Het verhaal speelt zich af in de straten van S<0xC3><0xA3>o Paoulo in Brazilië, waar een jonge jongen, Pixote genaamd, alleen opgroeit zonder zijn ouders. Verward en zonder richtingsgevoel wordt Pixote meegenomen naar een kindertehuis, samen met andere tieners van de straat. Achter gesloten deuren gebeuren er verschrikkelijke dingen in het personeel en in de kindergroepen. En er is nog een laatste trigger die ervoor zorgt dat het tehuis wordt opgeblazen, het laatste incident waardoor Pixote en zijn vrienden besluiten uit te breken en te ontsnappen. Vanaf dat moment begint een reis vol sterke vriendschappen, verscheurde vriendschappen, liefde en haat, criminele activiteiten en gewoon chillen op het strand en over van alles praten, iets wat iemand als jij en ik soms ook doet. Ik denk dat deze film in zoveel opzichten volmaakt is, omdat hij je op zoveel niveaus raakt, maar dat deed hij bij mij toch al. De documentachtige stijl die is gebruikt om Pixote en zijn omgeving te portretteren, lijkt realistischer, en de acteurs, die echt straatkinderen zijn en een gelijksoortig leven hebben geleid, helpen de menselijkheid in de omstandigheden natuurlijker te laten lijken. Er is ook een sociale opmerking over kindermishandeling, maar ik denk dat de film zo geweldig is omdat de druk op het verhaal ligt en niet op de politieke standpunten. De laatste scène, die ik het beste stuk uit de film vind, komt op me over als iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. Zo vol emoties en toch zo onsentimenteel maakt deze film een waarheidsgetrouwe, geloofwaardige, ondraaglijke, onvergetelijke vertelling. Een waar hartverscheurend meesterwerk dat zo onderschat wordt!<br />Mijn stem: 10/10.
The story takes place on the streets of Sao Paoulo in Brazil where a young boy named Pixote grows up alone without his parents. Left troubled and with no direction, Pixote gets taken into a child asylum with other adolescents from the street. Behind closed doors terrible things occurs within the staff and within the child-groups. And there is one last trigger that gets the place blown up, the last incident that makes Pixote and his friends decide to break out and escape. From there on begins a journey overwhelmed with strong bonded friendships, friendships torn apart, love and hate, criminal activities and simply chilling on the beach talking about things, something someone like you and I also does sometimes.<br /><br />I think this film is perfect in so many ways because it touches you on so many levels, it did that with me anyway. The document-like style used to portray Pixote and his surroundings does it seem more realistic, and the actors, who really are street children and have lived similar lives, helps the humanity in the conditions seem more natural. It has a social comment about child abuse too, but I think what makes the film so great is that the pressure is on the story and not on the political views. The last scene, which I find the best piece from the film, strikes me as something beyond nothing I've seen before. So full of emotions and yet so unsentimental makes this film a truthful, believable, unbearable, unforgettable story-tale. A true heartbreaking masterpiece which is so underrated!<br /><br />My vote: 10/10