Het is misschien een beetje onnauwkeurig om Stalingrad als een oorlogsfilm te beschrijven. Zeker, hij concentreert zich op de langste en bloedigste slag in de wereldgeschiedenis, in het uitgebreidste theater van de kostbaarste oorlog in termen van levens, geld en materieel die ooit heeft plaatsgevonden. Ja, hij bevat actiescènes die bittere veldslagen en verschrikkelijke verwoesting uitbeelden. De diepzinnige verhalen en harde beelden maken hem echter meer dan een oorlogsfilm, zelfs meer dan een anti-oorlogsfilm. In plaats daarvan is Stalingrad een film over een absolute en onmiskenbare hel. De film is beladen met visuele beschrijvingen van de ergste soort oorlog, een oorlog die intens persoonlijk en dichtbij is, waarin men dagen bezig is met het innemen van één straat, om die vervolgens bij een verrassingsaanval opnieuw in te nemen. De vroege vorm van de moderne stedelijke oorlogvoering, die de Duitsers de Rattenkrieg (Rat Warfare) zijn gaan noemen, wordt in wrede en onbuigzame termen weergegeven. De personages voeren oorlog in riooltunnels, op rangeerterreinen en van gebouw naar gebouw in het helse bommenlandschap van het verwoeste Stalingrad, om vervolgens te worden verslagen door de meedogenloze Russische winter. Zoals veel andere films uit zowel Duitsland als de rest van de wereld gaat het ook in deze film om de kwestie van het nazisme en de smaad die de Duitsers in die periode is aangedaan. De hoofdpersonen zijn een groep soldaten die door de oorlogswinden worden meegevoerd en alleen maar proberen met zichzelf en zoveel mogelijk van hun kameraden in leven te blijven. De hoofdpersonen vechten niet tegen de Sovjets uit ideologische haat jegens het nationaal-socialisme en het Sovjetcommunisme, niet om een of andere grootse droom van Grossdeutschland of raciale superioriteit. Ze vechten alleen omdat de vijand hen zal doden als ze het niet doen, en als de vijand het niet doet, dan zullen hun eigen officieren het zeker doen omdat ze weigeren te vechten. Dit beeld voegt nog een laag toe aan de verstikkende omhulling van gevangen hopeloosheid die de film doordrenkt.<br /><0x3E> Stalingrad, als een soort gegronde metgezel van Das Boot, plaatst de epische strijd van de Tweede Wereldoorlog in een persoonlijk licht en vanuit het onverwachte perspectief van de gewone Duitse soldaat als een soort held die door omstandigheden en een wrede regering tot een tragische held is gemaakt die zijn offer zou verdraaien.
Describing Stalingrad as a war film may be a bit inaccurate. Sure it centers on the longest and bloodiest battle in world history, in the most expansive theater of the most costly war in terms of lives, money, and matériel that has ever occurred. Yes it contains action scenes depicting bitter battles and terrible destruction. The visceral storytelling and harsh images though make it something more than a war film, even more than an anti-war film. Stalingrad is instead a film about absolute and undeniable hell.<br /><br />The film is fraught with visual descriptions of the worst kind of war, one that is intensely personal and close, where days are spent in taking one city block, only to have it re-taken in a surprise assault. The early form of modern urban warfare that the Germans came to call Rattenkrieg (Rat Warfare) is depicted in brutal and uncompromising terms. The characters war in sewer tunnels, rail yards, and from building to building in the hellish bomb-scape of ruined Stalingrad, only to be defeated by the unforgiving Russian winter.<br /><br />The film deals with the issue of Nazism and the vilification of Germans in that period in the way that many other films from both Germany and the rest of the world do. Its characters are a group of soldiers swept along by the winds of war and simply attempting to make it out with themselves and as many of their comrades as possible alive. The characters do not fight the Soviets out of any ideological hatred between National Socialism and Soviet Communism, not for any grand dream of Grossdeutschland or racial superiority. They fight only because if they do not the enemy will kill them, and if the enemy does not then their own officers certainly will for refusing to fight. This portrayal adds another layer to the suffocating envelope of trapped hopelessness that pervades the film.<br /><br />A sort of ground based companion to Das Boot, Stalingrad frames the epic struggle of World War Two in a personal light and from the unexpected perspective of the ordinary German soldier as a sort of hero made tragic by circumstance and a brutal government that would pervert his sacrifice.