Het verbaast me niet dat deze korte B/W-film van 91 minuten, die 50 jaar geleden in de Sovjet-Unie werd gemaakt in de korte periode die 'ottepel' of 'de dooi' werd genoemd, zoveel liefde en bewondering heeft gekregen van filmliefhebbers over de hele wereld. Hij is subliem en prachtig gefilmd. Sommige scènes hebben het gevoel dat ze veel eerder zijn opgenomen dan hun tijd. Het camerawerk van Sergei Urusevsky en zijn creatieve ontdekkingen zijn opgenomen in de leerboeken en wijdverbreid geïmiteerd. De film vertelt het ontroerende en tijdloze verhaal van liefde, vernietigd door een genadeloze oorlog, maar voor eeuwig levend in de herinnering van een jonge vrouw. Het is ook de film over loyaliteit, herinneringen, het vermogen om door te leven als het lijkt alsof er niets is om voor te leven; het gaat over vergeving, en over hoop. De film kreeg (absoluut terecht) de Grand Prix van het filmfestival in Cannes en Tatiana Samoilova werd gekozen als een van de winnaars van een speciale prijs voor haar rol in Veronika, het jonge meisje dat aan het begin van de film verliefd is op de beste man ter wereld. Na de scheiding van haar geliefde die naar het front ging, het verlies van haar familie tijdens de bommenrit en het huwelijk met de man van wie ze nooit heeft gehouden en die ze alleen maar had willen hebben, keerde ze terug naar de schaduw van zichzelf, werd ze dood vanbinnen. Haar lange reis naar verlossing, naar het eindelijk aanvaarden van de dood van haar geliefde en het leren ermee te leven, is fascinerend en hartverscheurend en laat de kijker niet onberoerd.<br />Voor mij is de film heel persoonlijk en dierbaar omdat ik geboren en getogen ben in de stad waar de personages woonden en in het begin zo gelukkig waren. Ik liep door dezelfde straten, pleinen en bruggen over de Moskva. Elke familie in de voormalige Sovjet-Unie had minstens één, maar vaak meer dan één familielid verloren in een gevecht of in het concentratiekamp of in het getto of door honger, kou en ziektes tijdens de Tweede Wereldoorlog, en mijn familie is geen uitzondering. Mijn moeder en grootmoeder kenden de verschrikkingen van de oorlog en hebben nooit de pijn van de verliezen kunnen genezen, niet alleen uit de films en de boeken. 'Cranes are Flying' spreekt me duidelijk en oprecht aan en raakt me diep. Het is een meesterwerk van een film, maar het is een deel van mijn leven <0xE2><0x80><0x93> mijn achtergrond, mijn herinnering en mijn verleden.
It does not surprise me that this short (91 minutes) B/W movie that was made 50 years ago in the Soviet Union during the short period called "ottepel'" or "the thaw", has gained so much love and admiration among the movie lovers over the world. It is sublime and beautifully filmed. Some scenes feel like there were made way ahead of their time. Sergei Urusevsky's camera work and creative discoveries were included in the text books and widely imitated. The film tells the moving and timeless story of love destroyed by merciless war but eternally alive in the memory of a young woman. It is also the film about loyalty, memories, ability to live on when it seems there is nothing to live for; it is about forgiveness, and about hope. The film received (absolutely deservingly) the Grand Prix at Cannes Film Festival and Tatiana Samoilova was chosen as a recipient of a special award at Cannes for playing Veronika, the young girl happily in love with the best man in the world in the beginning of the movie. After separation with her beloved who went to the front, the loss of her family in the bomb ride, and the marriage to the man she never loved and only wished he never existed, she turned to the shadow of herself, she became dead inside. Her long journey to redemption, to finally accepting death of her beloved and to learning how to live with it, is a fascinating and heartbreaking one and it simply won't leave any viewer indifferent.<br /><br />For me, the movie is very personal and dear because I was born and grew up in the city where its characters lived and were so happy in the beginning. I walked the same streets, squares, and bridges over the Moskva River. Every family in the former Soviet Union had lost at least one but often more than one family member to a combat or to the concentration camp or to the ghetto or to hunger, cold, and illnesses during WWII and my family is not exception. My mother and grandmother knew the horrors of war and never healing pain of losses not just from the movies and the books. "Cranes are Flying" speaks to me clearly and honestly and touches me very deeply. It is a masterpiece of movie making but it is a part of my life - my background, my memory, and my past.