Dat is de belangrijkste vraag van deze film. En vergis je niet, 'voornamelijk ETC', de film uit 2003 van regisseur John Johnsen, stelt veel meer vragen dan antwoorden, maar geen ervan is zo aangrijpend of zo krachtig als deze.<br />Veel van de film speelt als een doorlopend gesprek tussen jou en je drinkmaatjes op de universiteit, en ik weet zeker dat veel van de vragen van de hoofdpersonen die je zult herkennen van je eigen avonden van dronken losbandigheid. Maar een van de vele schoonheidsfoutjes van deze film is dat we zelden een antwoord krijgen. Vragen worden gesteld over van alles en nog wat, maar Jansen dwingt zijn publiek vaardig om deze vragen zelf te onderzoeken en te beantwoorden, met weinig tot geen hulp van de personages.<br />Deel 1 begint met een steeds complexer en prachtig georkestreerd arrangement van niet-lineaire segmenten om ons te introduceren bij de hoofdpersonen. We ontmoeten ze op de ochtend van 8 april 1994, de dag waarop Kurt cobain zelfmoord pleegde. En het is de dood van cobain en de reis naar zijn begrafenis, twee dagen later in de bioscoop, die als achtergrond voor de film dienen. De personages proberen <0xE2><0x80><0x93> met wisselend succes <0xE2><0x80><0x93> hun leven, muziek en dood te begrijpen en in overeenstemming te brengen met hun eigen leven.<br />Er zijn bepaalde aspecten van de film die je zou kunnen verwachten van een lowbudget-indiefilm: de prestaties variëren van uitgesproken middelmatig tot uitmuntend, en de sterkste prestaties komen van Jessica Scott (holly) en Noel Wood (daniel); een deel van de dialoog is weliswaar een beetje stijf, maar dwaalt nooit helemaal af naar het onwerkelijke; en er zijn een paar kleine geluidsproblemen, vooral als we eenmaal onderweg zijn, waardoor het soms moeilijk is om de actie op het scherm te volgen.<br />Maar ondanks de tekortkomingen is 'voornamelijk ETC' een solide, diep aangrijpend stuk film. Jansen weeft te midden van momenten van indringende scherpzinnigheid, uitbundige humor en intieme beroering handig alle draden van de personages aan elkaar en verlicht hun eigen problemen terwijl hij ze tegelijkertijd toegankelijk en boeiend voor ons maakt. En omdat we reflecties van onszelf in een of meer van deze personages kunnen zien, kunnen we ons identificeren met de vragen en kwesties waarmee ze worstelen, en we kunnen terugkijken en ons herinneren waar we waren op die dag in 1994 toen voor veel mensen de wereld veranderde.<br />Terwijl Jansen de verantwoordelijkheid op zich neemt voor het schrijven, monteren en regisseren van de film, moeten we ook lof toekennen aan zijn fotografie. Met een griezelig oog en een verbazingwekkende vaardigheid om de werelden van de personages te vangen en naar zich toe te trekken, slaagde Jansen erin om shot na shot na shot te produceren die me nog lang na de aftiteling bijbleven.<br />En geen enkele recensie van deze film zou compleet zijn zonder een knikje naar de fantastische soundtrack. De muziek in deze film is gewend aan een verbluffend effect; soms wordt de actie subtiel benadrukt, op andere momenten staat hij in het middelpunt van de belangstelling, maar hij staat nooit in de weg of gaat over in kitscherige muziekvideo's. De soundtrack speelt als de ultieme grootste hits, hoewel ik vermoed dat dat etiket waarschijnlijk niet erg goed zou vallen bij de regisseur. De nieuwe dubbeldvd-uitgave biedt enkele verwijderde scènes, trailers, muziekvideo's en een cobain-documentaire. de verwijderde scènes bieden enig inzicht in de totstandkoming van de film door middel van afwisselende openings- en slotsequenties, en het is beslist een traktatie om de zeldzame en prachtige Raining Kind-video te hebben. de cobain-documentaire is prima, zij het wat sleets, en voor de hardcorefans zijn er zeker uitgebreidere documentaires beschikbaar. Er is een opvallend afwezig commentaar van de regisseur, en ik vraag me onwillekeurig af of Jansen van plan is om dit op een gegeven moment met dat smakelijke brokje erbij opnieuw uit te brengen.<br />het volstaat om dat de volgende keer dat je komt te zeggen. Als je op zoek bent naar een sterk stuk werk van een getalenteerde filmmaker, kan ik je aanbevelen je in te schrijven.
where do we go from here? that is the overriding question of this film. And make no mistake, 'mainly ETC.', the 2003 effort from director john jansen, asks far more questions than it answers, but none so poignantly or so powerfully as this one.<br /><br />much of the the film plays like a running conversation between you and your college drinking buddies, and I'm sure many of the questions raised by the main characters you'll recognize from your own evenings of drunken debauchery. however, one of the many beauties of this film is that we are rarely given an answer. Questions are raised  everything from the mundane to the profound  but jansen skillfully forces his audience to examine and answer these questions ourselves, with little to no help from the characters.<br /><br />side 1 opens with an increasingly complex and beautifully orchestrated arrangement of non-linear segments to introduce us to the main characters. We meet them on the morning of april 8, 1994  the day kurt cobain committed suicide. And it is the death of cobain, and the journey to his wake two days later in seattle, that serve as the backdrop for the film. In exploring cobain's life, music, and death, the characters attempt - with varying degrees of success - to understand and come to terms with their own lives.<br /><br />there are some aspects of the film that are what you might expect from a low-budget indie film: the performances range from decidedly mediocre to outstanding, with the strongest performances coming from jessica scott (holly) and noel wood (daniel); some of the dialogue is admittedly a bit stiff, but never completely strays into the unreal; and there are some minor sound problems, particularly once we get on the road, that make it difficult at times to follow the action on screen.<br /><br />but despite its shortcomings, 'mainly ETC.' is a solid, deeply affecting piece of cinema. amid moments of haunting poignancy, laugh-out-loud humor, and intimate turmoil, jansen deftly weaves all of the character threads together and illuminates their own struggles while at the same time making them accessible and engaging for us. and because we can see reflections of ourselves in one or more of these characters, we can identify with the questions and issues they're struggling with, and we're able to look back and remember where we were on that day in 1994 when for many people the world changed.<br /><br />while jansen takes credit for the writing, editing, and direction of the film, kudos must be given to his photography as well. With an uncanny eye and amazing ability to capture and draw us into each of the characters' worlds, jansen managed to produce shot after shot after shot that stuck with me long after the credits rolled.<br /><br />And no review of this film would be complete without a nod to the amazing soundtrack. the music in this film is used to amazing effect; at times subtly underscoring the action, at other times taking center stage, but never getting in the way or deteriorating into kitschy music video. the soundtrack plays like the ultimate greatest hits, though i suspect that label would probably not sit very well with the director.<br /><br />the new double DVD archive edition offers some deleted scenes, trailers, music videos, and a cobain documentary. the deleted scenes offer some insight into the making of the film through alternate opening and closing sequences, and it's certainly a treat to have the rare and beautiful Raining Kind video. the cobain documentary is fine, if a bit worse for wear, and certainly more extensive documentaries are available for the hardcore fans. conspicuously absent is a director commentary, and i can't help but wonder if jansen has plans to re-release this at some point with that tasty tidbit attached.<br /><br />suffice to say that the next time you're looking for a strong piece of work from a talented filmmaker, I recommend you get on board.