Donald Sutherland, een Amerikaanse paleontoloog die op bezoek is in Engeland, pakt op een avond een lifter op. Twee jaar later, nadat hij het adresboek van de man in zijn auto heeft gevonden, brengt hij het boek terug naar het luxueuze huis van de man, waar hij erachter komt dat de man is opgehangen wegens moord. Niemand in of buiten de familie lijkt het iets te kunnen schelen dat de lifter de moord (op zijn eigen stiefmoeder) niet kan hebben gepleegd, omdat hij ten tijde van de moord in Sutherlands auto zat.<br />Sutherland is het alibi van de man, maar hij komt te laat. Uit schuldgevoel spoort hij de echte moordenaar op.<br />Agatha Christie' In detectiveverhalen gaat het meestal om een aantal verschillende mensen, die allemaal een of ander motief voor de misdaad hebben, allemaal verdacht zijn en allemaal een puzzel hebben die afhankelijk is van de tijdlijn. Er is vaak, niet altijd, een handlanger met wie de speurder de dingen kan bespreken.<br />Vanwege de onsamenhangendheid van de situatie moet er zorgvuldig worden omgegaan met het uitleggen van elk element van het mysterie aan de lezer of kijker. Het is helemaal niet erg om de personages en de tijdlijn te verwisselen. De films van Christie's zijn van het zeldzame soort waarin het gebruik van beroemde gezichten in ondergeschikte personages nuttig is. Maar deze versie van 'Ordeal by Innocence' is een productie van Golan-Globus, met alles wat dat met zich meebrengt op het gebied van productiewaarden, een zorgvuldig voorbereid script en vakmanschap achter de camera.<br />De eerste paar minuten, waarin Sutherland ontdekt dat er een onschuldige man is opgehangen, zijn prima. Daarna wordt alles in onsamenhangende flarden naar de kijker gesmeten, vaak in plotselinge flashbacks of in verwarrende voice-overs die ons niets vertellen. Het script heeft iets rommeligs, alsof het in één nacht door twee broodschrijvers in elkaar is geflanst. Weinig van de gezichten zijn bekend en dat helpt ook al niet. Iedereen laat opmerkingen over alle anderen vallen en de namen worden een hopeloze warboel. De muziek bestaat uit vier instrumenten die irritante atonale jazzriffs spelen. Er wordt wat naaktheid in gegooid om de mafkezen in het publiek wakker te schudden. Als Dame Agatha nog leefde, zou ze een van de kijkers zijn die wakker geschud moesten worden.<br />Dullsville.
Donald Sutherland, an American paleontologist visiting England, picks up a hitch hiker one evening. Two years later, having discovered the man's address book in his car, he returns the book to the man's opulent home, only to find that the man's been hanged for murder. Nobody in or out of the family seems to care that the hitch hiker could not have committed the murder (of his own stepmother) because he was in Sutherland's car at the time of the crime.<br /><br />Sutherland is the man's alibi but he's turned up too late. Out of a sense of guilt, he tracks down the real murderer.<br /><br />Agatha Christie's mysteries usually involve a number of diverse people, all of them with one or another motive for the crime, all of them suspect, and a puzzle that depends on the construction of a strict time line. There is often, not always, a sidekick with whom the investigator can talk things over.<br /><br />Because of the anfractuosity of the situation, due care must be taken to explain each element of the mystery to the reader or viewer. Redundancy is perfectly okay. We have to keep the characters and the time lines straight. Christie's movies are of the rare kind in which the use of famous faces in subordinate characters is actually useful. (Jacqueline de Bellefort? Oh, yes, that's Mia Farrow.) But this version of "Ordeal by Innocence" is a Golan-Globus production, with all that implies in the way of production values, a thoughtfully prepared script, and skill behind the camera.<br /><br />The first few minutes, in which Sutherland discovers that an innocent man has been hanged, are fine. After that, everything is flung at the viewer in disjointed scraps, often in sudden flashbacks or in confusing voiceovers that tell us nothing. The script has a slapdash quality, as if thrown together by two hacks overnight. Few of the faces are familiar and that doesn't help at all. Everyone drops remarks about everyone else and the names become a hopeless jumble. The musical score consists of four instruments doing irritating atonal jazz riffs. Some nudity is thrown in to wake up the dozers in the audience. If Dame Agatha were alive, she'd be among the viewers who needed to be shaken awake.<br /><br />Dullsville.