Er zijn bepaalde horrorregisseurs voor wie ik in de loop der jaren zoveel respect en bewondering heb opgebouwd, dat ze me onmogelijk kunnen teleurstellen, wat voor rotzooi ze ook willen opnemen. Lucio Fulci is er vast en zeker een van, maar verdomme, hij probeert me teleur te stellen met zijn latere pogingen! Je kunt je gemakkelijk veroorloven de meeste films die Fulci heeft geregisseerd of geproduceerd aan het eind van de jaren tachtig over te slaan en in plaats daarvan gewoon naar 'Cat in the Brain' te kijken, want die ene titel verzamelt en herhaalt de beste en gruwelijkste beelden van niet minder dan ZEVEN andere Fulci-films, waaronder de walgelijkste moordenscènes in 'When Alice Broke the Mirror'. Als geheel behoort deze film beslist tot de beste van onze regisseurs.' Het script is zo onsamenhangend als de pest, de basisgedachte is volstrekt ongeloofwaardig en nogal stompzinnig, en er is absoluut geen enkele spanning om van te genieten. De titel is prachtig, maar die zegt eigenlijk niets. Er speelt een personage dat Alice heet in het verhaal, maar dat is alleen maar een ondersteunende rol, en ze breekt zeker geen spiegels. Ik neem aan dat ze dingen zou kunnen breken door gewoon haar stem te gebruiken, want ze is operazangeres, maar dat doet ze niet. De plot draait om een playboy van middelbare leeftijd die gokt en aan gokverslaving lijdt, die zijn dagen slijt met het verleiden van rijke weduwen en ze om hun geld vermoordt. Lester Parson slacht de dames (en onwelkome getuigen) op gruwelijke wijze af, maakt biefstukken van hun sappigste lichaamsdelen en voedt de restjes aan zijn kat. Er is ook een dwaze psychologische subplot waarin hij denkt dat zijn eigen schaduw verantwoordelijk is voor de moorden in plaats van hijzelf. Het verschil tussen 'When Alice Broke the Mirror' en een paar van Fulci's grootste horrorfilms ('The Beyond', 'City of the Living Dead', o) ligt in het feit dat hij absoluut niet de moeite neemt om een verschrikkelijke sfeer te creëren. De personages, waaronder Lester, zijn kleurloos en saai en de moorden worden normaal gesproken afgebeeld, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is om een vrouw te portretteren. De belichting is slecht, de cinematografie superlelijk, de montage onhandig en amateuristisch, en de acteerprestaties zijn ronduit beroerd. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat Lucio met opzet een waardeloze film heeft gemaakt om te protesteren tegen alle harde critici die een hekel hebben aan zijn repertoire, hoeveel energie en moeite hij er ook in steekt. Het voor de hand liggende element om hier van te genieten is eenvoudigweg het schandalige bloedvergieten, want zelfs de poging om in de zwarte komedie op te gaan werkt niet goed. Het is een weinig eisend stukje horrorvermaak, maar afgezien daarvan valt er niet veel aan te bevelen.
There are certain horror directors for whom I've built up so much respect & admiration over the years, that they can't possibly disappoint me know matter what garbage to decide to put on film. Lucio Fulci is surely one of them, but damned, he's trying to disappoint me with his later efforts! You can easily afford yourself to skip most of the films Fulci directed or produced during the late 80's and simply watch "Cat in the Brain" instead, because that one title gathers and repeats the best and absolute goriest footage of no less than SEVEN other Fulci-flicks, including the sickest murders sequences featuring in "When Alice Broke the Mirror". As a whole, this movie definitely ranks among our director's weakest and most pointless achievements. The script is incoherent as hell, the basic premise is totally implausible and somewhat stupid and there's absolutely no suspense to enjoy. I love the title, but it's actually quite meaningless. There is a character named Alice in the story, but it's only a supportive role and she certainly doesn't break any mirrors. I suppose she could break stuff simply using her voice, as she's an opera singer, but she doesn't. The plot revolves on a middle-aged and gambling-addicted playboy who spends his days seducing wealthy widows and killing them for their money. Lester Parson butchers the ladies (as well as unwelcome witnesses) in gruesome ways, makes steaks out of their juiciest body parts and feeds the remainders to his cat. There's also a silly psychological sub plot in which he thinks his own shadow is responsible for the murders instead of him. The difference between "When Alice Broke the Mirror" and some of Fulci's greatest horror films ("The Beyond", "City of the Living Dead", ") lies in the fact that he totally doesn't bother to create a horrific atmosphere. The characters, Lester included, are colorless and boring and the murders are ordinarily depicted; like it's the most common thing in the world to put a woman's head in a microwave or repeatedly run back and forth over a human body with a car. The lighting is poor, the cinematography super-ugly, the editing clumsy and amateurish and the acting performances are downright miserable. If I didn't know any better, I would think Lucio deliberately made a lousy film in order to protest against all the harsh critics that dislike his repertoire no matter how much spirit and effort he put into it. The obvious element to enjoy here is simply the outrageous gore & bloodshed, because even the attempt to blend in black comedy doesn't work properly. As long as Lester swings around his chainsaw and cuts off women's feet, "When Alice Broke the Mirror" is an undemanding piece of horror entertainment, but other than that, there's isn't a whole lot to recommend.