Akins prijswinnende film Head-On/Gegen die Wand uit 2004 schetste de aantrekkelijke, chaotische wereld van een zelfdestructieve maar dynamische Turks-Duitse rocker die Cahit heet (Birol rennel). Deze documentaire is een zijtak van Head-On en verkent het scala aan muziek dat je in Istanbul tegenwoordig zou kunnen vinden als je net zo energiek en nieuwsgierig was als de Duitse avant-rockmuzikant Alexander Hacke van de groep Einstuerzende Neubauten (die de soundtrack regelde en een deel van de muziek voor Head-On uitvoerde) en de hulp had van een filmploeg en Turkse speakers die door regisseur Akin werden geleverd. Je krijgt alles te horen, van rap tot de meest traditionele Turkse klassieke song, met rock, Koerdische muziek en Turkse pop ertussenin. Het is een even chaotische en open wereld als Cahit. s, een waar Oost Oost is en West West, maar waar de twee werelden elkaar op de een of andere manier ontmoeten.<br />Net als Istanbul zelf, dat aan de rand van Europa en Azië ligt en de twee werelden samenbrengt, terwijl het toch sui generis blijft, is dit een melange met Turkse pop, Turkse traditionele liedjes, Koerdische klaagzangen, Italiaanse jazzmusici en een groep straatmuzikanten (Siyasiyabend), levendige en excentrieke opnamen van het straatleven in Istanbul, en een paar gesprekken voor de camera over synthese en persoonlijke en muzikale geschiedenis van zangers en muzikanten. In de Beyoglu-wijk, waar Cahit aan het eind van Head-On verbleef terwijl hij op zoek was naar zijn geliefde, zwerft Hacke met zijn crew en apparatuur door de stad om mensen te interviewen en hun muziek op te nemen. De uitspattingen van de schrijver werden af en toe getemperd door muzikale intermezzo's van een traditioneel Turks orkest dat buiten aan de andere kant van de Bosporus zat.) Hacke geeft ons de gelegenheid om optredens bij te wonen en te horen van enkele van de bekendste levende Turkse zangers, onder wie Mbejane Senar, een dame van achter in de tachtig wier ouder wordende, elegante musici doen denken aan de manier waarop de grote Egyptische zangeres Umm Kulsoum vroeger optrad. Hacke haalt de filmschrijver-filmster Orhan Gencebay over om een indrukwekkende solo te doen op de oude man met de lange nek op wie hij al zijn liedjes heeft geschreven, en haalt de nu ongrijpbare grote Sezen Aksu over om een speciale uitvoering te geven van een van haar beroemdste nummers, 'Geheugen van Istanbul'. Dit is een meesterzet, net als de klaagzang van een prachtige Koerdische zangeres Aynar, opgenomen in een badkuip met een spectaculaire akoestiek, als ze de hitte van de gezichten van de zangeres en de muzikant hadden kunnen afwenden. Er is ook een jonge Canadese vrouw, Brenna MacCrimmon, die vloeiend Turks spreekt en Turkse traditionele folksongs zingt met een expressieve en vurige stem. De geluidsmix is in alle opzichten van hoge kwaliteit. Je zou graag een vervolg willen zien; veel geweldige voorbeelden van Turkse populaire en klassieke muziek zijn noodzakelijkerwijs weggelaten.<br />Film werd uitgebracht in de zomer van 2005 en werd vertoond op festivals in 2005 en 2006. Geopend in het Angelika Film Center in New York City op 9 juni 2006.
Akin's prize-winning 2004 movie Head-On/Gegen die Wand depicted the appealingly chaotic world of a self-destructive but dynamic Turkish-German rocker named Cahit (Birol Ünel). This documentary is an offshoot of Head-On and explores the range of music one might find in Istanbul today if one were as energetic and curious as German avant-rock musician Alexander Hacke of the group Einstuerzende Neubauten (who arranged the sound track and performed some of the music for Head-On) and had the assistance of a film crew and Turkish speakers provided by director Akin. You get everything from rap to the most traditional Turkish classical song, with rock, Kurdish music, and Turkish pop in between. It's as chaotic and open-ended a world as Cahit's, one where East is East and West is West but the twainsomehowdo meet.<br /><br />Like Istanbul itself, which sits on the edge between Europe and Asia and brings the two worlds together while remaining sui generis, this is a mélange that includes Turkish pop, Turkish traditional songs, Kurdish laments, Roma jazz musicians and group of street buskers (Siyasiyabend), lively and offbeat shots of Istanbul street life, and some talk on camera about synthesis and some personal and musical history by singers and musicians. Working out of the Grand Hotel de Londres in Istanbul's Beyoglu quarter where Cahit stayed at the end of Head-On while looking for his beloved, Hacke roams around the city with crew and equipment interviewing people and recording their music.<br /><br />He begins with some loud rock by the "neo-psychedelic" band Baba Zula  these are musicians he bonded with while putting together Head-On's score and he stands in here for the absent bassist -- and by Turkish (including brave female) rappers  thus causing some oldsters to walk out of the theater early on and miss the predominantly tuneful and easy-to-listen-to sounds that makes up the bulk of the film. (Head-On's narrative excesses were tempered periodically by musical interludes performed by a traditional Turkish orchestra sitting outdoors on the other side of the Bosphorus.) Hacke gives us the opportunity to meet and hear performances by some of the best known living Turkish singers, including Müzeyyen Senar, a lady in her late eighties whose aging, elegant musicians remind one of the way the great Egyptian songstress Umm Kulsoum used to perform. Hacke gets songwriter-movie star Orhan Gencebay to do a striking solo on the long-necked oud he's written all his songs on, and persuades the now elusive great Sezen Aksu.to do a special performance of one of her most famous songs, "Memory of Istanbul." This is a coup, and so is the lament by a beautiful Kurdish songstress Aynar recorded in a bath whose acoustics are spectacular, if only they could have turned down the heat  singer and musician's faces stream with sweat. There is also a young Canadian woman, Brenna MacCrimmon, fluent in Turkish, who sings Turkish traditional folksongs with expression and fervor. The sound mix is of high quality throughout. One would like to see a sequel; many great exemplars of Turkish popular and classical music have necessarily been left out.<br /><br />Film released summer 2005 and shown at festivals in 2005 and 2006. Opened at the Angelika Film Center in New York City in June 9, 2006.