Het staat in Waar is Poppa, De Groove Tube, Putney Swope. Het gedenkt de mentaliteit van de New Yorkse stad in die periode, een wonderbaarlijk vreemde man met een bizar plan, die door eigen toedoen werd opgetild en zich ten slotte terugtrok in het bed van zijn adoptieouders. Volstrekt absurd, het is het leven dat je door een toverbril ziet, het zien van dingen zoals ze 'echt' zijn... Ik geloof niet dat het ooit nog wordt vertoond. Als dat wel zo was, zou iemand het ding toch wel hebben geïmplanteerd en daar hebben neergezet. Een ontvoering loopt verkeerd af: onze held, die in een regenstorm heen en weer rent en winkelpuien omver rijdt, gooit een regenjas over zijn prooi, gooit haar in zijn door een fiets aangedreven ijscowagen en brengt haar naar zijn kelderappartement in het dorp. Hij is verbaasd, verrast en ongelooflijk teleurgesteld als de omslagdoeken worden afgedaan: in plaats van een weelderige dame heeft hij een huisvrouw van middelbare leeftijd uit een voorstad gevangen, die praat en praat en praat. De film is vol beelden van het leven van de forensen, het leven in een voorstad, de gemeenteambtenaren en alle houdingen die zo hoog in het vaandel staan. Het overstijgt de grenzen van de komedie, zoals de magische werkelijkheid een drama zou kunnen overstijgen, net zoals Daffy Duck in staat is fantasierijke scènes te creëren om zijn benarde situatie of zijn verlangens te demonstreren, en dat alles op het randje van geloofwaardigheid. Het is allemaal grappig, niemand is gemeen.
It's up there with Where's Poppa, The Groove Tube, Putney Swope. It memorializes the NY city mind set of the period, a wonderfully strange man with a bizarre plan, hoist by by own petard, and at last retreating into the bed of his adoptive parents. Totally absurd, its the life one sees through the magic glasses, seeing things as they "really are"... I don't think it is ever shown anymore. If so, surely someone would Tivo the thing and put it out there. A kidnap goes awry: mixed up in a rain storm, dashing in and out or storefronts, our hero tosses a raincoat over his prey and tossing her into his bicycle powered ice cream wagon spirits her off to his basement apartment in the village. He is amazed, surprised, and incredibly disappointed when the wraps come off: instead of a luscious lady, he has captures a middle ages suburban housewife who talks and talks and talks. The film is full of vignettes of the commuters life, the suburban life, the city officials, and all the attitudes so dearly held. It pushes the limits of comedy, such as magical reality might push a drama, much as Daffy Duck is able to draw on imaginative scenes to demonstrate his plight or desires, all at the very edge of plausibility. All of it is humorous, nobody is mean.