Men is het er algemeen over eens dat Hayao Miyazaki een meester is in zijn vak als het gaat om het combineren van rijke animatie met bedachtzame verhaallijnen en even fantasierijke personages. Zijn films, van NAUSICAA, TOTORO, KIKI, LAPUTA en MONONOKE tot en met de recente HOWL'S MOVING CASTLE, zijn niet alleen prachtig weergegeven in termen van kunst, maar ook in termen van filmen. Kan deze man niets verkeerd doen? Niet echt, maar je kunt onmogelijk verwachten dat al zijn films altijd vijf sterren zijn. Zijn nieuwste film, PONYO, een schaamteloos familievriendelijk verhaal over een 'goudvis uit het water', is net zo weelderig geanimeerd en vol interessante personages als je zou verwachten... En toch is dit de eerste film van hem die zich op'minder' terrein begeeft. Begrijp me niet verkeerd, PONYO is absoluut geen slechte film. Zoals gezegd is het een lust voor het oog en is het net zo charmant en aanbiddelijk als TOTORO en KIKI. Het probleem is dat het verhaal niet drijvend blijft om iedereen die zin heeft in een andere boeiende, diepgravende plot tevreden te stellen.<br />Voor het openingsuur is PONYO Miyazaki's beste verhaal, waarin een luidruchtige en overenthousiaste jonge goudvis (die later Ponyo wordt) een verboden reis maakt naar de mensenwereld, waar ze vervolgens wordt geadopteerd door een jongen van haar eigen leeftijd, Sosuke genaamd (die, interessant genoeg, naar de zoon van de regisseur is gemodelleerd). Sosukes vader, een mysterieuze tovenaar die Fujimoto heet, is erg boos op de mensen omdat ze de zee verwoesten (dit milieuthema verschilt niet veel van Miyazaki's andere films)... een probleem dat hij graag wil oplossen door kwallen te maken van de boeg van zijn onderzeeër. Hij scheidt het tweetal en probeert Ponyo over te halen om samen met hem onder water te blijven. De goudvis heeft echter al zowel Sosukes bloed geproefd (hij geneest een snee in zijn vinger) als iets van het menselijke voedsel (ham, waar ze op onverklaarbare wijze aan verslaafd raakt), en glipt natuurlijk haar vaders verboden drankjes binnen, waar ze transformeert tot een hyperactief meisje (dat als twee druppels water lijkt op Mei uit MIJN BUITENLANDSE TOTORO). Dit veroorzaakt een gevaarlijke tsunami die de hele wereld dreigt te overspoelen met water. Samen met zijn vrouw Gran Mamare, een doorschijnende zeegodin die beurtelings van een titanenformaat in een menselijke vorm overgaat, besluit Fujimoto de liefde van de twee jongelui op de proef te stellen. Ze doen dat door de zee op te tillen tot het niveau van Sosukes huis, waardoor de jongelui in een bovenmaatse speelgoedboot (het resultaat van Ponyo's eigen magische krachten) op weg gaan door de nu van zee doordrenkte wereld.<br />Op dat moment begint PONYO uit te lopen. Hoewel Ponyo en Sosuke aanbiddelijk zijn en de scènes waarin ze voorkomen grappig en schattig zijn, vertragen ze de film. Waar de film echt vaart achter zet, is helaas op de climax, waarin Sosuke zijn liefde voor Ponyo moet bewijzen, en wel op een manier die vreemd genoeg een anticlimax is en gehaast, waardoor een anderszins charmant verhaal abrupt tot stilstand komt. Dit zal de kijkers er waarschijnlijk van weerhouden om opnieuw een meesterwerk te verwachten van de man die voor veel van zijn andere films veel interessantere finales heeft verzorgd. Herinneren jullie je de vernietiging van Laputa? Satsuki's zoektocht naar de kleine Mei? Kiki's redding van Tombo? Porco Rosso's gevecht met Curtis? De redding van het hoofd van de Woudgeest? Of zelfs de test tussen Chihiro en Yubaba? Al die beslissingen waren veel bevredigender en voelden veel completer aan dan deze.<br />Op technisch gebied kan er niets op PoNYO aan te merken zijn. De animatiefilm is absoluut prachtig om te zien, en wordt geheel en al geproduceerd zonder ook maar één shot van een door de computer gegenereerd beeld, en natuurlijk voorziet Joe Hisaishi ons van weer een adembenemende muziekscore. De beste momenten zijn de opwindende scènes onder water, begeleid door een koor en een sopraanstem. En de achtergronden zijn net zo liefdevol geschilderd en gedetailleerd als bij elke andere Ghibli-film.<br />Nadat ze hadden bewezen dat ze het waard waren om Ghibli's vorige films in het Engels te vertalen en te dupliceren met topkwaliteit, leveren Disney Studio's en Pixar opnieuw een Engelse dub, compleet met een zeer bekwame cast van acteurs. Frankie Jonas is verrassend goed als Sosuke, en klinkt de hele tijd heel natuurlijk en geloofwaardig. Noah Cyrus als Ponyo gaat daarentegen soms te ver in het uitschreeuwen van haar tekst voordat hij uiteindelijk tot rust komt. Afgezien van de hoofdrolspelers bestaat de rest van de cast uit Liam Neeson als de overbezorgde Fujimoto (die zich verbazingwekkend goed staande houdt in het personage), Cate Blanchett als Gran Mamare (op een alomtegenwoordige toon die niet veel verschilt van haar Galadriel in Lord of the Rings), Matt Damon als Sosukes voortdurend op zee zijnde vader Koichi (die goed is, maar niets om over naar huis te schrijven) en Tina Fey als Lisa. Fey is van hen de beste stem van de hele cast, die het personage met precies de juiste hoeveelheid geest en persoonlijkheid doordrenkt. Haar scènes met Sosuke vertonen echte chemie. Aan de andere kant is Cloris Leachman, die spectaculair was als Dola in _CASTLE IN THE SKY_, teleurstellend weggezet als een van de drie gehandicapte oudere vrouwen (ze heeft nauwelijks tekst!), die ook de stemmen van Betty White en Lily Tomlin hebben. Van hen is alleen Tomlins personage, een chagrijnige vrouw die Toki heet, een echte persoonlijkheid, maar als ik de film zou regisseren, zou ik Tomlin verwisselen met Leachman. Waarschijnlijk is het enige echt storende nadeel van de dub een knaller van een techno-remix van het pakkende (maar belachelijk herhaalde) titelliedje van de film, dat gelukkig pas halverwege de aftiteling te horen is.<br />Over het geheel genomen is _PONYO_ een goede film; een mooi stukje geanimeerd werk dat perfect is voor kinderen en familiepubliek. Maar door het wegvallen van het momentum tegen het einde, valt de film ver onder de klassieke status. Maar omdat Miyazaki op zijn minst nog steeds beter is dan de meeste andere animatiefilms, zal ik royaal zijn en PONYO een volledige sterrenrecensie geven, want elk aspect van zijn werk is nog steeds de moeite waard om naar te kijken, vooral op het witte doek. (Zorg dat je hem in de bioscopen te zien krijgt nu het nog kan.)
It has been widely agreed that Hayao Miyazaki is a master at his craft when it comes to combining rich animation with thoughtful story lines and similarly imaginative characters. His movies, from NAUSICAA, TOTORO, KIKI, LAPUTA, and MONONOKE to the recent HOWL'S MOVING CASTLE are all not only gorgeously rendered in terms of art, but in terms of movie-making as well. Can this man do no wrong? Not really, but it is impossible to expect everyone of his movies to always be five star marvels. His newest film, PONYO, an unashamedly family-friendly tale of a "goldfish out of water", is as lushly animated and alive with interesting characters as you would expect... and yet this is the first film of his which treads into "lesser" territory. Don't get me wrong, PONYO is not a bad movie by any means. As mentioned, it is a sight for the eyes and is as charming and adorable as TOTORO and KIKI. The problem is that the story doesn't stay afloat to satisfy anyone eager for another engrossing, in-depth plot.<br /><br />For its opening hour, PONYO is Miyazaki storytelling at its finest, in which a rowdy and overeager young goldfish (who later becomes named Ponyo) makes a forbidden trip to the human world where she is subsequently adopted by a boy her own age named Sosuke (modeled, interestingly, after the director's own son). This does not please Ponyo's father, a mysterious wizard named Fujimoto, who is very angry at the humans for their destruction of the sea (this environmentalist theme is not much different from Miyazaki's other films)... a problem he very much intends to rectify by creating jellyfish from the prow of his submarine. He separates the pair and tries to talk Ponyo into staying underwater with him. The goldfish, however, has already tasted both Sosuke's blood (healing a cut on his finger) AND some of the human food (ham, which she becomes inexplicably addicted to), and of course steals into her father's forbidden potions, transforming into a hyperactive young girl (who is the spitting image of Mei from MY NEIGHBOR TOTORO). This triggers a dangerous tsunami which threatens to engulf the entire world with water. Conspiring with his wife, Gran Mamare, a diaphanous sea goddess who alternatingly shifts from super-sized titan to human-size form, Fujimoto decides to test the two youngsters' love for each other. They do this by elevating the sea to the level of Sosuke's house, prompting the youngsters to set out across their now ocean-infested world in an over-sized toy-boat (made possible by Ponyo's own magical powers).<br /><br />It is at this point where PONYO begins to run out of steam. Although Ponyo and Sosuke are adorable and the scenes involving them are funny and cute, they slow down the film. Where the film really takes on water, unfortunately, is at the climax in which Sosuke must prove his love to Ponyo, presented in a way which is strangely anticlimactic and rushed, bringing an otherwise charming tale to an abrupt halt. This will likely underwhelm viewers expecting another instant masterpiece from the man who has delivered far more interesting finales for many of his other movies. Remember the destruction of Laputa? Satsuki's search for little Mei? Kiki's rescue of Tombo? Porco Rosso's fight with Curtis? The rescue of the Forest Spirit's head? Or even the test between Chihiro and Yubaba? All those resolutions were far more satisfying and felt more complete than this one.<br /><br />On a technical level, PONYO cannot be faulted. The animation is absolutely gorgeous to look at, produced entirely without a single shot of computer-generated-imagery, and naturally Joe Hisaishi provides us with yet another breathtaking musical score; the best moments being the rousing sequences underwater, accompanied by a chorus and a soprano voice. And the backgrounds are lovingly painted and detailed as any other Ghibli movies.<br /><br />Having proved themselves worthy on translating and dubbing Ghibli's previous movies into English with top-quality results, Disney Studios and Pixar once again provide an English dub complete with a mostly capable cast of actors. Frankie Jonas is surprisingly good as Sosuke, sounding very natural and believable throughout. Noah Cyrus as Ponyo, on the other hand, sometimes goes overboard in shouting her lines before eventually settling down toward the end. Leads aside, the rest of the cast includes Liam Neeson as the overprotective Fujimoto (who manages himself unsurprisingly well in the character), Cate Blanchett as Gran Mamare (in an omnipresent tone which is not much different from her Galadriel in LORD OF THE RINGS), Matt Damon as Sosuke's constantly seafaring father Koichi (who is good but nothing to write home about), and Tina Fey as Lisa. Of them, Fey is the best voice in the entire cast, imbuing the character with just the right amount of spirit and personality. Her scenes with Sosuke show real chemistry. On the other hand, Cloris Leachman, who was spectacular as Dola in CASTLE IN THE SKY, is disappointingly wasted as one of three handicapped elderly women (she barely has ANY lines!), who are also voiced by Betty White and Lily Tomlin. Of them, only Tomlin's character, a cantankerous woman named Toki, shows any real personality, but if I were casting the movie, I'd switch Tomlin with Leachman. Probably the only really jarring drawback of the dub is a blasty techno-remix of the film's catchy (but ridiculously repetitive) title song, which thankfully doesn't occur until midway through the closing credits.<br /><br />On the whole, PONYO is a good film; a fine piece of animated work which is perfect for youngsters and family audiences. Due to the loss of momentum toward the end, though, it falls far short of classic status. Since Miyazaki at his least is still better than a majority of other animated films, though, I'll be generous and give PONYO a full star recommendation, because any feature of his is still very much worth watching, particularly on the big screen. (Be sure to catch it in the theaters while you can.)