Ten slotte heb ik de derde film in Mehta's trilogie gezien: 'Water'. Om te beginnen zou ik zeggen dat 'Water' het onbetwistbare meesterwerk was, op alle niveaus. Daarna komt 'Vuur', met de Aarde er vlak achteraan in volgorde van kwaliteit. Vuur: er gebeurt zoveel in deze film dat ik er nog een paar keer naar moet kijken om het allemaal in me op te nemen. Het schrijven is voortreffelijk, het script zorgt voor wrijving die het hele proces van 'hitte' van begin tot eind in gang zet, als het werkelijk uitmondt in een brand, waarbij de conflicten uitmonden in een totale breuk van relaties.<br />Mehta is een dappere vrouw: ze ziet met een helder oog veel dat gelauwerd, vals en onderdrukkend is aan de grote maatschappij waar ze vandaan komt. India verandert tegenwoordig snel, maar dat is voor een groot deel economische verandering. Dat ze zo fel tegen het maken van 'Water' was nadat het script was vrijgegeven, bewijst dat er nog steeds veel taboe-onderwerpen zijn die de Indiase mensen nog veel minder kunnen accepteren, niet kunnen bestuderen of bespreken. Erger nog, als iemand als Mehta de moed heeft om een spiegel voor deze kwesties op te houden, wordt ze met de dood bedreigd. Dus hoe India zichzelf ook beschouwt als een pluralistische, tolerante samenleving, de feiten zijn niet altijd zo. was niet meer dan een historische weergave van de slachting van de burgeroorlog na de onafhankelijkheid van India, wijzen Vuur en Water op persoonlijke, sociale en religieuze kwesties, die, zoals ik al zei, zo sterk worden beschouwd (in negatieve zin) dat een openlijke artistieke dialoog nog vele jaren op zich zal laten wachten. Terwijl ik dit 'Water' schrijf, zal het later dit jaar in India worden vertoond. Ik zal het pas geloven als ik het zie.<br />Vuur staat tegenover een gelijksoortig seksueel en emotioneel raadsel dat ik zag in 'Een prijs boven robijnen'. Mehta is duidelijk niet tevreden met de strikte religieuze opvattingen die weduwen in ellende houden (Water) of vrouwen tot slavin van liefdeloze huwelijken (Vuur) maken. Ik ben geen expert op het gebied van de seculiere of hindoeïstische wetten met betrekking tot echtscheiding. De film lijkt te impliceren dat het stigma (van echtscheiding) bijna net zo erg is als het trieste huwelijk. Hoe dan ook, Mehta is niet tevreden met de strikte religieuze opvattingen die weduwen in ellende houden (Water) of vrouwen tot slavin maken van liefdeloze huwelijken (Vuur). Mehta's film is een zeer ontroerende, krachtige poging tot een seksuele dialoog die moderne Indiase relaties in stand houdt. Dat alle drie deze films in India als een ongerechtvaardigde aanval op hun cultuur worden gezien, klinkt mij in de oren als de voorspelbare schreeuw van een repressieve geesteshouding. Mehta dwingt de mensen om naar de kwesties te kijken, hoeveel kritiek er ook op wordt geuit. Ik bewonder haar werk en kan haar films niet genoeg aanbevelen. Ze zijn fantastisch, verontrustend, provocerend en taboedoorbrekend.
I finally watched the third film in Mehta's trilogy: "Fire". To begin, I'd say that "Water" was the unquestionable masterpiece, on all levels. Fire comes next with Earth close behind in order of quality. Fire: there is so much going on in this film that I'll need a few more viewings to drink it all in. The writing is superb, the script creating friction that starts the entire process of "heat" from the beginning until the end when it really does erupt into a fire, the conflicts moving into complete rupture of relationships. <br /><br />Mehta is one brave lady: she sees with a clear eye much that is jaundiced, false and repressive about the great society from which she came from. India is rapidly changing these days but much of this is economic change. That she met with such ferocious opposition to the making of "Water" after having had the script cleared, shows that there are still many taboo subjects which Indian people more than less cannot look squarely in the face, cannot examine or discuss them. Worse, if someone like Mehta has the courage to hold up a mirror to these issues, she faces death threats. So, as much as India thinks of itself as a pluralistic, tolerant society, the facts are not always so. Whereas "Earth" was merely a historical setting of the carnage of the civil war after Indian independence, Fire and Water are pointing at personal, social and religious issues, which as I say are considered so strongly (in a negative sense) that an open artistic dialog is still many years away. As I write this "Water" is scheduled to actually be shown in India later this year. I'll believe it when I see it. <br /><br />Fire confronts a similar sexual and emotional conundrum that I saw in "A price above rubies". Whether it's arranged marriages (which it used to be like among Jews about 150 years ago, or like it is among many modern Indians), they have the risk of having a bad match forced upon both men and women; or, just plain loveless marriages..... However, this is not the real issue. Mehta is clearly impatient with the totally rigid religious attitudes that either keep widows in misery (Water) or else keep women enslaved to loveless marriages (Fire). I am no expert regarding either the secular or Hindu laws concerning divorce. The film seems to imply that the stigma (of divorce)is almost as bad as the sad marriage. In any case Mehta's film is a very moving, powerful attempt at sexual discourse that holds modern Indian relationships up to probing scrutiny. That all three of these films have made themselves felt in India as an unwarranted attack on their culture sounds to me like the predictable clamor of a repressive mindset. Mehta is forcing the issues to be looked at no matter how much flack. I admire her work and cannot highly recommend her films enough. Superb, disturbing, provocative, taboo shattering.