De titel zegt me niet veel. Ik weet niet zeker welke deur in de film niet geopend had mogen worden.<br />De film begint rustig, met een gesprek tussen een man en een vrouw in een kamer die eruitziet als een rijk gemeubileerde treinwagon, compleet met het geluid van de rijdende trein. In werkelijkheid is het huis van de man een treinwagon en heeft hij een cassette met treingeluiden. De vrouw gaat weg en belt een jonge vrouw. De jonge vrouw zegt tegen haar vriend, een dokter, dat haar is verteld dat haar grootmoeder ziek is en dat ze terug moet naar haar geboortestad. Ze is daar al dertien jaar niet meer geweest.<br />Flitsend terug naar dertien jaar geleden. Een schimmige gestalte komt een huis binnen. Hij streelt een slapend jong meisje, gaat dan een andere kamer in en steekt de moeder van het meisje met een mes. Het meisje wordt wakker, gaat de kamer van haar moeder binnen en vindt haar dood met een mes in haar lichaam. Ze gilt en er komt een arm uit het niets die een hand voor haar mond slaat. Ze kijkt angstig op. Die eerste scène in de film van de moordenaar dempt haar gil, en de blik van het meisje is een van de weinige effectieve opnamen in de film.<br />Op de visuele afdeling valt er niet veel te beleven. Af en toe is er een vreemd gebruik van geluid, en er is een vreemde belichting op een zolderscène waar veel van de glaspanelen rood en blauw zijn. Terug naar het heden. De jonge vrouw arriveert in het huis van haar grootmoeder. Er is daar een oude dokter, die ze niet vertrouwt, samen met de man uit de openingsscène 'Edelachtbare' en Kearn, de museumbeheerder van de stad. Ze vertrouwt geen van hen, en het is waar dat ze geen enkel vertrouwen wekken. Ze is gedurende de hele film nogal kribbig. Ze wil haar grootmoeder in een ziekenhuis laten opnemen. De mannen in de stad willen haar huis, en de museumbeheerder wil de dingen die erin staan (zijn museum zit al vol met veel van de spullen van de grootmoeder). Onverklaarbaar genoeg wil de vrouw het huis houden.<br />De jonge vrouw begint telefoontjes te krijgen van een man die op een sinistere fluistertoon spreekt. Hij uit verschillende dreigementen en wil dat ze dingen doet om hem op te winden. Zulke scènes komen vaak terug. Jammer genoeg zijn er zo weinig personages in de film dat de mogelijkheden van wie het zou kunnen zijn, beperkt zijn. Erger nog, we zien meteen vanaf het begin wie de telefoontjes pleegt. Dus hoewel de jonge vrouw het niet weet (hoewel de beller af en toe zijn normale stem laat horen), weet het publiek altijd: geen spanning. Elk telefoontje brengt haar meer van haar stuk.<br />Het einde was onverwacht voor mij, dus misschien krijg ik punten omdat ik niet het voor de hand liggende heb gekozen, maar ik weet niet zeker of dat me iets kon schelen.
The title doesn't make much sense to me. I'm not sure what door in the movie shouldn't have been opened.<br /><br />The movie starts uneventfully, with a conversation between a man and a woman in a room that looks like a richly furnished train car, complete with the sound of the train traveling. In fact, the man's house is a train car, and he has a cassette of train sounds. The woman leaves, and calls a young woman. The young woman tells her boyfriend, a doctor, that she's been told her grandmother is ill, and she needs to return to her home town. She hasn't been there in thirteen years.<br /><br />Flash back to thirteen years ago. A shadowy figure enters a house. He caresses a sleeping young girl, then goes into another room and stabs the girl's mother. The girl wakes up and enters her mother's room and finds her dead with a knife in her. She screams, and an arm comes out of nowhere and claps a hand over her mouth. She looks up in fear. That early scene in the movie of the killer muffling her scream, and the girl's look is one of the few effective shots in the movie.<br /><br />It doesn't have much going for it in the visuals department. Occasionally there's some strange use of sound, and there's some weird lighting in an attic scene where many of the panes of glass are red and blue.<br /><br />Back to the present day. The young woman arrives in her grandmother's house. An old doctor is there, who she doesn't trust, along with the man from the opening scene "Judge" and Kearn, the town's museum operator. She doesn't trust any of them, and it's true they don't inspire any trust. She's rather crabby throughout the whole movie. She wants to check her grandmother into a hospital. The men in the town want her house, and the museum operator wants the things in it (his museum is already filled with many of the grandmother's things). Inexplicably, the woman wants to keep the house.<br /><br />The young woman starts getting phone calls from a man speaking in a sinister whisper. He makes various threats, and wants her to do things to arouse him. Such scenes recur often. Unfortunately, there are so few characters in the movie, that the possibilities of who it could be are limited. Worse still, we see right from the beginning who is making the phone calls. So, while the young woman doesn't know (even though the caller occasionally drops into his normal voice), the audience always knows: no suspense. Each call rattles her more and more.<br /><br />The ending was unexpected for me, so maybe gets points for not going with the obvious, but I'm not sure I cared for it.