Wie had ooit gedacht dat je zelfmoord kunt verwerken op een manier die voor iedereen voelbaar is? Ik heb de film gezien op de première van SXSW en het bleek verreweg de beste film daar te zijn. Ja, hij is verknipt en hij is bizar, maar hij past in de wereld die de filmmaker (Michael Parness) creëert. Als je niet lachte (dat deed bijna iedereen), dan snapte je het gewoon niet en dat is verdomd jammer. Het is vooral opvallend dat Guillermo Diaz als Hector een heleboel scènes steelt en dat de chemie tussen Natasha Lyonne en David Krumholtz intens is. De film doet me denken aan Harold en Maude, maar niet echt, hij maakt de ene bizarre draai na de andere, en ze kloppen allemaal in deze krankzinnige warrige wereld waarin we allemaal leven. Ik bleef (net als de meesten) na afloop voor het Q & A en het was geweldig om te horen dat dezelfde dingen die ik in mijn hoofd dacht over waarom dingen 'gebeuren', de reden zijn dat ze gebeuren. Ik denk niet dat je veel slechts over de film kunt zeggen, tenzij je hem niet hebt begrepen. Ik denk dat ik hem heb begrepen en het leek erop dat bijna iedereen dat deed. De film wordt een suïcidale komedie genoemd, maar er zit veel gevoel in, er wordt veel gelachen en er is veel hoop, en toch schrikt hij ook niet terug voor de verschrikkingen van zelfmoord. Een aardig filmpje dat aandacht zou moeten krijgen als het wordt uitgebracht, en dat hopelijk eerder vroeg dan laat zal gebeuren.
Who'd a thought suicide could be dealt with in a way that's palpable by everyone? I saw the film at SXSW at it's premier and it turned out to be the best film there by far. Yes, its warped and it's bizarre, but it makes sense in the world the filmmaker (Michael Parness) creates. If you didn't laugh (most everyone did), then you just ain't getting it and thats a darn shame. Particularly of note, Guillermo Diaz as Hector steals a bunch of scenes and the chemistry between Natasha Lyonne and David Krumholtz is intense. The film reminds one of Harold and Maude, but not really, it takes one bizarre spin after another, and they do all make sense in this crazy mixed up world we all live in. I stayed (as did most) for the Q & A afterward and what was great was hearing that the same things I thought in my head as to why things "happened" are the reasons they did. I don't think you can say much bad about the film, unless you didn't get it. I think I got it and it seemed like most everyone else did as well. The film is dubbed a suicidal comedy, but its got a lot of heart, a lot of laughs and offers a lot of hope, yet it doesn't shy away from the horrors of suicide as well. A nice little movie that should get attention when it gets a release, which will hopefully happen sooner rather than later.