Fires on the Plain_ (1959)<br />'Fires on the Plain' is een ongelooflijke weergave van het leven van de soldaten van het Japanse Keizerlijke Leger. Het meesterwerk van Kon Ichikawa volgt Tamura, een soldaat met tuberculose die in het laatste jaar van de oorlog door het landschap van de Filippijnen zwerft. Hij wordt door zijn commandant naar het hospitaal gestuurd, maar daar wordt hem de behandeling geweigerd en dus wordt hij teruggestuurd. Zijn commandant zegt dat hij terug moet gaan en als ze hem opnieuw weigeren, is zijn laatste bevel dat hij zichzelf met zijn granaat moet doden. Hij wordt opnieuw geweigerd, maar komt een groep krakers tegen die voor het hospitaal zitten. De volgende dag worden ze beschoten door Amerikaanse troepen en Tamura vlucht weg, ervoor kiezend zichzelf niet te doden, en vandaar zwerft hij van de ene plek naar de andere in een poging Palompon te bereiken. Hij ontdekt dat sommige mannen mensenvlees hebben gegeten om te overleven, terwijl anderen zoveel mogelijk tabak hebben verhandeld voor wat ze terug konden krijgen.<br />De film is gevuld met een stil gevoel van wanhoop en verlatenheid, met een zweem van krankzinnigheid. Iedereen die we zien is vel over been, bedekt met vuil en gekleed in gescheurde en gerafelde vodden. Ichikawa maakt met zijn camera een paar prachtige opnamen van het verwoeste landschap en de Japanse soldaten die er lopen. Kon Ichikawa was in Japan beroemd om zijn vele komedies en satires, en er zijn momenten in _Vuur op de Vlakte_ die bijtend hilarisch zijn. Neem bijvoorbeeld een opname van iets wat lijkt op een dode man die met zijn gezicht omlaag in een waterplas ligt; een soldaat loopt er alleen maar heen en vraagt zich hardop af of ze allemaal zo aan hun eind zullen komen, waarop de man zijn hoofd uit het water tilt en antwoordt: 'Wat was dat?' waarna hij zijn gezicht nog dieper in de plas laat zakken. Een andere hilarische scène betreft een man die langs het pad een paar laarzen vindt. Hij neemt de laarzen mee en vervangt ze door zijn oude. Een andere man loopt langs, ziet het paar laarzen en kiest voor zijn oude laarzen. De scène gaat door tot Tamura eindelijk de wisselplek vindt en de laarzen bekijkt die bijna geen zool meer hebben. Hij bekijkt zijn eigen laarzen en die van iemand op de grond en als hij tot de conclusie komt dat ze allebei kapot zijn, trekt hij zijn eigen laarzen uit en gaat blootsvoets verder. De film zit vol met ongelooflijke scènes, de een na de ander. Net als Mizoguchi en Kurosawa wist Ichikawa hoe hij zijn camera moest gebruiken om prachtige en verbluffende beelden te schilderen. Er zijn veel verbluffende beelden van mannen op kale, lege vlakten, omringd door niets dan rook in de lucht en dode of stervende lichamen op de oneffen aarde. Er is nog een ongelooflijke scène waarin tientallen Japanse soldaten midden in de nacht een door yankees bewaakte weg proberen over te steken. Ze kruipen allemaal op handen en voeten terwijl de camera van bovenaf toekijkt.<br />De film heeft zijn naam te danken aan de rookkolommen die opstijgen uit de vuren op de vlakten die door de hele film heen te zien zijn. Voor de soldaten vertegenwoordigen ze een wat normaler leven: het leven van Japanse boeren thuis die maïskolven verbranden. Maar hun bakens van hoop voor het normale leven zijn in vijandige handen.<br />De film veroorzaakte een opschudding in de dag met zijn beeldende inhoud. Veel nadruk wordt gelegd op de verschrikkingen van de oorlog, niet alleen met de vijand, maar ook binnen je eigen gelederen. Kon Ichikawa's Fires on the Plains is een ongelooflijk authentiek en ontroerend, en enigszins verontrustend, portret van de verschrikkingen die de mannen ondergaan die de lagere rangen van het Keizerlijke Leger vormen. Hoewel Letters From Iwo Jima van Clint Eastwood een heel goede film is, komt hij bij lange na niet in de buurt van de verschrikkingen van de oorlog die in Fires on the Plains worden geportretteerd. (Eastwood is ongetwijfeld beïnvloed door de film, aangezien hij beweert zo'n klassieke Japanse filmfanaat te zijn.) Veel oorlogsfilms laten zien dat de oorlog door de ogen van de winnaars een hel is. Er is bewezen dat oorlog nog veel erger is als je aan de verliezende hand bent.<br /><br />4/4-4-4-4-4-4-4-4.
Fires on The Plain (1959) ****<br /><br />You don't see films like this anymore. 'Fires on the Plain' is an incredible depiction of the lives of the soldiers of the Japanese Imperial Army. Kon Ichikawa's masterpiece follows Tamura, a soldier with Tuberculosis as he wanders around the Philippine landscape in the last year of the war. He is sent away to the hospital by his commanding officer only to be refused treatment and so he is sent back. His CO tells him to go back and if they refuse him again then his last order is to kill himself with his grenade. He is refused again, but meets up with a band of squatters sitting outside the hospital. The next day they are shelled by American troops and Tamura flees, choosing not to kill himself, and from there he wanders from place to place trying to get to Palompon. He discovers that some men have been eating human flesh in order to survive, while others trade as much tobacco as they can for whatever they can get back.<br /><br />The film is filled with a quiet sense of desperation and desolation, with a hint of insanity. Everyone we see is skin and bones, covered in dirt wearing torn and tattered rags. Ichikawa uses his camera to catch some beautiful shots of the destructed landscape and the Japanese soldiers who walk it. Kon Ichikawa was famous in Japan for making many comedies and satires, and there are moments in Fires on the Plain that are bitingly hilarious. Take for example a shot of what appears to be a dead man lying face down in a pool of water; a soldier walks but and asks himself aloud if that is how they will all end up, to which the man lifts his head out of the water and replies "what was that?" and then drops his face even deeper into the puddle than before. Another hilarious sequence involves one man finding a pair of boots along the trail. He takes the boots, replacing them with his old ones. Another man walks by and sees that pair of boots and switches up for his old boots. The scene continues until finally Tamura finds the exchange spot and examines the boots left without hardly any sole. He looks carefully at his own and at ones on the ground, and deciding that they're both kaput he removes his own and goes barefoot. The film is filled with incredible scenes, one after another. Like Mizoguchi and Kurosawa, Ichikawa knew how to use his camera to paint beautiful and stunning pictures. There are many stunning shots of men in barren empty plains surrounded by nothing but smoke in the air and dead or dying bodies on the broken earth. There is another incredible scene where dozens of Japanese soldiers attempt to cross a road guarded by Yanks in the middle of the night, all crawling on their hands and knees as the camera watches on from above. <br /><br />The film gets its name from the columns of smoke rising up from fires on the plains seen throughout the film. They represent to the soldiers life a little more ordinary; the lives of Japanese farmers back home burning husks of corn. Their beacons of hope for the normal life however are in hostile hands.<br /><br />The film caused a stir in its day with its graphic content. Much emphasis is placed on the horror of war, not just with the enemy but within your ranks and yourself. Kon Ichikawa's Fires on the Plains is an incredibly authentic and moving, and somewhat disturbing, portrait of the horror suffered by the men making up the lower ranks of the Imperial Army. Clint Eastwood's Letters From Iwo Jima, while it is a very good film, comes nowhere close to realizing the horror of war depicted in Fires on the Plain. (Eastwood was no doubt influenced by the film, seeing as he claims to be such a classic Japanese film buff.) Many war films show that war is hell through the eyes of the winners. In Fires on the Plain, we're shown that war is even more hellish when you're on the losing end <br /><br />4/4