Dit is gisteravond op Sundance vertoond voor een ontvankelijke, zij het zwijgende menigte. Het verhaal is duidelijk de moeite van het vertellen waard, het is krachtig en waar, maar moest de regisseur elke rol een herkenbaar gezicht geven? Ik bedoel, echt, je besteedt je tijd aan het zeggen: 'O, kijk, dat is die vent uit "Armageddon" of "Hé, dat is Easy Rider!" en je verliest het verhaal uit het oog. Misschien is het de enige manier waarop die vent zijn film gemaakt kon krijgen, maar het is een beetje afleidend, zoiets als "The Love Boat", of die oude Torenende Inferno-films, die waren zo'n knoert van een film met sterren! Ik wou dat hij het verhaal gewoon met minder beroemde gezichten had verteld. Bovendien lijkt het camerawerk een beetje lui, alsof er...' Ik had geen idee waar ik de camera het beste kon neerzetten om het verhaal te vertellen. Al met al vond ik het wel oké, maar het had echt goed kunnen zijn.
This screened at Sundance last night to a receptive if mute crowd. Clearly the story is worth relating, it's powerful and true, but did the director have to cast every single role with a recognizable face? I mean, really, you spend have your time saying "Oh look, it's the guy from 'Armageddon'", or "Hey, it's Easy Rider!" and you lose sight of the story. Perhaps it's the only way this guy could get his movie made, but it's a little distracting, sort of like 'The Love Boat", or those old Towering Inferno movies, that were 'chock o' block with stars!'. I wish he's just told the story simply with less famous faces. Also, the camera work seems kind of lazy, like there wasn't any thought about where to put the camera to best tell the story. All in all, I thought it was okay, but could have been really good.