Voor diegenen onder jullie die tot nu toe nog nooit van de film hebben gehoord (waarvan ik aanneem dat veel geluksvogels dat niet hebben), zal ik het voor jullie samenvatten. Ryan Gosling speelt het personage van Leland, die ook optreedt als de verteller van de film (een soort Kevin Spacey in American Beauty, maar dan zonder de intelligente observaties over het leven). Leland belandt in de gevangenis omdat hij een achterlijk kind heeft doodgestoken, en de film probeert erachter te komen waarom hij dat heeft gedaan. Hij lijkt een aardige jongen (zo niet psychisch dan toch geestelijk), en wordt door Gosling geportretteerd zonder enig spoor van geweld, woede of bedoelingen (en als je verwacht dat hij later in de film zijn sinistere kant zal onthullen, wacht dan maar af). Eenmaal in de jeugdgevangenis gaat Leland naar de lessen van Pearl Madison, die goed geportretteerd is door Don Cheadle (die tot niets anders in staat is dan kwaliteit, zelfs in slechte films). Pearl probeert het mysterie van Leland te ontrafelen in een poging erachter te komen hoe zo'n kind zoiets kan doen, zodat hij er later een boek over zou kunnen schrijven (naast leraar jeugdgevangenis is Pearl ook een ambitieus schrijver).<br />De relatie tussen Leland en Pearl is het verhaal achter de film, omdat hun gesprekken het verleden van Leland voor het publiek onthullen. Maar als je het centraal zou stellen, zou dat impliceren dat deze meanderende film een verleden had. Dat is niet zo. De Verenigde Staten van Leland kunnen bogen op een indrukwekkende cast, en dat schijnt de film ten goede te komen. Het lijkt alsof schrijver/regisseur Matthew Ryan Hodge (maak je geen zorgen, je hebt nog nooit van hem gehoord, hij heeft nooit iets gedaan) ALLE personages een persoonlijke verhaallijn en karakterfout moest geven om de acteurs zover te krijgen ze te spelen. De meeste van deze karaktertrekken en verhalen zijn clichés, en de meeste raken onderontwikkeld en onopgelost.<br />Ik zal proberen ze hier te ontleden: Martin Donovan en Ann Magnuson zijn de ouders van de vermoorde, achterlijke jongen (ik vind het prachtig dat de film het kind 'achterlijk' bleef noemen, en nooit 'geestelijk gehandicapt'). Daar moest ik inwendig om lachen), ze hebben kennelijk een kille relatie, want alle huwelijken in de voorsteden in de moderne filmwereld moeten kil zijn. Hun andere twee kinderen zijn Michelle Williams, die blijkbaar op het punt staat te gaan studeren, en Jena Malone, die hetzelfde gekwelde tieneridool speelt dat ze altijd speelt, maar deze keer met een heldenverslaving. Malone was ook de vriendin van Leland, wat hem in verband brengt met zijn slachtoffer. Het vriendje van Williams, dat wees was en bij het gezin is komen wonen, en dat honkballer is en naar dezelfde universiteit wil als zijn vriendin, wordt gespeeld door Chris Klein. Hij doet uiteindelijk meer met zijn personage dan de andere bijrollen, en slaagt er soms in de film te stelen. Lena Olin is Lelands moeder, die om de een of andere reden altijd verdrietig lijkt te zijn. Kevin Spacey (ook de uitvoerend producent) is Lelands kille, afwezige vader, die een beroemde romanschrijver is. Uiteindelijk komt Sherilyn Fenn opdagen om een rafel in Lelands verhaal te leggen <0xE2><0x80><0x93> als het je op dat moment al iets kan schelen. O ja, en dan zijn er nog een drugsdealende ex-vriend, een paar medeleerlingen en een collega van Pearl met wie hij een verhouding heeft met zijn langeafstandsvriendin (gespeeld door Kerry Washington).<br /><br />Sorry als al die synopsis en karakterschets zo lang duurden. Als het zinloos en saai leek, dan heb je net iets meegemaakt van wat ik heb meegemaakt in de 108 minuten dat ik naar de film heb gekeken. Maar de onhandelbare bijrollen van overdreven clichés zijn nog de minste van de misdaden van deze film. De grootste is dat de hele oefening volkomen zinloos is. We krijgen geen fascinerende blik in een verwarde geest, we krijgen geen effectieve verklaring, we krijgen niet veel van wat dan ook. Gezien het feit dat het zo klote was, ga ik het einde voor je verpesten, zodat je het nooit hoeft te zien: Leland stak de debiel neer omdat Leland in de hele wereld alleen maar droefheid kon zien en Corky (of wat het slachtoffer ook was) wilde sparen. Het is alsof de slechtste emo-band ter wereld een album heeft gemaakt, en het de titel 'The World Is Sad, So I Killed A Retard' heeft gegeven. O, en Leland sterft uiteindelijk, in een reeks die zo afhankelijk is van ongelooflijke toevalligheden dat het de film zou hebben geruïneerd, als de film al niet klote was. Natuurlijk sterft hij uiteindelijk, want dat maakte de film zo diepzinnig.<br />Ik geef de film 2 sterren, omdat de acteurs zelf allemaal behoorlijk goed werk hebben geleverd met de troep die ze hebben gekregen. De scènes met Cheadle en Gosling samen waren in sommige opzichten zelfs interessant. Maar, om de film zelf te parafraseren, je moet geloven dat films meer zijn dan de som van hun rollen, kiddo.
For those of you who have never heard of the movie until now (of which, I presume there are many lucky people who haven't), I'll summarise it for you. Ryan Gosling plays the titular character of Leland, who also serves as the film's narrator (a la Kevin Spacey in American Beauty, but without the intelligent observations on life). Leland goes to jail for stabbing a retarded kid to death, and the movie attempts to figure out why he did it. He seems to be a nice boy (if not mentally absent), and is portrayed by Gosling with a complete lack of violence, anger, or agenda (and if you're waiting for him to reveal his sinister side later in the movie, don't waste your time-- it's not that kind of movie). Once in juvenile prison, Leland goes to classes taught by Pearl Madison, ably portrayed by Don Cheadle (who is incapable of anything but quality, even when in bad movies). Pearl attempts to unlock the mystery of Leland in an attempt to figure out how such a kid could do such a thing, and so he could write a book about it later (along with being a juvenile prison teacher, Pearl is also an aspiring author).<br /><br />The relationship between Leland and Pearl is the driving narrative behind the film, as their talks unveil Leland's past to the audience. However, to call it the central focus would imply that this meandering film had one. It does not. The United States of Leland boasts an impressive cast, which seems to be to the detriment of the film. It seems as though writer/director Matthew Ryan Hodge (don't worry that you haven't heard of him, he's never done anything) had to give EVERY character a personal story arc and personality flaw in order to get the actors to play them. Most of these traits and stories are clichéd, and most go underdeveloped and unresolved.<br /><br />I'll try and break them down here: Martin Donovan and Ann Magnuson are the parents of the slain retarded boy (I love how the movie kept calling the kid "retarded", never "mentally disabled". That part made me laugh inside), they apparently have a cold relationship, because all suburban marriages in contemporary cinema must be cold. Their other two kids are Michelle Williams, who is apparently an aspiring actress about to attend college, and Jena Malone, who plays the same troubled teen-archetype she always plays, this time with a heroine addiction. Malone was also the girlfriend of Leland, which gives him his link to his victim. Williams' boyfriend, who was orphaned and came to live with the family, and is a baseball player looking to go to the same college as his girlfriend, is played by Chris Klein. He ends up doing more with his character than any of the other bit players, managing to steal the movie at times. Lena Olin is Leland's mother, who seems to be perpetually sad for some reason. Kevin Spacey (also the executive producer) is Leland's cold and absentee father, who is a famed novelist. Eventually, Sherilyn Fenn will show up to put a wrinkle in Leland's story-- if you even care at that point. Oh yeah, and there's a drug-dealing ex-boyfriend, a couple of fellow juvees, and a co-worker of Pearl's with whom he has an affair on his long distance girlfriend with (played by Kerry Washington).<br /><br />Sorry if all that synopsis and character breakdown took so long. If it seemed meaningless and boring, then you've just experienced a bit of what I did during the 108 minutes I spent watching the movie. But the unruly supporting cast of over-wrought clichés is the least of this film's crimes. The biggest one is that the whole exercise is entirely pointless. We aren't given a fascinating look into a troubled mind, we aren't given an effective explanation, we aren't given much of anything. Given that it sucked so much, I'm gonna go ahead and spoil the ending for you so that you never have to see it: Leland stabbed the retard because all Leland could see in the world was sadness, and wanted to spare Corky (or whatever the victim's name was) the sadness in his eyes. It's like the worst emo band in the world made an album, and titled it "The World Is Sad, So I Killed A Retard". Oh, and Leland dies in the end, in a sequence so reliant of unbelievable coincidences that it would have ruined the movie, if the movie didn't already suck. Of course he dies in the end, because that made the movie so deep.<br /><br />I'm giving the movie 2 stars, because the actors themselves all did a pretty good job with the junk they were given. The scenes with Cheadle and Gosling together were even interesting on some levels. But, to paraphrase the film itself, you have to believe that movies are more than the sum of their parts, kiddo.