Clouzot volgde Le Corbeau, waar niemand wist wie het gif spoot en iedereen dus verdacht was, met een ander meesterwerk, Quai des Orfevres, vier jaar later, waarin we van het begin af aan (of denken dat we het weten) weten wie het heeft gedaan. De in topconditie verkerende Louis Jouvet verschijnt pas veertig minuten later, als Clouzot al een rijk milieu heeft opgebouwd van Music Hall, muziekuitgevers, etc., en een mooie cast van kleurrijke personages; Angela Lansbury in de rol van Angela Lansbury (Lansbury verscheen in datzelfde jaar in Vrouw van Parijs) en Suzy Delair als de chanteuse wier verlangen om haar lot te verbeteren de jaloezie opwekt van haar echtgenoot/begeleider Bernard Blier, die haar volgt naar het huis van een oudere sloerie, maar daar ontdekt dat die al dood is. Vanaf dat moment gaat het helemaal fout, zijn auto wordt gestolen voordat hij het pand verlaat, zodat zijn van tevoren geregelde alibi niet meer geldig is, terwijl zijn vrouw ondertussen, zonder dat hij het weet, de moord bekent aan de buurman van de fotograaf, een lesbienne die stiekem verliefd op haar is, die zich vrijwillig meldt om naar de plaats delict terug te keren en Delairs sjaal op te halen, en terwijl ze daar is, veegt ze gedachteloos haar vingerafdrukken af van het moordwapen, een champagnefles. Op dat moment komt rechercheur Jouvet erbij en vanaf dat moment is het een kwestie van de borden in de lucht laten ronddraaien. Clouzots productie was relatief klein, maar vrijwel alles was, zoals Spencer Tracey in een andere context zei, 'cherce'. Met Le Salaire de peur en Les Diaboliques die nog moeten komen. Kortom, dit is een must voor Franse filmfanaten.
Clouzot followed Le Corbeau, where no one knew who was penning the poison thus everyone was suspected, with another masterpiece, Quai des Orfevres four years later in which we know from the outset (or think we do) whodunnit. Top-billed Louis Jouvet doesn't appear for forty minutes by which time Clouzot has established a rich milieu of Music Hall, music publishers, etc and a fine cast of colourful characters; Angela Lansbury lookalike (Lansbury appeared in Woman of Paris that same year) Suzy Delair scores as the chanteuse whose desire to improve her lot inspires the jealousy of her husband/accompanist Bernard Blier who follows her to the home of an elderly letch only to find he is already dead. From here things go seriously wrong, his car is stolen before he leaves the premises so his pre-arranged alibi is out the window whilst meanwhile, unknown to him, his wife confesses to the murder to the photographer neighbour, a closet lesbian in love with her, who volunteers to return to the crime scene and retrieve Delair's scarf and as long as she's there,thoughtfully wipes her prints of the murder weapon, a champagne bottle. At this point investigator Jouvet gets involved and from then on it's a case of keeping the plates spinning in the air. Clouzot's output was relatively small but virtually all of it was, as Spencer Tracey said in another context, 'cherce', with Le Salaire de peur and Les Diaboliques still to come. In short this is a must for French cinema buffs.