Een paar ochtenden geleden heb ik met een kater met veel plezier naar Femina Ridens gekeken. Voor het grootste deel is de film een tweedelig verhaal, met de spelletjes en de bizarre relatie van de gekke dokter Philipe Leroy en de oogverblindende Dagmar Lassander. Ik had haar al eerder gezien in een paar Fulci-films, waar ze een gruwelijke dood stierf, maar hier is ze jong, hip en mooi. De film is vrij voorspelbaar en zeker mild op het gebied van exploitatie, maar de prachtige, kleurrijke, kitsch-achtige sfeer die hij uitstraalt, is de moeite waard. Het decorontwerp, de muziek, de belichting en de filmopnamen zijn allemaal klassieke Italiaanse stijlen uit het eind van de jaren zestig, een surrealistisch feest voor de ogen en oren, en hoewel de algemene draad van de plot niet al te moeilijk te overzien is, zijn er meer dan genoeg ongewone gebeurtenissen en gedenkwaardig bizarre beelden en geluiden om het allemaal interessant te houden. Beide hoofdrollen zijn vrij goed, en het is de moeite waard om te herhalen dat Dagmar Lassander echt heel goed is. De muziek, van Stelvo Cipriani, is ook knoestig, perfect passend bij de beelden. Regisseur Pierro Schivazappa heeft hier een heel goede film van gemaakt, maar hij is niet perfect. Hoewel heel aantrekkelijk, zit er weinig inhoud in en de exploitatieelementen zijn zo mild mogelijk. Ik denk dat het daardoor iets charmants en onschuldigs krijgt, maar ik kan de gedachte niet van me afzetten dat het onderwerp wel wat meer smerigheid, meer dreiging, dat soort dingen had kunnen gebruiken, vooral omdat het vrij eenvoudig is uit te vogelen wat er gaat gebeuren. Ik vermoed dat het een beetje zinloos is voor sterkere uitbuiters en zeker niet voor mensen die seks of veel naakt willen. Het is meer een luchtige, grappige popart-toestand, aanbiddelijk maar niet substantieel, zoals bubbelbaden. Vooral aanbevolen voor degenen die van de jaren zestig houden, Dagmar Lassander, of van mooie decors.
I had a great time watching Femina Ridens a couple of mornings back, somewhat hungover. For most of the film its pretty much a two hander, showing the games and weird relationship of crazy doctor Philipe Leroy and stunning Dagmar Lassander. I'd seen her before in a couple of Fulci films dying gruesome deaths, but here she is young hip and beautiful. The film is pretty predictable and certainly mild on the exploitation front, but entertaining throughout owing too its marvellous colourful kitsch feel. The set design, music, lighting and cinematography are all classic late sixties Italian style, a surreal feast for the eyes and ears and though the general thread of the plot is not too difficult to foresee there are more than enough unusual events and memorably bizarre sights and sounds to keep things interesting throughout. Both leads are pretty good, and it bears repeating that Dagmar Lassander is really, really fine. The music, by Stelvo Cipriani is gnarly too, perfectly suited to the images. Director Pierro Schivazappa has come up with quite a cracker here, but its not perfect. Though very alluring, there's little substance here and the exploitation elements are about as mild as can be. I guess this gives it a sort of charm and innocence but I can't help thinking that the subject matter could have done with more sleaze, more threat, that sorta thing, especially since its pretty simple to figure whats going to happen. This is I suspect a bit pointless for stronger exploitation fans and certainly not for people wanting sex or much nudity. Its more of a light, fun pop art affair, lovable but insubstantial, like bubble bath. Recommended mainly for those fond of the 60's, Dagmar Lassander, or sweet set designs.