In de eerste twintig minuten worden we overspoeld door verschillende sterk geportretteerde emoties: een verstikkende en aanmatigende moeder heeft een heftige ruzie met haar 40 jaar oude dochter; de liefde van een pianolerares (en muziekleraar) voor haar leerlingen wordt uitgedrukt in een niet aflatende kritische beoordeling; de vreugde dat muziek zowel de luisteraar als de artiest kan inspireren. Binnen deze korte tijdsspanne worden onze zintuigen op overtuigende wijze belaagd door zeer echte personages. We worden ook overspoeld door krachtig uitgevoerde muziek en zien het verschil tussen grote en middelmatige prestaties met veel aandacht voor nuances. Alleen al dit materiaal zou de basis hebben gevormd voor een uitmuntende film met een wijdverbreide aantrekkingskracht. Maar de trend in de Franse filmwereld, wat die ook moge zijn, gaat dieper en onderzoekt de onderdrukte seksualiteit van de lerares, de uiting van seksuele vrijheid en de daaruit voortvloeiende ontreddering binnen een context van gepassioneerde aantrekkingskracht, en de onvermijdelijke cyclus van echte mishandeling. We worden aangetrokken door haar lijden en vragen ons, althans in het begin, af hoeveel lijden te maken kan hebben met de verdienste van een genie, met name van de componisten die ze bewondert. De pianolerares bevat beeldende dialoog en afbeeldingen van seks en wreedheid in scènes waar sommige mensen liever niet naar kijken. De scènes zijn essentieel voor de dilemma's die de film probeert op te roepen en kunnen dus nauwelijks gratuit genoemd worden. Het mag dan een geweldige film zijn, maar voor het grote publiek is het dat niet.
In the first twenty minutes we are swept away by several powerfully portrayed emotions: a suffocating and overbearing mother has a violent argument with her live-in 40yr old daughter; a piano teacher (and professor of music)'s love for her pupils expressed in unswerving critical appraisal; the joy that music can inspire both in the listener and the performer. Within this short space of time our senses have been assaulted convincingly with very real characters. We are also swept away by powerfully performed music and shown the difference between great and mediocre performance with a lot of attention to nuance. Such material alone would have been the basis for an outstanding film of widespread appeal. But the trend in French cinema being what it is, it goes deeper, exploring the repressed sexuality of the teacher, the expression of sexual freedom and subsequent breakdown within a context of passionate attraction, and the inevitable cycle of real abuse. We are drawn to her suffering and, at least initially, wonder how much suffering may be related to the accomplishment of genius, particularly in the composers she admires. The Piano Teacher contains graphic dialogue and depictions of sex and brutality in scenes that some people might rather not watch. The scenes are essential to the dilemmas which the film seeks to raise and so can hardly be called gratuitous. A great film it may be, but mainstream viewing it is not.