Ik heb het geprobeerd. Ik heb echt heel erg mijn best gedaan om iets te bedenken wat deze film een hoger cijfer zou geven dan een twee. Het is niet dat ik het niet'snap' <0xE2><0x80><0x93> ik ben een grote fan van Aziatische cinema. De waarheid is dat de film infantiel in constructie is, langdradig is en pijnlijk onsamenhangend.<br />Ik neem aan dat als je Alfred Hitchcocks gedachtegang volgt: 'Vertel het ze niet, laat het ze zien', je deze film zou kunnen proberen te waarderen, maar dan nog zou je het moeilijk hebben.<br />Ten eerste probeert _The Terrorizers_ bewustzijnsstroom in de stijl van Jean-Luc Godard en slaagt daar niet in. Edward Yang lijkt de grondbeginselen van de techniek te begrijpen, maar hij is er erg onervaren in. Ik weet het niet, want ik heb nog geen andere Yang-films geprobeerd.) Waar het om gaat, is dat hij een gebrek aan 'laat zien, niet vertellen' gebruikt dat in feite alleen maar dient om de optocht van het verhaal te onderbreken. Zeker, hij brengt een paar visueel boeiende beelden in, maar die voegen niets toe aan het verhaal, en ze maken het er ook niet beter op.<br />Bovendien, het belangrijkste concept achter'stroom van bewustzijn' en 'laat zien, niet vertellen'. Met de juiste beelden, het juiste drama, de juiste herhaling en de juiste correlatie zal de kijker zijn of haar eigen conclusies kunnen trekken; dat wil niet zeggen dat het de juiste conclusies zijn, maar die kunnen worden bijgesteld naarmate het verhaal vordert, en elke regisseur moet streven naar dit soort interactie met het publiek. In dit opzicht stelt Edward Yang de kijker ernstig teleur. De kijker bevindt zich voortdurend aan de periferie. Er is geen reden om erin mee te gaan, geen reden om stil te staan bij de personages of hun motieven, geen reden om er emotioneel bij betrokken te raken, en eigenlijk geen reden om alert te blijven.<br />Ten slotte verdwaalt Yang in het verhaal dat hij wil vertellen, niet het verhaal dat de film zelf vertelt. Zijn kunst beweegt zich in één richting, maar als een grote hond die hij niet in de hand heeft, trekt hij voortdurend aan de lijn om hem weer op de koers te krijgen die hij wil, niet op de koers die hij van nature volgt. Het ergste voorbeeld hiervan is het einde. Het einde had eigenlijk moeten plaatsvinden op het moment van de onthulling van de echtgenoot. Het einde van het boek waar de film op gericht is (en in het verlengde daarvan een mogelijk einde van de film) is ons al verteld. Als Yang ervoor had gekozen om op dat punt te eindigen, zou hij een veel krachtiger stuk hebben gehad, waardoor de toeschouwer in spanning zou hebben gezeten <0xE2><0x80><0x93> speelt het verhaal zich af zoals in het boek, of speelt Yangs 'echte wereld' zich af zoals in het boek? Dat Yang de kijker vraagt hierover na te denken, is het soort interactie dat hij hard nodig heeft. In plaats daarvan gaat hij door met het verhaal dat hij wil vertellen, waarbij hij de natuurlijke conclusie oprekt, maar waarvoor? Alleen maar om een hoofdpersonage te benadrukken <0xE2><0x80><0x93> we hoefden niet meer over haar te weten, en Yang zou het niet nodig hebben gevonden om ons meer over haar te vertellen als hij haar niet tot een vernisje had gemaakt, in plaats van de moeite te nemen om haar om te vormen tot een meer innemend en diepzinnig personage.<br />Waarom zou Yang anders zo lang doorgaan en zijn film kwellen? Om meer van die 'visueel boeiende beelden' binnen te halen. De film heeft er echt onder te lijden. Het wil eindigen, het heeft een conclusie die natuurlijk aanvoelt en de kijker van zijn stuk brengt, maar in plaats daarvan gaat Yang door. In plaats daarvan creëert Yang een complex einde dat de kijker verder leidt, waardoor hij of zij voortdurend 'en wat dan nog?' vraagt. Het eerste einde, dat Yang negeerde, was goed. Het tweede einde, nou, mijn gedachte was 'en wat dan nog, wat maakt het uit?', want het is niet alsof het iets introduceert wat niet al in de plot is verwerkt... maar het laatste einde? Dat was echt tijdverspilling. Niet alleen liet het 'echte' einde me in de steek, maar ik had ook het gevoel dat het een belediging was voor wat het verhaal had kunnen zijn. Yang offerde een in potentie goed verhaal op voor de conclusie met kauwgom-melancholiek-noir-tint waar hij al die tijd op had gestaan.<br />Mijn laatste probleem met de film heeft niets te maken met de film zelf, maar met de na-productie ervan. Het ondertitelen (als je het ondertiteld ziet) is verschrikkelijk. Lange zinnen blijven een seconde of twee hangen, terwijl korte veel te lang blijven hangen. Bovendien worden, als Yang snel van beeld verandert, de ondertitels van het scherm gehaald. Dit is een van die zeldzame keren dat ondertitels op het scherm moeten blijven staan, ook als het beeld is veranderd, omdat er toch niet veel dialoog is.
I tried. I really, really tried to think of something that would merit rating this higher than a two. It's not that I don't "get it" -- I'm a big fan of Asian cinema. The truth is, the movie is infantile in construction, long-winded, and painfully disjointed.<br /><br />I suppose that if you are of Alfred Hitchcock's school of thought "Don't tell them, show them," then you could try to appreciate this movie, but you would still be hard pressed.<br /><br />First of all, The Terrorizers tries stream-of-consciousness in the style of Jean-Luc Godard and fails in this. Edward Yang seems to understand the basics of the technique, but he's very unskilled at it. (Perhaps he gets better with age; I don't know as I haven't yet attempted other Yang films.) The point is, he uses a dearth of "show, don't tell" that really only serves to interrupt the procession of the story. Sure, he gets in some visually arresting images, but they don't draw the story together, and they don't help to make it any better.<br /><br />Additionally, the major concept behind stream-of-consciousness and "show, don't tell" is that with the right images, the right drama, repetition, and tight correlation, the viewer will be able to make his or her own inferences; not to say that these will be the correct inferences, but those can be amended as the story progresses, and every director should strive for some of this type of audience interaction. In this, Edward Yang sorely disappoints. The viewer is constantly on the periphery. There is no reason to be drawn in, no reason to consider the characters or their motives, no reason to get emotionally involved, and really, no reason to stay alert.<br /><br />Finally, Yang gets lost in the story that he wants to tell, not the story that the movie itself is telling. His art moves in one direction, but like a large dog he can't control, he's constantly yanking the lead, trying to get it back onto the course he wants, not the one that it is naturally following. The most egregious example of this is the ending. The ending really should have occurred at the moment of the husband's revelation. The ending of the book that the movie is focusing on, (and by extension, a possible ending for the movie) has already been told to us. If Yang had chosen to end at that point, he would have had a much more powerful piece, leaving the watcher in suspense -- does the story play out as the book says, or does Yang's "real world" play out differently? Asking the viewer to think about this is the sort of viewer interaction that Yang painfully needs. Instead, he continues to tell the story he wants to tell, straining the natural conclusion for the sake of what? For the sheer sake of lingering on a main character -- we didn't' need to know more about her superficially, and Yang wouldn't feel the need to tell us if he hadn't made her into a veneer instead of bothering to make her a more engaging and deep character to begin with. <br /><br />Why else does Yang prolong and torture his movie? To get in some more of those "visually arresting images." The movie truly suffers for it. It wants to end, it has a conclusion that feels natural and leaves the viewer unsettled, but instead, Yang pushes on. Instead, Yang constructs a complex ending that leads the viewer on, causing him or her to constantly ask "so what?" The first ending, the one that Yang ignored, that was good. The second ending, well, my thought was"so what, who cares?", because it's not as if it is introducing something that hasn't been put forth in the storyline already... but the last ending? That really was a waste of time. Not only did the "real" ending leave me disengaged, but I also felt it was an affront to what the story could have been. Yang sacrificed a potentially good story for the bubblegum-melancholy-noir-tinged conclusion that he had insisted upon all along.<br /><br />My last problem with the movie has nothing to do with the movie itself, but rather its post-production. The subbing (if you see it subbed) is horrible. Long sentences stay up for a second or two, while short ones stay up far too long. Also, as Yang quickly changes images, the subtitles are removed from the screen. This is one of those rare instances that subtitles should be able to stay on the screen even as the image has changed, because there's not much dialog going on anyway.