Ik kan begrijpen waarom anderen nogal onplezierig reageerden op de climax, die een wending opleverde die eigenlijk moeilijk serieus te nemen is. Maar ik denk dat de opbouw ernaartoe heel goed werkt. De muziek, heel dreigend en zenuwslopend, zorgt echt voor een griezelig aura dat past bij het meedogenloze geluid van een voortdurend rinkelende telefoon die de Engelse actrice Joan Matlin (Jean Marsh) tot wanhoop drijft. Ze leent het mooie appartement van een vriendin terwijl ze haar carrière in New York probeert te beginnen (de gebouwen buiten het raam zien er ongeveer net zo realistisch uit als die van David Letterman) en wordt zonder plichtplegingen welkom geheten door een luidruchtige telefoon die heel wat keren overgaat, gevolgd door luid gebonk tegen de muur. Op zoek naar antwoorden over degene die verantwoordelijk is voor die minachting voor haar geestelijke gezondheid, ontdekt Joan dat niemand die kamer huurt en dat een vroegere huurster zichzelf heeft gewurgd. Zonder hulp van de manager zal Joan zelf proberen uit te zoeken wie haar zo'n angst aanjaagt. Joan ontdekt dat de kamer leeg is en dat de telefoon een bepaalde vrouwenstem heeft die haar zal blijven achtervolgen.<br />De episode is, denk ik, een tour de force voor Jean Marsh, die een eenmansshow is. Ze is de enige zichtbare actrice en we volgen haar door de crisis die haar langzaam uitwist, waarbij de telefoon en het gebonk uit die andere kamer haar veel angst bezorgen die overgaat in angst. In plaats van weg te gaan, blijft Joan achter, zo van streek door het lawaai en tot op het punt van instorten waarop ze alleen nog maar wil dat de telefoon (of wie er ook belt) ophoudt. De episode geeft een mogelijk antwoord op de vraag wie Joan lastigvalt en waarom. Een personage dat Beth heet komt pas laat in het verhaal voor, als Joan al moeite heeft erachter te komen wiens vrouwenstem het was aan de andere kant van de lijn die haar naam kende op die gevreesde telefoon die ze ontdekt in de kamer tegenover de hare. Het lot van Beth zou de kijker kunnen vertellen waarom Joan getraumatiseerd is. Ik denk dat deze episode een oefening in geloofwaardigheid is in plaats van geloofwaardigheid; sommigen vonden het niet echt leuk, maar ik wel. Ik geef toe dat de telefoon, als fysieke dreiging die 'kruipend' op Joan afkomt, moeilijk serieus te nemen is, om nog maar te zwijgen van de aanval op haar, maar ik vond de intense opening van twintig minuten geleden passend kil genoeg om dat goed te maken.
I can understand why others reacted rather unpleasantly towards the climax yielding a twist that really is hard to take seriously. I think, though, that the build-up to it works rather well. The music, quite menacing and spine-tingling, really provides a spooky aura matching the unforgiving sound of a constant ringing telephone that is driving struggling English actress, Joan Matlin(Jean Marsh)bonkers. She's borrowing a pal's nice apartment while attempting to jump-start her career in New York City(..the city buildings outside the window look about as realistic as David Letterman's)and is unceremoniously welcome by a noisy telephone which rings quite a bit, followed by loud slams against the wall. Searching for answers regarding the one responsible for such disregard towards her sanity, Joan discovers that no one rents that room, and that a former tenant had in fact strangled herself. Without help from the manager, Joan will decide to find out for herself who is causing her such anguish. Joan discovers the room empty and the phone with a particular female voice which will haunt her.<br /><br />The episode, I think, is a tour-de-force for Jean Marsh who is a one woman show. She's the only actress visible and we follow her through the crisis which slowly erodes her, the phone and the banging from that other room causing her much distress which grows into fear. Instead of leaving, Joan remains, so shaken by the noise and to the breaking point where she just wishes for the phone(..or whoever is ringing)to stop. The episode provides a possible answer as to who is plaguing Joan and why. A character named Beth comes into the story rather late as Joan struggles to find out whose female voice it was across the other line who knew her name on that dreaded phone she discovers in the room across from hers. The fate of Beth might just tell the viewer why Joan is being traumatized. I think this episode is an exercise in spooks instead of credibility;some didn't particularly like it, but I certainly did. I will admit that the phone, as a physical menace "crawling" towards Joan is hard to take seriously, not to mention it's attack on her, but I thought the intense opening twenty minutes before this were suitably chilling enough to make up for it.