Twee mensen die in hetzelfde flatgebouw wonen, ontdekken dat hun partners een verhouding met elkaar hebben. Terwijl ze proberen te reconstrueren hoe het is gebeurd, beginnen ze ook aan een emotionele reis die snakt naar een oplossing.<br /><0x3E><0x3E> Wong Kar Wai, die zijn vorige succes met Happy Together en Chungking Express te danken heeft, vertelt ons een nogal ouderwets en prachtig verhaal over herontwaakte hartstochten, verlangens en onbeantwoorde liefde.<br /><0x3E><0x3E> Misschien is In the Mood for Love niet iedereens smaak. Het komt nogal traag op. 98mins: niet bijzonder lang voor een film, maar het lijkt langer omdat er niet veel gebeurt. Maar dit lome gevoel verbergt een tamelijk strak in elkaar gezette film. Het grootste deel van het verhaal is vernuftig verweven met een reeks vaste rollenspellen, waarin de personages gesimuleerde scenario's naspelen van hun respectievelijke echtgenoten, in een poging erachter te komen hoe de affaire is begonnen. Ik zeg'vernuftig' omdat het het publiek (en de personages) natuurlijk moeilijk valt te zeggen wat 'in-rol' is en wat 'echt'.<br />Als dit allemaal nogal artistiek en zelfingenomen klinkt, dan is dat omdat het dat ook is. Onbeschaamd. En het wordt tot in de perfectie gespeeld door twee van de beste actrices van Hongkong, Maggie Cheung en Leung Chui Wai, met een paar uitstekende rollen van Ping Lam Siu en Rebecca Pan. Het is ook een virtuoze voorstelling van Wong Kar Wai, die het publiek trakteert op een zintuiglijke en sensuele overdaad. De samensmelting van Christopher Doyle (die later zijn weelderige, overrijpe stijl op Hero inzette) en Pin Bing Lee (wiens prachtig ingetogen stijl je kunt zien in Springtime in a Small Town) was een cinematografische geniale prestatie. De film heeft alle brutale schoonheid van Doyle, zonder, eerlijk gezegd, de Athena-posterachtigheid van zijn werk op Hero. De muziek is, zoals altijd bij Wong, prominent aanwezig. Van Nat King Cole die in het Spaans zingt tot de meeslepende snaren van het hoofdthema, het past perfect bij de eclectische schoonheid van de beelden.<br />Al met al een topfilm, of hij nu beoordeeld wordt op plot, acteerwerk, filmografie of soundtrack. Net als, maar toegankelijker dan, Wim Wenders' Wings of Desire, is dit een prachtig, ouderwets verhaal over verloren en herwonnen liefde.<br />En kijk uit voor de hotelkamer van Tony Leung, nummer 2046, die voorafging aan Wongs recente film met dezelfde naam.
Two people living in the same flat complex find their partners are having an affair with each other. As they try and piece together how it happened, they also embark on an emotional journey that aches for a resolution<br /><br />Building on his previous success with Happy Together and Chungking Express, Wong Kar Wai gives us this rather old fashioned and marvellous story of reawakened passions, yearning and unrequited love. <br /><br />Possibly, In the Mood for Love is not to everyone's taste. It wanders in rather lazily at 98mins: not particularly long for a film, but it appears longer because not a lot really happens. But this lazy feel conceals a quite tightly constructed film. Most of the story is cunningly woven around a series of set piece role plays, where the characters act out presumed scenarios between their respective spouses, trying to work out how the affair started. I say cunning because, of course, this makes it difficult for the audience (and the characters) to tell what is "in-role" and what is genuine. <br /><br />If all this sounds rather arty and self-conscience, that's because it is. Unashamedly so. And it is played to perfection by two of Hong Kong's finest, Maggie Cheung and Leung Chui Wai, with some excellent support from Ping Lam Siu and Rebecca Pan.<br /><br />It is also a virtuoso performance by Wong Kar Wai, who treats the audience to a sensory, and sensual, overload. Bringing together Christopher Doyle (who later deployed his lush, over-ripe style on Hero) and Pin Bing Lee (whose beautifully understated style can be seen on Springtime in a Small Town) was cinematographic genius. It has all the bold beauty of Doyle, without, frankly, the Athena-poster cheesiness of his work on Hero. The music, as always with Wong, is prominent. From Nat King Cole singing in Spanish, to the haunting strings of the main theme, it perfectly matches the eclectic beauty of the images. <br /><br />All in all a top film, whether judged on plot, acting, cinematography or soundtrack. Similar to, but more accessible than, Wim Wenders' Wings of Desire, this is a beautiful, old fashioned story about love lost and regained. <br /><br />And watch out for Tony Leung's hotel room 2046, which presaged Wong's recent film of the same name.