Dit had ik echt niet zien aankomen. Roy Andersson had me in de tang, ik ben de perfecte sukkel voor een statische camera (lang leve koning Borowczyk!) en ik zat het eerste kwartier van de film hysterisch te lachen, hij raakte me precies tussen mijn ogen. Je moet wel een briljante man zijn om van zelfmedelijden hilariteit te maken. Andersson doet me denken aan de derde stuurman op de Pequod in Moby Dick, Flask, een man die het hele leven opvatte als een practical joke die de goede heer zelve met ons uithaalt. En het web van egoïsme in deze film is werkelijk hilarisch. Het niveau van de satire is koortsachtig hoog, je hebt één misleide, zelfmedelijden hebbende dromer die doorzeurt over de wreedheid van de wereld en dan negeer je volkomen een spirituele zelfreflectie die het uitschreeuwt van ellende. De diepste diepten van het egoïsme zijn gepeild. Ik had nooit gedacht dat het in dit opzicht mogelijk zou zijn verder te gaan dan Bergmans 'The Silence'. Hoe grotesk de zelfliefde en zelfrespect van elk personage in deze film ook zijn, ze zijn onthutsend. We krijgen een bestaan te zien waarin de talentloze en luie mensen die zich verzetten tegen een wereld die volgens hen onrechtvaardig tegenover hen is, waarlijk legenden zijn in hun eigen huiskamers. De mensen in deze film maken van zelfbedrog en zelfbedrog een kunstvorm! Er is maar één vrouw in de film die enig idee lijkt te hebben van wat er gaande is. Een oude vrouw die weigert een kapel te verlaten, die neerknielt om te bidden voor de vergeving van de hele mensheid, haar spraak is de meest elektriserende veroordeling van de moderne wereld die ik ooit heb gehoord. Ze onthult door haar gebeden dat wat er mis is met de wereld niet kan worden hersteld door er alleen maar aan te prutsen, dat er niet maar een paar gebreken zijn, dat er een afgrond van corruptie is die alleen kan worden goedgemaakt door het offer en de dag des oordeels. Als ik naar deze film kijk, moet ik denken aan een naakte monnik die om middernacht tot aan zijn middel in een koude rivier staat en duizend Kyrie eleisons schreeuwt voor de zonden van de mensheid. Een andere grote grap is dat het duidelijk is dat haar gebeden zinloos zijn, en dat ze in feite iedereen tegen sluitingstijd tegenhoudt om naar huis te gaan.<br />Dit is geen film voor de zelfingenomenen, niemand wordt gespaard, er worden geen afgodsbeelden op het altaar achtergelaten, geen enkele groep mensen wordt toegesproken ter ere van een andere groep. Nooit is er een transcendentere, verbijsterend mooie opsomming van onze zonden geweest. Het is een film voor het einde van de wereld, het is een grootse grap, de grote afzichtelijke practical joke van het menselijk leven!<br /><0x3E> Uit de lijst van beelden is het te moeilijk om een favoriet te kiezen, ik sloeg op mijn dij en viel bijna van mijn stoel in de bioscoop, schreeuwend van het lachen toen een man probeerde het tafelkleed onder een voorstelling vandaan te trekken. Ik zal niet bederven wat er gebeurt, maar de spanning neemt toe en er gebeurt werkelijk iets onverwachts. Het is waarschijnlijk het grappigste wat ik ooit in een bioscoop heb gezien. Ik ben heel gereserveerd en ik kon me gewoon niet beheersen: dat is de maatstaf van de grootsheid van deze film.<br /><0x3E> De opname van 'You, the Living' We krijgen het palet van een kunstenaar te zien, smoezelig bruin, geel, grijs en hemelsblauw, tot leven gebracht door de schok van lichtgevende, koperen texturen. Er is nooit een toon die uit de toon valt, het is als anderhalf uur symfonische Whistler-kleurensmelting. De obsessie die moet hebben geleid tot het instellen van dat kleurenschema is buitengewoon. En geen enkele opname is verspild, zoals met alle grote films, er is geen centimeter celluloid over.<br />Misschien wel de beste film die ik ooit heb gezien.
I really didn't see this one coming. Roy Andersson had me pegged out, I am the perfect sucker for a static camera (long live King Borowczyk!) and I was laughing hysterically for the first fifteen minutes of the film, he hit me straight between the eyes. You have to be a brilliant man to make self-pity hilarious. Andersson reminds me of the third mate on the Pequod in Moby Dick, Flask, a man who took the whole of life to be a practical joke that the good lord Himself is playing on us. And the web of egotism in this movie is truly hilarious.<br /><br />The level of satire is at fever pitch, you have one deluded self-pitying dreamer harp on about the cruelty of the world and then totally ignore a spiritual self-reflection crying out in agony. The very depths of egotism are plumbed. I really never thought it possible to go further than Bergman's "The Silence" in this respect. However the grotesqueness of the self-love and self-regard, by every single character in this film, is staggering. We are shown an existence where the talentless and the idle rail against a world they believe has been unjust towards them, they truly are legends in their own living rooms. The human beings in this film make self-deception and self-delusion a great artform! <br /><br />Only one woman in the film appears to have any sort of understanding of what is going on. An old woman who refuses to leave a chapel, knelt down praying for the forgiveness of all mankind, her speech is the most electrifying condemnation of the modern world I have ever heard. She reveals through her prayers that what is wrong with the world is not to be fixed by mere tinkering, there are not a just a few faults, there is an abyss of corruption that can only be mended by immolation, and judgement day. Watching this movie puts me in the mind of a naked monk, stood waist deep in a cold river at midnight screaming out a thousand Kyrie eleisons for the sins of humanity. Another grand jape is that it is clear that her prayers are futile, and in fact she is stopping everyone going home at closing time.<br /><br />This is not a film for the smug, no-one is spared, no idols are left on the altar, no one group of humans is harangued to the glory of another group. Never has there been a greater more transcendent more astonishingly beautiful summation of our sins. It is a film for the end of the world, it is the grand jest, the great hideous practical joke of human life! <br /><br />From the catalogue of images it is too difficult to pick a favourite, I slapped my thigh and almost fell off my chair in the cinema, screaming with laughter as a man attempted to pull the tablecloth from under a set service. I won't spoil what happens, but the suspense builds up, and something truly unexpected occurs. It is probably the funniest thing I have ever seen in a cinema. I am quite reserved and I just couldn't control myself: that is the measure of the greatness of this film.<br /><br />The shooting of "You, the Living" is impeccably formalist. We are shown the palette of an artist, dingy browns, yellows, greys, and sky blues set alive by the shock of luminous brass textures. There is never a tone out of place, it's like an hour and a half of symphonic Whistlerian colour-meld. The obsession that must have gone into putting that colour scheme in place is extraordinary. And no shot is wasted, as with all great movies, there is not a spare inch of celluloid.<br /><br />Perhaps the best film I've ever seen.