Het duurt een eeuwigheid voor deze typisch te simplistische en idiote Stephen King-film eindelijk uit de startblokken schiet. Ongeveer een half uur wordt besteed aan nodeloze kennismakingen met diverse saaie personages en hun irrelevante persoonlijke probleempjes die verveelde huisvrouwen en apathische bejaarden in soaps zouden kunnen opwinden, maar dit zou het horrorgenre moeten zijn (althans, dat dacht ik in mijn naïviteit). Het mormel ziet er helemaal niet angstaanjagend uit, iets waar Leonard Maltin, berucht om zijn onnozelheid/wanhoop en altijd grijnzende filmcriticus, het niet mee eens zou zijn: hij vindt Cujo 'echt angstaanjagend'. (Ik vraag me vaak af of Maltin echt achterlijk is <0xE2><0x80><0x93> of zijn Hollywoodvrienden alleen maar graag een plezier doet...) De manier waarop Wallace een aanval overleeft met alleen een beenwond is zowel onlogisch als inconsequent. En natuurlijk breekt haar auto af op het moment dat ze hem nodig heeft om haar leven te redden. Dat is een van de oudste clichés uit horrorfilms; je kunt ervan op aan dat King het maximale effect bereikt. Het uitgangspunt is imbeciel, te banaal, zelfs voor een horrorfilm: een hondsdolle straathond valt een gezin aan. Is dat het? Dit soort dingen is nauwelijks een sub-sub-plot van 3 minuten in een gemiddelde zombiefilm. Ik denk dat zelfs Cujo moet hebben aangevoeld dat hij in een kalkoen speelde. Straathonden hebben verschrikkelijke agenten... Maar wat ik echt niet begrijp is hoe mensen zich in het boek van Cujo kunnen storten en het van voor tot achter kunnen lezen. Die SK-fans moeten onsterfelijk zijn: dat is de enige verklaring, d.w.z. waarom ze de tijd als zo'n betekenisloos goed behandelen.<br /><0x3E> 3.
It takes an eternity for this typically over-simplistic and idiotic Stephen King-based film to finally get out of the starting blocks. About half-an-hour is spent on needless introductions to various boring characters and their irrelevant little personal problems that might excite bored housewives and apathetic pensioners in soapy dramas, but this is supposed to be the horror genre (or so I naively thought). The mutt fails to look all that fearsome, which Leonard Maltin, the notoriously clueless/hopeless and always grinning film critic, would disagree with: he considers Cujo to be "genuinely frightening". (I often do have to wonder if Maltin is genuinely thick - or merely likes to do favors for his Hollywood friends...) It's both illogical and inconsistent the way Wallace survives an attack with only a leg injury. And, naturally, her car breaks down just when she needs it to save her life: this is one of the oldest horror-film clichés; trust King to use it to minimum effect. The premise is imbecilic, too banal, even for a horror film: a rabid mutt attacks a family. Is that it? This sort of thing barely constitutes a 3-minute sub-sub-plot in your average zombie film. I think even Cujo must have sensed that he was starring in a turkey. Mutts have terrible agents... But what I really don't understand is how people can actually throw themselves at the "Cujo" book and read it from cover to cover? These SK fans must be immortal: that's the only explanation, i.e. why they treat time as such a meaningless commodity.<br /><br />Bodycount: 3.