Hier zien we de onnavolgbare Charlie Chaplin die zijn slapstick verleden verloochent om het serieuze onderwerp van antisemitisme en onverdraagzaamheid in het algemeen aan te snijden. Hij schetst twee figuren <0xE2><0x80><0x93> de lieve, onschuldige joodse kapper <0xE2><0x80><0x93> een oorlogsveteraan, en de raaskallende, meedogenloze dictator Adenoid Hynkel. Het joodse getto in dit land is niet lang veilig, vanwege de grillen van Hynkel en zijn gewapende schurken, die de bewoners regelmatig aftuigen of met rust laten, afhankelijk van zijn stemming die dag of week. De kapper is een van hen, maar hij raakt bevriend met zijn voormalige commandant Schultz (Reginald Gardner), die de zaak een tijdje stil lijkt te houden, tot Hynkel hem tot een concentratiekamp veroordeelt. Hij zoekt zijn toevlucht bij de Joden in het getto, met name bij de kapper en de pittige jonge vrouw Hannah (Paulette Goddard). De vraag is: wie van deze Joden zal hun leven op het spel zetten om zich van Hynkel en zijn trawanten te ontdoen? We hoeven niet al te diep te raden om het antwoord te weten: de kapper is het evenbeeld van de dictator, en hij is naar zijn evenbeeld uitgedost, vergezeld door Schultz, eveneens in vol militair ornaat. Hannah ontsnapt met een aantal van haar gettovrienden naar het land Osterlich, waar de (Maurice Moskovitz) neef van meneer Jaeckel een boerderij heeft, en daar kunnen ze een tijdje vreedzaam leven. Op dit moment is Hynkel zelf door zijn strijdkrachten gearresteerd, in de veronderstelling dat hij de beruchte kapper is. De laatste is intussen met Schultz naar een podium gebracht om een toespraak te houden waarin hij de verovering van Osterlich aankondigt. De volgende tien minuten zijn puur Chaplin zelf, sprekend vanuit zijn hart van tolerantie, liefde en vrijheid, en denigrerend over hebzucht en haat. Hoewel Chaplin in 1937 met de productie van de film is begonnen, kan men hem enige naïviteit vergeven. Hij zou zich niet bewust zijn geweest van de ernst van deze vervolging en haat, en had gezegd dat hij, als hij de volle omvang ervan had geweten, de film nooit gemaakt zou hebben, omdat hij hoogstwaarschijnlijk geloofde dat de situatie er niet door zou zijn veranderd. Hij heeft een fantastische bijrollen: Reginald Gardner, Henry Daniell als Garbitsch, zijn aide-de-camp, de altijd geweldige Billy Gilbert als de stuntelende Herring, Paulette Goddard, Jack Oakie als de dictator Napaloni, zijn rivaal in de verovering, de ervaren Europese acteurs David Gorcey (Leo's vader), Maurice Moscovich, onder anderen. De scène die hij met een globe choreografieerde, met slechts een muzikale begeleiding, is pure, lichtgevende inspiratie, en lichtgevend is ook Paulette Goddard aan het eind van de film, die door haar tranen heen glimlacht. Ik heb deze film eerder gezien, maar er zit altijd iets nieuws voor me in. Gisteravond, toen hij was afgelopen, zat ik daar in tranen. Ik daag iedereen uit om zich er niet door te laten meeslepen.
Here we have the inimitable Charlie Chaplin forsaking his slapstick past to tackle the serious subject of anti-Semitism, and intolerance in general. He portrays two characters - the sweet, innocent Jewish barber - a war veteran, and the raving and ruthless dictator, Adenoid Hynkel. The Jewish ghetto in this country is not safe for long, due to the whims of Hynkel and his armed thugs, who routinely rough up its residents, or leave them alone, dependent upon his mood that day or week. The barber is among them, but is befriended by his former commanding officer, Schultz (Reginald Gardner), who seems to keep things quiet for a while, until Hynkel condemns him to a concentration camp. He seeks refuge with the Jews in the ghetto, most specifically the barber, and the feisty young woman, Hannah (Paulette Goddard). The premise will be - who will be the one among these Jews to put their lives on the line to get rid of Hynkel and his cronies? We needn't guess too hard to know the answer; the barber is a dead ringer for the dictator, and he is outfitted in his image, accompanied by Schultz, also in full military gear. Hannah escapes with several of her ghetto friends to the country of Osterlich, where Mr Jaeckel's (Maurice Moscovich) cousin has a farm, and they can live peaceably for a while. At this point, Hynkel himself has been arrested by his armed forces, thinking him to be the notorious barber. The latter, meanwhile, has been escorted with Schultz to a podium, to make a speech announcing the conquest of Osterlich. The ensuing ten minutes is pure Chaplin himself, speaking from his heart of tolerance, love and freedom, and denigrating greed and hatred. Albeit Chaplin started production on the film in 1937, it can be forgiven some naivete. He was allegedly unaware of the gravity of this persecution and hatred, and said had he known the full extent, he would never have made the film, because he most likely believed it would have trivialized the situation. He has a marvelous supporting cast: Reginald Gardner, Henry Daniell as Garbitsch, his aide-de-camp, the always wonderful Billy Gilbert as the bumbling Herring, Paulette Goddard, Jack Oakie as the dictator Napaloni, his rival for conquest, veteran European actors David Gorcey (Leo's father), Maurice Moscovich, among others. The scene he choreographed with globe, with just a musical accompaniment is sheer, luminous inspiration, and luminous, as well, is Paulette Goddard at the film's end, smiling through her tears. I have seen this film before, but there is always something new in it for me. Last evening, when it finished, I sat there in tears. I defy anyone not to be moved by it.