Deze door George Fitzmaurice, die zo veel uitstekende films heeft gemaakt, geregisseerde film beantwoordt ruimschoots aan zijn uitstekende maatstaven. Hij is fris, geestig, met een paar schitterende dialogen, en heeft de onnavolgbare Ronald Colman in de romantische hoofdrol. Colman speelt de onweerstaanbaar charmante jongste zoon van een rijke Engelse edelman. Hij is financieel onverantwoordelijk (hij geeft bijvoorbeeld 15 van zijn laatste 120 dollar in de wereld uit aan een schattige kleine terriër die hij George noemt), maar hij is open, ongeremd edelmoedig, minachtend over geld, oneerbiedig op de beleefdste manier en hopeloos sentimenteel. Hij is zo zwierig dat alle vrouwen verliefd op hem worden. Zijn vriendin is een ster in de concertzalen, en dus in 1930 een bewoonster van de demi-monde, die met haar typische slanke, zijdeachtige zijdezachtheid wordt bespeeld door de jeugdige Myrna Loy. Fitzmaurice was niet zo'n liefhebber van close-ups, en de meisjes van die tijd hadden hun gezichten trouwens half verborgen achter die afschuwelijke, plakkerige hoeden, dus we krijgen niet zo'n goed beeld van de gezichten van de twee heldinnen als we zouden willen. De regisseur lijkt trouwens toch meer geïnteresseerd in de charmante Colman. De romantische vrouwelijke hoofdrol is de jeugdige Loretta Young met haar frisse gezicht, die nog niet de proto-Julie Andrews was geworden die we meestal van haar kennen, maar die nog steeds een blozend meisje was dat alle lieflijkheid van een rozentuin uitstraalde en die de hele tijd vrolijk en hartelijk lachte. Het is duidelijk dat een personage met haar geweldige gevoel voor humor nodig was om het snobistische maatschappelijke anarchisme te kunnen waarderen van de verfrissende aristocratische rol die Colman speelde. De plot doet er nauwelijks toe, zoals zo vaak het geval is met deze lichte en amusante films. Dit is juist zo leuk.
This film directed by George Fitzmaurice, who made so many excellent films, is well up to his excellent standard. It is crisp, witty, with some wonderful lines, and has the inimitable Ronald Colman in the romantic lead. Colman plays the irresistibly charming younger son of a wealthy English peer. He is financially irresponsible (spending, for instance, £15 of his last £20 in the world on a cute little terrier whom he names George), but open, wildly generous, contemptuous of lucre, irreverent in the politest possible way, and hopelessly sentimental. He is so dashing that all the women fall in love with him. His girlfriend is a star of the music halls, and hence in 1930 a denizen of the demi-monde, played with her typical svelte, narrow-eyed silkiness by the youthful Myrna Loy. Fitzmaurice was not a great user of closeups, and gals of that day had their faces half-hidden with those awful clinging hats anyway, so we do not get as good glimpses of the faces of the two heroines as we would like. The director seems more interested in the charming Colman, anyway. The romantic female lead is the youthful and fresh-faced Loretta Young, who had not yet become the proto-Julie Andrews we generally know her as, but was still a blushing girl exuding all the sweetness of a rose garden and laughing merrily and heartily the whole time. It is obvious that a character with her terrific sense of humour was needed to appreciate the snob-busting social anarchism of the refreshing aristocratic character played by Colman. The plot barely matters, as is so often the case with these light and amusing films. This is just such fun.