Deze film noire lijdt aan een slechte geluidskwaliteit (althans, zoals te zien was op de ontoereikende apparatuur van zowel de filmfestivals in Seattle als in Maine) en duistere plotwendingen, terwijl Rickman te lijden heeft van een Amerikaans accent, oude tennisschoenen en een slobberig trainingspak. Niettemin heeft hij momenten van schitterende decors, en de film biedt een sinistere dubbelzinnigheid van Norman Reedus, de knappe Polly Walker, en een verrassend einde (dat voor regelmatige bioscoopbezoekers te zien is), terwijl hij ook een mooie blik biedt op de aard van zowel Maine als Rickman. Uitgebracht in video-uitgave (na een kabeluitzending) in maart. Geen Rickman-fan zal hem over het hoofd zien. Negeer de amanita hooey.
...this film noire set piece suffers from murky sound (at least, as shown on the inadequate equipment of both the Seattle and Maine film festivals) and murkier plotting, while Rickman suffers from an American accent, old tennis shoes and baggy sweats. Nonetheless, he has moments of stellar scenery chewing, and the film offers sinister ambiguity from Norman Reedus, the pretty Polly Walker, and a surprise ending (telescoped to frequent filmgoers), while affording a beautiful look at the physiography of both Maine and Rickman. Due out in video release (after a cable airing) in March. Not to be missed by any Rickman fan. Ignore the amanita hooey.