Ik herken wel degelijk de bovengemiddelde vaardigheden van Haneke om films te maken. Zo waardeer ik het bijvoorbeeld dat hij zo lang op een onopvallende, natuurlijke omgeving blijft hangen, als een krachtige manier om een sterk gevoel van realisme af te dwingen. Maar wat de inhoud van deze film betreft, vind ik het heel triest om te zien dat er in de eenentwintigste eeuw nog steeds een drang bestaat om relaties of gevoelens (en/of BDSM-praktijken) te pathologiseren. Het probleem dat de hoofdpersoon met haar moeder heeft, is ongelooflijk actueel, net als de vervreemding en het onbegrip dat Walter voelt ('Ik weet het niet'). Ik bedoel niet de frustratie van een minnaar die niet op dezelfde manier van haar houdt, wat begrijpelijk is; ik bedoel dat hij naar haar kijkt alsof ze gek is, of alsof hij een monnik is, kom op!). Ik bedoel, d/s is niet iets nieuws in de wereld en ik vind het nogal dwaas om het onderwerp te behandelen alsof het iets 'freakish' of pathologisch is; dat is het niet. In het algemeen lopen de films die over dit onderwerp gaan echt achter op de tijd.<br />Dus voor mij is deze film uiteindelijk een heel programmatische film, die zich bezighoudt met zeer verouderde psi-anale theorieën (is het niet bijna g<0xC3><0xAA>nant? en dat heeft niet echt te maken met het echte leven en de ervaringen van degenen die betrokken zijn bij d/s relaties (persoonlijke ervaring, forums, chatrooms van irc, zelfs uit recent wetenschappelijk onderzoek is dat gebleken).
I do not fail to recognize Haneke's above-average film-making skills. For example, I appreciate his lingering on unremarkable-natural-day-lighted settings as a powerful way to force a strong sense of realism. However, regarding the content of this film, I am very sad to see that in the 21st century there is still an urge to pathologize domination-submission relations or feelings (and/or BDSM practices). The problem that the main character has with her mother is unbelievably topical as is the alienation and uncomprehension felt by Walter (I don't mean the frustration of a lover which is not loved back in the same way, which is understandable; I mean that he looks upon her as if she were crazy, or as if he was a monk, come on!). I mean D/s is not something new in the world and I think it is rather silly to treat the subject as if it were something "freakish" or pathological; it isn't. In general, films dealing with this subject are really lagging behind the times.<br /><br />So, for me, I feel that this film ends up being quite a programmatical film, worried with very outdated psicoanalitical theories (isn't it nearly embarrassing?), and that does not really relate with real-life lives and experiences of those engaged in D/s relationships (personal experience, forums, irc chatrooms even recent scholar studies will show this).