Buster Keaton was op zijn best als hij korte films van twintig minuten maakte, en ze zijn niet grappiger dan dit juweeltje. De dode komiek raakt betrokken bij een fotografische vermenging met een gezochte misdadiger. Dit leidt tot zijn omslachtige ontwijking van diverse straatagenten en medepassagiers die zijn gezicht herkennen van de bordjes met 'Gezocht'. De Bok is choc-a-block met briljante improvisatiegrappen, vanaf de openingsscène in de broodrij tot en met de fantastische achtervolging in de lift aan het eind. Een Keaton-film heeft nooit het gevoel dat de stilte ontbreekt, omdat geluid nooit iets is wat je bij hem nodig hebt. Zijn films verklaren zichzelf door de geweldige (en toch ongelooflijk gevaarlijke) dingen die hij zichzelf aandeed. Het is niet moeilijk te zien hoe invloedrijk hij in werkelijkheid was <0xE2><0x80><0x93> de man is vandaag de dag nog net zo door en door verbazingwekkend als in 1921.
Buster Keaton was arguably at his most enjoyable when he did short 20 minute films, and they don't come more rib-ticklingly funny than this gem. The dead pan comic gets involved in a photographic mix-up with a wanted felon. This leads to his elaborate evasion of several street cops and fellow passengers who recognise the his face from the "Wanted" signs. The Goat is choc-a-bloc with brilliant site gags, from the opening scene at the bread queue, right up to the wonderful elevator chase at the end. A Keaton film never feels as though its silence is lacking, as sound is never something you needed with him. His movies explain themselves through the wonderful (yet incredibly dangerous) things he did to himself. It isn't hard to see just how influential he really was - the man is every bit as thoroughly amazing today as he was in 1921.