Misschien is de wildste uitspatting in de carrière van Alfred Hitchcock wel deze regelrechte komedie van de regisseur, waarin hij Carole Lombard met Robert Montgomery vergelijkt als een stel dat ontdekt dat hun huwelijk door een vergissing ongeldig is verklaard. Waar staan ze eigenlijk tegenover elkaar?<br />In tegenstelling tot wat anderen zeggen, is hier sprake van een element van spanning: het idee dat deze twee ongelukkige mensen misschien aan elkaar kunnen ontsnappen, vrij zijn om hun ellende op een andere, onwaardige partner af te reageren.<br />Het is grappig om hier te lezen hoe ongelukkig Lombards Ann Smith in deze film is, want Montgomery's rol is net zo'n hufter. Hij treitert Ann, snauwt tegen getuigen, gooit met cliënten <0xE2><0x80><0x93> precies het soort advocaat dat zijn beroep een slechte naam bezorgt. Ann is natuurlijk ook bazig, het soort vrouw dat haar man zes dagen lang van zijn werk gegijzeld houdt vanwege een kleinzielig meningsverschil, en dat dingen naar voren brengt als wat hij in Parijs heeft gedaan toen hij twintig was en haar nog niet eens had ontmoet. 'Dat heb ik je vergeven!' zegt ze, alsof het iets groots van haar was.<br />Voor David is een ontbonden huwelijk een gelegenheid om een beetje clandestien genot te beleven met zijn'ma<0xC3><0xAE>tresse' voordat hij de knoop voorgoed doorhakt. Voor Ann is het een poging tot voorhuwelijkse seks die moet worden afgekeurd met een fles champagne op het hoofd, gevolgd door verwijdering uit hun appartement en uit haar leven.<br />De eikel lijkt niet ver van de boom te vallen, zoals Anns woorden. 'O, mijn arme kind! De hemel zij dank dat je vader dood is!'<br />Dat is een zeldzame goede zin in deze lachloze, onsympathieke komedie.<br />Je kunt dit een voorbeeld noemen van de 'hertrouwenskomedie', waarin de huwelijksbanden worden aangevochten om opnieuw bevestigd te worden. Je kunt dit ook een voorbeeld noemen van wat Roger Ebert de 'idiotenklucht' noemt, waarin de verhaallijn afhangt van het feit dat de hoofdpersonen zich als idioten gedragen. Hitchcock lijkt te lachen om de gespannen Amerikaanse moraal, maar kan er eigenlijk niet veel meer mee doen dan een humorloze scène waarin een ouder echtpaar zich ergert aan het geluid van luid sanitair. <br />Lombard stierf binnen een jaar na de première van deze film; het was de laatste film van haar die ze zag. Wat jammer dat het niet iets beters had kunnen zijn! Ze was ook dominant in 'My Man Godfrey', maar op zo'n sympathieke manier dat je niet met haar mee hoefde te doen, maar dat je dat wel wilde. Hier speelt ze voor de lol die er niet is, terwijl ze David keer op keer sadistisch in elkaar slaat. Montgomery rolt met zijn ogen, net als Groucho, een toonbeeld van zelfvoldaanheid.<br />Het enige fatsoenlijke in deze film dat langer dan een paar seconden duurt, is Gene Raymond als Davids compagnon Jeff Custer, die Ann probeert te versieren en zich eervol en fatsoenlijk gedraagt. Raymond overdrijft zijn vele reacties en zelfs een dronkenmansscène, en dat allemaal met goed gevolg.<br /><0xE2><0x80><0x94> Spuwer** <0xE2><0x80><0x94> Zo'n fatsoenlijke vent is Jeff, dat Ann hem uiteindelijk afwijst omdat hij niet met David heeft gevochten, nadat ze hem tot een confrontatie heeft verleid door Custer 'een stuk gelei' te noemen. Jeff verlaat het toneel en laat Ann en David achter voor hun toekomstige moord-zelfmoord. Dit is een Custer die aan een bloedbad is ontsnapt!
Perhaps the wildest outlier in Alfred Hitchcock's career is this straight-out comedy vehicle by the director, pairing Carole Lombard with Robert Montgomery as a couple who discover a mistake has invalidated their marriage. Where do they really stand with each other?<br /><br />Contrary to what others say, there IS an element of suspense here: The idea that these two miserable people might escape each other, free to inflict their awfulness on some other, undeserving mate.<br /><br />It's funny reading comments here about how miserable Lombard's Ann Smith plays out in this film, because Montgomery's role is as much of a heel. He manhandles Ann, snaps at witnesses, short-shrifts clients - just the kind of lawyer who gives his profession a bad name. Ann is overbearing, too, of course, the kind of wife who holds her husband hostage from work for six days over a petty squabble, bringing up things like what he did in Paris when he was 20 and hadn't even met her yet. "I forgave you that!" she says, as if it was big of her.<br /><br />For David, a revoked marriage is an opportunity to have a little illicit pleasure with his "mistress" before tying the knot for good. For Ann, it's an attempt at premarital sex that must be repelled with a bottle of champagne to the head, followed by expulsion from their apartment and her life.<br /><br />The acorn doesn't seem to fall far from the tree, as Ann's mother is scandalized into apoplexy when she learns what David tried to pull: "Oh my poor baby! Thank Heaven your father is dead!"<br /><br />That's a rare good line in this laughless, unlikeable comedy.<br /><br />You can call this an example of the "remarriage comedy", in which the bonds of matrimony are challenged in order to be reaffirmed. You can also call this an example of what Roger Ebert calls the "idiot plot", in which the storyline depends on the main characters acting like idiots. Hitchcock seems to have a laugh at uptight American morality, but can't really do much more with it than a jokeless scene where an older couple is scandalized by the sound of loud plumbing.<br /><br />Lombard died within a year of this film's release; it was the last film of hers she lived to see. What a shame it couldn't have been something better! She was overbearing in "My Man Godfrey", too, but in such a likable way you didn't just have to go with her, you wanted to. Here she plays for laughs that aren't there while sadistically breaking David's chops again and again. Montgomery rolls his eyes a lot like Groucho, a study in smugitude.<br /><br />The only really decent thing in this movie that lasts more than a few seconds is Gene Raymond as David's law partner Jeff Custer, who makes a play for Ann and acts with honor and decency. Raymond underplays his many reaction shots, and even a drunk scene, all to good effect.<br /><br />***SPOILER***So decent a guy is Jeff that Ann ends up rejecting him for not fighting David after she goads him into a confrontation, calling Custer "a lump of jelly". Jeff exits the scene, leaving Ann and David together for their future murder-suicide. Here's one Custer that managed to escape a massacre!***SPOILER END***