Om het even duidelijk te maken: Matthew Poncelet was geen echt mens, maar een combinatie van twee moordenaars die allebei veroordeeld en ter dood veroordeeld waren voor de moord op twee tieners.<br />Ik lees de gebruikerscommentaren en ze reageren alsof Matthew echt was. Het personage is gebaseerd op een mengeling van twee moordenaars, Elmo Patrick Sonnier en Robert Lee Willie (die afzonderlijke mensen vermoordde), en de moord zelf was gebaseerd op de moord die Willie had gepleegd. Het conflict tussen Willie die iemand anders bij zich had en beide partijen die zweren dat de ander de moord heeft gepleegd, is ook in het verhaal verwerkt. De benadering van het OM is uniek in die zin dat ze niet alleen de veroordeelden bijstaat terwijl ze op hun dood wachten en hen helpt de verantwoordelijkheid voor hun daden op zich te nemen, maar dat ze ook contact opneemt met de familie van de slachtoffers om hen te laten weten dat de veroordeelde het heeft gedaan, wroeging voelt over wat hij heeft gedaan <0xE2><0x80><0x93> in feite beide partijen helpt.<br />'Iedereen die hier post, lijkt een sterk geloof in de doodstraf te hebben. Het is niet aan mij om dat te zeggen.' Of het nu waar is of niet <0xE2><0x80><0x93> in theorie is het een soort karmische straf om de dood met de dood te bestraffen, hoe kostbaar het ook is om iemand de rest van zijn of haar leven de vrijheid te ontzeggen <0xE2><0x80><0x93> maar voor mij is het zinniger om iemand de rest van zijn of haar leven opgesloten te laten zitten in een kleine kamer (met een uur lichaamsbeweging) om hem of haar te herinneren aan het wrede feit dat ze hem of haar hebben gestraft <0xE2><0x80><0x93> technisch gezien leven ze nog, maar ze hebben ontkend dat ze nog leven. Stel dat iemand iemand heeft vermoord om onder de verantwoordelijkheid uit te komen die de moordenaar van hem of haar eiste (zoals Susan Smith haar arme kinderen vermoordde door haar auto in een meer te gooien). Ik vind het passend ironisch dat ze die 'vrijheid' niet hebben gekregen. Ze hadden hun zin gekregen en zouden nu de rest van hun leven in de gevangenis moeten doorbrengen.<br />Prejean's punt komt heel goed door het verhaal heen. Ze heeft mijn respect <0xE2><0x80><0x93> ze slaagt erin het evenwicht te vinden <0xE2><0x80><0x93> ze steunt een moordenaar niet, ze helpt hen om te accepteren wat ze hebben gedaan. Als ze geen wroeging zouden voelen, zouden ze niet om spirituele begeleiding vragen.<br />Als laatste opmerking: als Poncelet zijn verontschuldigingen aanbiedt aan de ouders van Delacroix voor de moord op zijn zoon, mompelen de ouders van het meisje dat ook is vermoord iets over waarom hij zijn verontschuldigingen voor haar dood niet heeft aangeboden. Ik denk dat het punt was dat Poncelet gedurende de hele film ontkent beide kinderen te hebben vermoord. Volgens mij heeft hij beide moorden gepleegd <0xE2><0x80><0x93> er is een vriend die wel is veroordeeld, maar niet ter dood <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat Poncelet de jongen van Delacroix heeft vermoord en dat de andere man het meisje heeft vermoord <0xE2><0x80><0x93> en dat Poncelet de verantwoordelijkheid op zich heeft genomen voor wat hij heeft gedaan. Als hij verantwoordelijk was geweest voor de dood van het meisje, zou hij zich daar waarschijnlijk ook voor hebben verontschuldigd.
Just to clarify, Matthew Poncelet wasn't a real person, but a character combination of 2 killers who were BOTH convicted and sentenced to die for a murder of two teenagers.<br /><br />I read the User Comments and they react as if Matthew was real. The character is based on a mixture of two killers, Elmo Patrick Sonnier and Robert Lee Willie (who murdered separate people) and the murder itself was based on the one Willie committed. The conflict of both Willie having someone else present and both parties swearing the other did the killing is worked into the story as well.<br /><br />Prejean's approach is unique in that she not only is ministering to the convicts as they wait for their death and aiding them in taking responsibility for their actions, she also reaches out to the victims' families, to help them know that the convict did, indeed feel remorse for what they did-effectively aiding both parties.<br /><br />Everyone posting here seems to have strong beliefs on the Death Sentence. It's not my place to say it's right or wrong-in theory punishing death with death makes some sort of Karmic sense, however denying a person their freedom for the rest of their days, although costly, makes more sense to me-being stuck in a small room 23/7 (with one hour of exercise)for the rest of their days to be reminded of the cruel thing they did seem a more apt punishment-they are technically alive, but denied living. Say someone killed someone so they could get out of the responsibility the person they killed required (like Susan Smith killing her poor kids by shoving her car into a lake). I find it fittingly ironic that they would not get that "freedom" they craved and would now have to spend the rest of their days imprisoned.<br /><br />Prejean's point comes through the story very well. She has my respect-she manages to find that balance-she isn't supporting a killer, she is guiding them to accepting what they did. If they didn't feel some kind of remorse, they wouldn't be asking for spiritual guidance.<br /><br />Ona final note, when Poncelet apologizes to Delacroix parent for killing his son, the parents of the girl who was also murdered mutters something about why he didn't apologize for her death. I think the point was that throughout the movie, Poncelet denies killing both kids. There is doubt in Prejean's mind he did both killings-there is a friend who was sentenced but not to death-my thought is that Poncelet killed the Delacroix boy and the other man murdered the girl-hence Poncelet was taking responsibility for what he did. Had he been responsible for the girl's death, he probably would have apologized for that as well.