Telkens wanneer Hayao Miyazaki de 'tri-fecta' doet (hij regisseert, regisseert en bezielt een film) maakt hij voor de eeuwigheid een klassieke film. Hij heeft het weer gedaan met Gake no ue no Ponyo.<br />Het verhaal gaat over een vrouwtjesvis die samen met haar jongere zusjes strak aan de lijn wordt gehouden door haar vader, een verbitterde ex-menselijke tovenaar die Fujimoto heet. De vis ontsnapt aan haar vader en vaart met een kwal naar de kust, waar ze bij een baggeroperatie vast komt te zitten in een fles. Deze onderwatersequentie moet een van de meest gedetailleerd getekende animaties zijn die ooit zijn gemaakt en is op zich al een reden om op zoek te gaan naar de bioscoopuitgave. Miyazaki, die niet bang lijkt te zijn voor een drukke scène, heeft zichzelf overtroffen. Er waren letterlijk honderden individueel getekende zeedieren van elke denkbare grootte die allemaal tegelijk in beweging waren.<br />Als de vis aan de drenkelingen ontsnapt terwijl ze nog in de fles zit, ziet een vijfjarige jongen die Sousuke heet haar in het water en kan de fles breken om haar te redden. Omdat ze het resultaat is van haar vaders magie, is ze zelf ook in staat tot magie <0xE2><0x80><0x93> en haar vader probeert haar actief terug te halen. De jongen noemt de vis Ponyo. Net als Sousuke hoort dat Ponyo kan praten, weet haar vader haar met succes weer in gevangenschap te krijgen. Na een strijd op wilskracht met haar vader slaagt Ponyo er opnieuw in te ontsnappen, ditmaal door zichzelf in een mens te veranderen. Ze ontmoet Sousuke opnieuw tijdens een storm, en het verhaal gaat van daaruit op vele interessante manieren verder. Er is een aandoenlijke factor in deze film die die van Tonari no Totoro kan evenaren en misschien wel overtreft. Ook nu weer heeft Joe Hisaishi voor uitstekende muzikale ondersteuning gezorgd.<br />Het verhaal zelf is eenvoudig <0xE2><0x80><0x93> net als Miyazaki's films in het algemeen <0xE2><0x80><0x93> en zou een breed scala aan kijkers moeten aanspreken. Hoewel ik hem nog niet goed genoeg heb bekeken om er zeker van te zijn, lijkt de film me niet zo'n film die geleerden lang aan het praten houdt als Sen voor Chihiro no Kamikakushi. Desalniettemin is dit de ultieme amusementsfilm. Ik gaf de film een tien van de tien.
Whenever Hayao Miyazaki does the "tri-fecta," (writes, directs, and animates a movie) he makes a classic film for the ages. He has done it again with Gake no ue no Ponyo.<br /><br />The story is about a girl fish who is kept on a very tight leash along with her younger sisters by her father, a bitter ex-human wizard named Fujimoto. The fish escapes from her father and rides a jellyfish to shore, where she is caught up in a dredging operation and finds herself stuck in a bottle. This underwater sequence must be one of the most elaborately drawn animated scenes ever undertaken and stands on its own as a reason to search out the theatrical release. Miyazaki, who shows no fear of having a busy scene, has outdone himself. There were literally hundreds of individually-drawn sea creatures of every imaginable size all in motion at the same time.<br /><br />When the fish escapes the dredging operation while still trapped in the bottle, a five-year old boy named Sousuke spots her in the water and is able to break the bottle, saving her. Since she is the result of her father's magic, she is capable of magic herself--and her father actively tries to retrieve her. The boy names the fish Ponyo. Just when Sousuke learns that Ponyo can speak, her father successfully retrieves her back into captivity.<br /><br />After a war of wills with her father, Ponyo manages to escape again with the ability to change herself into a human. She meets up again with Sousuke in a storm and the story continues from there in many interesting ways. There is a cuteness factor in this film rivaling and arguably surpassing that of Tonari no Totoro. Joe Hisaishi, once again, provided outstanding musical support.<br /><br />The story itself is simple--as are Miyazaki's films in general--and should appeal to a broad spectrum of viewers. While I haven't viewed it enough to be sure, the film doesn't seem to be one which will keep scholars in long discussions as Sen to Chihiro no Kamikakushi did. Nonetheless, this is the ultimate feel-good entertainment movie. I gave the movie a ten out of ten rating.