Zoals veel recensenten al hebben opgemerkt, heeft deze film een sterk duister trekje. De regisseur die me het meest is bijgebleven, is John Landis (ja, ga je gang en huil maar dat ik zo'n boerenpummel ben). Arcand heeft de gave om op een sombere, grijze manier frivole zaken te onderzoeken, om zich dan om te draaien en met een luchthartig gebaar de verschrikkingen van het leven te onderzoeken.<br />De cast is zonder uitzondering bovengemiddeld. Thomas Gibson als David is uitmuntend als het humeurige en bedrieglijke middelpunt waar de rest van de personages omheen draait. Hij spreekt als een goede nihilist, maar zijn gedrag weerspiegelt meer liefde in zijn personage dan hij bereid is toe te geven. Gibson was in 1993 al een sterke en subtiele acteur. Het was moeilijk om naar hem te kijken en Greg Montgomery te zien, laat staan agent Hotchner van de Criminele Geesten.<br />Misschien niet de beste scène, maar de scène waar ik het meest van geniet, mijn'rewind-scène', is die waarin Candy bezoek verwacht en de ene ongenode gast na de andere voor de deur staat. Terwijl Candy's intermenselijke omgeving steeds meer uit de hand loopt, wordt David alleen maar vrolijker, opgewekter en enthousiaster, als een magere Gen-X 'Tigger'.
There is, as many reviews have observed, a strong dark streak to this movie. The director it most recalls to me is John Landis (yeah, go ahead and howl about what a peasant I am). Arcand has the gift of exploring frivolous things in a bleak, gray kind of way, then turning round and exploring the horrors of life with a lighthearted touch.<br /><br />The cast is, without exception, above average. Thomas Gibson, as David, is outstanding as the moody and self-deceptive center around whom the rest of the characters revolve. He talks a good nihilist, but his actions reflect more love in his character than he is willing to acknowledge. Gibson was already a strong and subtle actor in 1993. It was difficult to look at him and see Greg Montgomery, let alone Agent Hotchner of Criminal Minds.<br /><br />Perhaps not the best scene, but the one I enjoy most, my "rewind scene," is the section where Candy is expecting a visitor, and one uninvited person after another shows up at the door. As Candy's interpersonal environment swings further and further out of control, David just grows bouncier, perkier, and more enthusiastic, like a gaunt Gen-X "Tigger."