Dit was in alle opzichten een geweldige film. Hij gaat over het tribadisme in een samenleving die absoluut niet tolerant is ten aanzien van afwijkingen van de norm. Hij heeft kritiek op een groot aantal Indiase gewoonten die velen benauwend vinden <0xE2><0x80><0x93> zoals het arrangeren van huwelijken door anderen, het belang van status en gezicht, religieuze hypocrisie, seksisme, de beoordeling van vrouwen in termen van hun capaciteit om kinderen te maken, de bindende concepten van plicht enzovoort. De kern van de film is een ontroerend liefdesverhaal dat de beperkingen van de samenleving die de twee hoofdpersonen ervaren, te boven gaat. De film is goed geacteerd en echt, van begin tot eind volkomen geloofwaardig, in tegenstelling tot de meeste Bollywood-films. De voornaamste tekortkomingen van de film zoals ik hem zag waren in de eerste plaats dat de twee geliefden zich niet zozeer tot elkaar aangetrokken voelen door een natuurlijke affiniteit met elkaar als wel door het feit dat ze vastzitten in doodlopende huwelijken zonder hartstocht en zonder beloning. Dit kan een rol spelen bij het seksuele ontwaken van de personages, maar de meeste mensen die in dezelfde situatie vastzitten zullen niet 'homoseksueel' worden. Het lijkt vanaf het begin van de film duidelijk dat de twee personages volkomen heteroseksueel zijn <0xE2><0x80><0x93> als Radha haar scène aan het eind van de film doet met Aashok, maakt ze het volkomen duidelijk dat 'zij zonder begeerte dood was' Sita leek erg teleurgesteld te zijn toen haar man haar niet aardig leek te vinden. Dergelijke situaties veranderen mensen niet in homo's <0xE2><0x80><0x93> ze zoeken troost bij anderen in dezelfde positie, maar in de film wordt helemaal niet duidelijk gemaakt dat ze vanaf het begin lesbisch zijn <0xE2><0x80><0x93> integendeel. Sommige mensen zijn biseksueel, dat is waar, maar de meesten zijn hetero of homoseksueel. In het geval van de dames in de film hadden ze allebei een ongevoelige klootzak als echtgenoot. Als dat niet het geval was geweest, zouden ze dan vanzelf de behoefte hebben gevoeld om hun verlangen te uiten in een relatie waar ze anders misschien niet eens aan hadden gedacht? De film negeert dat. De andere fout is de naamgeving van de personages... de namen Sita en Radha lijken opzettelijk te zijn verzonnen om te choqueren en te choqueren (stel je een film in Amerika voor met een homorelatie tussen een man die 'Jezus' heet en een andere die 'Paul' heet!) door namen te gebruiken die te maken hebben met verschillende bijbelteksten. De film is sterk genoeg om op eigen benen te staan en heeft naar mijn mening geen behoefte aan dergelijke middelen. Hoe dan ook, de fouten doen weinig af aan de kracht van de film. Het is inderdaad een heel ontroerend en krachtig verhaal - de beelden en personages zullen je nog lang bijblijven nadat je het theater hebt verlaten.
This was a great film in every sense of the word. It tackles the subject of tribadism in a society that is quite intolerant of any deviations from the norm. It criticises a great many Indian customs that many find oppressive -- such as the arranging of marriages by others, the importance of status and face, religious hypocrisy, sexism, the valuation of women in terms of their baby-making capacity, the binding concepts of duty and so on. At the heart of the film is a touching love story that goes beyond such limitations of the society which the two protagonists find themselves. The film is well-acted and genuine, completely believable from beginning to end, unlike most Bollywood flicks. The main faults of the film as I saw it was first, that the two lovers seem drawn to one another not necessarily by a natural affinity for each other as much as the fact that they are stuck in dead-end marriages with no passion and no rewards. This may play a part in the sexual awakening of the characters, but most people stuck in the same situation will not "turn homosexual". It seems clear from the beginning of the film that the two characters are quite heterosexual -- when Radha does her scene at the end of the movie with Aashok, she makes it quite clear that "without desire she was dead", and the implication was that if he had desired so, he could have fulfilled her quite completely, and also when Sita seemed very disappointed when her husband seemed to not like her. Such situations do not turn people into homosexuals -- they may seek comfort in others in the same position, but inthe film it is not at all made clear that they are lesbians from the beginning -- quite the opposite. Some people are bisexual, it is true, but most tend to be either hetero- or homosexual. In the case of the ladies in the film, both had insensitive jerks for husbands . . . if this had not been the case, would they have naturally found the need to express their desire in a relationship that they may have otherwise not have considered? The film ignores this. The other fault is the naming of the characters . . . the names Sita and Radha seem contrived deliberately to shock and outrage (imagine a film in America depicting a gay relationship between a man named "Jesus" and another named "Paul"!) by using names associated with various Hindoo scriptures. The film is strong enough to stand on its own and needs no such devices in my opinion. At any rate, the faults do not take much away from the power of the movie. It is indeed a very touching and powerful story -- the images and characters will stay with you a long time after you leave the theatre.