Zoals iedereen inmiddels weet, is Park Avenue 15 het verhaal van een schizofreen meisje en haar halfzus.<br />De manifestatie van schizofrenie wordt nog steeds beschouwd als een ziekte waarvan mensen vaak het gevoel hebben dat die verdwijnt als je er geen aandacht aan besteedt. Er zijn ook mensen die denken dat de ziekte zich manifesteert als gevolg van een of andere bovennatuurlijke invloed, hoe vergezocht die ook lijkt wanneer hij in de film wordt getoond. Ik vind dat mevrouw Sen veel lof verdient voor 'Park Avenue 15'. Ze heeft een goede invloed gehad, niet alleen op het grote publiek, maar ook op degenen die te maken hebben met schizofrenen... familieleden, maatschappelijk werkers, psychoanalytici. De film helpt in feite een heleboel mythen en misvattingen over de precieze aard van deze psychische stoornis te ontzenuwen. Ik heb me laten vertellen dat de film grotendeels is gebaseerd op haar eigen persoonlijke ervaringen met iemand die haar zeer na staat en die aan deze geestelijke aandoening lijdt. Ik ben ervan overtuigd dat niets van wat is getoond buiten proportie is... integendeel, het is een ware weergave van de feiten.<br />De voorstellingen zijn over het geheel genomen goed, zoals te verwachten was. Konkona Sen Sharma, Shabana Azmi en natuurlijk Rahul Bose zijn inderdaad heel goed. Ze komen naar voren als zeer 'echte' personages... geloofwaardig genoeg om je er soms mee te kunnen identificeren. De mensen vinden me misschien vreselijk vreemd, maar ik geloof dat er momenten zijn dat je je ook met Meethi kunt identificeren! Ik neem aan dat we allemaal een soort van 'waanzin' in ons hebben... misschien sommigen meer dan anderen. Dat zijn de mensen die eruit springen. Hebben we tenslotte niet allemaal onze geheime fantasieën en dromen? Onmogelijke dromen soms? Zouden we worden afgeschilderd als 'gek' als de mensen in deze gebieden van onze geest konden kijken? Zou iemand met een laag zelfrespect als schizofreen worden beschouwd omdat hij/zij het gezelschap vermijdt... in plaats daarvan liever in zijn/haar eigen wereld leeft omdat dat de enige plek is waar hij/zij zich veilig voelt?<br />Konkona, als Meethi, is buitengewoon! Haar optreden gaat zo moeiteloos... ze leeft zich in haar rol in. Ze heeft laten zien dat ze het publiek in slaap kan sussen, zodat het de grens tussen werkelijkheid en acteren vergeet! Een voorbeeld is het stuk waarin ze van streek raakt door de scène van de arrestatie van Saddam Hoessein die op tv wordt vertoond. Haar reactie lijkt zo ongeremd en intens... alsof haar hart werkelijk gebroken is door deze tragedie! Haar Indiaanse Engels is ook zo spontaan en natuurlijk.<br />Maar hetzelfde kan niet gezegd worden van ten minste een paar van de andere acteurs. Kanwaljeet en Waheeda Rehman, beiden voortreffelijke acteurs, lijken slecht op hun gemak als ze hun dialoog in het Engels uitspreken. Hun dictie is minder dan perfect... Het feit dat ze zich tot het uiterste inspannen, wordt meer dan duidelijk. De manier waarop ze hun dialoog voeren, is onthutsend en neigt ertoe de soepele stroom van het verhaal te onderbreken.<br />De brute verkrachting van Meethi (Konkona) lijkt enigszins overbodig. Ieder ander voorval zou net zo goed hebben volstaan, vind ik. Waar het hier om gaat, is dat iets de extreme manifestatie van de ziekte in gang zet. Zoals de psychiater uitlegt, kun je niet met enige overtuiging of zekerheid zeggen dat het voorval van de verkrachting een rol heeft gespeeld bij het ontstaan van de tot nu toe sluimerende neiging tot schizofrenie. Waarom worden we dan geconfronteerd met de scène waarin Meethi bloedend en bewusteloos op de grond ligt? Sen probeert een sociaal statement te maken over de politieke toestand in ons land, waar de stem van de massa tot zwijgen wordt gebracht door een handjevol mensen die hun toevlucht nemen tot geweld om aan de macht te blijven? Als dat zo is, dan is de plaats van de verkrachting gerechtvaardigd, maar niet uitsluitend in de context van de film zelf.<br />Het einde lijkt wat abrupt. Wordt er van het publiek verwacht dat het een oplossing vindt? Waar verdwijnt Meethi? Wil mevrouw Sen ons het gevoel geven dat wat de psychiater zegt over wiens werkelijkheid echter en dus geloofwaardiger is, waar is? Met andere woorden, probeert ze te zeggen dat we niet zonder vooringenomenheid zijn als het erom gaat te beoordelen wie er aan deze kant van de dunne lijn tussen gezond verstand en krankzinnigheid staat? Ik ben er niet zo zeker van.<br />Een film die je aan het denken zet en die de moeite van het bekijken waard is. Maar als je iemand bent die graag alles netjes op orde heeft... alles geknipt en gedroogd, met een waterdichte oplossing voor elk probleem dat zich voordoet... dan is deze film duidelijk niet voor jou bedoeld!
As everyone knows by now, 15 Park Avenue is the story of a schizophrenic girl and her half-sister.<br /><br />The manifestation of Schizophrenia is still viewed as being an illness which people often feel might disappear if ignored. There are also those, who, however far fetched it may seem when it's shown in the film, think that the illness manifests itself as a result of some sort of supernatural influence. I think Ms. Sen deserves a lot of praise for "15 Park Avenue". She has done a good turn, not only to the general public, but also to those who deal with schizophrenics ... relatives, social workers, psycho-analysts. The film actually helps in dispelling a lot of myths and misconceptions about the exact nature of this psychological disorder. I'm told that the film is largely based on her own personal experiences with a person very close to her, who suffers from this mental affliction. To that effect, I'm sure that none of what has been shown, is blown out of proportion ... on the contrary, it is a true representation of facts.<br /><br />The performances are good, on the whole, as can be expected. Konkona Sen Sharma, Shabana Azmi and of course Rahul Bose, are very good indeed. They emerge as very "real" characters ... credible enough for one to be able to identify with them at times. People may think me terribly queer, but I think there are moments when one can identify with Meethi as well! I suppose all of us have a streak of "insanity" inside us .... perhaps some more than others. These are the people who are singled out. After all, don't we all have our secret fantasies and dreams? Impossible ones, at times? Would we be dubbed as being "off our rockers" if people could glimpse into these areas of our minds? Would a person with low self-esteem, be considered a schizophrenic because he/she shuns company ... preferring instead to live in a world of his/her own because that's the only space where there is a sense of security?<br /><br />Konkona, as Meethi, is outstanding!! Her performance is so effortless ... she lives her part. She has shown the ability to lull the audience into forgetting the divide between reality and acting! A case in point is the part where she's distressed at the scene, shown on TV, of Saddam Hussein's arrest. Her reaction seems so uninhibited and intense ...as if she's really heart-broken at this tragedy! Her brand of Indian English too, is so spontaneous and natural. <br /><br />However, the same cannot be said for at least a couple of the other actors. Kanwaljeet and Waheeda Rehman, splendid actors both, seem ill at ease when delivering their dialogue in English. Their diction is less than perfect ... stilted and affected, the fact that they are making a supreme effort, becomes more than apparent. Their dialogue delivery is jarring and tends to break the smooth flow of the unfolding of the tale.<br /><br />The brutal rape of Meethi (Konkona), seems somewhat unnecessary. Any other incident would have sufficed just as well, I feel. The point here is that something triggers off the extreme manifestation of the illness. As the psychiatrist explains, one cannot, with any modicum of conviction or certainty, say that the incident of the rape was instrumental in bringing the hitherto latent propensity towards schizophrenia, to the fore. Then why are we subjected to the scene where Meethi lies bleeding and unconscious. Was Ms. Sen trying to make a social statement about the state of politics in our country, where the voice of the masses is silenced by a handful of people who resort to violence in order to stay in power?? If so, then the scene of the rape is warranted but not strictly in the context of the main body of the film.<br /><br />The ending seems somewhat abrupt. Is the audience expected to find a solution? Where does Meethi disappear to? Does Ms. Sen want us to feel that perhaps what the psychiatrist says about whose reality is more real and hence credible, holds true? In other words, is she trying to say that we are not without bias when judging who is on this side of the fine line between sanity and insanity? I'm not very sure.<br /><br />A thought-provoking film on the whole and well worth watching. However, IF you are the sort of person who likes things to be neat and tidy ... everything cut and dried, with a water-tight solution to each issue that comes up ... this film is clearly not meant for you!