Ik was werkelijk teleurgesteld door deze film, waar ik zo naar had uitgekeken. Hij schijnt overhaast gemaakt te zijn om het succes van de komedies van die tijd te benutten (inclusief de eigen 'Libeled Lady' van MGM, waarin twee van dezelfde sterren speelden) en het succes van William Powell en Myrna Loy. Toen ze drie jaar bij elkaar waren, waren ze nog steeds aantrekkelijk om naar te kijken en hun scènes samen stonden in vuur en vlam, maar een zwak scenario en een overhaaste premisse verknoeien elke kans op een groot vervolg op de 'Libeled Lady' van vorig jaar en de twee 'Thin Man'-films die ze daarvoor hadden gemaakt. Het verhaal gaat over een kledingfabrikant, Myrna Loy, die erop gebrand is het leven van haar zus (Florence Rice), toekomstige zwager (John Beal) en haar eigen personeel (onder wie Sidney Toler en Mary Gordon) te domineren. Als de onafhankelijke William Powell in haar leven komt, nadat hij Rice en Beal heeft afgeleid van het feit dat Loy de touwtjes in handen heeft, vindt Loy haar gelijke. Klinkt tot nu toe goed, hè? Ja, een interessant uitgangspunt, helaas, want Loy's personage is zo eendimensionaal dat het moeilijk is om haar zelfs maar te mogen, laat staan dat Powell verliefd op haar wordt, iets waarvan we weten dat het binnenkort zal gebeuren. Het is weer een poging om een vrouw met een carrière op haar plaats te zetten door haar een andere kijk te geven op het soort leven dat ze heeft geleid, iets wat Hollywood vaak deed in zijn gouden eeuw. Als Loy zegt dat ze geen tijd heeft om zowel haar bedrijf te runnen als een man in haar leven te hebben, is dat een klager.<br />Gelukkig is behalve Powell ook de vrijgevochten Jessie Ralph aan boord. Ze is een gevatte, rijke, oudere vrouw die Loy heeft geholpen haar bedrijf op te zetten. Ze kent Powell en kan onmiddellijk door Loys koele beweringen heen zien dat ze hem verafschuwt. Rice en Beal zijn een saai stel, en het idee dat Powell tussen hen in zou komen te staan is onzinnig. En dan is er nog een ex-vrouw van Powell.' De laatste bruiloftsscène (waarin een menigte mensen in Powells kleine trailer probeert te komen) is een zwakke poging om een klucht te brengen. (Maar het is wel grappig dat Powell telkens wordt geraakt door dingen waarmee Loy Edgar Kennedy had willen raken; dat gegrinnik is zeer welkom, want er zijn maar zo weinig anderen.) Powell en Loy zouden het beter doen in twee latere komedies, 'I Love You Again' en 'Love Crazy', die geraffineerd, geestig en grappig zijn. Deze film probeert alle drie te zijn, maar wordt uiteindelijk saai.
I truly was disappointed by this film which I had high hopes for. It seems to have been rushed out to take advantage of the success of screwball comedies at the time (including MGM's own "Libeled Lady", which featured two of the same stars) and the success of William Powell and Myrna Loy. Three years into their pairing, they were still attractive to watch and filled with fire in their scenes together, but a weak screenplay and rushed premise destroys any chance of it being a great followup to the previous year's "Libeled Lady" and the two "Thin Man" movies they had done prior to this. "Double Wedding" tells the story of a clothing store manufacturer, Myrna Loy, who is intent on dominating the life of her sister (Florence Rice), future brother-in-law (John Beal), and her own servants (which include Sidney Toler and Mary Gordon). When the independent spirited William Powell comes into her life, having distracted Rice and Beal from Loy's constant control, Loy meets her match. Sounds good so far, right? Yeah, an interesting premise falls short, sad to say, because Loy's character is so one dimensional it is hard to even like her let alone see Powell fall in love with her, which we know will soon happen. It's another attempt to put a career minded woman in her place by changing her views on her what kind of life she has been leading, something Hollywood did often during its golden age. When Loy says she doesn't have time to both run her business and have a man in her life, its a groaner.<br /><br />Fortunately, other than Powell, there is free-spirited Jessie Ralph on board. A salty wealthy older woman who helped Loy start her business, she has an acquaintance with Powell and can see immediately through Loy's cool claims that she loathes him. Rice and Beal are a boring couple, and the whole premise of Powell getting between them is senseless. Then, an ex-wife of Powell's shows up, which really isn't necessary at that late point in the story, and the final wedding scene (where a crowd of people try to get into Powell's tiny trailer) is a weak attempt to bring some farce. (It is funny though, that Powell keeps getting hit by items meant by Loy to hit Edgar Kennedy with; Those chuckles are most welcome, since there are so few others.) Powell and Loy would do better in two later screwball comedies, "I Love You Again" and "Love Crazy", which are sophisticated, witty, and fun. This film attempts to be all three, but ends up a sophisticated bore.