Onlangs had ik het genoegen om de heer Hauer te ontmoeten op het filmfestival van Sarasota in 2005, waar de Amerikaanse premier de film regisseerde. Niet alleen was hij zo vriendelijk om mijn exemplaar van _Blade Runner_ te signeren, hij nam ook de tijd om een paar vragen over de film te beantwoorden voordat hij _The Room_ voor een vol theater regisseerde.<br />Ik was zo onder de indruk van de film dat ik hem als maatstaf gebruikte om alle andere films te vergelijken die ik op het festival had gezien. Hij was krachtig en ontroerend, maar ook subtiel en kort. De film vertelt het verhaal van een jonge man (de oudere versie gespeeld door Rutger) die op een dag in de ban raakt van een schijnbaar gewone kamer in een onopvallend gebouw vlak bij de straat. Als hij erlangs loopt, ziet hij een enkel raam, dat altijd openstaat, van waaruit een spookachtige melodie te horen is. Elke dag loopt hij langs de kamer, soms staat hij urenlang buiten door de zijden gordijnen te kijken die wapperen in de lichte bries, in de hoop een glimp op te vangen van de bewoners. Tegen het eind van de film komen we erachter hoe belangrijk deze kamer in werkelijkheid is en wat onze hoofdpersoon ertoe heeft gebracht.<br />De film was prachtig in beeld gebracht. Geen seconde van het scherm werd verspild aan een oninteressant shot. Elk beeld uit de film zou alleen in een kunstgalerie kunnen staan. Rutger is verbazingwekkend. Hij is mysterieus, maar toch benaderbaar. Zijn dialogen bevatten een reeks overpeinzingen over een leven dat zijn loop heeft gehad, in voor- en tegenspoed. Zijn woorden roepen vertrouwde gevoelens en gedachten op in het publiek. Ik werd vooral geroerd door een scène waarin hij naar oude foto's kijkt en zich zijn lievelingshond, zijn lievelingspaard en zijn eerste liefde herinnert. Je krijgt het gevoel dat je in zijn aanwezigheid bent, terwijl hij je zijn wereld binnenlaat om kostbare herinneringen te zien aan een leven dat zijn einde nadert. Ik was dol op deze film en zou hem aanbevelen aan iedereen die op zoek is naar iets nieuws, iets intelligents en ontroerends.
I recently had the pleasure of meeting Mr. Hauer at the 2005 Sarasota Film Festival for the U.S. premier of this film. Not only was he gracious enough to autograph my copy of BLADE RUNNER, he took the time to answer some questions about the film before screening THE ROOM for a packed theatre. <br /><br />I was so impressed by the film that I used it as the yardstick by which to compare all other films I had seen at the festival. It was powerful and moving, yet subtle and brief. The film tells the story of how a young man, (older version played by Rutger) one day finds himself entranced by a seemingly ordinary room in an unremarkable building near the street. Walking by, he notices a single window, always open, from which a haunting melody can be heard. Each day, he passes by the room, sometimes standing for hours outside, watching it through the silken drapes that flutter in the light breeze, hoping to get a glimpse of its occupants. Towards the end of the film, we find out how significant this room really is and what has drawn our protagonist to it. <br /><br />The film was cut beautifully. Not a second of screen time was wasted on an uninteresting shot. Any single frame from the film could stand alone in an art gallery. Rutger is amazing. He is mysterious, yet approachable. His dialogue encompasses a series of reflections on a life that has run it's course, for better or worse. His words conjure familiar feelings and thoughts from the audience. I was particularly moved by a scene in which he is looking at some old photos, remembering his favourite dog, his favourite horse and his first love. You get the feeling that you are in his presence, as he allows you into his world to glimpse precious memories of a life that is nearing its end.<br /><br />I loved this film and would recommend it to anyone who is looking for something fresh, intelligent and moving. Should be required viewing for all film majors.