Dit is geen 'direct cinéma', in feite is het het tegenovergestelde. De tweede aflevering van Gatlifs zigeunertrilogie, dit Franse werk van Michèle Ray-Gavras, is een meesterwerk, geen pure documentaire, beslist geen fictie. In plaats daarvan heeft Gatlif verschillende locaties gekozen voor de route van India naar Spanje, waar de zigeuners een sterke aanwezigheid hebben, en met behulp van artdirectors heeft hij verschillende musicalnummers geregisseerd die ons vertellen hoe de zigeuners leven, zingen, dansen, worstelen en overleven. De film kan sterke tegenstand ondervinden van degenen die de hypothese in twijfel trekken dat de Rom-stam van Indiase origine is, vooral van degenen die een direct verband zien met de Hebreeën (dus in zekere zin is het geen verrassing dat ook zij door de nazi's werden vervolgd). Maar boven alle antropologische argumenten uit is dit een werk van grote schoonheid, met sterke kleuren en prachtig zingen en dansen.
This is not "direct cinéma", as a matter of fact it is its opposite. Second installment of filmmaker Gatlif's gypsy trilogy, this French work produced by Michèle Ray-Gavras, is a film masterpiece, not pure documentary, no fiction by any means. Instead, Gatlif has chosen different locations of the route from India to Spain, wherever the Rom people have a strong presence, and with the help of art directors he has staged several musical numbers that tell us how the gypsies live, sing, dance, struggle and have survived. The movie may have strong opposition from those who question the hypothesis that the Rom tribe is of Indian origin, mostly challenged by those who see a direct link with the Hebrews (so, in a way, it comes as no surprise that they were also persecuted by the Nazis.) But above any anthropological argument, this is a work of great beauty, strong colors and wonderful singing and dancing.