Ik heb vandaag zowel het boek als de film gezien. De verhaallijn is zo sterk dat bijna elk script of scenario er recht aan zou hebben gedaan. Dus niet veel bijzonders. Maar toch is het een prachtige film, omdat hij je doet denken en voelen, net als het boek. Kijken is niet hetzelfde als een documentaire over een mislukte staat en sympathie voelen voor mensen die lijden onder een onderdrukkend regime, maar het is hetzelfde als kijken naar het verhaal van elke andere gewone man, over generaties, over continenten. Amirs lafheid, zijn schuld, zijn dilemma's en ten slotte zijn keuze voor een manier van verlossing hadden een verhaal over ieder van ons kunnen zijn. Er is maar één onfeilbaar personage om naar op te kijken en te verafgoden, maar ze zijn allemaal grijs, net als wij allemaal.<br />Een andere belangrijke observatie is dat de film uitstekend de levens van de Afghanen in de twintig jaar van turbulente politieke scenario's chronologisch reconstrueert. De levendige, zorgeloze jeugd symboliseert Kabul voor de Russische invasie en de desolate, verwoeste overblijfselen van de stad weerspiegelen wat de taliban ermee hebben gedaan.<br />De kindacteurs verdienen het om de hele tijd 'duimen op te steken'. Ze kunnen elke volwassen acteur in de schaduw stellen. Als je de film nog niet hebt gezien of het boek nog niet hebt gelezen, loop dan gewoon de bioscoop binnen en hou in gedachten dat je getuige zult zijn van een verhaal dat uit meerdere lagen bestaat, geweven op een veelkleurig weefsel van menselijke emoties en gevoelens. Deze film is niet bedoeld om gevoelens van anti-Sovjet en anti-Taliban op te roepen, maar om de beproevingen van het menselijk bestaan te voelen.<br />Ik heb een paar externe recensies gelezen die met de site in verband staan en ik moet bekennen dat ik het nut niet inzie van recensies die de verhaallijn samenvatten als een verre toeschouwer en technische details aanwijzen over een geweldige cinematografie of iets dergelijks. Voor deze film zou je in elk geval moeten proberen het verhaal te begrijpen in plaats van het objectief te beoordelen.
I have read both the book and saw the movie today. The storyline is so powerful that almost any script or screenplay would have done justice to it. So nothing much there. However, this is still a beautiful movie because it makes one think and feel, just like the book. Watching it is not like watching a documentary on a failed state and feeling sympathetic towards people suffering under an oppressive regime, but is like watching any other common man's story unfold, across generations, across continents. Amir's cowardice, his guilt, his dilemmas and finally his choosing a way of redemption could have been a story of any of us. There isn't a single infallible character to look up to and idolize but all of them are gray, just like all of us.<br /><br />Another important observation is that the movie does a great job of chronicling the lives of Afghans through the twenty some years of turbulent political scenarios. The vibrant, care-free childhood represents Kabul before the Russian invasion and the desolate, shattered remains of the city echo what the Taliban has done to it.<br /><br />The child actors deserve 'thumbs up' all the way. They can put any matured actor to shame.<br /><br />If you have not yet seen the movie or read the book, just walk into the theater keeping in mind that you are going to witness a multi-layered story woven on a multi-colored fabric of human emotions and sentiments. This movie is not meant to stir anti-Soviet and anti-Taliban feelings but to feel the trials of human existence.<br /><br />I read some of the external reviews linked to the site and I must confess I do not see the point in writing reviews that summarize the storyline like a distant spectator and point out technical details about amazing cinematography or something similar. At least for this movie, one should try to connect to it rather than judging it objectively.