Ik zag The Buddy Holly Story voor het eerst toen ik een jaar of zeven was. Ik had geen idee wie Buddy Holly was, en ik kan me ook niet herinneren waarom ik voor de televisie ging zitten om naar HBO te kijken en naar deze innemende biopic te kijken. Wat ik me wel herinner, was dat ik besefte dat het een (iets) waargebeurd verhaal was, over iemand die echt had geleefd. Ik herinner me de muziek, geweldige liedjes waar ik nog steeds van hou (Ik kan niet geloven dat Gary Busey zijn eigen liedjes zong en zo goed was <0xE2><0x80><0x93> wat een gozer!) Toen kwam het einde. Hij ging dood. Hij ging verdomme dood. Ik kon het niet geloven. Ik had geen waarschuwing, geen kennis van zaken zoals de meeste mensen die in deze film komen. Het leerde me een harde les over het leven en dat het zich niet aan de regels houdt die de meeste films ons leren. Vanavond heb ik de film weer gezien en ik was er weer helemaal bij... en een beetje verdrietig.<br />8 van de 10, maar ik geef toe dat ik een beetje bevooroordeeld ben.
I first saw The Buddy Holly Story when I was about seven years old. I had no idea who Buddy Holly was, nor can I remember what it was that made me sit down in front of the television, tuned in to HBO, and watch this engaging biopic. What I remember was realizing that it was a (somewhat) true story, about someone who actually lived. I recall the music, great songs that I still love today (I can't believe Gary Busey sang his own songs and so well - What a stud!) Then, came the end. He died. He freaking died. I couldn't believe it. I had no warning, no prior knowledge like most coming into this film. It taught me a harsh lesson about life and how it doesn't follow the rules that most movies teach us. I just watched the film again tonight and was engaged all over again... and a little saddened.<br /><br />8 out of 10, but I'll admit to a little bias.