Een deel van mij zou deze film graag een hoge score geven. Gezien het feit dat hij in 1953 is gemaakt, is dit een heel moedige film over travestieten, die de kwestie tamelijk serieus en meelevend aanpakt (en de kijker veel informatie over het onderwerp biedt) en heel erg zijn best doet om geen stereotype te zijn. De film maakt duidelijk dat travestieten geen homoseksuelen zijn en dat ze, afgezien van het feit dat ze vrouwenkleren dragen, een relatief normaal leven leiden. Hij gaat over de pijn van het niet geaccepteerd worden in de maatschappij <0xE2><0x80><0x93> de plot draait om een politieagent (Lyle Talbot) die wanhopig probeert de kwestie te begrijpen vanwege de recente zelfmoord van een travestiet. Dus moet je iedereen die bij deze film betrokken is, nageven dat ze zo'n controversieel (in de context van 1953) onderwerp ter hand hebben genomen.<br />Na dit alles te hebben gezegd, moet ik tot mijn spijt zeggen dat deze film absoluut verschrikkelijk is. In een poging om Glen/Glenda's (Edward D. Wood) pijn te beschrijven, verzandt de film in dwaze (en soms verrassende <0xE2><0x80><0x93> opnieuw gezien het tijdperk <0xE2><0x80><0x93> sensuele) fantasieën die het verhaal heel moeilijk te volgen maken. Het acteerwerk is op zijn best houterig. Niets van de dialoog komt echt over; de acteurs zien en klinken als mensen die toespraken lezen die door anderen zijn geschreven. En <0xE2><0x80><0x93> het ergste van alles <0xE2><0x80><0x93> het had geen zin om Bela Lugosi in deze film te hebben. Dit was weer een van de steeds g<0xC3><0xAA>nanter rollen die deze arme man in de laatste fase van zijn carrière op zich nam. 'Trek aan de touwtjes; trek aan de touwtjes,' bleef de arme Lugosi's personage (in de aftiteling The Spirit genoemd, maar in het echt kwam hij meer over als een krankzinnige wetenschapper) maar huilen. En niets van wat hij deed leek echt iets te maken te hebben met de rest van de film.<br />Voor wat betreft artistieke verdiensten verdient de film eigenlijk niet veel meer dan 1/10. Maar voor de moed die nodig was om hem gewoon uit te brengen, geef ik hem 3/10.
There's a part of me that would like to give this movie a high rating. Considering that it was made in 1953, this is a very courageous movie about transvestites, tackling the issue fairly seriously and sympathetically (and offering the viewer a lot of information on the subject) and trying very hard not to stereotype. The movie clearly makes the point that transvestites are not homosexuals, and that aside from wearing women's clothing they lead a relatively normal life. It deals with the pain of not being accepted in society - the plot revolves around a police officer (Lyle Talbot) desperately trying to understand the issue because of the recent suicide of a transvestite. So, you have to give everyone involved with this movie credit for taking on such a controversial (in the context of 1953) subject.<br /><br />Having said all that, I'm also sorry to say that this movie is absolutely dreadful. In trying to portray Glen/Glenda's (Edward D. Wood) pain, the movie falls into silly (and at times surprisingly - again given the era - sensual) fantasies that make the story very hard to follow. The acting is wooden at best. None of the dialogue comes across as real; the actors look and sound like people reading speeches written by others. And - worst of all - there was no point to having Bela Lugosi in this movie. This was another of the increasingly embarrassing roles this poor man took on in the latter stages of his career. "Pull the strings; pull the strings," poor Lugosi's character (called The Spirit in the credits, but really coming across as more of a mad scientist) kept crying. And nothing he did really seemed to have much connection with the rest of the movie.<br /><br />For artistic merit, the movie doesn't really deserve much more than 1/10. However, for the courage involved in just putting it out, I'll give it a 3/10.