Ik was ongeveer halverwege de film en besefte op dat moment dat het me absoluut niet kon schelen hoe hij afliep. Het is in wezen een nietszeggende tienerkomedie die ik alleen heb gezien omdat ik Helen Mirren graag mag, die in feite heel goed is als onmogelijk wrede lerares.<br />Het basisidee van de film (of laten we zeggen de eerste helft van de film, want ik weet niet <0xE2><0x80><0x93> en het kan me ook niet schelen <0xE2><0x80><0x93> hoe de tweede helft afloopt) is al eerder vertoond, met name in 9 op 5, en een vergelijking tussen die twee laat zien hoe grondig Tingle het bij het verkeerde eind heeft. Je moet het gevoel hebben dat de dingen uit de hand lopen op een manier die je het gevoel geeft dat gebeurtenissen onvermijdelijk zijn, en je hebt goed gedefinieerde, interessante personages nodig om wie je geeft, en die heb je niet. Niet de slechtste film die ik ooit heb gezien, maar hij greep me geen seconde.
I made it about halfway through this movie, and at that point realized that I absolutely didn't care how it ended. It is basically a bland teen comedy that I only watched because I like Helen Mirren, who is in fact very good as an impossibly cruel teacher.<br /><br />The basic idea of the movie (or let's say the first half of the movie, since I don't know - or care - how the second half goes) has been done before, most notably in 9 to 5, and a comparison between the two shows how thoroughly Tingle gets it wrong. You need to feel things are spiraling out of control in a way that makes you feel events are inevitable, and you need well-defined, interesting characters who you care about, and you don't have that. Not the worst movie I've ever seen, but it never grabbed me for a second.