Ik geloof echt niet dat producent George Lucas niet van plan was geweest zo'n afschuwelijke vervolgfilm te maken als _More American Graffiti_ bleek te zijn. Maar achteraf bezien was het de eerste barst in zijn schijnbaar ondoordringbare pantser. Na het enorme succes van _American Graffiti_, die in dezelfde tijd werd geproduceerd als _Star Wars_, was deze film de eerste die Lucas met succes van Coppola afpakte zonder de moeite te nemen hem zelf te regisseren. Het resultaat is typerend voor Lucas: veel interessanter in termen van structuur en de manier waarop het is gereconstrueerd dan het eigenlijke materiaal. De schrijver/regisseur Bill Norton heeft toestemming gekregen om een aantal verschillende schermverhoudingen en splitscreens te gebruiken om vreemde associaties in de beelden op te roepen. Hoewel het interessant is om ironische combinaties van de 4 verhaallijnen te zien, belichaamt de stijl uiteindelijk alleen de gebroken aard van de film zelf.<br />Lucas' briljante originele film ging over een groep vrienden op de archetypische 'laatste grote avond' voordat de school uitgaat en Kurt (Ron Dreyfuss) en Steve (Ron Howard) naar de universiteit gaan. Een van de redenen waarom die film het deed, ondanks het feit dat hij erg episodisch is, was dat de hoofdpersonen in het begin bij elkaar hoorden en ze aan het eind weer bij elkaar kwamen. 'Rebel Without a Cause' van Nick Ray, waarin een bepaalde periode heel elastisch wordt en meer betekenis krijgt dan zo'n specifieke tijd in het echte leven zou hebben, maar alles gebeurt in een statische ruimte. 'More American Graffiti' is in feite het tegenovergestelde - de ruimte is heel dynamisch, met Toad (Charles Martin Smith) in Vietnam, zijn voormalige vriendin Debbie (Candy Clark) feestend met hippies in San Francisco, Steve en Laurie (Cindy Williams) betrokken bij studentendemonstraties in Berkeley en John Miler (Paul Le Mat) dragracing in het semi-professionele circuit. In een geïmproviseerde bijeenkomst aan het begin van de film worden alle principes bijeengebracht om John te zien racen, maar daarna komen de draden niet meer bij elkaar en verweven zich niet meer zoals in het origineel. In plaats daarvan splitsen ze zich af en volgen we de personages ongeveer 3 jaar lang, waarbij we verschillende gebeurtenissen zien op oudejaarsavond in wat 1967, 1968 en 1969 lijken te zijn. Het publiek raakt gemakkelijk in de war, en ik denk dat we dat inderdaad doen. Terwijl de oorspronkelijke film belangrijke gebeurtenissen en passages in een onwerkelijke theatertijd leek te verfilmen die een gevoel van nostalgie opriepen, zelfs voor degenen die die gebeurtenissen nooit hadden meegemaakt, sleept deze vervolgfilm de weinige plotpunten uit de epiloog van de oorspronkelijke film door elkaar en probeert er een samenhangende film van te maken.<br />De beste delen van de film vind ik die met Candy Clark in SF en Charles Martin Smith in Vietnam. Sommige moppen zijn echt plat, maar de stijl van die gedeelten is interessant en ze vormen een mooi contrast met elkaar. Misschien had er een goede film van kunnen worden gemaakt als deze scènes een beetje beter waren geweest, en als de andere delen niet zo vervelend waren geweest. Over vervelend gesproken, die hele plot met Milner die met een uitwisselingsstudent stond te praten was echt lamlendig, niet grappig, en Mackenzie Phillips erbij halen voor een cameo hielp ook al niet. Het was gewoon weer zo'n gekunsteld moment, zoals wanneer ze in het kort uitleggen waarom Curt niet in de film voorkomt omdat hij al in Canada zit. In plaats daarvan heeft Laurie gewoon nog een broer die in wezen identiek is aan Curt, maar een andere naam heeft en die nu wordt gespeeld door een heel saaie acteur. Het is een soort zwarte satire op het Vietnam-gedoe, en het lijkt erg op het oorspronkelijke idee van Lucas en John Milius voor _Apocalypse Now_, zoals ik me dat voorstel. En er zitten een paar manische scènes in die scènes in San Francisco die de eerste film zo leuk maakten. Maar ondanks die manische scènes blijft de rest van de film langdradig, alsof iedereen Steve en Laurie wil zien ruziën in hun afschuwelijke huis in een buitenwijk, alsof ze auditie doen voor een Spielberg-film over echtscheiding en het in de steek laten van een kind. Ik denk dat zelfs als die delen van de film niet zo pijnlijk waren, het toch niet echt te vergelijken zou zijn met de eerste film, omdat er...' Het is geen afsluiting en geen gevoel van samenkomen of van iemand die iets heeft geleerd. Het eindigt min of meer op het moment dat ze door hun geld heen waren of zoiets, een goedkope vrieskast-imitatie van 'Two-Lane Blacktop' en zoveel betere films.<br />Maar net als het origineel heeft deze film een geweldige soundtrack van hits uit die periode die het waarschijnlijk waard is om voor zichzelf te houden en die de film zelf bijna verteerbaar maakt. De optredens van Country Joe and the Fish zijn geweldig, en Scott Glenn, helemaal opgedirkt als een hippie die verliefd is op Candy Clark, is een lust voor het oog <0xE2><0x80><0x93> ik vraag me af of hij toen al een pruik moest dragen. Ik zou het niet weten.' Ik kan deze film onmogelijk aanbevelen, en toch is er iets van genegenheid in mijn hart omdat ik zo van het origineel hou. Ik denk dat ik deze film om de paar decennia een kans moet geven om er zeker van te zijn dat hij echt zo waardeloos is als ik hem me herinner. Het is een feestnummer, maar het is iets wat elke fan van 'American Graffiti' of George Lucas in het algemeen minstens één of twee keer zal willen zien. Het laat zien dat je er een hoop moeite voor kunt doen en dat het toch nog behoorlijk halfbakken kan uitpakken. Het zet je aan het denken over hoe wonderbaarlijk het is dat Lucas zo'n goede film als 'American Graffiti' heeft gemaakt. In de eerste plaats was het alsof alle elementen op hun plaats stonden en alle gepaste goden gesust waren. Jammer genoeg was dat niet het geval met deze film of met Bill Norton.
I really don't think producer George Lucas didn't really set out to make such a horrible sequel as "More American Graffiti" turned out to be. But in retrospect it was the first crack in his then-seemingly impenetrable armor. Coming straight off the huge success of "American Graffiti" and produced basically at the same time as "Star Wars", this film was the first that Lucas successfully took away from Coppola without having to bother directing it himself. The result is typical Lucas -- far more interesting in terms of its structure and the way it's edited than the actual material. The writer/director Bill Norton has been allowed to use a variety of different screen ratios and split screens to produce odd associations in the images. While it's interesting to see ironic juxtapositions of the 4 story lines, the style ultimately only epitomizes the fractured nature of the film itself.<br /><br />Lucas' brilliant original film was all about a group of friends on the archetypical "last big night" before school ends and Kurt (Ron Dreyfuss) and Steve (Ron Howard) are supposed to go off to college. One thing that made that film work, despite the fact that it's very episodic, is that you had the core characters together at the beginning and they come back together at the end. There's a disposition of time, like in Nick Ray's "Rebel Without a Cause" where a certain period of time becomes very elastic and takes on more meaning than such a specific time really would in actual life, but everything takes place in a static space. "More American Graffiti" is basically the opposite -- the space is very dynamic, with Toad (Charles Martin Smith) off in Vietnam, his former girlfriend Debbie (Candy Clark) partying with hippies in San Francisco, Steve and Laurie (Cindy Williams) involved in student protests in Berkeley, and John Miler (Paul Le Mat) drag racing on the semi-pro circuit. In a contrived meeting early in the film all the principles are brought together to watch John race, but after that the threads don't come back together and weave apart the way they do in the original. Instead they split off and we follow the characters through about 3 years' of time, just seeing various events on New Years Eve in what seems to be 1967, 68 and 69. It's easy for the audience to become confused, and I think it's fair to say that we do. While the original film seemed to condense important events and rites of passages into unreal theatrical time that produced an experience of nostalgia even for those who never experienced those events, this sequel drags and stretches the few plot points from the epilogue of the original and attempts to make them into a coherent film.<br /><br />The best parts of the movie to me are the ones with Candy Clark in SF and Charles Martin Smith in Nam. Some of the jokes do fall flat but the style of those sections is interesting and they form a neat contrast with each other. A good movie could maybe have been made if these parts were just a bit better, and if the other parts weren't such a drag. Speaking of drag racing, the whole plot with Milner talking to a foreign exchange student was really lame, unfunny, and throwing in Mackenzie Phillips for a cameo didn't help at all. It was just another contrived moment, like when they briefly explain why Curt isn't in the movie because he's already in Canada. Instead Laurie just has another brother who is basically identical to Curt but has a different name and is now played by a very boring actor. There's a black kind of satire to some of the Vietnam stuff, very similar to what I would imagine Lucas and John Milius' original idea for "Apocalypse Now" would have been like. And there's some of that manic fun in the San Francisco scenes that made the first movie fun. But still along with that fun stuff, you have the rest of the movie dragging it down, as if anyone wants to see Steve and Laurie argue in their horrible suburban abode as if they were auditioning for a Spielberg movie about divorce and child abandonment. I think even if those parts of the movie weren't so painful, it still wouldn't really be comparable to the first movie because there's no closure and no sense of coming back together or of anybody having learned anything. It just sort of ends at the point when they ran out of money or something, a cheap freeze frame imitation of "Two-Lane Blacktop" and so many better films.<br /><br />Like the original however, this film has a great soundtrack of period hits that is probably worth owning for its own sake and almost makes the movie itself palatable. The performances by Country Joe and the Fish are great, and Scott Glenn all duded up as a hippie in love with Candy Clark is a sight to see -- I wonder if even back then he had to use a wig? I couldn't possibly recommend this movie, and yet it has some small affection in my heart because I love the original so much. Every couple of decades I guess I have to give this movie a try just to make sure that it's really as worthless as I remember it being. It's a party killer but it's something that every fan of "American Graffiti" or George Lucas in general will want to see at least once or twice. It shows how a lot of effort can go into something and it can still turn out pretty half baked. It makes you reflect on how much of a miracle it is that Lucas actually made such a good movie as "American Graffiti" in the first place, as if all the elements were in place and all the appropriate gods had been placated. Unfortunately such was not the case for this film or for Bill Norton.