Ik beschouw mezelf als een oppervlakkige fan van Dario Argento. Voor elke echt goede film van hem (zoals _Deep Red_ en _Tenebre_ ) lijkt er wel een te zijn die net zo ongeïnspireerd is (zijn productie sinds _Opera_ heeft de neiging teleur te stellen). Toch valt niet te ontkennen dat er, als hij op zijn best is, maar weinig horrorregisseurs zijn die hem kunnen evenaren. Ik beschouw _Opera_ als Argento's beste werk.<br />Dit is absoluut de film waarin al zijn handelsmerken aanwezig zijn. Er zijn geen goed ontwikkelde personages en de plot is erg onlogisch als je er eenmaal goed naar kijkt. Toch moet je Argento zien als een Europees equivalent van Brian DePalma <0xE2><0x80><0x93> de stijl is het enige wat hier telt, zozeer wordt het de inhoud. Het is typerend voor Argento dat er een paar prachtige moordscènes in zitten. Mensen die niet bekend zijn met het werk van de man zullen dat misschien opvatten als een sadistische opmerking (en misschien is dat ook wel zo, gezien het feit dat het vaak tijdrovende vrouwenhaatscènes zijn), maar het is echt waar. Argento voert een moord op met een ingewikkeldheid die oogverblindende visuele details oplevert. Hij maakt echt van beeldend geweld een kunstvorm. Bovendien zijn zijn regie en de look van zijn films onberispelijk.<br />Gelukkig is 'Opéra' een van zijn meest angstaanjagende producten. Argento is de enige regisseur van wie ik vind dat keiharde rockmuziek goed werkt voor horrorscenario's (als anderen het proberen, komt het goedkoop over). De acteurs variëren, met Cristina Marsillach als een mooie en redelijk sympathieke, maar nooit bijzonder bezielde jonge operazangeres. De rest van de acteurs is vakbekwaam en doet zijn werk, maar ook bij Argento gaat het niet om het acteren. Het gaat om de prachtige kleuren, het angstaanjagende geweld en de algehele koortsdroom/nachtmerriesfeer.
I consider myself a casual fan of Dario Argento. For every really good flick by him (such as "Deep Red" and "Tenebre"), there seems to be one that's equally uninspired (his output since "Opera" has tended to disappoint). Still, there's no denying that when he's at his best, there are few horror directors who can top him. I consider "Opera" to be Argento's finest work.<br /><br />This is definitely the film where all of his trademarks are present. There's no well-developed characters and the plot makes very little sense once you begin to scrutinize it. Still, think of Argento as an European equivalent of Brian DePalma - the style is all that matters here, so much it becomes the substance. Typical to Argento, there's some beautifully filmed murder sequences. Those unfamiliar with the man's work may perceive that as a sadistic remark (and it may be, considering the often time misogyny of them), but its really true. Argento stages murder with an intricacy to eye-popping visual detail. He truly makes graphic violence an art form. Plus, his direction and the look of his films is impeccable.<br /><br />Fortunately, "Opera" is one of his most frightening products. Argento is the only director whom I feel booming rock music works well for horror sequences (when others attempt to pull it off, it comes across as cheesy). The acting varies, with Cristina Marsillach playing a beautiful and reasonably sympathetic but never particularly animate young opera performer. The rest of the actors are workmanlike and get the job done, but again, with Argento, the acting is never the point. Its the beautiful colors, the terrifying violence, and the overall fever dream / nightmare atmosphere. (9/10)