'Sir' heeft Lear meer dan tweehonderd keer gespeeld, maar vanavond kan hij zich zijn openingszinnen niet herinneren. Terwijl hij voor de spiegel zit, weerspiegelen zijn ogen de waanzin van de koning. Zijn kleedster spoort hem zachtjes aan, met haar mond de woorden vormend. Beide mannen hebben iets wanhopigs. De grote acteur die weet dat zijn krachten hem ontglippen, zijn bediende cum major domo cum geweten cum surrogaatvrouw <0xE2><0x80><0x93> die zich bewust is van het verval van zijn baas tot waanzin en weet dat hij niets anders kan doen dan zijn dood verzachten. 'The Dresser' is in feite een liefdesverhaal tussen de twee. In de loop der jaren zijn ze zo afhankelijk van elkaar geworden dat geen van beiden een toekomst zonder de ander kan bedenken. Het stuk speelt zich af tijdens de tweede wereldoorlog en gaat over de lotgevallen van een tweederangs Shakespeare-gezelschap dat bestaat uit een even groot aantal mislukkelingen en wannabe's onder leiding van'meneer', een toneelridder van wat je zou kunnen noemen 'De Oude School'. Welke rol hij ook speelt, hij grijpt het midden van het toneel en buldert boven het voetlicht, waarbij hij zijn publiek tot applaus provoceert. Maar ergens in hem, het grootste deel van de tijd verborgen onder de ham die hij regelmatig uitdeelt, blijft er af en toe nog een glimp van zijn vroegere grootsheid achter. Finney concentreert zich heel slim op de ham, vaak op het punt van een karikatuur, en net als je op het punt staat zijn optreden af te doen als overdrijving en poeha, brengt hij een moment van verfijnde subtiliteit en kwetsbaarheid dat je doet beseffen dat een groot acteur een groot acteur speelt. Hetzelfde geldt voor de heer T.Courtenay. Het is gemakkelijk om zijn vertolking af te schrijven.<br />Het is gemakkelijk om zijn vertolking van Norman af te doen als een oefening in stereotyperen. Hier hebben we een verwijfde man van middelbare leeftijd die zich in plaats van in een kamp als toneelknecht een weg door het leven baant, geniet van het gezelschap van 'De Meisjes' en houdt van de verdorven roddels van de insiders in 'Het Theater'. Er waren <0xE2><0x80><0x93> en ik heb sterk het vermoeden dat dat nog steeds zo is <0xE2><0x80><0x93> veel mannen zoals Norman in _De Profession_. Ze zijn oneindig vriendelijk en geduldig, weten meer van de toneelstukken dan veel van de acteurs en lopen met wijsheid en genegenheid achter de coulissen rond. Ik geloof dat de overgrote meerderheid van hen met een goedkeurend lachje om het portret van meneer Courtenay zou lachen. Ik heb 'The Dresser' op het Londense toneel gezien, waar, tegen de heersende wijsheid in, het 'Norman' van meneer Courtenay veel ingetogener was dan in de film 'Sir', die werd gespeeld door de grote meneer Freddie Jones, tot groot genoegen van het publiek. Het was een gedenkwaardige vertolking die die van meneer Courtenay overschaduwde, waardoor hij werd teruggebracht tot een 'ook-acteur', in tegenstelling tot een acteur op het toneel. Het idee dat 'Sir' en 'Norman' zonder elkaar bijna incompleet zouden zijn, verdween als sneeuw voor de zon. De heren Finney en Courtenay herstelden de balans in de film en herstelden de gelijkheid in de relatie. Beide mannen hebben een lange weg afgelegd sinds hun eerste optredens in de Britse 'New Wave'-films, toen ze de lievelingen werden van de vaag linkse'middenklasse' en zich ervoor schaamden. Toen de Britse film in de jaren zeventig bijna aan Hari Hari gebonden was, concentreerden ze zich rustig op het theater, afgezien van een paar rollen om de wolf buiten de deur te houden. Na de renaissance van meer degelijke films verschenen ze weer, knipperend met hun ogen in het ongewone felle licht.<br />'The Dresser' markeerde hun terugkeer, nog steeds bruisend van energie en talent, terwijl ze de hele wereld toeschreeuwden: 'We're still here.' Het is geen grote film, maar wel een geweldige.
"Sir" has played Lear over 200 times,but tonight he can't remember his opening lines.Sitting at the mirror,his eyes reflect the King's madness. His dresser prompts him gently,mouthing the words.There is an air of desperation about both these men.The great actor knowing his powers are slipping away,his valet cum major domo cum conscience cum surrogate wife - aware of his boss's decline into madness and knowing he is powerless to do more than ease his passing. "The Dresser" is really a love story between the two.Over the years they have become mutually dependent on one another to the extent that neither can conceive a future without the other. Set during the second world war,it concerns the fortunes of a frankly second - rate touring Shakespearean Company comprising an equal number of has - beens and wannabes led by "Sir", a theatrical knight of what might kindly be called "The Old School".Whatever part he is playing he grabs centre - stage and bellows out over the footlights,bullying his audience into applause.But,somewhere inside him,buried most of the time deep beneath the ham he regularly dishes out,there still remains an occasional glitter of his earlier greatness.It is to catch a glimpse of this that his audiences fervently hope for. Mr A.Finney very cleverly concentrates on the ham,often to the point of caricature,and,just when you are ready to dismiss his performance as mere hyperbole and bluster he will produce a moment of exquisite subtlety and vulnerability that makes you realise that a great actor is playing a great actor. The same goes for Mr T.Courtenay.It's easy to write off his portrayal<br /><br />of Norman as an exercise in stereotyping.Here we have a middle - aged effeminate rather than camp theatrical dresser sashaying his way through life,enjoying the company of "The Girls" and loving the wicked Insider gossip rife in "The Theatre".There were - and I strongly suspect still are - many men just like Norman in The Profession.Infinitely kind and patient,knowing more about the plays than many of the actors,they run backstage with wisdom and affection.I believe the vast majority of them would hoot with approving laughter at Mr Courtenay's portrait. I saw "The Dresser" on the London stage where,against the perceived wisdom,Mr Courtenay's "Norman" was rather more subdued than in the movie."Sir" was played by the great Mr Freddie Jones to huge acclaim from the audience.It was a memorable performance that overshadowed Mr Courtenay's,reducing him rather to an "also - ran" as opposed to an actor on level - billing.The idea that "Sir" and "Norman" might be almost incomplete without each other went right out of the window. "Norman" was reduced to being his puppet,which I'm not sure was what Ronald Harwood intended,but made for breathtaking theatre. Messrs Finney and Courtenay redress the balance in the movie,restoring equality to the relationship. Both men have come a long way since their early appearances in the British "New Wave" pictures when they became the darlings of the vaguely Leftish,"middle - class and ashamed of it" movement.When the British cinema virtually committed Hari - kiri in the 1970s they quietly concentrated on the theatre apart from a few roles to keep the wolf from the door.With the renaissance of more substantial movies,they re - appeared,blinking in the unaccustomed bright light.<br /><br />"The Dresser" marked their return,still fizzing with energy and talent, shouting to the world at large "We're still here".It's not a big movie but is assuredly a great one.