Opnieuw lijk ik de enige persoon op aarde te zijn die in staat is kritiek te leveren op Japanse films die voor 1970 zijn gemaakt. 'Fires on the Plain' (1959) is een van de vele 'klassieke' films die zonder aanwijsbare reden allerlei lof krijgen toegezwaaid. Hoe graag ik al die bioscoopbezoekers die zo'n afschuwelijke smaak in film hebben ook overdrijf en psychoanalyseer, het is nog steeds bijna onmogelijk te beredeneren waarom iemand ooit zou denken dat slecht gemaakte rotzooi als dit als een soort'meesterwerk' zou moeten worden bestempeld. Wat ik echt ironisch vind, is dat fans van afgeleide 'klassieke' films als 'Fires on the Plain' zich zo focussen op 'in the box'. Maar toch lijkt het altijd alsof de meest gerespecteerde 'klassieken' het in dit opzicht het slechtst doen. Een van de luiste cop-outs voor een filmer bestaat bijvoorbeeld uit gedwongen mondelinge uitleg, waarbij personages in wezen alles voor de kijker uitleggen, zelfs als het geconstrueerde scenario volkomen kunstmatig is. Verrassend genoeg gebruikt de allereerste scène in 'Fires on the Plain' deze indolente tactiek tot in het extreme.<br />Na een grappige kopstoot valt de volgende nutteloze dialoog de kijker aan: 'Waarom kunt u de situatie niet begrijpen? We landden in het westen onder zwaar vuur om eenheden in Tacloban te versterken. We verloren twee derde van onze manschappen. Onze artillerie werd tijdens de overtocht gezonken. We probeerden het vliegveld van Burauen te bereiken door de centrale bergen over te steken, maar zonder artillerie was dat onmogelijk. De tegenaanval van de vijand dwong ons een waaiervormige uitval door het dal te doen. Dat weet u.' Dus waarom vertelt de ene figuur een andere figuur iets dat hij al weet? O ja, dat is waar ook, de makers van deze film zijn te lui om een natuurlijker manier te bedenken om deze informatie over te brengen. Ziet u, in een kwaliteitsfilm zouden deze gebeurtenissen werkelijk plaatsvinden, of in het ergste geval zou er een dialoog in zitten met een figuur die geen kennis heeft van die gebeurtenissen. Verdorie, zelfs een inleidende samenvatting in alineavorm, gericht aan de kijker, zou beter zijn geweest dan wat hier gebeurde.<br />Zulke voorbeelden van slechte kwaliteitsfilms zijn overal te vinden.' Fires on the Plain' tot het punt waarop het voelt alsof deze film door imbecielen voor imbecielen is geschreven. De hoofdrolspeelster struikelt bijvoorbeeld over een paar skeletten die in Japanse kledij zijn gehuld. In plaats van de normale dingen te doen, zoals <0xE2><0x80><0x93> o, ik weet het niet <0xE2><0x80><0x93> een deprimerende manier van doen te vertonen, flapt de hoofdpersoon er 'Japanse soldaten' uit. Bedankt, makker, maar dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken.<br />Erger nog, deze film is doordrenkt van overdreven dramatische stunts. De belachelijkste scène gaat over een paar laarzen. Stel je dit eens voor. Er loopt een soldaat rond die een paar versleten laarzen vindt. Je zou denken dat zo'n vondst volkomen nutteloos is, maar het blijkt dat de laarzen van de soldaat zijn versleten. Zijn laarzen zijn er nog slechter aan toe, dus hij pakt de versleten laarzen op en laat zijn super-de-luxe laarzen achter. Mooi, ik snap het. De soldaten zijn er slecht aan toe door een feit dat om te beginnen al duidelijk wordt benadrukt door hun versleten laarzen. Het is een belachelijk tafereel, maar ik was bereid het er bij te laten, tot de tweede soldaat arriveert! Zie je, hij vindt de super-de-luxe laarzen van de vorige soldaat en maakt zich klaar, want nu komt het dat zijn laarzen super-de-luxe laarzen zijn! De geluksvogel pakt de super-de-luxe laarzen op en laat zijn super-de-luxe laarzen achter. Maar zie je, dat is nog niet alles, want dan arriveert de derde soldaat! Hij vindt de laarzen die de vorige soldaten hebben gedragen en inspecteert ze, samen met zijn eigen laarzen. Omdat beide paren waardeloos zijn, gooit hij ze allebei opzij en glimlacht terwijl hij op blote voeten verder loopt. Op dat moment stond ik op het punt om mijn televisie door het raam van mijn woonkamer te gooien. De zware handigheid, de overdrijving en de opperste absurditeit van deze scène gaan het maken van een slechte film te boven. Het is het maken van een slechte film.<br />Er zijn een aantal soortgelijke, volkomen stompzinnige momenten. Zoals het moment waarop de hoofdrolspeler aan iemand vraagt: 'Hé, ben je dood?' Alsof de man 'Ja' zal antwoorden als hij daadwerkelijk de pijp uitgaat. Ik zal ook de eerste zijn om de minderwaardige prestatie van de hoofdrolspeler te veroordelen, die het toonbeeld is van een posterkind voor kunstmatige reacties. Ik lachte hard tijdens die openingsklappende beweging van zijn hoofd, dat met zo'n stomme, maffe uitdrukking op zijn gezicht weer op zijn plaats werd gezwiept.<br />Het feit dat dit triviale niemendalletje een IMDb-gemiddelde van 8,4 krijgt, terwijl een gecertificeerd meesterwerk als 'A Tale of Two Sisters' (2003) maar een 7,5 krijgt, is het toppunt van massale stompzinnigheid. En dan te bedenken dat sommige mensen zichzelf echt wijsmaken dat 'atots' nergens op slaat. Nou ja, niet elke film kan volkomen belachelijke super super super laarzen aan zijn zijkant hebben.
Yet again, I appear to be the only person on planet Earth who is capable of criticizing Japanese films made before 1970. "Fires on the Plain" (1959) is another in the seemingly endless line of "classics" that get all sorts of praise for no apparently good reason. As much as I love to overgeneralize and psychoanalyze all of these moviegoers who have such horrible taste in film, it's still nearly impossible to rationalize why anyone would ever think that poorly made fluff like this should be proclaimed as some sort of "masterpiece." What I find truly ironic is that fans of derivative "classics" like "Fires on the Plain" focus so much on "inside the box" movie-making (orthodox grading standards like scriptwriting, acting, camera-work, etc.) yet it always seems like the most highly revered "classics" are most deficient in these very standards. For example, one of the laziest copouts for a filmmaker involves forced verbal exposition where characters basically explain everything for the viewer even when the constructed scenario is totally artificial. Most surprisingly, the very first scene in "Fires on the Plain" uses this indolent tactic to the extreme.<br /><br />After a funny head slap, the following useless dialogue assaults the viewer, "Why can't you grasp the situation? We landed to the west under heavy fire to reinforce units at Tacloban. We lost two-thirds of our men. Our artillery was sunk in transit. We tried to reach Burauen airfield by crossing the central mountains but without artillery it was impossible. The enemy's counterattack forced a fanout across the valley. You know that." So why, exactly, is one character telling another character something he already knows? Oh yeah, that's right, the makers of this film are too lazy to think of more natural ways to communicate this information. You see, a quality film would actually show these events happening, or at worst it would involve dialogue involving one character who has no knowledge of those events. Heck, even an opening summary in paragraph form directed at the viewer would have been better than what transpired here.<br /><br />Such instances of poor quality movie-making are littered throughout "Fires on the Plain" to the point where this film feels like it was written by imbeciles for imbeciles. For example, the lead character stumbles upon some skeletons wrapped in Japanese garb. Instead of doing the natural thing like  oh I don't know  giving a depressed mannerism, the character blurts out "Japanese soldiers." Thanks buddy, but I could have figured that one out for myself.<br /><br />Even worse, this movie is saturated with over-dramatic ploys. The most ridiculous scene involves a pair of boots. Picture this. A soldier walks along and finds a pair of worn out boots. One would think that such a find is utterly useless, but it turns out that the soldier's boots are in even worse condition, so he picks up the worn boots and leaves his SUPER worn boots behind. Fine, I get the point. The soldiers are in rough shape  a fact that is already clearly emphasized with their worn boots to begin with. The scene is ridiculous, but I was ready to let it go, until the SECOND soldier arrives! You see, he finds the previous soldier's SUPER worn boots and notices  get ready, cause here it comes  that his boots are SUPER DUPER worn boots! Lucky man, he picks up the SUPER worn boots and leaves his SUPER DUPER worn boots behind. But you see, that's not all  because the THIRD soldier then arrives! He finds the previous soldiers SUPER DUPER worn boots and inspects them, along with his own SUPER DUPER worn boots. Since both pairs suck, he tosses them both aside and smiles as he continues barefoot. At this point I was ready to throw my television through my living room window. The heavy handedness, overdramaticism, and paramount absurdity of this sequence is beyond bad film-making. It's SUPER DUPER bad film-making.<br /><br />There are a number of similar, completely stupid moments to be had. Like the time when the lead character asks someone, "Hey, are you dead?" Like the guy is going to answer "Yes" if he actually kicked the bucket. I'll also be the first to condemn the subpar performance of the lead actor, who is the quintessential posterchild for artificial reaction. I laughed hard during that opening head slap where his head slingshot back in place with this stupid, goofy expression on his face.<br /><br />The fact that this trivial fluff piece gets an IMDb average rating of 8.4 while a certifiable masterpiece like "A Tale of Two Sisters" (2003) only gets a 7.5 is the height of mass stupidity. And to think that some people actually delude themselves into thinking that "AToTS" doesn't make sense. Well, not every movie can have completely outrageous SUPER DUPER worn boots on its side.