'De nare dromen komen altijd terug als ongewenste vrienden,' zegt Marion Fairlie, die met haar halfzus Laura op een groot, midden-Victoriaans landgoed woont. 'En gisteravond bevond ik me op het kerkhof van Limmeridge. Normaal gesproken blijven mensen die dood zijn dood, net zoals normaal gesproken de misdadigers worden opgesloten in plaats van de slachtoffers. Maar aan de andere kant was er niets normaals aan wat er met ons gebeurde...' En we beginnen aan een eersteklas gotisch verhaal over waanzin, bedrog en schurkenstreken, gebaseerd op Wilkie Collins' grote roman over Victoriaanse mysteries. Het is een goed idee om goed op te letten, want er zitten intriges in de intriges, die allemaal draaien om een sluw en meedogenloos plan dat, wat nog meer, geld, heel veel geld omvat. <br /><br />Marion Fairlie (Tara Fitzgerald) en haar zus Laura Fairlie (Justine Wadell) zijn dol op elkaar. Marion is fel en beschermend; Laura is zachter en veel romantischer. Marion heeft zelf geen geld; Laura zal rijkdom erven als ze meerderjarig wordt. Marion heeft, voor zover we weten, geen huwelijkskansen; Laura is enige tijd geleden verloofd met Sir Percival Glyde (James Wilby), een veel te charmante aristocraat. Zij zijn de beschermelingen van hun oom, een pietluttige, neerbuigende, immens egocentrische hypochonder (Ian Richardson). Het lijkt allemaal heel gewoon, maar dan is een jonge kunstenaar, Walter Hartright (Andrew Lincoln) bereid hen te leren tekenen en schilderen. En als hij's avonds bij het plaatselijke station aankomt, is er geen rijtuig, dus gaat hij te voet naar het landgoed. In het donkere bos komt hij een vreemde vrouw tegen, helemaal in het wit gekleed, die ronddwaalt en praat over dingen die hij niet begrijpt, en dan verdwijnt ze. Voelen we ons niet op ons gemak? Ja, en hij en de zusters ook als ze beseffen dat de vreemde vrouw veel op Laura lijkt. Komt er later liefde tussen Walter en Laura? Komt er een knop tot bloei? Is er een misverstand waardoor Walter weggaat en Laura met Sir Percival trouwt? Knaagt er iets aan hem? En komen er langzaam geheimen aan het licht over de relaties tussen Laura, Marian en de vrouw in het wit...? Gaan we leren Sir Percivals bedoelingen te wantrouwen... gaan we de stijl en de manieren van Sir Percivals goede vriend, graaf Fosco (Simon Callow) waarderen... en beseffen we uiteindelijk de smerige diepten van de verdorvenheid, en de kracht van eer en ware liefde waartoe de mensheid in staat is? Gaan we Victoriaanse krankzinnigengestichten bezoeken, vallen van hoge torens zien, midden in de nacht open graven zien delven en vergelding zien arriveren te midden van de bulderende vlammen van een afgesloten kerk?<br />Nou, natuurlijk, en het is een grote reis voor ons.<br />Dit BBC/Masterpiece Theater-programma bevat uitstekend acteerwerk en uitstekende productiewaarden. Meer dan 500 pagina's in een televisieshow van minder dan 120 minuten betekent dat er heel wat moest worden ingekort of aangepast, en sommige veranderingen werden waarschijnlijk gemaakt om in de weinige tijd die er was meer effect te bereiken. Toch werkt de productie van _The Woman in White_ naar mijn mening heel goed als somber, romantisch, duister televisieverhaal. Tara Fitzgerald als Marion geeft een indrukwekkende voorstelling als een vrouw die vastbesloten is haar zus te beschermen en vervolgens te redden. James Wilby als Sir Percival slaagt erin ons langzaam het verdorven slijm onder de huid te laten zien, dat te midden van de schurkachtigheid nog steeds charmant is. Ian Richardson als de oom van de jonge vrouwen steelt bijna de show. Hij geeft zo'n bazige en pikante voorstelling dat het verhaal bijna uit zijn evenwicht raakt als hij op het toneel verschijnt. Misschien is Simon Callow wel de zwakste van de hoofdrollen, als graaf Fosco. De graaf is gewoon een monster, maar wel een uiterst beschaafd en charmant monster. Collins beschreef hem als iemand met een enorme omvang. Callow speelt het heel goed en met veel gevoel voor stijl, maar het ontbreekt hem een beetje aan de monsterlijkheid van het kwaad.<br />Op een gegeven moment zegt Marian tegen ons: 'Mijn zus en ik zijn zo dol op griezelromans dat we soms doen alsof we erin voorkomen.' Ze had geen idee wat haar en Laura te wachten stond.
"The bad dreams always come back again like unwanted friends," says Marion Fairlie, who with her half-sister, Laura, lives in a vast mid-Victorian country estate. "And last night I found myself in Limmeridge churchyard. Normally, people who are dead stay dead, just as normally it is the criminals who are locked up rather than the victims. But then, there was nothing normal about what happened to us..." And we're off on a first-class Gothic story of madness, deception and villainy, based on Wilkie Collins' great novel of Victorian mystery. It's a good idea to pay close attention, because there are plots within plots, yet they all center on a cunning and ruthless scheme which involves, what else, money, lots of money. <br /><br />Marion Fairlie (Tara Fitzgerald) and her sister, Laura Fairlie (Justine Wadell) are devoted to each other. Marion is fierce and protective; Laura is softer and much more romantic. Marion has no money of her own; Laura will inherit riches when she comes of age. Marion has no marriage prospects that we know of; Laura has been pledged sometime ago to Sir Percival Glyde (James Wilby), an altogether too charming aristocrat. They are the wards of their uncle, a fussy, condescending, immensely self-centered hypochondriac (Ian Richardson). All seems to be quite routine, but then a young artist, Walter Hartright (Andrew Lincoln), is engaged to teach them drawing and artistic appreciation. And when he arrives at night to the local train station, there is no carriage, so off he sets out on foot to the estate. In the dark woods he encounters a strange woman, dressed all in white, wandering about and speaking of things he does not understand, who then disappears. Are we uneasy? Yes, and so is he and the sisters when they come to realize the strange woman looks much like Laura. Later, does love emerge between Walter and Laura? Does a bud bloom? Is there a misunderstanding that sends Walter away and results in Laura marrying Sir Percival? Does a canker gnaw? And do secrets slowly come to light about the relationships among Laura, Marian and the woman in white...do we learn to be deeply suspicious of Sir Percival's intentions...do we come to enjoy the style and manners of Sir Percival's close friend, Count Fosco (Simon Callow)...and do we eventually realize the foul depths of depravity, as well as the power of honor and true love, that humanity is capable of? Do we visit Victorian insane asylums, see falls from high towers, dig open graves in the middle of the night and watch retribution arrive amidst the roaring flames of a locked church? <br /><br />Well, of course, and it's a grand journey for us. <br /><br />This BBC/Masterpiece Theater program features fine acting and outstanding production values. To fit Collins' 500-plus-page novel into a television show of less than 120 minutes means a good deal had to be cut or abridged, and some changes were made most likely to achieve greater impact in the little time available. Still, taken on its own terms, the production of The Woman in White in my opinion works very well as a moody, romantic, dark television tale. Tara Fitzgerald as Marion gives a commanding performance as a woman determined to protect and then save her sister. James Wilby as Sir Percival manages the clever feat of slowly letting us see the depraved slime beneath the skin, who still has charm amidst the villainy. Ian Richardson as the young women's uncle almost steals the show. He gives such a bossy and pungent performance it almost unbalances the story every time he appears. Perhaps the weakest of the main parts is Simon Callow as Count Fosco. The Count is simply a monster, yet a supremely civilized and charming one. Collins described him as being of immense girth. Callow does a fine, mannered job of it, but to me he lacks a little of the monstrosity of evil. <br /><br />At one point, Marian tells us, "My sister and I are so fond of Gothic novels, we sometimes act as if we were in them." Little did she know what was in store for herself and Laura.