Quentin Tarantino heeft ooit gezegd dat je, om in de filmindustrie te slagen, je eigen Pulp Fiction of Reservoir Dogs moest maken. Schrijver/acteur/regisseur Larry Bishop lijkt dat advies iets te letterlijk te hebben genomen met Hell Ride en heeft een rommelig eerbetoon in elkaar geflanst dat veel te veel leunt op zijn beelden, muziek, camerawerk en tijdvervormende verhalen. Maar om een Tarantino-film goed te imiteren moet je een talent hebben voor het construeren van creatieve gesprekken; helaas is het voornaamste ontregelende element van Hell Ride het abominabele gebazel en de vulgaire monologen die het publiek alleen maar doen walgen en in verwarring brengen terwijl ze tegelijkertijd medelijden opwekken voor de acteurs omdat ze erbij betrokken zijn. De antiheld van de film, The Victors, bestaat uit een aantal doorgewinterde burgerwachten die hun eigen soort bloeddorstige gerechtigheid naar de wetteloze wegen brengen. De leider, Pistolero (Larry Bishop), is uit op wraak en het blussen van branden. De Gent (Michael Madsen) probeert zijn chaotische, psychotische levenssymfonie in evenwicht te brengen door iedereen die zijn baas dwarsboomt met lood te doorboren, en Comanche (Eric Balfour) volgt met een felle loyaliteit en een mysterieus verleden.<br /><br />Op het schurkenfront is Deuce (David Carradine) het meesterbrein dat van veraf, zij het net niet ver genoeg, de touwtjes in handen heeft, en Billy Wings (Vinnie Jones) spuugt venijn en obscene verklaringen voor zijn tatoeages terwijl hij een harpoengeweer bij zich heeft en een algemene minachting voor het leven. Hoewel deze personages op papier misschien interessant klinken, verdwijnen alle sporen van coolheid sneller dan de financiering van Bishops volgende film ze kan doen verdwijnen als ze eenmaal over een afgrijselijk slecht bedachte dialoog beginnen.<br />Hoewel Hell Ride vergeven is van onvolmaaktheden en gemiste kansen, ligt het grootste gevaar in de slecht uitgedachte gesprekken. En omdat Bishops belangrijkste invloeden de praatfilms van Tarantino zijn, zijn het er heel wat. De eerste twintig minuten van de film zijn bijna niet te volgen en zouden waarschijnlijk net zo weinig zeggen. Tegen de tijd dat Pistolero's grootste troef wordt uitgespeeld en bepaalde zinswendingen zo vaak worden gebruikt dat je er misselijk van wordt, bid je zowel om de dood als om de mogelijkheid om het geluid uit te zetten. Zelfs Dennis Hopper heeft moeite om kalm te blijven terwijl hij zulke idiote dialogen spui.<br />Heb je ooit een woord of zin zo vaak in jezelf herhaald dat het niet meer klopt of zelfs maar zin heeft? Bishop begint daar en houdt de waanzin gaande tot je jaloers bent op de personages op het scherm die hun hoofd wordt afgehakt. En als de dialoog eindelijk een pauze inlast, worden we getrakteerd op doorlopende beelden van naakt vrouwelijk olieworstelen en afgehakte kelen. Ik weet niet precies wat voor effect Bishop hoopte te bereiken, maar ik betwijfel of hij het heeft gevonden.<br />Hell Ride wil hulde brengen aan Quentin Tarantino-films, Robert Rodriguez-films en elke film die de gewelddadige en onverschillige houding van bikers verafgoodt. Maar hoewel de bedoelingen van de film nobel zijn, wordt het publiek niet betrokken bij de typische stoere mannenfiguren. Tegen de tijd dat we het mysterie achter de motieven van de personages hebben ontraadseld (en het kan een tijdje duren voordat je zelfs maar beseft dat er een mysterie moet worden opgelost), kan het je gewoon niet meer schelen. En hoewel iedereen op het scherm duidelijk plezier heeft, hebben ze helemaal verzuimd iets van dat plezier voor het publiek te vertalen.<br />- Joel Massie
Quentin Tarantino once said that to succeed in the film industry you had to make your own Pulp Fiction or Reservoir Dogs. Writer/actor/director Larry Bishop seems to have taken that advice a little too literally with Hell Ride and concocted a messy homage that borrows much too heavily in its visuals, music, camera-work, and time-altering storytelling. But to properly mimic a Tarantino film, one has to have a knack for constructing creative conversations; unfortunately Hell Ride's primary derailing element is its atrocious ramblings and vulgar monologues that only work to disgust and confuse the audience while simultaneously invoking pity for the actors just for being involved.<br /><br />The anti-hero protagonist biker gang, The Victors, consists of several weathered vigilantes who bring their own brand of bloodthirsty justice to the lawless roads. The leader, Pistolero (Larry Bishop), is hell-bent on revenge and putting out fires. The Gent (Michael Madsen) just tries to balance his chaotic, psychotic symphony of life with putting lead into anyone who crosses his boss, and Comanche (Eric Balfour) follows with a fierce loyalty and a mysterious past.<br /><br />On the villainous front, Deuce (David Carradine) is the mastermind who orchestrates from afar, though not quite far enough, and Billy Wings (Vinnie Jones) spits venom and lewd explanations for his tattoos while toting a harpoon gun and a general disdain for life. While these characters might sound interesting on paper, once they're forced to rant horrendously ill-conceived dialogue all traces of cool disappear faster than the funding should for Bishop's next film.<br /><br />While Hell Ride is riddled with imperfections and missed opportunities, the main facet of its undoing lies in the poorly devised conversations. And because Bishop's main influences are the talky films of Tarantino, there are a lot of them. The first twenty minutes of the movie are nearly unintelligible and would probably make as much sense muted. By the time Pistolero's main squeeze is introduced and certain phrases are overused to the point of nausea, you'll pray for both death and the ability to turn the sound off. Even Dennis Hopper has trouble remaining cool while spouting off such goofy dialogue.<br /><br />Have you ever repeated a word or phrase to yourself so many times that it just doesn't sound right or even make sense anymore? Bishop starts there and then keeps the madness going until you envy the characters on screen getting their heads cut off. And when the dialogue finally takes a break, we're treated to interspersed shots of nude female oil wrestling and throats being slashed. I'm not sure what effect Bishop hoped to attain, but I doubt he found it.<br /><br />Hell Ride wants to pay homage to Quentin Tarantino films, Robert Rodriguez films, and every movie that idolizes the violent and devil-may-care attitudes of bikers. But while its intentions may be noble, the horrendously cringe-worthy dialogue and the hyper-stylized timeline-mangling editing prevents the audience from becoming invested with the generic tough-guy characters. By the time we figure out the mystery behind the characters' motives (and it may be awhile before you even realize there's a mystery to be solved), it's just too hard to care anymore. And while everyone on screen is clearly having fun, they've entirely neglected to translate any of that entertainment to the audience.<br /><br />- Joel Massie