George Cukors _The Women_ blijft een van de schitterende juweeltjes van 1939, Hollywoods meest gouden gouden jaren. De film knetterde en vonkte, en de afwezigheid van mannen was een subtiel detail, nauwelijks opgemerkt door al het heerlijke amusement.<br />_Flash forward_. We zien Fifth Avenue in New York City, voor Saks. Grote menigten verdringen zich op de Avenue... maar er klopt iets niet. Het shot toont alleen goedgeklede (aantrekkelijke en jonge) vrouwen. Het visuele concept gaat verder, nog curieuzer dan _I Am Legend_, binnen in de winkel en later bij een grote modeshow. Welke modeshow in New York heeft niet minstens 5 homo's? De 'geen mannen'-regel wordt ons door de strot geramd, waardoor een vreemde wereld ontstaat, uit balans en verwarrend. <br /><0x3E><0x3E> En dan komt Meg Ryan in beeld, die voor het eerst in haar tuin aan het spitten is, gekleed in een belachelijke outfit, compleet met retrokrullen en zwaaiende armen. Ik kon meteen met haar man meevoelen en begreep waarom hij zijn aandacht op iets anders richtte. Later in de film verandert ze in een oudere Jennifer Aniston en houdt ze haar armen langs haar lichaam. Dat lijkt opzettelijk, alsof ze wil zeggen: 'Kijk, ik kan nog steeds relevant zijn!' Ryans personage wordt overladen met vriendinnen die elkaar in de steek hebben gelaten (vergelijk dit eens met _Sex and the City_ ) en die elkaar, als het om het echte leven ging, zouden verachten. Annette Bening speelt de machtsbeluste trut, die in de loop van de film beseft dat haar levensdroom haar niet echt gelukkig maakt. Jada Pinkett Smith is de lesbische machtswellusteling, die geen enkele behoefte heeft aan de mannen die er niet zijn. Debra Messing is een soort babyfabriek die veel eet. Eva Mendes is een vreemde keus voor het stoute meisje, en dat is nog zacht uitgedrukt. Ze ziet er nep uit, gedraagt zich nep, en elke humor die ze probeert te demonstreren slaat nergens op. Iemands opmerking dat ze er transseksueel uitzag, klopte precies. Er komen nog meer sterren op om het meubilair op deze Titanic te herschikken.<br />Het enige wat dit had kunnen voorkomen, was de briljante casting van Jennifer Aniston en Angelina Jolie. Ze hadden hun prijs kunnen noemen, hun tong stevig in hun mond kunnen stoppen en iets heel slims en winstgevends kunnen doen. Maar nee, Hollywood denkt veel te hoog over zichzelf voor dat soort uitbuiting. In plaats daarvan krijgen we dit ding dat onbeholpen en zonder enige schittering verder sjokt. Hele stukken dialoog uit het origineel worden opgetild en in een scène gepropt, met vreselijke gevolgen. Op een gegeven moment roept Ryan iets in de trant van: 'Dit is geen film uit de jaren dertig!' Geen Meg, dat is het niet.
George Cukor's The Women remains one of the glittering gems of 1939, Hollywood's most golden of golden years. The film crackled and sparked and it's absence of males was a subtle touch, hardly noticed because of all the fine entertainment.<br /><br />Flash forward. We see Fifth Avenue in New York City, in front of Saks. Large crowds bustle along the Avenue...but something's off. The shot reveals only well dressed (attractive and young) women. Creepier than I Am Legend, the visual concept continues, inside the store and later at a large fashion show. What NYC fashion show doesn't have at least 5 gay men? The "no men" rule is rammed down our throats creating an alien world, off balance and distracting.<br /><br />Enter Meg Ryan, first seen digging in her garden wearing a ridiculous get-up complete with her retro curls and flailing arms. I immediately sympathized with her husband and could understand why he looked elsewhere. Later in the film she morphs into an older Jennifer Aniston look and keeps her arms at her sides. This seems intentional as if to say "Look! I can still be relevant!" Ryan's character is loaded down with a coven of miss-matched friends (insert Sex and the City comparison here) who, if it were real life, would despise each other. Annette Bening plays the power bitch, who during the course of the film realizes her life's dream doesn't really make her happy. Jada Pinkett Smith is the power lesbian, all atitudinous with no use for any of the men who aren't there. Debra Messing is some sort of baby factory that eats a lot. Eva Mendes is an odd choice for the bad girl to say the least. She looks fake, acts fake and any humor she tries to demonstrate falls flat. Someone's comment on here that she looked trans-gender was spot on. Other various stars show up, to rearrange the furniture on this Titanic.<br /><br />The only thing that would have saved this would have been the brilliant casting of Jennifer Aniston and Angelina Jolie. They could have named their price, tucked their tongues firmly into their cheeks and pulled off something very clever and profitable. But no, Hollywood thinks of itself way too highly for that kind of exploitation. Instead we're given this thing that lumbers along awkwardly with no sparkle. Entire sections of dialog from the original are lifted and plopped down into a scene with awful results. At one point Ryan exclaims something along the lines of, "This isn't a 1930's movie!" No Meg, it's not.