Laat ik beginnen met te zeggen dat je weet dat een film slecht wordt gedraaid als er figuranten op de cover staan. Dat gezegd hebbende, iedereen die zegt dat dit de slechtste film ooit is, is dramatisch, en iedereen die zegt dat de film geweldig is, is volslagen geschift. De film 'is wat hij is'. En wat is dat... Een bescheiden budget (vier miljoen dollar, schat ik) studio vervolg. De film is niet verschrikkelijk, maar voor Road House-fans zal het een teleurstelling zijn. En dat brengt me bij het eerste probleem, net zoals Dirty Dancing niet meer zou zijn wat het zonder Swayze was, is Road House niet meer wat het zonder hem was. De hoofdrol mist diepgang, karakter en beminnelijkheid om de film te dragen. Ik heb het gevoel dat de hoofdrol slecht gecast was en dat de producenten zich in allerlei bochten hadden moeten wringen om Patrick het te laten doen als ze een vervolg wilden maken. De andere cast was ongelijk verdeeld, met uitstekende acteurs als Will Patton en dagacteurs die niet eens in staat waren om te acteren. Busey, die ik grote rollen heb zien spelen, leek het gewoon te hebben ingestudeerd. Ellen werd goed gespeeld, behalve dat ze helemaal niet geloofwaardig was als een chick uit de bayou. Sherri, de DEA-agente in de eerste bar, was een lekker ding en een goede actrice, maar haar rol was onhandig klein en onderontwikkeld. De schrijver liet geen enkele gelegenheid voorbijgaan om diepte en belangstelling aan het verhaal en de personages toe te voegen. In plaats daarvan koos ik voor een basisfilm van één dimensionale beelden. En dat brengt me bij het grootste probleem, het script... Ik kreeg een slecht gevoel toen de aftiteling verscheen en er drie scriptschrijvers waren, gescheiden door een 'en' en een 'en'. Het zag er erg amateuristisch uit. En dat was het ook. Ik hoorde dat het oorspronkelijke script beter was en toen werd het herschreven en begon de harde kern te zuipen. Er zijn een paar pikante gedeelten van de film om naar uit te kijken... Tijdens de eerste geheime ontmoeting, de voor de hand liggende drugsdeal onder de tafel.' Hé, als we afspreken in een drukke naaktbar, haal ik een blok coke uit m'n jasje en jij haalt geld uit je zak en dan schuiven we die coke onder de cocktailtafel!' WACHT! 'Zorg dat je er cool uitziet als je naar links en naar rechts kijkt om er zeker van te zijn dat niemand kijkt!' En ten tweede: ik vind het prachtig als iemand in de borst wordt geschoten en dan zie je hem 10 minuten later zo vrolijk als een leeuwerik overeind zitten. Tegen het eind van de film zijn er een paar akelige montagefouten, vooral tijdens de vechtscènes en als de hoofdfiguur door deuren rent en een klant tegen het lijf loopt. Wat me bij het realisme van de DEA-training brengt, ik wil niet allebei technisch worden... Maar door deuren heen springen is geen standaardtraining... En ook gedragen typische vrouwelijke agenten, die zich uit de naad werken om het op een mannelijk terrein te maken, zich niet als zwakke figuren... Saai! Bedankt voor de chauvinistische kijk van de plaatsvervangend directeur. Er zijn nog andere dingen die ik op een school zou kunnen onderwijzen... De versnelde gevechten, de jolige dialogen, het gerecyclede verhaal... enzovoort... Maar afgezien van alles wat je ex-meneer Applegate gewoon niet kunt uitstaan, mist hij de nederige zen-coolheid die van meneer Patrick Swayze zo'n rotzak heeft gemaakt. Hij komt op me over als zo'n acteur van 1.80 meter die denkt dat hij een slechte kont heeft, maar net als Van Damnit loopt hij een heel slechte kont tegen het lijf (Chuck Zito in het geval van Van Dont) en hij geeft hem een lesje in 'badass'. Daarom vind ik dat de spil van de film is: als je een slechte kont hebt, ben je een slechte kont, dan hoef je het niet te proberen. Voorbeeld: Swayze! Als je een mooie jongen bent die zijn best doet om onder andere te bewijzen dat je een slechte kont hebt... Nou, dan... Daarom wil je publiek, het gewone volk... deze film niet huren, en als ze dat wel doen, zullen ze dit soort recensies schrijven.
Let me start by saying you know a film is poorly run when extras make the cover. With that said, anyone who says this is the worst film ever is being dramatic, and anyone who says that the film is great is completely delusional. The film "is what it is." And what is that... A modest budget ($4 million, I estimate) studio sequel. The film isn't terrible, but for Road House fans it will be a disappointment. And that brings me to problem one, just as Dirty Dancing wouldn't been what it was without Swayze, Road House isn't the same without him. The lead lacks depth, character, and likability to carry the film. I feel that the lead was poorly cast and the producers should have bent over backwards to get Patrick to do it if they were gonna do a sequel. The other cast was uneven with outstanding actors like Will Patton along side day players who couldn't act there way out of a paper bag. Busey, who I have seen do great characters seemed like he just mailed it in. Ellen was played well, except for not being believable at all as a bayou raised chick. Sherri, the DEA agent at the first bar was hot and a good actress, yet her part was awkwardly small and undeveloped. The writer totally missed all opportunities to add depth and interest to the story and characters. Instead opting for a base one dimensional film. Which leads me to the biggest problem, the script... I got a bad feeling when the credits rolled and there were three script writers separated by an "and" and an "&." It looked very amateur. And that is what the writing was. I heard the original script was better and then a rewrite was done and the hard core sucking began. Some cheezy parts of the film to watch for are... During the first undercover meeting, the obvious drug deal under the table. "Hey lets meet at a crowded nudey bar, I will pull a block of coke out of my jacket and you pull cash out then we will slide them under the cocktail table" WAIT! "Make sure to look cool when you look left and right to make sure no one is looking!" Second, I love it when someone gets shot in the chest and then you see him sitting up happy as a lark 10 minutes later. There are some nasty editing cuts towards the end of the film especially during fight scenes and when the main character is chasing thru doors and runs into a patron. Which brings me to the realism of the DEA training, I won't both to get technical... But jumping thru doors isn't standard training... Nor do typical female agents, who bust their butts to make it in a male oriented field, act like weak characters... Boring! Thanks for the chauvinistic view Heir Director. There is other stuff I could teach a course at a school about it... The sped up fighting, the cheezy dialogue, the recycled story... etc... But aside from all that you just cannot like ex-Mr. Applegate, he totally lacks the humble zen coolness that made Mr. Patrick Swayze such a bad ass. He just strikes me as one of those 5 foot nothing actors who think they are a bad ass, but just like Van Damnit he runs into a real bad ass (Chuck Zito in Van Don't case) and he gives him a lesson about "badassdom." Therefore, that I feel is the major linchpin of the film, if you are a bad ass you are a bad ass, you don't have to try. Example: Swayze! If you are a pretty boy who tries to hard to prove you are a bad ass among other things... Then well... You are why your audience, the Average Joe... Will not rent this film, and if they do they will write reviews like this.