Dit kan ik niet goed beoordelen, want ik kan niet zeggen dat ik het een goede film vond. Maar het was het verhaal dat me dwarszat, niet het realiseren van de film. Het acteren, de regie, de sfeer, de muziek waren allemaal goed. Het is alleen dat als je een stel mensen dingen ziet doen die je niet echt kunt begrijpen, de film afgelopen is. Het is educatief omdat het de verschrikkingen van de oorlog laat zien zoals ze thuis gezien worden en omdat gevoelens helemaal niet zinnig hoeven te zijn en toch sterk hoeven te zijn, maar dat is het wel zo'n beetje.<br />De plot gaat over een periode van een paar jaar waarin de dichter Dylan Thomas onder het dak van een ex-vriendinnetje terechtkomt. Hij is getrouwd, neemt zijn vrouw mee en later het kind, terwijl de ex (Knightley) met een andere vent trouwt. Maar de spanning is er, Dylan is een geobsedeerde eikel en de nieuwe echtgenoot komt terug uit de oorlog met een lichte vorm van posttraumatische stress. Voeg daar een paar behoorlijk temperamentvolle personages aan toe en je hebt je handen vol.<br />Het komt erop neer dat je 'in de stemming' moet zijn om deze film leuk te vinden. Het moeilijkste is om die stemming te definiëren. Ik geloof niet dat ik er ooit in heb gezeten. Nooit. Dus is hij waarschijnlijk beter bekeken door volwassenen met een inzicht in het bizarre, complexe menselijk gedrag en misschien een nieuwsgierigheid naar Dylan Thomas.
Can't grade this very well, because I can't say I liked it. But it is the story that bothered me, not the realization of the film. The acting, directing, atmosphere, music were all good. It's just that after you see a bunch of people doing things you can't truly relate to, the movie ends. It is educational in the way that it shows the horrors of war as seen from home and the way feelings don't need to make any sense at all and still be strong, but that's about it.<br /><br />The plot covers a period of a few years in which the poet Dylan Thomas is taken under the roof of a former ex-girlfriend. He is married, brings his wife and later the kid, while the ex (Knightley) marries some other guy. But the tension is there, Dylan is a self obsessed jerk and the new husband comes back home from the war with a slight case of PTSD. Add in some pretty temperamental characters and you have your hands full.<br /><br />Bottom line: you have to be "in the mood" to like this film. The hard part is defining this mood. I don't think I've ever been in it yet. Ever. So it is probably better watched by adults with a grasp on weird complex human behaviour and maybe a curiosity about Dylan Thomas.