Een crimineel kort bestaand televisieprogramma dat uitmondde in drie spin-offs (Naked Gun 1, 2 & 3), een razendsnelle komedie met meer hits dan missers.<br />Leslie Nielsen speelt inspecteur Frank Drebin, een incompetente rechercheur die zich met de bekwame assistent van zijn baas, kapitein Ed Hocken.<br />De verhaallijnen zijn op z'n best onecht, maar het is weloverwogen, aangezien het goede hier niet in de verhalen ligt, maar in het weven van een constante stroom grappen, samen met een paar echt bizarre en fantastische personages. De grappen zelf komen in vele vormen voor, of het nu woordspelingen, woordspelingen, woordspelingen of grappen op de achtergrond zijn, de meeste slaan in als een bom, hoewel sommige een beetje inzakken. Het is met deze 'grap om de paar seconden'-benadering onvermijdelijk dat sommige zullen mislukken, maar de verhouding is goed.<br />De personages zijn verrukkelijk. Van de gastster van de week die in de eerste seconden van elke aflevering sterft, tot de laboratoriumwetenschapper die wrede en ongebruikelijke experimenten op kinderen lijkt uit te voeren, tot de schoenpoetser die een soort orakel is, het schrift is geestig en scherp als een hartsvanger.<br />Hoewel het in die tijd niet bijzonder succesvol was, ontwikkelde het al snel een cultvolgeling, van wie velen de schuld aan de shows gaven. Het is niet zo'n succes omdat het zijn tijd ver vooruit is en te geraffineerd is voor het doelpubliek, onder wie niemand minder dan Matt 'The Simpsons' Groeninge': en hij kan het weten.<br />Als je dat aspect kunt doorzien, zit je goed.
A criminally short lived show that went on to spawn three movie spin-offs (Naked Gun 1, 2 & 3), this is fast-paced, in your face, rapid fire comedy that has more hits than misses. <br /><br />Leslie Nielsen plays Detective Lieutenant Sergeant Frank Drebin, an incompetent Detective who bumbles and fumbles his way through cases, with the capable assistant of his boss, Capt. Ed Hocken.<br /><br />The story lines are spurious, at best, but it's deliberate, as the goodness here lies not in the storytelling, but in the weaving of a constant flurry of jokes along with some genuinely weird and wonderful characters. <br /><br />The jokes themselves come in many forms, be it wordplay, slapstick, puns or background gags, most of them hitting the spot, though some fall a little flat. It's inevitable with this 'gag every few seconds' approach that some will fail, but the ratio is good. <br /><br />The characters are a delight. From the guest star of the week dying in the opening seconds of every episode, the laboratory scientist who appears to be conducting cruel and unusual experiments on children to the shoe-shine who is some form of oracle, the writing is witty and sharp as a cutlass. <br /><br />Though not especially successful at the time, it rapidly developed a cult following, many blaming the shows' relative lack of success on being way ahead of its time and too sophisticated for the target audience, chief amongst them none other than Matt 'The Simpsons' Groening: and he should know. <br /><br />Dated by todays standards, if you can see through that aspect, you're in for a treat.