Een jaar na hun grote hit voor Columbia, 'You'll Never Get Rich', wordt Fred Astaire opnieuw geformeerd met Rita Hayworth. Dat was de film die Hayworth op de kaart zette in Hollywood, maar haar optreden in deze romantische musical geeft nauwelijks aan waarom ze zo plotseling zo populair was. In Buenos Aires eist een tirannieke hoteleigenaar dat zijn vier dochters in volgorde van leeftijd trouwen; je zou denken dat film zich afspeelt in de achttiende eeuw, maar nee, het is het moderne 1942. Astaire is een ex-hopper-gokker die weer gaat dansen om wat geld te verdienen, waarbij ze zich inlaat met een brievenschrijfster die zich voordoet als een bewonderaarster van Hayworths ijskoude society-schoonheid. Ze is zo'n soort mannequin (met haar liedjes lip-synchroniserend als een opwindpop met grote ogen) dat alle romantische vonken snel sputteren. Maar ze dansen heel gezellig samen, en de plaat van Jerome Kern is niet om aan te zien maar ook niet slecht.
Fred Astaire is reteamed with Rita Hayworth one year after their big hit for Columbia, "You'll Never Get Rich". That was the movie which put Hayworth on the Hollywood map, yet her performance in this wan romantic musical hardly gives a suggestion why she was so suddenly popular. Down Buenos Aires way, a tyrannical hotel owner demands that his four daughters marry in order of age; one may think film takes place in the 18th century, but no, it's modern-day 1942. Astaire is an ex-hoofer-turned-gambler who goes back to dancing to earn some money, getting mixed up in impersonating a letter-writing admirer to Hayworth's stone-cold society beauty. Fred gazes at Rita with a brotherly smile, but she's so mannequin-like (lip-synching to her songs like a wide-eyed wind-up doll) that all romantic sparks quickly sputter. They do dance together quite comfortably, however, and the Jerome Kern score is unmemorable but not too bad. ** from ****