'Cat in the Brain' is een reeks extreem gewelddadige scènes, aan elkaar gebreid door een plot die meer aan een overzicht doet denken, en beschrijft de beruchtste jaren van regisseur Lucio Fulci als filmer. De film kan ook worden gezien als een soort duistere komedie, die de diverse beweringen dat gewelddadige cinema in het echte leven tot geweld leidt, effectief weerlegt. Fulci gaat nog verder, hij werpt zichzelf op als de ster, de centrale figuur van de film, waarmee hij het publiek toont wie de man achter al het cinematografische bloedvergieten is. 'Cat in the Brain' gaat niet over het presenteren van een duidelijk verhaal en het volgen van dat verhaal. In plaats daarvan drijft het de spot met sommige clichés die het horrorgenre al jaren omringen. <br />Lucio Fulci speelt zichzelf als een horrorregisseur die worstelt om zijn menselijkheid intact te houden. Jaren van gewelddadig filmen beginnen eindelijk tot hem door te dringen. Het begint langzaam, hij begint te walgen van steaks en vlees in het algemeen, zijn collega's verzekeren Fulci dat hij alleen maar wat rust nodig heeft. Maar dat helpt niet, en al snel beginnen de groteske ideeën voor zijn films zijn dagelijkse gedachten te overspoelen. In een poging een remedie te vinden voor zijn gevaarlijk gekmakende geestestoestand gaat Lucio naar de plaatselijke psychiater. Helaas doet dat meer kwaad dan goed, en Fulci raakt nog verder in de knoei, want de psychiater blijkt een psychopaat te zijn, die de moorden uit Fulci's films in het echte leven nabootst. De film bevat alle kenmerken van de Italiaanse spetterfilm, of ze nu goed of slecht zijn, ze zijn er allemaal. Dus eventuele opmerkingen over het acteerwerk of de technische aspecten en de budgettaire beperkingen doen niet ter zake voor de kwaliteit van de film. Het is een visuele ervaring, daar bestaat geen twijfel over. Fulci brengt een ongelooflijke hoeveelheid geweld in, die vrijwel alles overtreft wat hij ooit heeft gemaakt. Geamputeerde ledematen van een kettingzaag, kannibalisme, kindermoord, onthoofding, dat zijn slechts enkele van de vele groteske handelingen die worden waargenomen in 'Kat in het brein'. Sommige daarvan zijn duidelijk gerecycled uit een paar minder opvallende films van de regisseur, maar ze vallen niet uit de context en voelen zich hier zelfs helemaal thuis. Zoals ik al eerder heb opgemerkt, bestaat de film veel beter als satire op het genre dan als een serieus stuk. De manier waarop een deel van het geweld wordt gepresenteerd, versterkt dat idee. Zulke scènes kort na de climax worden door de realiteit van de film verworpen, omdat ze blijken te bestaan uit scènes in een film die door Fulci's personage wordt geregisseerd. Dit soort 'film in film'-presentatie vermindert de impact van het bloed. Maar het maakt het absoluut niet gemakkelijk om naar een film te kijken. O nee, dit gaat veel verder en hoger dan het niveau van bloedvergieten dat je in gewone horrorfilms aantreft, en bloedhonden zullen ongetwijfeld tevreden zijn met dat feit. <br />Lucio Fulci was een zeer gepolariseerde figuur. Mensen hebben een hekel aan zijn werk of vinden het prachtig. 'Cat in the Brain' zal geen van Fulci's lasteraars van het tegendeel overtuigen, maar het is niettemin een interessant onderdeel van zijn filmografie. Een onderdeel dat fans echt zouden moeten bekijken.
"Cat In The Brain" is a series of extremely violent sequences knitted together by a plot that feels more like an overview, describing director Lucio Fulci's most notorious years of film-making. The movie could also be seen as a dark comedy of sorts, effectively spoofing the various claims that violent cinema causes violence in real life. Fulci goes further than that, he casts himself as the star, the central figure of the film thus showing the audience who is the man behind all the cinematic gore. "Cat in The Brain" is not about presenting a clear story and following it. Instead it pokes fun at some of the clichés that have been surrounding the horror genre for years.<br /><br />Lucio Fulci plays himself as a horror director struggling to keep his humanity intact. Years of violent film making have finally began to reach him. It starts slowly, steaks and meat in general begin to disgust him, his colleagues assure Fulci that all he needs is some rest. But that doesn't help and soon the grotesque ideas for his movies begin to overwhelm his daily thoughts. In an attempt to find a cure for his dangerously maddening mental state Lucio starts going to the local psychiatrist. Unfortunately that does more wrong than good and Fulci is thrown into an even bigger mess, as the psychiatrist turns out to be a psychopath, who mimics the murders from Fulci's films in real life.<br /><br />The film retains all the trademarks of Italian splatter cinema, good or bad they are all here. So any comments about the acting or the technical aspects and budget constrains are quite irrelevant as to the quality of the film. It is a visual experience, no doubts about it. Fulci throws in an incredible amount of violence easily surpassing pretty much everything he's made. Amputated by chainsaw limbs, cannibalism, child murder, decapitation, these are just some of the many grotesque acts witnessed in "Cat In The Brain". Some of them are obviously recycled from a few the director's less profile movies but they don't stand out of the context, and actually feel quite at home here. As I noted before the movie exists much better as a satire of the genre rather than a serious piece. The way some of the violence is presented does help establish that idea. Such sequences shortly after climax are rejected by the reality in the film, as they are revealed to be actually scenes inside a movie that Fulci's character is directing. This sort of "film in film" presentation lessens somewhat the impact of the gore. But in no way does it make it an easy to watch film. Oh no this is far beyond and above the levels of gore found in mainstream horror, and gorehounds will in no doubt be satisfied with that fact.<br /><br />Lucio Fulci was a very polarized figure. People either hate his work or love it. "Cat in the Brain" won't convince any of Fulci's detractors in the opposite but it is nevertheless an interesting part of his filmography. One that fans should really check out.