Commissario Mattei (André Bourvil) is een vrijgezel met een klein pistool die van katten houdt, en zijn baas bij de Parijse politie is een filosoof die weet dat zelfs de politie vroeg of laat schuldig wordt bevonden. Daar gaat de film over. En over een juwelenroof op de Place Vend<0xC3><0xB4>me.<br />Corey (Delon) komt met het plan uit de gevangenis, Vogel (Volonté) helpt hem en helpt hem tegen twee zware jongens die achter hem aan zitten, omdat hij maffioso Ricos (Andre Eycan) geld heeft afgepakt, terwijl Rico Corey's vriendin al heeft afgepakt en hem vijf jaar in de gevangenis heeft laten zitten. Corey en Vogel vinden een derde man, Jansen (Montand), een ex-politieman en scherpschutter die een veiligheidsslot openmaakt door met speciale munitie een gat in het slot te schieten. Een perfect plan en een perfecte samenwerking, maar ze moeten de buit verkopen en daar is Mattei in de rol van koper in vermomming. De cirkel is gesloten. Ze rennen naar elkaar toe om elkaar te helpen en worden neergeschoten door de kat die dol is op Mattei en zijn pistooltje.<br />Het heeft Melville twintig jaar gekost, zegt hij, om een rooffilm te maken nadat hij er niet in was geslaagd een contract voor RIFFIFI binnen te halen. Melville heeft het scenario geschreven en de opnamen gemaakt in het zuiden van Frankrijk en in het Parijs van vorig jaar. De grote Henri Decae is zoals gewoonlijk de cameraman. Het is de film vóór de laatste film van Melvilles, die stierf na een andere film met Delon in 1972.<br />Melville wilde eigenlijk Belmondo in plaats van Volonté, hij hield helemaal niet van die Italiaan, maar Volonté-Vogel is een uitstekende voortvluchtige en geeft naast Bourvil de meest overtuigende voorstelling. Maar let wel: Melville merkt op dat Volonté een instinctieve acteur is, een vreemd personage, heel vermoeiend en absoluut onmogelijk op een Frans toneel. Melville mocht hem helemaal niet en wilde nooit meer met hem werken.<br />Melville heeft het mis. Volonté geeft het levendigste personage in het niets van niet zo veel interessante personages. Je kunt zien hoe hij zich voelt als hij in de winter van 1970 achternagezeten wordt door Mattei en zijn kleine, gevaarlijke geweer en alle honden van Frankrijk. Een wilde acteur.<br />En André Bourvil, die vlak voor de opnamen overleed. Hij was ook niet zijn eerste keus, maar beslist een geweldige plaatsvervanger. Hij draagt het instinct van een eenzame jager de hele film door en krijgt uiteindelijk de kans om weer schuldig te worden.<br />Jansen is's nachts de juwelierszaak binnengegaan met een geweer en een statief, maar riskeert uiteindelijk zonder dat hij het weet een succesvol schot. Als hij Delon voor het eerst ontmoet, weten we al dat de elegante Jansen een ernstig drankprobleem heeft. Na de beroving ziet Montand af van zijn deel van de buit en zegt tegen Delon, die naar hem opkijkt, dat hij alleen maar in de rode cirkel is gekomen omdat hij wraak wilde nemen op de bewoners van zijn garderobe. Delon begrijpt niet wat hij bedoelt. Het publiek herinnert zich dat ze Montand hebben gezien in een grootse scène in zijn spookhuis, waar hij hulpeloos vecht tegen nachtmerrieachtige wezens die uit zijn garderobe komen en hem aanvallen. In die tijd was dat een heel zeldzame scène, herinnert men zich lang daarna. Ik wed dat het heel moeilijk was om dat allemaal te regelen en te regisseren in een tijd waarin niemand zich de komende dagen van de digitale filmindustrie kon voorstellen. Grote kunst toen kunst nog met de hand werd gemaakt. We zullen ons zeker een bemanning herinneren als de acteurs, maar het lijkt wel of dit boek zelfs na 33 jaar nog steeds de minst populaire van de zes thrillers van Melville is. Wat is er mis mee? Ik ben bang dat je niet veel belangstelling hebt voor die drie acteurs (die drie misdadigers laten zien) en hun politiejager. We komen te weinig te weten over Corey en zijn fatale vijf jaar zonder zijn mooie meisje (Anna Douking). Montand is nog steeds een goede sluipschutter, maar wat heeft hem een drinker gemaakt met grappige schepsels in zijn garderobe? Delon gedraagt zich alsof hij deelneemt aan een eerder avontuur van de samourai, Volonté is de man in de kofferbak van Delons Amerikaanse auto, hij is geweldig ontroerend en Mattei is een plaatje om te zien, een groot acteur aan de rand van zijn leven. Maar hoe zou hij er ooit aan kunnen twijfelen dat ze allemaal schuldig zijn?<br />In een interview verklaart Melville dat er geen vrouw in de film voorkomt. Niet in de rode cirkel, maar ik herinner me nog heel goed die knappe vrouwelijke Anna Douking (zonder toekomst). We zitten in de jaren zeventig. Daar staat in feite een vrouw op van het bed van een oude mafioso die niets aan heeft en loopt langzaam naar de deur om naar de stem van haar vroegere minnaar Delon te luisteren. Bardot heeft 10 jaar geleden iets dergelijks gedaan. Ditmaal regisseerde Melville. Goed gedaan.<br />De RED CERCLE heeft zeker een paar, maar niet veel schitterende juweeltjes aan de filmgeschiedenis toegevoegd. De overval op het Place Vend<0xC3><0xB4>me en Montands wonderbaarlijke kogel door de bewoners van de kleerkast en Volonté die in wit ondergoed aan Bouvil ontsnapt en zijn broek zorgvuldig over een beekje draagt. Dat is te weinig voor een grote gangster- en overvalfilm. Maar de 110 minuten vervelen je nooit en het is een spel op hoog niveau. En er zijn waarschijnlijk een paar geheimen die je te weten komt als je de film keer op keer ziet. Geen van die geheimen is dat we allemaal schuldig zijn en dat wijlen Fran<0xC3><0xA7>ois Perier ook in de film voorkomt.<br /><br />Michael Zabel.
Commissaire Mattei(André Bourvil) is a single with a little gun who loves cats and his boss at the Paris police department is a philosopher who knows that even the police becomes sooner or later guilty. That is what the film is all about. And a jewel robbery at the place Vendome.<br /><br />Corey (Delon) brings the plan from prison, Vogel(Volonté)joins him and helps him against two tough guys, who are after him, because he took mafioso Ricos(Andre Eycan) money, while Rico already took Coreys girl friend and left him very much alone for five years in jail. Corey and Vogel find a third man, Jansen(Montand), a former police officer and sniper who opens a security lock by shooting special hand made ammunition into a hole. A perfect plan and cooperation, but they have to sell the booty and there is Mattei in the role of a buyer in disguise. The circle closes. Running to help each other they are shot by the cat loving Mattei and his little pistol.<br /><br />It took Melville 20 years he says to make a robbery film after he failed to get a contract for RIFFIFI. Melville wrote the screenplay and filmed in the south of France and in Paris of yesteryear. The great Henri Decae is as usual the lighting cameraman. It is the one before last picture of Melvilles who died after another film with Delon in 1972.<br /><br />Melville actually wanted Belmondo instead of Volonté, he didn't like that Italian at all, but Volonté-Vogel is an excellent fugitive and gives next to Bourvil the most convincing performance. But mind you: Melville notes, that Volonté is an instinctive actor, a strange character, very wearying and absolutely impossible on a French set. Melville didn't like him at all and didn't want to work with him ever again.<br /><br />Melville is wrong. Volonté give the most lively character in the nowhere of not so many interesting characters. You can see what he is feeling being chased by Mattei and his little dangerous gun and all the dogs of France in winter 70. A wild actor.<br /><br />Also André Bourvil, who passed away close to the time of the filming. He also was not first choice, but definitely a great substitute. He carries the instinct of a lonely hunter through the whole film and gets in the end his chance to become guilty once more.<br /><br />Jansen has entered at night the jewelry shop with a rifle and a tripod but risks eventually freehandedly a successful shot. When he meets Delon the first time we already know that the elegant Jansen has a severe drinking problem. After the robbery Montand renounces to take his part of the booty and mentions to Delon, who looks up to him, that he only got into the red circle, because he wanted to take revenge on the inhabitants of his wardrobe. Delon doesn't catch what he means. The audience recalls having seen Montand in a great scene in his haunted house fighting helplessly nightmare creatures that come out of the wardrobe and attack him. At that time a very rare scene, one recalls a long time after. I bet it was ever so difficult to arrange and direct that stuff at a time no one imagined the coming days of digital movie making. Great artwork when art was made by hand.<br /><br />We sure will remember a crew like the actors, still it seems even after 33 years this one stays the less popular of the six thrillers of Melville. What is wrong with it? I am afraid one doesn't take much interest in those three actors (showing three criminals) and their police hunter. We learn too little about Corey and his fatal 5 years away from his beautiful girl(Anna Douking). Montand is still a great sniper, but what made him become a drinking man with funny creatures in his wardrobe. Delon acts as if he is in an earlier adventure of the samourai, Volonté is the man in the trunk of Delons American car and superbly moving and Mattei is swell to look at, a great actor at the edge of his life. But how could he ever possibly doubt that all are guilty ?<br /><br />In an interview Melville states, that there is no woman in the film. Not in the very red circle, but I remember well that jolly good looking female Anna Douking (with no future career). We are in the 70s. There in fact rises a woman from the bed of an old mafioso wearing nothing and walks slowly to the door to listen to the voice of her old lover Delon. Bardot did something like that 10 years earlier. This time Melville was directing. Well done.<br /><br />The RED CERCLE has certainly added a few but not many glittering gems to film history. The robbery at Place Vendome and Montands wonder bullet the inhabitants of the wardrobe and Volonté escaping Bouvil in white underwear and carrying his trousers carefully across a stream. That is too little for a great gangster and robbery movie. But the 110 minutes never bore you and it is a game on a high level. And there are probably some secrets you learn when you see the film over and over again. None of the secrets is that we are all guilty and the late Francois Perier is also featured.<br /><br />Michael Zabel