Ik heb heel sterk het gevoel dat deze film net zoiets was als _Waiting to Exhale_ met blanke vrouwen in de jaren vijftig. Net als in _Waiting to Exhale_ raakten alle vrouwelijke personages in de problemen met mannen die of getrouwd waren of niet deugen. Het enige verschil, afgezien van het voor de hand liggende, was dat er niet veel humor in deze film zat. Ik zou zelfs kunnen zeggen dat het tragisch was. Slechts één van de mannelijke personages leek vriendelijk en oprecht (de man van Hope Lange), maar zelfs toen was er al sprake van een conflict in deze relatie.<br />Het verhaal ging over drie jonge vrouwen die samen een appartement deelden en hoop en dromen over succes hadden. Het leek allemaal gemakkelijk te gaan, hoewel ze jong, intelligent en aantrekkelijk waren. Deze film zou je een tranentrekker kunnen noemen, met het treurigste deel over Suzy Parker, wier obsessie voor een ex-vriendje tot een tragedie leidt.<br />Dit moet je zien.
I feel very strongly that this film was just like Waiting to Exhale with white females in the 1950's. As in Waiting to Exhale, all of the female characters got mixed up with men who were either married or no good. The only difference, besides the obvious, was that there wasn't much humor in this film. I would even say that it was tragic. Only one of the male characters seemed to be kind and sincere (Hope Lange's guy), but even then there was conflict in this relationship.<br /><br />The story was about three young women who shared an apartment together and who had hopes and dreams of success. Unfortunately for them, romance didn't seem to come easy although they were young, intelligent and attractive. This movie could be called a tearjerker with the saddest part involving Suzy Parker's character whose obsession of an ex-boyfriend leads to tragedy.<br /><br />This is a must see.