Ik ben vijftien jaar en heb drieëndertig van Sinatra's films gezien (de video's van tv-programma's en documentaires niet meegerekend) en ben maar bij twee ervan onder de indruk geweest. 'Till the Clouds Roll By' en 'The Miracle of the Bells' tellen echter niet echt mee, als je bedenkt dat hij in de eerste alleen maar een schitterend 'Ol' Man River' zingt, en in de tweede helemaal niet slecht is <0xE2><0x80><0x93> alleen de film is zielig. Mijn favoriete platen, radioprogramma's, tv-programma's en films over Sinatra veranderen vrijwel elke dag <0xE2><0x80><0x93> alles krijgt bij elk bezoek een andere connotatie en lijkt af en toe het beste wat hij ooit heeft gedaan en af en toe het slechtste, tot de cyclus zich weer herhaalt, maar er zijn een paar dingen die niet te vergelijken zijn. Als het op films aankomt, staat 'The Man with the Golden Arm' boven aan die lijst. Iedereen die iets van Sinatra weet, weet dat hij dacht dat dit zijn beste optreden ooit was; hij werd genomineerd voor een Oscar; het was de eerste serieuze blik op drugsverslaving; et cetera, et cetera. De jazzmuziek is onvergetelijk, Kim Novak is sympathiek ondanks een bespottelijk accent, Eleanor Parker is irritant en te theatraal, de schildpad Arnold Stang is de eerste keer amusant maar elke keer g<0xC3><0xAA>nanter, en Darren McGavin is een heerlijk slijmerige drugsdealer, de decors zijn niet overtuigend <0xE2><0x80><0x93> op het eerste gezicht lijkt het een merkwaardige mengeling die door de grote Otto Preminger in elkaar is geflanst, met een buitenmaatse charme.<br />Dan kom je bij Sinatra. Net als al het andere in zijn leven <0xE2><0x80><0x93> behalve muziek <0xE2><0x80><0x93> zijn de rapporten over zijn acteerwerk altijd in tweeën gedeeld. Directeuren als Fred Zinnemann, Frank Capra, Billy Wilder, Stanley Kramer, Martin Scorsese, Peter Bogdanovich en Otto Preminger waren het er allemaal over eens dat Sinatra, als hij net zo hard aan zijn films had gewerkt als aan zijn zang, een van de grootste acteurs ter wereld zou zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> zo niet de grootste. Humphrey Bogart zei zelfs: 'Deze man heeft het meest natuurlijke acteertalent dat ik ooit heb gezien.' Niet slecht voor een man die nog nooit van zijn leven acteerles had gehad en tegelijkertijd de discografie produceerde die hem 'de grootste zanger van de twintigste eeuw' zou maken. en deed bijna al zijn scènes in één take.<br /><0x3E> In direct conflict met dit alles staan de andere recensies en biografieën die hooghartig snuiven dat deze meneer Sinatra een waardeloze acteur was en hoeveel'slechte' films hij heeft gemaakt. Die vraag zal nooit tot ieders tevredenheid worden beantwoord, want controverse was een van Sinatra's grootste kwaliteiten, en beide argumenten speelden hem in zekere zin in de kaart. Hoe dan ook, op dit moment, in deze rol, is Sinatra grandioos. Een recensent zei aan het eind van de jaren vijftig: 'Sinatra is misschien niet de grootste acteur ter wereld, maar er is niemand fascinerender om naar te kijken.' Wat Sinatra ook in een film doet, je kunt je ogen niet van hem afhouden. Dit is natuurlijk een 'charisma' die ik maar bij een handjevol andere mensen heb gezien <0xE2><0x80><0x93> Orson Welles, Richard Burton, Marlon Brando, Montgomery Clift <0xE2><0x80><0x93> misschien James Cagney. Er is geen echte definitie voor en het maakt het vaak moeilijk om erachter te komen of je echt geniet van een voorstelling of dat je alleen maar geboeid bent, maar die kwaliteit die hier te zien is, maakt de film. Sinatra is ronduit opwindend, echt, intens <0xE2><0x80><0x93> hij overstijgt tientallen jaren en duizenden papieren popsterren met iets wat ze 'kwaliteit' noemen. Of je het nu leuk vindt of niet, dit is een eenmansshow met een paar karakteracteurs op de achtergrond. Hij bedekt elke emotie met opmerkelijke subtiliteit, van de lieve, eenzame tederheid met Kim Novak tot de angstaanjagende schok van Frank Sinatra (Frank Sinatra! Sinatra had gelijk <0xE2><0x80><0x93> dit is zijn beste optreden. Geen twijfel mogelijk.<br />Ik was acht toen Frank Sinatra stierf. Ik was er niet meer voor al die jaren van bobby-soxers en 'Anchors Aweigh', meneer Ava Gardner en 'From Here to Eternity', albums met lantaarnpalen en'swingin' lovers', Kennedy, Vegas, ring-a-ding ding. Basie en Mia en Reagan en concerten van Madison Square Garden tot Zuid-Afrika tot het Witte Huis tot de Sands. Ik kan niet zeggen dat ik Sinatra aardig vind omdat ik hem in het Paramount hoor of omdat ik 'September of My Years' autobiografisch hoor <0xE2><0x80><0x93> de gebruikelijke smoesjes. En mijn smoes?
I am fifteen years old and have seen thirty-three of Sinatra's films (not counting videos of TV shows and documentaries) and have been unimpressed by only two of them. ''Till the Clouds Roll By," and "The Miracle of the Bells" don't really count, however, considering that in the first all he does is sing a magnificent "Ol' Man River," and in the latter he's not half bad-only the picture is pathetic. My favorite records, radio shows, TV shows, and movies concerning Sinatra change virtually every day-everything taking on a different connotation at each viewing and occasionally seeming the best thing he ever did and occasionally the worst until the cycle comes around again, but there are a couple things that are beyond comparison. When it comes to movies, "The Man with the Golden Arm" heads that list. Everybody who knows anything about Sinatra knows he thought this was his best-ever performance; he was Oscar-nominated; it was the first serious look at drug addiction; etc.,etc. The jazz score is unforgettable, Kim Novak's likable despite a ludicrous accent, Eleanor Parker is annoying and waaaay too dramatic, the turtle-like Arnold Stang is amusing the first time but more embarrassing every time out, and Darren McGavin makes a wonderfully slimy drug dealer, the sets are unconvincing - at first glance it seems a peculiar mixed bag tossed together by the great Otto Preminger with an off-center charm. <br /><br />Then you come to Sinatra. Like everything else in his life - other than music - reports of his acting are alway divided in half. Directors like Fred Zinnemann, Frank Capra, Billy Wilder, Stanley Kramer, Martin Scorsese, Peter Bogdanovich, and Otto Preminger, all agreed that had Sinatra worked as hard on his films as he did on singing, he'd have been among the greatest actors in the world - if not THE greatest. Humphrey Bogart even said,"This guy has the most natural acting talent I've ever seen." Not bad for a man who never took an acting lesson in his life, was at the same time producing the discography that would make him "the greatest singer of the 20th Century," and did almost all his scenes in one take. <br /><br />In direct conflict with all of this are those other reviews and biographies that sniff haughtily about what a lousy actor was this Mr.Sinatra, and how many "bad" movies he made. The question will never be answered to everyone's satisfaction because controversy was among Sinatra's greatest assets, and both arguments were in a sense playing into his hand. In any case, at this time, in this role, Sinatra is magnificent. A reviewer said in the late fifties,"Sinatra may not be the greatest actor in the world, but there is none more fascinating to watch." No matter what Sinatra is doing in a film, it's hard to take your eyes off him. This, of course, is a "charisma," that I've only seen in a handful of other people-Orson Welles, Richard Burton, Marlon Brando, Montgomery Clift-perhaps James Cagney. There's no real definition for it and it often makes it hard to figure out whether you're really enjoying a performance or just spellbound, but that quality on display here is what makes the movie. Sinatra is downright riveting, real, intense - transcending decades and thousands of paper-doll pop stars with something called quality. Like it or not, this is a one-man show with a few character actors hanging around in the background. He covers every emotion with remarkable subtlety, from sweet, lonely tenderness with Kim Novak to the terrifying shock of Frank Sinatra (Frank Sinatra!) whimpering and screaming in the agony of "cold turkey." Sinatra was right - this is his best performance. No question. <br /><br />I was eight when Frank Sinatra died. I wasn't around for all the years of bobby-soxers and ''Anchors Aweigh,'' Mr. Ava Gardner and ''From Here to Eternity," albums with lamp posts and ''swingin' lovers," Kennedy, Vegas, ring-a- ding ding. Basie and Mia and Reagan and concerts from Madison Square Garden to South Africa to the White House to the Sands. I can't say I like Sinatra because I heard him at the Paramount or because I hear "September of My Years" autobiographically-the usual excuses. And my excuse? When I was eleven I watched a movie called "On the Town"...