Ik ben in de jaren negentig opgegroeid; daarom moet je begrijpen dat ik met eigen ogen de hoofdrolspelers van de grootste DCOM's heb gezien. Ik was erbij toen Brink!, Zenon, Halloweentown, Johnny Tsunami enz. verschenen. Die films vormen mijn jeugd. Toen die films werden vertoond, waren niet alleen ikzelf, maar ook degene met wie ik ernaar keek, vol ontzag voor halftwee, praatten er de hele week over en zagen ze het volgende weekend opnieuw. Ik geloof niet dat woorden de opwinding konden uitdrukken die Zoog Disney teweegbracht.<br />Zelfs nu ik ernaar kijk, lijkt de dialoog me niet zo slecht (zo effectief zelfs dat ik me delen van gesprekken letterlijk woord voor woord herinner uit films die ik meer dan tien jaar geleden heb gezien). De personages zijn geloofwaardig, grappig, een beetje stereotiep, maar dat is juist de charme van Disney...<br />Ik zette mijn broertje voor het Disney-kanaal om te proberen hem mijn gevoelens voor DCOM's duidelijk te maken. En daar kwam Stuck in the Suburbs... mijn broer keek me lichtelijk verbaasd aan en vroeg me of ik altijd homo was geweest. Ik voel me nu meer teleurgesteld en verraden dan, waar kan ik dit mee vergelijken?, toen Han Solo erachter kwam dat Lando hem aan Vader had verraden...<br />De helft van de film, en ik overdrijf niet, bestaat uit flashbacks. Deze jonge acteurs (sommigen van hen zijn ouder dan ik) hebben totaal geen talent. Het plot is belachelijk; het voelt alsof een stel oude rotten in het bedrijfsleven bij Disney om een tafel zitten en zich afvragen: 'Hoe kunnen we cool overkomen op deze jongelui?' Oké, misschien waren alle dcoms zo, maar ze hebben in elk geval een beetje hun best gedaan om ons niet te laten beseffen dat ze ons volslagen idioten vinden.<br />En blijkbaar werkt dit soort film... Vastzitten in de buitenwijken is bijna net zo goed als Zenon of Airborne. Hoe is dat mogelijk? dcoms zijn nog slechter geworden en mensen geven ze nu de voorkeur? (hoewel het gebrek aan scheldwoorden blijkbaar genoeg is om het voor sommige mensen 10-10 te maken). Jezus, het is een heel andere generatie.
I grew up in the 90s; therefore, you must understand that i witnessed firsthand the premiers of the greatest DCOMs. I was there when Brink! appeared, Zenon, Halloweentown, Johnny Tsunami, etc, These movies constitute my childhood. When these movies came on, not only myself but whoever I was watching them with would stand completely in awe for 1h30, talk about it for the week to come and catch it again the next weekend. I don't think words could express the amount of excitement Zoog Disney brought. <br /><br />Even when I watch them now, the dialog doesn't seem that bad (so effective in fact, that I actually remember parts of conversations literally word per word, from movies I saw over ten years ago). The characters are believable, funny, granted a little stereotypical but that's what makes Disney's charm... <br /><br />I sat my little brother down in front of the Disney channel to try and convey and make him understand my feelings for DCOMs. Enter Stuck in the Suburbs... my brother looked at me slightly puzzled, asking me if I had always been gay. I feel more disappointed and betrayed now than, what could I compare this to?, when Han Solo found out Lando sold him out to Vader... <br /><br />Half the movie, and I'm not exaggerating, is flashbacks. There is no talent in these young actors (some of which are older than I am) whatsoever. The plot is ridiculous; it feels like a bunch of old rotting corporate people over at Disney sat around a table and asked themselves "How can we seem hip to these youngsters?" OK, maybe all the DCOMs were like that, but they at least made a little effort to not let us realize they think we're complete idiots. <br /><br />And apparently this type of movie works... Stuck in the Suburbs is rated almost as much as Zenon or Airborne. How is this possible? DCOMs got even cheesier and people prefer them now? (though apparently the lack of curse words is enough to give it 10/10 for some people) Christ, it's a completely different generation.