Absoluut geen goede film, maar lang niet zo slecht als sommige mensen hem zouden willen noemen. _Nachtmerrie in Wax_ vertelt het verhaal van een man die, nadat zijn gezicht in een typische flashbackscène is verminkt, wraak neemt op degenen die daar direct verantwoordelijk voor zijn en degenen die indirect verantwoordelijk zijn voor de verliezen in zijn leven <0xE2><0x80><0x93> met name de liefde en het gezelschap van een mooie, jonge actrice. Cameron Mitchell speelt de kunstenaar met zijn gebruikelijke flair, zij het beperkte flair. Eigenlijk vond ik dat hij een van zijn beste voorstellingen gaf. Wat betekent dat precies? Mitchell draagt een ooglapje, rookt eindeloos sigaretten, draagt een bonte tuniek en praat tegen zijn creaties in was. Het zijn geen gewone wassen beelden, maar mensen die nog in leven zijn en door een of ander serum worden bestuurd, waardoor ze alle neurologische functies verliezen. Ze worden in feite zombies. Ik vond het uitgangspunt in elk geval inventief. Er is een of andere belachelijke verklaring voor, maar het werkt. Dit is een film uit de jaren zestig, dat staat vast, met wat psychedelisch camerawerk van Bud Townsend en consorten. De acteerprestaties zijn middelmatig, maar Mitchell, Scott Brady en Barry Kroeger geven interessante wendingen. De wassen beelden uit Hollywoods vervlogen tijd zijn heel goed gedaan en de meeste locaties waren heel geloofwaardig. Het einde van de film verwatert tot iets wat niet helemaal echt is <0xE2><0x80><0x93> hetzij het zoveelste voorbeeld van een culturele film uit de jaren zestig, hetzij het einde van de creativiteit van de scenarioschrijver. Ik reken op het laatste. Ondanks de vele tekortkomingen heb ik van de film genoten. De openingsscène, waarin een acteur wordt geprikt, werd goed uitgevoerd, net als een achtervolging door de politie in de haven.
Definitely not a good film but nowhere as bad as some would paint it to be. Nightmare in Wax tells the story of a man, having had his face disfigured in a typical flashback scene, wreak his vengeance on those directly responsible and those indirectly for the losses in his life - most notably the love and companionship of a beautiful young actress. Cameron Mitchell plays the artist with his typical flair, albeit limited flair. Actually, I thought he gave one of his better performances. What exactly does that mean? Mitchell wears an eye patch, endlessly smokes cigarettes, wears a motley tunic, and talks to his creations in wax. They are not your ordinary wax dummies, but rather people still alive controlled by some serum that makes them lose control of all neurological function. They become zombies in effect. I thought the premise here was inventive if nothing else. It has some ludicrous explanation, but does serve the plot. This is a film of the 60s to be sure with some psychedelic camera-work by Bud Townsend and company. The acting is mediocre but Mitchell, Scott Brady, and Barry Kroeger give interesting turns. The wax figures of Hollywood's bygone era are done very effectively and most of the location shooting was very credible. The end of the film dissipates into something not quite real - either another example of 60s cultural cinema or the end of the scriptwriter's creativity. I'm banking on the latter. Despite its many flaws, I enjoyed the film. The opening scene showing an actor being needled was effectively done as was a police chase on the waterfront.