In wezen hebben we hier te maken met een verhaal over twee Amerikaanse tieners (een man en een vrouw, allebei mooie mensen natuurlijk) die psychisch met elkaar verbonden lijken te zijn, in die zin dat ze, elke keer dat ze allebei in slaap vallen, in elkaars dromen kunnen vertoeven en elkaars diepste verlangens kunnen uiten... denken dat je bij Mills & Boon X-files tegenkomt en je bent ergens in de buurt. In feite is het meer een ongelukkige kruising tussen een van Ed Wood's beruchte slechte B-films en een bijzonder domme aflevering van Melrose Place, zo smakeloos zijn de special-effects en zo amateuristisch is het acteerwerk. De acteurs die in deze film spelen (ik zou niet willen zeggen acteren) zeggen hun tekst alsof ze 't zeggen.' Ik lees nog steeds van die tarotkaarten met een pruilmondje als ze geacht worden emotie te tonen, en het is geen grote schok (of verlies voor de filmindustrie) dat ze sindsdien in de vergetelheid zijn geraakt. Het is gewoon een belachelijk misplaatste mengeling van stijlen die helemaal niet bij elkaar passen, en het eindresultaat is een intrigerende nieuwsgierigheid die in de komende jaren ongetwijfeld zal worden opgezogen door de leveranciers van zo-slecht-zijn-ze-goed-films. Ik zal waarschijnlijk de enige zijn die ooit commentaar levert op deze film, maar als je aan het lezen bent en hem hebt gezien, kom dan alsjeblieft terug, want het wordt hier nogal eenzaam...
A trash classic! Basically what we have here is a story about a couple of American teenagers (one male, one female both beautiful people of course) who seem to be psychically linked, in that every time both of them fall asleep, they can inhabit each others dreams and express each others innermost desires... think Mills & Boon meets X-files and you'll be somewhere near the mark. Actually, its more like an unhappy hybrid between one of Ed Wood's famously bad B- movies and a particularly silly episode of Melrose Place, so tacky are the special-effects and so amateurish is the acting. The actors who inhabit (I wouldn't say act in) this flick say their lines like they're reading from cue cards and pout when they're supposed to be showing an emotion, and it comes as no great shock (or loss to the industry) that they have since faded into obscurity. The whole thing is just a laughably misguided mixture of styles that don't go together at all, and the end result is a intriguing curiosity that no doubt will be lapped up by purveyors of so-bad-they're-good films in years to come. I'll probably be the only person who ever comments on this film, but if you are reading and have seen it please get back, it gets kinda lonely round here...