Het gaat er toch niet om dat je het verhaal vertelt, of wel soms? _ Barnens ler_, bijna gespeld als _boone aww_, is de titel van die briljante roman uit het eind van de jaren zeventig die veel mensen, onder wie ikzelf, heeft geschokt.<br />_Kindereneiland_ is de titel, en wat voor een eiland. In het boek, _Rei-ne_, heeft de hoofdpersoon _The Guiness World Record Book_ als bijbel. En hij wil graag zelf nieuwe records breken. In het bijzonder de jongste persoon die drie minuten onder water is.<br />Het verhaal is, zoals de meeste Zweedse films en boeken uit die tijd, diepzinnig, bewust provocerend en ontzagwekkend. Bergman begon aan zijn laatste film en _Cries_ en _Fluisteringen_ waren nog maar net uit. Ze leerden ons dat grote theaters, grote acteurs, uitmuntende schrijvers en begaafde regisseurs een waar team van perfectie vormden.<br />Dit alles gezegd zijnde, is _Barrens var_ een verhaal van ontdekkingen. Het is ook een verhaal van vervreemding: steden vervreemden en het leven in een stad maakt ons tot vreemdelingen voor de meeste bewoners ervan. Het is een verhaal van openbaringen en onverwachte ontmoetingen met onze eigen bestemming. Het is een film van overweldigende hoop en wanhoop. Van gevoelens die begraven liggen onder lagen en lagen van isolatie en isolatie van een wereld die geen zier geeft om...<br />Deze benadering op zichzelf is een vrij moeilijke manier om een overtuigend verhaal te weven. Hier wordt de meesterlijke begeleiding gegeven door Kay Pollak in _Ola Olsson_. Het script van P.C. Jersilds roman is niet alleen een mogelijkheid, maar ook een meesterwerk van de cinema.<br />Misschien ben ik het niet helemaal eens met iemand die zei dat dit werk zo goed als vergeten was. Dat is niet zo. Terwijl ik dit in 2009 schrijf, worden er over de hele wereld besprekingen gehouden over het verhaal van P.C. Jersild, en wordt de film in veel filmscholen en kleine theaters vertoond.<br />Waarom? Het zou moeilijk zijn om dit alles filosofisch te benaderen, en veel mensen hebben dat al geleerd door te schrijven en lezingen te houden. De reden waarom _Barrens var_ een speciaal verhaal is en _is_, is het knusse gevoel dat je vanaf het begin krijgt als je ontdekt dat alles wordt verteld door de ogen van een klein kind. En daar houdt het ook op. Misschien is het een klinische kijk, zoals iemand anders opmerkte. Maar diep verontrustend, ontroerend en bevredigend. Het concept is diep: zolang we geen schaamhaar hebben, kunnen we nog één dag als een engel leven. Daarna worden we wat Raine als de weerspiegeling van zijn ervaringen ziet: 'Mannen zijn varkens.' Hij vindt zijn angsten als hij geen angst heeft. Hij vindt liefde als de wereld om hem heen afbrokkelt. Hij vindt een reden om zich niet als volwassenen te gedragen, omdat hij zich onthoudt van het plegen van misdaden. Hij laat zijn innerlijke zuiverheid en vertrouwen in anderen zonder voorbehoud los, alleen maar om te leren hoe verrot de ziel van een man kan zijn.<br />Waar liefde wordt verwacht, vindt hij haat. Waar mededogen nodig is, vindt hij achterdocht en koude harten. Het is een film vol metaforen. Een film om over na te denken en vragen op te roepen die moeilijk te stellen zijn, maar nog moeilijker te beantwoorden.<br />Uiteindelijk is de bevrediging die je voelt als je zo'n voortreffelijk werk hebt gezien (dat de inzet van elke andere Zweedse film daarna heeft verhoogd) een rit van vreugde en hoop. Wees je ervan bewust dat het een film is vol met de duistere kant van onze natuur. Maar helaas, een film van hoop en diepe vreugde. Reine zal nog steeds een eiland in Stockholm zijn, maar er is de grote hoop dat we de dag van vandaag ten volle zullen beleven, zelfs toen we de eerste tekenen van seksuele rijpheid ontdekten.
Telling the story wouldn't be the point at all, would it? Barnens ö, spelled almost like "booné aww" is the title for that brilliant novel of the late seventies that shocked a lot of people, including myself.<br /><br />Children's Island is the title, and what an island. In the book, Raine, the main character has The Guiness World Record Book as his own Bible. And he's keen on breaking new records himself. In particular the youngest person under water for three minutes.<br /><br />The story is, as most Swedish films and books of the time, deep, consciously provocative and awe inspiring. Bergman was beginning his final film and Cries and Whispers was barely out. expectations for any Swedish film were pretty high. They taught us then that great theatre, great actors, superb writers and gifted directors made a veritable team of perfection in cinema.<br /><br />All this said, Barnens Ö is a story of discovery. It is, too, a story of alienation: cities are alienating and living in one of them make us aliens to most of its residents. It is a story of revelations and sudden encounters with our own destiny. It is a film of overwhelming hope and desperation. Of feelings buried under layers and layers of isolation and insulation from a world that couldn't care less...<br /><br />This approach, in itself, is a pretty difficult way to weave a convincing narrative. Here, the masterful guidance of Kay Pollak on Ola Olsson's script of P C Jersilds novel, turns it not only in a possibility, but in one of those master pieces of cinema.<br /><br />I may disagree a bit with someone who said that this work was all but forgotten. It is not. Even as I write this in 2009, discussions on P C Jersild's story are conducted all over the world, and the film shown at many film schools and small theatres.<br /><br />Why? Waxing philosophical on all of it would be difficult and many have already done it scholarly through writing and lectures. The reason why Barnens Ö was and IS a special story is the cosy feeling you get from the start when you discover that everything is told through the eyes of a small child. And that's where it ends, too. Maybe it's a clinical view, as someone else pointed out. But deeply disturbing, moving and satisfying. The concept is deep: as long as we have no pubic hair, we still can live one more day as an angel. Afterwards, we'll become what Raine reflects as the colophon of his experiences: "Men are Pigs". He finds his fears when he's fearless. He finds love when the world is crumbling around him. He discovers a reason not to behave like the grown-ups because he refrains from committing crimes. He let go his inner purity and confidence in others without reservation, just to learn how rotten the soul of a man can be.<br /><br />Where love is expected, he finds hatred. Where compassion is needed, he finds suspicion and cold hearts. It's a film of metaphors. A film to think and to raise questions that are hard to ask but harder to answer.<br /><br />In the end, the satisfaction of witnessing such a superb work (that really upped the ante for any other Swedish film after) is a ride of joy and hope. Be aware that it is a film full with the dark side of our nature. But, alas!, a film of hope and deep joy. Reine will still be an Island in Stockholm, but there is the big hope of living today in full, even when we found our first signs of sexual maturity show.