Een bijzonder verrukkelijke film voor diegenen onder ons die hem gezien hebben toen ze jong waren, want het was tenslotte de bedoeling dat jongeren ernaar zouden kijken <0xE2><0x80><0x93> als je hem als volwassene opnieuw bekijkt, is het beter als je een roze bril op kunt zetten. Het was de eerste van de 16 Jungle Jim-films en de latere tv-serie met de gedrongen Johnny Weismuller die hij voor Columbia maakte (in de laatste 3 films moest hij zijn eigen naam gebruiken, hoewel ze de rechten kwijt waren), nadat hij ontslagen was omdat hij Tarzan voor Sol Lesser had gespeeld. Johnny Sheffield hield ook op met Boy te spelen en werd in een serie van 12 films Bomba the Jungle Boy. '<br />'Jim en het gezelschap gaan op gevaarlijke safari om de verborgen tempel van Zimbalu te zoeken, die bemand wordt door een obscure stam duivelsdokters die het geheim van een gif schijnen te hebben dat ook een geneesmiddel voor polio zou kunnen zijn. Edgar Rice Burroughs was het er waarschijnlijk mee eens. Na 16 jaar monosyllabische Weismuller te hebben gesproken, leek het onhandig om zinnen aan elkaar te rijgen, niet dat het er iets toe deed. Tijdens de snelle mars komen we veel interessante maar over het algemeen speelse bewoners van de jungle tegen, afgezien van de sinistere krokodil die de hoofdrolspeelster met haar been onder een twijgje opeet en de surrealistische op hol geslagen olifant (voorraadbeelden in een hoek van het beeld geperst). Skipper de hond en Caw-Caw de kraai beleefden vele avonturen, die geen van alle van wezenlijk belang bleken voor de plot, voor het geval je je concentreerde! Het grootste probleem met de film is de kluchtige climax, die opwindend kan zijn, maar je helaas ook doet denken aan het einde van een feuilleton, en de oorspronkelijke uitstekende feuilleton was 12 jaar eerder gemaakt. Hoewel ik het persoonlijk niet erg gevonden zou hebben als dit ook nog een paar uur langer had geduurd!<br />Het enige zware hieraan was Weismuller; in zoveel opzichten een leuke kinderfilm uit de oude tijd <0xE2><0x80><0x93> niet aanbevolen voor serieuze volwassenen, dus ik vind hem geweldig.
An especially delightful film to those of us who saw this when young because after all it was meant for the young to watch - when viewing it again as an adult it's better if rose-tinted spectacles can kick in. It was the first of the 16 Jungle Jim films and later TV series chunky Johnny Weismuller went on to do for Columbia (in the last 3 films he had to use his own name though as they'd lost the rights) after getting the sack from playing Tarzan for Sol Lesser. Johnny Sheffield also gave up playing Boy to become Bomba the Jungle Boy in a series of 12 films.<br /><br />Jim and party go on perilous safari to hunt down the hidden temple of Zimbalu manned by an obscure tribe of devil doctors who seem to have the secret of a poison that might also be a cure for polio. Edgar Rice Burroughs probably approved. After 16 years talking monosyllabically Weismuller seemed awkward stringing sentences together, not that it mattered. On the swift march we meet many of the interesting but generally playful denizens of the jungle, barring the sinister crocodile going to eat the leading lady with her leg caught under a twig and the surreal elephant stampede (stock footage squeezed into a corner of the frame). Skipper the dog and Caw-Caw the crow had many adventures, none of which turned out essential to the plot in case you were concentrating! The biggest problem with the film is the farcical climax, which can be exciting but also unfortunately remind you of the end of a serial part  and the original excellent serial had been made 12 years prior. Although personally I wouldn't have minded this going on another couple of hours as well!<br /><br />The only thing heavy about this was Weismuller; in so many ways an enjoyable kids film from the old days - not recommended for serious adults so I love it.