Verbazingwekkend, Verbluffend, Briljant, Fantastisch. Dat zijn de vier adjectieven die in mijn hoofd blijven hangen als ik 'De Kite Runner' begin te beschrijven. Het boek van Khaled Hosseini heeft al veel hoofden op hol gebracht. Het gerucht gaat zelfs dat hij zelf in tranen is uitgebarsten nadat hij naar de premier had gekeken. Ik moet zeggen dat ik het boek al had gelezen voordat ik de verfilming van 'De Kite Runner' had gezien. Dus mijn oordeel en mening zijn misschien een beetje vooringenomen.<br />Ten eerste wil ik zeggen dat het boek, hoewel het naar mijn mening beter was dan het eindproduct van de film, beslist geen slechte versie is. Ik bedoel, voor een film van twee uur heeft het de verdiende reactie gekregen. In de laatste twintig minuten lijkt alles een beetje snel te gaan, maar afgezien daarvan is het net zo geslaagd als het boek. Het heeft de geest en de verbeelding van miljoenen mensen over de hele wereld gevangen. De magie die door Khaled Hosseini is geweven om ons een gevoel van vreugde, van verdriet, van pijn en van trouw te geven, is scherp in deze aanpassing. Vooral in de eerste scène, wanneer de jonge Hassan zegt: 'Als je me vraagt om vuil te eten, zal ik dat doen, maar ik weet dat je het me niet zult vragen.' Zo'n ontroerende tekst zal de harten van velen veroveren. De twee jonge acteurs waren briljant, absoluut fantastisch. Vooral de jongen die de onschuldige maar loyale Hassan speelde, een jongen die weigert een vlieger af te staan die hij heeft gevangen omdat hij zijn beste vriend heeft beloofd dat hij hem die zou brengen, om vervolgens te worden mishandeld door grote bullebakken die hem in elkaar slaan en seksueel misbruiken, om vervolgens door zijn beste vriend als een lafaard te worden berispt. De hele handeling is zo ontroerend dat je er tranen van in je ogen krijgt.<br />De hele film zit goed in elkaar, behalve het laatste stuk. Het moment waarop Amir hoort van zijn ware relatie met Hassan en Hassan leest.' Als Amir in tranen uitbarst en zich hulpeloos, eenzaam en berouwvol voelt, is dat het eerste en laatste wat niet bij hem opkomt. Het lijkt een beetje gehaast en hij heeft het gevoel dat Amir achter een fa<0xC3><0xA7>ade zit. Khaled Hosseini had in het boek een stuk of tien, twaalf pagina's gewijd aan Amirs gemoedstoestand in die positie. Maar dat maakte hij goed in het voorlaatste deel van de film, wanneer Amir het opneemt voor Hassans zoon, zijn neef, Sohrab, in het bijzijn van zijn imposante schoonvader. Het einde was verdiend en ik weet zeker dat het op prijs zal worden gesteld. Het voelde alsof ik de fakkel van de ene generatie overdraag op de andere.<br />Ik kom nu bij de technische aspecten. Om te beginnen het acteerwerk. Slechts één woord: _Superb_. Van het begin tot het eind: de jonge Hassan en Amir, hun vader, zijn vriend Rahim Khan. Iedereen is fantastisch geweest, vooral de jonge Hassan. Ten tweede was de richting verbazingwekkend, in combinatie met briljant camerawerk. De achtergrondmuziek was ook indrukwekkend. Van de startcredits tot de eindcredits, en ik vond vooral die ene geweldig, waarin Amir in de moskee in Pakistan is, de westerse en islamitische fusie, die dat extra bijzonder maakte.<br />Al met al is dit beslist een van de betere films, en het is een welkome afwisseling van al die geïnspireerde films uit Iran die we dit jaar hebben rondgestrooid.
Amazing, Astounding, Brilliant, Superb. Those are the four adjectives that prop up in my head when I start describing "The Kite Runner". Khaled Hosseini's book adaptation had already captured many minds, in fact it is rumored that he himself broke down in to tears after watching the premier. I must say before I even start that I had read the book before I saw the advanced screening of "The Kite Runner". So my judgment and views may be slightly biased.<br /><br />Firstly, let me say it, that even though in my opinion the book was better than the final product of the movie, it is by no means a bad adaptation. I mean for a two hour movie it's got the deserved response. Things do appear a tad fast in the final twenty odd minutes, but apart from that it has succeeded what the book did. It has captured the minds and imagination of millions all across the globe. The magic woven by Khaled Hosseini, to give us a sense of remorse of joy, of sadness, of pain, of loyalty is astute in this adaptation. Especially in the very first scene, when young Hassan says, "If you tell me to eat dirt, I will. but I know you won't ask me to." Such a touching line, is bound to capture the hearts of many. The two young actors were brilliant, absolutely superb. Especially the boy who played the innocent but loyal Hassan, a boy, who refuses to give up a kite he caught because he promised his best friend that he would bring it to him, only to be abused by large bullies who beat him up and use him sexually, and then to be rebuked by his best friend as a coward. The entire act is so touching that it cannot but wet your eyes.<br /><br />The entire movie is well placed save the last bit. The point when Amir learns of his true relationship with Hassan and reads Hassan's first and last not to him, when he breaks down in tears feeling helpless, lonely and remorseful, that appeared a bit rushed and felt that Amir was behind a facade. In the book, Khaled Hosseini had dedicated some 10-12 pages to describe Amir's state of mind in that position. But that his made up for in the penultimate segment of the movie, when Amir stands up for Hassan's boy, his nephew, Sohrab in front of his commanding father-in-law. The ending was well deserved and I am sure will be well appreciated. It felt witnessing the torch pass down from one generation to another.<br /><br />Coming over to the technical aspects. First of all, the acting. Just one word-Superb. From start to finish, young Hassan and Amir, their father, his friend Rahim Khan. Everyone has been superb, especially young Hassan. Second, the direction was amazing, coupled with some brilliant camera work. The background score was also impressive. Right from the start credit track to the end credit, and I especially loved the one when Amir is in the mosque in Pakistan the western and Islamic fusion, made that extra special.<br /><br />All in all, this is definitely one of the better movies, and it's a welcome break from all those Iran inspired movies that we have floating all over this year. 9/10 !!!