en over het algemeen zul je dit juweeltje uiteindelijk toch moeten onderzoeken. Bij het beschrijven van Ik Veranderde Mijn Seks, of Glen of Glenda, zoals het beter bekendstaat, moet ik de gedachten van Andrew Smith weergeven, die de spijker op zijn kop sloeg toen hij schreef: 'Als je geen van Ed Wood's andere films hebt gezien, is dit een volslagen verbijsterende ervaring. Als je een van Ed Wood's andere films hebt gezien, is dit nog steeds volslagen verbijsterend.' De film is zowel hilarisch als tragisch, en toch heeft hij een eigen vreemd ritme dat er geen twijfel over laat bestaan dat de schrijver elk woord dat hij tijdens de looptijd van de film zegt, kent en meent. Wood, de schat, had als regisseur de grootste ambitie om in de jaren vijftig vrede, begrip en zelfs acceptatie te bevorderen. Toen Tim Burton voor zijn biopic een opname van Glen Or Glenda namaakte, liet hij de studiobazen lachend zien en zeiden ze tegen elkaar dat dit wel een geintje moest zijn. Meer dan vijftig jaar later vechten er nog steeds mensen om het soort respect te krijgen dat de 'normale' mensen als vanzelfsprekend beschouwen, dus volgens mij is het dat absoluut niet.<br />Nee, de echte komedie in Glen Or Glenda is de pure onbekwaamheid die Wood tentoonspreidt bij het formuleren van zijn boodschap. Directeuren maken vaak gebruik van beeldmateriaal dat geschikt is voor hun doel en dat zo kan worden bewerkt dat het bij hun eigen film past. Ed Wood maakte gebruik van beeldmateriaal dat zonder onderscheid te maken was, en de biopic van Tim Burton vierde dat feit met een scène waarin Wood, gespeeld door Johnny Depp, wedt dat hij een hele film van beeldmateriaal zou kunnen maken. Jammer genoeg stierf de echte Ed Wood voordat hij de kans kreeg, maar Glen Or Glenda kwam het dichtst in de buurt. Volgens de IMDb is twintig procent van deze film van ongeveer zestig minuten beeldmateriaal, en het is nooit moeilijk te raden welk beeld. Voetstappen van drukke snelwegen, vliegtuigen die overvliegen, slechte bliksemeffecten, soldaten die hun werk doen, ze...' Ze worden allemaal op een lukrake manier gebruikt, soms herhaaldelijk, en vaak hebben ze slechts een vaag verband met het verhaal dat Wood probeert te vertellen. Als Wood een tijdje rustig had kunnen nadenken over wat hij probeert te doen, dan valt niet te zeggen wat voor soort hoogten hij had kunnen bereiken.<br />Wood zelf verschijnt in de film als de hoofdrolspeler, een verwarde travestiet die zich inbeeldt dat hij een vrouw is die Glenda heet. Afgezien van de gedurfde manier waarop hij zijn punt probeert te maken, is Wood een afzichtelijke vrouw. Nadat ik aan de rand van een samenleving ben beland die denkt dat ik 'gehandicapt' ben en 'genezen' moet worden. Maar om zijn punt te maken, verzint Wood korte verhalen over twee andere travestieten. Een van hen ondergaat de extreme stap van een geslachtsverandering om vrouw te worden, de ander merkt dat hij zo weinig rechten heeft dat hij zo bang is weer gearresteerd te worden dat hij zelfmoord pleegt. Het enge aan deze film is dat als je het travestieverhaal zou schrappen en vervangen door dingen als mijn positie in het autistische spectrum of schizofrenie, er maar heel weinig van de film zou hoeven worden veranderd. Zo weinig heeft de maatschappij geleerd sinds Ed Wood een jongen was. De andere belangrijke persoonlijkheid in _Glen Or Glenda_ is Bela Lugosi, die door Wood in de film werd geperst. Over Wood' motieven wordt verschillend gedacht, maar de algemeen aanvaarde theorie is dat Wood wilde helpen Lugosi's carrière nieuw leven in te blazen, en dat hij alles zou doen om dat te bereiken. Dat wil zeggen, met uitzondering van de tijd die hij nodig heeft om een goede film te construeren. In _Glen Or Glenda_ maakt Wood gebruik van Lugosi, die in _Vliegende braadpannen boven Hollywood_ het best beschreven wordt als 'bizar'. Lugosi speelt een personage dat in de film _The Scientist_ wordt genoemd, maar komt meer over als een almachtige poppenspeler. 'Wees op je hoede voor de grote groene draak die op je drempel zit'-speech. Burton werd zo mogelijk nog meer in toom gehouden over welke bizarre toespraak hij moest gebruiken om de Wood-iaanse dialoog te verbeelden. Niets kan je voorbereiden op het zien van de toespraken in hun oorspronkelijke context, zelfs niet Criswells hilarische tirade tijdens _Plan 9 From Outer Space_.<br />Ook de aanwezigheid van Delores Fuller, destijds Wood' vriendin, zal opvallen. Opnieuw beschrijft Burton haar reactie toen ze het script voor het eerst zag, terwijl de film haar afschildert als iemand die het aanvaardt en vooruitdenkt. Onwillekeurig heb ik het gevoel dat Burtons weergave nauwkeuriger is, want Fuller lijkt zich bijzonder slecht op haar gemak te voelen in haar rol. Ze verschijnt maar een kwartiertje, maar haar vertolking lijkt zo mechanisch, zo levenloos, dat ze er op de een of andere manier in slaagt om minder getalenteerd over te komen dan haar tegenspeelsters, als dat al mogelijk is. Het is moeilijk te zeggen of de regie van Wood in dit geval beter was dan gewoonlijk, maar als het vermogen van de figuranten om de sterren (met de voor de hand liggende uitzondering van Bela) in het stof te laten bijten een leidraad is, dan is het geen verrassing dat Fuller slechts in een heel kleine rol in een andere film van Wood zou verschijnen. Dat ze vervolgens een aantal hitnummers schreef, zegt je dat ze de juiste beslissing heeft genomen om achter de camera te blijven. Terwijl Wood weer voor de camera verscheen, was het nooit meer dan een cameo, een rolletje of een bijrol.<br />Ik gaf Glen Or Glenda een 1 van de 10. Ik geef deze score over het algemeen alleen aan films die zo slecht zijn dat ze daardoor amusant worden. Hoe brutaal en goedbedoelend de film ook was, Glen Or Glenda voldoet aan die beschrijving.
and generally speaking, you will eventually have to research this little gem. When describing I Changed My Sex, or Glen Or Glenda as it is better known, I must echo the thoughts of Andrew Smith, who so hit the nail on the head when he wrote "If you haven't seen any of Ed Wood's other movies, this one is a completely bewildering experience. If you have seen any of Ed Wood's movies, this is still completely bewildering". The film is both hilarious and tragic, yet it moves with a strange rhythm of its own that leaves one in no doubt that its author knows and means every word he is saying during its running length. Wood, bless him, had some of the loftiest ambitions as a director, wanting to promote peace, understanding, and even acceptance, in the 1950s of all times. When Tim Burton recreated a viewing of Glen Or Glenda by studio execs for his biopic, he showed the execs laughing and telling each other that this had to be a put-on. More than fifty years later, there are still people fighting just to be given the kind of respect that the "normal" take for granted, so I say it most certainly is not.<br /><br />No, the real comedy in Glen Or Glenda is the sheer ineptitude Wood displays in composing his message. Directors frequently use stock footage when they can find some that suits their purposes, and can be edited to fit with their own footage. Ed Wood used stock footage indiscriminately, and Tim Burton's biopic celebrated the fact with a scene in which Wood as played by Johnny Depp bets that he could make an entire film out of stock footage. Sadly, the real Ed Wood died before he had a chance, but Glen Or Glenda is the closest he ever came. The IMDb states that twenty percent of this sixty-something minute film is stock footage, and it is never difficult to guess which footage. Footage of busy highways, planes flying overhead, poor lightning effects, soldiers doing their thing, they're all used in a haphazard manner, sometimes repeatedly, and they often only have a loose connection to the story Wood is trying to tell. Had Wood been able to sit back and think about what he is trying to do for a while, there is no telling what kind of heights he could have achieved.<br /><br />Wood himself appears in the film as the titular character, a confused transvestite who imagines himself as a woman named Glenda. Aside from the daring manner in which he attempts to make his point, Wood makes one hideous woman. Having found myself out on the fringe of a society that thinks I am "disabled" and need to be "cured" myself, I honestly found myself hoping for the best outcome for Wood's character. In order to make his point, however, Wood weaves in short stories of two other transvestites. One of them takes the extreme step of enduring a sex change in order to become a woman, the other finds himself so disenfranchised that he fears being arrested again so much he commits suicide. The scary thing about this film is that if you edited out the transvestism and substituted such disenfranchisements as my position on the autistic spectrum or such things as schizophrenia, very little of the film would even need to be changed. That is how little society has learned since Ed Wood was a boy.<br /><br />The other significant personality in Glen Or Glenda is Bela Lugosi, whom Wood shoehorned into the film. Speculation varies upon Wood's motives, but the accepted theory is that Wood wanted to help revive Lugosi's career, and would do anything in order to achieve this. With the exception of taking his time to carefully construct a good film, that is. In Glen Or Glenda, Wood makes usage of Lugosi that was best described in Flying Saucers Over Hollywood as "bizarre". Lugosi plays a character billed as The Scientist, but comes off more as an omnipotent puppet master. People who have not seen Ed Wood films before the biopic will think Tim Burton made up the "beware of the big green dragon that sits on your doorstep" speech. If anything, Burton was being restrained about which bizarre speech to use in depicting Wood-ian dialogue. Nothing can prepare you for seeing the speeches in their original context, not even Criswell's hilarious ranting during Plan 9 From Outer Space.<br /><br />Observant types will also note the presence of Delores Fuller, Wood's girlfriend at the time. Again, Burton dramatises her reaction to seeing the script for the first time, whereas the film portrays her as being accepting and forward-thinking. I cannot help but feel that Burton's portrayal is more accurate, as Fuller looks extremely uncomfortable in her role. She only appears for about fifteen minutes, but her delivery seems so mechanical, so lifeless, that she somehow manages to seem less talented than her cast-mates, if such a thing is possible. Whether Wood's direction was better-focused in this case than usual is hard to determine, but if the ability of the support cast to leave the stars (with the obvious exception of Bela) in the dust is any guide, then it should come as no surprise that Fuller would only appear in a very small role within one other Wood film. That she went on to write a number of hit songs tells you she made the right decision to stay behind the camera. While Wood would appear before the camera again, it was never as more than a cameo, a walk-on, or a bit-part.<br /><br />I gave Glen Or Glenda a one out of ten. I generally only give this rating to films that are so bad they become entertaining as a result. Bold and well-intentioned as it was, Glen Or Glenda fits that description to a T.