Toen ik naar mijn VHS van Kerstmis in Connecticut zat te kijken, drong het eindelijk tot me door aan welke andere film deze me deed denken. Als de andere niet twintig jaar later was opgenomen, zou ik zeggen dat het een remake was.<br />Zoals Rock Hudson een nepvisexpert was voor Abercrombie & Fitch die wat moest opdoen tijdens een vistraining op een vistoernooi, zo speelt Barbara Stanwyck een jaren veertig-versie van Martha Stewart.<br />Stanwyck is een kookcolumniste die het hele beeld heeft opgebouwd van een leven op een kleine boerderij in Connecticut met een man en een baby die al die heerlijke gerechten klaarmaken. Het probleem is dat ze ongetrouwd is, geen kinderen heeft, haar column vanuit haar appartement in New York schrijft en niet weet hoe ze water moet koken. Maar haar werk is een hit bij het publiek.<br />Er komen problemen als ze wordt overgehaald om een kerstdiner te bereiden voor een oorlogsheld, een matroos, gespeeld door Dennis Morgan, die ook nog een paar liedjes mag zingen. Ze moet koste wat kost het imago hoog houden. En haar publisher Sidney Greenstreet vindt het zo'n goed idee dat hij zichzelf uitnodigt voor het diner.<br />Dus met geleende boerderij, baby, en Reginald Gardiner, die het met Stanwyck echt wil maken, probeert ze zich erdoorheen te slaan.<br />Kerstmis in Connecticut is nu een klassieker, en terecht. De hoofdrollen zijn warm en menselijk en ze krijgen veel steun van de aanwezige spelers. Sakall als de Hongaarse restauranteigenaar/vriend van Stanwyck van wie ze haar kookinformatie krijgt en Una O'Connor als de huishoudster hebben een prettige chemie. Reginald Gardiner en Stanwyck hebben helemaal geen chemie, dat is duidelijk voor iedereen behalve Reggie, en hij is grappig op zijn opgeblazen manier.<br />De meeste mensen herinneren zich deze film als een van Sidney Greenstreets weinige komedies. Als hij geen regelrechte schurk is, een cynische waarnemer van het leven of een tirannieke magnaat, dan is Greenstreet een van de weinigen op het witte doek. Kerstmis in Connecticut gaf hem een zeldzame kans om zijn eigen imago op te poetsen en hij maakte er gebruik van. In een biografie van Barbara Stanwyck schrijft ze dat ze het heerlijk vond om Kerstmis in Connecticut te vieren, als een welkome afwisseling van de schurkachtige rollen als _Double Indemnity_ die ze de laatste tijd had gespeeld. Een van de dingen die het doen van de film zo leuk maakten, was dat regisseur Peter Godfrey en regisseur Greenstreet tussen de opnamen door een geïmproviseerde voorstelling gaven van cast en crew met Engelse muziek van de English Music Hall. Dat zorgde voor een ontspannen en warme set en de cast reageerde dienovereenkomstig.<br />Als iemand die nummers nu eens had gefilmd.
It finally hit me watching my VHS of Christmas in Connecticut what other film this one reminded me of. If it weren't for the fact that the other was done 20 years later, I'd say it was a remake.<br /><br />Just as Rock Hudson was a phony fishing expert for Abercrombie&Fitch who had to get some on the job training at a fishing tournament, Barbara Stanwyck plays an forties version of Martha Stewart.<br /><br />Stanwyck's a cooking columnist who's built up this whole image of living on a small Connecticut farm with husband and baby cooking all these marvelous delicacies. Trouble is she's unmarried, childless, writes her column from her apartment in New York and doesn't know how to boil water. But her writing is a hit with the public.<br /><br />Trouble comes when she's hijacked into cooking a home Christmas dinner for a war hero sailor played by Dennis Morgan who gets to sing a couple of songs as well. Got to keep up the image at any cost. And her publisher Sidney Greenstreet likes the idea so well that he invites himself to the dinner.<br /><br />So with borrowed farm, baby, and Reginald Gardiner who'd like to make it real with Stanwyck she tries to brazen it through. <br /><br />Christmas in Connecticut's now a Yuletide classic and deservedly so. The leads are warm and human and they get great support from the assembled players. S.Z. Sakall as the Hungarian restaurant owner/friend of Stanwyck from whom she gets her cooking information and Una O'Connor as the housekeeper have a nice chemistry between them. Reginald Gardiner and Stanwyck have no chemistry at all, obvious to all but Reggie and he's funny in his stuffed shirt way.<br /><br />Most people remember this film as one of Sidney Greenstreet's few ventures into comedy. If he's not an outright villain, a cynical observer of life or a tyrannical tycoon, Greenstreet is few other things on screen. Christmas in Connecticut gave him a rare opportunity to burlesque his own image and he made the most of it.<br /><br />In a biography of Barbara Stanwyck, she mentions she enjoyed making Christmas in Connecticut as a welcome change from some villainous parts like Double Indemnity she'd been doing recently. One of the things that made doing the film so enjoyable was that between takes, director Peter Godfrey and Greenstreet would do some impromptu entertaining of cast and crew with English Music Hall numbers. Made for a relaxed and warm set and the cast responded accordingly.<br /><br />Now if only someone had been filming those numbers.