In Sri Lanka, een door religie en taal verdeeld land, heeft de burgeroorlog tussen de pro-Sinhalese regering en de Liberation Tigers van Tamil Eelam (LTTE), een separatistische organisatie, sinds 1983 naar schatting 68.000 levens geëist. Volgens mensenrechtenorganisaties zijn er als gevolg van de oorlog meer dan een miljoen mensen ontheemd geraakt, dakloos geworden of in kampen terechtgekomen. De impact op kinderen en gezinnen die bij het conflict zijn betrokken, wordt op gevoelige wijze gedramatiseerd door de gevierde Tamil regisseur Mani Ratnam in zijn film A Peck on the Cheek uit 2002, die verscheidene prijzen heeft gewonnen bij de National Film Awards in India. Terwijl de burgeroorlog slechts de achtergrond vormt voor het verhaal van een jong meisje' De ontdekkingsreis van Ratnam maakt de menselijke kosten van de oorlog heel duidelijk en Ratnam geeft de oorlog een universele context, waarbij hij met de vinger wijst naar de wereldwijde wapensmokkelaars als de bron van alle kwaad.<br />De film, in Zuid-India prachtig gefotografeerd door cinematografie Ravi K Chandran in een setting die het landschap van Sri Lanka weerspiegelt, vertelt een ontroerend verhaal over een geadopteerd meisje van negen dat op zoek gaat naar haar echte moeder, midden in de strijd op Sri Lanka. Met veel gevoel en expressie gespeeld door P.S. Keerthana in een gedenkwaardige voorstelling, wordt Amudha opgevoed door een liefhebbend middenklassegezin met twee jongere broers, haar biologische ouders Shyama (Nandita Das) en Dileepan (J.D. Chakravarthi) waren gedwongen te vluchten toen de gevechten uitbraken en lieten haar achter in een kamp van het Rode Kruis. In een liefdevolle flashback zien we Amudha's adoptieouders voor ons, vader Thiru (Madhavan) een vooraanstaand Tamil-schrijver, en moeder Indra (Simran) een tv-persoonlijkheid, met elkaar trouwen om hun adoptie van het meisje met de donkere huid te vergemakkelijken.<br />De jonge Amudha heeft geen idee dat ze geadopteerd is, tot het haar op haar negende verjaardag opeens te binnen schiet, volgens de eerdere afspraak van de ouders. Terwijl ze aan het spelen is, vertelt Thiru haar op bijna zakelijke toon dat 'je niet onze dochter bent', en de reactie is voorspelbaar. Vertwijfeld vraagt ze wie haar vader was, wat haar moeder was. Amudha loopt een paar keer weg, tot haar ouders ermee instemmen naar Sri Lanka te gaan om haar te helpen haar echte moeder te vinden, die nu voor de Tamil-vluchtelingen vecht. De familie wordt in de realiteit van de burgeroorlog ondergedompeld, wat leidt tot een paar traumatische momenten en moeilijke beslissingen, die voornamelijk vaardig door Ratnam worden behandeld, hoewel een scène waarin de familie in een kruisvuur terechtkomt, amateuristisch aandoet.<br />Een _Peck on the Cheek_ is natuurlijk een film in Bollywood-stijl, en dat betekent massa's muziek en melodrama. Het melodrama zat niet in de weg vanwege de sterke optredens van de hoofdrolspelers, maar ik vond de muzikale dramatisering van songs van A.R. Rahman in tegenspraak met de sfeer van de film, met hun gelikte productietechnieken en snelle muziekvideomontage. Maar de meeslepende aard van het verhaal en de eerlijkheid waarmee het wordt verteld, overstijgen de beperkingen van de film. De Tamil cinema is door velen bekritiseerd, zelfs binnen het land, omdat hij te clichématig en commercieel is, maar _A Peck on the Cheek_ is zowel een amusementsfilm als een film die ernstige kwesties aan de orde stelt. Dat hij met succes de grens tussen kunst en handel overschrijdt, is geen afwijzing maar een eerbetoon.
In Sri Lanka, a country divided by religion and language, the civil war between the pro-Sinhalese government and the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), a separatist organization, has claimed an estimated 68,000 lives since 1983. Human rights groups have said that, as a result of the war, more than one million people have been displaced, homeless or living in camps. The impact on children and families caught in the conflict is sensitively dramatized by acclaimed Tamil director Mani Ratnam in his 2002 film A Peck on the Cheek, winner of several awards at the National Film Awards in India. While the civil war is merely a backdrop for the story of a young girl's voyage of discovery, the human cost of war is made quite clear and Ratnam gives the fighting a universal context, pointing the finger at global arms traffickers as the source of wrongdoing.<br /><br />Beautifully photographed in Southern India by cinematographer Ravi K Chandran in a setting mirroring the terrain of Sri Lanka, the film tells a moving story about an adopted 9-year old girl who sets out to find her real mother in the middle of the fighting in Sri Lanka. Played with deep feeling and expressiveness by P.S. Keerthana in a memorable performance, Amudha is brought up by a loving middle class family with two younger brothers after her natural parents Shyama (Nandita Das) and Dileepan (J.D. Chakravarthi) were forced to flee when the fighting broke out, leaving her in a Red Cross camp. In a loving flashback, we see Amudha's adoptive parents, father Thiru (Madhavan) a prominent Tamil writer, and mother Indra (Simran) a TV personality, marry to facilitate their adoption of the darker-skinned little girl.<br /><br />Young Amudha has no idea that she is adopted until it is sprung upon her abruptly on her ninth birthday, according to the parents' prior agreement. While she is playing, Thiru tells her almost in a matter of fact tone that "you are not our daughter" and the response is predictable. Distraught, she questions who her father was, what her mother's name was, why she gave her up, and so forth but few answers are forthcoming. Amudha runs away several times until her parents agree to go to Sri Lanka to help her find her true mother, now a fighter for the Tamil separatists. The family's immersion in the reality of the civil war leads to some traumatic moments and difficult decisions, handled mostly with skill by Ratnam, though a sequence where the family was caught in a crossfire felt amateurish.<br /><br />A Peck on the Cheek is of course a Bollywood-style film and that means tons of music and melodrama. The melodrama did not get in the way because of the strong performances by the lead actors; however, I found the musical dramatizations of songs by A. R. Rahman counter to the mood of the film with their slick, high production techniques and fast-paced music video-style editing. Yet the compelling nature of the story and the honesty in which it is told transcend the film's limitations. Tamil cinema has been criticized by many, even within the country as being too clichéd and commercial, yet A Peck on the Cheek is both a film of entertainment and one that tackles serious issues. That it successfully straddles the line between art and commerce is not a rejection but a tribute.