Alle ambiguïteit over Michael Myers is weggeëbd dankzij de chronische gewoonte van deze serie om zich te verkneukelen over de continuïteit van het verhaal en familieleden uit het niets te voorschijn te toveren. In deze inleiding wordt de maffe invalshoek geïntroduceerd dat hij niet zomaar een psychopathische moordenaar is, maar dat hij in feite wordt beheerst door runentekens, die elke Halloween als een sterrenbeeld verschijnen, en dat een sekte hem gebruikt om... tja, deze film is verre van coherent en na een tijdje ben ik de draad van de plot kwijtgeraakt. De film overgiet de geloofwaardigheid zo overvloedig dat er aan het eind geen druppeltje meer over is. Waarom stopt Michael de kleren van een van de slachtoffers in een wasmachine? Waarom steekt er in een verder lege gang een dodelijke spijker uit de muur? Gaat je hoofd echt ontploffen als je geëlektrocuteerd wordt? Enzovoort. Het is aan Donald Pleasence, in zijn voorlaatste filmrol, om een paar prachtige momenten te produceren van de stapel afschuwelijke dialoog die hij heeft moeten schrijven.
All ambiguity about Michael Myers has withered away thanks to this series' chronic habit of arseholing about with its continuity and pulling relatives out of nowhere. This entry introduces the potty angle that he's not just a psycho killer but is actually controlled by runes, which appear as a star constellation every Halloween, and a cult is using him to... erm, well, this film is far from coherent and I lost track of the plot after a while. The movie hemorrhages credibility so profusely it doesn't have a drop left by the end. Why does Michael put one victim's clothes in a washing machine? Why does an otherwise empty corridor have a deadly spike sticking out of the wall? Does getting electrocuted really make your head explode? And so on. It's left to Donald Pleasence, in his penultimate film role, to produce some wonderful little moments from the pile of dreadful dialogue he's given.