De overleden regisseur John Frankenheimer regisseerde zijn eerste speelfilm, The Young Stranger, nadat hij in New York City was begonnen met het regisseren van televisiedrama's. Deze film volgde op het succes van Rebel Without A Cause in 1955. James MacArthur maakte zijn filmdebuut als problematische tiener met een vader die filmproducent was, gespeeld door James Daly, die geen goede relatie met zijn zoon weet op te bouwen. Kim Hunter speelt de moeder, die de kloof tussen haar man en haar zoon probeert te overbruggen. De film gebruikt de populaire jeugddelinquent-invalshoek van de tijd om zijn verhaal te vertellen. MacArthur komt in een bioscoop in de problemen met een overijverige theatermanager, gespeeld door Whit Bissell. MacArthur op zijn beurt heeft te maken met een brigadier van politie, James Gregory, die vastbesloten is hem een lesje te leren. Het materiaal had gemakkelijk uitbuitend, lachwekkend en sensationeel kunnen worden, zoals zoveel andere films uit die tijd. Maar onder de vaste leiding van Frankenheimer is de film een gevoelige weergave van de dynamiek tussen tieners en ouders. De dialogen zijn realistisch en de meeste scènes doen het verrassend goed. Sommige scènes met Bissell als theaterdirecteur en Gregory als brigadier van politie zijn een beetje zwaarwichtig en ouderwets. Maar de uitvoeringen zijn allemaal even goed, wat nodig is om een film van deze aard en over dit onderwerp te laten slagen. Dit is een indrukwekkend filmdebuut voor zowel MacArthur als Frankenheimer. * van 4 sterren.
The late Director John Frankenheimer directed his first feature film, The Young Stranger, after starting out directing live television dramas in New York City. This film came on the heels of the success of Rebel Without A Cause in 1955. James MacArthur made his feature film debut as a troubled teen with a movie producer father, played by James Daly, who doesn't establish enough of a relationship with his son. Kim Hunter plays the mother, who tries to bridge the gap between her husband and her son. The film uses the popular juvenile delinquent angle of the time to tell its story. MacArthur gets in trouble at a movie theater with an overzealous theater manager played by Whit Bissell. MacArthur, in turn, has to deal with a police sergeant, James Gregory, bent on teaching him a lesson. The material could easily have turned exploitative, laughable, and sensational, like any number of others of the period did. However, under the sure-handed direction of Frankenheimer, the film is a sensitive portrayal of teenage and parental dynamics. The dialog is realistic and most of the scenes hold up surprisingly well. Some of the scenes with Bissell, as the theater manager, and Gregory, as the police sergeant, are a bit heavy-handed and dated. The performances are uniformly good though, which is necessary for a film of this nature and about this topic to succeed. This is an impressive feature film debut both for MacArthur and Frankenheimer. *** of 4 stars.