Het is meer een subtiel verhaal over het feit dat in het Indiase huishouden de meeste beslissingen door de man worden genomen, dat er geen aandacht wordt besteed aan de verlangens van de vrouw, bijvoorbeeld dat zelfs als de man en de vrouw met elkaar slapen, het voor de man een test is of hij zijn verlangens kan beheersen, niet om de vrouw genot te schenken. En in zo'n scenario hebben vrouwen altijd twee keuzes: óf ze accepteren dit alles en nemen het op in hun eigen leven, wat meestal het geval is, óf ze accepteren dit alles niet en proberen dingen te vormen om zichzelf tevreden te stellen, wat een film oplevert! Brand is een briljant geënsceneerd verhaal over de tweede optie, die vrouwen voor zichzelf kiezen, geen opoffering, niet om iemand anders te dienen, maar eerder een beslissing voor hun eigen bestwil. Op de een of andere manier vond het hele idee van het rechtvaardigen van het lesbisch zijn geen gehoor bij het Indiase publiek, maar als je de hele film bekijkt vanuit een bepaalde zelfexpressie, dan komt het hele debat niet eens ter sprake.
It is more a subtle story of the fact that in Indian household how most decisions are taken by the man, how no attention is paid to the desires of the lady, for example how even when the husband and wife sleep together it would be a test for the husband whether he can control his desires, not to give the woman pleasure. And in such a type of scenario, women invariably have two choices, either to accept all this and take it into their own life, which is usually the case or not accept this and try to mould things to satisfy themselves, which makes a movie!<br /><br />Fire is a brilliantly directed story of the second option, which women choose for themselves, no sacrifice, not to serve anybody else, rather a decision for their own good. Somehow the whole idea of justifying lesbianism didn't find an acceptance in the Indian audience but if one looks the whole movie from an angle of self-expression, then the whole debate doesn't even arise.