Een poppenspeler die op een kinderprogramma lijkt, slaat door als hij ontdekt dat de kinderen die hij in een ziekenhuis ontvangt het slachtoffer zijn geworden van afschuwelijke mishandeling. In deze film spelen een paar van de ergste, onbeschrijflijk monsterlijke ouders die je je kunt voorstellen. Het is niet zozeer een exploitatiefilm als wel een naschoolse special over de gevaren van kindermishandeling. Meneer Rabby, die ogenschijnlijk ongevaarlijk is, neemt de zaak in eigen handen als het erop lijkt dat de politie door gebrek aan bewijs is gecastreerd om walgelijke ouders te veroordelen voor hun vreselijke mishandeling van hun kinderen. De kinderen zijn emotieloos en zombieachtig (door de hoeveelheid mishandeling die hun is aangedaan), de ouders luid, onvoorstelbaar hard, verachtelijk en strijdlustig. Vooral de moeders zijn zo obsceen, je zou het niet zeggen.' Ze zijn in wezen miserabele mensen die hun frustraties op de kinderen afreageren. Onze rechercheurs zijn een vermoeid stelletje, gefrustreerd door het hele gerechtelijke proces, omdat de politie vaak niet in staat is degenen te vervolgen die hun kinderen slaan tot ze zich overgeven. Hoewel de misdaden zelf gruwelijk zijn, wordt er in de film niet expliciet melding gemaakt van de weerzinwekkende activiteiten op het scherm. Ik zou zeggen dat de reden om dit te zien te maken heeft met Tom Bashams optreden als het onevenwichtige man-kind dat in een psychose raakt. Rabbey en zijn voogd, kort nadat hij de ouders vermoordde die verantwoordelijk waren voor de dood van hun kind, bekijken hoe hij leeft in een fantasiewereld en hoe wat hij net heeft gedaan een onuitwisbaar merkteken heeft achtergelaten (... let op de veranderingen in zijn gedrag, indrukwekkend werk, van onschuldig tot en met griezelig). Peter Renaday is inspecteur Hayes, de rechercheur die de leiding heeft over de moordzaken, en op zijn gezicht is de spanning te zien die zijn tol eist. Er is een vroege voorstelling van John Ashton als rechercheur Matthews, die altijd de woede van Hayes opwekt omdat hij niet in staat is bevelen op te volgen, om nog maar te zwijgen over zijn eigen mening over de ouders die hun kinderen mishandelen. Een onbeholpen, nonchalante, bluesy score die ongepast lijkt voor een film als deze. Controversiële conclusie die aantoont dat zelfs kinderen niet alles kunnen verdragen. Een beetje te langzaam naar mijn smaak, maar ik had het gevoel dat Basham zijn ogen effectief kon gebruiken voordat hij aan de slag ging. Hij wachtte geduldig terwijl hij zich voorbereidde om toe te slaan.
A child-like puppeteer, for a public access children's show, goes over the deep end when he discovers kids he entertains at a hospital were victims of horrible abuse. This movie has some of the worst indescribably monstrous parents you could ever come across. Not an exploitation film as much as an afterschool special on the dangers of child abuse. Seemingly harmless, Mr. Rabby takes matters into his own hands when it seems the police are neutered by lack of evidence to convict loathsome parents of their terrible abuse towards their children. The children are emotionless and zombie-like(..due to the amount of abuse inflicted upon them), the parents loud, inconceivably harsh, contemptible, and belligerent. The mothers, in particular, are so obscene, you'll root for their execution. They are essentially miserable people taking out their frustrations on the kids. Our detectives are a tired lot, frustrated with the whole judicial process, how police procedure is often unable to prosecute those who beat their kids into submission. While the crimes themselves are heinous, the film doesn't explicitly elaborate the grisly activity on screen. I'd say the reason to see this is for Tom Basham's performance as the unbalanced man-child who slips into psychosis. There's quite a weird dinner table sequence between Basham's Mr. Rabbey and his guardian shortly after he murdered the parents responsible for the death of their child, regarding how he lives in a fantasy and how what he had just done has left an indelible mark(..notice the changes in behavior, pretty impressive work, going from innocent to creepy). Peter Renaday is Lt. Hayes, the detective in charge of the homicides cases, expressing on his face the strain that is taking it's toll on him. There's an early performance by John Ashton as detective Matthews, always raising the ire of Hayes because of his inability to follow directions, not to mention how opinionated he is regarding the parents abusing their kids. Awkward laid-back bluesy score that seems improper for a film such as this. Controversial conclusion establishing that even kids can only tolerate so much. A bit too slow moving for my tastes, but there's an effective use, I felt, of Basham's eyes before he takes care of business, waiting patiently as he prepares to strike.