Het westen kan in vele subgenres worden onderverdeeld. Een van de breedste categorieën is die tussen de stadswesterns en de prairie-westerns. De meeste westerns zijn een mengeling van beide, maar aan de ene kant van het spectrum heb je films als High Noon en Rio Bravo die zich bijna helemaal in een nederzetting afspelen en zich zelden in het echte buitenleven wagen. Aan de andere kant heb je films als Wagon Master, waar je nauwelijks een huis in de wildernis kunt zien.<br />Normaal gesproken genoot regisseur John Ford van de 'deeltjes' van beide' westerns. Hij filmde het interieur met de nadruk op het feit dat het klein en benauwd was, en zette dat dan af tegen de wijd open ramen, die zowel opwindend als gevaarlijk leken. Wagenmeester heeft een typisch Frank Nugent-script, met wat wisselwerking tussen doorgewinterde oudjes en groentjes, maar toch biedt het Ford een paar nieuwe uitdagingen. Op deze foto komen de gevaren niet van het harde landschap, maar van binnen uit de groep in de vorm van de Cleggs. Bovendien betekent het ontbreken van echte binnenscènes dat het buiten zijn in de loop van de tijd zijn invloed kan verliezen.<br />Maar Ford was een echte meester als het aankwam op het manipuleren van de ruimte. Hij filmt scènes van het kamp of de wagens, zodat het beeld wordt omsloten en we hetzelfde gevoel van omslotenheid krijgen als in een echt interieur. Ook maakt hij in vergelijking met zijn andere westerns de ruimte niet al te groot door het wagenspoor door ravijnen en passen te laten lopen in plaats van de kale, lege vlakten over te steken. Een van de weinige momenten waarop hij het landschap wijd opengooit, is wanneer de indianen worden ontdekt en er een dreiging van buitenaf kan komen.<br />Wagon Master bevat enkele verrassend effectieve momenten van komische hilariteit en een paar geweldige bijdragen van de eigenzinnige cast. Harry Carey jr. ontwikkelde zich tot een uitstekend acteur, net als zijn pa, en dit is een van zijn betere vroege rollen. Joanne Dru was teleurstellend in _She Wore a Yellow Ribbon_, maar ze lijkt meer op haar gemak als een personage met een beetje brutaliteit, en ze is hier eigenlijk best goed. Jane Darwell, die tien jaar geleden een Oscar won met _Grapes of Wrath_ van John Ford, verschijnt hier alleen maar om een lopende grap uit te voeren waarin ze een zwakke oude hoorn blaast. Maar met haar uitstekende timing en beweging maakt ze het stuk goed. Francis Ford, in een van de vele stomme dronkenmansrollen die hij speelde in de films van zijn kleine broertje, is op zijn brutaalst.<br />En nu komen we aan de beurt om Ben Johnson te leiden. Hoewel hij geen slechte acteur was, zou hij nooit zo'n grote ster worden als John Wayne. En toch was hij met zijn ongedwongen manier van paardrijden en zijn lijzige manier van praten een van de meest authentieke 'Westerse' spelers die er rondliepen. En dat brengt me op mijn laatste punt. Dit was blijkbaar een van Fords persoonlijke favorieten, ook al leek het vrij bescheiden. Wagon Master heeft geen groots thema of dramatische intensiteit, het is gewoon het genre dat zichzelf uitspeelt. Ik denk dat Ford het daarom zo mooi vond. Het is een film voor de Ben Johnsons en de Harry Carey jr., niet voor de John Waynes of de Henry Fonda's. Klein van omvang, maar waardig in zijn klasse.
The Western can be divided into many sub-genres. One of the broadest divisions is that between Town Westerns and Plains Westerns. Most Westerns are a mix of both, but at one end of the spectrum you have pictures like High Noon and Rio Bravo that take place almost entirely in a settlement, seldom venturing out into the real outdoors. At the other end you have ones like Wagon Master, where there is barely a homestead on view amid the wilderness.<br /><br />Director John Ford normally thrived on the "bit of both" Westerns, shooting the interiors with an emphasis on their being small and confined, and then contrasting this with the wide open exteriors, which appeared both exciting and dangerous. Wagon Master has a typical Frank Nugent script, with some interplay between seasoned oldsters and green youngsters, but still it presents Ford with some fresh challenges. In this picture, the dangers do not come from the harshness of the landscape, they come from within the group in the form of the Cleggses. What's more, the absence of real interior scenes means the outdoors could lose its impact over time.<br /><br />However, Ford was a real maestro when it came to manipulating space. He shoots scenes of the camp or the wagons so the frame is surrounded and we get that same sense of enclosure as we would in a genuine interior. Also, compared to his other Westerns, he does not in fact open out the space too much, having the wagon trail wend its way through canyons and passes rather than cross the stark and empty plains. One of the few moments where he does throw the landscape wide open is when the Indians are spotted and there is the possibility of a threat from outside.<br /><br />Wagon Master features some surprisingly effective moments of comic relief, and some great contributions from the quirky cast. Harry Carey Jr. was shaping up into a fine actor like his pa, and this is one of his better early roles. Joanne Dru was disappointing in She Wore a Yellow Ribbon, but she appears more at ease as a character with a bit of sass, and is actually fairly good here. Jane Darwell, who won an Oscar in the John Ford-directed Grapes of Wrath a decade earlier, appears here with sole function of performing a running gag in which she sounds a feeble old horn. Still, with her great timing and movement she makes the piece work. Francis Ford, in one of the many mute drunkard roles he played in his little brother's pictures, is at his cheeky best.<br /><br />And now we come to lead man Ben Johnson. Although he was by no means a bad actor, he was never going to become a big star like John Wayne. And yet, with his effortless horsemanship and easygoing drawl, he was one of the most authentically "West" players around. And this brings me onto my final point. This was apparently one of Ford's personal favourites, despite it seeming fairly unassuming. Wagon Master has no grand theme or dramatic intensity, it is simply the genre playing itself out. I think this is what Ford loved about it. It's a picture for the Ben Johnsons and the Harry Carey Jrs, not the John Waynes or the Henry Fondas. Small in scope, but worthy in its class.