Lackawanna Blues is een door en door drama. Het beschrijft het leven van een sterke vrouw die Rachel Crosby heet (S. Epatha Merkerson). Rachel wordt door iedereen die haar kent Nanny genoemd, maar ze had net zo goed Wonder Woman kunnen heten. Ze belichaamde kracht, wilskracht, zelfvertrouwen en vastberadenheid. Ze bezat een huis waarin ze zo ongeveer elk type persoon onderbracht dat de maatschappij zou afwijzen. Haar huurders waren een lesbienne, een psychotische oorlogsveteraan, een man die geamputeerd was en een hele reeks andere zwervers, waardoor het huis mijlenver van gewoon afstond. Een dictator zonder mededogen, maar in feite was ze precies het tegenovergestelde. Ze toonde bijna zonder uitzondering mededogen door zoveel mensen onderdak en een toevluchtsoord te bieden dat ze zichzelf overschatte.<br />Merkerson deed haar werk goed, maar ik geloof toch dat deze rol precies in haar straatje paste. De film had een gelijkmatige spanning die nooit van Rachel afweek. Er waren natuurlijk dramatische momenten, maar die waren te verwachten. Niets was ooit schokkend of diepzinniger dan Rachel zelf.
Lackawanna Blues is a drama through and through. It details the life of a strong woman by the name of Rachel Crosby (S. Epatha Merkerson). Rachel is referred to as Nanny by all who know her, but she could have just as easily been called Wonder Woman. She epitomized strength, will power, confidence and resolve. She owned a home that she used to house just about every type of person that society would reject. Her tenants consisted of a lesbian, a psychotic war veteran, an amputee, and a host of other vagrants that made the home miles away from ordinary. Each successive event Rachel took in stride and handled flawlessly. She wasn't a dictator devoid of compassion, but in fact she was quite the opposite. She displayed compassion almost to a fault by giving shelter and refuge to so many that she seemed to over-extend herself.<br /><br />Merkerson did a good job, but I believe this role was right up her alley anyway. The movie had an even keel never straying from Rachel. There were of course dramatic moments but they were to be expected. Nothing was ever to shocking or profound other than Rachel herself.