WAARSCHUWING: Deze passage lezen nadat je de film hebt gezien! Net als 'Easy Rider', die een jaar eerder is uitgebracht, probeert 'Joe' te illustreren wat er gebeurt als de tegencultuur en de rest van het (hoewel rechts) Amerika elkaar ontmoeten: er komt een gewelddadig einde aan. Hoewel deze film voor het grootste deel een traag vertoon is van de traditionele 'ouderwetse' Amerikaanse moraal versus de 'doe-wat-je-wel-kunt'-levensstijl van de jaren zestig, is het ook een commentaar op de hogere klasse versus de lagere middenklasse en hun onvermogen om elkaar in het midden te ontmoeten, zoals geïllustreerd wordt wanneer de Comptons de Currans ontmoeten. Boyles 'Joe' vertegenwoordigt een generatie die vastzit in de jaren veertig en vijftig, waar 'een rooien voor mammie (of jap of hippie, wat dat betreft) vermoorden oké is zolang het Amerika helpt en redt. Joe en zijn vrouw Mary Jo zijn duidelijk de archetypen voor Archie Bunker en Dingbat-vrouw Edith. Het einde van deze film <0xE2><0x80><0x93> die voor altijd bekend zal blijven omdat hij gewelddadig is (maar niet bloederig, er is helemaal geen bloed te zien) <0xE2><0x80><0x93> is echter onevenwichtig. Joe maakt de hippiegeneratie (verbale) af en gaat vervolgens (letterlijk) met hen in zee om in hun gelederen te infiltreren om Comptons dochter op te sporen <0xE2><0x80><0x93> terwijl hij duidelijk van het idee had moeten walgen, maar het separatistische idee laat voor wat het is omwille van de seks. Wanneer hij door diefstal wordt verraden (lees: vertrouwen van de oudere generatie in de nieuwe generatie), slaat hij toe door een niet-aflatende reeks moorden. Misschien is het aan de Tarantino's van Hollywood te danken dat de toeschouwer een bloederige dood in de slotscène verwacht, maar de bloedeloze schietpartijen verlangen naar enige impact of realisme. 'Joe' is geen geweldige film, maar het is een interessante vertoning van klasse- en cultuurverwantschap en de dierlijke onderliggende uitersten van de generatiekloof.
WARNING: Reading this entry after watching the movie! Like 'Easy Rider' released a year before, 'Joe' tries to illustrate what happens when the counterculture and mainstream (albeit right-wing) America meet: a violent end ensues. Although this film is for the most part a slow-moving display of traditional "old-fashion" American morals versus the 60's "do-what-feels-good" lifestyle, it is also a commentary on upper-class vs. lower-middle class and their inability to meet in the middle as illustrated when the Comptons meet the Currans. Boyle's Joe represents a generation stuck in the 1940s and 50s where 'Kill a commie for Mommy (or jap or hippie for that matter) is okay so long as it helps and saves America. Joe and wife Mary Jo are clearly the archetypes for Archie Bunker and Dingbat wife, Edith. This movie - which will forever be known for it's violent (but not bloody - no blood is seen at all) ending is uneven however. Joe blasts (verbally) the hippie generation then (literally) lays down with them to infiltrate their numbers to locate Compton's daughter - when clearly he should have been repulsed by the idea but forgoes the separatist idea for the sake of sex. When he is betrayed through thievery (read: trust of the older generation to the newer generation), he lashes out through an unrelenting chain of murder. Perhaps it is due to the Tarantinos of Hollywood that the watcher expects blood-streaming death in the end scene, but the bloodless shootings long for any sort of impact or realism. 'Joe' is not a great movie, but it is an interesting display of class and culture alienation and the animalistic underlying extremes to the generation gap.