Ik besefte pas hoeveel van deze episode uit _The Enemy Below_ was overgenomen toen ik de film eindelijk zag (hij is sindsdien mijn favoriete oorlogsfilm). Er waren ook een paar elementen uit _R Still Run Deep_ overgenomen. Er is niets mis met het stelen van ideeën, zolang je er maar iets cools mee doet. En tjongejonge, wat heeft Roddenberry & Co met dit idee gedaan. Het verhaal begint wanneer de Romulanen een honderd jaar oud verdrag schenden door de neutrale zone over te steken en een reeks Federatie-buitenposten in die zone te vernietigen, zogenaamd om hun superieure wapentuig en onzichtbaarheidsscherm te testen (en de daaruit voortvloeiende machtsverschuiving in het machtsevenwicht tussen de Romulanen en de Federatie, in hun ogen) als voorspel voor een grootscheepse invasie. Kirk moet beslissen of het de moeite waard is oorlog te riskeren om te proberen het Romulanenschip tegen te houden, of dat in feite het grotere risico ligt in het laten gaan van de indringers nadat ze vier militaire buitenposten hebben vernietigd. Kirk kiest wijselijk voor het laatste. Dit is onze eerste blik op een vijand van de Federatie, de Romulanen, een krijgshaftig, maar op hun eigen manier eerzaam ras dat verre verwanten is van de Vulcanussen. Maar in tegenstelling tot hun vreedzame verwanten lieten de Romulanen hun emoties en hun gewelddadige en imperialistische manieren niet varen, zelfs niet toen ze technologisch vooruitkwamen.<br />Dit alles doet er niet toe voor meneer Stiles, de navigator van het schip en de belangrijkste tegenstander van deze episode aan boord van de onderneming (de Romulanen-commandant heeft zijn eigen problemen met een enthousiaste jonge officier). Het enige dat er voor hem toe doet is dat hij Romulanen haat en dat Spock er als een Romulaan uitziet... tot het eind, als Spock (natuurlijk) zijn leven redt. Dit vormt een scherp contrast met kapitein Kirk en de Romulaanse commandant, die geen van beiden ook maar enige persoonlijke wrok jegens de ander koesteren. Beide mannen doen gewoon hun plicht. Er is zelfs sprake van wederzijds respect. Dit is de eerste Trek-episode waarin direct met vooroordelen wordt afgerekend, en dat gebeurt heel handig (in tegenstelling tot het niet zo subtiele 'Laat dat je laatste slagveld zijn' uit seizoen 3).<br />Net als in The Enemy Below hebben we een klassiek schaakspel tussen twee scheepscommandanten die in feite heel veel op elkaar lijken. Je ziet meteen dat beide kapiteins goed zijn... heel goed. Als je de strijd in zou gaan, zou je een van beide mannen als leider willen hebben. Het zijn allebei eerbare en fatsoenlijke mannen die verplicht zijn hun plicht te doen. Maar ook al is de Romulaanse commandant door zijn plicht gebonden aan zijn thuiswereld, toch merkt hij dat hij liever vernietiging wil voor hij naar huis kan gaan dan nog een interstellaire oorlog te beginnen. Toch doet hij alles wat hij kan om naar huis te gaan, net zoals Kirk alles doet wat hij kan om hem tegen te houden.<br />Dit is, naar mijn mening, een van de vijf beste van Trek. Het heeft alles: genoeg actie, spanning, geweldige dialogen, goed acteerwerk (ik houd nog steeds vol dat de Romulaanse commandant Mark Lenards beste Trek-rol was) en het slaagt erin zijn sociale commentaar te geven zonder al te prekerig te zijn. Jammer dat Roddenberry het laatste deel vergat toen hij TNG deed.<br />Kijk deze episode en kijk dan naar De Vijand Beneden.
I didn't realize just how much of this episode was taken from The Enemy Below until I finally saw the movie (it has since become my fave war flick). There were a couple of elements lifted from Run Silent Run Deep as well. Nothing wrong with stealing ideas, as long as you do something cool with them. And boy did Roddenberry and company do something cool with this one.<br /><br />The story begins when the Romulans violate a 100-year old treaty and by crossing the neutral zone and destroying a series of Federation outposts along the zone, ostensibly to test their superior weaponry and invisibility screen (and subsequent shift in the balance of power between the Romulans and the Federation, in their view) as a prelude to an all-out invasion. Kirk has to decide whether it's worth risking war to try and stop the Romulan ship, or if in fact the greater risk lies in letting the invaders go after they destroyed 4 military outposts. Kirk wisely chooses the latter.<br /><br />This is our first look at an enemy of the Federation, the Romulans, a warlike, yet in their own way honorable race who are distant relatives to the Vulcans. However, unlike their peaceful cousins, the Romulans did not renounce their emotions and violent and imperialistic ways, even as they advanced technologically.<br /><br />None of this matters to Mr. Stiles, the ship's navigator and this episode's chief antagonist on board the enterprise (the Romulan commander has his own problems with a gung-ho junior officer). All that matters to him is he hates Romulans and Spock looks like one..until the end when Spock saves his life (naturally). This contrasts sharply with Captain Kirk and the Romulan commander, neither of whom has any personal ill will towards the other at all. Both men are simply doing their duty. In fact there's a mutual respect. This is the first Trek episode to deal directly with prejudice, and it does so deftly (as opposed to season 3's not-so-subtle "Let That be Your Last Battlefield").<br /><br />Like The Enemy Below, we have a classic chess match between two ship commanders who are actually very much alike. You see right away that both of these captains are good..VERY good. If you were going into battle you'd want either of these man as your leader. Both are honorable and decent men who are duty bound. Yet even though the Romulan commander is bound by duty to his home world, he still finds himself wishing for destruction before he can make it home rather than start another interstellar war. Yet he still does everything he can to make it home, just as Kirk does everything he can to stop him.<br /><br />This is, in my opinion, one of Trek's 5 best. It has everything: Plenty of action, suspense, great dialogue, fine acting (I still maintain the Romulan Commander was Mark Lenard's best Trek role), and it manages to make its social commentary without being overly preachy. A pity Roddenberry forgot about the last part when he did TNG.<br /><br />Watch this episode, then watch The Enemy Below.