Ik heb vooral genoten van Delly's recensie van deze film en ik ben het met haar eens dat Howard niet de enige 'beschadigde' figuur is. Howard is door het script nogal genadeloos 'ingepalmd', maar er is geen bewijs dat zijn vorige werkgever echt dood is of, als ze dat wel is, dat hij haar heeft vermoord. Howard weet het niet en wij ook niet. In doodsangst en verwarring bij het zien van de vrouw die daar ligt, slaat hij op de vlucht. Hij doet Helen Gordon echter nooit echt iets aan, hoe woedend hij ook is. Hij reageert zelfs met afgrijzen op Helens flauwvallen en het feit dat hij een schaar in zijn hand heeft... dan gaat hij verder met opruimen en begroet de herstelde Helen met het bijna pathetische 'Ik ben nu heel moe. Ik denk dat ik maar naar huis ga'. Eerlijk gezegd denk ik niet dat hij een psychopaat is. Een zieke puppy, dat zeker, maar geen psychopaat.<br />Het probleem met Howard is dat hij geen echte mannelijke identiteit heeft. Hij wilde zijn land dienen, maar zijn mentale toestand ontzegt hem een plaats in het leger. Hij is buitengewoon ontheemd en geïsoleerd: geen vrouw, geen meisje, geen thuis (voor de zoveelste keer, voor zover we weten). En hij doet vrouwenwerk <0xE2><0x80><0x93> 'Floor is mijn specialiteit'. Helens nicht ontdoet zich meedogenloos van deze trots op zijn grondigheid door sarcastisch uit te roepen dat ze een man met een echte baan zou willen. Bovendien, hoewel hij zich sterk tot Helen aangetrokken voelt, is hij niet in staat of bereid meer te doen dan haar bang maken door een sterke seksuele toenaderingspoging te doen. Hij is opmerkelijk machteloos <0xE2><0x80><0x93> kan niet vechten, kan niet werken, kan niet vrijen.<br />Helen is echter terecht doodsbang. Ze probeert contact met hem te krijgen, maar als ze merkt dat hij niet normaal reageert (d.w.z. ver buiten de veilige zone die haar roze getinte herinneringen aan echtgenoot Ned bieden), drukt ze zonder het te weten alle knoppen van Howard in door tegen hem te liegen in haar poging te ontsnappen.<br />Beide personages, gevangen in het huis, gevangen door angst, neurosen, woede en herinneringen, verdienen medeleven. Ik weet dat het plotselinge einde sommige recensenten heeft teleurgesteld, maar ik had het gevoel dat het goed in elkaar paste, omdat het de personages een soort bevrijding bood. Helen is, denk ik, bevrijd van het verleden. Als Howard de legerjas van haar man aantrekt, wordt Helens walging benadrukt. Ze heeft ongetwijfeld het gevoel dat de 'heiligheid' van Neds bezittingen is geschonden, maar hopelijk is haar behoefte om alles 'onaangeraakt' te houden verloren gegaan in de realiteit van haar eigen worsteling met gevaar. Misschien kan ze verder.<br />Howard is ook bevrijd <0xE2><0x80><0x93> van zijn eindeloze cyclus van woede, pijn en geweld. Of hij verder gaat met de behandeling of naar de gevangenis is twijfelachtig, maar ik hoop het eerste.<br />Geweldige voorstellingen van Ryan en Lupino. Ik geef de voorkeur aan 'On Dangerous Ground', maar dit is ook best goed.
I particularly enjoyed Delly's review of this film and agree that Howard is not the only "damaged" character. Howard is rather ruthlessly "set-up" by the script, but there is no evidence that his previous employer is actually dead or, if she is, that he murdered her. Howard doesn't know and neither do we. In terror and confusion at seeing the woman lying there, he bolts. However, he never actually harms Helen Gordon, no matter how enraged he is. Indeed, he reacts with horror at Helen's fainting spell and the fact that he is holding a pair of scissors...then he resumes his tidying up and greets the recovered Helen with the almost pathetic " I'm very tired now. I think I'll go home". Frankly, I don't think he's a psychopath. A sick puppy, certainly, but not a psychopath.<br /><br />The problem with Howard is that he has no real male identity. He wanted to serve his country, but his mental condition denies him a place in the army. He is singularly rootless and isolated: no wife, no girl, no home (again, at least as far as we know). And, he does a woman's job - "Floor's are my speciality". Helen's niece ruthlessly strips away this pride in his thoroughness by exclaiming caustically that she would want a man with a real job. Also, although he finds himself strongly attracted to Helen, he is unable or unwilling to do more than scare her by making a strong sexual pass. He is remarkably powerless - can't fight, can't work, can't make love.<br /><br />Helen is justifiably terrified, however. She tries to connect to him but, finding that he doesn't respond normally (i.e. way outside the comfort zone provided by her rose-tinted memories of husband Ned), unwittingly presses all Howard's buttons by lying to him in her attempt to escape.<br /><br />Both characters, trapped in the house, trapped by fear, neuroses, rage and memory, deserve sympathy. I know the sudden ending has disappointed some reviewers, but I felt it fitted well, as it offered a kind of release to the characters. Helen is freed, I think, from the past. When Howard tries on her husband's army coat, Helen's disgusted reaction is highlighted. She no doubt feels that the "sacredness" of Ned's possessions has been violated but, hopefully, her need to keep everything "untouched" has been lost in the reality of her own struggle with danger. Perhaps she can move on.<br /><br />Howard is also freed - from his endless cycle of anger, hurt and violence. Whether he moves on to treatment or to jail is debatable, but I hope it's the former.<br /><br />Great performances from Ryan and Lupino. I prefer "On Dangerous Ground", but this is pretty good too.