Dit is kersttijd! Een kerstfeest in termen van wedergeboorte, of dat is tenminste te hopen met betrekking tot de Italiaanse bioscoop. Het is zo'n 30-40 jaar geleden dat de Italiaanse bioscoop nog geen kunststuk van dit formaat produceerde. Dit is een absoluut eigentijdse film die ook op hetzelfde niveau van kwaliteit kan worden beschouwd als de Italiaanse meesterwerken uit het verleden, om maar eens een naam te noemen. En ten slotte is dit ook een grote productie voor de Italiaanse maatstaven van die tijd. In deze film is er een zeldzaam evenwicht van verschillende elementen, die allemaal op verschillende niveaus begrijpelijk en aangenaam zijn. Echte poëzie, echte humor, echte tederheid, echt drama, echte schoonheid. Geen retoriek, geen gemakkelijke, surrealistische verkorte versies, geen typisch toeristisch, Tornatore-achtig gefantaseer, geen overmatig acteerwerk, geen autoreferenties van de regisseur. Er is ook een koel gebruik van twee hartverscheurende Nina Simone-liedjes, waarvan de muziek, naar ik meen, nooit op de juiste manier voor een score is gebruikt. Dus als dit geen echte opleving voor de Italiaanse film zal zijn, dan is het een buitengewone ontwikkeling voor Emanuele Crialese na zijn 'Respiro', een ontegenzeggelijk mooie film. 'Nuovomondo' mag niet worden gemist, het is dat soort'medicijnfilm' die je helpt om te genieten van het filmen, film kijken, helpen om te genieten en het leven te begrijpen. Francesco Cabras.
This is Christmas time! A nativity in terms of rebirth, or at least this is what can be hoped regarding the Italian cinema. It was something like 30-40 years that the Italian cinema didn't craft an art piece of this size. This is an absolute contemporary film that can be also regarded at the same level of quality as the Italian masterpieces of the past, needless to quote any name. And finally this is also a big production for Italian standards of the time. In this movie there is a rare balance of different elements, all of them understandable and enjoyable at different levels of fruition. Real poetry, real humor, real tenderness, real drama, real beauty. No rhetoric, no easy surreal shortcuts, no typical touristic Tornatore-like picturing, no over acting, no director autoreferentialism. There is also a cool use of two heartbreaking Nina Simone's songs, whose music, I reckon has never been used in a proper way for a score. So if this will not be a real reviveing for the Italian cinema it is an extraordinary evolution for Emanuele Crialese after his 'Respiro' another definitive beautiful film. 'Nuovomondo' is not to be missed, it is that kind of 'medicine film' helpful to enjoy movie-making, movie watching, helpful to enjoy and understand life. Francesco Cabras