Kun je het moment vangen? Wanneer je voor het eerst regen op een dak hoort vallen? Sommige dingen gaan de som van hun delen te boven en geven uitdrukking aan de poëzie van het leven. De dingen die ertoe doen.<br />Poet Dylan Thomas vatte het schijnbaar onuitsprekelijke 'Een goed gedicht helpt om... ieders kennis te vergroten, van zichzelf en de wereld om hem heen' samen. (Bob Dylan noemde zichzelf naar hem). Waarom heeft het dan zo lang geduurd om een film te maken over de grote Dylan Thomas? Een eenvoudige biopic had het punt kunnen missen. Schrijver Sharman Macdonald heeft een andere, betere benadering gekozen.<br />In The Edge of Love creëert ze de wereld van passies en complexiteiten die de gedichten vullen, zodat wij erin kunnen zwemmen. De levens van vier vrienden. Dylan, die zijn lusten en liefde volledig botviert. Zijn vrouw Caitlin (Sienna Miller), zijn pittige steun en toeverlaat. Oorlogsheld William (Cillian Murphy), die hem redt van een straatgevecht. En dan is er nog zijn jeugdliefde Vera. Die lieve Vera. Adembenemend, Vera. Ze is Caitlins beste vriendin. De vrouw van William. En, als een muze, de'ster' aan Dylans donkere hemel.<br />Het begint allemaal in de Blitz van 1940, met schuilkelders in de metro. En Vera (een indrukwekkende Keira Knightley) onder de geïmproviseerde schijnwerpers op het podium. Ze ontmoet Dylan voor het eerst in jaren, haar hart gloeit. Hun ogen glanzen door de rook in de zaal. De zuiverheid van hun vroegere passie. Dylan (geboren Welsh-spreker, Matthew Rhys) is geen geheiligde, gezuiverde dichter. Hij is de meester van zijn ondeugden en moet ze allemaal ten volle ervaren. Hij stelt zijn geliefde vrouw voor en gaat dan verder met Vera het hof te maken.<br />The Edge of Love is een visuele traktatie. De soundtrack laat je verlangen naar meer achter. Deze acteurs zijn misschien wel de beste in hun carrière. Als weelderig liefdesverhaal is het vrij goed. Als inzicht in Dylan Thomas en de realiteit van de poëzie in al onze levens helemaal niet slecht. En als eerbetoon aan een groot man, inspirerend.<br />De productie heeft zich ingespannen om de geest van Dylan Thomas over te brengen zonder al te veel historische nauwkeurigheid in gevaar te brengen. Dramatische spanning houdt een aantrekkingskracht in tussen artistieke vrijheid en conventionele moraliteit. Het publiek dat op zoek is naar een ervaring die op het laatste is gebaseerd, kan teleurgesteld worden. En het zal minder goed spelen bij publieken wier grenzen die van Albert Square zijn.<br />Sharman Macdonald leek zich bewust te zijn van de koppige aard van artistieke vrijheid en de grenzen ervan, toen ze sprak met producente Rebekah Gilbertson (kleindochter van de echte William en Vera). 'Denk aan alle dingen waarover je niet wilt dat ik schrijf,' zei ze, 'want ik moet carte blanche hebben.' Voor Macdonald waren de grenzen die van een belediging van Dylans nagedachtenis. Maar voor veel kunstenaars, vooral mannen, zijn de grenzen die hun vrouw en familie aan hen zouden kunnen stellen. Een vrouw laat zich niet door verheven idealen in de luren leggen en zal zelfs de belangen van haar kinderen boven die van zichzelf stellen (dit gebeurt af en toe andersom, zoals toen het uit de kluiten gewassen genie Virginia Woolf weigerde zich door de liefde van Leonard op aarde te laten brengen <0xE2><0x80><0x93> in _The Hours_ ).<br />Ondanks de spanning tussen Caitlin en Vera worden deze twee vrouwen dikke vriendinnen. Het is een van de belangrijkste (en heel mooie) thema's van de film.<br />De kleuren van de film vertellen een verhaal op zichzelf. In een kleurloos Engeland in oorlogstijd zijn Caitlin en Vera levendige accenten in een oceaan van grijs. In Vera's oplichtende toneelpersona ontmoeten we Caitlin door haar schroeiende blauwe ogen, die schitteren in een verduisterde treinwagon. Haar dramatische rode jas snijdt een sprint door straten van kleurloze homogeniteit, triomfeert op een prachtige trap terwijl ze zich met Dylan herenigt. Maar Vera's lippenstiftrode helderheid is minder duurzaam. Voor haar is het huwelijk tweederangs, zelfs wanneer ze bezeten is van oprechte liefde voor haar man.<br />Uitmuntende cinematografie strekt zich uit tot het gebruik van montage om beelden naast elkaar te zetten, op een manier die lijkt op de manier waarop poëzie woorden naast elkaar zet om verdere betekenis te creëren. Afgrijselijke oorlogsscènes in Thessaloniki worden afgewisseld met kreten van Vera tijdens haar zwangerschap. Geeft ze een kind of is het abortus? We krijgen het niet meteen te horen. Pijn is universeel en gaat voorbij tijd en plaats naar onze huidige tijd.<br /><0x3E> Constante echo's van Dylans poëzie door de hele film leiden ons voorbij aardse tegenpolen. Het doet me denken aan Marlon Brando die Eliot leest in Apocalypse Now. Een licht dat voorbij de verschrikkingen van de wereld gaat. Een andere manier om de dingen te zien. 'Ik neem je mee terug naar een tijd waarin er geen bommen uit de lucht vielen en er nooit iemand stierf,' zegt Dylan tegen Vera als ze over het strand lopen. Ergens anders herinnert Caitlin zich haar jeugd met Vera: 'We zijn nog steeds onschuldig in Dylan,' zegt ze.<br /><0x3E> Er is een tijd om je slipje thuis te laten of een universele sigaret te delen. (Misschien niet letterlijk.) Een tijd om geïnspireerd te zijn. Geniet van wat mogelijk de beste Britse film van het jaar is.
Can you capture the moment? When first you hear rain on a roof? Some things are beyond the sum of their parts, expressing the poetry of life. The things that matter.<br /><br />Poet Dylan Thomas captured the seemingly inexpressible "A good poem helps to . . . extend everyone's knowledge, of himself and the world around him." (Bob Dylan named himself after him). So why has it taken so long to make a film of the great Dylan Thomas? A simple biopic could have missed the point. Writer Sharman Macdonald has taken a different, better approach.<br /><br />In The Edge of Love, she creates the world of passions and complexities that fill the poems so we can swim in them. The lives of four friends. Dylan, who lusts and loves to the full. Wife Caitlin (Sienna Miller), his feisty support. War-hero William (Cillian Murphy), who saves him from a street brawl. And then there's his childhood sweetheart. Vera. Dear Vera. Take your breath away Vera. She's Caitlin's closest friend. William's wife. And, like a muse, the 'star' in Dylan's dark sky.<br /><br />It all kicks off in the 1940 London Blitz, with bomb shelters in the Underground. Enter Vera (an impressive Keira Knightley) under makeshift stage spotlights. She meets Dylan for the first time again in years, her heart is flushed. Their eyes shine through the smoke of the room. The purity of their former passion. Dylan (native Welsh-speaker, Matthew Rhys) is no sanctified, sanitised poet. Master of his vices he must experience them all fully. He introduces his beloved wife then continues to woo Vera.<br /><br />The Edge of Love is a visual treat. The soundtrack leaves you wanting for more. Performances are possibly the best by these actors in their careers. As a lush love story it's pretty good. As an insight into Dylan Thomas and the reality of poetry in all our lives, not bad at all. And as a tribute to a great man, inspiring.<br /><br />The production has been at pains to project the spirit of Dylan Thomas without compromising historical accuracy too much. Dramatic tension involves a pull between artistic freedom and conventional morality. Audiences looking for an experience based on the latter may be disappointed. And it will play less well to audiences whose boundaries are those of Albert Square.<br /><br />Sharman Macdonald seemed aware of the headstrong nature of artistic freedom and its limits when she spoke to producer Rebekah Gilbertson (granddaughter of the real William and Vera). "Think of all the things that you don't want me to write about," she said," because I have to have carte blanche." For Macdonald, the limits were if she should cause offence to Dylan's memory. But for many artists, especially men, the limits are those which wife and family could set on them. A woman is not going to let lofty ideals interfere with practical common sense issues, and will even put her children's interests before her own (This occasionally happens the other way round, as when towering genius Virginia Woolf refused to let loving Leonard bring her down to earth - in The Hours).<br /><br />In spite of the tension between Caitlin and Vera, these two women become closest buddies. It is one of the main (and very beautiful) themes of the film.<br /><br />The film's colours tell a story in themselves. In a drab, wartime Britain, Caitlin and Vera are vivid highlights in an ocean of grey. Shortly after meeting Vera's lit-up-in-lights stage persona, we encounter Caitlin through her searing blue eyes, sparkling in a darkened railway carriage. Her dramatic red coat cuts a dash through streets of colourless homogeneity, triumphing on a beautiful staircase as she reunites with Dylan. But Vera's lipstick red brightness is less enduring. For her, marriage is second-best, even when she has become possessed with genuine love for her husband.<br /><br />Outstanding cinematography extends to using montage to juxtapose images, in a manner similar to poetry's juxtaposition of unrelated words to create further meaning. Horrific war scenes in Thessaly are intercut with screams of Vera in pregnancy. Giving birth or is it abortion? We are not told immediately. Pain is universal and goes beyond time and place to our present day.<br /><br />Constant echoes of Dylan's poetry throughout the film lead us beyond earthly opposites. It reminds me of Marlon Brando reading TS Eliot in Apocalypse Now. A light beyond the horrors of the world. A different way of seeing things. "I'll take you back to a time when no bombs fell from the sky and no-one died  ever," says Dylan to Vera as they walk along the beach. Elsewhere, Caitlin recalls childhood with Vera: "We're still innocent in Dylan," she says.<br /><br />There's a time to leave your knickers at home or share a universal cigarette. (Not literally, perhaps.) A time to be inspired. Enjoy what is possibly the best British film of the year.