Als we teruggaan naar die 'Good Old Days' van 1971, kunnen we ons nog levendig herinneren dat we in de Cinema werden getrakteerd op een heel seizoen van Charles Chaplin. Zo noemde de man van de reclame het toen we hem zagen in iemands oude talkshow. (We kunnen ons niet precies herinneren van wie het was; ofwel MERV GRIFFIN of WOODY WOODBURY, het een of het ander!) De gast praatte over de carrière van Sir Charles en hoe zijn films uit de circulatie waren geraakt sinds de uitsluiting van de vroegere 'Little Tramp' uit Los Estados Unidos in 1952 op grond van het feit dat hij een 'ongewenste vreemdeling' was. (Nee Schultz, hij komt NIET van een andere planeet!)<br /><br />Charles werd beschouwd als een'subversief' iemand. Zijn belangstelling en open onderzoek naar verschillende politieke en economische stelsels waren de oorzaak van zijn belangstelling. Alles, van de anarchistische beweging uit de jaren twintig (en daarvoor) tot de rage van de Technocraten en het socialisme in zijn verschillende vormen, was voer voor discussie op Chaplins feestjes in Hollywood; wat natuurlijk betekende dat de sovjet-stijl, die wij gewoonlijk het communisme noemen, er ook bij hoorde.<br />Het begrijpen van de hachelijke situatie waarin meneer Chaplin verkeerde, werd belemmerd door één klein detail. Hij was nooit een Amerikaanse burger geworden.<br />Hoe dan ook, genoeg van deze achtergrond!<br />Het was hoog tijd om de oude films uit de mottenballen te halen en terug te brengen naar de bioscopen. Het zou beslist een groot gebaar zijn als wij Americanos gemakkelijk vergaven en snel vergaten.<br />Het zou een mooi gebaar zijn voor de grote filmkunstenaar; bovendien was de Academy of Motion Pictures Arts & Sciences van plan om Chaplin te eren met een speciaal eerbetoon tijdens de Oscar-uitreiking in 1972. Dat zou ongetwijfeld een huilerige, maar vreugdevolle verpakking van pathos zijn - meer dan genoeg om ervoor te zorgen dat Amerika Charlie weer zou uitnodigen en dat hij een speciale Academy Lifetime Achievement Award zou krijgen voor een Worldwide Television Television-nummering in de Miljoenen.<br />Besides, dat zou een kolfje naar de hand zijn om het Chaplin-seizoen in het theater te promoten! Vergeet niet dat de Little Tramp even scherpzinnig was als een Bu-manine-be-man-man als een Film Maker!) Het programma bestond uit afleveringen van MODERN TIMES, CITY LIGHTS, THE GREAT DICTATOR, MONSEUR VERDOUX, EEN KONING IN NEW YORK en ten slotte THE CHAPLIN REVUE. We herinneren ons dat we erg opgewonden waren bij het vooruitzicht van het filmfestijn met meerdere datums.<br />In onze mooie stad Chicago was het gereserveerd voor het Carnegie Theatre in Rush Street. De festiviteiten beginnen met MODERN TIMES en alle andere films worden een voor een vertoond, elke keer gedurende een bepaalde periode, om tegemoet te komen aan de wens van het publiek om elke film te zien. Als we het ons goed herinneren, was de allerlaatste op het programma de CHAPLIN-re<0xC3><0xBC>nie.<br />Bij nader inzien kijken we terug en wensen we dat ze met de re<0xC3><0xBC>nie waren begonnen, aangezien er ongetwijfeld legioenen bioscoopbezoekers waren (veel zoals wij) die heel weinig wisten over zijn prestaties in de film, met uitzondering van die Keystone, Essanay en Mutual Still Shorts die als regelmatige aflevering werden uitgezonden op zo, zo veel kinderprogramma's in het hele land. Nou ja, nogmaals, niemand heeft mij geraadpleegd!<br />'Conceptie van vandaag' We ontdekten dat het in werkelijkheid drie afzonderlijke films waren: zorgvuldig aan elkaar geplakt door het gebruik van vertelling door Chaplin (Hemzelf), een paar levendige thema's en intermezzo's (ook door Chaplin geschreven) en wat vrolijk gepraat en serieuze vertelling (dito, door Chaplin). Hij opent de vertelling door gebruik te maken van een soort zelfgemaakte film over de bouw van de Chaplin Studio in Hollywood, en van een film uit een of andere repetitietijd, waarin regisseur Chaplin demonstreert wat hij precies wil met een groep acteurs.<br />Dit gedeelte werd goed gespeeld en goed ontvangen door het publiek. Zowel de bouwhumor als de repetitie werden versterkt doordat ze versneld werden afgespeeld. De repetitie natuurlijk, het gebouw door het fotografische proces van de camera te versnellen. De oude truc doet het voorkomen alsof de gebouwen zichzelf bijna bouwden.<br />Dit amalgaam van korte films bracht drie van Chaplins korte komedies van zijn tijd bij de First National Pictures samen; ruwweg van 1917 tot 1923. De keuze was goed doordacht en gaf ons een grote verscheidenheid aan onderwerpen en stemmingen.<br />Het eerste was SHOULDER ARMS (Charles Chaplin Productions/First National Pictures, 1918). Zoals de titel al aangeeft, gaat het over de Eerste Wereldoorlog. Het werd uitgebracht in oktober 1918 met nog ongeveer een maand te gaan voor de wapenstilstand van 11 november. Het was een komedie vol komische legergrappen en een romance tussen soldaat Chaplin en een Frans meisje (juffrouw Edna Purviance). De luchthartigheid is snel, fysiek en in de grootse oude traditie van het belachelijk maken van de Vijand, het Duitse leger.<br />De volgende film A Dog's Life (Chaplin Productions/First National, 1918) is een uitstekend voorbeeld van het oude adagium over kinderen en honden die mensen bij elkaar brengen. Het verhaal gaat over de parallelle levens van Chaplins Tramp en een pas geadopteerde zwerfhond, Scraps. Het filmverhaal gaat over twee gezinnen, een Homo Sapiens en een hond, en beide leveren ons een paar grote verrassingen op. Het was een excursie naar het gebied van de Western Spoof, een soort komedie die sindsdien door alle komedianten en teamleden is opgevoerd. De 'pelgrim' in het verhaal is niet een van de gebruikelijke Thanksgiving Variety, maar eerder een 'gast' of 'Tenderfoot', die zich naar het westen heeft gewaagd. De Zwerfster is niet alleen die vent, maar zijn personage is een ontsnapte veroordeelde, die ten onrechte wordt beschouwd als de nieuwe geestelijke van een Western-stadje!<br />**ONS** **KRACHTJE** (dat is Schultz en mij) is. (Dat is Vier Derbies)<br /><br />POODLE SCHNITZ!
Hearkening back to those "Good Old Days" of 1971, we can vividly recall when we were treated with a whole Season of Charles Chaplin at the Cinema. That's what the promotional guy called it when we saw him on somebody's old talk show. (We can't recall just whose it was; either MERV GRIFFIN or WOODY WOODBURY, one or the other!) The guest talked about Sir Charles' career and how his films had been out of circulation ever since the 1952 exclusion of the former "Little Tramp' from Los Estados Unidos on the grounds of his being an "undesirable Alien". (No Schultz, he's NOT from another Planet!) <br /><br />CHARLIE had been deemed to be a 'subversive' due to his interest and open inquiry into various Political and Economic Systems. Everything from the Anarchist movement from the '20s (and before), the Technocracy craze to Socialism in its various forms were fair game for discussion at Chaplin's Hollywood parties; which of course meant the inclusion of the Soviet style, which we commonly call Communism.<br /><br />COMPOUNDING Mr. Chaplin's predicament was both confounded by one little detail. He had never become an American Citizen.<br /><br />ANYHOW, enough of this background already! <br /><br />SUFFICE it to say that he had become 'Persona Non Gratis' in the United States of America. .It was high time to get the old films out of the mothballs and back out to the Movie Houses. It'd sure be a great gesture by us easily forgiving and quickly forgetting Americanos.<br /><br />IT would be a fine gesture to the great film making artist; besides, the Academy of Motion Pictures Arts & Sciences was planning to honor Chaplin with a special tribute at the 1972 Oscar Show. This would surely be a tearful yet joyous packaging of pathos a plenty for having America invite Charlie back and have him come and receive a special Academy Lifetime Achievement Award in front of a World-wide Television Audience numbering in the Millions. <br /><br />BESIDES, that would be a natural for promoting the Chaplin Season at the Theatre! (Remember, the Little Tramp was as astute as a Bu$ine$$ Man as he was as a Film Maker!) THE program consisted of showings of MODERN TIMES, CITY LIGHTS, THE GREAT DICTATOR, MONSEUR VERDOUX, A KING IN NEW YORK and finally THE CHAPLIN REVUE. We remember being very excited in the anticipation of the multi date film fest.<br /><br />IN our fair city of Chicago, it was booked for the Carnegie Theatre on Rush Street. The festivities lead off with MODERN TIMES and all of the others would be shown one at a time, each staying for whatever period was necessary in order to satisfy the public's desire to view each picture. As we recall, the very last on the schedule was THE CHAPLIN REVUE.<br /><br />IN RETROSPECT, we look back and wish that they had begun the run with REVUE; as there were undoubtedly legions of moviegoers (much like ourselves) who knew very little about his accomplishments in motion pictures, except for those Keystone, Essanay and Mutual Silent Shorts that were being shown as regular feature on so, so many Kiddy Shows all over the country. Oh well, once again, no one consulted me!<br /><br />CONCENTRATING on today's honored guest film, THE CHAPLIN REVUE, we found that it was actually three separate pictures; carefully bound together by the use of narration by Chaplin (Himself), some lively Themes and Incidental Music (once again written by Chaplin) and some happy talk and serious narration (Ditto, by Chaplin.) He opens up the proceedings by making use of some home movie-type of film depicting the construction of the Chaplin Studio in Hollywood, as well as some film taken of some rehearsal time, showing Director Chaplin demonstrating just what he wants to a group of actors.<br /><br />THIS segment was well done and well received by the audience. Both the building humor and the rehearsal were amplified by making them seem accelerated. (The rehearsal naturally, the building by use of speeding up the camera's photographic process. The old trick makes it appear that the buildings were almost building themselves.<br /><br />THIS amalgam of shorts incorporated three of Chaplin's short comedies from his stint with First National Pictures.; roughly that being 1917 to 1923. The choice was well thought out and gave us a wide variety of subject matter and mood.<br /><br />FIRST up was SHOULDER ARMS (Charles Chaplin Productions/First National Pictures, 1918). As the title suggests, it is a tale of World War I. Released in October of 1918 with about a month to go before the Armistice Day of November 11, it was a comedy of comical Army gags and a romance between Private Chaplin and a French Girl (Miss Edna Purviance). The levity is fast, physical and in the grand old tradition of ridiculing the Enemy, the German Army.<br /><br />DISPLAYING an excellent example of the old adage about Children and Dogs bringing folks together, the next film A DOG'S LIFE (Chaplin Productions/First National, 1918) traces the parallel lives of Chaplin's Tramp and a newly adopted stray, Scraps. The movie story involves families, two of them. One Homo Sapiens, one Canine and both supplying us with some big surprises.<br /><br />AS the finale, we have THE PILGRIM (Chaplin/First National, 1923) was a good choice to have as the finale. It was bright, light and tight. It was an excursion into the area of the Western Spoof, Comedies of such type having been done since by every comedian and team. The "Pilgrim" in the story is not of your standard Thanksgiving Variety; but rather a "dude" or "Tenderfoot", who has ventured out West. The Tramp is not only that guy; but his character is an escaped Convict who is mistakenly thought to be the new Clergyman of a Western town's Church!<br /><br />OUR Rating (that is Schultz and Me) is ****. (That's Four Derbies)<br /><br />POODLE SCHNITZ!!