William Shakespeare zag Stephanos waarschijnlijk niet voor zich als een homoseksuele arts, Antonio als een ontrouwe echtgenote of Calibaan als geitenhoeder met een Trinitron, maar de Bard had in de loop der tijd wel ergere dingen aan zijn goede werk gedaan en zou misschien zelfs genieten van het weelderige levensverhaal dat zijn'storm' is, zoals het opnieuw is vormgegeven door Paul Mazursky en co-auteur Leon Capetanos.<br />Deze keer is Prospero Philip Dimitrius (John Cassevetes), een architect uit Manhattan die er genoeg van heeft om casino's in Atlantic City te ontwerpen voor de beminnelijke maffioso Alonso (Vittorio Gassman), vooral nadat hij erachter is gekomen dat Alonso een verhouding heeft met Philips vrouw Antonia (Gena Rowlands). Samen met zijn dochter Miranda (Molly Ringwald) ontsnapt Philip naar een afgelegen Grieks eiland, samen met Miranda en zijn nieuwe ma<0xC3><0xAE>tresse Aretha (Susan Sarandon), een aardig katholiek meisje dat moeite heeft met Philips celibataire levensstijl. Zal een plotselinge storm uiteindelijk alles goedmaken?<br />Dit is een gedachte over de carrière van Cassevetes: hoeveel andere acteurs zouden zo'n verwarrende film kunnen omtoveren tot iets 'Het is er allemaal,' zegt hij tegen een van zijn trouwe metgezellen, Aretha's hond Nino. 'Schoonheid, magie, inspiratie en sereniteit.' En dat is het ook. 'Tempest' verschuift 1611 Londen naar 1982 Manhattan en vindt een paar mooie resonanties in Philips ontheemde leven. 'Laat me de magie zien,' roept hij naar een door de storm geteisterde stadshemel, en de versie van Mazursky, aangevuld met Donald McAlpines schitterende cinematografie van paarse zeegezichten en van nature door de zon gepolijste Griekse landschappen, doet precies dat.<br />Het is in geen enkel opzicht een perfecte film. In feite is de grote finale, het enige deel van de film dat Shakespeares verhaal trouw volgt, een puinhoop. Het personage van Rowland is in deze film moeilijk te pruimen, en nadat hij Sarandon in al haar behaloze glorie heeft ontmoet, is het dat ook.' Het is moeilijk te begrijpen dat Philip zich nog steeds zorgen maakt om zijn vrouw, laat staan dat hij een ongelukkige 'opoffering' wil doen om de natuurlijke orde te herstellen.<br />Maar er is veel om van te houden in 'Tempest'. Naast Cassavetes is er Ringwalds filmdebuut als zijn loyale maar rusteloze dochter, hier net als in het toneelstuk een object van verlangen voor de primitieve, rustieke 'Kalibanos' (Raul Julia). Ringwald is hier vrijwel dezelfde tienermuze van de bevoorrechte puberteit die John Hughes zou inspireren, maar met een emotionele diepte waar die latere films van Hughes niet in doordrongen. Ringwald en Julia hebben nooit de aandacht van een Oscar gekregen, maar ze zouden hier allebei een Golden Globe winnen voor hun speelse werk. Hij probeert haar in haar afzondering op het eiland het hof te maken met zijn tv-herhalingen van 'Gunsmoke' in het Grieks, in de verleiding gebracht door haar 15-jarige lichaam.<br />'Ik wil balonga met mijn mooie meisje,' verklaart Kalibanos, die aan de kant wordt geschoven, maar toch onze sympathie wint, vooral na de uitvoering van 'New York, New York' met een koor van geiten. (Toen 'Tempest' op het scherm verscheen, was Julia de toost van Broadway als de hoofdrolspeelster in 'Negen'.)<br />Het is Mazursky's show, ook al heeft hij soms het gevoel dat Cassavetes de leiding heeft met improviserende tekst en emotionele inzinkingen in overvloed. (Philip stelt zich aan Aretha voor door te zeggen: 'Ik zit midden in een zenuwinzinking.') Hij speelt zijn personage als een beminnelijke bezetene, die zijn geluk probeert te kristalliseren door een theater te bouwen op zijn verder onbewoonde eiland.<br />Het plezier wordt nog vergroot door Gassman's rijke optreden als de andere man, die net zo volkomen beminnelijk is als Julia terwijl hij een door jeugd geobsedeerde Philip vertelt: 'Jongens hebben niet half zo veel geld als wij. Ze zijn nerveus... en ze vrijen op de achterbank van een oude sportwagen.' Ondanks het feit dat hij op sommige punten veel te lang en pretentieus is, zoals in zoveel kunstfilms, is 'Tempest' in zijn excessen en reisje precies zoals Shakespeare het bedoeld heeft, ook al was het in zijn dromen niet het roken van hasj achter de coulissen bij een concert van Go-Gos.
William Shakespeare probably didn't envision Stephanos as a gay doctor, Antonio as a faithless wife, or Caliban as a goatherd with a Trinitron, but the Bard's had worse done to his good work over time, and might even enjoy the sumptuous pageant of life that is his "Tempest" as re-configured by Paul Mazursky and co-writer Leon Capetanos.<br /><br />This time, Prospero is Philip Dimitrius (John Cassevetes), a Manhattan-based architect tired of designing Atlantic City casinos for the amiable Mafioso Alonso (Vittorio Gassman), especially after discovering Alonso is carrying on an affair with Philip's wife Antonia (Gena Rowlands). Along with daughter Miranda (Molly Ringwald), Philip escapes to a remote Greek island with Miranda and his new mistress Aretha (Susan Sarandon), a nice Catholic girl who struggles with Philip's celibate lifestyle. Will a sudden storm bring all right in the end?<br /><br />Here's a thought on the career of Cassevetes: How many other actors could make a film so confused into something so riveting? A darling of film critics for his earlier work, often with his real-life wife Rowlands, he presents a central character who really suffers for his art here, but seems to enjoy himself and makes us enjoy him, too. It's not Prospero, but something rich and strange that makes for a terrific sea change all his own.<br /><br />"It's all here," he tells one of his faithful companions, Aretha's dog Nino. "Beauty, magic, inspiration, and serenity." That it is. "Tempest" transfers 1611 London to 1982 Manhattan and finds some nice resonances in Philip's displaced life. "Show me the magic", he calls out to a storm-tossed city skyscape, and Mazursky's version, augmented by Donald McAlpine's sterling cinematography of purple seascapes and naturally sun-burnished Greek landscapes, does just that.<br /><br />It's not a perfect movie, by any means. In fact, the big finale, which is the only part of the movie that follows Shakespeare's storyline to any faithful extent, is a mess. Rowland's character is hard to care much for in this film, and after meeting Sarandon in all her braless glory, it's hard to understand Philip's continuing concern for his wife, let alone his left-field desire to make an unhappy "sacrifice" in order to restore the natural order of things.<br /><br />But there's a lot to love about "Tempest". In addition to Cassavetes, there's Ringwald's film debut as his loyal but restless daughter, here as in the play an object of desire for the primitive rustic "Kalibanos" (Raul Julia). Ringwald here is very much the same teenaged muse of privileged adolescence that would inspire John Hughes, but with an emotional depth those later Hughes films didn't delve into. Ringwald and Julia never got any Oscar attention, but they both would win Golden Globes for their playful work here. He tries to woo her in her island isolation with his TV reruns of "Gunsmoke" in Greek, tempted by her 15-year-old body.<br /><br />"I want to balonga you with my bonny johnny," Kalibanos declares, getting shoved aside but winning our sympathy anyway, especially after performing "New York, New York" with a chorus of goats. (When "Tempest" hit the screens, Julia was the toast of Broadway as the lead in "Nine".)<br /><br />It's Mazursky's show, even if it feels at times that Cassavetes is running things with improvisational line readings and emotional breakdowns galore. (Philip introduces himself to Aretha by telling her "I'm right in the middle of a nervous breakdown".) He plays his character as an amiable obsessive, seeking to crystallize his happiness by building an theater in his otherwise uninhabited island.<br /><br />Adding to the enjoyment is Gassman's rich performance as the other man, who is as completely amiable as Julia while telling a youth-obsessed Philip: "Boys don't have half as much fund as we have. They're nervous...and they make love in the back of an old sports car." Despite being overlong and pretentious in spots, like so many art films, "Tempest" is entertaining in its excesses and a trip very much like Shakespeare intended, even if his dreams didn't involve smoking pot backstage at a Go-Gos concert.