Na drie uur in de bioscoopzaal was de sterkste indruk dat er iets mis was. Wat duidelijk was, was dat de Directeuren vergaten te regisseren, de acteurs te acteren en, het allerbelangrijkste, het script te schrijven. Iedereen schreeuwde zonder reden en kromp ineen. Het script ging maar door met een heleboel vermijdbare wendingen en wendingen die eindigden met de maar al te bekende Priyadarshan-theorie van samensmeltende acteurs op één punt. Deze theorie werkte goed in Hera-Pheri en Hungama, maar wist deze keer op de een of andere manier te irriteren, net als de gewoonte van elke acteur om de vragen die hem werden gesteld rechtstreeks te beantwoorden. Simpele vragen als: 'Wat is je naam?' Wat er ten slotte aan de hand was, was dat de regisseur vergat dat zijn publiek iets had wat intelligentie heette.
After three hours in the Cinema hall,the strongest impression garnered was that their is something amiss. What was clear was that the Directors forgot to direct, the actors to act and most importantly the script writer to write. Evervbody shouted without reason and made one cringe. The script moved on and on with lots of avoidable twists and turns ending in now, too familiar Priyadarshan theory of Converging actors at a single point. This theory worked well in Hera-Pheri and Hungama but somehow managed to irritate this time, so did the habit of every actor's incapacity to answer asked of them directly. Simplest questions such as " what is your name would be repeated N times".<br /><br />Finally what was amiss was that the director forgot that his audience have something called intelligence.