Ongeveer twintig jaar geleden was Charles Bukowski een held van me. Ik accepteerde blindelings het beeld dat door intellectuele types werd geschapen en dat ik in verschillende films zag. Natuurlijk heb ik nooit de intellectuele types ontmoet die Bukowski als een held afschilderden. Meestal kon je ze veilig achter de toonbank van hippe videotheken en platenzaken vinden. Deze mensen praatten nauwelijks en als je ze iets vroeg, grijnsden ze en knikten ze vaag in een bepaalde richting. Ze waren nutteloos als het ging om het vinden van een bepaalde titel, maar hun schappen stonden altijd vol met vreemde en unieke titels. Om lid te worden van de geheime hippe club geloofde ik dat ik mijn burgerlijke opvoeding moest afschudden en de tegencultuur moest omarmen. Mijn kennismaking met Bukowski begon met de film Barfly, de film uit het eind van de jaren tachtig met Mickey Rourke en Faye Dunnaway in de hoofdrol. Ik was in die tijd een fan van Rourke. Hij belichaamde ook een soort moderne, mannelijke, fantastische antiheld, een broeierig intellectueel type. In die tijd sprak me dat aan. Barfly's held dreef de spot met de conventies. Een zwerver van halverwege de dertig, die een leven leidt zonder banden, aan niemand verantwoording aflegt <0xE2><0x80><0x93> o <0xE2><0x80><0x93> en door een hete, literaire snob als genie wordt erkend, wat de kers op de taart was. Naderhand las ik Post-Office en Hollywood, en later las ik Bukowski's visie op zijn ervaringen met de film. Nu wil ik graag doorspoelen naar de nieuwste film, gebaseerd op Bukowski's boek Factotum, dat ik heb gelezen en waar ik van heb genoten. Bukowski neemt in dit boek de vorm aan van Chinaski. Ik vraag me vaak af waar Bukowski eindigde en Chinaski begon. Twintig jaar na Barfly is de fictieve film Bukowski nog steeds hetzelfde. Ik heb ongeveer een uur naar de film gekeken en ik heb nog steeds geen tekenen gezien dat de fa<0xC3><0xA7>ade aan het afbrokkelen is. Dit is waarom Factotum Bukowski mijn held was. Chinaski is knap (gespeeld door Matt Dillon). Hij heeft schoon, keurig haar, in een goede coupe, maar niet overdreven. Als Dillon rookt en schrijft, ziet hij er cool uit. Chinaski gaat van baan naar baan, negeert en/of vecht met verschillende bazen. Hij neukt met twee sletten, van wie hij er met één samenwoont, gaat ervandoor, maar komt daar weer terug zonder veel gevolgen. Chinaski is zijn eigen baas en we zien hem nooit emotioneel. Hij is een steriel, eendimensionaal, 30-nog-wat, James Dean-archetype. Factotum liegt de kijker voor. Dat doet hij door het idee van een man (een schrijver) zonder gevolgen op de korrel te nemen. Een arme man, die lijdt voor zijn kunst. Wat kan er nou cooler zijn dan dat? Nou, laten we zeggen dat er een paar waarheden in Factotum zitten, in die zin dat de gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Wat het publiek mist is de pijn die Chinaski's bestaan omhult. Misschien is het doel van deze film, en van de meeste films, dat we gedurende 80 minuten moeten ontsnappen aan de wereld die gevuld is met gevolgen en pijn en die we plaatsvervangend moeten opzuigen met een antisociale rokkenjager, die rookt, praat en drinkt met een afstandelijke koelheid. Eentje die het conventionele gedrag van werk en gezin afwijst. Mijn held was vroeger Movie Bukowski. Lang geleden zou dat hebben gewerkt. Toen was het gemakkelijker. Nu moet ik nog een held hebben. De dingen zijn niet zo gemakkelijk. Hipsterlogica en filmvertoningen van tegencultuuriconen bieden geen oplossingen of stellen zelfs geen vragen.
Some twenty or so years ago, Charles Bukowski was a hero of mine. I blindly accepted the image that was created by intellectual types and seen in various films. Of course, I never got to meet the intellectual types that prescribed Bukowski as a hero. They usually could be found safely behind the counter at hipster video stores and record shops. These people hardly talked and when asked a question, usually sneered and nodded in some vague direction. They were useless when it came to locating a specific title, but their shelves were always stocked with strange and unique titles. To be inducted in the secret hipster club, I believed I had to shed my bourgeois up-bringing and espouse the counter-culture.<br /><br />My introduction to Bukowski started with the movie Barfly, the late 80's film that starred Mickey Rourke and Faye Dunnaway. I was a fan of Rourke at the time. He also embodied a sort of modern male fantastical anti-hero, a brooding intellectual type. At the time, this appealed to me. Barfly's hero scoffed at convention. A mid-30's tramp, who lives life with no ties, answers to no one, --Oh--and to be recognized as a genius by a hot female literary snob, icing on the cake. Afterwards, I read Post-Office and Hollywood, the later being Bukowski's take on his experience with the film.Now, allow me to fast-forward to the latest film based on Bukowski's book Factotum, one which I read and enjoyed. Bukowski takes the form of Chinaski in this novel. I often wonder where Bukowski ended and Chinaski began. 20 years after Barfly, the fictional movie Bukowski is still the same. I have watched about an hour of the movie and I have yet to see signs of the facade cracking. Here is why Factotum Bukowski was my hero. Chinaski is handsome (played by Matt Dillon). He has clean neat hair, styled, but not over the top. When Dillon smokes and writes, he looks cool. Chinaski goes from job to job, ignoring and/or fighting with various bosses. He screws two floozies, one of whom he lives with, walks out on, only to return to with little repercussion. Chinaski is his own man and we never see him emote. He's a sterile, one-dimensional, 30 something, James Dean archetype. Factotum lies to the viewer. It does so by haranguing the idea of a man (a writer) without consequence. A poor man, who's suffering for his art. What could be cooler than that? Now, let's say there are some truths to Factotum, in that the events took place. What the audience is missing is the pain that shrouds Chinaski's existence. Maybe the point of this movie, and most movies, is that for 80 mins., we need to escape the world that's filled with consequence and pain and take-up vicariously with an anti-social womanizer, that smokes, talks, drinks with detached coolness. One who rejects conventional behavior of job and family. My hero used to be Movie Bukowski. Long ago, that would have worked. It was easier then. Now, I have yet to claim a hero. Things are not as easy. Hipster logic and movie renditions of counter-culture icons offer no solutions or even ask questions.