Nostalgie is niet altijd de beste reden om naar een film te kijken. In de meeste gevallen stellen de films waar je als kind van hield je als volwassene teleur. Er zijn uitzonderingen op deze regel, maar het is moeilijk te rechtvaardigen dat je een dvd van Krull hebt, hoeveel inzicht het commentaar van de regisseur ook mag bevatten. Maar blijf scherp voor Gen X/Y'ers, want de tientallen teleurstellingen die je reis door het verleden beheersen, kunnen voorkomen dat je op een film stuit die de moeite van het bekijken waard is.<br />Een verrassingsfilm die de moeite van het bekijken waard is, is Joel Schumachers Flatliners, de bovennatuurlijke thriller met de zwaargewichten Keifer Sutherland, Kevin Bacon, Julia Roberts en Billy Baldwin in de hoofdrollen. Je zou denken dat een stoofpot van deze cast, de flamboyante flair van Schumacher en het gladde oog van de filmer Jan De Bont, zou resulteren in iets misselijkmakend zwaars, maar afgezien van de calorieën... Flatliners is helemaal niet slecht. Ook al is het productieontwerp onverklaarbaar over de top en is de fotografie pijnlijk gestileerd (de straten zijn doordrenkt met neon, waardoor er eindeloze stoomwolken opstijgen), toch slaagt Flatliners er nog steeds in een doeltreffende, meeslepende thriller te zijn. Als er een verklaring is waarom Flatliners werd vergeten, dan is dat misschien omdat in 1990 een andere, veel superieure, bovennatuurlijke thriller werd uitgebracht: Jacob's Ladder.<br />Als Flatliners een jaar of twee na Jacob's Ladder was uitgebracht, dan is het waarschijnlijk dat Schumacher's _Ladder_ van Schumacher was. De gewaagde thriller zou zijn afgedaan als een gecommercialiseerde, gecommercialiseerde imitatie van het nachtmerrieachtige meesterwerk van Adrian Lyne. Maar omdat deze films in hetzelfde jaar werden uitgebracht, onderging Flatliners een ander lot, waarbij JL's kijkcijfers werden verdrievoudigd, ondanks het feit dat het een verwaterde versie was van een soortgelijke premisse. Het verstrijken van de tijd is Flatliners niet gunstig gezind geweest, het is verloren gegaan boven op een gedateerde hoop wegwerpkleding uit de jaren tachtig, terwijl JL zijn reputatie als tijdloze klassieker heeft verstevigd. Afgezien van het noodlot is JL naadloos angstaanjagend en weet het publiek tot aan het laatste beeld in het ongewisse te laten, terwijl Flatliners ten prooi valt aan oversimplificatie en Hollywood-faciliteiten die de laatste akte naar een voorspelbaar keurige ontknoping slepen. Vergelijkingen tussen de twee films zijn niet eerlijk en gaan uiteindelijk voorbij aan het vermogen van Flatliners om de jaren tachtig op zijn best te vertegenwoordigen. Als de film aan het eind van een decennium van oppervlakkige overdaad wordt uitgebracht, zal Flatliners altijd worden gedateerd aan de hand van de haarstijlen en kledingstijlen, maar eerlijk is eerlijk, hij moet ook worden beschouwd als een goed uitgevoerde film op (of in elk geval dicht bij) de top van zijn specifieke berg stront. In feite is het een onderhoudende wandeling door het verleden.
Nostalgia isn't always the best reason to watch a movie. More often than not, the movies you loved as a kid will disappoint you as an adult. While there are exceptions to this rule, it's hard to justify owning a DVD of Krull, regardless of how many insightful the director's commentary may be. But stay sharp Gen X/Y'ers, because the dozens of disappointments dominating your trip down memory lane, might stop you from stumbling across one worth revisiting.<br /><br />One surprise film worth another look is Joel Schumacher's Flatliners, the supernatural thriller starring 80's popcorn heavyweights Keifer Sutherland, Kevin Bacon, Julia Roberts and Billy Baldwin. You would think that a stew comprised of this cast, the flamboyant flair of Schumacher and the über slick eye of cinematographer Jan De Bont would result in something sickeningly stodgy, but calories aside... Flatliners ain't half bad. Even though it's production design is inexplicably over-the-top and the photography is achingly over- stylized (replete with neon soaked streets spewing endless billows of steam), Flatliners still manages to be an effectively dark and compelling thriller. If there's an explanation why Flatliners was forgotten, it might be because 1990 saw the release of another, far superior, supernatural thriller: Jacob's Ladder.<br /><br />Had Flatliners been released a year or two after Jacob's Ladder, it's likely Schumacher's flashy thriller would have been dismissed as a toned down, commercialized rip-off of Adrian Lyne's nightmarish masterpiece. But with these films being released in the same year, Flatliners enjoyed a different fate, tripling JL's take at the box office despite being a watered down version of a similar premise. The passage of time hasn't been as kind to Flatliners, it has been lost atop a dated heap of throwaway 80's Brat Pack dreck, while JL has cemented its reputation as a timeless classic. Fates aside, JL is seamlessly terrifying and it manages to keep audiences guessing right up until the last frame, whereas Flatliners falls victim to over- simplification and Hollywood conveniences that drag down the final act into a predictably tidy denouement. Comparisons between the two movies is unfair, and ultimately overlooks Flatliners ability to represent the 80's at its quintessential best. Released at the end of a decade of shallow excess, Flatliners will always be dated by its hairstyles and clothing styles, but in fairness, it should also be remembered as a well executed movie at (or at least near) the top of its particular heap of dreck. For intents and purposes, it's an entertaining walk down memory lane.