Dit is zonder twijfel de opwindendste en bevredigendste film die ik in jaren gezien heb! De plot is bijna banaal <0xE2><0x80><0x93> een schip stort neer op een woestijnplaneet met drie zonnen, de overlevenden moeten zich aanpassen aan het landschap en aan elkaar, dan valt de duisternis en verschijnen de monsters. Na een ogenblik van lafheid tijdens de afdaling door de atmosfeer, toen ze de passagiers bijna overboord gooide, neemt piloot Fry de leiding van de groep en roept de hulp in van de veroordeelde moordenaar Riddick om hen door de duisternis naar het ontsnappingsschip te leiden <0xE2><0x80><0x93> hij is degene met chirurgisch verbeterde ogen die in het donker kunnen zien. Zo eenvoudig is het niet <0xE2><0x80><0x93> elk personage is complex, driedimensionaal, met tegenstrijdige karaktertrekken, zodat je nooit precies weet wie goed en wie slecht is.<br />De voorstellingen zijn allemaal even geweldig <0xE2><0x80><0x93> Radha Mitchell laat zien hoe Fry zich wapent tegen leiderschap, haar eigen angsten overwint en probeert verder bloedvergieten te voorkomen, terwijl Cole Hauser, als de man die Riddick weer in hechtenis neemt, laat zien dat hij zijn eigen agenda heeft en zijn eigen, idiosyncratische maatstaven. Maar de film is van Vin Diesel als Riddick <0xE2><0x80><0x93> hij is de meest magnetische aanwezigheid op het scherm die ik in jaren heb gezien. Voor een groot deel van de film is zijn gezicht in de schaduw, en hij zegt eigenlijk niet veel, maar hij trekt toch je aandacht. Soms trekt hij je aandacht door niet te spreken, of door zich niet te bewegen. En Diesel verkleint de rol niet, wat heel gemakkelijk gedaan had kunnen worden door hem een 'gouden hart' te geven - Riddick is nog steeds een gemene, kwaadaardige man als ze het schip naderen - hij laat ons alleen maar een glimp opvangen van die eerste aarzelende stappen van alleen maar om jezelf geven tot om anderen geven.<br />Technisch gezien is de film erg goed. De belichtingseffecten zijn uitstekend aan beide uiteinden van het spectrum - het veel te felle, driedubbele zonlicht en het pikkedonker. Speciale effecten die zowel het gezichtspunt van Riddick als dat van de monsters weergeven, dragen bij aan de spanning, net als de geluidseffecten van de vliegende monsters die ultrageluid gebruiken om te 'zien'. (de monsters zelf zijn anatomisch aanvaardbaar en passend angstaanjagend). Het monteren gaat zo strak dat het soms bijna schokkend is <0xE2><0x80><0x93> er is letterlijk geen opvulling in deze film, geen vervaging, geen tijd om je te heroriënteren.<br /><br />Vanaf de openingsshot tot het einde van de aftiteling moet je je hoofd erbij houden. Elke scène, elke dialooglijn, elk camerashot is belangrijk. Zie het drie keer om het allemaal te begrijpen.<br />Mijn enige voorbehoud gaat over de wetenschap <0xE2><0x80><0x93> het zonnestelsel zoals getoond in het model is onmogelijk (planeten draaien om zonnen, niet andersom). Maar dat heeft geen invloed op het menselijke verhaal, dus ik heb er geen punten voor afgetrokken.
This is without doubt the most exciting and satisfying film I've seen in years! The plot seen in print is almost banal- a ship crashes on a desert planet with three suns, the survivors have to adjust to the landscape and each other, then darkness falls and the monsters appear. Pilot Fry, after a moment of cowardice during the descent through the atmosphere when she almost jettisoned the passengers, takes charge of the group and enlists the help of convicted murderer Riddick to lead them through the darkness to the escape ship - he's the one with surgically enhanced eyes that can see in the dark. But it's really not that simple - every character is complex, three-dimensional, with conflicting traits so you never quite know who's good and who's bad.<br /><br />The performances are uniformly superb - Radha Mitchell shows Fry steeling herself for leadership, overcoming her own fears, and trying to prevent further bloodshed, while Cole Hauser, as the man taking Riddick back to custody, shows he has his own agenda and his own idiosyncratic standards. But the film belongs to Vin Diesel as Riddick - he has the most magnetic screen presence I've seen in years. For much of the film his face is in shadow, and he doesn't actually say a great deal, but he draws your attention all the same. Sometimes he draws your attention by not speaking - or by not moving. And Diesel doesn't trivialise the character, as could so easily be done, by giving him a "heart of gold" - Riddick is still one mean and vicious man as they approach the ship - he just lets us glimpse those first tentative steps from caring only for the self to caring for others.<br /><br />Technically the film is very good. The lighting effects are excellent at both ends of the spectrum - the overbright triple sunlight and the pitch darkness. Special effects showing both Riddick's and the monsters' points of view add to the suspense, as do sound effects of the monsters flying and using ultrasound to "see" (the monsters themselves are anatomically plausible and suitably frightening). Editing is so tight it's almost jarring at times - there is literally no padding in this film, no fades, no time to re-orient yourself.<br /><br />From the opening shot to the end of the credits you have to keep your wits about you. Every scene, every line of dialogue, every single camera shot is important. See it three times to understand it all.<br /><br />My only caveat is about the science - the solar system as shown in the model is impossible (planets revolve around suns, not vice versa). However, that doesn't affect the human story, so I haven't taken points off for it.