Een goede, maar niet geweldige film, 'De grote dictator', is Chaplins eerste gesproken film. Het is een goede prestatie, en soms een opmerkelijke satire op Hitler, maar helaas worden de momenten van Chaplins genialiteit hier tenietgedaan door de neiging om te veel onnodige dialogen te gebruiken. Ja, Chaplin, de zwijgende filmregisseur, gebruikt in deze film gewoon te veel woorden, en zijn neiging tot het schrijven van lange toespraken en overbodige dialogen zou zich uitstrekken tot zijn andere gesproken films, zoals (beter) 'Limelight'. Toch was Chaplin buitengewoon gedurfd bij het maken van deze film, en zijn optreden in twee rollen is zeker gedenkwaardig. (haar buiten beeld zijnde verhouding met Chaplin koelde in die tijd af), maar ze is altijd de moeite van het zien waard, en Jack Oakie steelt de show zo ongeveer als een rivaliserende dictator van Chaplins beroemde schepping Hynkel.
A good, but not great film, "The Great Dictator" is Chaplin's first talkie. It's a good effort, and at times a remarkable satire on Hitler, but unfortunately the moments of Chaplin brilliance on offer here are let down by a tendency to use too much unnecessary dialogue. Yes, Chaplin, the silent screen master, just uses too many words in this film, and his tendency towards writing long speeches and extraneous passages of dialogue would carry over into his other talkie films, such as (better) "Limelight". Still, Chaplin was extremely daring in even making this film and his performance in dual roles is certainly memorable. Paulette Goddard doesn't have the glow she did in "Modern Times" (her off-screen affair with Chaplin was cooling at the time), but she is always worth seeing, and Jack Oakie just about steals the show as a rival dictator to Chaplin's famous creation Hynkel.