Ik keek een paar jaar geleden voor het eerst naar TCM, maar na een minuut of 15 hield ik ermee op. Ik zag dat het op het programma stond in het Stanford Theatre in Palo Alto, en ik nam me heilig voor de rit van 40 minuten te maken. Het Stanford is een ouderwetse bioscoop waar elke film begint met de gordijnen nog dicht. Ja, ze hebben gordijnen. Ze gingen open toen het Fox-logo begon te spelen. Toen 'The Best of Everything' in enorme roze letters tegen de skyline van New York verscheen, wist ik dat ik er goed aan deed te wachten.<br />Ik smulde van deze film. Er waren zo veel kleine momenten die bijdroegen aan de sfeer van de film: als Hope Lange voor het eerst het kantoor van de publikatieafdeling binnenloopt, staan de titels van de daar uitgegeven tijdschriften in het glas geëtst (The Teenager and Elegance); Joan Crawford die voor het eerst de bioscoop binnenstapt. De manier waarop de camera kantelde om aan te geven hoe gek Suzy Parker aan het worden was (op een gegeven moment kantelde hij bijna); hoe Hope Lange in die kleine flat bleef wonen die ze met de anderen deelde, ook al verdiende ze duidelijk veel meer dan aan het begin van de film (het was vast te schandalig voor één meisje om alleen te wonen).<br />Hope Lange was zo mooi; Suzy Parker ook. En wat dacht je van Mark Goddard in een niet-sprekende rol? Ik werd verliefd op hem toen ik als kind naar Lost in Space keek. Toen ik dit juweel op het grote scherm zag, besloot ik nog een keer naar het Stanford te gaan om Het Oude Donkere Huis te zien. Overigens kocht ik een blikje frisdrank en popcorn bij de snackkraam, en ik schrok toen de verkoper me om twee dollar vroeg.
I watched the first few moments on TCM a few years ago but stopped after about 15 minutes. I saw it listed on the schedule at the Stanford Theatre in Palo Alto, and I vowed I would make the 40 minute drive. The Stanford is an old fashioned movie house that starts each movie with the curtains still shut Yes, they have curtains. They opened as the Fox logo fanfare began to play. When "The Best of Everything" appeared in huge pink letters spread against the New York City skyline, I knew I was right for waiting.<br /><br />I lapped this movie up. There were so many little moments that added to the look and feel of the movie: When Hope Lange walks into the publishing office for the first time, the titles of the magazines published there are etched on the glass (The Teenager and Elegance); Joan Crawford's swanky apron that she wore so she could serve her guests at her party without mussing her outfit; the way the camera tilted to indicate how crazy Suzy Parker was becoming (it was almost sideways at one point); how Hope Lange kept living at that dumpy flat she shared with the others even though she obviously was making a lot more money than at the beginning of the film (guess it was too scandalous for a single gal to live alone).<br /><br />Hope Lange was so beautiful; so was Suzy Parker. And how about Mark Goddard in a non-speaking role. I fell in love with him when I was a kid watching Lost in Space.<br /><br />Seeing this gem on the big screen prompted me to plan another trek down to the Stanford to see The Old Dark House. Incidentally, I bought a small soda and popcorn at the concession stand, and I was taken aback when the worker asked me for two bucks.