Dus dan... dan is dit wat doorgaat voor hoogwaardige kunst voor lieden als het SXSW Filmfestival en Sundance, hè? Nou, ik denk dat ik wel kan zeggen dat verhaal, scenario, dialogen, acteerwerk (behalve mevrouw Aselton) volkomen irrelevant zijn zolang verhaal, script, dialoog en acteerwerk (behalve mevrouw Aselton) volkomen irrelevant zijn.<br /><br />Ik weet nog dat ik een paar jaar geleden andere filmvrienden vertelde dat het grootste probleem met digitale video was dat we nu door een toekomstige zee van rotzooi zouden moeten waden om iets te vinden wat de moeite waard was, nu iedereen en zijn broer (of broers in het geval van de Duplass) naar buiten konden rennen om een film te maken. 'De Puffy Chair.' Moet ik nog meer zeggen? <br />Deze lengtevideo is weer een nieuw hoofdstuk in de troosteloze, zich steeds verder uitbreidende wereld van de 'dudeologie'-films; jonge knapen, gewapend met een DVX100A, een paar duizend dollar, een inderhaast geschreven, oppervlakkig script, en een paar vrienden die ze acteurs noemen en die op een middag besluiten een film te maken en _voil<0xC3><0xA0>_, _voil<0xC3><0xA0>_, _videomakers_. Begrijp me niet verkeerd <0xE2><0x80><0x93> ik ben dol op onafhankelijke film (d.w.z. Hollywierd is waardeloos). Maar na dat gezegd te hebben, kun je niet tegen sommige van de realiteiten van dat systeem ingaan.<br />Als de gebroeders Duplass naar buiten hadden moeten gaan om een echt budget te werven en echte producenten te halen, zou een script als dit duidelijk nooit groen licht hebben gekregen! En daarin ligt het probleem. Er bestaat niet langer zoiets als een screeningsproces om films (sorry... video's) klaar voor productie te krijgen. Je pakt gewoon een DV/P2-camera en weg ben je! En wat het nog erger maakt, is dat grote festivals zoals het voornoemde dit soort onzin daadwerkelijk omarmen en aanmoedigen. En waarom? Juist omdat er geen budget voor is.<br />Ik denk dat het belangrijk is, vooral in het klimaat van de onafhankelijke films van tegenwoordig, om te stoppen met het toestaan van videomakers om de taal te kapen door zichzelf als 'filmmakers' te bestempelen. Er zit een groot verschil in mijn boek. Als je erop uit moet en echt je script op het spel moet zetten en vrienden en familie of zakenmensen echt geld moet vragen om een speelfilm te maken. Als je de potentiële verliezen kent, dan weet je wat het betekent om 'filmmaker' te zijn. Maar een paar honderd dollar neertellen in Sam's Club voor een paar videobanden, wat frisdrank en chips is niet genoeg.<br />O... en trouwens... ik moet nog zeggen hoe ontzettend irritant het was om te moeten luisteren naar een vrouw die de hele film lang als 'hoer' wordt aangesproken. Zelfs Mark Borchardt reserveert die veel te vaak gebruikte bijnaam alleen voor zijn mannelijke vrienden als het in elk geval vertederend is wat zijn vriend Mike doet! Ik denk dat het de hoogste tijd is dat de indie-filmwereld die prullerige, goedkope video's gaat uitroepen tot wat ze zijn, en tegelijkertijd prestigieuze festivals de mantel uitveegt omdat ze zulke terloopse pogingen tot hoge lof doen. Of dat ze die festivals vragen om in elk geval de beleefdheid te hebben om een nieuwe categorie toe te voegen aan hun programma's... 'Dude Films'.
So then... this is what passes as high art for the likes of SXSW Film Festival and Sundance, eh? Well, I suppose I can relate as long as story, script, dialog, acting (save for Ms. Aselton), cinematography and editing are completely irrelevant.<br /><br />I remember telling other film-making friends some years ago that the biggest problem with digital video was that we were now going to have to wade through a future sea of crap to get to anything worth watching now that anyone and his brother (or brothers in the case of the Duplass') could run out and make a movie. "The Puffy Chair." Need I say more?<br /><br />This feature length video is yet another chapter in the dismal, ever-expanding world of "dudeology" movies; young guns armed with a DVX100A, a few thousand dollars, a hastily written, shallow script, and some friends they call actors who decide one afternoon to make a movie and voilà!, instant feature video-makers. Don't get me wrong -- I'm all about independent cinema (i.e. Hollywierd sucks). But having said that, you can't argue with some of the realities of that system. <br /><br />If the Duplass Brothers would've had to have gone out and raised a real budget and bring on real producers, its clear a script like this would never have been green-lighted! And therein lies the problem. There is no longer such a thing as a vetting process for getting films (sorry... videos) ready for production. Just grab a DV/P2 camera and off you go! And what makes it worse is that high-profile festivals like the aforementioned actually embrace and encourage this kind of nonsense. And why? Precisely because its no-budget. <br /><br />I think its important, especially in todays climate of indie films, to quit allowing video-makers to high-jack the language by labeling themselves, "filmmakers." There is quite a difference in my book. When you have to go out and actually put your script on the line, asking friends and family or business people for real money to make a feature "film", knowing the potentially losses at stake, then you will know what it means to be a "filmmaker." But dropping a few hundred at Sam's Club for some DV tapes, some soda and chips doesn't cut it. <br /><br />Oh... and by the way... I have to mention how utterly annoying it was to listen to a female being addressed as "dude" throughout the entire movie. Even Mark Borchardt reserves that intensely-overused moniker for his male friends only where it is at least endearing where his buddy Mike is concerned!<br /><br />I think its high time the indie film community started to call out these shoddy, no-budget videos for what they are, and simultaneously scold prestigious festivals for giving such casual efforts, high praise. Either that or ask these festivals to at least have the courtesy to add a new category to their festival line ups... "Dude Films."