angstaanjagend. De kostuums en make-up zijn uitstekend. 's Penguin is geïnspireerd en gepijnigd, niet alleen maar een malloot. Zijn circusbende is het enige komische element (afgezien van die reusachtige eend). Max Shrek is het enige personage dat ik zou hebben afgezwakt. Walken is als de meedogenloze zakenman best aardig. Danny Elfmans score past zoals gewoonlijk perfect, en het nummer 'Face to Face' van de Siouxie and the Banshees ('Face to Face') is met gemak het beste van alle nummers uit de films, een perfecte combinatie van musicalartiest en filmsoundtrack. Het nummer dat het minst kitscherig is van de films, is macaber, doet niet mee en vraagt om een tweede en derde viewing als een ritje in een pretpark. Bravo Tim Burton en cast!
Why is it better? Because it's true to the dark vision of the comic. Because the imagery is inventive and, unlike the first, there are real moments of fear and pathos in this one. The first one had too much of Jack Nicholson's shtick, too much Prince music, and an awkward "romance." Here, instead of one villain, there are three. No Robert Wuhl, and the leading lady is more than just a pretty face. In fact, Pfeiffer is the #1 attraction of this film. Her transformation is what drives the running theme, teetering on the edge of sanity and insanity, good and evil. She becomes truly fearsome. The costumes and makeup are excellent. Danny DeVito's Penguin is inspired and anguished, not just a nut. His circus gang posse is the one element of comic relief (besides that giant duck). Max Shrek is the only character I'd have toned down, Walken is pretty hammy as the ruthless businessman. Danny Elfman's score is a perfect fit as usual, and the Siouxie and the Banshees song ("Face to Face") is easily the best of any of the songs from any of the films, a perfect match of musical artist and film soundtrack. The least campy of the films, it is macabre, doesn't pander, and demands second and third viewings like an amusement park ride. Bravo Tim Burton and cast!