Griezelige gezichtsmaskers en griezelfilms zijn gedurende de lange levensduur van de cyclus als kaas en bieslook met elkaar vergroeid geraakt. Mensen gaan er vaak van uit dat John Carpenter de aanzet tot de trend heeft gegeven, maar zoals het geval is met veel clichés in het genre <0xE2><0x80><0x93> de Italianen waren de eersten. Films als Eyeball, Torso en Blood en Black Lace waren de oorsprong van een gemaskerde maniak in een moordmysterie. Er waren ook een paar Amerikaanse griezelfilms uit de tijd voor Halloween die een vermelding verdienen. Classroom Massacre, Keep my Grave Open en Savage Weekend zijn duidelijk uit 1978, terwijl The Town that Dread Sundown algemeen wordt beschouwd als een van de eerste tienerfilms.<br /><br /> De eerste film van The House on Sorority Row mag dan niet de door een maagd gemaskerde nachtmerrie zijn geweest, maar het was wel het begin van een wedloop tussen de regisseurs om de griezeligste vermomming voor hun boemannen te vinden. In de loop der jaren hebben we een paar gedenkwaardige deelnemers gezien, maar mijn favorieten zijn: de maniakale mijnwerker van My Bloody Valentine, de sadistische soldaat van The Prowler en de moordenaar met het koperkleurige gezicht van The Wicked Games. Ik ben ook dol op veel van de moordlustige clowns die in de hele categorie hun opwachting hebben gemaakt. Een leren masker was waarschijnlijk het laatste type dat in een slasherfilm werd gebruikt, waarschijnlijk omdat ze zo nauw verbonden zijn met seksuele perversie, wat natuurlijk niet bepaald een angstaanjagende vermomming is. Maar in latere jaren besloten zowel de black-out als deze obscuriteit dat angst zeker kon worden gecombineerd met een mankepoot in een pak. Dit is het latere van de twee verdoemden.<br />Het scherm licht op met het geloei van blauwe sirenes, terwijl agenten naar de plaats van een gijzeling racen. Het lijkt erop dat een gestreste heer er mogelijk genoeg van heeft gekregen om als figurant te worden gecast in smerige laag-bij-de-grondse kalkoenen, dus heeft hij besloten zijn vrouw en kind onder schot te houden. Rechercheur Shine (David Clover) slaagt erin met de schutter te worstelen, maar helaas voor hem maakt hij het gevecht af door een los pistool te grijpen, en het ziet ernaar uit dat het voor de grijsharige agent het einde van de weg is. Gelukkig wordt hij op het nippertje gered door wat precisieschutterskunst van Lisa Ryder (Donna Adams), de populairste vrouwelijke wetshandhaver van de politie van Californië.<br />Haar heldhaftige confrontatie levert de brunette een promotie op tot rechercheur eerste klas, en het is een prestatie waar haar mannelijke tegenhangers haar zwaar om benijden. Ondertussen zwierf er een in leer geklede maniak door de stad die hoeren afslachtte en hun bloederige lijken op straathoeken dumpte. Ryder en Shine worden op de zaak van de moordzuchtige mankepoot gezet, en hun eerste verdachte is een louche straatfotograaf die Michael Walker heet (John Mandell). Lisa is zo'n eersteklas inspecteur dat het normale politiereglement niet op haar van toepassing lijkt te zijn, dus het duurt niet lang of ze heeft verkering met de cameraman, ook al is hij de hoofdverdachte. Als de lijken zich in de stad opstapelen, besluit ze undercover te gaan in een poging de krankzinnige Saint uit zijn schuilplaats te lokken.<br /><br />Als er iets is wat Zipperface moeiteloos samenvat, dan is het wel alles wat er misging met het slasher-genre aan het eind van zijn levensduur. Wat was begonnen als een grote stap voorwaarts voor aankomende filmmakers en toneelspelers, was gereduceerd tot een riool vol uitwerpselen door films met een vlakke regie, geen spanning of schokken en talentloze, middelmatige acteurs. De florerende jaren tachtig van de vorige eeuw slaagden erin hun gebrek aan sterke dramatische lijnen te verbergen door kleverige special effects en opwindende regisseursslordigheden. Helaas leken in deze periode van de cyclus titels als Rush Week, Deadly Dreams en The Majorettes veel van de personages van voornoemde film in een samenzwering te zijn geproduceerd om de categorie te creëren waarin veel van de voornoemde personages terecht waren gekomen. In een vroegtijdig graf.<br /><br />Donna Adams niet. Het feit dat ze zich als wetshandhaver niet ook maar enigszins liet overtuigen door haar onverklaarbare idiote gedrag <0xE2><0x80><0x93> waaronder het doen van een striptease voor een van de hoofdverdachten in een landelijk moordonderzoek <0xE2><0x80><0x93> is meer geestdodend pathetisch dan je ooit zou kunnen verwachten. Mansour Pourmand was niet in staat om het verkeer in goede banen te leiden en de overgrote meerderheid van de leden van de cast zou moeite hebben om een tweede reading te krijgen voor een radiocommercial. Ik zocht en zocht, maar vond niets van enige waarde.<br />Aan de positieve kant: als je erin slaagt om de tv aan te laten staan tot het einde, zul je waarschijnlijk behoorlijk verbaasd zijn over de identiteit van de moordenaar. Maar om eerlijk te zijn, betwijfel ik of het je tegen die tijd nog iets kan schelen. En nog een pluspunt? Nou, eh... de schijf is volmaakt symmetrisch, wat betekent dat je hem als mat kunt gebruiken om je thee op te zetten? Afgezien daarvan is er eigenlijk geen reden om Zipperface te gaan kopen. Slecht slecht slecht en niet op een goede manier, dit zijn 90 minuten van mijn leven die ik constructiever had kunnen besteden door aan mijn borsthaar te plukken. Afschuwelijk.
Creepy facemasks and slasher movies have gone together like cheese and chives throughout the lengthy lifespan of the cycle. People often assume that it was John Carpenter that started the trend, but as is the case with many of the genre's clichés - the Italians did it first. Movies like Eyeball, Torso and Blood and Black Lace were the originators of a hooded maniac in a murder mystery. There were also a couple of American pre-Halloween slashers that warrant a mention. Classroom Massacre, Keep my Grave Open and Savage Weekend clearly pre-date 1978, whilst The Town that Dreaded Sundown is widely regarded as one of the first teen-kill movies. <br /><br />Carpenter's seminal flick may not have been the maiden masked nightmare, but it certainly started the competitive race between directors to unveil the spookiest disguise for their bogeymen. Over the years we've seen some memorable contenders, but my favourites would have to be: My Bloody Valentine's maniacal miner, The Prowler's sadistic soldier and Wicked Games' copper-faced assassin. I'm also keen on many of the killer clowns that have made an appearance throughout the category. The final scene in The House on Sorority Row has to be listed as one of the best and The Clown of Midnight also ranks highly amongst the greatest madmen's costumes.<br /><br />A leather mask was probably the last type to be used in a slasher movie, probably because they are widely linked with sexual perversion, which of course doesn't exactly make for a scary disguise. But in later years both Blackout and this obscurity decided that fear could certainly be incorporated with a gimp suit. Here's how the later of the two fared <br /><br />The screen lights up with the rush of blue sirens, as cops race to the scene of a hostage situation. It seems that a stressed-out gentleman has possibly had enough of being cast as an extra in cruddy low-brow turkeys, so he's decided to hold his wife and kid at gunpoint. Detective Shine (David Clover) manages to wrestle with the gunman, but unluckily for him he looses the fight to grab a loose pistol and it looks like it's the end of the road for the grey haired officer. Fortunately he is saved in the nick of time by some precision marksmanship from Lisa Ryder (Donna Adams), the California Police Department's hottest female law-enforcer.<br /><br />Her heroic encounter earns the brunette a promotion to Detective first class, and its a feat that is heavily envied by her male counterparts. Meanwhile a leather-clad maniac is jollying around town slaughtering hookers and dumping their bloody corpses on street corners. Ryder and Shine are put on the case of the murderous gimp and their first call of questioning is a sleazy back street photographer called Michael Walker (John Mandell). Lisa is such a top notch inspector that normal Police regulation doesn't seem to apply to her, so before long she's dating the cameraman even though he's suspect numero uno. When the bodies continue to pile up around the city, she decides to go undercover in an attempt to flush out the S & M madman <br /><br />If anything, Zipperface effortlessly sums up all that went wrong with the slasher genre towards the end of its rein. What started as a great stepping-stone for up and coming filmmakers and thespians had been reduced to a sewer of cinema faeces by movies with flat direction, zero suspense or shocks and talentless mediocre actors. The boom years of early eighties splatter flicks managed to conceal their lack of strong dramatic line-ups with gooey special effects and exciting directorial flourishes. Unfortunately, by this point in the cycle titles like Rush Week, Deadly Dreams and The Majorettes had seemed to be produced in a conspiracy to put the category where many of the aforementioned feature's characters ended up. In an early grave.<br /><br />Donna Adams doesn't even vaguely convince as an officer of the law and her inexplicably idiotic behaviour - which includes doing a striptease for a top suspect in a nationwide murder investigation - is more mind numbingly pathetic than you might ever expect it to be. Mansour Pourmand couldn't direct traffic and the wide majority of the cast members would struggle to get a second reading for a radio commercial. I searched and searched, but found nothing here of merit or note.<br /><br />On the plus side, if you manage to keep the TV turned on until the end then you may be fairly surprised by the killer's identity. To be honest though, I doubt that by that time you'll even care. And another plus point? Well, erm.... the disc is perfectly symmetrical, which means that you could use it as a matt to place your cup of tea upon?? Aside from that there's really no other reason to go out and buy Zipperface. Bad bad bad and not in a good way, this is 90 minutes of my life that I could have spent more constructively by plucking my chest-hair. Abysmal.