'Dolemite' is het ontroerende verhaal van Dolemite ('Ik ben dol op blaxploitatiefilms'), een ex-gedetineerde die waarschijnlijk nog steeds in de gevangenis zou moeten zitten. Hij krijgt problemen met de politie, vrienden, drugsdealers, vrouwen, prostituees en de maatschappij in het algemeen. Hij is gewoon niet zo'n aardige vent. De film ook niet, hoewel die nog steeds hilarisch is en de moeite waard om naar te kijken.<br />Het flinterdunne uitgangspunt is dat Dolemite (met zoveel enthousiasme gespeeld als de ster Rudy Ray Moore kan opbrengen) in de gevangenis zit voor een misdaad die hij naar eigen zeggen niet heeft begaan. Als een drugsoverval of een drugsinval of iets met drugs op het punt staat te gebeuren, laat de directeur hem vrij om het tegen te houden, of te helpen, of er gewoon naar te kijken. Niet erg duidelijk. Het enige wat ik weet is dat ik me er niet van bewust was dat het rechtssysteem veroordeelden vrijlaat om hun de kans te geven hun eigen onschuld te bewijzen. Mijn onwetendheid, denk ik.<br />De plot is ingewikkeld en onbelangrijk, in wezen gaat Dolemite rond om mensen te vermoorden (meestal met zeer slecht gechoreografeerde karate), seks te hebben en mensen te vervloeken, soms zelfs te rijmen. De vreugden van de film zijn de totale incompetentie en de totale onverschilligheid in de kwestie.<br />Ik ben gestopt met het tellen van het aantal keren dat ik de microfoon heb gezien nadat hij de hele tijd in één scène had gezeten (ongeveer twee minuten film). Ik vroeg me niet meer af waarom de directeur omlaag keek naar de plek waar Dolemite zat, zelfs niet nadat hij was opgestaan en rondgelopen, toen ze weer terug waren bij het beginpunt en Dolemite op onverklaarbare wijze weer was gaan zitten. Ik vroeg me niet meer af waarom Dolemite zich zo kleedde als hij naakt de straat op ging om zich om te kleden, omdat hij niet in zijn auto wilde stappen met de lelijke (lees: normale) kleren die hij van de gevangenis kreeg. En ik vroeg me niet meer af waar hij karate had geleerd als hij met zijn hand op de buik van iemand zit te schudden en hem op de een of andere manier opensnijdt. De enige keer dat ik ook maar in de verste verte nerveus en gespannen was, was als de walgelijke, kwabbige, blanke burgemeester helemaal naakt rondliep met niets anders dan een handdoek om zijn nek die hem maar net bedekte. Je blijft maar zeggen: 'Ga weg... ga weg... ga weg', maar tegen de tijd dat ze dat doen, heb je al emotionele littekens.<br />De film is in alle opzichten belachelijk. Moore als Dolemite, is of grappig, cool, of allebei. Als je op zoek bent naar een slechte film, heb je die met Dolemite gevonden.
"Dolemite" is the touching story of Dolemite (Gotta love blaxploitation film titles), an ex-con who probably should still be in jail. He gets in trouble with cops, friends, drug dealers, women, prostitutes, and society in general. He's just not that likable a guy. Neither is the movie, though it's still hilarious and worth watching.<br /><br />The flimsy premise is that Dolemite (played with as much enthusiasm as star Rudy Ray Moore can muster) is in jail for a crime he claims he didn't commit. When a drug hit or a drug bust or drug something is about to go down, the warden releases him to stop it, or help it, or just watch it. Not very clear. All I know is that I was unaware that the justice system frees convicts in order to allow them to prove their own innocence. My ignorance, I guess.<br /><br />The plot is convoluted and unimportant, basically Dolemite goes around killing people (Usually with very poorly choreographed karate), having sex, and cursing out people, sometimes even rhyming too. The joys of the movie are its total incompetence, and its total indifference in the matter.<br /><br />I stopped counting the number of times I saw the boom mike after it was in one scene for the entire duration (about two minutes of film). I stopped questioning why the warden was looking down at where Dolemite was sitting, even after he stood up and walked around, when they cut back to the establishing shot and Dolemite was inexplicably sitting down again. I stopped wondering why Dolemite dressed like that when he got naked on the street to change, because he didn't want to get in his car with the ugly (read: normal) clothes the jail gave him. And I stopped wondering where he learned karate when he jiggles his hand on a guy's stomach and somehow cuts him open. The only time I was ever remotely nervous and tense was when the disgusting, flabby white mayor is walking around totally naked with nothing but a towel hanging around his neck which just barely covers him up. You keep saying "Cut away...cut away...cut away" but by the time they do, you are already emotionally scarred.<br /><br />The movie is ridiculous in every way imaginable. Moore as Dolemite, is either funny, cool, or both. If you're on the lookout for a bad movie, you have found it with "Dolemite."