Ik ben een grote fan van zowel Emily Watson (Breaking The Waves) als Tom Wilkinson (Normal) en vond het amusant dat ze in deze schokkende, nogal onbeduidende film, die alle ingrediënten had om veel meer te zijn, de hoofdrol speelden. De te korte scènes waarin hij een lome, onrechtvaardige, waardeloze zoon van een rijke lord speelt, zijn goed getroffen en onderhoudend. Maar voor een driehoeksverhouding was er opmerkelijk weinig chemie tussen hen. De muziek was ergerlijk film-van-de-week en de voice-over was irritant en volkomen onnodig. Duidelijk het werk van een regisseur die voor het eerst met een klein budget werkt en die niet genoeg of niet genoeg naar goed advies luistert. Ik kan me voorstellen dat de mensen die je in het begin een beetje haat degenen zijn die je aan het eind een beetje aardig vindt, en vice versa, dus er is een soort karakterboog, in elk geval in termen van perceptie. Watsons karakter, hoewel verfrissend eerlijk tegenover haar man over haar gevoelens voor een andere man, begon me tegen het eind te irriteren, vooral toen ze tegen haar man zei dat ze absoluut geen controle had over haar daden, en later toen ze simpelweg verklaarde dat ze terug zou gaan naar hun echtelijke flat, zonder toestemming te vragen, zonder verontschuldigingen aan te bieden. En ik begon Wilkinson's niet langer te haten. s control freak / moral relativist-personage om hem min of meer te begrijpen en niet echt te willen dat hij zou veranderen (in tegenstelling tot zijn vrouw).<br /><0x3E> Deze film veranderde op een onhandige manier van een whodunit in een ziektedrama 'Love Story' of 'Steel Magnolias' zonder mij daar voldoende van op de hoogte te stellen, dus bleef ik afwezig raden wat de volgende plotwending zou kunnen zijn, lang nadat ze allemaal waren onthuld (Was het de Heer die de auto bestuurde? De hond van de Heer?). De scène waarin de Heer Wilkinson bezoekt en vertelt hoe dapper Watson is, de beste verpleegster waar een stervende vriend om kan vragen, de belichaming van Florence Nightingale enzovoort, ging goed tot hij overdreven begon te snikken als een baby. Ze is gewoon een knappe, rijke vrouw met veel te veel vrije tijd, en daarom werkt ze hard en maakt ze haar echtgenoot gek met onnodige dramatiek. Haar gescharrel was gewoon een andere manier om haar lege leven te vullen; dat gedoe met die stervende man was een extra bonus voor haar, omdat het op de een of andere manier haar eerdere daden volkomen boven elke twijfel verheven maakte.<br />Luister, iedereen zou beter af zijn geweest als Wilkinson haar gewoon had verlaten voor zijn secretaresse, die hem leek te waarderen om wie hij was. In plaats daarvan gedroeg hij zich als een mishandelde hond, en zijn openlijke verlangen naar de genegenheid van zijn vrouw nam toe met elke schop die ze hem gaf. Het klinkt waar, zelfs als je rekening houdt met de harde realiteit van de middelbare leeftijd die we allemaal onder ogen moeten zien. Het einde was voor mij (en dat was niet de bedoeling van de regisseur, dat weet ik zeker) deprimerend. De film heeft me er de afgelopen 80 minuten van overtuigd dat deze twee mensen gewoon niet bij elkaar horen, dus vond ik het geen prettig vooruitzicht dat hun relatie zou voortduren. Ik wil best dat mijn emoties worden gemanipuleerd door een verhaal, als het maar enigszins geloofwaardig is en niet afgezaagd. Is dat te veel gevraagd?<br />Mijn score: 4/10.
I'm a huge fan of both Emily Watson (Breaking The Waves) and Tom Wilkinson (Normal) and was amused to see them upstaged by Rupert Everett (Dellamorte Dellamore) in this shockingly rather minor movie that had all the ingredients to be so much more. The too brief scenes in which he portrays a languid, infinitely entitled, worthless son of a rich Lord are spot-on and entertaining. But for a love triangle there was remarkably little chemistry to speak of between anyone. The music was annoyingly movie-of-the-week quality, and the voice-over jarring and totally unnecessary. Clearly the work of a first-time director with a small budget who either lacked or didn't sufficiently heed good advice. Too bad.<br /><br />I can appreciate how the people you kind of hate at the beginning are the ones you kind of like at the end, and vice-versa, so there is some sort of character arc, at least in terms of perception. For example, Watson's character, while refreshingly honest to her husband about her feelings for another man, began to grate on me near the end, particularly when she announced to her husband that she simply had absolutely no control over her actions, and later when she simply declared that she would be moving back into their marital flat, with no asking of permission, no apologies offered. And I went from disliking Wilkinson's control freak / moral relativist character to sort of understanding him and not really wanting him to change (unlike his wife).<br /><br />This movie awkwardly morphed from a whodunit to a "Love Story" or "Steel Magnolias" illness drama without sufficiently informing me of the fact, so I was left distractedly guessing what the next plot twist might be long after they had all been revealed (Was it the Lord driving the car? The Lord's dog?). The scene where the Lord visits Wilkinson and relates how brave Watson is, the bestest nurse any dying boyfriend could ever ask for, Florence Nightingale incarnate, etc. was OK until he started over-the-top sobbing like a baby. Good God! If you ask me she's just another flitty rich person with way too much time on her hands, and so she drives her hard working, well providing spouse crazy with unnecessary drama. Her screwing around was just another way to occupy her empty life; the dying guy thing was an added bonus for her as it somehow made her previous actions completely above reproach.<br /><br />Look, everyone would have been better off if Wilkinson had just left her for his secretary, who seemed to appreciate him for who he was. Instead he acted like an abused dog, his open craving for his wife's affection increasing with every kick she gives him. I'm not anti PC or anything, it just didn't ring true, even after taking into account all of the harsh realities of middle age we all tend to face. The ending for me was (and not the director's intention I am certain) depressing. The movie spent the last 80 minutes convincing me that these two people just don't belong together, so I found no joy in the promise of their relationship continuing. I'm not above wanting my emotions manipulated by a story, it just has to be somewhat plausible and not hackneyed. Is that asking too much?<br /><br />My score: 4/10