Toen ik deze film drie jaar geleden zag, vond ik dat hij een goed voorbeeld was van de eigenschappen die je vaak aantreft in arthousefilms in Singapore: langzaam, met een minimale plot en dialoog, afhankelijk van de compositie van de film om hem goed te laten werken.<br />In die tijd was het voor plaatselijke cineasten net zo moeilijk om 'Be With Me' te waarderen als om 'Citizen Kane' of een van Ozu's latere films te waarderen. Ik heb geen idee hoe 'Be With Me' zulke gewijde hoogten bereikte in het cinematografische bewustzijn van Singapore, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat Khoo's '12 Storeys' een betere film is, ook al kan die laatste film niet bogen op zo'n goede cinematografie als Adrian Tan, Khoo's DP voor 'Be With Me'. 'Be With Me' heeft een verhaal dat beter aansluit bij de meeste inwoners van Singapore en het heeft ook iets scherps, iets wat 'Be With Me's schrale weemoed niet heeft.<br />'Be With Me' is in feite een nauwelijks met elkaar verbonden drietal verhalen die door Khoo en zijn scenarist Wong Kim Hoh tot een film zijn verweven. De film gaat over een bewaker die verliefd wordt op een meisje dat hij alleen in de verte ziet; over twee meisjes in een relatie met een zwerver; en over het verhaal van de doof-en-blinde Teresa Chan.<br />'Be With Me' is heel goed gefilmd door Tan, met een Varicam-camera. De composities zijn meesterlijk. De film, die bijna helemaal stil is, heeft bijna geen dialoog. Karakters bewegen zich, niet op een realistische manier, maar bijna alsof het modellen zijn onder leiding van een regisseur. Ze kijken bijna altijd naar het scherm en zijn geëmotioneerd: hetzij van eenzaamheid, hetzij van droefheid. Helaas handelen de personages niet tegen elkaar. Dit soort films is al vele malen eerder vertoond: in de films van Tsai Ming-liang, in Khoo's protegé Royston Tans '4:30' en elders. Jammer genoeg vind ik de ultra-traagheid (in wezen minder plot) en het gebruik van een lento-piano-deuntje gewoon niet aantrekkelijk.<br />'Als je kritiek hebt op _Be With Me_ lijkt het bijna alsof je het inspirerende verhaal erachter, dat van Teresa Chan, die blind en doof is en toch ondanks dit alles een bevredigend leven leidt, tenietdoet. Toch ben ik bang dat deze film dat wel doet.' Ik ben bereid om Chans standvastige en moedige weg in het leven en Tans markante filmografie toe te juichen, maar voor een betere kijk op hetzelfde onderwerp met meer diepgang (zonder de twee andere saaie en afleidende subplots) moet je Werner Herzogs 'Land of Silence and Darkness' (1971) eens proberen.
When I saw this movie three years ago, I thought it exemplified a lot of the traits found in Singapore art-house movies: slow-moving, with a minimal of plot and dialogue, depending on film composition to make it work.<br /><br />During then, amongst local cineastes, the inability to appreciate "Be With Me" is tantamount to panning "Citizen Kane" or any of Ozu's late films. I've no idea how "Be With Me" reached such hallowed heights in Singapore's cinematic consciousness, but I always felt that Khoo's "12 Storeys" is a better film, even though the latter film does not boast as good a cinematographer as Adrian Tan, Khoo's DP for "Be With Me". "12 Storeys" has a story that better relates to most Singaporeans and has bite too, something that "Be With Me"'s threadbare wistfulness doesn't have.<br /><br />"Be With Me" is basically a barely interlinked trio of narratives strung together into a film by Khoo and his screenwriter Wong Kim Hoh. It deals with a security guard who falls in love with a girl whom he only sees in the distance; two girls in a horoerotic relationship; and the story of deaf-and-blind Teresa Chan.<br /><br />"Be With Me" is very well filmed by Tan, using a Varicam camera. The film compositions are masterful. The film, almost entirely silent, has next to no dialogue. Characters move around, not in a realistic manner, but almost as if they are models under the instruction of a director, almost always looking into the screen and emoting: either loneliness or sadness. Unfortunately the characters don't act against each other. This kind of film has been seen before many times: in Tsai Ming-liang's films, in Khoo's protégé Royston Tan's "4:30" and elsewhere. Sadly, its ultra-slowness (essentially plot less) and use of a lento piano soundtrack simply doesn't appeal to me.<br /><br />To criticize "Be With Me" seems almost to negate the inspirational story behind it, that of Teresa Chan, who is blind and deaf and yet lives a fulfilling life despite all this, yet I'm afraid this film doesn't do anything much to me. I'm willing to applaud Chan's steadfast and courageous march in life and Tan's striking cinematography, but for a better take on the same subject-matter with more meat (without the two other tedious and distracting subplots), try Werner Herzog's "Land of Silence and Darkness" (1971).