Toen ik hoorde dat er een ABC <0xE2><0x80><0x93> Australian Broadcasting Corporation <0xE2><0x80><0x93> miniserie zou komen, gebaseerd op het leven in het krijgsgevangenenkamp Changi... met als thema 'komedies', was ik uiterst sceptisch en enigszins kritisch.<br />Mijn vader had in de tweede wereldoorlog gediend. De barbaarsheid van de Japanners was zo groot, dat hij tot voor kort over de verschrikkingen in en rond Labuan (waar hij gestationeerd was) kon praten. Samen met mijn vader had ik het geluk gehad vele grote mannen te kennen (met een sterker karakter en geest dan ik ooit zal hebben), die onuitsprekelijke barbaarsheden hadden meegemaakt in handen van het Japanse keizerrijk en daar nooit helemaal van waren hersteld. De zwarte humor werkt griezelig goed (hoewel de flatulentiegrappen een beetje overdreven zijn), en hoewel een groot deel van de verschrikkingen is onderdrukt, komt de serie dicht in de buurt van de onverschrokken geest van de overlevenden die ondanks de remmende herinneringen toch in staat waren hun leven voort te zetten.<br />De 'flashback' De opzet van deze serie zal voor sommigen moeilijk te volgen zijn.<br />maar ik kan geen betere manier bedenken om voldoende recht te doen aan de mannen die onder de zware emotionele littekens van hun internering hebben geleden... als men zich pijnlijk onderdrukte ervaringen herinnert, soms jaren na de verschrikking.<br />Een van de donkerste hoofdstukken van de Tweede Wereldoorlog, de 20e eeuw, en (ik ga zo ver om te zeggen) in de geschiedenis van de mensheid, wordt door deze serie doorgegeven aan een nieuwe generatie, en ik hoop dat het dient om de overweldigende tegenspoed van de oorlogsgeneratie door te geven.<br />Als ik verder ga met 'Changi', denk ik niet dat ik ooit nog zal kunnen luisteren naar het aangrijpende liedje 'on the road to Gundagai'. op dezelfde manier. Tune in.
When I heard there was to be an ABC [Australian Broadcasting Corporation] mini-series based on life in Changi [WWII POW] camp... with a focus on "elements of comedy", I was deeply sceptical and somewhat critical.<br /><br />My father had served in the second world war. Such was the barbarity of the Japanese, he was able to talk about the horrors in and around Labuan (where he was stationed), until only quite recently. Along with my father, I had been awarded the fortune of knowing many great men (of stronger character and spirit than I shall ever have), who had witnessed acts of unspeakable barbarity at the hands of the Empire of Japan, and had never completely recovered. The name 'Changi' is destined to conjure horrific images for ages to come...<br /><br />But upon viewing, I was highly impressed with the cast, the characters and the complex plot-lines of this wonderful series. I now regard 'Changi' as the highlight of my week, (bear in mind, I have viewed only three episodes so far... I hope the remaining episodes adhere to the standards set by the first three).<br /><br />The black humour works uncannily well (however, the flatulence jokes are a little overdone), and while much of the horror has been suppressed, the series comes quite close in relaying the undaunted spirit of the survivors who were able to later continue with their lives in spite of the inhibiting memories.<br /><br />The 'flashback' format of this series will be difficult for some to follow,<br /><br />but I can not think of no better way to do adequate justice to the men who suffered deep emotional scarring proceeding internment... when painfully suppressed experiences are remembered, sometimes years after the horror.<br /><br />One of the darkest chapters of the Second World War, the 20th century, and, (I would go so far as to say), in the history of mankind, is being relayed to a new generation through this series, and I hope it serves to relay the overwhelming adversity borne by the wartime generation.<br /><br />Proceeding 'Changi', I don't think I shall ever be able to listen to the poignant tune 'on the road to Gundagai' in the same way again. Tune in...