Omdat ik Koyaanisqatsi en Powaqatsi had gezien, verheugde ik me op dit derde deel van de Qatsi-trilogie en wilde ik zien welke richting de film op was gegaan. Het komt maar zelden voor dat een film zo spectaculair niet aan de verwachtingen van zijn voorgangers voldeed en de weg kwijtraakte. Hoewel de film 'beschaafde oorlogvoering' probeert te representeren in de vorm van sport, wetenschap, handel en andere vormen van competitie, mist hij de wereldwijde reikwijdte en zelfs de samenhangend ontwikkelde thema's van zijn voorgangers. Oorlog is chaos, maar zelfs oorlogen hebben een doel in gedachten en deze film had weinig structuur en onduidelijke doelstellingen.<br />Naqoyqatsi heeft een gebrek doordat het een chaotische melange van beelden is die weinig doet om zijn thema te ontwikkelen. Aan de positieve kant was het wel zo verstandig om geen gebruik te maken van de iconische beelden van de oorlogen van de vorige eeuw.<br />Naqoyqatsi is ook zo bekrompen dat ik mezelf er een paar keer aan moest herinneren dat ik niet naar een reclame keek die de Amerikaanse manier van leven aanprees. Misschien weerspiegelt deze bekrompenheid de voortdurende 'Oorlog tegen de Terreur'. Toen de prominente teamlogo's'sport als oorlog' vertegenwoordigden, garandeerden ze dat de Verenigde Staten als winnaar werd afgebeeld. Daarom miste het de gelegenheid om een paar van de vele sporten op de wereld af te beelden en te laten zien dat de mensheid verenigd is in het gebruik van sport als een vorm van beschaafde oorlogvoering. Afgezien van het filmjournaal leek de film in de beslotenheid van New York te zijn opgenomen met een budget en was er weinig aandacht voor 'het leven als oorlog' in de rest van de wereld. De gezichtengalerij (de wassen beelden) gaf slechts een knikje naar het bestaan van belangrijke personages buiten de Verenigde Staten. De makers misten het punt dat globalisering niet hetzelfde is als amerikanisering.<br /><br />De soundtrack van Philip Glass klonk ongeveer als alle andere muziek van Philip Glass die ik heb gehoord (met uitzondering van Koyaanisqatsi) en kan op zijn best worden omschreven als 'onheilspellend', wat niet bijdraagt aan, noch afbreuk doet aan de chaotische beelden.
Having enjoyed Koyaanisqatsi and Powaqatsi I was looking forward to this third part of the Qatsi trilogy and seeing what direction it had taken. Rarely has a film so spectacularly failed to live up to its predecessors and lost its way. Although it tries to represent "civilised warfare" in the form of sport, science, trade and other forms of competition, it lacks the global scope and even the coherently developed themes of its predecessors. War is chaos, but even wars have an aim in mind and this film had little structure and unclear goals.<br /><br />Naqoyqatsi is flawed by being a chaotic melange of images that does little to develop its theme. On the plus side, it wisely avoided using some of the iconic images of last century's wars.<br /><br />Naqoyqatsi is also so insular that several times I had to remind myself that I was not watching an advertisement promoting the American way of life. Perhaps this insularity reflects the ongoing "War on Terror". When representing "sport as war" the prominent team logos ensured that the USA was depicted as the winner. Hence it missed the opportunity to depict some of the many sports around the world and showing that humanity is united in its use of sport as a form of civilised warfare.<br /><br />Apart from newsreel, the footage seemed to have been shot on a budget in the confines of New York and there was little recognition of "life as war" in the rest of the world. The gallery of faces (waxworks) gave only a nod to the existence of important personages outside of the USA. The makers missed the point that globalisation does not mean Americanisation.<br /><br />The Philip Glass soundtrack sounded much like every other Philip Glass score I've heard (with the possible exception of Koyaanisqatsi) and at best can be described as "inoffensive" neither adding to, nor detracting from, the chaotic imagery.