Ik was vroeger dol op de Hollywood-actiefilms uit de jaren tachtig. Ze hadden iconen als Arnie en Sly, maar ik denk dat de actiefilm in de jaren negentig naar nieuwe diepten is gestort. Ik geloof dat Armageddon het ergste van alles was.<br />De plot is schaamteloos gekunsteld en haalt de ergste clichés uit de kast om de kijkers op te winden. Het melodrama is zo walgelijk zoetsappig dat je echt niet kunt wachten tot Bruce Willis van het scherm verdwijnt. Liv Tyler, die bewonderenswaardig had geacteerd in een aantal mooie onafhankelijke films onder leiding van meesters als Bernardo Bertolucci en Robert Altman, besloot helaas op de commerciële toer te gaan. Deze film symboliseert de nieuwe esthetiek van Hollywood, van grootse special effects en verdomd weinig goede dialogen of authentieke melodrama's. Dat is tegenwoordig de norm, en ik begin me af te vragen of er in Hollywood wel een rol is voor scenarioschrijvers. Het lijkt wel alsof ze alleen maar schrijvers en comités inhuren om de eenvoudige scripts te schrijven. De rest laten ze aan de technologie over. In Armageddon zit geen greintje grootse, oprechte menselijke emotie. Het voelt gewoon leeg en nietszeggend. Ik kan maar één goed aspect van deze film bedenken, en dat is dat de vader van Liv Tyler niet eens in de film voorkomt. s-band Aerosmith levert een herkenningsmelodie voor de film <0xE2><0x80><0x93> een ballade die echt de lucht in gaat en in elk geval de harten een beetje sneller doet kloppen als de aftiteling verschijnt.<br />Ik huil om de westerse beschaving als mensen zoals deze voorspelbare, omslachtige film leuk vinden. Hij staat voor oppervlakkigheid, lethargie en een afname van het menselijk intellect. Ik zou zelfs nog liever naar de achtste vrijdag van de 13e kijken.
<br /><br />I used to like some of the Hollywood action blockbusters of the 80s. They had icons such as Arnie and Sly but I think the action movie in the '90s has plummeted to new depths. The worst of these, I believe, was Armageddon.<br /><br />The plot is shamelessly contrived and pulls off the worst cliches as it seeks to excite viewers. The melodrama is so cringingly saccharine and awful that you actually cannot wait for Bruce Willis to disappear from the screen. Liv Tyler, who had acted admirably in several fine independent features directed by such masters as Bernardo Bertolucci and Robert Altman, regrettably decided to jump onto the commercial bandwagon. This movie symbolises the new Hollywood aesthetic of grand special effects and precious little good dialogue or authentic melodrama. That is the norm these days and I begin to wonder if there is a role in Hollywood for screenwriters. It seems as though they just employ hacks and committees to write the facile scripts. The rest they leave to technology. There is not a single piece of grand, heartfelt human emotion in Armageddon. It just feels empty and bland. I can think of only one good aspect of this movie and that involves Liv Tyler's dad who doesn't even make an appearance in the film. Steven Tyler's band Aerosmith provide a theme song for the movie - a ballad that really soars and at least tugs at the heartstrings a little when the end credits come up.<br /><br />I weep for Western civilization if people like this predictable, cumbersome movie. It stands for shallowness, lethargy, and a decline in the human intellect. I would even prefer to watch the eighth Friday the 13th.