1983 was een rampjaar voor Stephen King-boeken die op het witte doek kwamen. Christine, The Dead Zone en Cujo werden allemaal binnen een paar maanden na elkaar uitgebracht. Hoewel The Dead Zone verreweg de beste van het stel was, waren Christine en Cujo allebei behoorlijk slecht, en het is op het nippertje wie van de twee de minste is. Als ik op een antwoord moest afgaan, zou ik zeggen dat Cujo <0xE2><0x80><0x93> een heel klein beetje <0xE2><0x80><0x93> de zwakste is.<br />Donna Trenton (Dee Wallace, net geslaagd als Elliots moeder in 'E.T. <0xE2><0x80><0x93> The Extra Terrestrial') is een moeder wier huwelijk met haar man Vic (Daniel Hugh-Kelly) aan een zijden draadje hangt. De jonge Tad Trenton (Danny Pintauro), de zoon van Donna en Vic en een behoorlijk verknipt joch met een chronische angst voor het donker, wat vaak tot ernstige paniekaanvallen leidt, heeft een verhouding met een plaatselijke monteur, maar als ze daar aankomen, komt de auto sputterend tot stilstand. Het wordt nog veel erger als ze ontdekken dat de monteur, Joe Camber (Ed Lauter), er niet is (hij is op brute wijze vermoord door zijn hond Cujo, een reusachtige sint-bernard). Bernard, die onlangs is gebeten en geïnfecteerd door een hondsdolle vleermuis.) Algauw heeft de hond hen in hun auto gevangen en probeert hij alles om in de auto te komen en deze twee ongelukkige slachtoffers aan stukken te scheuren. Het is smoorheet; geen levende ziel weet dat ze daar zijn; de auto wil niet starten; en de hond wil hun bloed heel graag...<br />Cujo heeft het potentieel om een echt spannende belegeringsthriller te worden, maar het komt nooit echt in de juiste versnelling. Ik heb het boek gelezen en het is nogal teleurstellend <0xE2><0x80><0x93> zeker voor King <0xE2><0x80><0x93> dus het is nauwelijks verrassend dat de filmversie zo weinig voorstelt. Op de gedrukte pagina's wist King in elk geval een zekere mate van spanning op te roepen, maar de film wordt kritisch belemmerd door het feit dat een sint-bernard gewoon niet erg eng is. De 'visueelheid' van het filmmateriaal dient als constante herinnering dat Cujo een sint-bernard is. In het boek was dat te vergeten. In het boek leek Cujo soms bijna de gedaante van een monster aan te nemen. Zelfs met de relatief korte looptijd van anderhalf uur wordt Cujo een saaie en tijdrovende ervaring, af en toe onbedoeld grappig en zeker nooit zo spannend als het zou willen zijn. Ze hebben zelfs het wrede einde van het boek weggelaten en vervangen door een 'eind goed, al goed'. Schrijf dit op als de zoveelste minderwaardige versie van King!
1983 was a bumper year for Stephen King books making it to the big screen. Christine, The Dead Zone and Cujo were all released within a few months of each other. While The Dead Zone was easily the pick of the bunch, Christine and Cujo were both pretty bad, and it's a close-run thing as to which is the lesser of the two. If pushed for an answer I'd say Cujo - marginally - is the weakest.<br /><br />Donna Trenton (Dee Wallace, fresh from success as Elliot's mom in "E.T - The Extra Terrestrial") is a mother whose marriage to husband Vic (Daniel Hugh-Kelly) is hanging by a thread. She's been having an affair with a local worker, and is now dwelling on whether or not to leave her husband. Dragged into the marital heartache is young Tad Trenton (Danny Pintauro), son of Donna and Vic, and a pretty messed-up kid with a chronic phobia of the dark which often leads to severe panic attacks. Donna and Tad take the family car to a nearby mechanics' yard for repairs, but as they arrive their car splutters to a halt. Things get a heck of a lot worse when they discover that the mechanic, Joe Camber (Ed Lauter), isn't there (he has been savagely killed by his pet dog Cujo, a gigantic St. Bernard which was recently bitten and infected by a rabid bat.) Soon, the dog has them trapped in their car and is trying everything to get inside the vehicle to tear apart these two hapless victims. The weather is swelteringly hot; not a living soul knows they're there; the car won't start; and the dog seriously wants their blood......<br /><br />Cujo has potential to be a genuinely taut siege thriller, but it never really clicks into gear. I've read the book and it is quite disappointing - certainly for King - so it's hardly surprising that the film version amounts to so little. On the printed page, King was at least able to generate a degree of tension, but the film is critically hampered by the fact that a St. Bernard simply isn't very scary. The "visualness" of the film medium serves as a constant reminder that Cujo IS a St. Bernard. In the book, it was possible to forget this. In the book, Cujo sometimes almost seemed to assume the guise of a monster. Even with the relatively short running-time of an hour-and-a-half, Cujo becomes a tedious and patience-straining experience, occasionally unintentionally funny and certainly never as suspenseful as it would like to be. They've even omitted the book's cruelly downbeat ending and replaced it with an "all's well that ends well" conclusion so that audiences can go home in a cheerful mood!!! Chalk this one down as yet another inferior King adaptation.