Als je aan slapeloosheid lijdt, zou Radiant de beste manier zijn om je in een coma van 7 jaar te brengen. De film is zo belachelijk overspannen en alledaags dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat regisseur Steve Mahone zo'n overduidelijke saaiheid over het hoofd zou zien.<br />In het verhaal trekt een verbannen dokter (die we nooit te zien krijgen) de woestijn in om een vaccin te maken dat alle ziekten zal genezen door de gastheren vol te stoppen met antilichamen die elke infectie kunnen bestrijden (ja, net als die aflevering van Futurama). De vaccins werken niet en de menselijke proefkonijnen raken geïnfecteerd met een virus dat binnen 48 uur doodt. Omdat ze niet door de gemaskerde mannen van de overheid gepakt willen worden, trekt de groep de woestijn in om dekking te zoeken, in de hoop dat de zon het virus zal doden. Dit wordt allemaal verteld door Michael, de enige van het kwartet die immuun is voor de infectie. En het is het saaiste verhaal dat ik ooit heb gehoord. Ze hadden iemand met een interessante stem kunnen casten, maar in plaats daarvan krijgen we iemand met een minder uitgesproken persoonlijkheid dan Clive Owen.<br />Daar komt nog bij dat de regisseur erop staat om meer dan de helft van de film te laten vervagen, zodat hij een vreemd droomachtig gevoel krijgt en het publiek meer zin krijgt om te gaan slapen. Het is geen verrassing dat de helft van het publiek de zaal uit liep, om de een of andere reden was ik daar niet bij. Maar dat had ik verdomme wel moeten doen.<br />Het einde zou schokkend, slim en onheilspellend moeten zijn. Maar het is gewoon niet zo. Een opluchting, ja, maar niet in het minst dramatisch.<br />De volslagen goedkoopheid van deze productie en het gedempte geluid dat een groot deel van de dialogen onverstaanbaar maakt, verpesten wat een interessant sf-verhaal had kunnen zijn als het betere acteurs, betere locaties en een gevoel van urgentie had gehad. Maar zoals het nu is, is Radiant een slaapfeestje.
If you suffer from insomnia then Radiant would be the best way to send you into a 7-year coma. The film is so preposterously overwrought and mundane that it's hard to imagine that director Steve Mahone could overlook such obvious dullness.<br /><br />The story has an exiled Doctor (who we never get to see) move out into the desert to create a vaccine that will cure all diseases by filling the hosts full of antibodies that can combat any infection (yes, just like that episode of Futurama). The vaccines don't work and the human guinea pigs become infected with a virus that kills within 48 hours.<br /><br />Not wanting to be caught by the Government guys in masks the group head into the desert for cover, hoping that the sunshine will kill the virus. All of this is narrated by Michael, the only one of the quartet immune to the infection. And it's the most boring narration ever. They could have cast someone with an interesting voice but instead we get someone with less vocal personality than Clive Owen.<br /><br />On top of this the editor insists on fade-cutting more than half the movie, giving it a weird dream-like feel and increasing the audiences desire to go to sleep. It's no surprise that half of the audience walked out of this, I was not one of them for some reason. But I bloody well should have.<br /><br />The ending is supposed to be shocking and clever and foreboding. But it's plain and simply not. A relief yes, but not dramatic in the slightest.<br /><br />The utter cheapness of this production and muffled sound that renders a lot of the dialogue unintelligible cripples what could have been an interesting sci-fi story if it had better actors, cooler locations and a sense of urgency. As it is, Radiant is a snoozefest.