Het ware verhaal van een Spaanse verlamde, Ramón Sampedro, die tientallen jaren had gevochten voor het recht op euforie. Deze film, samen met Million Dollar Baby, de prijs voor de beste film van datzelfde jaar, veroorzaakte dat jaar opschudding met de vertolking van gehandicapte mensen die de dood wensten. Zowel de voorstanders van gehandicapte mensen als (ongelukkig voor de voorstanders van invaliditeit) conservatieve pro-lifegroepen protesteerden tegen beide films en hun nominaties voor een Oscar. De nominaties kwamen ook tijdens het hele debacle met Terry Schiavo, alleen maar om het allemaal in een historisch perspectief te plaatsen. De protesten, vooral van de invaliditeitsgroepen, tegen Million Dollar Baby zijn enigszins begrijpelijk als je bedenkt dat de film duidelijk, zonder te wankelen, het leven van een verlamde als waardeloos afschildert. Maggie Fitzgerald, de hoofdpersoon van de film, raakt verlamd, krijgt geen enkele therapie, geen enkele hulp, en wil meteen dood. De film is eerlijk gezegd nogal dom en weinig complex. _The Sea Inside_, gebaseerd op het ware verhaal, is beslist veel bedachtzamer over het onderwerp. De film is hoogstwaarschijnlijk in dezelfde categorie gepropt als _million Dollar Baby_, zonder dat de demonstranten hem zelfs maar hebben gezien, een ongelooflijk veelvoorkomend verschijnsel. De film geeft veel tijd aan verschillende kanten van de discussie. En hij verklaart onmiddellijk dat de wens om te sterven die van de hoofdpersoon is, en alleen die van de hoofdpersoon. Maar hij is wel schuldig aan een paar misdaden, en ik...' Ik begrijp nog steeds niet waarom arbeidsongeschiktheidsorganisaties er een probleem mee zouden kunnen hebben. Om te beginnen is er de ontmoeting van de hoofdpersoon met een verlamde bisschop. De manier waarop hij wordt afgebeeld, staat me niet aan. Zijn oraal bestuurde rolstoel is absurd, en er is bijna een komische scène waarin zijn verwijfde, speelgoedbedienden hem in zijn stoel de trap op slepen. Hij kan niet eens de kamer bereiken waarin Ramón zich bevindt, en een van de speelgoedbedienden is gedwongen het gesprek tussen hen te voeren. Ik dacht bij mezelf: jee, als Ramón in een iets meer rolstoeltoegankelijk huishouden woonde, zou hij misschien niet zijn hele leven in bed doorbrengen en zou hij het leven misschien bevredigender vinden (wie weet hoe dicht de film de werkelijkheid benadert). De regisseur Amenábar (The Others) maakt ook een paar lachwekkende scènes die deze film over zelfmoord levensbevestigend proberen te maken, zoals een scène waarin Ramón bedachtzaam kijkt en de baby van zijn advocaat wordt geboren. Maar afgezien van een paar lelijke momenten, is de film erg goed. Het doet pijn dat iemand misschien wil sterven terwijl hij in staat is om zoveel vreugde en inzicht in het leven van anderen te brengen. Maar uiteindelijk behoort ons leven ons toe. Moeten we niet het recht hebben om te kiezen? Het sterkste punt van de film is de ondersteunende personages en de acteurs die ze spelen. De film laat zien hoe Ramóns strijd en beslissingen de mensen om hem heen met prachtige precisie beïnvloeden. Vooral de familieleden zijn geweldig, en Ramóns laatste vertrek is absoluut hartverscheurend, en ik ben in tranen uitgebarsten. Mijn favoriete rol in de film is die van Lola Duenaas, van wie ik ook het gevoel had dat ze vorig jaar de beste, of in elk geval de meest ondergewaardeerde, rol in Almodóvars _Volver_ heeft gespeeld.
The true story of a Spanish paraplegic, Ramón Sampedro, who fought for decades for the right to be euthenized. This film, along with the Best Picture winner of the same year, Million Dollar Baby, caused a stir that year with their depictions of disabled persons desiring death. Both advocates for the disabled and (unfortunately for the disability advocates) conservative pro-life groups protested both films, and their Oscar nominations. The nominations also came during the entire Terry Schiavo debacle, just to put it all in some historical perspective. The protests, especially from the disability groups, against Million Dollar Baby make some sense  the film clearly depicted, without wavering, the life of a paraplegic as worthless. The film's central character, Maggie Fitzgerald, becomes a paraplegic, doesn't seem to get any counseling whatsoever, no help whatsoever, and immediately wants to die. The film is, honestly, pretty dumb and uncomplex. The Sea Inside, based on the true story, is certainly a lot more thoughtful on the subject. It most likely got railroaded into the same category as Million Dollar Baby without its protesters having even seen it, an incredibly common phenomenon. The film does give time to many different sides of the argument. And it immediately declares that the wish to die is that of the protagonist and the protagonist alone. It is guilty of a couple of crimes, though, and I'd still understand why disability groups could have a problem with it. First and foremost, there's the protagonist's meeting with a paraplegic bishop. I don't look kindly on the way he's depicted. His orally operated wheelchair is depicted as absurd, and there's almost a comic sequence where his effeminate, boy-toy servants are dragging him, in his chair, up the stairs. He can't even reach the room in which Ramón is located, and one of the boy-toys is forced to carry the conversation between them. I had to think, gee, maybe if Ramón lived in a slightly more wheelchair-accessible household, he wouldn't spend his entire life in bed, and might find life more fulfilling (who knows how closely the film depicts the reality). Director Amenábar (The Others) also includes some laughable scenes that try to make this film about suicide more life-affirming, like a cross-cut sequence where Ramón looks thoughtful and his lawyer's baby is born. But besides a few ugly moments, the film is very good. It hurts that someone may want to die when they have the ability to bring so much joy and insight into the lives of others. However, in the end, our lives do belong to us. Shouldn't we have the right to choose? The film's strongest asset is its supporting characters, and the actors who play them. It depicts how Ramón's fight and decisions affect those around him with a beautiful precision. The family members in particular are great, and Ramón's final departure from them is absolutely heartbreaking, and had me in tears. My favorite performance in the film comes from Lola Dueñas, whom I also felt gave the best, or at least certainly most undervalued, performance in Almodóvar's Volver last year.