Het lijkt erop dat we de Scandinavische cinema meer moeten erkennen dan alleen de Dogma 1995-beweging, zoals die al die jaren geleden door de Den werd bedacht. Den Brysomme Mannen, of De lastige man in het Engels, is een surrealistische en diepzinnige gedachte in de film, maar tegelijkertijd heel onderhoudend en rijk aan inhoud, zowel aan de oppervlakte als onder de oppervlakte. Als film alleen al is het een vernietigende komedie over de maatschappij en opvattingen in de postmoderne wereld waarin we leven; een wereld die, afgaand op De lastige man, de regio's van Noorwegen en dergelijke heeft bereikt. Maar samen met die zwarte komedie-achtige sfeer lijkt het alsof de film een beetje dieper graaft en kwesties, in elk geval voor mij, aanroert over metaforische religieuze ruimtes en ons menselijke instinct om de waarheid te willen ontdekken te midden van zoveel materiaal in onze wereld dat ons misschien vreemd voorkomt.<br />Dit was eerlijk gezegd een fantastische inleiding tot de hedendaagse Noorse film voor mij. De film valt in die categorie van het Europese kunstkanon met zijn diepe thema's en in nevelen gehulde sfeer van dubbelzinnigheid, terwijl hij toch een open finale behoudt en niet zozeer een verhaal als wel een opeenvolging van gebeurtenissen die het een of het ander kunnen betekenen. Ik heb films gezien die gebruikmaakten van de set van _De Lastige Man_, en die zijn zo vaak veranderd in een bijna voorspelbare routine die draait om een detectiveverhaal of een achtervolgingsverhaal of iets dergelijks, maar in deze film dienen de setting en de situatie alleen maar als achtergrond voor de hoofdpersoon, Andreas (Fausa Aurvaag), om te ontdekken wie hij is, waar hij is en wat de mogelijke mysteries achter deze locatie in werkelijkheid zijn.<br />De set waar ik het over heb, houdt in dat de held op een locatie arriveert waar hij zich niets herinnert van wat er hiervoor is gebeurd. Andreas is dood en is naar een of ander vagevuur gestuurd, net als alle andere inwoners van de stad. Iedereen in de stad met wie Andreas omgaat, is van dezelfde leeftijd; dezelfde mentaliteit en dezelfde houding die mij doen vermoeden dat de meesten van hen het slachtoffer zijn geworden van hun eigen zelfmoord en naar een vagevuur zijn gestuurd zonder enige emotie, gevoel, kleur of, het allerbelangrijkste, pijn.<br />Als we Andreas voor het eerst zien, stapt hij uit een bus, waarvan hij later ontdekt dat die griezelige eigenschappen heeft, en loopt naar een benzinestation midden op het platteland. Hij ziet er sjofel uit en heeft een enorme baard, maar weldra zal hij het tegenovergestelde zijn, met een pak en een das; een gladgeschoren gezicht en een eigen huis, compleet met een nieuwe baan, waarin de film een van de beste overgangen maakt tussen het platteland en de stad die ik ooit heb gezien. Maar zowel de nieuwe baan als de nieuwe stad geven je een onbehaaglijk gevoel; je kunt pauzes nemen wanneer je maar wilt; bazen zijn ongewoon vriendelijk en er lijkt gewoon geen enkele emotie of reactie te zijn. Dit soort ideeën kun je het best in een bioscoop verkondigen als Andreas, nog een betrekkelijke nieuweling in de stad, zit te huilen en duidelijk onder de indruk is van een film die draait, maar de rest kijkt met een stalen gezicht toe. Er is ook het eerste voorbeeld van een man die uit een raam is gesprongen en op een paar spijkers is gespietst, maar iedereen loopt zonder ophef door.<br /><br />Om mijn idee dat iedereen al dood is en de stad als een soort vagevuur fungeert te bevestigen, is dood en verderf in het algemeen onmogelijk. Er is een bijzonder akelige scène met een guillotine van elektronisch papier en iemands duim, maar iedereen reageert er met een stalen gezicht op en binnen een uur groeit het weer aan. Op dezelfde manier leidt een zelfmoordpoging waarbij treinen betrokken zijn tot niets en krijgen we in plaats daarvan het standpunt te horen over hoe het is om door de metro te worden gesleurd met onkwetsbaarheid aan jouw kant. De stad treedt op als een barrière, een pijnloze samenleving waarin de masochistische behoefte om jezelf pijn te doen onmogelijk is; een plaats waar seksuele relaties kunnen plaatsvinden en ook weer uiteen kunnen vallen, maar dan allebei onder emotieloze en passieloze omstandigheden; een plaats waar mensen zelfmoord kunnen plegen, maar het onmogelijk is om daadwerkelijk te sterven. De stad neemt deze krachten over omdat de schade in het 'echte leven' al is aangericht. en dus zegt de film dat je jezelf niet twee keer kunt doden, je kunt zelfs geen pijn of emotie voelen in een hiernamaals van het vagevuur.<br />Maar het beste deel van de film is het deel dat je besluipt. Te oordelen naar de laatste vijf minuten van de film en het zijverhaal dat begint met wat muziek die uit het huis van een andere man komt, lijkt het erop dat er een dunne scheidslijn is tussen de ruimtes die de film voorschrijft als 'hemel' en 'hel'. We krijgen deze ruimtes maar heel, heel kort te zien, zo kort dat ze uit één shot bestaan. Het is een kleurrijke keuken met muziek en spelende kinderen: het biedt leven, hoop, emotie en geluk, terwijl de hel een besneeuwd niets is dat je achtervolgt dankzij zijn hopeloze opbouw en griezelig afgekapte punt. De introductie van deze twee ruimtes helemaal aan het eind van de film brengt je plotseling op de realiteit waarmee Andreas en co. werden geconfronteerd: het vagevuur en alles wat daarbij hoorde, het hiernamaals was gewoon nog niet klaar voor Andreas en zijn vrijdenkende, avontuurlijke geest en kijk eens waar de denkers terechtkomen.
It would seem we should acknowledge Scandinavian cinema for more than merely the Dogma 1995 movement as cooked up by the Danish all those years ago. Den Brysomme Mannen, or The Bothersome Man in English, is a surreal and deeply thought through film yet deeply entertaining and rich in content both on and under the surface. As a film alone, it is a scathing comedy on society and attitudes in the post-modern world we live in; a world that judging by The Bothersome Man has reached the regions of Norway and the like. But along with this black comedy feel to it, it would seem the film delves a little deeper and raises issues, at least to me, of metaphorical religious spaces and our human instinct to want to uncover the truth amongst so much material in our world that perhaps seems alien to us.<br /><br />This was, in truth, a fantastic introduction to contemporary Norwegian cinema for me. The film very much falls into that category of the European art cannon with its deep themes and ambiguity shrouded atmosphere whilst maintaining an open finale and not so much a narrative as a procession of events that may mean one thing or another. So many times we've seen films that use the set up The Bothersome Man adopts and so many times it's turned into a close to predictable routine revolving around a detective story or a chase story or something along those lines but this film allows its setting and situation to act as a mere backdrop for its protagonist, named Andreas (Fausa Aurvaag), to explore who he is; where he is and what the possible mysteries behind this location really are.<br /><br />The set up I'm talking about involves said hero arriving at a location with no prior memory or what happened before this. I'll jump right in and say it's in my opinion he's dead and has been sent to some sort of purgatory, as have all the city's inhabitants. Everybody in the city that Andreas mixes with are of the same age; same mentality and same attitude suggesting to me that most of them are victims of their own suicide and have been sent to a purgatory devoid of any emotion, feeling, colour or most importantly, pain. <br /><br />When we first see Andreas, he gets off a bus which he later discovers is uncanny in its abilities, and approaches a petrol station in the middle of rural nowhere. He is scruffy and has a huge beard but soon he will be the opposite, sporting a suit and tie; clean shaven face and a home of his own complete with new job in which the film makes one of the best transforming shifts between the rural and the urban that I've ever seen. But the new job as well as the new city is uneasy; you can take breaks whenever you like; bosses are unusually kind and there just seems to be no emotion or reaction to anything. These ideas are best put across in a cinema when Andreas, still a relative newbie to the city, is crying and is clearly affected by a film on show but everyone else watches in stone faced style. There is also the initial example when one man has jumped from a window and lies impaled on some spikes but everybody walks on by without fuss.<br /><br />To back up my idea on everyone already being dead and the city acting as a sort of purgatory, death and harm in general is impossible. There is a particularly nasty scene involving an electronic paper guillotine and someone's thumb, but everyone's reaction to the event is stone faced and it grows back within the hour. Similarly, a suicide attempt involving trains later on comes to nothing and instead we get the point of view regarding what it's like to be dragged down tube tracks with invulnerability on your side. The city acts as a barrier, a painless society in which the masochistic need to self-harm oneself is impossible; a place in which sexual relations can occur and break-ups equally so but both under emotion-less and passion-less circumstances; a place in which people can attempt suicide but it is impossible to actually die. The city adopts these powers because the damage has already been done in 'real life' and thus, the film says you cannot kill yourself twice, indeed you cannot feel pain or emotion in an afterlife of purgatory.<br /><br />But the film's best part is the one that sneaks up on you. Judging by the closing five minutes of the film and the side-story that opens up involving some music coming from another man's house, it would seem there is a fine line between the spaces the film dictates as 'heaven' and 'hell'. We get to see these spaces only very, very briefly  so briefly that they consist of a single shot. The 'heaven' is a colourful kitchen with music and children playing: it offers life, hope, emotion and happiness whereas the hell is a snowy nowhere which haunts you thanks to its hopeless build up and eerie cut off point. The introduction of these two spaces at the very end of the film suddenly informs you of the reality Andreas and co. faced: purgatory and everything that came with it, the afterlife just was not ready for Andreas and his freethinking, adventurous mind  and look where the thinkers end up.