Als Keaton (zoals ik net in _The Goat_ heb opgemerkt) de traditie volgt van stripfiguren die het niet eens zijn met de wet, dan was deze Langdon short (de laatste die werd uitgebracht voordat hij _Tramp, Tramp, Tramp_ deed) gebaseerd op een andere komische truc: hij was getrouwd met een feeksachtige echtgenote en probeerde weg te komen met een geheime date. Laurel & Hardy deden dit in verschillende films, net als Fields en Chaplin.<br />Ik heb er een probleem mee <0xE2><0x80><0x93> waarom trouwen die figuren altijd met zulke nare vrouwen? En er is nog een interessante sociologische kwestie <0xE2><0x80><0x93> waarom trouwen vrouwelijke stripfiguren niet met mannelijke tegenhangers van die feeksen? Ik kan me er niets van herinneren, behalve in een Carol Burnett-sketch, waarin de twee gemeenste leden van twee echtparen ontdekken dat ze liever hebben dat iemand hun alles teruggeeft wat ze krijgen (een soort wederzijds sado-masochisme, maar ook de geruststelling dat hun niet getrouwd zijn met een sloom type). Wat betreft het feit dat de komieken met feeksen trouwen, ik neem aan dat je je kunt voorstellen dat ze krijgen wat ze verdienen. Of niet? Verdient Ollie echt een vrouw die pannen en borden naar hem gooit? Ja, hij is naar die conventie in SONS OF THE DEAST gegaan die haar plannen in de war stuurde, maar hij wilde wat tijd voor zichzelf <0xE2><0x80><0x93> niets wijst erop dat Stan en hij hun vrouwen hebben bedrogen. In werkelijkheid wordt hij gepokt en gemazeld door Mae Busch, omdat hij tegen haar heeft gelogen toen Stan instortte en de waarheid tegen zijn vrouw vertelde.<br />Hier zien we hoe Harry's vrouw (Alice Ward) in het begin met haar moeder praat over hoe ze hem strikt onder controle houdt. We zien Harry op zijn werk (het is zaterdagochtend, en de rest van het weekend eindigt zijn werk om twaalf uur's middags <0xE2><0x80><0x93> dat was vóór het idee van een vijfdaagse werkweek, veertig uur per week in de industrie). Hij werkt in een metaalgieterij waar hij gloeiend heet metaal in vorm slaat (een vroege grap over Langdon <0xE2><0x80><0x93> hij is een kleine, lichte man, niet het gespierde type om met een voorhamer te zwaaien). Hij mist zijn tram die een man een vuurtje probeert te geven. Hij belt naar huis om het uit te leggen en krijgt een uitbrander van zijn vrouw omdat hij twee minuten te laat is.<br />Op weg naar huis ontmoet Harry zijn vriend Steve (Vernon Dent) die twee aardige, lieve meisjes heeft ontmoet die dolgraag een afspraakje met hem willen maken. Harry aarzelt, maar stemt toe nadat hij met het meisje heeft gepraat (hij is bereid de hotdogs voor het viertal te betalen <0xE2><0x80><0x93> hij heeft een zilveren halve dollar uit 1926 in zijn zak). Maar zijn plannen lijken in het honderd te lopen als zijn vrouw zijn verborgen 'cache' met munten ontdekt. Hij houdt het onder het kleed in de woonkamer verborgen en vindt het door langs de rand van het kleed te lopen. Maar zijn vrouw bespioneert hem en neemt alles in beslag. Later hoort ze hem in zichzelf praten en haar uitschelden. Vol minachting geeft ze hem een dubbeltje terug en zegt dat hij zijn afspraakje op een cola mag trakteren.<br />Maar Harry heeft een tweede voorraad munten, kleedt zich voor het afspraakje en gaat naar buiten. Hij en Dent zijn blijkbaar te laat en Dent geeft Harry de schuld, maar Harry probeert het goed te maken: hij komt met twee prostituees op de proppen. Ze krijgen ruzie als Dent (verstandig) zegt dat ze niet het soort meisjes zijn dat hij als 'aardig' zou bestempelen. Uiteindelijk komen de meisjes opdagen en begint de date. Maar algauw verstopt Harry zich op de achterbank, terwijl zijn vrouw in haar sportwagen langsrijdt, en de jongensvrienden komen opdagen <0xE2><0x80><0x93> boos op hun twee rivalen.<br />De korte film werkt goed en is amusant, en geeft je een beter idee van het personage dat Harry Langdon in zijn korte carrière als komiek heeft ontwikkeld. Hij wordt voortdurend door anderen lastiggevallen. Hij mist zijn tram omdat een of andere vreemdeling steeds om een sigaret en een vuurtje vraagt, en uiteindelijk krijgt de vreemdeling zijn eigen sigaret. Het aardige meisje dat Harry's date is, heeft een hondje dat hem wegjaagt. Hij rust uit tussen twee auto's die allebei wegrijden en eindigt om een paal heen. Het bewijst in elk geval dat Langdon zijn schermpersoonlijkheid op orde had tegen de tijd dat hij zijn gelaatstrekken kreeg. Had hij het complex maar bij elkaar kunnen houden na die drie eerste trekken.
If (as I just pointed out in THE GOAT) Keaton is following the tradition of the comics finding themselves at odds with the law, this Langdon short (the last released before he did TRAMP, TRAMP, TRAMP) was based on another comic ploy - being married to a shrewish spouse, and trying to get away for some secret two-timing dating. Laurel & Hardy did this in several films, as did Fields, and Chaplin. <br /><br />I have a problem with it - why do these characters always marry such nasty women? And there is an interesting sociological side issue - why don't you find female comics married to male counterparts to these shrews? I can't recall any, except in a Carol Burnett skit, where the two nastier members of two couples discover that they prefer having someone give it back as good as they get (a kind of mutual sado-masochism, but also reassurance that their not married to a namby-pamby type). As for the fact that the comics do marry shrews, I suppose one can imagine they get what they deserve. Or do they? Ollie really deserves a wife who throws pots and dishes at him? Yeah he went to that convention in SONS OF THE DESERT that ruined her plans, but he wanted to get some private time - there is nothing suggesting he and Stan cheated on their wives. Actually he is creamed by Mae Busch because he lied to her while Stan collapsed and told the truth to his wife.<br /><br />Here Harry's wife (Alice Ward) is shown at the start talking to her mother about how she keeps him under strict control. We see Harry at his job (it is Saturday morning, and the job ends at noon for the rest of the weekend - this was before the idea of a five - day a week, 40 hour a week job in industry). He works in a foundry where he hits red hot metal into shape (an early joke about Langdon - he is a small, light man, not the muscular type to swing a sledge hammer). He just misses his streetcar trying to give a man a light. He calls home to explain things and gets an earful from the missus for being two minutes late. <br /><br />On the way home Harry meets his pal Steve (Vernon Dent) who has met two nice, sweet girls who would just love to have a date. Harry is hesitant but agrees to it after talking to the girl (he agrees to pay for the hot-dogs for the foursome - he has a 1926 silver half dollar in his pocket). But his plans seem derailed when his wife discovers his hidden "cache" of coins. He keeps it hidden under the living room rug, and finds it by walking along the edge of the rug. But his wife spies on him, and confiscates all of it. Later she overhears him talking to himself and berating her. In contempt she gives him back a dime and says he can treat his date to a soda.<br /><br />But Harry has a second cache of coins, and dresses up for the date - and goes out. He and Dent are apparently late, and Dent blames Harry, but Harry tries to make it up to him: he produces two prostitutes. They get into a quarrel when Dent (wisely) says they are not the type of girls he'd term as "nice". Eventually the girls do show up and the date begins. But soon Harry is hiding in the rumble seat, as his wife drives past in her roadster, and the girls boy friends turn up - angry at their two rivals.<br /><br />The short works well and is amusing, and gives one a better idea of the persona that Harry Langdon developed in his brief stardom as a comic master. He is constantly put upon by others. He misses his streetcar because some stranger keeps asking for a smoke and a light, and in the end the stranger gets his own. The nice girl who is Harry's date has a little dog who chases him away. He rests between two cars that both start driving away and he ends up wrapped around a pole. It certainly demonstrates that Langdon had his screen persona down pat by the time that he made his features. If only he could have kept the complex whole together beyond those three first features.