Dit is de enige Christopher Guest-film die wedijvert met Spinal Tap en Prinses Bride om de amusementswaarde, maar op de een of andere manier komt hij nooit in de buurt van de erkenning. De plot draait om de deelnemers <0xE2><0x80><0x93> honden <0xE2><0x80><0x93> en hun eigenaren als ze zich in de wereld van de concurrerende honden wagen... Oké, het gaat over een hondenshow. De eigenaren zijn echt personages, wat je wel moet zijn als je zo aan je honden gehecht bent. Dat is eigenlijk het enige wat eraan vastzit, maar dat maakt het grappig genoeg.<br />Je zou me er nooit van kunnen overtuigen dat een nep-interview over hondenshows grappig zou zijn voordat ik de hilarische scène te zien krijg waarin Levy en O'hara op tv het huis van Larry Miller bezoeken... maar meer is er echt niet nodig om twijfelaars te overtuigen. Spinal Tap was non-stop hilariteit, de ene grap na de andere, terwijl _Best in Show_ een paar keer even stilviel (en daarmee bedoel ik 3 minuten bij _MOST_, waar iets hilarisch grappigs niet gebeurt), maar het grote lachen is nog veel groter.<br />De cast van deze film is geweldig en zelfs de typische misplaatste rol van Parker Posey doet het in het algemeen goed. Sterker nog, haar tirade tegen Ed Begley Jr. en een eigenaar van een dierenwinkel over een verdwaald hondenspeeltje is waarschijnlijk de grappigste grap van de hele film. Het verbazingwekkende aan deze film is voor mij dat de schrijvers er op de een of andere manier in zijn geslaagd om een plot te weven, hoe simpel ook, rond die geweldige grappen, zodat je het gevoel kreeg dat er een lijn in zat. Ik denk dat er een zekere vrijheid schuilt in zo'n minimale plot. Iedereen heeft hier een redelijke rol en de personages zijn zelden overdreven. Het realisme van hoe zielig ze de buitenstaander voor ogen staan, maakt hem nog grappiger dan Mighty Wind of de onbeholpen Guffman. Ik kom af en toe echt van dit soort plotwendingen tegen. Als je van het werk van Guest houdt, moet je deze film beslist kopen.
This is the only Christopher Guest movie that rivals Spinal Tap and Princess Bride for sheer entertainment value, but somehow never gets near the recognition. The plot surrounds the contestants--dogs--and their owners as they venture into the world of competitive dog...OK, it's about a dog show. The owners truly are characters, as one would have to be to be so attached to their dogs. That's really all there is to it, but that makes it funny enough.<br /><br />You'd never be able to convince me that a mock-u-mentary about dog shows would be funny prior to catching the hilarious scene where Levy and O'hara visit Larry Miller's house on TV...but that's really all it takes to convert any doubters. Spinal Tap was non-stop hilarity, joke after joke whereas Best in Show was had a few more lulls (and by that I mean say 3 minute at MOST where something riotously funny doesn't happen), but the big laughs are even bigger.<br /><br />The casting in this one is great and even the typically out of place in, uh movies in general Parker Posey does a fine job. In fact, her tirade directed at Ed Begley Jr. and a pet store owner over a lost dog toy is probably the funniest running gag of the film.<br /><br />What's amazing about this movie to me is how the writers somehow managed to weave a plot, simple as it was, around these great jokes so that it actually felt like it had direction. I guess there's a freedom in having such a minimal plot. Everyone's role is pretty well crafted here and the characters are rarely over-the-top. The realism of how pathetic they seem to the outsider is what makes it funnier than Mighty Wind or the uneven Guffman. I actually encounter wierdos like this now and then. If you like Guest's stuff at all, you should definitely own this one.