Een van de problemen met de populaire cultuur, vooral als we het over de populaire cultuur van de jaren zeventig hebben, is dat de massamedia <0xE2><0x80><0x93> met name de televisie <0xE2><0x80><0x93> meestal een jaar of vier achterlopen op de 'ondergrondse' media, met name de muziek. Veel mensen denken dat de 'Woodstock-generatie' de hele jaren zeventig belangrijk bleef; in werkelijkheid was het in 1970 in Altamont allemaal anders. In 1972 waren de 'ondergrondse' rock of de 'tegencultuur' naar het oosten getrokken, naar Engeland, en Led Zepplin, Black sabbath, David Bowie, de vroege metalheads en de zogenaamde 'glamrockers', die allemaal 'vrede en liefde' vertegenwoordigden <0xE2><0x80><0x93> nee. En Charles Mansons 'familie' was dat ook niet, zij het op een heel andere manier. De voor de hand liggende presentator van een televisieshow (die gelukkig nooit door de omroepen is opgepakt) probeert zich te verzoenen met een cultuur die al zo verwelkt was als de bloemen van gisteren. Het script moet al een paar jaar ergens rondslingeren <0xE2><0x80><0x93> tegen de tijd dat het werd geproduceerd, had schrijver Carlino al naam gemaakt met keiharde maffia-wraakverhalen. En de culturele verwijzingen zijn allemaal naar _Easy Rider_ en _Woodstock_ (1969). De muziek waar op de soundtrack naar wordt verwezen is in werkelijkheid eerder, 1966/1967 <0xE2><0x80><0x93> bij Woodstock hadden Hendrix, Canned Heat en Sly and the Family Stone dit soort folkpop de vergetelheid ingeblazen.<br />De film gaat over een gezin uit de middenklasse dat op reis gaat om hippies te ontmoeten. Wauw, man, echt geweldig, het is een fantastische, waanzinnige film. Maar politiek stelt niets voor <0xE2><0x80><0x93> Vietnam? Ergens in Azië, toch?<br />Deze gemiddelde (dat wil zeggen saaie en inhoudsloze) tv-film wordt alleen maar goedgemaakt door Jeff Bridges' verrassend volwassen optreden als de jonge drop-out die zijn ouders en oma overhaalt om (hippie-) Amerika te 'ontdekken'. De rest van de optredens zijn de standaard tv-shows van de standaard tv-acteurs van die tijd. De regisseur maakt gebruik van een leuke locatiefilm, maar verder is de film een armzalige manier om 90 minuten door te brengen.<br />Ik wist dat het allemaal voorbij was toen Sal Mineo een opmerking maakt over een jonge wegloopster (die tegen de andere personages zegt dat ze er niet echt zijn): 'Ze?' 'Hij is een existentialist in hart en nieren.' Wauw, gaaf, gaaf.<br />Een paar extra punten voor 'zo slecht dat het grappig is', maar als je niet geïnteresseerd bent in de tv-versie van de jaren zeventig of de tv-versie van de jaren zestig, blijf dan weg.
One of the problems with popular culture, especially when discussing the popular culture of the 1970s, is that mass media - especially television - is usually about four years behind 'underground' media, primarily music. Many people think the 'Woodstock Generation" remained important throughout the 1970s; actually, it was all over at Altamont in 1970. By 1972, 'underground' rock or the 'counterculture' had moved east to England and Led Zepplin, Black sabbath, and David Bowie, early metal-heads and the so-called 'glam-rockers,' who were all 'peace and love' - not. Neither, in a darkly different vein, was Charles Manson's 'family.' <br /><br />This obvious pilot for a television show (that, thankfully, was never picked up by the networks) is attempting to come to terms with a culture that was already as withered as yesterday's flowers. The script must have been lying around a few years - by the time it was produced, writer Carlino had already achieved recognition for tough Mafia revenge tales. And the cultural references are all to "Easy Rider" and Woodstock (1969). The music referenced on the soundtrack is actually earlier, 1966/67 - at Woodstock Hendrix, Canned Heat, and Sly and the Family Stone had blasted this kind of folk-pop into oblivion.<br /><br />The movie is about a middle-class family that goes on the road in order to meet hippies. Wow, man, farout, outasight, it's a groovy mind-blowing happening of a bag. However, politics count for nothing - Vietnam? some place in Asia, right? <br /><br />This average (meaning stale and vacuous) TV movie is only redeemed by Jeff Bridges' surprisingly mature performance as the young college drop-out who convinces his parents and grandma to 'discover' (hippie) America. All the rest of the performances are standard TV fair by standard TV actors of the time. The director avails himself of some nice location cinematography, but otherwise the film is a poor way to spend 90 minutes.<br /><br />I knew it was all over when Sal Mineo remarks of a young runaway (who tells the other characters they are not really there): "She's a latent existentialist." Wow, far out, groovy. <br /><br />A couple extra points for being 'so bad it's funny,' but if you don't care about the '70's TV version of the '60's, stay away.