Dit is de nieuwste Ghibli-film en het is ook een MAJOR-afwijking van de gevestigde stijl van de studio. Ten eerste was deze film duidelijk gericht op jonge kinderen, veel meer dan hun vorige films. Hij mist de diepte van de andere films en heeft een gloednieuwe, veel minder realistische stijl van animatie, en toch is hij heel onderhoudend. Hoewel er niets in zit wat volwassenen aantrekt, merkte ik dat ik toch naar het scherm werd getrokken en volledig in het verhaal opging. Het geheim van de film is een meedogenloze eerlijkheid met betrekking tot de plot en de personages. Het verhaal en de personages zijn heel open over hun gevoelens/instellingen en zo, maar dat maakt ze des te vertederender. Er is ook speciale aandacht besteed aan de soundtrack, die absoluut verbazingwekkend is, ondanks het feit dat hij heel anders is dan de vorige Ghibli-soundtracks. Ik merk dat ik de leuke herkenningsmelodie de hele tijd zing, zoals iedereen die deze film ziet zal doen.
This is the latest Ghibli movie and it is also a MAJOR departure from the studio's established style. First of all, this film was obviously aimed at young children, much more so than any of their previous films. It lacks the depth of the other films and features a brand new far less realistic style of animation and yet it is ever so entertaining. Even though there is nothing put in to attract adults, I still found myself drawn to the screen and fully immersed in the story. The movie's secret is brutal honesty with regard to the plot and the characters. The story and the characters are very upfront with their feelings/intentions etc. but that makes them all the more endearing. Special attention was also paid to the soundtrack which is absolutely amazing despite being way different from previous Ghibli soundtracks. I find myself singing the cute theme song all the time as will anyone who sees this movie!