In het bruisende midden van de jaren zeventig veranderde een sjofel stelletje brutale, jonge tieners uit gebroken gezinnen en de slechte kant van de stad, bekend als de Z-Boys, de tot dan toe bezadigde wereld van het professionele skateboarden volledig met hun felle punkhouding, hun radicale, onconventionele rijstijl en hun ongebreidelde geest van pure, recht voor zijn raap agressie, waardoor de sport revolutionair veranderde en de weg werd geplaveid voor de vele extreme variaties op de sport die in hun invloedrijke kielzog opdoken. Directeur Stacy Peralta, die zelf een van de legendarische Z-Boys is, vertelt de ongelooflijke heldendaden van dit verbazingwekkende zootje ongeregeld op zo'n bloeddorstige en intuïtieve manier dat...' De flitsende, razendsnelle montage, het eindeloze tempo en de rauwe, korrelige fotografie zorgen voor een verdomd aanstekelijke kinetische roes, die een gevoel van pure vreugde en bruisende energie uitstraalt dat een waar genoegen is om naar te kijken. Nog beter is dat deze documentaire zijn onderwerpen niet verheerlijkt of romantiseert. Deze ruige, sjofele jongens waren zo competitief en op zichzelf gericht dat ze allemaal hun eigen weg gingen toen de verlokkingen van roem en rijkdom zich in hun leven manifesteerden. Het uiteindelijke lot van bepaalde jongens is schrijnend en hartverscheurend, en de begaafde, spontane skateboarder Jay Adams wordt beschouwd als de droevigste en meest tragische: hij vergooide zijn kans op het grote succes en kwam in de gevangenis terecht. De andere gasten zijn ook heel kleurrijk en innemend; met name de charismatische, brutale en uitdagende Tony Alva komt over als een arrogant, maar toch indrukwekkend stuk razend assertief werk. Geweldig geïllustreerd met een verrukkelijke, luchtige nasale nonchalance door Sean Penn. De fantastische rocksoundtracks zijn eveneens adembenemend. Maar wat deze documentaire zo geweldig maakt, is het verfrissende gebrek aan pretentie: hij is net zo dynamisch, uitbundig en meer dan levensgroot als de glorieuze, buitensporige Z-Boys zelf.
In the groovy mid 70's a scruffy bunch of brash young Venice, California adolescents from broken homes and the bad side of town known as the Z-Boys turned the previously staid world of professional skateboarding on its ear with their fierce punk attitude, radical unconventional riding style, and unbridled spirit of pure in-your-face aggression, revolutionizing the sport in the process and paving the way for the many extreme variations on sports that popped up in their influential wake. Director Stacy Peralta, who's one of the legendary Z-Boys himself, relates the incredible exploits of this amazing ragtag crew in a ferociously punchy and visceral manner that's both informative and wildly entertaining: the snappy rapid-fire editing, ceaseless speedy pace, and raw, gritty photography deliver one hell of an infectiously kinetic buzz, projecting a sense of sheer joy and full-on bustling energy that's a total pleasure to behold. Better still, this documentary neither sanitizes nor romanticizes its subjects: These rough'n'scrappy lads were so fiercely competitive and out for themselves that they all went their separate ways when the lure of fame and fortune manifested in their lives. The ultimate fates of certain guys is poignant and heartbreaking, with gifted and spontaneous ace skateboard rat Jay Adams rating as the saddest and most tragic: He blew his chance at the big time and wound up doing time in jail. The other dudes are very colorful and personable as well; charismatic ball of cocky and defiant fire Tony Alva in particular comes across as one arrogant, yet impressive piece of furiously assertive work. Marvelously narrated with delightfully easy'n'breezy nasal nonchalance by Sean Penn. The terrific rock soundtrack likewise seriously smokes. But what really makes this documentary such a winner is its refreshing complete dearth of pretense: It's every bit as dynamic, exuberant and larger-than-life extraordinary as the gloriously outrageous Z-Boys themselves.