Ik keek naar de recensies (Ebert, enz.) van de buitenwereld en die waren allemaal vrij negatief. Maar nadat ik er veel had gelezen, viel het me op dat ze allemaal hetzelfde zeiden. Critici waren van streek omdat de film draait om iets wat lijkt op een zinloze moord op een autistisch kind. Dat is in elk geval een verontrustend beeld. Critici als Ebert willen een traditioneel detectiveverhaal waarin wordt onthuld waarom de moord is gepleegd en waarin de schuld volledig bij de schuldigen wordt gelegd. Ze willen dat de schuld wordt opgedist en opgelost. Nou, dat status-quo-thema is min of meer wat de film parodieert. Net als de maatschappij wilden de critici een snelle oplossing, zodat ze verder konden met hun volgende tragische opera. Misschien is er hier geen eenvoudige vraag te beantwoorden? Er zit heel wat meer achter wat er toen gebeurde dan wat er aan de oppervlakte te zien is. De film probeert niet te rationaliseren wat er gebeurt, maar eerder het waarom te begrijpen. Wat me ook zo irriteert aan die waardeloze recensies is dat ze alleen maar kijken naar Spacey en Cheadle, die allebei geweldig waren (en dat over het algemeen zijn). Maar er zijn hier nog andere geweldige voorstellingen aan het werk, behalve de twee huidige icoontjes van Hollywood. Gosling geeft een ongelooflijke voorstelling die eigenlijk alleen door iemand met zijn uitzonderlijke talent kan worden gegeven. Op de een of andere manier is Gosling in staat om de moordenaar van een autistisch kind sympathiek te maken. Dat irriteert velen, daar ben ik van overtuigd. Maar als je naar de film kijkt, zie je wat Leelands motivatie is: het is verkeerd, maar het is niet slecht. Malone is ook helemaal in haar element als de zoveelste verwarde jonge vrouw. In wezen is de moord op het kind in deze film niet het hoofdthema van de film. Het hoofdthema is het leven zelf en hoe mensen ermee omgaan, de hoogte- en dieptepunten, en hoe ze soms proberen anderen te helpen met hun leven (wat niet erg goed lijkt uit te pakken). Er is veel goed en kwaad in de wereld en hoe we daarmee omgaan heeft direct invloed op hoeveel goed en kwaad er nog zal plaatsvinden, en soms leidt een verwarde poging om goed te doen tot een heleboel meer slecht. Ik denk dat dit een van de meest gedenkwaardige films van de laatste tijd is en dat het einde net zo ontroerend is als alles in de recente filmgeschiedenis. Ik ben er heilig van overtuigd dat mensen deze film met een open geest moeten bekijken.
I was looking at the external reviews (Ebert, etc.) for this film and they were all pretty much negative. However, after reading many of them, I noticed that they all made the same point. Critics were upset that the film centers around what appears to be a senseless murder of an autistic child. Certainly, this is a disturbing image. Critics like Ebert want a traditional detective story that uncovers why the killing happened and squarely places blame on the guilty. They want blame to be cast and resolved. Well, that status-quo theme is kind of what the movie is parodying. Just like society, the critics wanted a very quick resolution so they could move on to their next tragic opera. Perhaps there is no simple question to be answered here? There is a whole lot more to what happened then what is on the surface. The film does not seek to rationalize what happens, but rather understand the why. What also steams me so much about these inane reviews is that all they look at in the way of performances is Spacey and Cheadle, who were both great (and generally are). But there are other great performances at work here other than just the two current icons of Hollywood. Gosling gives an incredible performance that really only somebody of his extreme talent could deliver. Somehow, Gosling is able to make the killer of an autistic child sympathetic. This irritates many, I am sure. However, if one watches the film, they see what Leeland's motivation is, it is wrong, but it is not evil. Malone is also on top of her game as yet another confused young character. Basically, the killing of the child in this film is not the main theme of the movie. The main theme is life itself and how people go about dealing with it, the highs and lows, and how they attempt to sometimes help others deal with their lives (which does not seem to work out very well). There is a lot of good and bad in this world and how we handle each has direct impact on how much more good and bad will take place, and sometimes a confused attempt at doing good, can lead to a whole bunch more of bad. I think this is one of the more memorable films in sometime and has an ending that is as touching as anything in recent movie history. I strongly believe people should view this film, with an open mind.