Vergeet Easy Rider <0xE2><0x80><0x93> Head is DE film over de jaren zestig.<br />Bijna lachen: als de Monkees hun hele carrière reduceren tot een tv-commercial van een minuut over roos! Kijk: de 50-voetige Victor Mature probeert uit te vogelen wat hij in godsnaam in deze film doet! Hoor: Frank Zappa (met zijn lievelingskoe aan de lijn) zegt tegen Davey Jones: 'Je muziek is verschrikkelijk wit!' Ervaring: de enige live-optredens van de Monkees als een echte rockband die het eerste echte echte punkrocknummer (Circle Sky) speelt! Luister: als Davey Jones een nummer van Harry Nielsen zingt over zijn transseksuele vader! Wees verward: wees heel erg verward, net zo verward als Terri Garr is als Mickey Dolenz seksuele toespelingen op haar maakt in haar filmdebuut! GETUIGE: Zinloze protesten tegen de oorlog in Vietnam springen uit het niets te voorschijn en verdwijnen even snel weer! Let op: Mike Nesmith spuugt op kerstavond in een fluwelen victoriaanse smoking op het geluidspodium van een gothic horrorfilm! Laat je meevoeren door de karmische gelukzaligheid, geïnspireerd door een stripversie van Indiase mystiek, voorgedragen door een dikke witte acteur met een zwart gezicht, terwijl Peter Tork doet alsof hij gitaar kan spelen! Ontdekking: de eerste speelfilm van de Academy Award-winnende regisseur Bob Rafelson, geschreven door de Academy Award-winnende acteur Jack Nicholson! Doe alsof het niet gebeurt: dat de Monkees groeps zelfmoord plegen door van de Golden Gate Bridge te springen! Neem drugs <0xE2><0x80><0x93> neem een heleboel drugs <0xE2><0x80><0x93> neem net zoveel drugs als de cast en de crew blijkbaar hebben genomen toen ze deze film maakten!<br />Met Head onthulden de Monkees zich als de boosste, meest verwaande entertainers in de geschiedenis van Hollywood, zonder uitzondering. Het is verbijsterend te ontdekken dat ze de mislukking van deze film toeschreven aan slechte promotie. Zeker, de promotie was vrijwel afwezig; maar beseften ze niet hoe boos, hoe deprimerend, hoe zelfvernietigend deze film eigenlijk is? Ik bedoel, deze film is een reis <0xE2><0x80><0x93> op een slecht dieet <0xE2><0x80><0x93> naar de zelfmoordafdeling van een psychiatrische inrichting. De enige film die ik ken die zo deprimerend is, is Terry Gilliam' Net als Brazilië laat deze film zien waarom het leven aan het eind van de twintigste eeuw bijna onverdraaglijk was <0xE2><0x80><0x93> als je geluk had. Het was niet alleen dat de westerse cultuur te lijden had van een ernstige overbelasting van de informatie, maar de informatie zelf was gewoon slecht, slecht, nog slechter en troosteloos. In feite was het de overbelasting zelf die de mensen op de been hield, omdat die de mensen in staat stelde zich af te leiden van de een of andere crisis <0xE2><0x80><0x93> als het nieuws uit Vietnam te veel voor ze werd, konden ze naar een andere zender zappen en een documentaire kijken over de stijgende werkloosheid.<br />De 'positieve' Het antwoord op de werkelijkheid in Head was Woodstock <0xE2><0x80><0x93> drie dagen van vrede en liefde en naaktheid en modder en insecten en slecht eten en vieze drank en poep en pis en slecht zuur en Peter Townsend die Abbie Hoffman bijna vermoordde. Dat alles vond plaats achter een stalen hek, onder de liefdevolle, waakzame ogen van een waar leger van NY State Troopers <0xE2><0x80><0x93> wat betekende dat de 'vrijheid' van Woodstock Nation even illusoir was als het liedje dat John Sebastion dacht te zingen terwijl hij zo stoned was dat hij nauwelijks kon praten. 'Vijfhonderdduizend klootzakken die te stom zijn om uit de regen te komen,' oordeelde een criticus over Woodstock (ik geloof dat het Andy Warhol was). <br />Het enige goede dat daar gebeurde was Jimi Hendrix' Star Spangled Banner. Twee jaar eerder had de Jimi Hendrix Experience hun eerste tournee door Amerika gemaakt, als voorprogramma van <0xE2><0x80><0x93> de Monkees.<br />Zie je wel, het heeft allemaal iets met elkaar te maken.<br />Je bent het aan jezelf <0xE2><0x80><0x93> nee, je bent het aan je ongeboren kinderen <0xE2><0x80><0x93> verplicht om de echte jaren zestig te zien, om vervolgens op de film te worden aangetroffen in dit bizarre, wonderbaarlijke en volslagen absurde eerbetoon aan een van de interessantere kapitalistische zwendelpraktijken van de latere twintigste eeuw.
Forget Easy Rider - Head is THE film about the 1960s.<br /><br />Almost laugh: as the Monkees reduce their entire career to a one-minute TV commercial about dandruff! See: the 50 foot Victor Mature try to figure out what the heck he's doing in this film! Hear: Frank Zappa (with his pet cow on leash) tell Davey Jones "Your music is awfully white"! Experience: the Monkees' only live performance as a real rock band play the honest-to-gosh first-ever real punk-rock song (Circle Sky)! Listen: as Davey Jones sings a Harry Nielsen song about having a transsexual father! Be confused: be very confused, as confused as Terri Garr is when Mickey Dolenz makes sexual innuendos about her in her film debut! Witness: futile protests against the Vietnam War leap out of nowhere and just as quickly disappear! Watch: Mike Nesmith spit on Christmas while wearing a velvet Victorian smoking jacket in a cobwebbed Gothic horror-movie sound-stage! Let yourself drift: into the karmic bliss inspired by a comic-book version of Indian mysticism delivered by a hammy white character-actor in black-face, while Peter Tork pretends that he knows how to play a guitar! Discover: Academy Award winning director Bob Rafelson's first feature length film, as written by Academy Award winning actor Jack Nicholson! Pretend it's not happening: when the Monkees commit group suicide by jumping off the Golden Gate Bridge! Take drugs - take a lot of drugs: take as many drugs as the cast and crew evidently did while making this film!<br /><br />With Head, the Monkees revealed themselves as the angriest, snottiest entertainers in Hollywood history, bar none. It is bewildering to discover that they blamed the failure of this film on bad promo. To be sure, the promotion was virtually non-existent; but did they not recognize how angry, how down-right depressing, how self-destructive this film actually is?! I mean, this film is a trip - on bad acid - to the suicide ward of a mental hospital. The only film I know to be this depressing is Terry Gilliam's Brazil; and like Brazil, this film reveals why life in the later 20th Century was almost unbearable - if you were lucky. It's not simply that Western culture was suffering from serious information-overload, but the information itself was just bad, bad, more bad, and dismal. In fact, it was the overload effect itself that kept people going, since this allowed people to keep distracting themselves with one crisis or another - if news from Vietnam became too much to bear, they could turn the channel and watch a documentary on the rising unemployment rate.<br /><br />The "positive" response to the reality revealed in Head was Woodstock - three days of peace and love and nudity and mud and bugs and bad food and dirty drink and poop and pee and bad acid and Peter Townsend almost killing Abbie Hoffman. All taking place behind a steel fence, under the lovingly watchful eyes of a veritable army of NY State Troopers - meaning that the "freedom" of Woodstock Nation was as illusory as the song John Sebastion thought he was singing while so strung out he could barely speak. "500,000 assholes too stupid to come in out of the rain," was one critic's judgment on Woodstock (I think it was Andy Warhol). <br /><br />The one good thing occurring there was Jimi Hendrix's Star Spangled Banner. Two years previously, the Jimi Hendrix Experience had gone on their first National tour of America, as the warm-up band opening for - the Monkees. <br /><br />See, it's all connected somehow.<br /><br />You owe it to yourself - nay, you owe it to your unborn children - to see the real 1960s, only to be found on film in this bizarre, miraculous, and utterly absurd tribute to one of the more interesting capitalist scams of the later 20th Century.