Ik weet zeker dat er ergens tussen de puinhopen van dit Jawn-fest een documentaire te vinden is, en als er genoeg tijd is, kunnen de producenten die misschien vinden. Ik heb geen contact met de personages. Dat is een probleem voor een documentaire. Dat gebrek aan contact woekert al snel uit tot een totale vijandigheid die grenst aan vijandigheid. Hoewel ik, vanwege de slechte verhaallijn, niet helemaal zeker weet wat er met hen gebeurt en wat de gevolgen zijn van wat het ook is dat ze proberen te doen. Het verhaal en de gezichten springen zo snel heen en weer dat het heel moeilijk is om volledig te begrijpen wat er aan de hand is. De derde oprichter die hen voor 800.000 dollar overneemt, wordt zo laat in de film geïntroduceerd dat Khaleil en Tom (vruchteloos) terug moeten peddelen om uit te leggen... ' 'O ja, die vent heeft het idee ook bedacht. En net toen ik dacht dat ik een beetje doorhad wie al die minderwaardige figuren waren, een of andere gestoorde vrouw die stond te raaskallen dat ze een puppy wilde? Wat is dat nou voor onzin? En moest Tom nou echt al die g<0xC3><0xAA>nante toespraken houden voor het personeel? Ik kan me alleen maar voorstellen hoe verveeld ze zich moesten voelen toen het echt gebeurde. Ik denk eigenlijk dat ik medelijden met ze heb.'
I'm sure there is a documentary amongst the ruins of this Yawn-fest somewhere, given enough time maybe the producers could find it. I do not connect with any of the characters. This is a problem for a documentary. That disconnection soon festers into a complete animosity bordering on hostility. Although because of the poor story flow, I'm not really sure what is happening to them and what are the consequences of whatever it is they are trying to do. The story and faces jump around so quickly it is very hard to completely understand what is going on. The 3rd founder that takes them for $700K is introduced so late into the film, Khaleil and Tom have to backpaddle (fruitlessly) to explain "oh yeah, this guy created the idea too". And just when I thought I had a slight grasp on who all the tertiary characters were, some crazy woman in ranting about getting a puppy? What's up with that? Also, did Tom really have to give all those awkward speeches to the staff? I can only imagine the boredom they felt when it was really happening. Actually I think I feel for them.