Voor mij was 'Late Chrysanthemums' niet alleen interessant omdat het mijn eerste film met Naruse was waar ik echt van genoot, maar ook omdat het technisch gezien net zo modern en innovatief was als zijn werk uit de jaren vijftig. Dat betekent niet dat de montage net zo innovatief was als Godard die in 1959 met 'Breathless' zou introduceren, maar juist het tegenovergestelde.<br />De montage was net zo vloeiend als in de beste Hollywoodfilms uit de jaren veertig, maar tegelijkertijd ongelooflijk passend bij de manier waarop hij zijn verhaal vertelde. In tegenstelling tot die films accentueerde de montage nooit opzettelijk iets of probeerde hij zichzelf 'onzichtbaar' te maken. Maar samen met de cinematografie gaf het me het gevoel dat ik op een zacht stromende rivier voer, dat ik voortdurend de golven onder me voelde, als een zachte streling van de hand of het bijna onmerkbare wiegen van een wieg. In dat opzicht was de film vergelijkbaar met het werk van Ozu en Mizoguchi, maar op de een of andere manier nog subtieler.<br />Wat zo modern was, was het feit dat de montage bijna een personage op zich leek, vergelijkbaar met het opmerkelijke camerawerk in Dreyer's Ordet (1954) of Vredens dag (1943) dat ons een dieper inzicht in de film en zijn personages toont in plaats van ze ons alleen maar te tonen.<br />Ik heb het gevoel dat Naruse' De montage en de cinematografie zijn de interessantste aspecten van zijn films, die de verhalen een meer dan vanzelfsprekende betekenis geven. De prachtige decors en decors mogen ook niet vergeten worden! Ik vond het verhaal zelf nogal conventioneel.<br />Het verhaal en de personages werden op een heel interessante manier geïntroduceerd, en ik vond dat de eerste helft van de film een verfijnd, ingenieus spectrum van emoties en onderlinge verhoudingen schetste. Helaas waren de tweede helft van de film en de resolutie nogal didactisch en encyclopedisch in vergelijking met het decor (hoewel het op zichzelf volmaakt zou hebben gepast in elke andere <0xE2><0x80><0x93> minder complexe <0xE2><0x80><0x93> film). Op de een of andere manier had ik het gevoel dat hij er niet helemaal in slaagde de vele lagen die hij had geweven, op te lossen. Misschien had hij ze intact moeten laten. Deze kritiek zou een kijker van deze film wel eens wat hard kunnen vallen, vooral omdat de procedure weer doet denken aan de manier waarop Ozu met de plot van zijn films omging. Helaas heb ik nog niet het gevoel dat Naruse in staat was het verhaal en de personages in zijn films op een soortgelijke sublieme manier te verheffen. De beste pogingen die ik tot nu toe heb gezien <0xE2><0x80><0x93> Ukigumo (Floating Clouds / 1955) en Midaregumo (Scattered Clouds / 1967) <0xE2><0x80><0x93> hielden de energie in stand die hij door het hele verhaal heen had opgebouwd, terwijl ze schrijnende en resonerende eindes opleverden. Dit is al meer dan de meeste regisseurs kunnen, en naar mijn mening de basis voor een echte beheersing van het filmische medium. In dit opzicht, en gezien de resonantie van de laatste twee films die ik van hem heb gezien, is hij misschien al een van mijn favorieten geworden.<br />Het enige probleem dat ik op dit moment heb, is waar ik meer van zijn films op het witte doek ga zien.
For me, "Late Chrysanthemums" was interesting not only because it was my first film of Naruse I completely enjoyed, but because it was technically as modern and innovative as his 30s work I've seen. This doesn't mean innovative editing in the way Godard would introduce it with "Breathless" in 1959, but quite the opposite.<br /><br />The editing was as fluent as in the best of Hollywood films from the 30s/40s, but at the same time incredibly fitting regarding the way he was telling his story. Unlike them, it never purposefully accentuated anything or tried to make itself "invisible" but, together with the cinematography, made me feel like I was traveling on a gentle stream, constantly feeling the waves beneath me, like a gentle stroke of the hand or the almost unnoticeable rocking of a cradle. In this sense the film was comparable to Ozu's and Mizoguchi's work, but somehow even more subtle.<br /><br />What was so modern was the fact that the editing seemed almost a character in itself, similar to the remarkable camera-work in Dreyer's Ordet (1954) or Vredens dag (1943) which is revealing us a deeper understanding of the film and its characters rather than simply showing them to us.<br /><br />I feel that Naruse's editing and cinematography are the most interesting aspects of his films, elevating the stories significance beyond the obvious. The wonderful sets and settings shouldn't be forgotten either! I found the story itself to be rather conventional.<br /><br />The narrative and its characters were introduced in a very interesting way, and I thought that the first half of the film was setting up a delicately ingenious spectrum of emotions and interrelations. Unfortunately the second half of the film and its resolution were rather didactic and and formulaic compared to the set up (though by itself it would have been perfectly fitting in any other - less complex - film). Somehow I felt that he failed a bit in trying to dissolve the many layers he had woven. Maybe he should have kept them intact. This criticism might seem a bit harsh to a viewer of this film, especially since the procedure is again reminiscent to the way Ozu dealt with the plot in his films. Unfortunately I haven't yet the feeling that Naruse was able to elevate the story and its characters in his films' conclusions in a similarly sublime fashion. The best efforts I have seen to date - Ukigumo (Floating Clouds / 1955) and Midaregumo (Scattered Clouds / 1967) - sustained the energy he had built throughout the narrative, while delivering poignant and resonant endings.<br /><br />This is already more than most director's are able to do, and in my opinion the basis for a real mastery of the cinematic medium. In this regard, and considering the resonance of the last two films I've seen by him, he may have already become one of my favorites.<br /><br />The only problem I have at the moment, is where I'm going to see more of his films on the big screen.