Eh... hadden ze hier eigenlijk wel schrijvers voor? Misschien ben ik wel kieskeurig, maar ik hou wel van een beetje dialoog in mijn films. En wat slasherfilms betreft, is een flintertje karakterontwikkeling al voldoende.<br />Jammer genoeg heeft De Prey daar geen last van <0xE2><0x80><0x93> en als je denkt dat ik overdrijf, moet je het zelf maar zien. De ene scène na de andere krijgen we acteurs te zien die er verloren en onbeholpen uitzien, in de steek gelaten door wat voor script dan ook. Afgezien van het roepen van elkaars naam als ze elkaar in het bos kwijtraken (grapje), zeggen deze mensen alleen iets substantieels als een personage het sterrenbeeld Orion uitlegt (duidelijk geplagieerd van Funk & Wagnalls; sprankelende slasherkost, niet? En een andere filmt een oud kampvuurverhaal dat niet eens iets met de plot te maken heeft (wacht eens even, wat IS de plot?). Op andere momenten heeft De Prei het lef om zijn personages met de megafoon te filmen, net ver genoeg bij ons vandaan dat we niet precies kunnen horen wat ze zeggen. Dan krijgen we hele scènes waarin de acteurs mompelen! Opzettelijk! Echt, ik heb meer dialoog in een stomme film gezien. Het is alsof de filmmakers ergens in Rancho Cucamonga in de hoogtijdagen van de slasher-rage uit de jaren tachtig aan een bar zitten en de een naar de ander kijkt en zegt: 'Hé, ik heb een heel leuk idee voor een bloederige onthoofdingsknevel. Laten we er op de een of andere manier een hele scène omheen draaien.' En... nou ja, dat deden ze.<br />Om eerlijk te zijn had De Prooi waarschijnlijk een of andere schrijver aan boord. Ik bedoel, iemand moest de scènes opschrijven en er een etiket op plakken. Maar ik ben er volledig van overtuigd dat deze film helemaal geen redacteur had. Er zijn oogverblindende pauzes, saaie tableaus en geen enkel gevoel voor ritme. De filmmakers hebben niets anders in het'script' om te filmen, dus vullen ze de lopende tijd op met uitputtende taxonomieën van de flora en fauna die het bos bewonen waarin onze wilde en krankzinnige tieners in mootjes worden gehakt. Deze schepsels zijn allemaal gefilmd in gewoon daglicht, op een volledig gereserveerde manier en zonder enige poging tot atmosfeerfotografie. Als het aanvoelt als een wetenschappelijke film, dan is dat ook zo. Ik ben er vrij zeker van dat dit allemaal natuurbeelden zijn, maar het enige wat ontbreekt is een stoffig verhaaltje van een of andere alderman uit de _National Geographic_.<br />Nog meer opwindende beelden die zo vriendelijk waren bewaard te blijven voor de vloer van de snijkamer: een scène waarin twee mannen het hebben over sandwiches met komkommer en roomkaas, en een andere scène waarin een ondersteunend personage op een banjo tokkelt voor wat voelt als een minuut-en-een-halve minuut! Een minuut-en-een-halve minuut! Dat is om te beginnen al een hoop banjospel om op celluloid vast te leggen, laat staan in de uiteindelijke opnamen van de film! Mooi werk, jongens! Brevity en concision zijn de echte slachtoffers van dit slachtpartijtje.<br />Toegegeven, de film krijgt de laatste 25 minuten nogal wat stoom (vergelijkbaar) binnen, waarin een groot deel van het bloedbad wordt gecondenseerd en waarin een cover van Béla Bartók's 'Music for Strings, Percussion and Celesta' doorklinkt. De grote Jackie Coogan van Vaudeville maakt een leuke indruk als een dikke, bolle parkwachter (dit was zijn laatste rol, geloof het of niet). En er zijn een paar mooie bloederige momenten, waaronder een spetterende nekverminking en de eerder genoemde onthoofding. De make-up die de moordenaar (Carel Struycken, alias 'Lurch' De film _The Prey_ (van de Addams Family-films) is ook heel effectief en doet hem lijken op een vreemde kruising tussen de jonge Jason Voorhees en Freddy Krueger. Bovendien, als je van maffe, recht-uit-het-linkerveld-uiteindjes houdt, moet je eens kijken hoe ze deze puppy inpakken. Je zult ervan smullen, dat beloof ik je.<br />Normaal gesproken hou ik van films op dit niveau van onbekwaamheid, maar het eerste driekwart van _The Prey_ is zo eindeloos saai dat het de rest zo'n beetje bederft. Over het geheel genomen is het een saaie, saaie aangelegenheid, en hoewel het niet allemaal slecht is, zou het eigenlijk alleen door afgematte, moordlustige completisten gezien moeten worden. Waarom doen we onszelf dit eigenlijk aan?
Uhhh ... so, did they even have writers for this? Maybe I'm picky, but I like a little dialog with my movies. And, as far as slasher films go, just a sliver of character development will suffice.<br /><br />Unfortunately, The Prey provides neitherand if you think I'm being hyperbolic, you'll just have to see it for yourself. Scene after scene, we just get actors standing around, looking forlorn and awkward, abandoned by any sense of a script. Outside of calling out each other's names when they get separated in the woods (natch), the only instances where these people say something substantive is when one character explains the constellation Orion (clearly plagiarized from Funk & Wagnalls; scintillating slasher fare, no?) and another rehashes an old campfire tale that doesn't even have anything to do with the plot (wait, what IS the plot?) At other times, The Prey actually has the gall to film its characters with the boom mic just far away enough so that we can't exactly hear what they're saying. So we get entire scenes wherein the actors are murmuring! Deliberately! Seriously, I've seen more dialog in a silent film. It's as if the filmmakers sat down at a bar somewhere in Rancho Cucamonga in the heyday of the '80s slasher craze and one looked at the other and said, "Hey, I gotta really sweet idea for a gory decapitation gag. Let's somehow pad an entire feature around it." And ... well, they did. <br /><br />To be fair, The Prey probably had some sort of writer on board. I mean, somebody had to jot down the scene sequence and label the dailies. However, I am fully convinced that this film did not have an editor of any kind whatsoever. There are glaring pauses, boring tableaux, and zero sense of pacing throughout. The filmmakers don't have anything else in the "script" to film, so they fill out the running time with exhaustive taxonomies of the flora and fauna that inhabit the forest in which our wild and crazy teens are getting sliced and diced. These critters are all filmed in straightforward, noontime daylight in a completely reserved fashion and with no attempt at atmospheric photography. If it feels like a science film, that's because it is. I'm pretty sure this is all nature show stock footageall that's missing is a stuffy narration from some National Geographic alderman.<br /><br />More exciting footage that was graciously spared from the cutting room floor: a scene in which two men discuss cucumber and cream cheese sandwiches, and another scene wherein a supporting character strums away on a banjo for what feels like an entire minute-and-a- half! A minute-and-a-half! That's a lot of banjoing to commit to celluloid to begin with, let alone insert into the final cut of the film! Way to go, guys! Brevity and concision are the real victims of this slaughterfest.<br /><br />Admittedly, the film picks up quite a bit of steam (comparatively) in the last 25 minutes, into which much of the carnage is condensed and where a rip-off of Béla Bartók's "Music for Strings, Percussion and Celesta" cuts in. Vaudeville great Jackie Coogan makes a fun appearance as a tubby, bumbly park ranger (this was his last role, if you can believe it). And there are some nice gory moments, including a splattery neck tearing and the aforementioned decapitation. The make-up used for the killer (Carel Struycken, aka "Lurch" from the Addams Family movies) is also quite effective, and makes him look like a strange hybrid of young Jason Voorhees and Freddy Krueger. Plus, if you love wacky, straight-outta-left-field endings, you need to check out how they wrap this puppy up. You'll do a spit take, I promise.<br /><br />Usually, I love films that are on this level of ineptitude, but the first three-quarters of The Prey are just so interminably boring that they pretty much spoil the rest. Overall, this is a largely pallid and tedious affair, and, while it ain't all bad, it should really only be seen by debilitated slasher completists. Why do we do this to ourselves, anyway?