Ik was al geïnteresseerd in deze film sinds hij werd genoemd als de slechtste film aller tijden in een artikel over sciencefictionfilms uit de jaren vijftig in een Brits tijdschrift uit het begin van de jaren tachtig, onder de titel renthemovies. Toen de film vorig jaar op dvd verscheen, was ik geïnteresseerd geraakt in de rencult Camp Classics-doosset waarin hij was opgenomen (samen met koningin van de ruimte 1958 en de geniale behemot 1959). Maar nadat ik koningin op dvd-r had gekocht, had ik het idee laten varen. Maar gelukkig stuitte ik net op de film op DivX <0xE2><0x80><0x93> de afdruk was niet afkomstig van de dvd van Warners (die er naar verluidt een verrassend mooi uitziend beeldmateriaal op na houdt), maar van een modderige tv-afdruk... maar niet zo modderig dat de details verloren gaan (met andere woorden, het was alsof je de film in sepia zag in plaats van zwart-wit!). Hoe dan ook, om op de zaak terug te komen: ik moet toegeven dat ik in zekere zin teleurgesteld was dat de film niet het lachfestijn bleek te zijn waar ik al die tijd op had gerekend (Maltin noemt het lachwekkend en afschuwelijk); in werkelijkheid vond ik het heel onderhoudend en godzijdank kort, iets meer dan een uur. Er zijn nog een paar ontegenzeggelijk amusante stukjes, zoals wanneer de oude verpleegster begint te gillen bij het zien van de vrouw van 1 meter 50, en wanneer de hulpsheriff van de sheriff bijna over zijn baas en de butler van de vrouw van de sheriff heenrijdt in zijn enthousiasme om in zo'n ongebruikelijk geval van dienst te kunnen zijn. Evenmin vond ik de special effects tussen de grappigste von (Maltin weer) op de film, hoewel ze zeker g<0xC3><0xAA>nant slecht zijn!<br />O.K., dus het idee dat een buitenaards wezen (in de reusachtige menselijke gedaante, gekleed in holenman-vodden, en nog radioactief ook!) naar de Aarde komt in een grote bal (! Het personage van de overspelige echtgenoot is niet erg interessant, maar zijn twee vrouwen wel: de rijke, maar zeurende alcoholische echtgenote Allison Hayes en de ambitieuze, feeksachtige vriendin Yvette Vickers. Ook speelt Hayes een rol in het verhaal (hij wordt al genoemd), een paar agenten (een van hen is, zoals elders al is opgemerkt, een beminnelijke mafkees) en net zoveel artsen (een van hen heet dokter Cushingdean en een andere is een specialist die wordt ingeschakeld als Hayes na blootstelling aan straling groter begint te worden). Natuurlijk zou je de film kunnen zien als de omgekeerde vrouwelijke versie van THE INCREBLE SHRINKING MAN (1957), hoewel het niet eerlijk zou zijn om die twee films verder te vergelijken, aangezien de Jack Arnold/Richard Matheson-klassieker veel psychologisch/intellectueel van aard is; in feite lijkt het er niet op dat Hayes zich druk maakt om haar uiterlijk en er zelfs gebruik van maakt om haar man een lesje te leren! Maar de manier waarop ze tekeergaat, overdreven in de filmposters van het tijdperk blazer, is nogal eigenaardig (vooral als je bedenkt dat het alleen maar in de laatste tien minuten gebeurt); als je de schade niet ziet die haar enorme, maar hoogst onovertuigende hand aanricht (vooral als ze de pop optilt die haar man moet voorstellen! ), maar Hayes' dood via elektrocutie (wanneer ze tegen een elektriciteitskabel opbotst) is vakkundig uitgevoerd.<br />Ten slotte volgde de tv-versie uit 1993 met Daryl Hannah als de hoofdpersoon, die ik speciaal voor dit doel had gehuurd.
I’d been interested in watching this ever since it was cited as the Worst Film Ever on an entry devoted to 1950s sci-fi cinema in a British periodical from the early 1980s entitled “The Movie” (incidentally, the Leonard Maltin Film Guide also awarded this the unenviable BOMB rating). When it came out on DVD last year, I became interested in purchasing the “Cult Camp Classics” Box Set in which it was included (along with QUEEN OF OUTER SPACE [1958] and THE GIANT BEHEMOTH [1959]); however, since recently acquiring QUEEN on DVD-R, I had put paid to the idea.<br /><br />Happily, I’ve just stumbled upon the film on DivX – however, the print wasn’t culled from the Warners DVD (which is said to boast a surprisingly pleasant-looking transfer) but rather a muddy TV print…though not so much that the detail is lost (in other words, it was like watching the film in sepia as opposed to black-and-white!). Anyway, to get to the matter at hand: I have to admit that, in a way, I was disappointed the film didn’t prove to be the laugh-fest I had anticipated all this time (Maltin calls it “hilariously awful”); actually, I found it quite engaging – and thankfully brief at a little over an hour in length. Some undeniably amusing bits remain though – such as when the old nurse starts screaming her head off at the sight of the 50-foot woman, and when the Sheriff’s deputy almost runs over his chief and the leading lady’s butler in his enthusiasm to be of assistance in such an unusual case. Neither did the special effects hit me as being “among the funniest” (Maltin again) on film – though they’re certainly embarrassingly bad! <br /><br />O.K., so the idea that an alien (in giant-sized human form, clad in cave-man rags, and radioactive to boot!) coming to Earth in a big ball-shaped(!) spaceship and apparently after the heroine’s prized necklace is utter nonsense – and his quasi-transparent appearance does it no favors at all…but, really, it’s the human story that holds our attention (relatively speaking). The character of the philandering husband isn’t very interesting, but his two women are: wealthy but nagging alcoholic wife Allison Hayes and ambitious, vixenish girlfriend Yvette Vickers. Also involved in the narrative are Hayes’ faithful servant (already mentioned), a couple of cops (one of them, as noted elsewhere, being amiably goofy) and as many doctors (one of whom is named Dr. Cushing[!] and another a specialist who’s called in when Hayes starts growing in size after being exposed to radiation).<br /><br />Of course, the film could be seen as the reversed female version of THE INCREDIBLE SHRINKING MAN (1957) – though it wouldn’t be fair to compare the two further, as the Jack Arnold/Richard Matheson classic is far more psychological/intellectual in approach; actually, Hayes doesn’t seem to be that bothered with her ‘condition’ and, in fact, takes advantage of it in order to teach her husband a lesson! However, her rampage – exaggerated in movie posters of the era – is rather quaint (especially when considering that it only occurs in the last ten minutes or so); when not shown the damage caused by her enormous but highly unconvincing hand (especially when lifting the puppet that’s supposed to be her husband!), she’s mostly seen walking in long shot and almost from behind (with her size even inconsistent in proportion to the buildings she passes by)!! Still, Hayes’ demise via electrocution (when she bumps into an electrical cable) is competently done.<br /><br />Finally, I followed this with its 1993 TV remake with Daryl Hannah as the titular creature – which I rented specifically for this purpose.