Henry (Don Ameche) duikt op bij de ingang van de hel en vertelt zijn levensverhaal aan Zijne Excellentie (Laird Cregar). Het verhaal concentreert zich op zijn relaties met vrouwen in zijn hele leven, en in het bijzonder zijn relatie met Martha (Gene Tierney). Aan het eind van de film gaan we terug naar Henry en Zijne Excellentie voor een zeer voorspelbare afloop.<br />Jammer genoeg valt er niets meer te zeggen over de film, omdat er niets gebeurt. Het is een sentimenteel verhaal over het leven van één man en het is heel saai. Ik heb het gezien met mijn vriendin en mijn vader en we vonden het allemaal onzin, ondanks de Lubitsch-inslag. Ik heb meer dan 15 keer gegaapt. Hugo (Charles Coburn) is goed als hij als grootvader op het witte doek verschijnt en er waren een paar grappige dialogen. De kleur maakte het een mooi schouwspel, maar het was niet genoeg om deze ploeteraar te behoeden voor de afdankertjesstapel. In dezelfde stijl als 'It's A Wonderful World' en 'You Can't Take It With You', en dus werd het, zoals te verwachten was, genomineerd voor een Oscar. Een verhaal over gewone mensen, die geen van allen interessant zijn en geen enkele interessante plot hebben. Saai, sentimenteel en de grootste kletskoek van een einde dat ik me kan herinneren...
Henry (Don Ameche) turns up at the entrance to Hell and recounts his life story to His Excellency (Laird Cregar). The story focuses on his relationships with females throughout his life, and in particular, his relationship with Martha (Gene Tierney). At the end of the film, we cut back to Henry and His Excellency for a very predictable ending.<br /><br />Unfortunately, there is nothing more to say about the film because nothing happens. Its a sentimental story of one man's life and its very boring. I watched it with my girlfriend and my dad and we all thought it was rubbish, despite the Lubitsch touch. I yawned more than 15 times. Hugo (Charles Coburn) is good whenever he is on screen as the grandfather and there were a few funny moments of dialogue. The colour made it a good spectacle but it wasn't enough to save this plodder from going into the reject pile. In the same mould as "Its A Wonderful World" and "You Can't Take It With You", and so, not surprisingly, it was nominated for an Oscar. A story about ordinary people, none of whom are interesting and with no storyline of any interest. Boring, sentimental and the biggest damp squib of an ending that I can remember...