Na twee korte scènes die op het eerste gezicht niets met de rest van de film te maken lijken te hebben, zien we een donkerharige, duidelijk rijke schoonheid achter in een limousine. Haar chauffeur stopt op een vreemde plek aan Mulholland Drive, een bochtige, dichtbeboste tweebaansweg vol villa's met uitzicht op Los Angeles. Net als haar chauffeur en een andere man op de passagiersstoel zich omdraaien om haar te vermoorden, botsen twee raceauto's uit de tegenovergestelde richting tegen de limo op. Alleen de donkerharige vrouw overleeft het. Ze baant zich een weg omlaag naar Sunset Boulevard en verbergt zich in het appartement van een vakantievierende vrouw. Kort daarna Betty (Naomi Watts), de vakantievierende vrouw. Het grootste deel van het eerste deel van de film gaat over Betty en de donkerharige vrouw die proberen uit te vinden wie ze is, waarom mensen haar probeerden te vermoorden en waarom ze duizenden dollars en een vreemde sleutel in haar tas had. Dit wordt afgewisseld met merkwaardig surrealistische fragmenten over Hollywood-producers en regisseurs, met af en toe een uitstapje naar een land van gangsters en prostituees.<br />Het bovenstaande klinkt misschien een beetje ingewikkeld en onsamenhangend, maar dat is nog niet alles. De film is zo geconstrueerd dat de betekenis altijd openstaat voor interpretatie. Het is in feite een garantie dat je deze film niet zult begrijpen en dat je de eerste keer niet veel vertrouwen zult hebben in je eigen interpretatie. Zelfs als je veel ervaring hebt met gelijkgestemde films, zoals Memento (2000), Donnie Darko (2001), The I Inside (2003) en The Butterfly Effect (2004) <0xE2><0x80><0x93> begrijp je de film misschien ook niet bij een tweede bezichtiging. De studio was zich hiervan bewust en liet regisseur David Lynch '10 aanwijzingen voor het ontsluiten van deze thriller' op de achterkant van de bijlage bij de dvd schrijven. Omdat Lynch een bijzonder karakter heeft, zijn deze aanwijzingen bijna net zo cryptisch als de film zelf. Het helpt niet als je in het beginstadium probeert uit te vogelen dat de structuur uiterst complex is. Het duurt heel lang om uit te vogelen welke delen 'echt' zijn en op sommige stukken zit een complexe samensmelting van flashbacks, met alleen contextuele aanwijzingen dat het flashbacks zijn.<br />Maar is de film de moeite van het kijken waard, of de moeite van het uitvogelen? Dat hangt natuurlijk af van je smaak. Oppervlakkig gezien is de film zeker aantrekkelijk als je van surrealisme houdt, hoewel hij voor sommige kijkers een beetje traag en overdreven onsamenhangend zal overkomen. Maar die eigenschappen, en veel andere surreële aspecten van de film, zijn typerend voor Lynch. Een opvallend Lynchiaans moment is het bizarre lachje van het oude echtpaar in het begin, bijna alsof ze buitenaardse pod-mensen zijn die proberen de schijn op te houden. Als je bekend bent met die stijl en hem mooi vindt, zul je hier veel moois vinden, hoewel Mulholland Drive in veel opzichten voor Lynch vrij onderkoeld is. Het is ook de moeite waard om op te merken, voor kijkers die er in de eerste plaats in geïnteresseerd zijn of die er net zoveel van genieten als van andere aspecten, dat Mulholland Drive een vrij opwindende lesbische scène heeft. Het is niet nodeloos, hoewel ik geen problemen heb met nodeloos, maar het is in plaats daarvan een belangrijk scharnier in de film.<br />'Zoals alle films van Lynch is het' Het is niet moeilijk om onder de indruk te raken van zijn unieke benadering van elk aspect van de filmkunst en zijn aandacht voor details. Elke serieuze filmstudent (inclusief 'fauteuilstudenten'/'cinefielen') zou Mulholland Drive moeten bestuderen; velen zullen het prachtig vinden. Lynch laat niets onberoerd. Hij gebruikt briljante kleurenschema's (zoals de overvloed aan rode en roze tinten) met een belangrijke symboliek. Hij maakt een ongebruikelijk gebruik van geluid, zoals de rinkelende telefoon die overgaat in de scorelijst die erop volgt (wanneer Betty op het vliegveld aankomt). Hij geeft zijn acteurs opdracht hun tekst op een overvloed aan bizarre manieren te vertellen, zoals zijn karakteristieke vreemde pauzes. Hij laat zijn vreemde en verrassende gevoel voor humor doorschemeren, zoals de naam 'Winkie' en het 'Hot Dogs <0xE2><0x80><0x93> Made for Pinks'-teken dat een aanwijzing vormt voor een deel van de kleurensymboliek.<br />Lynch' aandacht voor detail in het productieontwerp levert belangrijke, subtiele aanwijzingen in de hele film die je helpen de betekenis te ontrafelen. Het is interessant om op te merken dat zelfs Lynch kennelijk eist dat de dvd-programmering ongewoon is <0xE2><0x80><0x93> er staan geen hoofdstukken op de schijf; je moet de film in de echte tijd bekijken of versneld afspelen of terugspoelen om terug te komen op bepaalde punten.<br /><br />Als het surrealisme en de versluierde betekenis van de film aantrekkelijk voor je zijn, of als je gewoon van 'puzzels' houdt, dan is Mulholland Drive de moeite waard om naar te kijken. Er bestaat een vrij aanvaarde interpretatie van de film, in elk geval op een breed, algemeen niveau. Ik zal hier niet de standaardinterpretatie geven - het is de moeite waard om er onderzoek naar te doen, maar pas nadat je de film een paar keer hebt gezien en je eigen conclusies hebt getrokken. Er zijn veel artikelen en monografieën geschreven over de film en zijn interpretaties; er zijn zelfs websites aan gewijd.<br />Maar voor mijn geld is het, hoewel ik over het algemeen van Lynch hou en veel dingen aan Mulholland Drive aantrekkelijk vind, voor mij niet echt een tien, althans nog niet (ik heb het gevoel dat mijn score bij latere bezichtigingen nog zou kunnen stijgen). Het aspect van de film wordt veel beter weergegeven in andere films, zoals _The I Inside_ en _The Butterfly Effect_. Mulholland Drive is aantrekkelijker voor me vanwege de oppervlakkige surrealistische accenten, maar de plot heeft die niet zo goed in huis als sommige andere films van Lynch.<br />Toch is Mulholland Drive zeker een aanbeveling voor de juiste groep mensen. Als je serieus bent over de film en het niet erg vindt om na te denken over waar je naar kijkt (alsof die twee niet noodzakelijkerwijs samenvallen), moet je deze film niet missen.
After two brief scenes that at first seem unrelated to the rest of the film, we see a dark-haired, obviously rich beauty in the back of a limousine. Her driver stops at an odd location on Mulholland Drive, which is a twisting, thickly wooded two-lane road full of mansions overlooking Los Angeles. Just as her driver and another man in the passenger seat turn around to kill her, two drag racing cars from the opposite direction come crashing into the limo. Only the dark-haired woman survives. She works her way down the ridge to Sunset Boulevard and hides in a vacationing woman's apartment. Shortly after, Betty (Naomi Watts), the vacationing woman's niece, shows up at the apartment and runs into the dark haired woman, who now has amnesia. The bulk of the first part of the film is Betty and the dark haired woman trying to figure out who she is, why people were trying to kill her and why she had thousands of dollars and a strange key in her purse. This is interspersed with oddly surreal threads about Hollywood producers and directors, with occasional forays into a land of hoodlums and prostitutes.<br /><br />The above may sound a bit complicated and disjointed, but that's not the half of it. The film is constructed so that the meaning will always be open to interpretation. It's basically guaranteed that you will not understand this film and you will not have very much confidence arriving at your own interpretation the first time around. Even if you have a lot of experience with like-minded films--such as Memento (2000), Donnie Darko (2001), The I Inside (2003) and The Butterfly Effect (2004)--you may not understand it on a second viewing, either. The studio was aware of this to the extent that they had director David Lynch write "10 clues to unlocking this thriller" and they put it on the back of the chapter listing insert in the DVD. Lynch being of a particular disposition, these clues are almost as cryptic as the film itself. It doesn't help when trying to figure it out in the early stages that the structure is extremely complex. It takes a very long time to figure out what parts are supposed to be "real" and there is a complex nesting of flashbacks in some sections, with only contextual clues that they're flashbacks.<br /><br />But is the film worth watching, or worth trying to figure out? That depends on your tastes, obviously. On a surface level, the film is certainly attractive if you are a fan of surrealism, although it will tend to seem a bit slow and overly disjointed to some viewers. But those qualities, and many other surrealist aspects of the film, are typical of Lynch. A prime Lynchian moment is the old couple in the beginning bizarrely smiling almost as if they're alien pod people trying to put on a front. If you're familiar with that style and like it, you'll find much to love here, although in many ways, Mulholland Drive is fairly understated for Lynch. It's also worth noting, for viewers who'll primarily be interested in it or who enjoy it just as much as other aspects, that Mulholland Drive has a quite steamy lesbian scene. It's not gratuitous, although I have no problems with gratuitousness, but is instead an important hinge in the film.<br /><br />Like all of Lynch's films, it's easy to become enraptured in his unique approach to every aspect of filmic art and his attention to detail. Any serious student of film (including "armchair students"/"cinephiles") should study Mulholland Drive; many will love it. Lynch doesn't let anything pass unmanipulated. He includes brilliant color schemes (such as the plethora of reds and pinks) with important symbolism. He makes unusual use of sound, such as the ringing telephone carrying over into the section of score that follows it (when Betty first arrives at the airport). He directs his actors to deliver their lines in a plethora of bizarre ways, such as his characteristic odd pauses. He lets his odd and surprising sense of humor poke through, such as the name "Winkie's", and the "Hot Dogs--made for Pinks" sign that provides a clue to some of the color symbolism.<br /><br />Lynch's attention to detail in production design provides important, subtle clues throughout the film to help one unlock the meaning. It's interesting to note that Lynch even apparently demands that the DVD programming be unusual--there are no chapters on the disc; you must either watch the film in real time or fast forward or rewind to get back to particular points.<br /><br />If the surrealism and veiled meaning of the film are attractive to you, or if you're just fond of "puzzles", then Mulholland Drive is well worth watching for that aspect. There is a fairly accepted interpretation of the film, at least on a broad, generalized level. I won't recount the standard interpretation here--it is worth researching, but only after you've seen the film a couple times and have reached your own conclusions. Many articles and monographs have been written on the film and interpretations; there are even websites dedicated to it.<br /><br />For my money, however, although I generally love Lynch and find many things about Mulholland Drive attractive, it is not quite a 10 for me, at least not yet (I have a feeling that my score could still rise on subsequent viewings). To me, though, the "twist" aspect of the film is done much better in other works such as The I Inside and The Butterfly Effect. Mulholland Drive is more attractive to me for its surface surrealistic touches, but the plot doesn't carry them as well as some of Lynch's other films.<br /><br />Still, Mulholland Drive is certainly recommended for the right crowd. If you're serious about film and do not mind having to think about what you watch (as if those two would not necessarily coincide), you shouldn't miss this one.