Dit is een rustige film. Het is een eenvoudig verhaal over een schrijver die zijn verhaal niet kan schrijven omdat hij terug moet naar zijn geboortestad om te beginnen, maar in plaats daarvan raakt hij betrokken bij een vriendschap met een vreemde oudere man wiens leven aan de buitenkant misschien de interne toestand van de schrijver vertegenwoordigt <0xE2><0x80><0x93> het is een museum van onvoltooide ideeën, verouderde apparatuur en 'nutteloze' mensen.<br />Er zijn geen buitengewone omstandigheden of grote veranderingen in de plot. Het is een film over interne veranderingen. Omdat ze vastzitten in hun leven, dat zich niet veel ontwikkelt, helpen de hoofdpersonen elkaar om te transformeren, niet meer in dromen weg te gaan en iets te bereiken of in elk geval een verandering te bewerkstelligen en hun leven de gewenste en langverwachte nieuwe richting te geven.<br />Aan de filmmakende kant kan ik maar één zwakheid bedenken die ook als karaktertrek kan worden beschouwd <0xE2><0x80><0x93> we krijgen niet veel beschrijvingen van personages of inzichten uit de innerlijke wereld. Het is een heel verhaal aan de kant van gedachten en gebeurtenissen en we moeten gissen naar hun ware gevoelens die nogal verborgen zijn maar die je toch kunt zien, en dat maakt je eigen geest aan het werk, probeert ze te ontrafelen, de indrukken te begrijpen die die mensen hebben gemaakt, en het is niet leeg vanbinnen <0xE2><0x80><0x93> de acteurs hebben beslist een bepaalde innerlijke staat die bij hun personage past. Het is dicht bij het echte leven waar je iemand meestal niet goed genoeg kent om hem volledig te begrijpen, en dat maakt ons rond en plaatst ons voor onze eigen gevoelens en keuzes.<br />' Het belangrijkste voor mij is dat dit eenvoudige, bijna vlakke verhaal je na afloop aan het denken zet over je eigen leven, over je eigen dromen en prestaties, zijn die er of zitten we vast in de routine en de genoegens, vertrekken we met 100% of dromen we er alleen maar van, zouden we meer kunnen doen en ergens heen kunnen gaan waar we liever zijn dan dat we onszelf en anderen alleen maar voeden met verhalen als: "Ik zal dit een keer doen" <0xE2><0x80><0x93> zonder ook maar één vinger uit te steken om dit echt te laten gebeuren, of "Ik ben prima waar ik ben" omdat het gemakkelijker is om de gewoontes aan te houden dan echt iets te veranderen? Dat is tenminste nog iets.' Dat was de indruk die de film op me achterliet en het was ook een heel toepasselijke, wat bijdraagt aan mijn waardering voor deze verre van beroemde film. Ik kan hem absoluut aanbevelen aan iedereen die van films houdt die voor het hart zijn bedoeld, maar degenen die gebeurtenissen en acties nodig hebben, moeten uit de buurt blijven.
This is a quiet movie. It's a simple story about a writer who cannot write his story coming back to his home town to get started but instead he gets involved in a friendship with a weird older man whose life externally represents perhaps the internal state of the writer - it's a museum of unfinished ideas, outdated equipment and "useless" people.<br /><br />There are no extraordinary circumstances or any big movements in the plot. It's a movie about internal changes. Being stuck in their lives which are not developing much, the principal personages get to help each other to transform, stop leaving in dreams and achieve something or at least get a change and give their lives the desired and long-awaited new direction.<br /><br />On the film-making side I can think of only one weakness which could also be considered as a feature - we do not get much of characters description or inner world insights. It's very narrative on the side of thoughts and events and we have to guess about their true feelings which are rather hidden but still you can see them, and this is what makes your own mind work, trying to figure them out, to understand the impressions made by those people, and it's not empty underneath - the actors definitely hold well some inner states proper to their characters. It's close to the real life where you mostly never know someone well enough to understand them completely, and this turns us around and puts in front of our own feelings and choices.<br /><br />What's most important for me is that this simple almost flat story leaves you pondering afterwards, about your own life, about your own dreams and achievements, are there any or are we caught up in the routine and pleasures, leaving at 100% or only dreaming about it, could we do more and move somewhere we'd rather like to be than just leaving feed ourselves and others the tales like "I'll do this one day"- not moving one finger to make this actually happen, or "I'm fine where I am" because it's easier to go by the habits than to actually make a change? At least that's the impression it left me with and it was very timely for me, which adds to my appreciation of this far-from-famous movie. I definitely recommend it to anyone who likes the movies meant for the heart but those who need events and actions should stay away.