Dit zou wel eens de beste film van 1999 kunnen worden. Nee, ik maak geen grapje. Deze door Chris Smith geregisseerde documentaire vat de geest van de artistieke dwang. Smith doet het verstandige wat elke documentairemaker zou moeten doen: hij blijft onzichtbaar en weigert zijn onderwerp te beoordelen.<br />Terwijl de kijker toekijkt hoe Mark en zijn pogingen, hoe fel en agressief ze ook mogen zijn, om zijn films af te maken, zich voltrekken. Hij weigert compromissen te sluiten en lijdt als gevolg daarvan herhaaldelijk. Maar laten we niet vergeten dat Speilberg, Scorsese en anderen net zo nederig zijn begonnen.<br />En wat een geweldig onderwerp heeft hij gekozen. Mark, zijn familie en vrienden zijn allemaal fascinerende personages, veel boeiender dan welk personage dan ook dat in de gefingeerde filmproducten van vorig jaar is gecreëerd. Deze film schommelt heen en weer tussen een komedie en een tragedie, is ontroerend en leidt ons er uiteindelijk toe dat elke kijker de drang voelt om iets te creëren, ondanks talentproblemen, om van je luie reet te komen en iets te maken.<br />De film gaat over onafhankelijke kunstenaars en hun passies. Hij gaat ook over families, hoe afhankelijk en niet-functioneel ze ook mogen zijn en hoe uniek en mooi dat organisme in werkelijkheid ook is. Mark blijkt in de film niet alleen zijn dromen na te jagen, maar ook zijn familie <0xE2><0x80><0x93> en zij hem.<br />Waarom deze film niet is genomineerd voor de documentaire van het jaar gaat mijn verstand en mijn verstand te boven (ervan uitgaande dat hij dat vorig jaar wel was). Deze film moet worden gezocht en gekoesterd.
This may actually the finest film of 1999. No I'm not kidding. This documentary directed by Chris Smith captures the very spirit of artistic compulsion. Smith does the smart thing any documentary filmaker should do: he keeps invisible and refuses to judge his subject. <br /><br />As the viewer watches Mark and his efforts, no matter how funkily aggressive they may prove, to finish his films. He refuses to compromise and suffers repeatedly as a result. But lest we forget, remember Speilberg, Scorsese and others started just as humbly.<br /><br />And what a great subject he chooses. Mark, his family and friends are all fascinating characters, far more than any character created in last year's fictitious cinematic products.This film oscillates on the dime between comedy, tragedy, touching sympathy and leads us ultimately to inspiring any viewer with an urge to create, despite talent issues, to get off their butts and make something.<br /><br />The film is about maverick artists and their passions. It is also about families, no matter how co-dependent and disfunctional they may be and how unique and beautiful that organism truly is. Mark proves in the film to be utterly devoted not only to his dreams, but also to his family as well- and they to him. <br /><br />Why this film was not nominated for documentary of the year is beyond me and criminal (that is assuming it was eligible last year). This film is to be sought out and treasured.