Dit is het saaie verhaal van de in zichzelf gekeerde affaire tussen twee onsympathieke mensen, van wie er een met iemand anders getrouwd is. Het staat hoog op mijn lijst van de saaiste films aller tijden, en ik ben een onverbeterlijke romanticus. Mijn man was er na het eerste uur uit gestapt, en tegen die tijd was er nog maar weinig gebeurd. Het woestijnlandschap is spectaculair, met het eindeloze zand en de zonneschijn op Katharine's gouden haar. Maar de cinematografie maakt geen briljante film, tenzij het een reisverslag van de National Geographic is. Het schitterende Sahara-landschap in dit slecht bedachte verhaal is als parfum op een varken. De film draait om een ernstig verbrande, stervende piloot, graaf Laszlo de Almasy, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Italië onder de hoede van een Canadese verpleegster, Hana, achterblijft. Hij lijkt zich weinig van zijn leven te herinneren, maar via een boek dat hij in zijn bezit heeft, wordt zijn verhaal heel langzaam onthuld, met behulp van een man uit zijn verleden, Caravaggio, die op mysterieuze wijze op zijn sterfbed verschijnt. Almasy was een Hongaarse cartograaf die in dienst was van de Royal Geographical Society om de Sahara in kaart te brengen. Hij kreeg een verhouding met de vrouw van een andere ontdekkingsreiziger, die een Britse spion bleek te zijn. De verpleegster heeft haar eigen affaire met een sikh die Kip wordt genoemd en die betrokken is bij het gevaarlijke werk van het ontwapenen van mijnen.<br />Mijn ruzies met deze film zijn talrijk, de lange en de saaie om te beginnen. Ik heb geen kritiek op het acteerwerk, het is gewoon geen goed verhaal. Caravaggio lijkt overbodig, zijn relatie met Almasy is oppervlakkig. Hij levert een martelscène, maar lijkt in de film geen essentieel doel te dienen.<br />De kern van het probleem is dat de twee partijen in deze affaire, Almasy en Katharine, jammerlijk onsympathiek zijn, oppervlakkig en saai. Ze zijn gewoon niet erg aardig, dus is er niemand om voor te juichen. Almasy is koel, afstandelijk, hooghartig en uiteindelijk walgelijk bezitterig ten opzichte van de vrouw van een andere man. Katharine is al even afstandelijk en onaangenaam, om nog maar te zwijgen van een betreurenswaardig gebrek aan schuldgevoelens of gevoelens voor haar onvolmaakte maar liefhebbende echtgenoot <0xE2><0x80><0x93> afgezien van het feit dat ze één minuscule traan uit haar ooghoek weet te persen als hij doodgaat.<br />Dit is een verhaal over lust in plaats van liefde, met parels als 'ik kan je nog steeds proeven'. Almasy verkondigt belachelijk genoeg aan een collega zijn erotische obsessie met de inkeping in de hals van zijn geliefde, wat ongetwijfeld duidt op een focus op Katharine's lichaam. Het slachtoffer van deze schaamteloze overspeligheid is de ongelukkige echtgenoot, Geoffrey, die als weinig meer dan een onaangename lastpost wordt behandeld. Ik weet niet zeker of het de bedoeling was om de zuiverheid van het kerstlied te contrasteren met hun egoïstische lust, maar ik was in elk geval niet onder de indruk van de heiligschennende ondertoon. Bij Katharine hebben we de hele frontale naaktheid, maar hun seksscènes komen over als koud, zelfzuchtig, wellustig en soms ronduit hatelijk... niet warm, liefhebbend, gevend, zelfs niet echt hartstochtelijk. Als een van deze twee emoties voor de ander voelt, is het een volkomen egoïstische en absoluut NIET-liefde, zoals ik het woord bedoel.<br />' Zijn terugkeer naar de Grot van de Zwemmers om het lichaam van zijn geliefde op te halen, komt eerder gekunsteld dan bewegend over. Katharine moet slechts enkele ogenblikken eerder de geest hebben gegeven, want ze vertoont een uitstekende kleur en lijkt nauwelijks te slapen, helemaal niet als een lijk. Natuurlijk is dit allemaal voor het dramatische effect, want de romantici die naar dit verhaal kijken (normaal gesproken zou ik een van hen zijn) zouden een rottend, rottend lijk niet waarderen. Om het lichaam van zijn overspelige geliefde op te halen, heeft hij zijn kameraden & de geallieerden verraden door zijn kaarten aan de nazi's te geven, aangezien de Engelsen de schurken van het stuk zijn. Ongeacht of hij wel of niet...' Als Kip zich aan zijn laatste belofte aan Katharine houdt, is zijn verraderlijke daad niet iets waar ik veel bewondering voor heb.<br />Kip lijkt me een aardige vent en Hana over het algemeen een aardige meid, maar hun romance is niet in het minst onderhoudend. Het is niet meer dan een kortstondige liefdesaffaire in oorlogstijd, die bij het afscheid weinig trauma's aan het licht brengt. Het heen en weer reizen tussen de twee decors (de Sahara-woestijn en het huidige Italië) leidde af en was onplezierig, maar in feite waren beide verhalen zo saai als afwaswater. Het enige sprankje interesse in het hele plaatje was Kips gespannen, ontwapenende scène.<br />Omdat ik niet helemaal harteloos was, had ik wel enige sympathie voor de ernstig verbrande en stervende Almasy op dat moment. Maar misschien is mijn grootste probleem met deze film wel de euthanasie aan het eind, wanneer Hana haar patiënt een overdosis morfine geeft. Wij worden geacht te vinden dat dit gerechtvaardigd en moreel aanvaardbaar is, omdat ze duidelijk een zwak heeft voor Almasy, huilt terwijl ze de dodelijke injectie toedient en hardop voorleest uit zijn naar verluidt hartstochtelijke Herodotus-boek om hem te troosten terwijl hij op sterven ligt.<br />De meesterwerken van de verbazingwekkende regisseur David Lean mogen niet worden beledigd in vergelijking met dit zielige, immorele verhaal. Ja, Lawrence van Arabië heeft ook een woestijn, maar in Lean-films (Doctor Zhivago, Brief Encounter) zijn de mensen die affaires hebben bewonderenswaardig terughoudend, schuldig en met enige achting voor de bedrogen echtgenoot, in tegenstelling tot de totale overgave van dit paar. In Ryan's Daughter toont de bedrogen echtgenoot zijn ontroerende loyaliteit en vergevingsgezindheid.<br />Deze film is een zogenaamd intellectueel, enorm overgewaardeerd stuk saaie en walgelijke kletskoek dat zichzelf helaas voordoet als een geweldig liefdesverhaal. De Oscar voor de Beste Film doet het niet goed bij de Academy. Voor degenen die zich afvragen waarom mensen zo'n hekel aan deze film hebben, is het antwoord eenvoudig. Het is afschuwelijk.
This is the dreary tale of the self absorbed affair between two unlikable people, one of whom is married to someone else. It ranks high on my list of most boring movies ever, and I'm a die hard romantic. My husband opted out after the first hour of its three, by which time little had transpired. The desert scenery is spectacular, with the endless sand and the sunshine on Katharine's golden hair. However, cinematography does not a brilliant film make, unless it's a National Geographic travelogue. The magnificent Saharan scenery in this ill conceived tale is like putting perfume on a pig.<br /><br />The movie revolves around a badly burned, dying pilot named Count Laszlo de Almasy, who is left in the care of a Canadian army nurse, Hana, during World War II Italy. He appears to remember little of his life but through a book in his possession, his story is VERY SLOWLY revealed, with the help of a man from his past named Caravaggio, who mysteriously appears at his deathbed. Almasy was a Hungarian cartographer employed by the Royal Geographical Society to chart the Sahara Desert. He entered into an affair with the wife, Katherine, of a fellow explorer who proved to be a British spy. Meanwhile in the present, Laszlo's nurse has her own affair with a Sikh nicknamed Kip, who is involved in the dangerous work of disarming mines.<br /><br />My quarrels with this movie are many, length and tedium for starters. I don't fault the acting in particular, it simply isn't a good story. Caravaggio seems unnecessary, his connection to Almasy sketchy. He provides a torture scene but appears to serve no essential purpose in the film.<br /><br />The core problem is that the two parties of this affair, Almasy and Katharine, are woefully unsympathetic characters, shallow and dull. They simply aren't very nice, thus there is no one to cheer for. Almasy is cool, aloof, haughty, and eventually disgustingly possessive of another man's wife. Katharine is likewise detached and nasty, not to mention having a deplorable lack of guilt or feeling whatsoever for her imperfect but loving husband...apart from managing one minuscule tear at the corner of her eye when he dies. <br /><br />This is a tale of LUST rather than love, with such pearls as 'I can still taste you'. Almasy ridiculously vocalizes to a colleague his erotic obsession with the indentation in his beloved's neck, surely more indicative of a focus on Katharine's body. The victim of this unrepentant adultery is the hapless husband, Geoffrey, who is treated as little more than an unpleasant nuisance. It's all quite sordid and disgusting, Katharine's charade of feeling faint so that these lovers can indulge in their much vaunted unbridled passion, all as Silent Night is being sung in the background. I'm not sure whether the intent was to contrast the carol's purity with their selfish lust, but I definitely was not impressed by the sacrilegious undertone. We have full frontal nudity with Katharine, but their sex scenes come across as cold, selfish, lustful, and sometimes downright hateful...not warm, loving, giving, nor even truly passionate. If either of these two feels any emotion for the other, it is a totally selfish one and definitely NOT love, as I define the word.<br /><br />Almasy's return to the Cave of the Swimmers to retrieve the body of his beloved comes across as contrived rather than moving. Katharine must have expired only moments earlier as she shows excellent colour and barely appears dozing, not at all corpse like. Of course this is all for dramatic effect, as the romantics watching this tale (normally I'd be one of them) would not appreciate a decaying, putrid corpse. In order to retrieve his adulterous lover's body, he has betrayed his comrades & the Allies by giving his maps to the Nazis, the English being cast as the villains of the piece. Regardless of whether or not he's keeping his final promise to Katharine, his traitorous act is not something I admire much. <br /><br />Kip seems a pleasant fellow and Hana generally likable, but their romance is not in the least engaging, merely a brief wartime fling with the parties indicating little trauma upon parting. Moving back and forth between the two settings (past Sahara Desert and present Italy) proved distracting and unpleasant but really, both stories were dull as dishwater. The only spark of interest in the whole picture was Kip's tense mine disarming scene.<br /><br />Not being totally heartless, I did have some sympathy for the current Almasy's severely burned and dying state. However, perhaps my major complaint with this film is the euthanasia at the end when Hana obliges her patient by giving him a morphine overdose. We are supposed to feel that this is justified and morally acceptable because she obviously has affection for Almasy, cries while she is preparing the deadly syringe, and reads aloud from his allegedly passionate Herodotus book to console him as he's dying. <br /><br />The amazing director David Lean's masterpieces should not be insulted by comparison with this pathetic, immoral tale. Yes, Lawrence of Arabia also has a desert, but in Lean films (Doctor Zhivago, Brief Encounter), those engaging in affairs are sympathetic characters exhibiting admirable restraint, guilt, and some regard for the betrayed spouse, as opposed to the total self absorption of this pair. In Ryan's Daughter, the cuckold husband displays touching loyalty and forgiveness. <br /><br />This movie is a supposedly intellectual, enormously over rated bit of boring and disgusting drivel that unfortunately passes itself off as a great love story. Its Best Picture Oscar does not speak well for the Academy. For those who wonder why people are so hard on this movie, the answer is simple. It's awful.