De Russische actrice TATIANA SAMOILOVA doet me zo sterk denken aan de jonge Audrey Hepburn dat de camera in THE CRANES ARE FLYING net zoveel van haar lijkt te houden. Ze is het middelpunt van een bitterzoete oorlogsromance tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog in Moskou.<br />De film is bijna poëtisch in zijn prachtige B&W-cinematica, wat de voornaamste reden was om de film te gaan zien, omdat ik er nog nooit van had gehoord en had besloten het eens te proberen toen hij op TCM werd uitgezonden. Ze is niet in staat de herinnering aan haar romantische band met hem te vergeten, maar trouwt om onverklaarbare redenen met iemand anders die zich aan haar heeft opgedrongen, een pianiste die al snel beseft dat ze nog steeds van de soldaat houdt van wie ze hoopt te horen. Hun huwelijk is problematisch omdat ze de herinnering aan een gelukkiger tijd met haar geliefde soldaat niet kan loslaten.<br />Aan het eind van het verhaal accepteert ze het idee dat hij nooit meer terug zal komen en is ze in staat de realiteit onder ogen te zien en de situatie het hoofd te bieden. Het is een heel aangrijpende laatste scène op een treinstation waar aankomende soldaten hun dierbaren begroeten en het huilende meisje de vreugde van de terugkerende soldaten deelt door bloemen uit haar boeket aan de blije gezinnen te geven.<br />Het stijlvolle en opvallende camerawerk is wat de film zo bijzonder maakt, evenals het eerlijk gespeelde verhaal.<br />Smaakvol gedaan, maar misschien vertelden de Engelse ondertitels niet het hele verhaal, omdat sommige van de plotelementen me een beetje vaag leken, alsof ze waren verdoezeld.<br />Opname: makkelijk te begrijpen waarom hij prijzen won op het filmfestival van Cannes. Deed me, in stijl, denken aan een andere geweldige Russische film, BALLAD OF A SOLDIER.
Russian actress TATIANA SAMOILOVA reminds me so much of the young Audrey Hepburn and the camera in THE CRANES ARE FLYING seems to love her just as much. She is the focal point of a bittersweet war romance against the background of World War II in Moscow.<br /><br />The film is almost poetic in its gorgeous B&W cinematography which was the main reason for watching the film in the first place, since I had never heard of it and decided to give it a try when it aired on TCM.<br /><br />It's a very moving love story about a girl's deep love for a man who is suddenly swept away by his role as a soldier drafted in wartime Russia. She's unable to forget the memory of her romantic attachment to him, but inexplicably marries someone else who has forced himself on her, a pianist who soon realizes that she still loves the soldier she hopes to hear from. Their marriage is a troubled one because she can't let go of her remembrance of a happier time with her soldier sweetheart.<br /><br />By the end of the story, she accepts the idea that he's never going to return and is able to face reality and cope with the situation. There's a very poignant final scene at a train station where arriving soldiers are greeting their loved ones and the tearful girl shares the joy of the returning soldiers by giving some flowers from her bouquet to the joyous families.<br /><br />The stylish and striking camera-work is what carries the film, as well as the honestly played story.<br /><br />Tastefully done, but perhaps the English subtitles didn't tell the whole tale because some of the plot elements seemed a bit blurred to me as if they had been glossed over.<br /><br />Summing up: Easy to see why it won awards at the Cannes Film Festival. Reminded me, in style, of another great Russian film, BALLAD OF A SOLDIER.