Deze film is een belediging voor zowel poker als film, want hij weet de meest dynamische, briljante en fascinerende figuur uit de pokergeschiedenis tot een volslagen saaie figuur te maken. Nog steeds een leuke film om grappen over te maken, van de slappe clichés uit de gangsterfilm in de eerste helft tot de onbegrijpelijke onzin van dat tweede uur. Tot ieders vermaak wint Stu Ungar alle drie zijn World Series-titels zonder ook maar één hand op het scherm te spelen. Zijn beruchte dealermisbruik? 1 scène. Zijn cokeverslaving? 1 scène. Zijn ongelooflijke geheugen? 0 scènes. Ze konden niet eens echte pokerspelers krijgen. Wat hebben ze opgenomen? Een heleboel hoge-hoekshots vanuit een huis in een buitenwijk. O, en een montage van Stu die elke dag wakker wordt en op zoek gaat naar vlees dat nergens op slaat. Waarom vind ik dit kleine zomerkamp van de Sopranos zo belangrijk? Omdat ik denk dat er nog steeds een geweldige film gemaakt kan worden over Stu Ungar die wacht op iemand die bereid is het goed te doen.
An insult to both poker and cinema, this movie manages to make the most dynamic, brilliant, and fascinating figure in poker history into an utter bore. Still a fun film to make jokes about, from the lame gangster movie clichés of the first half to the incomprehensible nonsense of that second hour. Hilariously, Stu Ungar wins all three of his World Series titles without playing a single hand on screen. His infamous dealer abuse? 1 scene. His coke habit? 1 scene. His incredible memory? 0 scenes. They couldn't even get any real poker players. What did they cover? A lot of high angle shots from inside a house in the suburbs. Oh, and a montage of Stu waking up every day and shopping for meat which doesn't come anywhere close to making sense. Why do I care so much about this little Sopranos summer camp trying to cash in on the poker craze? Because I think there's still a great film to be made about Stu Ungar waiting for someone willing to do it right.