Ik besloot naar deze film te kijken omdat ik Carol Lombard nog nooit in een film had gezien. Het spijt me dat het deze moest zijn, want eerlijk gezegd is dit een waardeloze film, zelfs in vergelijking met Jimmy Stewart en Charles Coburn, die allebei geweldige acteurs waren.<br />Het probleem met de film is eenvoudig: hij probeert te veel, te snel, in te zetten op een verhaal over een jonge advocaat (John Manson gespeeld door Stewart) die binnen een uur na hun ontmoeting met Jane (gespeeld door Lombard) trouwt. Hoe luidt dat cliché ook alweer? Overhaast getrouwd, berouwvol op je gemak...<br />Kortom, het verhaal is een reeks episodes die de verslechterende financiële status van de echtparen toont, hun problemen met John.' Johns inwonende moeder, hun worsteling om de rekeningen te betalen, Johns verminderde status op kantoor, de komst van hun zoontje, John jr. (onverwacht en een extra wrijving thuis met moeder), de zorgen van de echtparen over hun huwelijk, de babyziekte die verergert, waardoor een eenzame piloot (in een hevige storm) een heldhaftige vlucht moet maken om een speciaal serum te brengen om het kind te redden, en ten slotte John die werd aangenomen als junior partner op het advocatenkantoor.<br />Hoeveel meer clichés konden de schrijvers nog verzinnen? Misschien zou moeder kort daarna sterven? Er was niet veel komedie; het drama was op zijn best mat, de dialoog was pijnlijk om aan te horen. Alleen het acteren van de vier hoofdrolspelers was voldoende. Dit was de periode aan het eind van de Grote Depressie, toen de VS uit zijn lange neerwaartse spiraal kwam, waarin veel mensen alle gebeurtenissen meemaakten die in de film worden beschreven.<br />Dus was het logisch dat Selznick de goede oude Amerikaanse waarden van familie, relaties, heldhaftigheid, volharding en initiatief, tegen de achtergrond van de 'gemiddelde' Amerikaanse familie, nog eens wilde bevestigen. Wie kon je beter gebruiken dan Jimmy Stewart en Carol Lombard?<br />En het moet worden opgemerkt dat de film begin 1939 werd uitgebracht; dus was hij gepland in 1938, kort nadat de Verenigde Staten de productie van de ophanden zijnde Tweede Wereldoorlog op gang hadden gebracht. Dit soort films was in die tijd een geweldige aanmoediging voor het grote publiek, van wie velen zich spoedig in de oorlog bij Engeland zouden moeten aansluiten. Zoals velen hier zouden weten, vormden Hollywood en Washington vóór, tijdens en na de oorlog een ongemakkelijk bondgenootschap.<br />Maar ik ben blij dat ik het zag als een stuk vermomde sociaal-politieke propaganda. Maar ik zal andere Lombard-films moeten zien om een beter inzicht te krijgen in haar acteerbereik.<br />Zoals een andere recensent opmerkte: bekijk deze alleen maar om te zeggen dat je alle films van Stewart hebt gezien; doe verder geen moeite.
I decided to watch this movie because I'd not seen Carol Lombard before in any movie. I'm sorry it had to be this one because, quite frankly, this is a dog  and even with Jimmy Stewart and Charles Coburn, both of whom were great actors.<br /><br />The problem with the film is simple: it tries to put too much, too quickly, in to a story about a young lawyer (John Manson played by Stewart) who marries Jane (played by Lombard) within an hour of meeting her. What's that cliché? Marry in haste, repent at leisure... <br /><br />In short, the story is a series of episodes that show the couples' worsening financial status, their troubles with John's live-in mother, their struggles to pay the bills, John's diminished status at the office, the arrival of their baby son, John Jnr (unexpected and causing additional friction at home with mother), the couples' angst about their marriage, the baby's sickness which worsens, thus necessitating an heroic flight by a lone pilot (in a fierce storm) to bring a special serum to save the child, and finally John being accepted as a junior partner at the law firm.<br /><br />How many more clichéd situations could the writers include? Maybe Mother dying soon after? There wasn't much comedy; the drama was lacklustre, at best; the dialog was painful to hear. Only the acting of the four main players was adequate.<br /><br />This was the period at the end of the Great Depression with the USA coming out of its long downturn  during which many people experienced all of the events portrayed in the movie.<br /><br />So, it made sense for Selznick to reaffirm good ol' home spun American values of family, relationships, heroism, perseverance, and initiative  all against the backdrop of the "average" American family. Who better to use than Jimmy Stewart and Carol Lombard? <br /><br />And, it should be noted that the film was released in early 1939; so, it was planned in 1938  soon after the USA began to get production going for the coming World War II. Hence, this sort of film was a great booster for the general public, at that time, many of who would soon have to join England in war. As many here would know, Hollywood and Washington formed an uneasy alliance before, during and after the war.<br /><br />However, I'm glad I saw it  as a piece of disguised socio-political propaganda. But, I'll have to see other Lombard films to gain a better appreciation of her acting range.<br /><br />As another reviewer noted: see this one just to say that you've seen all of Stewart's movies; otherwise, don't bother.