De beste manier om plezier te hebben in deze film is het tellen van het aantal clichés dat er wordt herhaald. Grommende Chinese gangsters. Een vrouwelijke vice-president. Een ventilatierooster dat toevallig groot genoeg is voor een grote blanke man. Door de muur schieten om de slechterik te doden. Een situatie waarin je een paar onschuldige mensen moet ombrengen om Armageddon te voorkomen. Beelden van Onafhankelijkheidsdag waarop je een paar gedenkwaardige oriëntatiepunten in een vuurbal om zeep helpt. De vice-president in een mooi, goed verlicht vertrek omringd door ondergeschikten, terwijl de Chinese premier vrijwel alleen in een donkere kamer is met een klein beetje gedempt licht, en even gemeen grommend als de slijmerige gangsters. Een eenzame held op een schip (bouwwerk, vliegtuig, wat dan ook) die met grote automatische wapens een ravage aanricht onder onnozele schurken. Et cetera, et cetera, et cetera.<br />De op een na beste manier is om te tellen hoeveel nullen je achter de komma moet zetten om de waarschijnlijkheid van het filmscenario nauwkeurig te kunnen inschatten. Ik telde tot 45. Een president die instemt met een ontmoeting aan boord van een privé-vaartuig. Het onmogelijk niet-overtuigende bevel uit de atoomdoos. Het gedeelte waarin de Chinezen besluiten om een spelletje te spelen: schiet ze neer. Et cetera, et cetera. Man, de aarde valt waarschijnlijk eerder in de zon dan dat deze film plaatsvindt.<br />Ik geef toe dat de film interessant was tot het moment dat de kwaadaardige Taiwanese gangsters de president ontvoerden. Toen sloeg de verveling toe. Het ongeloof verdween en ik begon te denken hoe leuk het zou zijn om deze film te martelen...
The best way to have fun in this movie is to count how many clichés it is rehashing. Snarling Chinese gangsters. A female vice-president. A ventilator duct that happens to be big enough to fit a big Caucasian male. Shooting through the wall to kill the bad guy. A Situation where you need to snuff out some innocent people to prevent Armageddon. Independence Day scenes where you snuff out some memorable landmarks in a fireball. The vice president in a nice well lighted room surrounded by subordinates, while the Chinese premier virtually alone in a dark room with just bit of dim light shining, snarling as viciously as the slimy gangsters. A lone hero left alone in a ship (building, airplane, whatever) wreaking havoc on clueless bad guys with big automatic weapons. Etc., etc., etc.<br /><br />The second best way is to count how many zeroes you need to put after the decimal to accurately gauge the probability of the film scenario. I counted up to 45. A president agreeing to a meeting on board a private vessel. The impossibly non-overridable command from the nuke box. The part where the Chinese decided to play shoot 'em up. Etc., etc. Man the earth is more likely fall into the sun than for this film to happen. <br /><br />I admit the film was interesting until the point the evil Taiwanese gangsters kidnapped the President. Then the boredom kicked in. Suspension of disbelief ceased, and I started thinking the fun I'd have torturing this film...