Als in een cirkel leidt de film terug naar het punt van vertrek, het beeld van de hijskranen die een Moskovitische hemel doorklieven. Ze vertegenwoordigen de vrijheid om je leven te verwezenlijken zoals je wilt, teneinde de grootst mogelijke vervulling te nastreven.<br />In het begin ervaren Veronica en Boris zo'n belofte van geluk, en hun ogen volgen het pad van de hijskranen in opgetogenheid. Het lijkt alsof ze misschien in staat zullen zijn te leven volgens hun dromen.<br />Maar de mens is geen vogel. Het leven stelt zijn eigen regels, waaraan geen mens kan ontsnappen en die wij niet kunnen veranderen <0xE2><0x80><0x93> zelfs niet door een uiterste inspanning. De oorlog breekt uit en zonder veel aarzeling meldt Boris zich aan voor het front om zijn vaderlandslievende plicht te vervullen. Hij kan zelfs geen afscheid nemen van Veronica, want zij arriveert laat op het verzamelpunt vanwaar de soldaten worden weggestuurd. Omringd door een juichende menigte moeten al haar pogingen om Boris' aandacht te trekken onvermijdelijk mislukken.<br />Uiteindelijk komt Boris om in de oorlog, zonder dat Veronica er op dat moment iets van weet. Zijn broer Mark, een energieke muzikant die door corruptie uit de militaire dienst is ontslagen, wil graag zijn plaats innemen. Veronica verzet zich aanvankelijk, maar in een verschrikkelijke nacht van bombardementen valt ze ten slotte ten prooi aan zijn charmes. Er vindt een huwelijk plaats, dat nooit door de familie wordt geaccepteerd. Het duurt niet lang of schuldgevoelens krijgen de overhand op Veronica en ze beseft dat de terugkeer van Boris het enige is waar ze echt naar verlangt. Daarom sust ze haar slechte geweten en wanhoop door het zelfopofferende werk in een veldhospitaal te doen.<br />Als de oorlog eindelijk voorbij is, verzamelt zich opnieuw een menigte enthousiaste mensen om de zegevierende soldaten toe te juichen. Weer is Veronica een van hen en baant zich een weg door een muur van lichamen. In haar hand houdt ze een bos bloemen, tot ze die uiteindelijk aan volslagen vreemden moet geven, want een van de thuiskomers heeft zojuist haar hoop de bodem ingeslagen door de trieste zekerheid van Boris' dood te bevestigen. Weer komen de hijskranen de lucht in om hun eigenzinnige lijnen te trekken. Maar nu kijkt Veronica er in haar eentje naar, en de blik in haar ogen is anders. Ze heeft de onmogelijkheid moeten accepteren om volgens vooropgezette plannen te leven, om de richtlijnen van je dromen te volgen. Want alle mensen zijn niets dan hulpeloze marionetten die aan de ondoorgrondelijke touwtjes van het lot hangen.<br /><br />
Like in a circle the movie leads back to its point of departure, the image of the cranes that are crossing a Muscovite sky. They represent the freedom to realize your life as you wish, in order to aspire the greatest possible fulfilment.<br /><br />In the beginning Veronica and Boris experience such a promise of happiness, and their eyes follow the path of the cranes in exhilaration. It seems as if they might be able to live according to their dreams.<br /><br />But Man is not a bird. Life draws up its own rules, from which no human can escape and which we cannot change - not even by making a supreme effort. War breaks out, and without much hesitation Boris signs up for the front in order to fulfil his patriotic duty. He cannot even say good-bye to Veronica, for she arrives late at the assembly point from which the soldiers are sent away. Surrounded by a jubilant crowd all her attempts to attract Boris' attention must inevitably fail.<br /><br />Boris eventually gets killed in war, without Veronica learning about it for the moment. His brother Mark, a vigorous musician, who obtained the exemption from military service by corruption, is eager to take his place. Veronica initially resists, but in a frightful night of bombing she finally falls victim to his charms. A marriage takes place, which is never accepted by the family.<br /><br />Soon feelings of guilt seize hold of Veronica and she realizes that Boris' return is the one and only thing she actually longs for. She therefore eases her bad conscience and despair by the self-sacrificing work in a field hospital.<br /><br />When war finally is over, once again a crowd of enthusiastic people gathers in order to cheer the victorious soldiers. Again Veronica is among them, forcing her way through a wall of bodies. In her hand she is carrying a bunch of flowers, until she finally has to give it away to complete strangers, for one of the homecomers has just dashed her hopes by confirming the sad certainty of Boris' death.<br /><br />Once again the cranes invade the sky, drawing their wayward lines. But now Veronica is watching them on her own, and the look in her eyes is a different one. She has had to accept the impossibility to live according to preconceived plans, to follow the guidelines of your dreams. For all humans are nothing but helpless puppets hanging on the inscrutable strings of fate.<br /><br />