Ik vond deze film vol ironie. Maar als je naar de film kijkt, kun je bijna voor je zien wat er gaat gebeuren. Leila is een verwarde, verveelde huisvrouw, die voortdurend op zoek is naar geluk. Als ze denkt dat ze het ware geluk vindt, klampt ze zich eraan vast en laat ze alles wat ze wist achter. Maar ze merkt dat ze bijna aantekeningen vergelijkt tussen haar ex en haar huidige echtgenoot. Ze ontdekte dat als ze maar meer had gecommuniceerd over wat haar in haar vorige huwelijk had dwarsgezeten, dat veel gemakkelijker had kunnen worden gered dan dat het haar bedoeling was geweest. Ze realiseert zich dat woorden niets zijn met uit-actie, maar ze hoort dat al te ver in haar tweede huwelijk en merkt dat ze terugkijkt en weer hoopt op verandering. Het belangrijkste conflict in deze film is Leila versus haarzelf. Je kunt geen echt geluk hebben met uit-actie, als je niet echt gelukkig bent. Ik vond deze film goed, maar ik zou deze film alleen aan vrouwen aanbevelen, ik kan me niet voorstellen dat een man echt plezier aan deze film beleeft.
I found this movie to be filled with irony. But watching the movie you can almost for see what will happen. Leila is a confused, bored house wife, who is constantly looking for happiness. When she thinks she finds true happiness, she clings onto it, leaving behind all that she knew. But she finds her self almost comparing notes between her ex and her current husband. She learned that if she only had communicated more about what had bothered her in her previous marriage, that it could have been salvaged a lot easier that she intended it to be. She realizes that words are nothing with out action, but she learns that too far into her second marriage and finds herself looking back and hoping for change once again. The main conflict in this movie, is Leila vs herself. You can not have true happiness with out yourself being truly happy. I liked this movie, but I would only recommend this movie to women, I can't see a man truly finding enjoyment in this movie.