Dit is de laatste speelfilm die Michelangelo Antonioni met de hulp van Wim Wenders regisseerde en die hij aanpaste aan zijn verzameling korte verhalen 'That Bowling Alley on the Tiber'. _Beyond the Clouds_ bevat 4 korte verhalen met bekende thema's waar we aan gewend zijn geraakt door zijn eerdere werk, en hij vat die thema's samen in vignetten die in elkaar zijn gezet met behulp van Wenders' regie en scènes met het personage van John Malkovich in _The Director_. Maar de meeste verhalen leken weinig of geen diepgang te hebben die we gewend zijn van een Antonioni-film, terwijl het verhaal van Malkovich met zijn veronderstelde diepgang ratelde met een onduidelijke dictie die een tikkeltje pretentieus en misplaatst klonk. <br /><0x3E> Niettemin lijken alle vier de verhalen aan te sluiten bij toevallige ontmoetingen en buitengewoon snelle romances die zich meer afspeelden als lust op het eerste gezicht, misschien door het gebrek aan tijd (want het zijn toch maar korte verhalen) om een meer gelaagde benadering toe te staan om de personages, zoals we die kennen uit een typische Antonioni-film, zorgvuldig te definiëren en uit te werken. En de obsessieve benadering hier is dat de personages zich ontkleden om een gebrek aan diepere verbondenheid te tonen, opgeofferd voor de onmiddellijke bevrediging van het vlees. Misschien is dit het punt dat we willen overbrengen met een observatie van de modernere relatie? Het eerste verhaal, _Verhaal van een liefdesaffaire die nooit heeft plaatsgevonden_, gaat over de romance tussen Silvano (Kim Rossi Stuart) en Carmen (Ines Sastre), die elkaar ontmoeten als de een de ander de weg vraagt naar een hotel en elkaar later in een café ontmoeten. Het is alsof het lot spelletjes met hen speelt als ze elkaar ontmoeten, maar als ze uit elkaar gaan en elkaar veel later weer ontmoeten, is het bijna een _L'Avventura_ of een _La Notte_, met het gebrek aan communicatie en de verwachtingen van de man.<br />De regisseur van John Malkovich speelt een centrale rol in het volgende korte verhaal, waarin hij echt wellustige blikken werpt op een meisje dat in een winkel werkt, gespeeld door Sophie Marceau. Ze is erg van streek en voelt zich niet op haar gemak, maar heeft op de een of andere manier de moed verzameld om hem te benaderen, en in wat ik dacht dat ze deed om hem af te schrikken, vertelt ze hem over haar achtergrond, dat ze haar vader heeft vermoord door hem 12 keer neer te steken. Maar in een flits zijn die twee bezig met slaapkamergymnastiek.<br />De volgende korte film, Don't Look for Me, is de langste van het stel, met Peter Weller als een overspelige echtgenoot die moet kiezen tussen zijn minnares (Chiara Caselli) of zijn vrouw, gespeeld door Fanny Ardant. Misschien de meest opvallende ster van het stel, met Jean Reno die aan het eind invalt voor een coda, wat het kleine universum waarin dit korte bestaan zich afspeelt een beetje uitbreidt. Maar helaas werd Reno's betrokkenheid ook tot een uitbarsting van gelach veroordeeld toen het onwaarschijnlijke domein van snelle romantische verwikkelingen met een laserstraal werd betreden. Er was ook een sleutelelement dat van L'Eclisse was afgeleid, met een kus tussen een stel door een glazen paneel, terwijl het inleidende verhaal over het zielenverhaal heel interessant was. Als er al een negatief thema is waar dit korte bestaan op in wil spelen, dan is het de dubbelhartigheid van de mens. Tussen deze korte film en de volgende zat een korte scène waarin ons stel uit La Notte werd herenigd: Marcello Mastroianni en Jeanne Moreau. De eerste schilderde een landschap dat deed denken aan dat uit de Rode Woestijn. Tot slot hebben we de laatste opname van _This Body of Dirt_, met Vincent Perez als jongeman die achter een meisje aan gaat (Irene Jacob) dat hij net heeft ontmoet, en verliefd op haar wordt, om vervolgens te beseffen dat het een liefde is die te laat komt. Het is een relatief kort filmpje, net als het eerste verhaal, waarin de personages een gesprek voeren terwijl ze door de straten van de stad lopen waar ze zich bevinden. Het doet me denken aan _For Sunrise_ van Richard Linklater. 1.<br />Hoewel de film over het geheel genomen misschien wel geslaagd was als individuele stukken, waren ze nooit echt geschikt als een gezamenlijke inspanning, gezien het 'excuus' om ze met elkaar in verband te brengen: de zoektocht van een filmregisseur naar mogelijke verhalen en een zoektocht naar inspiratie voor zijn volgende film.
This the the final feature film that Michelangelo Antonioni directed, with the help of Wim Wenders, and adapts from his short story collection "That Bowling Alley on the Tiber". Beyond the Clouds contain 4 short stories with familiar themes that we've come to be accustomed to from his earlier works, and sums up those themes in vignettes which are weaved together via Wenders' directed scenes involving John Malkovich's The Director character. However, most of the stories seemed to offer little or no depth that we're used to from an Antonioni movie, while Malkovich's narration of supposed depth rattled on with unclear diction that sounded a tad pretentious and out of place.<br /><br />Nonetheless, all four stories seem to touch on chance encounters, and extremely quick romances that played out more like lust at first sight, perhaps due to the lack of time (since they're short stories anyway) to allow for a more layered approach to carefully define and craft the characters as we know from a typical Antonioni movie. And the obsessive approach here is for the characters to disrobe to showcase a lack of deeper connection sacrificed for the immediate satisfaction of the flesh. Maybe this is the point to want to bring across with an observation of the more modern relationship?<br /><br />The first story, Story of a Love Affair That Never Existed, tells the romance between Silvano (Kim Rossi Stuart) and Carmen (Ines Sastre), who meet when one asks the other for directions to a hotel, and later meet at a cafe. It's as if Fate is playing games on them when they meet, but part and meet again much later, but like the games people play, it's almost like a L'Avventura or a La Notte with the lack of communication, and of the expectations from the man.<br /><br />John Malkovich's director character takes central role in the next short, who exhibited some really lecherous looks toward a girl working at a shop, played by Sophie Marceau. She is deeply disturbed and made to feel uncomfortable, but somehow plucked up the courage to approach him, and in what I thought was to scare him off, tells him her background that she murdered her father by stabbing him 12 times. But in a flash these two are off toward bedroom gymnastics.<br /><br />The next short, Don't Look for Me, is the longest of the lot, with Peter Weller playing a cheating husband who has to choose between his mistress (Chiara Caselli) or his wife, played by Fanny Ardant. Perhaps the more star studded of the lot, with Jean Reno also stepping in for a coda at the end of it, which sort of expands the little universe in which this short exists. But unfortunately Reno's involvement also got relegated to some stifle of laughter as it goes into the implausible domain with laser quick romantic tanglements. There was a key element adapted from L'Eclisse with a kiss between a couple through a glass panel too, while the introductory tale about the story of souls was quite interesting. If there's a negative theme here this short wants to play upon, it'll be the duplicity of man.<br /><br />In between this short and the next was a small scene which reunited our couple from La Notte, Marcello Mastroianni and Jeanne Moreau, where the former was painting a landscape which was reminiscent of that in Red Desert. Finally, we have the final shot This Body of Dirt, with Vincent Perez as a young man going after a girl (Irene Jacob) whom he just met, and falling in love with her, only to realize that it is a love that is too late. It's a relatively talkie piece, just like the first story, with the characters engaging in conversation while walking the streets of the city they're in, which sort of brings to mind Richard Linklater's Before Sunrise.<br /><br />While on the whole the movie may have succeeded as individual pieces, they never quite measure up as a combined effort given the "excuse" to link them up was a film director's exploration of possible stories and a look for inspiration for his next film.