Fata Morgana is verreweg de vreemdste en verbijsterendste kunstfilm die ik ooit heb gezien. Ik aarzel om het een documentaire te noemen, want hoewel er elementen van documentatie van de beelden in zitten, zijn de beelden zelf zo ongewoon, zo hallucinogeen, zo onduidelijk, dat ik me afvraag of het echt de moeite waard was om dit verhaal te vertellen, alleen maar om deze beelden te laten bestaan. De film is in wezen het verhaal van de aarde en de schepping van de aarde, gefilmd vanuit het perspectief van een buitenstaander, of het nu een vreemde is of iets anders onbeschrijflijks, en alles speelt zich af in de Sahara-woestijn. De titel van de film heeft te maken met de illusie of weerspiegeling van beelden, zowel echt als gehallucineerd, waar mensen in de woestijn vaak getuige van zijn. Deze staan ook wel bekend als luchtspiegelingen.<br />De film begint met een landing van een vliegtuig, gevolgd door een volgende landing, en nog een keer, en nog een keer, en nog een keer, en nog een keer, en nog een keer. Bij elke landing begint de feitelijke architectuur van zowel de plek waar het vliegtuig landt als het vliegtuig zelf langzaam in elkaar over te lopen en steeds minder echt te worden en steeds meer een weerspiegeling. De weerspiegeling in deze film wordt alleen maar intenser en ongewoner naarmate de film vordert. Het verhaal van de film gaat over de schepping van het universum, waarbij verontrustende seksuele beelden van zand en landschap langs de camera glijden. De opnamen gaan steeds verder de woestijn in en Herzog filmt alles wat hij ziet en vindt. In de verte zijn de vreemdste weerspiegelingen van de wereld te zien, terwijl Herzog een aantal van de zuiverste en fotogeniekste verzamelingen buitenstaanders ontmoet die je ooit zult zien. Als de soundtrack van Leonard Cohen begint, kun je er zeker van zijn dat je je in de wereld van een krankzinnige man bevindt die verliefd is op het universum. Ik kan niet veel meer over deze film zeggen zonder iets te verpesten, maar ik kan wel zeggen dat het een ontnuchterende ervaring is en dat er eigenlijk niets beters bestaat. Ik vind het heerlijk om films te zien die gewoon in hun eigen klas zitten. Deze film is zeker een goed voorbeeld van hoe Herzog het heerlijk vindt om verhalen en documentaires te vermengen tot een verwisselbare vorm. Fata Morgana blijft helaas wat te lang hangen <0xE2><0x80><0x93> die is een beetje welkom <0xE2><0x80><0x93> maar tegen de tijd dat hij bijna afgelopen is, zijn de beelden hoogstwaarschijnlijk voorgoed in je geheugen gegrift. Beslist een must-see voor mensen die geobsedeerd zijn door de aard en de oorsprong van het universum.
Fata Morgana is, by far, one of the weirdest and most perplexing art films I have ever seen. I hesitate to call it a documentary because, while is does have elements of documentation of it's images, the images themselves are so unusual, so hallucinogenic, so unclear, that I wonder whether it was really worth telling this story just so that these images can exist. The film basically is the tale of the earth and the creation of the earth shot from the perspective of an outsider, be it alien or something otherwise indescribable, all taking place in the Sahara desert. The title of the picture relates to the illusion or reflection of images, both real and hallucinated, that people in the desert often witness. These are also known as mirages.<br /><br />The film opens with a plane landing followed by the plane landing again and then again and again and again and again and again and again. With each plane landing shot, the actual architecture of both the location it is landing at and the plane itself begin to slowly dissolve into one another and grow less and less real and more and more reflective imagery. The imagery in this film only grows more intense and more unusual as the picture continues. The narration of the film tells of the creation of the universe as alarming sexual images of sand and landscape move past the camera. The shots go further and further into the desert and Herzog films whatever he sees and finds. The strangest reflections of the world are on display in the distance while Herzog meets some of the most pure and photogenic collections of outsiders that you are ever likely to see. When the Leonard Cohen soundtrack kicks in, you can be sure that you are in the world of a mad man who is in love with the universe.<br /><br />I cannot say too much more about this film without ruining anything, but I will say that it is a sobering experience and there's really nothing like it. I love seeing films that are just in classes of their own. This film certainly is a good example of how Herzog loves to intermingle narrative storytelling and documentary film-making into an interchangeable form. Fata Morgana unfortunately does overstay it's welcome just a bit, but by the time it nears it's end the images will most likely be burned into your mind forever. Definitely a must-see for those who are obsessed with the nature and the origin of the universe.