Ik heb de film gezien, maar niet in één keer. Wat gebeurt er als hij op de televisie wordt vertoond? Ik kijk er een paar minuten naar, merk dat ik alles heb gezien wat er te zien valt en ga dan de kamer uit. In die paar minuten lach ik niet één keer, beleef ik geen plezier aan wat ik zie, en ik merk dat ik nog depressiever en bozer ben. Interessant genoeg krijg ik te horen dat de psychologische toestanden niet met elkaar verenigbaar zijn, dat wil zeggen, je kunt niet tegelijkertijd boos en depressief zijn. Deze film stelt die theorie op de proef. Ik denk dat een deel van het probleem is dat ik bijna tien jaar in Chicago heb doorgebracht, dus als ik naar de scènes kijk, denk ik aan mijn eigen ervaringen in die smerige stad en dus breng ik duidelijk veel van mijn bagage mee naar het stuk. Het is heel goed mogelijk, ben ik bereid toe te geven, dat als je geen inwoner van Chicago bent, je het stuk amusant zult vinden. Als dat zo is, benijd ik je.<br />En toch. John Hughes maakte zijn films in Chicago en die films werkten voor mij. Ik denk dat het verschil is dat Hughes een eersteklas schrijver was. Ik denk dat het duidelijk is dat hij wist hoe hij zijn situaties komisch in evenwicht kon houden en hoe hij zijn personages zowel sympathiek als geloofwaardig kon maken. In een komedie (die zich net zo onderscheidt van een klucht) is dat evenwicht van vitaal belang. En het is niet gemakkelijk te bereiken. Als het zo was, zou iedereen geweldige films maken en zouden we ons in de echte wereld niet zo druk hoeven te maken over de vraag wanneer er een genie op het toneel zal verschijnen. In 'Avonturen op de kinderafdeling' gebeurt dat niet. Ik haatte die personages.<br />Er is een verschil, diep en echt, tussen sympathiek en gewoon zielig.<br />Voor mij is elke scène in deze film een rommeltje. Er is geen humor, geen menselijkheid, geen mensen die je kunt herkennen. Gewoon acteurs die hun tekst lezen alsof ze zich er met moeite van kunnen weerhouden ze uit te schreeuwen, ervan overtuigd dat er uiteindelijk hilariteit zal volgen, deze keer zeker! Het is alsof je naar de capriolen van heel slechte komieken kijkt. Het is g<0xC3><0xAA>nant en na een tijdje, meestal op het moment dat ik opsta en wegga, begin ik medelijden te krijgen met alle betrokkenen, wat een soort emotionele band is, neem ik aan. Elizabeth Shue is verschrikkelijk. Ze acteert niet, acteert zeker niet komisch, en het is heel goed mogelijk dat ze dat niet kan. Maar god, wat doet ze haar best. Ze ziet er ouder uit dan zeventien en gedraagt zich veel jonger, als een zevenjarige die zich in een schooltoneelstuk inspant en zeker weet dat je op die manier een prijs krijgt. En ze is niet de enige. Het is alsof niet iedereen zich kan ontspannen en het verhaal zijn gang kan laten gaan. Alsof niet iedereen gewoon geen idee heeft waar hij mee bezig is.<br />Dit was een vroege poging van Chris Columbus en het was duidelijk dat hij beter zou worden, en het heeft zeker geholpen dat hij betere schrijvers had (zoals John Hughes zelf), dus misschien is er een beetje vergevingsgezindheid nodig. Maar de film stinkt gewoon naar wanhoop. Maar zoals ik al zei, misschien werkt het voor sommigen. Als een van de bovenstaande dingen je aanspreekt, en sommige recensenten vonden van wel, ga dan de dvd halen en laat je gaan. Anders vermijd je deze puinhoop zoals je een donkere steeg in Chicago vermijdt waar je, als je je erlangs haast, alleen schaduwen ziet en gemompelde dreigementen hoort.
I have seen this movie but not in a single sitting. What happens it that it is playing on the TV, I watch for a few minutes, find that I have take all that I can take and then leave the room. During those few minutes I do not laugh once, experience no pleasure in what I am viewing, and find myself more depressed that angry. Interestingly, I am told the psychological states are incompatible, that is, one cannot be angry and depressed at the same time. This movie tests that theory.<br /><br />I think part of the problem is that I spent nearly ten years in Chicago so as I am watching the scenes I am thinking of my own experiences in that rotten town and thus I am clearly bringing a lot of my baggage to the piece. It is entirely possible, I am willing to concede, that if you are not a Chicago denizen you will find the piece amusing. If so, I envy you.<br /><br />And yet. John Hughes set his films in Chicago and those movies worked for me. I think the difference is that Hughes was a first rate writer. I think it obvious he knew how to comically balance his situations, as well as make his characters both sympathetic and believable. In a comedy (as distinguished from a farce) this balance vital. And it is not easy to achieve. If it was everyone would be making great movies and we would not have to fret as we do in the real world wondering when genius will ever appear. In "Adventures in Babysitting," it doesn't. I hated those characters. <br /><br />There is a difference, profound and real, between sympathetic and simply pathetic.<br /><br />For me every scene in this movie is a clunker. There is no humor, no humanity, no people one can recognize. Just actors reading their lines as if it all they can do to restrain themselves from screaming them out, certain that finally hilarity will ensue, this time for sure! It's like watching the antics of very bad comedians. It's embarrassing and after a while, usually at the point when I get up and leave, I start to feel pity for all concerned, which is a kind of emotional connection, I suppose. Elizabeth Shue is terrible. She doesn't act, certainly not act comically, and it's entirely possible she can't. But lord how she tries. She looks older than 17, and acts way younger like a seven-year old straining in a school play certain that this is how one gets an award. And she is not alone. It is as if everyone cannot relax and let the tale flow. As if everyone simply has no idea what they are doing. <br /><br />Now, this was an early effort for Chris Columbus and he clearly would improve and having better writers (e.g. John Hughes himself) certainly helped, so perhaps some forgiveness is in order. But the film just reeks of desperation. Yet like I said it may work for some. If any of the above appeals to you, and it clearly did some of the reviewers, then go get the DVD and knock yourself out. Otherwise, avoid this mess like you would a dark Chicago alley where as you hurry by you can only see shadows and hear muttered threats.