Als je naar deze film komt om iets over depressiviteit te leren, vergeet het dan maar: je zult niets leren, behalve hoe je er geen scenario over kunt schrijven. Ik heb begrepen dat het de bedoeling was om te laten zien hoe een ernstige depressie een gemiddelde persoon in een compleet wrak kan veranderen, maar het resultaat is het meest eendimensionale personage dat ik ooit in een Hollywood-film heb gezien... geen geringe prestatie. Christina Ricci als Elizabeth de hele film uit volle borst schreeuwt, gemeen iemand beledigt, in tranen uitbarst of een combinatie van die drie (de enige uitzonderingen zijn wat zacht gemopper aan het begin en het eind). Er is geen enkele aanwijzing over hoe ze zou zijn zonder depressiviteit. Op een gegeven moment zegt haar kamergenote tegen haar: 'Lizzie, je bent zo'n leuk mens om bij in de buurt te hebben als je niet depressief bent,' en mijn reactie was: 'Is ze dat?' Het leek vreemd dat de schrijvers deze opmerking in hun script hadden opgenomen zonder ons daar voorbeelden van te geven, maar dit script is een les in incompetentie. Het heeft helemaal geen herkenbare structuur of flow; in plaats daarvan bestaat het uit een reeks onhandig aan elkaar geknoopte scènes waarin Lizzie schreeuwt, en die eindigt dan. Karakterontwikkeling? Nee... Scènes uit haar dagelijks leven, d.w.z. naar colleges gaan, die mogelijk belangrijke details bevatten? Nee... Schreeuwen op maximum volume? CHECK. Het is niet helemaal genoeg, ben ik bang.
If you're coming to this film to learn something about depression, forget it: you won't learn anything except how not to write a screenplay on the subject. I understand the intent was to show how severe depression can turn an average person into a complete wreck, but the result is the most one-dimensional character I've ever seen in a Hollywood feature... no small feat. Christina Ricci as Elizabeth spends the entirety of this film screaming at the top of her lungs, viciously insulting someone, bursting into tears or some combination of the three (the only exceptions being some quiet sulking at the beginning and end). There is not the slightest hint of what she might be like WITHOUT depression... not the faintest glimmer of any other aspects of her personality... she just screams. At one point, her roommate tells her, "Lizzie, you're such a fun person to be around when you're not being depressed," and my reaction was, "She IS?" It seemed odd that the writers would include this comment without giving us any examples, but this script is a lesson in incompetence. It has no discernible structure or flow at all; instead, it consists of a series of awkwardly strung-together scenes of Lizzie screaming, then ends. Character development? No... Scenes of her everyday existence, i.e. going to classes, that might possibly be important details? No... Screaming at maximum volume? CHECK. It's not quite enough, I'm afraid. 1/10.