Het opmerkelijkste aan 'Talk Radio' is dat het zo slecht is. De stemmen van de bellers hebben allemaal een namaak-lees-ik-uit-een-script-klank. Een avond met een irritante schreeuwlelijk op een radiostation in Dallas wordt verteld met de gewichtigheid van een Sartre-blik in de hel. Stone probeert een existentiële openbaring en krijgt in plaats daarvan een onbedoelde komedie. Telkens als een beller een 'diep' (leeg) punt maakt over iets, duwt Stone de camera naar het gezicht van een van zijn personages, terwijl ze worden getroffen door een traumatisch besef dat nooit aan het publiek wordt getoond. Bogosian-overdaad tijdens een van de irritantste optredens die ooit op celluloid zijn afgedrukt. Ondergewaardeerde klassieker? Doe me een lol.
The most remarkable thing about "Talk Radio" is how bad it is. The callers' voices all have a phony, reading-from-a-script ring to them. An evening with an annoying loudmouth at a Dallas radio station is told with the portentousness of a Sartrean glimpse into Hell. Stone tries for an existential revelation and gets unintended comedy instead. Whenever a caller makes a "profound" (empty) point about something, Stone shoves the camera at one of his character's face as they are stricken with some traumatic realization that is never revealed to the audience. Bogosian overacts throughout in one of the most irritating performances ever smeared onto celluloid. Underrated classic? Give me a break.