Door de lijnen van de klassieke formule te volgen tot een punt waarop het materiaal weer een sprong afwijkt, wordt de remake van _The Thing_ een van de coolste remakes van zijn tijd. John Carpenter maakt gebruik van wat een tamelijk vaag scenario over bepaalde dingen moet zijn geweest (of misschien wel een heel beschrijvend scenario, wie weet), en brengt een ongelooflijk ellendige, briljante poppenkast en animatroniek van Rob Bartin (met Stan Winston ook in het team). Deze effecten helpen de toon te zetten tegen de harde, afstandelijke omgeving die Carpenter zijn personages voorschotelt. De film vertelt het verhaal van een groep die in een onderzoeksbunker midden in een poolklimaat is gestationeerd, en die het moet opnemen tegen een kwaadaardige kracht die de vormen van anderen aanneemt. Voor iemand die in de voetsporen van Howard Hawks is getreden, heeft de filmmaker hier veel meer vertrouwen en talent in het uitvoeren van het materiaal dan de meeste mensen die de kans krijgen om het nog eens met een oude film te proberen.<br />Met de effecten die de mensen op volle kracht aan het werk zetten <0xE2><0x80><0x93> te midden van wat waarschijnlijk zou volgen op _Backdraft_, omdat daar het meeste vuur per scène in zit (het kan overkill worden, maar na een tijdje past het allemaal in de spanning) <0xE2><0x80><0x93> doen de acteurs hun werk als een mooi ensemble. In tegenstelling tot het team in _Predator_ zijn dit voornamelijk gewone arbeiders, en de leider komt uit de koker van Kurt Russell.' MacCreedy (heel goede rol voor zijn stijl, uitstekend zelfs). Sappige bijrollen liggen voor het oprapen voor types als Wilford Brimley en Keith David. En het is verfrissend om te zien hoe de absurditeit van wat er in de film gebeurt (een buitenaards wezen dat met honden begint en vervolgens in een bloederige, demente gedaante overgaat op de anderen) afsteekt tegen de timing van iedereen. Ik vond de lange stiltes soms heerlijk, met Ennio Morricones griezelige, merkwaardige muziek op de achtergrond (en die baslijn is op zich al verdienstelijk).<br />Het valt op omdat het, als er al niets anders is, datgene levert wat het wil leveren voor zijn genre/sektepubliek. Een zeldzaam soort horrorfilm, waarin het verhaal duidelijk en nauwkeurig wordt verteld door middel van de positie van de camera, de dialoog en de timing van de scènes. Dat wil niet zeggen dat de film niet tjokvol geweld zit, dat is wel zo, en een paar keer is het zelfs bijna grappig. Maar omdat hij teruggaat naar een tijd die belachelijk genoeg op een voorbije tijd lijkt, zijn de wezens/maaksters, samen met het vaste, goed ingestudeerde script, volledig zonder CGI gemaakt. Het is walgelijk, maar het is echt, en sfeervol tot in de puntjes.
In following the lines of the classic formula to a point of taking another leap off from the material, The Thing remake becomes one of the coolest remakes of its time. John Carpenter fashions out of what must've been a fairly vague screenplay about certain things (or maybe very descriptive who knows), bringing forth incredibly wretched, brilliant puppetry and animatronics by Rob Bartin (with Stan Winston also on the team). These effects help set the tone against the harsh, detached environment Carpenter sets up with his characters. The film takes the story of a group stationed in a research bunker in the middle of an arctic climate, pitted against a malevolent force that takes the shapes of others. It's given a full life by Carpenter's choice of tones, and surprises. For someone following in the footsteps of Howard Hawks, the filmmaker here has a lot more trust and talent in executing the material than most given the chance to have another go with an old film.<br /><br />With the effects people working to full force- amid what would likely follow Backdraft as containing the most fire per scene (it could become overkill, but it all fits into the suspense after a while)- the actors pull along as a fine ensemble. Unlike the squad in Predator, these are mostly just regular working guys, with the leader coming in the from of Kurt Russell's MacCreedy (very good role for his style, excellent in fact). Juicy supporting roles are out for grabs for the likes of Wilford Brimley and Keith David. And it is refreshing to see how the sort of absurdity of what's going on in the film (an alien that starts off with dogs and then moves onto the others in gory, demented transforming form) is pit against such a tone of timing with everyone. I loved the long silences at times, with Ennio Morricone's spooky, curious music in the background (and that bass line is of merit in itself).<br /><br />It ranks up with being, if nothing else, delivering what it strives for for its genre/cult audience. It remains one of Carpenter's best; a rare breed of horror film where the story is told clear and precisely by way of the position of the camera, dialog, and timing with the scenes. That's not to say the film isn't chock full of violence, it is, and in fact a couple of times it's almost funny. But given that it goes back to what is ridiculously seeming like a by-gone era, the creatures/make-up, alongside the steady, well-calculated script, was done completely without CGI. It's disgusting, but it's real, and atmospheric to a T.