Oké, nu weet ik waar al die saaie politie- en moordprogramma's vandaan kwamen. Ik geloof echt dat ze terug te voeren zijn op deze film. 'Scene of the Crime' voelt meer als een tv-aflevering, of een aflevering van een serie. Compleet met vaste personages en situaties <0xE2><0x80><0x93> de hotemetoot van de politie die in aanvaring komt met zijn superieuren... de oudere politieman die ondanks zijn slechte ogen geen bureaubaan wil... het roekeloze groentje... de vrouw die hem bedondert, enzovoort.<br />Ik mag veel van de acteurs hier, en ze doen hun werk goed, maar over het geheel genomen vond ik deze film saai, want ik ben geen fan van het genre. Ik keek steeds weg als ze het over de zaak hadden... iets over bookmakers en informanten. En o ja, er was een stripper, gespeeld door de voorheen zo gezonde Gloria DeHaven. Wat ik wil weten is: waarom bleef ze Van Johnson 'Oom Wiggly' noemen? Was oom Wiggly niet een konijn? Een personage uit een kinderboek? Wat heeft dat er in godsnaam mee te maken? Ik geloof dat ik het stoere film noir-jargon gewoon niet snap.<br />In veel van de dialogen hoorde ik 'zo praat niemand' mompelen. Maar ik kon me wel een scène voorstellen waarin de vrouw van de agent (Arlene Dahl), die zich elke keer dat hij naar zijn werk gaat zorgen maakt, beseft dat ze haar man misschien niet tot het middelpunt van haar leven had moeten maken. Ja, ik ken dat gevoel dat je zoveel van iemand houdt, dat je zo afhankelijk van hem of haar bent, dat je voortdurend bang bent voor zijn of haar veiligheid. Dus er zijn momenten van waarheid in deze film, onder de gestileerde dialogen en de sfeer die zo zelfbewust probeert korrelig en echt te zijn, dat het eigenlijk onwerkelijk op me overkomt.<br />Even wat achtergrondinformatie: deze film is gemaakt toen Dore Schary MGM overnam van Louis B. Mayer en een eind begon te maken aan de gezonde musicals die MGM zo geweldig maakten. Dore Schary was vastbesloten om meer'realisme' in de film te brengen. Ik heb eigenlijk een hekel aan Dore Schary. Misschien kunnen we hem de schuld geven van alle pretentieuze, sombere films die tegenwoordig worden gemaakt, die zich wentelen in de lelijke 'waarheden'. Het gaat niet langer om het goede in het leven, maar om het slechte in de mensheid (en, naar mijn mening, om het in stand houden daarvan). We worden niet langer opgetild op de manier waarop dat in de klassieke films gebeurt <0xE2><0x80><0x93> een noodzakelijke afleiding tijdens de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog.<br />Nou, verdomme, dat soort afleiding hebben we vandaag de dag nog steeds nodig! Er zijn nog steeds genoeg depressies en genoeg oorlogen. En waar keren mensen zich tegenwoordig toe als ze willen ontsnappen? Op de krakkemikkige, hersendodende Reality-tv. Bedankt, Dore!
Okay, now I know where all those boring cop/homicide TV shows came from. I do believe they can be traced back to this movie. "Scene Of The Crime" feels more like a TV episode, or an episode of a serial. Complete with stock characters and situations - the hotshot cop who clashes with his superiors... the aging cop who doesn't want a desk job, despite failing eyesight... the reckless rookie... the double-crossing dame, etc.<br /><br />I like many of the actors here, and they do a good job, but overall I found this movie dull as I'm not a fan of the genre. I kept tuning out when they were discussing the case ...something about bookies and informers. And oh yeah, there was a stripper, played by the previously wholesome Gloria DeHaven. What I want to know is: Why did she keep calling Van Johnson "Uncle Wiggly"? Wasn't Uncle Wiggly a rabbit? A character from a children's book? What the heck does that have to do with anything? I guess I just don't get tough-guy Film Noir-ish kinda jargon.<br /><br />In fact, much of the dialogue made me mutter "nobody talks like that!" However, I could relate to one scene where the cop's wife (Arlene Dahl), who worries every time he goes to work, realizes that maybe she shouldn't have made her husband the center of her life. Yeah, I know that feeling of loving someone so much, being so dependent on them, that there's a constant fear for their safety. So there are moments of truth in this film, underneath the stylized dialogue and atmosphere which is trying so self-consciously to be gritty and REAL, that it actually seems unreal to me.<br /><br />A little background: this movie was made when Dore Schary took over MGM from Louis B. Mayer, and began to put an end to the wholesome musicals that made MGM so great. Dore Schary was determined to bring more "realism" to movies. I kinda hate Dore Schary. Maybe we can blame him for all the pretentious, bleak movies being made today, wallowing in the ugly "truths" about life, focusing on (and, in my opinion, helping to perpetuate) the worst of humanity rather than the best. No longer uplifting us the way classic movies were designed to do - providing a necessary distraction during the Great Depression and World War II.<br /><br />Well, damn it, we still need that kind of distraction today! There's still plenty of depression and plenty of war. And what are people turning to nowadays when they want to escape? Trashy, brain-deadening Reality TV. Thanks a lot, Dore!