Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaut, Young Jerk van de 'Cahiers du cinema', het voornaamste bastion van de ophanden zijnde zogenaamde New Wave, maakte er een hele vertoning van dat hij deze film verafschuwde en beschuldigde hem er zelfs van dat hij de Franse cinema naar de middelmaat sleepte. Vertaling: Truffaut, die een ongeneeslijke seksuele verdrukking had, was nu al jaloers op de manier waarop Carné een enorm succes kon maken van een verhaal dat alle juiste snaren van het publiek beroerde en het tot iets belangrijks maakte, met alle attributen en verleiding van de sensualiteit. Met andere woorden, waar het grote publiek en veel critici een opmerkzame sociologische analyse in een prachtige film zagen, zag Truffaut 'Girls on the Loose'. Tenslotte had Carné alles wat de New Wave ten zeerste zou ontberen: intelligentie, verfijning, humor, een groot talent als verhalenverteller, een goed oor voor dialogen, een oogverblindende technische genialiteit, het vermogen zijn acteurs te laten doen wat hij wilde, en een goede dosis goede smaak. In vergelijking daarmee is Truffaut een provinciale zeurpiet die niets te zeggen heeft.<br />Een tragische remake van 'Pride and Prejudice', het Franse antwoord op 'Rebel Without A Cause', een herziene versie van 'Childen of Paradise', 'Les Tricheurs' vertelt het verhaal van een ontevreden Parijse jeugd die de weg is kwijtgeraakt in een sfeer van existentialisme, seksuele bevrijding en gebrek aan respect voor traditionele en religieuze waarden. De Fransen zien het onderwerp als de moraliserende kant van een 'ouder iemand', terwijl ik denk dat er juist het tegendeel is gebeurd. Carné was een homo en wist het een en ander over onderdrukking. Hij voelde een onuitgesproken sympathie voor de jonge iconoclasten in zijn verhaal. En omdat het een Franse film is, is er geen twijfel mogelijk dat de opstand in kwestie in wezen seksueel is, iets wat nog steeds gedecodeerd moet worden in Amerikaanse films als 'Rebel Without a Cause' en 'The Wild One'.<br />Carnés jonge mensen zijn allemaal buitengewoon mooi, gracieus, elegant, spontaan en intelligent. Het zijn goden en godinnen. Ze rijden in de nieuwste Vespa's en in de juiste auto's. De snit van hun pakken, jurken en duffelse jassen was een hoogtepunt in de mode van de vorige eeuw. Hun kapsels hangen nog steeds aan de muur bij de plaatselijke kapper. Hun lichaamsvorm, die ze zonder moeite hebben bereikt en behouden, is nog steeds het moderne westerse ideaal. Ze luisteren naar de beste jazzmusici. Ze weten hoe ze moeten bewegen, hoe ze sexy moeten zijn en hoe ze de liefde moeten bedrijven, ook al is de pil nog niet uitgevonden. Ze weten hoe ze moeten omgaan met verschillende maatschappelijke klassen en culturen. Helaas worden ze gedefinieerd door en leven ze volgens de code van de bende en hun eigen harteloze rituelen die sentimentaliteit uitsluiten en romantische liefde tot een zonde maken. Het enige wat er mis is met hen is dat hun ouders niet met hen praten en vice versa. De gebeurtenissen die in deze film worden beschreven, hebben in Frankrijk lange tijd de tongen in beweging gebracht over de amoraliteit en het nihilisme van de jeugd, terwijl ze toch een enorm publiekssucces werden. De film is zo stijlvol en schitterend dat ik vermoed dat de oudere kijkers die ernaar hebben gekeken graag hadden willen zijn zoals de mensen die in de film worden afgebeeld, en heel wat jonge filmmakers of ambitieuze filmmakers als Truffaut kregen last van geelzucht bij de gedachte dat ze nooit een film zouden kunnen maken die zo sexy en populair was als deze, hoewel ze uiteindelijk heel goed zouden zijn in het richten op de nihilistische delen. Aan de andere kant, als je een bepaald cliché-aspect van het script in aanmerking neemt (vals misverstand dat leidt tot een medisch noodgeval), kun je je alleen maar verbazen over de afschuwelijk vrome en puriteinse mengelmoes die Amerikanen uit hetzelfde basisscript zouden hebben gehaald als ze het onderwerp hadden durven aansnijden. Interessant was dat de film op dezelfde basislocaties was opgenomen als de Amerikaanse musical 'Funny Face' van een jaar eerder. Waar Hollywood de pittoreske aspecten van de Rive Gauche en het existentialisme had gezien, had Carné de tragische en ironische dimensie teruggebracht.
François Truffaut, Young Jerk of the "Cahiers du cinema", main bastion of the coming so-called New Wave, made a big show of hating this film and even accused it of dragging French cinema into mediocrity. Translation: Truffaut, who was terminally repressed sexually, was already jealous of the way Carné could make a huge success of a story that pushed all the right buttons of its audience and actually involved it into something important with all the trappings and seduction of sensuality. In other words, where the general public and many critics saw a perceptive sociological analysis wrapped in a beautiful film, Truffaut saw "Girls on the Loose". <br /><br />Carné, after all, had everything that would be severely lacking from the New Wave: intelligence, refinement, humour, a great talent as a storyteller, a great ear for dialogue, dazzling technical brilliance, the capacity to make his actors do what he wanted them to do, and a good dose of good taste. By comparison, Truffaut is a provincial bore with nothing to say.<br /><br />A 50's tragic remake of "Pride and Prejudice", the French answer to "Rebel Without A Cause", an updated version of "Children of Paradise", "Les Tricheurs" tells a story of disaffected Parisian youth who have lost their way in an atmosphere of existentialism, sexual liberation and disrespect for traditional and religious values. Some (young) critics perceived Carné's take on the subject as the moralizing slant of an "older person", whereas I think what happened, quite to the contrary, is that Carné being gay and knowing a thing or two about repression, felt an untold sympathy for the young iconoclasts in his story. Furthermore, this being a French film, there is no mistaking that the rebellion in question is essentially sexual, something that still had to be decoded in American films like "Rebel Without a Cause" and "The Wild One".<br /><br />Carné's young people are all supremely beautiful, graceful, elegant, spontaneous and intelligent. They are Gods and Goddesses. They drive the latest Vespas and the right cars. The cut of their suits, dresses and duffle-coats was a high point of the fashions of the last century. Their haircuts are still plastered on the wall of your local hairdresser. Their body shape, which they attained and maintained without effort, is still the modern Western ideal. They listen to the best jazz musicians. They know how to move, how to be sexy and how to make love  even though the pill hasn't yet been invented. They know how to negotiate different social classes and cultures. Unfortunately, they are defined by and live by the code of the gang and their own heartless rituals that exclude sentimentality and make a sin of romantic love. The only thing wrong with them is that their elders don't talk to them and vice-versa. The incidents depicted in this film got a lot of tongues wagging for a long time in France about the amorality and nihilism of youth while still making it a huge public and critical success.<br /><br />This film is so stylish and gorgeous, I suspect the older viewers who watched it wished they could be like the people depicted in the film and quite a few young filmmakers or aspiring filmmakers like Truffaut developed a bad case of jaundice reflecting how they could never conceivably make a film as sexy or popular as this one, although they would be very good at eventually aiming for the nihilistic bits. On the other hand, given a certain clichéd aspect of the script (amorous misunderstanding leading to a medical emergency), one can only wonder at the horribly pious and puritanical mishmash Americans would have extracted from the same basic script if they had dared to tackle the subject.<br /><br />Interestingly, the movie was filmed in the same basic locations as the American musical "Funny Face" a year earlier. Where Hollywood saw the picturesque aspects of the Rive Gauche and existentialism, Carné restituted its tragic and ironic dimension. Watch this trailer on YouTube: 19ZkKeoNjPo