Aan het eind van mijn recensie van Cache schreef ik dat ik geïntrigeerd was door Haneke als filmmaakster. Dat was de reden dat ik de dvd van La Pianiste heb gekocht, die ik een halfuur geleden heb bekeken.<br />Het is allemaal verwoord, hier op IMDb en in veel externe recensies <0xE2><0x80><0x93> de gruwelijk verwrongen pathologie die een individu als Hupperts Erika zou'scheppen', die na al die jaren nog steeds haar best doet om het haar moeder naar de zin te maken, ten koste van alles en iedereen in haar leven, te beginnen met zichzelf. Ze verdrong alles wat haar zou bevrijden van haar zelfopgelegde slavernij, inclusief, uiteraard, haar seksualiteit, die letterlijk is ingestort, tot op het punt van waanzin, tot ze niet eens meer kan bevatten hoe een oprechte, liefhebbende impuls zou aanvoelen.<br />Dit is een levendig portret van een ernstige emotionele invalide, iemand die nooit de kracht heeft gevonden om uit de situatie van haar kindertijd te komen en een functionerende volwassene te worden. Ik denk dat dit onderwerp op ons allemaal betrekking heeft <0xE2><0x80><0x93> we streven allemaal naar autonomie, maar er zijn behoeften, zoveel tegenstrijdige behoeften, waarvan de meeste niet eens op het bewuste niveau liggen. Het draait ook briljant om het contrast tussen waar je seksueel over fantaseert en de werkelijkheid van die fantasieën, en de gevolgen als je ervoor kiest je seksuele fantasieën met een ander mens te delen. Hupperts personage krijgt in de loop van de film waar ze om vraagt, en het is niet bepaald de ontvoogdende ervaring die ze zich had voorgesteld.<br />Wat betreft de veelbesproken scène in de badkamer: ik waardeer het zeer dat deze scène alle mogelijke erotische lading (voor de kijker, bedoel ik) eruit heeft gezogen vanwege de vorige scène, waarin ze het glas in de zak van het meisje stopte. Tegen de tijd dat ze in de badkamer haar laten-we-eens-zien-of-dit-een-man-is-scenario opvoert, weten we al dat ze...' Het is een gevaarlijk gestoorde vrouw en dus is het geen goede beurt, haar kleine machtsspelletje met onze arme nietsvermoedende duvelstoejager.<br />Een andere ongelooflijke prestatie van deze film is dat ik, ongeveer halverwege, helemaal vergat dat het geen Engelse film was en dat ik subtitels las. Dat is nog nooit eerder gebeurd, in geen enkele buitenlandse film, en ik heb er heel wat gezien.<br />In deze film is het einde, net als bij Cache, niet helemaal verpakt in een keurig strikje, maar in tegenstelling tot Cache krijgen we in elk geval een gevoel van definitiefheid, ondanks het feit dat we niet eens zeker weten of Hupperts personage leeft of dood is. Na de ervaring met La Pianiste ben ik, dat behoeft geen betoog, meer dan een tikkeltje geïntrigeerd.
At the end of my review of Cache, I wrote that I was intrigued with Haneke as a film maker. This is what led me to get the DVD for La Pianiste, which I just finished watching about a half hour ago.<br /><br />It's all been expressed, here at IMDb and in many of the external reviews - the gruesomely twisted pathology that would 'create' an individual like Huppert's Erika, who is still trying, after years and years, to please her mother, at the expense of everyone and everything else in her life, beginning with her self. She's repressed everything that would free her from her self-imposed bondage, including, of course, her sexuality, which has literally imploded, to the point of madness, to where she can no longer even begin to comprehend what a genuine loving impulse would feel like.<br /><br />This is a graphic portrait of a severe emotional cripple, one who never found the strength to get out of her childhood situation and become a functioning adult. I think this subject relates to all of us - we're all striving for autonomy, but there are needs, so many conflicting needs, most of which are not even on the conscious level. It also deals brilliantly with the contrast between what one fantasizes about, sexually, and the reality of those fantasies, as well as the consequences of choosing to share one's sexual fantasies with another human being. Huppert's character gets what she asks for in the course of the film, and it is hardly the emancipating experience she had imagined it to be. <br /><br />Regarding the much-discussed scene in the bathroom: I really appreciated how this sequence had all the possible erotic charge (for the viewer, I mean) sucked out of it because of the prior scene, where she put the glass in the girl's pocket. By the time she's acting out her let's-see-if-this-guy-is-worthy scenario in the bathroom, we've already found out that she's dangerously disturbed and so it's not a turn on, her little domination session with our poor unsuspecting dupe.<br /><br />I think another incredible achievement of this movie is how, about halfway through it, I completely forgot that it was not in English and that I was reading sub-titles. That has never happened before, in any foreign movie, and I've seen quite a few. <br /><br />In this film, like Cache, the ending is not all wrapped up in a nice little tidy bow, but unlike Cache, we do at least get some sense of finality, despite the fact that we do not even know for sure whether Huppert's character is alive or dead. After experiencing La Pianiste, when it comes to Michael Haneke, I am, needless to say, more than a trifle intrigued.