De allereerste sprekende film is uit de vergetelheid teruggekeerd, en nu kun je hem horen en zien! In de herfst van 1894 probeerde Thomas Edisons compagnon William Dickson in het Edison-laboratorium in West Orange, New Jersey, twee bestaande technologieën (de grammofoon en de kinetoscoop) te combineren om geluid en beeld samen op te nemen. Uiteindelijk was Dickson niet in staat de weergave van geluid en beeld te synchroniseren, en dus werd deze experimentele film nooit aan betalende toeschouwers vertoond... en dientengevolge (in tegenstelling tot veel stomme films die Dickson in die tijd voor Edison maakte) heeft hij geen officiële titel. De zwijgende film (opgenomen met 40 beeldjes per minuut) bevindt zich al jaren in de Congresbibliotheek, bij filmhistorici bekend als een stomme nieuwsgierigheid. Het was ook bekend dat de'soundtrack' was opgenomen op een van de ruwe wascilinders die op de Edison National Historic Site lagen weg te kwijnen... hoewel niemand wist welke.<br />Maar nu is dat veranderd. Onlangs hebben curatoren de wascilinder gevonden, die in verschillende stukken was gebroken. Die zijn weer in elkaar gezet: er is een opname gemaakt, en het geluid is gedigitaliseerd. De doorgewinterde geluidsredacteur van Hollywood, Walter Murch, heeft het achtergrondgeluid opgeruimd en de digitisering aangepast om het te laten synchroon lopen met het filmbeeld, dat Murch digitaal heeft gecomprimeerd tot 30 fps. Geluid en beeld zijn eindelijk gesynchroniseerd!<br />De film begint met een mannenstem buiten beeld die roept: 'Zijn jullie klaar? Ga je gang!' (De onzichtbare spreker blijft onbekend, maar was waarschijnlijk Dicksons assistent Fred Ott.) Op het scherm bespeelt Dickson een viool in een enorme trechter op een driepoot (een van Edisons geluidsrecorders) terwijl naast hem, in het volle zicht van de camera, twee laboratoriumassistenten elkaar omhelzen voor een snelle dans op het ritme van Dicksons muziek.<br />De film duurt amper 17 seconden: net lang genoeg om ons te verwonderen over deze primitieve technologie voordat we lachen bij de aanblik van twee mannen die in elkaars armen walsen. Nu we het er toch over hebben, hier is een waarschuwing: een bekend maar uiterst onnauwkeurig naslagwerk ('The Celluloid Closet'). 'The Gay Brothers' is een heel andere film, gemaakt door Dickson in het Edison-lab in diezelfde periode. 'The Gay Brothers' heeft nooit een soundtrack gehad: het is een korte fictiefilm over twee broers die NIET 'gay' zijn in de zin zoals Russo het bedoelde. De overleden meneer Russo wilde, om zijn eigen redenen, dat we Dicksons experimentele geluidsfilm (aannemelijk de eerste filmmusical!) zouden zien als een artefact van negentiende-eeuwse homo-erotiek. (Hmm, wat is dat toch met homo's en musicals?) Sorry, maar zo'n inhoud zit er gewoon niet in.<br />Deze van levensbelang belangrijke film verdient een score van 10 op 10. Ik heb vaak gezegd dat geen enkele'verloren' film ooit als onherstelbaar beschouwd mag worden, tenzij hij met opzet vernietigd is: ik ben blij te kunnen melden dat deze film eindelijk beschikbaar is voor het publiek zoals de producer hem bedoeld heeft, meer dan een eeuw nadat hij is opgenomen!
The very first talking picture has returned from oblivion, and now you can hear it and see it! In autumn of 1894, at the Edison lab complex in West Orange, New Jersey, Thomas Edison's associate William Dickson tried to combine two existing technologies (the phonograph and the kinetoscope) to record sound and image together. In the event, Dickson was unable to synchronise the playback of sound and image, so this experimental film was never released to paying audiences ... and consequently (unlike many silent films which Dickson made for Edison at this time) it has no official title. The silent image (recorded at 40 fps) has been in the Library of Congress for years, known to film historians as a mute curiosity. It was also known that the 'soundtrack' had been recorded on one of the crude wax cylinders languishing at the Edison National Historic Site ... although nobody knew which one.<br /><br />But now that's changed. Recently, curators located the wax cylinder, which had broken into several pieces. These were reassembled: a playback was obtained, and the sound was digitised. Hollywood's veteran soundtrack editor Walter Murch cleaned up the background noise and tweaked the digitisation to make it synch with the film image, which Murch had digitally compressed to 30 fps. Sound and image are synchronised at last!<br /><br />The film begins with an offscreen man's voice calling: 'The rest of you fellows ready? Go ahead!' (The unseen speaker remains unidentified, but was probably Dickson's assistant Fred Ott.) On screen, Dickson plays a violin into an immense funnel mounted on a tripod (one of Edison's sound-recording devices) while alongside him, in full view of the camera, two male lab assistants embrace each other for some quick ballroom dancing to the tempo of Dickson's music.<br /><br />The film lasts barely 17 seconds: just long enough for us to marvel at this crude technology before being provoked to laughter at the sight of two men waltzing in each other's arms. Speaking of which, here's a WARNING: a well-known but extremely inaccurate reference book ('The Celluloid Closet', by the late Vito Russo) includes a frame enlargement from this movie and identifies it as 'The Gay Brothers'. That's incorrect. 'The Gay Brothers' is an entirely different movie, made by Dickson at the Edison lab during this same period. 'The Gay Brothers' never had a soundtrack: it's a brief fiction film about two brothers who are NOT 'gay' in the sense Russo meant it. The deceased Mr Russo, for his own reasons, wanted us to perceive Dickson's experimental sound film (arguably the first movie musical!) as an artefact of 19th-century homoeroticism. (Hmm, what is it about gay men and musicals?) Sorry, but there's just no such content here.<br /><br />This vitally important film deserves a rating of 10 out of 10. I've often maintained that no 'lost' movie should ever be considered irretrievable unless it was deliberately destroyed: I'm delighted to report that this film is finally available to audiences as its producer intended it, more than a century after it was filmed!