Ik zal deze film voor je afdraaien...<br />De eerste vijftien minuten zijn een staaltje van verschrikkelijke special effects. Ik ben niet iemand die over special effects gaat muggenziften, maar wat je moet begrijpen is dat als je je geen goede special effects kunt veroorloven, je je film niet rond special effects moet verankeren. Sterrenschepen schieten kleurige klodders op elkaar af, flikkeren op tot grote explosies en razen langs manen met polygonen die laag genoeg zijn om ze met je vingers te tellen. Je zult geen idee hebben wat er gebeurt. Het zal niet logisch zijn.<br />Het tweede bedrijf gaat over een vrouw die door de woestijn loopt. Op dit punt word je getrakteerd op een kleurloos decor en onlogische, saaie vechtscènes. Niemand zegt iets. Er gebeurt niets interessants. Het doel van de film is onduidelijk en niet erg aanlokkelijk. Dit gaat ongeveer 45 minuten door.<br />Dan sluipt ze in een vijf minuten durende montage een vijandelijke basis binnen, bindt zich aan een raket vast, probeert een wapen te vernietigen, slaagt daar niet in en sterft.<br />Niets van dit alles heeft enige invloed op de uiteindelijke richting van de film.<br />In de laatste twintig minuten worden de herinneringen van het meisje in feite overgebracht op haar dochter, die een groot aantal jaren in stasis doorbrengt en de geheimen van de mensheid leert kennen. Hierna zien we het eerste, en laatste segment van de menselijke interactie van vijf minuten in de film, waarna de nieuwe heldin gedwongen wordt te kiezen of ze deel wil worden van het materiaal dat de grote klap veroorzaakt of niet. Je weet wel. Want als het universum instort, moet je beslissen of je er deel van wilt zijn.<br />Ze kiest voor ja. MAAR DE HERINNERINGEN VAN MANKIND VERANDEREN IN EEN KAPPER. Misschien maken we niet nog eens dezelfde fouten, hè? Als je van films met personages houdt, is dit geen goede film voor je. De hoofdrollen hadden mooi vervuld kunnen worden door elk oud opwindspeeltje dat in staat is om op zijn kop in het zand te blijven lopen. Het hele verhaal wordt pijnlijk saai verteld.<br />De film probeert diepzinnig te lijken door een hele hoop onontwikkelde science-fictionideeën bij elkaar te gooien. Er zitten genoeg concepten in om een aantal films te vullen, maar zoals het er nu voor staat, is het een en al irrelevante details. Twee derde van deze film had teruggebracht kunnen worden tot een montage van vijfenveertig seconden. In plaats daarvan vult de verteller de achtergrond van een novelle aan zonder ons ooit een reden te geven om ons druk te maken over wat er met de personages gebeurt.<br />Er zitten goede ideeën in, maar niemand kijkt naar films om ideeën te zien die niet goed worden uitgelegd. Mensen keken naar films om vermaakt te worden. Deze film is niet vermaakt.
Let me break down this film for you...<br /><br />The first fifteen minutes are a showcase for terrible special effects. I'm not one to nitpick about special effects, but what you've got to understand is that if you can't afford good special effects, you shouldn't anchor your film around special effects. Starships fire blobs of color at each other, flaring into stock explosions, and careening past moons with polygon counts low enough to count with your fingers. You will have no idea what is happening. It will not make sense.<br /><br />The second act involves a woman walking in the desert. At this point you will be treated to drab scenery, and illogical, boring fight scenes. Nobody speaks. Nothing interesting happens. The protagonist's goals are unclear, and are not very compelling. This goes on for about 45 minutes.<br /><br />Then in a five-minute montage, she sneaks into an enemy base, straps herself to a rocket, tries to destroy a doomsday weapon, fails, and dies.<br /><br />None of this has any bearing on the eventual direction of the film.<br /><br />In the last twenty minutes, basically the chick's memories get transferred to her daughter, who goes into stasis for a very large number of years, learning the secrets of mankind. After this, we see the first, and last five-minute segment of human interaction in the film, then the new heroine is forced to choose whether she wants to become part of the material that causes the big bang or not. You know. Because when the universe is collapsing, you get to decide if you want to be a part of it.<br /><br />She chooses yes. BUT THE MEMORIES OF MANKIND SURVIVE IN A CAPSULE. Maybe we won't make the same mistakes again, huh? If you like movies with characters, then this is not a good movie for you. The lead roles could have been fulfilled nicely by any old wind-up toy capable of staying right-side-up while walking through sand. All of the story is told through painfully dull narration.<br /><br />The film tries to seem deep by throwing together a whole bunch of undeveloped science-fiction ideas. There are enough concepts here to fuel a number of films, but as it stands, it's bloated with completely irrelevant details. Two-thirds of this film could have been reduced to a 45-second montage. Instead, the narrator fills in a novella's worth of backstory without ever giving us a reason to care what happens to the characters.<br /><br />There are good ideas in here, but nobody watches films to see ideas ineptly explained. People watched films to be entertained. This film does not entertain.