Acoliet biedt een interessante mengeling van originele concepten in'schreeuwende tienerseks' met een meer thriller-achtig geijsbeer. In sommige opzichten is Acoliet heel succesvol, maar in veel andere opzichten faalt de film jammerlijk.<br /><0x3E> Alle Acolieten mijden de typische archetypen van de naïviteit en onschuld van de jeugd: eindeloze horrorfilms als Cabin Fever, Texas Chainsaw Massacre en talloze andere films waarin nietsvermoedende en betrekkelijk naïeve en onschuldige tieners seks hebben, schreeuwend rondrennen en een voor een door een of ander monster worden geplukt. In plaats daarvan wordt deze onschuld vervangen door trots, vergelding en arrogantie. De personages hadden verschillende kansen om zichzelf te redden van immanente dood en wanhoop, maar slaagden daar niet in vanwege hun eigen persoonlijke demonen. Uiteindelijk bleef u achter met het gevoel dat er geen (en misschien wel geen) onschuldige slachtoffers waren.<br />Zoals de naam al aangeeft, heeft de film ook veel te maken met het volgen van een leider of autoriteit. Dit werd in een directe zin gebruikt: of de hoofdpersoon net zo zou worden als de seriemoordenaar, en werd ook in de rest van de film minder direct gebruikt. Het volgen van een centrale figuur is een terugkerend thema in de hele film.<br />Door dit alles heen verwerkten de filmmakers ook een hoop clichés, wat volgens mij opzettelijk was en de film een unieke mengeling van diepte en oppervlakkigheid gaf die ik intrigerend vond. Dit speelt, misschien onbewust, goed in op de personages die op het eerste gezicht heel oppervlakkig lijken, maar naarmate het verhaal zich ontvouwt, wordt het duidelijk dat ze, in elk geval de twee belangrijkste mannelijke personages, heel complex zijn.<br />Technisch gezien heeft de film echter een heleboel problemen. De cinematografie, die meestal hoog aangeschreven staat, vind ik nogal puberaal en te gestileerd, en de 2/3-methode is veel te rigide. Veel overgangen die ik heb gezien, waren ook te gestileerd. Het gebruik van symboliek was niet alleen vaag, maar ook veel te veel gebruikt.<br />De plot was slecht gepland en berustte uitsluitend op onjuiste informatie om een nogal hocus pocusachtige afloop te bereiken, die slecht werd opgelost en de kijkers in verwarring bracht. De methoden die gebruikt worden om de climax te bereiken zijn goedkoop en slecht voorbereid, de motieven zijn stelselmatig onduidelijk en belangrijke plotpunten blijven uiteindelijk onopgehelderd.<br />Over het geheel genomen gaat de relatieve originaliteit van de film, de thema's en de scriptie verloren in een doolhof van slechte technische uitvoering, gestileerde beelden, onduidelijke motieven, stompzinnige en onnodige symboliek en goedkope kronkels die alleen in stand gehouden worden door een gebrek aan of volledig onjuiste informatie.<br />Als de film beter uitgevoerd was, zou hij uitstekend geweest zijn. Maar Acoliet krijgt naar mijn mening maar twee sterren.
Acolytes presents an interesting mix of original concepts in "screaming teen" cliché horror with a more thriller-like pacing. In some ways Acolytes is very successful, but in many other ways the film fails miserably.<br /><br />Overall Acolytes avoided the typical archetypes of the naivety and innocence of youth of endless horror films in the like of Cabin Fever, Texas Chainsaw Massacre, and countless other films where unsuspecting and relatively naive and innocent teenagers, have sex, run around screaming and one-by-one are plucked off by some sort of monster. Instead this innocence is replaced with pride, retaliation, and arrogance. The characters had several opportunities to save themselves from immanent death and despair, but failed to do so due to their own personal demons. In the end you were left with the feeling that there were no (and perhaps are no) innocent victims.<br /><br />As the name implies, the film also touches greatly on following a leader or authority. This was used in a direct sense of if the main character would become like the serial killer and was also used less directly throughout the film. Following a central figure is a reoccurring theme throughout the film.<br /><br />Through all this, the film makers also incorporated a lot of cliché, which I suspect was intentional and gave the film a unique mixture of depth as well as shallowness which I found intriguing. This, perhaps inadvertently, plays well with the characters who are, at first appearance very shallow but as the story unfolds it becomes obvious that they are, at least the two main male characters, quite complex.<br /><br />Technically the film has a lot of problems however. The cinematography, which is typically regarded highly, I find rather sophomoric and over-stylized, utilizing formulaic 2/3 approaches far too rigidly. Many transitions I felt were also over-stylized. The use of symbolism was not only vague, but also greatly over used.<br /><br />The plot was poorly planned and relied exclusively on misinformation in order to achieve a rather hokey twist ending, which was poorly resolved and leaves viewers confused. Methods used to resolve the climax are cheap and ill-prepared, motivations are routinely unclear, and major plot points remain untied in the end.<br /><br />Overall, the film's relative originality, themes and thesis are lost in a maze of poor technical execution, over-stylized imagery, unclear motives, obtuse and unnecessary symbolism and cheap twists maintained only by a lack of or entirely incorrect information.<br /><br />If the film were better executed, it would have been excellent. However, Acolytes receives only two stars in my opinion.