Wat deze documentaire zo bijzonder maakt vanuit een filmisch perspectief, is de passie die het publiek ertoe aanzet zich te koesteren in de verrukking van zigeunermuziek. Het vernieuwt de vorm van de documentaire terwijl het een weefsel van geluid en beweging toont dat ons uitnodigt om de primaire overeenkomst te vieren die we vinden in de reizende muziek van (historisch) reizende volkeren.<br />De film zelf is een enkele 'opname' van een vloeiende beweging die de wereld rondgaat en moeiteloos van de ene ritmische cultuur naar de andere overgaat.<br />Als je deze film ziet, snak je naar adem door de eenvoudige schoonheid van onze gemeenschappelijke verbinding met muziek, ritme en dans. Als er een dieper spiritueel, vloeiender eerbetoon bestaat aan het geluid en de beweging van zigeunerculturen, dan is dat nog niet gefilmd.
What makes this documentary special from a film-making perspective is its passiveness; which engages the audience to bask in the delight of gypsy music. It innovates the form of documentary while showcasing a tapestry of sound and movement that invites us to celebrate the primal similarity found within the traveling music of (historically) traveling peoples.<br /><br />Indeed the film itself is a single "take" of sweeping movement that travels the globe and transitions effortlessly from one rhythmic culture to the next.<br /><br />Watching this film, one's breath is taken away by the simple beauty in our common connection to music, rhythm and dance. If there is a more deeply spiritual, flowing homage to the sound and movement of gypsy cultures, it has yet to be filmed.