Dit is misschien wel de belachelijkste rotzooi die ik ooit heb gezien. Drie verhalen die niets met elkaar te maken hebben, over volkomen stompzinnige en willekeurige dingen, worden af en toe onderbroken door een bus en een saaie monoloog van een domme man over relaties. God mag weten waarom er zo veel mensen bij betrokken zijn geraakt. Hoogtepunten: de groene koelkastman die Jean-Paul Sartre leest, de dinergast van de slonzige man en haar paardenmesthaarproducten, een irrationele, onredelijke vrouw in de derde korte film, die een man van een misdrijf verdenkt alleen omdat hij belangstelling heeft voor haar algemene activiteiten, Blowers.<br />Blijkbaar moet ik nog een paar regels gebruiken, dus kan ik net zo goed nog een paar stomme dingen over de film zeggen. De eerste film gaat over een man die in een pratende auto rondrijdt en de onredelijke eisen van de auto gehoorzaamt, zonder enige aanwijsbare reden. De enige manier waarop je deze film zou kunnen bekijken, is als je blind was en andere slopende gebreken in je persoonlijkheid en je hersenen had. Het is op een ironische manier grappig, maar ook buitengewoon vermoeiend, alsof je gedwongen bent heel lang op een vlekkerig tapijt te kauwen.
This is perhaps the most ridiculous crap I have ever watched. Three unconnected stories about completely stupid and random things are occasionally interrupted by a bus and a boring monologue about relationships by a stupid man. Christ knows why so many people got involved in this. Highlights: Green fridge man reading Jean-Paul Sartre, the slob mans dinner guest and her horse-manure hair products, a RIDICULOUSLY unreasonable woman in the third short, who suspected a man of foul play just for taking an interest in her generic activities, Blowers.<br /><br />I need to use up a few more lines apparently, so may as well mention some more stupid things about the film. The first film involves a man driving a talking car around and obeying its unreasonable demands for absolutely no apparent reason. The only way you would watch this film is if you were blind and had other debilitating defects in your personality and brain. It is kind of funny in an ironic way, but also extremely wearying, like being forced to chew for a very long time on a stained rug.