In 1976 woont een moeder genaamd Norma Lewis (Cameron Diaz) bij haar zoon Walter en haar man Arthur (James Marsden). Op een avond wordt er een doos op de stoep van hun huis gezet en de volgende ochtend snijden ze de doos open en zien een knopje dat met een sleutel moet worden geopend. Aan het eind van de middag komt er een man met vreselijke littekens op zijn gezicht naar hun deur en biedt Norma een aanbod aan. Deze man is Arlington Steward (Frank Langella) en hij verkondigt dat als ze op de knop drukken, er iemand in de wereld die het gezin niet kent zal sterven en dat ze dan een miljoen dollar in contanten zullen ontvangen. Als ze erop drukken, gebeurt er niets en gaat het aanbod door naar iemand anders. Norma en Arthur mogen niemand, ook hun zoon niet, over deze deal vertellen. De stimulans voor het gezin om op de knop te drukken, wordt nog versterkt door hun financiële problemen. Arthur, die momenteel voor NASA werkt, wordt niet aangenomen voor een nieuwe baan waar hij naar solliciteert en Norma, die lerares is, hoort dat haar faculteit wordt gekort op de financiering.<br /><br />De mate waarin je plezier beleeft aan deze bizarre sciencefictionthriller, gebaseerd op het korte verhaal 'Button Button' van Richard Matheson, wordt bepaald door de mate waarin je bereid bent deze bespottelijke veronderstelling te aanvaarden. De openingsscène van de film is bijzonder problematisch, omdat die een gevoel van realisme bij het gezin oproept. In de vorige film van Richard Kelly gebruikte Donnie Darko slim de toestand van schizofrenie om zijn uitstapje naar paranormale activiteit en parallelle universums te rechtvaardigen. Zonder de droomachtige toestand van die veruit superieure film, De doos en de gedachte aan een apparaat dat iedereen in de wereld kan doden, is het volkomen onwaarschijnlijk. Dat Norma ook iemand in haar huis zou toelaten die bijna dezelfde littekens heeft als Tweegezicht uit De Donkere Ridder en dit aanbod zou geloven, lijkt al even gekunsteld. Als dit tot nu toe onwaarschijnlijk klinkt, is wat volgt nog absurder. Het gaat over een samenzwering rond iemand die door de bliksem is getroffen, en de mogelijkheid dat buitenaards leven of een ander goddelijk wezen deze situaties beïnvloedt. Scènes over poorten die opengaan in openbare bibliotheken, willekeurige neusbloedingen en hersenloze drones die de familie Lewis besluipen, worden bijna onbedoeld komisch in hun absurditeit. De film zou je in zekere zin intrigerend kunnen noemen, puur om te zien waar hij heen gaat. Kelly is af en toe heel slim in zijn vermogen om onze aandacht vast te houden tijdens veel van de films. In een scène geeft Norma les en wordt dan door een vreemde jongen naar haar voet gevraagd. Hij treitert haar door te zeggen dat ze vier tenen mist. Later, tijdens een repetitiediner voor een bruiloft waar Norma en Arthur bij aanwezig zijn, verschijnt diezelfde student als kelner en lijkt hen te stalken. Toch wordt de uiteindelijke rechtvaardiging voor al deze eigenaardigheden vervat in een uiterst gekunstelde sciencefiction-openbaring die velen onwaarschijnlijk zullen vinden en moeilijk te verteren.<br />Wat het meest teleurstellende aan de film is, is dat als de knop eenmaal verrassend vroeg wordt ingedrukt, veel van de morele implicaties die aanvankelijk werden beloofd, voor een groot deel van de duur van de film worden weggenomen. Het is niet de bedoeling dat deze film hier wordt bedorven, dat deze morele vragen weer de kop opsteken in de hoop dat ze een echo zullen vormen van die uit een Griekse tragedie. Hoewel de overeenkomsten duidelijk zijn, is er, gezien de onwaarschijnlijkheid van zo'n groot deel van de film en de ongelijke uitvoeringen, weinig reden om je daar druk over te maken. Het zuidelijke accent van Cameron Diaz is misschien niet nodig, maar tot mijn verbazing is Langella de meest teleurstellende in de film, met een zeer weinig subtiele rol als de mysterieuze man met het litteken, die een militaire basis lijkt te verbergen waar Dr. Evil trots op zou zijn. Het is eigenlijk maar een schaduw van zijn indrukwekkende optreden in Frost/Nixon. Veel van de andere acteurs in de film hebben niet veel te doen; in het bijzonder Norma en Arthur konden niet worden beschouwd als personages, maar als spreekbuizen voor Kelly's pastiche van ideeën. Onderontwikkelde en korte gesprekken, zoals waarin Norma met Arlington meevoelt over hun misvormingen en ook wanneer Norma en Arthur zich afvragen of ze elkaar echt kennen voor het geval een van hen door de knoop wordt gedood, benadrukken dat.<br />Sinds 2001 is Richard Kelly er niet in geslaagd een film te maken die de kwaliteit en verbeeldingskracht van Donnie Darko kan evenaren. Hoewel deze film misschien een tijdje intrigerend is, is hij te absurd en te ongeloofwaardig om er echt van te kunnen genieten en zeker geen reden tot meer dan een paar keer kijken, gezien de nogal onlogische onthullingen in de film. Fans van sciencefiction zouden er misschien iets meer van kunnen genieten en hun eigen conclusies kunnen trekken, maar wat Kelly onder de oppervlakte probeert te zeggen blijft cryptisch. The Box is dit jaar een film die in de kast had moeten staan.
In 1976 a mother named Norma Lewis (Cameron Diaz) lives with her son Walter and her husband Arthur (James Marsden). One night a box is placed on the doorstep of their home and the following morning they cut open the box to reveal a button device that must be opened with a key. By the late afternoon, a man with terrible scarring on his face comes to their door and presents Norma with an offer. This man is Arlington Steward (Frank Langella) and he announces that if they push the button someone in the world that the family does not know will die and they will receive a million dollars in cash. If they don't press it, nothing will happen and the offer will move on to someone else. Norma and Arthur are not allowed to tell anyone including their son about this deal. The incentive for the family to push the button is heightened by their financial difficulties. Arthur, who is currently working for NASA, fails to be accepted into a new job he applies for and Norma, who is a teacher, learns that her faculty funding is being cut.<br /><br />One's enjoyment for this bizarre sci-fi thriller, based on the short story "Button Button" by Richard Matheson, will be determined by how far they are willing to take this ludicrous premise. The opening of the film is particularly problematic in grounding itself in a sense of realism with the household. Richard Kelly's previous film Donnie Darko cleverly used the condition of schizophrenia to justify its excursion into paranormal activity and parallel universes. Without the dream-like state of that far superior film, The Box and the very thought of a device that can kill anyone in the world, is entirely implausible. That Norma would also accept someone into her house that has almost the same scarring as Two-Face from The Dark Knight and believe this offer, seems equally contrived.<br /><br />If this sounds unlikely so far, what follows is even more absurd, involving a conspiracy about someone who was struck by lightning, the possibility of alien life or some other Godly being influencing these situations. Scenes involving gateways opening up in public libraries, random nose bleeds and mindless drones stalking the Lewis family, become almost unintentionally comical in their absurdity. To a point, the film could be called intriguing purely to see where it is going. Kelly is occasionally clever in his ability to hold our attention through many of the films contrivances. In one scene Norma is teaching a class and then is asked by a strange boy about her foot. He taunts her about it as she is missing four of her toes. Later, at a rehearsal dinner for a wedding that Norma and Arthur are attending, this same student appears as a waiter and seems to be stalking them. Yet the eventual justification for these all of these oddities is wrapped up in a highly contrived sci-fi revelation that many will find implausible and difficult to swallow.<br /><br />What is most disappointing about the film is that once the button is pressed surprisingly early on, many of the moral implications that were initially promised are diminished for much of pictures duration. The ending, which won't be spoilt here, resurfaces these moral questions again in the hope of echoing that of a Greek tragedy. While the resemblances can be seen, by this point, given the unlikelihood of so much of the film and the uneven performances, there is little reason to care. Cameron Diaz's Southern accent might be unnecessary but it is surprisingly Langella who is the most disappointing in the film, with a very unsubtly written role, as the mysterious scarred man, who seems to be hiding a military base that would make Dr. Evil proud. It really is just a shadow of his towering performance in Frost/Nixon. There is not a lot for many of the other actors in the film to do; in particular both Norma and Arthur could not be regarded as characters but mouthpieces for Kelly's pastiche of ideas. Underdeveloped and brief conversations, such as where Norma sympathises with Arlington over their deformities and also when Norma and Arthur question whether they really know each other in case the button kills either of them, highlights this.<br /><br />Since 2001, Richard Kelly has failed to make a film that has lived up to the quality and the imagination of Donnie Darko. Though this film might be intriguing for a little while, it is too absurd and implausible to be fully enjoyed and it would certainly not warrant multiple viewings given the film's rather illogical revelations. Science fiction fans might be able to appreciate it somewhat more and draw their own conclusions, but what Kelly is really trying to say beneath the surface remains cryptic. The Box is one film this year that should have been shelved.