De Schildknaap van Gothos is een van de 'onzinnige' afleveringen van _Star Trek_ en daarom een van de meest onderhoudende. De amusementsfactor wordt, over het algemeen gesproken, gevoed door de impasse tussen William Shatner en de hilarische gastster van de aflevering, William Campbell.<br />Tijdens een niet nader gespecificeerde routinemissie verdwijnt Sulu plotseling in het niets en Kirk volgt hem kort daarna. Spock begint onmiddellijk te zoeken naar zijn vermiste collega's (en, hoewel hij het niet graag toegeeft, zijn vrienden), terwijl de twee gestrande bemanningsleden te maken krijgen met de mysterieuze, almachtige, flamboyante Trelane (Campbell), de zelfbenoemde Schildknaap van Gothos, een wezen dat in staat is door de pure kracht van zijn geest alles te scheppen of te vernietigen wat hij wil. Op het eerste gezicht lijkt de plot misschien gerecycled van eerdere afleveringen (echt, zijn er sf-series waar niet minstens één godgelijk personage in voorkomt), maar dat gevoel verdwijnt vrij snel dankzij het winnende gebruik van overdreven humor in het script, wat allemaal wordt overgebracht door Campbells opzettelijke kampact: zijn Trelane is in wezen de Trek-versie van een verwend kind in het lichaam van een volwassene, terwijl zijn door onwetendheid gevoede nieuwsgierigheid naar het menselijk ras (zijn kennis is zeer beperkt) waarschijnlijk als inspiratiebron heeft gediend voor Gene Roddenberry toen hij ongeveer twintig jaar na deze aflevering met het personage van Q voor de piloot van de volgende generatie kwam.<br />Kortom, de sleutel tot het waarderen van De Schildknaap van Gothos is deze: ''Dwaas'' doet het niet.' t hoeft niet per se gelijk te staan aan'slecht'.
The Squire of Gothos is one of the "sillier" episodes of Star Trek, and therefore one of the most entertaining ones. The entertainment factor is, generally speaking, fueled by the stand-off between William Shatner and the episode's hilarious guest star, William Campbell.<br /><br />During an unspecified routine mission, Sulu suddenly vanishes into thin air, and Kirk follows soon after-wards. Spock immediately begins looking for his missing colleagues (and, though he'd hate to admit it, friends), while the two stranded crewmen must deal with the mysterious, all-powerful, flamboyant Trelane (Campbell), the self-proclaimed Squire of Gothos, a being capable of creating or destroying anything he wants through the sheer power of his mind.<br /><br />At first sight, the plot may seem recycled from previous episodes (honestly, are there any sci-fi shows that didn't feature at least one God-like character), but that feeling vanishes pretty quickly thanks to the script's winning use of exaggerated humor, all conveyed through Campbell's deliberately camp performance: his Trelane is essentially the Trek version of a spoiled child in the body of an adult, while his ignorance-fueled curiosity for the human race (his knowledge is quite limited) probably served as inspiration for Gene Roddenberry when he came up with the character of Q for the Next Generation pilot, some two decades after this episode aired.<br /><br />In short, the key to appreciating The Squire of Gothos is this: "silly" doesn't necessarily equal "bad".