Ik herinner me nog zoveel dingen van de film die ik heb gezien tijdens de première <0xE2><0x80><0x93> de nagloed van vrede en liefde na Woodstock, samen met de spanning van angst en paranoia die voorafging aan Watergate. Het is moeilijk te geloven dat het zevenendertig jaar later is, en ik kan me nog steeds de gedachten herinneren die door mijn hoofd gingen toen ik met mijn beste vriend naar de film keek. Zoals me verbazen over Peter Boyles vertolking van de ultieme redneck, die hij zeker voor de rest van zijn carrière zou gebruiken (O, wat een misvatting!) en hoe de tegencultuur de gevoelens van het grootste deel van het land aantastte. Tot op de dag van vandaag gebruiken mijn vriend en ik nog steeds de woorden van Joe Curran. Als je voor een dilemma komt te staan, is een regel uit mijn opsomming hierboven een goede richtlijn; het is merkwaardig hoe zo'n simpele regel je nog tientallen jaren bijblijft.<br />Het is merkwaardig om commentaren op de film van anderen op dit forum te lezen, vooral die waarin wordt gezegd dat de film gedateerd is en dat de personages over de top waren. Maar als je in die tijd in de buurt was, geeft het beeld een vrij accuraat beeld van de tegenpolen die toen bestonden, min of meer naast elkaar zoals blijkt uit de gebeurtenissen in het verhaal. Als je echt wilt daten, wanneer was de laatste keer dat je de woorden Macy's en Gimbels in dezelfde zin hoorde, of een regel als die van Joe...' Kom op, doe mee met de Pepsi-generatie.' Voor historisch perspectief: in een van de achtergrondscènes zie je die geweldige Nixon-poster hangen <0xE2><0x80><0x93> 'Zou jij een tweedehands auto van deze man kopen?' Met dit soort kleine details legt regisseur John Avildsen veel subtiele, maar altijd aanwezige aanwijzingen vast over hoe het leven er veertig jaar geleden aan toeging.<br />Het bekijken van de film van vandaag was pas de tweede keer dat ik hem zag, en ik moet toegeven dat ik me Susan Sarandon niet in een van de hoofdrollen herinner, maar ja, dit was dan ook haar allereerste film. De scènes van naaktheid en vrije liefde waren in die tijd iets heel nieuws en stoutmoedigs, schokkend zelfs, toen de filmmakers begonnen te experimenteren met hun vermogen om de grenzen van fatsoen en conventies op te rekken. 'Joe' nam in dat opzicht een grote sprong, vooral omdat het een'mainstream'-film was.<br />Met het verstrijken van de tijd maakte Peter Boyle op mij de meeste indruk door de manier waarop hij het stereotype van Joe Curran overwon om te verschijnen of op te treden in een van mijn favoriete stukken. Ik bedoel, hoe ga je van 'Joe' over op die hilarische vertolking van 'Puttin' on the Ritz' in 'Young Frankenstein'? En mijn absolute favoriete aflevering van 'X-Files'? Boyle speelt Clyde Bruckman, in zowel een tedere en tragische als een grappige en ernstige vertolking die de rollen van Scully en Mulder meer dan eens omdraait. En als een van de beste acteurs uit de geschiedenis van de televisie moet Frank Barone wel een van de grappigste figuren uit de geschiedenis van de televisie zijn. Zelfs herhalingen van herhalingen zijn net zo grappig als hij - als de oude Barone een van zijn observaties laat doorschemeren. Hij is een acteur die deze kijker nu al ten zeerste mist.
I recall so many things about seeing this movie back during it's original theatrical release - the post Woodstock afterglow of peace and love, along with the pre-Watergate tension of fear and paranoia. It's hard to believe that it's thirty seven years later, and I can still remember the thoughts going through my head while watching the film with my best friend. Like marveling at Peter Boyle's characterization of the ultimate redneck, sure to typecast him the rest of his career (Oh, how wrong!), and how the counter culture jarred the sensibilities of most of the country. To this day, my buddy and I still use Joe Curran's line from my summary above when faced with a dilemma; curious how a simple line like that can stay with you for decades.<br /><br />It's curious to read comments about the film from others on this board, particularly the ones stating that the film has a dated quality and how over the top the characters were. Still, if you were around during that time, the picture gives a pretty accurate portrayal of the polar opposites that existed back then, pretty much side by side as the events in the story reveal. If you really want dated, when was the last time you heard the words Macy's and Gimbel's in the same sentence, or a line like Joe's - "Come on, get with the Pepsi generation". For historical perspective, you have that great Nixon poster lingering in one of the background scenes - "Would you buy a used car from this man?" With minor intricacies like those, director John Avildsen captures many of the subtle but ever present hints of how life was four decades ago.<br /><br />Today's viewing was only the second time I've seen the movie, and I have to admit I don't remember Susan Sarandon in one of the lead roles, but then again, this was her very first picture. The scenes of nudity and free love were something actually quite new and bold at the time, shocking in fact, as film makers began to experiment with their ability to push the envelope of propriety and convention. "Joe" took a major leap in that regard, particularly since it was a 'mainstream' picture.<br /><br />With the passage of time, the thing that impresses me the most about Peter Boyle was how he overcame the stereotype of Joe Curran to appear in or star in some of my very favorite pieces of work. I mean, how do you go from "Joe" to that hilarious rendition of 'Puttin' on the Ritz' in "Young Frankenstein"? And my absolute favorite episode of 'X-Files' has Boyle as Clyde Bruckman, in both a tender and tragic, funny and serious portrayal that turns the tables on Scully and Mulder more than once. And as a career capper, Frank Barone has to be one of the funniest characters in the history of television. Even repeat episodes in syndication are funny as he-- whenever the elder Barone lets loose with one of his observations. He is one actor that this viewer sorely misses already.