In een van de minder bekende films van het eind van de jaren tachtig, in een tijd waarin Oliver Stone hoog stond aan de top met het peloton en Wall Street (en vóór zijn opus _Born on the Fourth of July_ ), regisseerde en regisseerde hij deze blik op de wereld van de radio, en dan met name op een radiopresentator in het midden van Texas. Deze man is Barry Champlain, in de hoedanigheid van iemand die ooit carrière heeft gemaakt van Eric Bogosian, die het oorspronkelijke toneelstuk heeft geschreven en ook het script heeft geschreven. Barry is niet alleen bang om ze uit te spreken, maar ook om het tegen de telefoontjes op te nemen. De telefoontjes zijn inderdaad de drijvende kracht in de film, want Barry moet strijden tegen de hersenloze, de obscene, de racistische en de puur verstrooide mensen. Terwijl dit gaande is, heeft hij ook te maken met zijn baas (Alec Baldwin) en een of andere deal om het land door te komen, buiten de grenzen van het tussenstation waar hij zit.<br />Terwijl ik na het zien van de film nieuwsgierig was naar hoe het op het toneel gedaan zou zijn (ik stel me zo voor dat het een eenmansshow was, want Bogosian heeft er een paar op de b<0xC3><0xBC>hne gehad), is de regie van de film fenomenaal. Stone staat bekend, bijna getypecast, als een regisseur die dol is op snelle shots, de grenzeloze effecten van montage, en effecten met de stijl van camerawerk en andere trucjes, die zijn films in de jaren negentig van de vorige eeuw een opvallende, bijna auteurachtige uitstraling geven. Maar in de jaren tachtig had hij die energie en dat koortsachtige in de film, en was hij niet zo bezeten als de andere films. Om de juiste intensiteit toe te voegen aan de studio en de hoofdruimte van Barry Champlain, maken hij en agent Robert Richardson de ruimte soms claustrofobisch, korrelig, onzeker en beslist gespannen. De scènes in de studio zijn vrij standaard, maar de stijl en de inhoud van de radioscènes behoren tot de beste die ik van de Stone/Richardson-combinatie heb gezien.<br />En je kunt je niet vergissen in de prestatie van Bogosian, die onaangenaam, beledigend, boos, passief en alles wat we in de radioshows liefhebben en haten kan zijn. Er is ook een grappige, bijna afleidende ondersteunende rol voor Michael Wincott als Kent/Michael/Joe, die hem de ene avond belt, en de volgende avond wordt uitgenodigd in de studio. Deze scènes zijn voor een kijker een beetje ongemakkelijk, maar er komt wel veel in de subculturele hoofdruimte van de jaren tachtig waar Barry even nieuwsgierig als kritisch naar is. Maar zoals hij tegen hem zegt: "Het is jouw show." Het is inderdaad moeilijk om alles te volgen wat er in het gesprek gebeurt, en er is veel. Maar het is nooit saai, en net als Champlain zelf is het niet gemakkelijk om het te negeren. En als Bogosian zijn climax van een tirade in de lucht afsteekt, met de achtergrond in een constante 360 graden draaiing, wordt het bedwelmend, en een reden waarom de vrijheid van meningsuiting zo krachtig is.<br />Stone is synoniem geweest met een filmmaker van hete hangijzers, die onderwerpen oppakt die al dan niet controversieel waren, en hun een levenskracht geeft die niet altijd geweldig is, maar helemaal van hemzelf is. Hier staan zijn vaardigheden en ambities niet in de weg van die van Bogosian... het is allemaal van hemzelf. Als er iets is wat de filmindustrie heeft gestimuleerd, dan is het wel het geven van een bijzonder vaardige visie op wat in wezen een eenmansvoorstelling is, die op zichzelf al goed geschreven is.
In one of the more under-seen films of the late 1980's, at a time when Oliver Stone was riding high with Platoon and Wall Street (and before his opus Born on the Fourth of July), he co-scripted and directed this look at the world of radio, specifically one radio host in the middle of Texas. This man is Barry Champlain, in a once-in-a-career turn from Eric Bogosian, who wrote the original play and also co-wrote the script. Barry is like a mix of Howard Stern and one of those pundits you hear on the radio stations many of us might turn off. He's got ideas on his mind, opinions, and he's not only un-afraid to speak them, but also to stand up against the phone callers. The callers, indeed, are the driving force in the film, as Barry has to combat against the mindless, the obscene, the racist, and the purely absent-minded. As this goes on, he also has to contend with his boss (Alec Baldwin) and a hit or miss deal to go nationwide, outside the confines of the Southern way station he's in.<br /><br />While after seeing the film I felt curious as to see how it would've been done on stage (I'd imagine it was a one-man show, as Bogosian has had several on the side), the direction of the film is phenomenal. Stone has been known, almost typecast, as a director who loves quick cuts, the limitless effects of montage, and effects with the styles of camera-work and other little tricks, that give his films in the 90's a distinctive, almost auteur look. But in the 80's he had this energy and feverish quality to the look of the film, and wasn't as frenzied as the other films. In order to add the proper intensity that is within the studio and head-space of Barry Champlain, he and DP Robert Richardson make the space seem claustrophobic at times, gritty, un-sure, and definitely on edge. The scenes in the middle of the film, when Barry isn't in the studio, are fairly standard, but the style along with the substance in the radio scenes is among the best I've seen from the Stone/Richardson combination.<br /><br />And one cannot miscalculate the performance of Bogosian, who can be obnoxious, offensive, angered, passive, and everything that we love and hate in radio show hosts. There is also a funny, near distracting supporting role for Michael Wincott as Kent/Michael/Joe, who prank calls him one night, and the next gets invited to the studio. These scenes are a little uncomfortable for a viewer, but it does get very much into the subculture head-space of the 80's that Barry is as intrigued as he is critical of. The stoner may not 'get it', but as he says to him "it's your show". Indeed, it's hard to cover everything that goes on within the talk, and there is a lot of it. But it's never boring, and like Champlain himself, it's not easy to ignore. And when Bogosian goes into his climactic tirade on air, with the background panning around in a continuous 360 spin, it becomes intoxicating, and a reason why freedom of speech is so powerful.<br /><br />Stone has been synonymous as a filmmaker of hot-button issues, who takes on subjects that were or still are controversial, and gives them a life-force that isn't always great, but is all his own. Here his skills and ambitions don't get in the way of Bogosian's- it's boosted, if anything, making an extremely skilled vision of what is essentially a near one-man show, which in and of itself is already well-written.