Directeur / hoofdrolspeler Dutcher geniet van deze kijk-mij-eens-film, waarin hij probeert wereldlijke erkenning te krijgen voor het bezoedelen van de overigens zeer optimistische wereld van de mormoonse missionarissen. Deels is het acteerwerk eerlijk. Maar sommige rollen zijn onrealistisch, d.w.z. de onheilspellende (in plaats van vaderlijke) missionaris-president, enz. De film geeft een redelijk beeld van hoe sommige missionarissen met hun geloof kunnen worstelen, maar het feitelijke missionarisprogramma dat hij beweert te vertegenwoordigen is verre van zijn concept, in termen van optimistisch, samenhangend en geïnspireerd zijn. De enige inspiratie die ik in deze film zie is Dutchers zelfingenomenheid. De film is traag en saai, en de opnamen en het scenario lijken op een studentenproject.
Director / lead actor Dutcher revels in this look-at-me film, wherein he attempts to gain worldly acceptance for tarnishing the otherwise very upbeat world of Mormon missionaries. Some of the acting is fair. But some roles are unrealistic, i.e. the ominous (rather than fatherly) Mission President, etc. The film does give a fair look at how some missionaries may struggle with their faith, but the actual missionary program he claims to represent is far from his concept of it, in terms of being upbeat, cohesive, and inspired. The only inspiration I see in this film is Dutcher's self-inspiration. The film is slow and boring, and the shooting and screenplay look like a college student project.