Het is interessant om te zien hoe de maatschappij aan het eind van de jaren vijftig in deze film wordt uitgebeeld. Mannen zijn wellustige, kettingrokende zuiplappen die maar aan één ding kunnen denken (de tijd heeft mannen niet echt veranderd, maar'seksuele intimidatie' wel) & vrouwen zijn alleen maar aan het werk tot ze een man hebben gevonden & zich settelen. Een deel van de dialogen is huiveringwekkend maar toch charmant op een onschuldige, passé-manier. Ik hou van de intro die een romantisch, opwindend uitzicht biedt op Manhattan met Johnny Mathis die 'The Best of Everything' zingt op de soundtrack. Ik wil zo in een paar scènes springen, gefilmd in N.Y.-straten rond 1959 & een tijd meemaken die ik alleen op film & foto's heb gezien. Sommige scènes in deze film deden me denken aan Melanie Griffiths 'Working Girl'. Vooral als Hope Lange (die een kruising is tussen Grace Kelly en Dolores Hart) wordt gebombardeerd in het appartement van de knappe Stephen Boyd, hij stopt haar in en kijkt alleen maar hoe ze slaapt (net als Melanie wil ze weten of er de volgende dag 'iets' tussen hen is gebeurd). Joan Crawford is absoluut te vergelijken met Sigourney Weavers afschuwelijke vrouwelijke baas, alleen was ze uiterlijk gemeen (met een zachte kern), maar Sigourneys personage was lief vanbuiten en afschuwelijk vanbinnen. Ik vond het verontrustend hoe het personage Suzy Parker (Gregg) begon als een onafhankelijke vrouw met een carrière als actrice, die naar verluidt geen man nodig had om haar compleet te maken, uiteindelijk eindigde. Ze wordt een stalker/gek/krankzinnig type als ze de man op wie ze verliefd wordt de stuipen op het lijf laat jagen nadat hij klaar met haar is. Ik hield van het personage Mary Agnes, de kantoorroddel, met haar zware New-Yawk-accent. Als je van films als 'Valley of the Dolls' houdt, zul je deze ook leuk vinden.
It's interesting to watch how late 1950's society is depicted in this film. Men are lecherous, chain-smoking boozers with one thing on their minds (time hasn't changed men all that much, but "sexual harassment" has) & women are in the workplace only passing time until they find a husband & settle down. Some of the dialog is cringe-worthy but yet it's charming in an innocent, passé way. I love the opening credits that show a romantic, exciting view of Manhattan with Johnny Mathis singing "The Best Of Everything" on the soundtrack. I want to jump right into some scenes, filmed on N.Y. streets, circa 1959 & experience a time I've only seen on film & in photographs. Some scenes in this movie reminded me of Melanie Griffith's "Working Girl". Especially when Hope Lange (who's a cross between Grace Kelly & Dolores Hart) gets bombed in handsome Stephen Boyd's apartment, he tucks her in & just watches her sleep (like Melanie, she wants to know if "anything" happened between them the following day). Joan Crawford is definitely comparable to Sigourney Weaver's horrible female boss except she was outwardly nasty (with a soft core), but Sigourney's character was sweet on the outside & horrible on the inside. I found it distressing how the Suzy Parker character (Gregg) started out as an independent woman with career goals to be an actress, who supposedly didn't need a man to complete her, ended up. She becomes a stalker/lunatic/nut-job when she lets the man she falls in love with drive her bananas after he's done with her. I loved the character Mary Agnes, the office gossip, with her thick New Yawk accent. If you enjoy films like "Valley Of The Dolls" you'll like this one too.