Ik heb dat een paar decennia geleden in de bioscoop gezien, en een vage herinnering suggereert dat ik het mooi vond. Maar als je het voor de tweede keer ziet, vallen er twee dingen op: (1) dat de acteerprestaties van Michelle Johnson erg slecht waren, en (2) dat er erg slechte muziek was.<br />Niet dat alle muziek slecht was. Sommige van de Braziliaanse muziek was prima, maar de herkenningsmelodie en de andere die naar binnen dreunden, deden denken aan de ergste popmuziek uit de jaren tachtig.<br />Johnsons stem leek helemaal verkeerd, misschien wel nagesynchroniseerd. Dat leidde af.<br />De positieve kant: (1) het verhaal is niet slecht, (2) het is goed.' Het is interessant om zo'n jonge Demi Moore te zien, (3) Valerie Harper zag er beter uit dan ooit, en (4) Johnson zag er heel aantrekkelijk uit in verschillende stadia van ontkleding.
I saw this in the theatre a couple decades ago, and fuzzy recollection suggests that I liked it. However, seeing it for a second time two things stand out: (1) very poor acting on the part of Michelle Johnson, and (2) very poor music throughout.<br /><br />It's not that all the music was bad. Some of the Brazilian music was fine, but the theme song and others that clanged their way in were reminiscent of the worst of '80s pop music.<br /><br />Johnson's voice seemed all wrong, possibly dubbed. This was distracting.<br /><br />On the positive side: (1) The story's not bad, (2) it's interesting seeing such a young Demi Moore, (3) Valerie Harper never looked better, and (4) Johnson did look quite fetching in various stages of disattire.