Gekke potpourri's komen niet vaak voor, maar het is een film van Douglas Sirk die alles weer goed maakt. Alleen in dit geval niet. Hij is gebaseerd op een schijnheilige roman van de schijnheilige Lloyd C. Douglas (hij schreef _The Robe_ ) en is al in 1935 opgenomen met Irene Dunne en Robert Taylor, en heeft meer verheffends dan een kantelbeha.<br />Rock Hudson is de arrogante playboy die zich niet alleen verantwoordelijk voelt voor het feit dat Jane Wyman weduwe wordt, maar die later ook direct verantwoordelijk is voor het ongeluk waarbij ze haar gezichtsvermogen verliest. Om het goed te maken gaat hij medicijnen studeren, wordt een geweldige oogchirurg en herstelt haar gezichtsvermogen. (Nee, zo gek is het niet; hij was van plan arts te worden voordat hij een arrogante playboy werd.) Tussen de bedrijven door worden ze verliefd.<br />Hoe ik ook mijn best doe, ik kan de verademende sociale commentaren en kritiek op de Amerikaanse mores die vlak onder het oppervlak van Sirks films zouden moeten liggen, niet helemaal vinden. Aan de positieve kant is Rock Hudson niet eens zo slecht (ik geloof dat ik hem herontdek), en het ziet er natuurlijk geweldig uit (in Sirks films wonen mensen in kamers zo groot als kathedralen). Niets in deze film komt in de buurt van het beste van zijn latere werk en zelfs in soapoperatermen is dit beslist televisie voor overdag.
Daft potboilers don't come much dafter than this, but it's a Douglas Sirk movie which makes everything alright. Except in this case it doesn't. Based on a sanctimonious novel by the sanctimonious Lloyd C Douglas, (he wrote "The Robe"), and already filmed in 1935 with Irene Dunne and Robert Taylor, it's got more uplift than a cantilever bra.<br /><br />Rock Hudson is the arrogant playboy who not only feels responsible for making Jane Wyman a widow but later is directly responsible for the accident in which she loses her sight. To make amends he takes up medicine, becomes a great eye surgeon and restores it. (No, it sin't quite that daft; he had planned to become a doctor before becoming an arrogant playboy). In between times, they fall in love.<br /><br />Try as I might I can't quite find the redeeming social commentary and critique of American mores that are supposed to lie just below the surface of Sirk's films, (this one isn't too deep). On the plus side Rock Hudson isn't half bad, (I think I am rediscovering him), and, of course, it looks great, (in Sirk's films people live in rooms the size of cathedrals). Nothing in this film matches the best of his later work and even in soap-opera terms this is definitely daytime TV.