Vraag duizend mensen wat de grootste onbedoelde komedie aller tijden is, en ze zullen je bijna altijd Battlefield Earth of Plan 9 Uit het Heelal vertellen. Ze hebben het mis. De Amerikaanse Ninja heeft die twee sukkels om een aantal redenen in elkaar geslagen, niet in de laatste plaats een script dat duidelijk niet goed was doordacht. Hoewel ik de B-filmindustrie volledig steun om slonzen als Michael Dudikoff aan het werk te houden, zou een beetje werk aan het product een heel eind zijn gekomen.<br />Voor degenen die het een moer kan schelen, zullen mijn volgende alinea's belangrijke delen van de plot onthullen. Als we eerst wat achtergrondinformatie krijgen over de held in kwestie, krijgen we te horen dat zijn geboortedatum, naaste verwanten, ouders enzovoorts allemaal onbekend zijn. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik verwacht dat het Amerikaanse leger de gegevens over zijn personeel wat serieuzer neemt. Ze slagen er ook in om de continuïteit van de data behoorlijk te verknoeien, hoewel ik me niet kan herinneren welke data precies verknoeid zijn en wanneer. Dat is eigenlijk een van de minder opvallende tekortkomingen van de Amerikaanse Ninja's.<br />Er is al eerder op gewezen, maar een veelvoorkomende fout die in veel vechtsportfilms wordt gemaakt, is dat als onze helden worden geconfronteerd met grote aantallen tegenstanders, genoemde tegenstanders ze een voor een aanvallen. Meer recente films, zoals The Matrix Reloaded, tarten deze conventie, maar in zo'n beetje elke film uit de jaren tachtig schreeuwt het publiek: 'Hé, waarom vallen jullie niet allemaal tegelijk aan??'. Films over krijgskunst zijn meestal veel indrukwekkender als de gevechten uitgebreider zijn dan één op één.<br />De centrale premisse was oorspronkelijk een grap, maar in het licht van recente gebeurtenissen waarin het Amerikaanse leger een menigte opstandelingen niet kan vermorzelen omdat ze niet willen delegeren aan de specialisten, lijkt het merkwaardig ironisch. Phillipino-rebellen stelen wapens van de plaatselijke divisie van het Amerikaanse leger om ze aan rijke klanten te verkopen. Het doet er niet toe dat zo'n diefstal het leger ertoe zou aanzetten de plaatselijke zakenlieden die verantwoordelijk waren, of zelfs maar geloofden dat ze verantwoordelijk waren, een rectaal examen in de lucht af te nemen, dit is per slot van rekening een goedkope actiefilm uit de jaren tachtig.<br />Maar verreweg het grappigste deel van de film is de climax. Terwijl Joe en Jackson van poseren en vechten een kunstvorm maken, beginnen de kwaadaardige Ninja's zonder aanwijsbare reden te ontploffen. Ik ben het met een vorige commentator eens dat deze film de Ninja Holocaust had moeten heten, want ik durf te wedden dat er in totaal minstens driehonderd kwaadaardige Ninja's tijdens de looptijd van de film zijn gesprongen. Daar komt nog bij dat de _Black Star Ninja_ begint te vechten met raketwerpers, laserstralen en allerlei belachelijke instrumenten die niet alleen slecht zijn uitgedacht, maar ook nog eens heel slecht worden uitgevoerd. Je zult nooit een laserstraaleffect zien dat er goedkoper uitziet.<br />Wat het allemaal nog mooier maakt, is dat de film zichzelf zo verdomd serieus neemt. Tijdens de scène waarin Joe zijn oude mentor weer ontmoet, daag ik de kijker uit niet te lachen om de afschuwelijke dialoog. Niet dat ik moderne practioners van het ninjitsu ken, maar het logische deel van mijn verbeelding kan maar moeilijk geloven dat ze ooit in hun geschiedenis zo hebben gesproken. Ik verwacht half en half dat de oude man tegen Joe zal zeggen dat hij zijn mannelijkheid moet bewijzen door zijn eigen hoofd af te hakken met een botte plastic lepel.<br />Al met al heb ik de Amerikaanse Ninja een 1 gegeven. Dat is een speciale score in mijn systeem, want hij is gereserveerd voor de ergste, meest weerzinwekkende, meest aanstootgevende films die ik ooit heb gezien, of films waar ik om moet lachen zonder dat ik de moeite neem om het te proberen. De Amerikaanse Ninja is beslist een voorbeeld van het laatste.
Ask a thousand people what the greatest unintentional comedy of all time is, and they will almost invariably tell you Battlefield Earth or Plan 9 From Outer Space. They're wrong. American Ninja has those two turkeys beat down for a number of reasons, not the least of which being a script that was quite clearly not thought through. While I fully support the B picture industry for keeping slobs like Michael Dudikoff in work, a little work on the product would have gone a long way.<br /><br />For those who give a rat's posterior, my next few paragraphs will give away significant parts of the plot.<br /><br />First of all, when we are given some background information on the titular hero, we are told his date of birth, next of kin, parents, and so forth, are all unknown. I don't know about you, but I expect the US army to take fact-finding about its personnel a little more seriously. They also manage to screw up the continuity of dates quite effectively, although I don't remember quite which dates were screwed up and when. This is actually one of American Ninja's less obvious flaws.<br /><br />It has been pointed out before, but a common failing of many martial arts films is that when our heroes are confronted by large numbers of antagonists, said antagonists attack one at a time. More recent films such as The Matrix Reloaded defy this convention, but just about every film from the 1980s has the audience screaming, "hey, why don't you attack all at once???". Martial arts films tend to be a lot more impressive when the fights are more extensive than one-on-one.<br /><br />The central premise was originally a joke, but in light of recent events where the US army cannot crush a mob of insurgents simply because they won't delegate to the specialists, it seems strangely ironic. Phillipino renegades are stealing weapons from the US army's local division for sale to wealthy clients. Never mind that such a theft would prompt the army to give the local businessmen responsible, or even believed responsible, an aerial rectal exam, this is a cheesy 1980s action film, after all.<br /><br />By far the funniest part of the film is the climactic battle, however. As Joe and Jackson turn combining posing and fighting into an art form, evil Ninjas start to explode for no readily apparent reason. I agree with one previous commentator in that this film should have been called Ninja Holocaust, because I'm willing to bet a total of at least three hundred evil Ninjas bite it during the film's running time. On top of that, the Black Star Ninja starts fighting with rocket launchers, laser beams, and all sorts of ridiculous implements that are not only poorly thought out, they're flat-out poorly executed. You'll never see a laser beam effect that looks cheaper.<br /><br />What tops it all off is that the film takes itself so damned seriously. During the scene when Joe is meeting up again with his old mentor, I dare the viewer not to laugh at the hideous dialogue. Not that I know any modern practioners of Ninjitsu, but the logical part of my imagination has a hard time believing that they have spoken like this at any time in their history. During this mentoring scene, I half expect the old guy to tell Joe he must prove his manhood by cutting his own head off with a blunt plastic spoon.<br /><br />In all, I gave American Ninja a 1. This is a special score in my system in that it is reserved for the worst, most appalling, most offensive films I've ever seen, or films that make me laugh without even bothering to try. American Ninja is definitely an example of the latter.