Weer zo'n fantastische film van Catherine Breillat, deze keer over de problemen van het filmen van een seksscène. Breillat maakt gebruik van een nieuw genre, de komedie, waardoor we een kijkje achter de schermen krijgen van het filmen, maar dan in documentairestijl. Het personage dat de regisseur van de film speelt is gebaseerd op Breillat, de seksscène in kwestie is afkomstig uit haar eerdere film _A Ma Soeur_, net als de voornaamste tieneractrice. Maar de film is, net als al Breillats werk, niet alleen maar amusement. Hij is doorspekt met filosofische observaties over de aard van de seksualiteit, maar ook een demonstratie van een toewijding aan zuiverheid (in tegenstelling tot pornografie) die een hoeksteen is van Breillats werk en een toewijding aan echte emotie. We zien hoe de regisseur de jonge hoofdrolspeelster en de acteur aanspoort om het beste in hen naar boven te halen, hen hypnotiseert in de rollen die ze moeten spelen, een deel van hen naar boven haalt dat de regisseur in hen kan zien, maar zij niet in zichzelf, tot ze de hoogte hebben bereikt van het acteerwerk dat ze van hen verlangt. Ze maakt betekenisvolle films, geen prikkelende, maar ze toont het werk dat nodig is om dit te produceren en geeft ons zo inzicht in zowel het (uitsluitend Franse) productieproces als de psychologie van mannelijke en vrouwelijke seksualiteit.
Another fabulous movie from Catherine Breillat, this time about the difficulties of shooting a sex scene in a movie. Using comedy  a new genre for Breillat  we get a backstage view of filmmaking but in documentary style. The character who plays the director in the movie is based on Breillat, the sex scene in question is taken from her earlier film A Ma Soeur' as is the main teenage actress. But the film, like all of Breillat's work, is not entertainment alone. It is peppered with philosophical observations on the nature of sexuality as well as demonstrating a devotion to purity' (as opposed to pornography) that is a cornerstone of Breillat's work and a devotion to real emotion. We see the director character harangue the young lead actress and actor to bring the best out in them, hypnotising them into the parts they need to play, bringing out part of themselves that the director can see in them but they cannot see in themselves until they achieve the heights of acting that she demands of them. She makes meaningful movies, not titillation, but she shows the work that is needed to produce this, and so gives us insights both into the (decidedly French) film making process and the psychology of male  female sexuality.