SPOILERS OP HET HOOFD<br />15 PARK AVENUE: Mijn Nederigheid neemt deze film op.<br /><br />Voor een bioscoopbezoeker met zo'n zeer beperkte smaak als de mijne, zouden kleine films als 15 Park Avenue aanvaardbaar moeten zijn voor mijn gevoel. Met die gedachte, en een licht gevoel van g<0xC3><0xAA>ne dat ik de hele film niet eerder had gezien, keek ik afgelopen zaterdag naar deze film. Er zijn een paar overeenkomsten met andere werken zoals de legendarische Mulholland Drive (David Lynch) van waaruit deze film minstens 3 concepten leent:<br />a) Dat (tenminste) sommige waarheden betrekkelijk zijn b) Dat de eerste scène van Shabana en Konkonam, als de aftiteling begint, griezelig veel lijkt op de autorit die Betty en Rita maken in Mulholland Drive. In beide gevallen is het doel van het onderzoek toevallig een plaats die in beide gevallen waarschijnlijk mythisch is en misschien openlijker symbolisch in Aparna's film c) Dat het voorval dat zich afspeelt rond de gekke bedelares, weer bijzonder sterk doet denken aan de hele 'ontdekking achter Winkies'-film. In 15 p. wordt een zwerver gespeeld, maar terwijl dat enge wezen een belichaming van iets is en dat 'iets', evenals het personage per Se, naadloos in verband staat met andere werken van Lynch (zie zorgvuldig het verwarde lange haar), lijkt het effect van de bedelaarsvrouw in 15 p. een eerbetoon en daarom onbelangrijk in de context van de film en zijn boodschap.<br /><br />De andere films waaruit 15 p. leent is _Blowup_ (vooral de laatste scène is een terugblik op de waarheid v. d. waarheidsgetrouwe pose aan het eind van Antonioni's meesterwerk). Natuurlijk brengt de professor en de schizofrene invalshoek ook de gedachte 'Een Mooie Geest' naar voren. Hoewel, ik moet toegeven dat het hier gaat om hoog voorhoofdfysica, en Shabana, die dat beweert, blijkt per ongeluk de briljante antithese te zijn van de waanvoorstellingen die Konkona's personage door middel van die profetieën heeft. In een schitterende scène in de film worden sommige van deze elementen met elkaar in verband gebracht, en die scène gaat heen en weer tussen de 'echte' wereld van Shabana, waar kwantumfysica en de relativiteitstheorie de eindigheid en samenstelling van het universum rechtvaardigen, en het kunstmatige bouwsel van de'maak-geloof-wereld' van Mithi. De pijn die Shaban voelde toen ze verliefd werd op Joydeep is in harmonie met het onvermogen van Shaban om een speciale band te vormen met óf Kunal (Dhritiman) of Sanjeev (Kanwaljeet). Maar ik loop op de zaken vooruit. De kijkers hebben over het algemeen de neiging om deze film op een van de volgende twee manieren te bekijken: - 1.<br />Er is een bepaald deel van het publiek dat er zo over denkt. Maar die verklaring is niet alleen te vergezocht, maar ook geënsceneerd, want dat zou betekenen dat ze ook heel veel andere personages fantaseerde (d.w.z. al die personages die ze visualiseerde als een visualisatie van Mithi samen met haar).<br />Hypothese 2: 'Er was een echte Mithi en het einde is een metafoor.' Dit POV zegt dat de essentie van de film wordt samengevat in één dialoog in de film, als reactie op een verklaring van Joy (Rahul Bose) dat Mithi op zoek is naar iets wat ze nooit zal vinden, zijn vrouw Laxmi (Shefali Shah) filosofeert dat we allemaal inderdaad op zoek zijn naar die illusoire utopie, het einde van de regenboog waarin de luchtspiegeling van geluk en tevredenheid lijkt te liggen.<br />Er zijn nog andere, kleinere mogelijkheden die door ons welingelichte publiek niet zo goed zijn omarmd als: - sjabana en Konkona zijn alter ego's van een en dezelfde persoon.<br />Hypothese 3: 'Sjabana en Konkona zijn alter ego's van een en dezelfde persoon' Hypothese 4: 'Sjabana is ook De oude, afgetobde, misschien wel krankzinnige, bedelares is de werkelijke hoofdpersoon van het verhaal.'<br />Zijn deze hypothesen het waard om zelfs maar te worden uitgeprobeerd? Nou, jouw gissing is net zo goed als de mijne.<br />'Waarom Park Avenue 15?'<br />In tegenstelling tot de algemene opvatting dat ze aan de Park Avenue in New York dacht, geloof ik dat ze de naam ontleende aan de merknaam van een semi-populaire badzeep. Vergeet niet dat ze Jo Jo's beroep noemde als 'premier minister van Shikakai', wat, zoals je misschien weet, een populair ingrediënt is voor het maken van shampoo. Het voorvoegsel '15' wordt gebruikt zoals het was op 15 december toen Mithi zich verloofde met Joydeep en na zijn vertrek blijft ze voor altijd in een vervorming van de tijd. De film heeft zijn portie tekortkomingen <0xE2><0x80><0x93> het ontbreken van een sterke achtergrondmuziek, die in films als deze het verhaal echt kan aanvullen, een paar slordige dialogen die niet worden onderbroken door een geforceerde dialoog. Inconsistente optredens (Shabana en Dhritimaan zijn uitstekend, al zijn ze IMO) door een paar van de leden van de cast, hoewel veel leden van dit ensemble zijn wegbezuinigd. Shefali Chaya's plotselinge onzekerheid over haar man lijkt een fantasieloos ingebrachte dimensie in de plot. Ik geef het 7/10, omdat het me aan het denken heeft gezet, maar niet hoger dan dat, omdat ik de bronnen van inspiratie gemakkelijk kan doorgronden en omdat ik die bronnen eerder heb ervaren (en voor het grootste deel met volle teugen heb genoten) heb ik al eerder over soortgelijke zinnen nagedacht. Dus de ervaring van post 15 pa zal ongetwijfeld zonder een zekere mate van nieuwigheid zijn. Waar kom ik vandaan? Ik gaf 9,5/10 voor '36 Chowringhee Lane' (hoewel er nog steeds geruchten zijn dat een Satyajit Ray-geest het heeft geregisseerd), 7,5 voor 'Paromiter Ek Din', 7 voor 'Mr. en Mrs. Iyer' en 5 voor 'Paroma'. Op existentieel niveau wist het mijn belangstelling niet te wekken, zelfs niet met een 'Truman Show'.
SPOILERS AHEAD <br /><br />15 PARK AVENUE: My Humble take on this film <br /><br />Now, for a viewer of cinema having tastes as severely limited as mine, niche films like 15 Park Avenue ought to be palatable to my sensibilities. With this thought, and a mild sense of embarrassment that I hadn't watched the complete film earlier, I watched this film last Saturday. There are some starting similarities with other works like the legendary Mulholland Drive (David Lynch) from which, this film borrows at least 3 concepts:- <br /><br />a) That (at least some) truths are relative b) The first scene of Shabana and Konkonam going around in a car as the opening credits roll, is uncannily similar to the car ride that Betty and Rita undertook in Mulholland Drive. In both cases, the object of inquiry happens to be a place which is probably mythical in both cases and perhaps more openly symbolic in Aparna's film c) The incident revolving around the mad beggar woman is again extremely reminiscent of the whole 'occurence behind Winkies' involving a bum but while that scary creature is an embodiment of something and that that 'something' as well as the character per Se is seamlessly linked to other works of Lynch (notice carefully the disheveled long hair), the effect of the beggar woman in 15 PA appears to be a tribute and therefore insignificant in the context of the film and its message <br /><br />The other films from which 15 PA also borrows is Blow Up (especially the last scene is a throw back to the truth Vs. perceived truth poser presented towards the end of Antonioni's masterpiece). Of course, the professor and schizophrenia angle also bring to the mind, "A Beautiful mind". Although, admittedly the subject here is high brow physics and Shabana, who professes it, inadvertently ends up being the brilliant antithesis to the delusional hallucinations of Konkona's character through those very prophecies. In an outstanding scene in the movie, some of these elements are juxtaposed with each other and that scene cuts back and forth from the 'real' world of Shabana, where Quantum Physics and the Theory of Relativity justify the finiteness and composition of the universe, to the artificial edifice of the 'make believe' world of Mithi But for all their differences, the sisters are alike too. Both are incapable of forming long lasting relationships- one out of choice and the other out of nature. So, Mithi's pain at being rejected in love by Joydeep is in harmony with the inability of Shaban to form a special bond with either Kunal(Dhritiman) or Sanjeev (Kanwaljeet). But I'm getting ahead of myself. Viewers generally tend to view this film in one of the following two ways:- <br /><br />Hypothesis 1: "It was Shabana all along" There is a certain section of the audience who think so. But that explanation is not only too far fetched but also contrived as that would mean she was dreaming up so many other characters too (i.e. all those characters whom she visualized as visualizing Mithi along with her) <br /><br />Hypothesis 2: "There WAS a REAL Mithi and the ending is a metaphor" This POV says that the film's essence is summarized in one dialog in the film, when in response to a statement by Joy (Rahul Bose), that Mithi is looking for something that she will never find, his wife Laxmi (Shefali Shah) philosophizes that we all are looking indeed for that illusive utopia, the end of the rainbow wherein appears to lie the mirage of happiness and contentment <br /><br />There are other more minor possibilities which have not been embraced that much by our knowledgeable audience like:- <br /><br />Hypothesis 3:" Shabana and Konkona are alter egos of the same person" Hypothesis 4: "Shabana too is a figment of Mithi's imagination" Hypothesis 5: "The old, haggard, perhaps mad, beggar woman is the real protagonist of the story" <br /><br />Are these hypotheses worthy of even being tested? Well, your guess is as good as mine <br /><br />"Why 15 Park Avenue?" Contrary to the popular perception that she was thinking of the Park Avenue in NY, I believe that she got the name from the brand name of a semi popular bathing soap. Remember, her stating Jo Jo's profession as "Prime minister of Shikakai", which as you may be knowing is a popular ingredient used in manufacturing Shampoos. The prefix '15' is used as it was on 15th December that Mithi got engaged to Joydeep and after his walkout, she remains forever in a time warp. The film has its fair share of flaws- lack of use of a strong background score, which in films like these can really augment the narrative, some sloppy dialogs unabated by some forced dialog delivery. Inconsistent performances (Shabana and Dhritimaan are excellent though IMO) by a few of the cast members albeit many members of this ensemble cast have been wasted. Shefali Chaya's sudden insecurity about her husband seems to be an unimaginatively introduced dimension in the plot. I give it 7/10 as it made me think but not any higher than that because I can easily fathom its sources of inspiration and having experienced (and for the most part, thoroughly enjoyed) those previously, I have already thought on similar lines earlier. So, the experience post 15 PA is bound to be sans a certain degree of novelty. Where am I coming from? I gave 9.5/10 to '36 Chowringhee Lane' (though rumors still persist that one Satyajit Ray ghost directed it), 7.5 to 'Paromiter Ek Din', 7 to 'Mr and Mrs Iyer' and 5 to 'Paroma'. On an existential level, it failed to invoke my interest, not even as much as say a 'Truman Show'