De melodieën vormen het beste aspect van deze televisiefilm, die weliswaar betere productiewaarden heeft dan gemiddeld, maar een zeer oppervlakkige en lichtelijk gewijzigde biografie. Dramatiseert Richards ontdekking van 'We've Only Just Begun' en Karens huwelijksproblemen op bewonderenswaardige wijze (de montage van 'Superstar' was een leuke vondst), maar laat het meningsverschil met Neil Sedaka, de bijdrage van Tony Peluso's gitaarsolo's, et cetera onvermeld. Gibb is lief in haar Karen-personage, maar dat geldt niet voor de jongensachtige en brutalere kanten van de echte Carpenter-persoonlijkheid. Anderson is in topvorm als de creatieve en spontane Richard, en Fletcher valt op als de liefhebbende maar dominante Agnes. Het meest aangrijpende moment van de oorspronkelijke uitzending is het gebruik van 'Goodbye to Love' op de achtergrond van een reclame voor een anorexia-hotline.
The tunes are the best aspect of this television film which has admittedly better-than-average production values, but very surface and slightly altered biography. Dramatizes Richard's discovery of "We've Only Just Begun" and Karen's marriage troubles admirably (the "Superstar" montage was a nice touch), yet notably leaves out the disagreement with Neil Sedaka, the contribution of Tony Peluso's guitar solos, etc. Gibb is sweet in her Karen persona, but it doesn't include the tomboyish and gutsier sides of the real Carpenter's personality. Anderson is in fine form as the creative and take-charge Richard, and Fletcher makes her mark as the loving but overbearing Agnes. The most haunting moment of the original broadcast is the use of "Goodbye to Love" in the background of a commercial displaying an anorexia hotline.