Een zeldzame uitzondering op de regel dat grote literatuur teleurstellende films maakt, is John Hustons prachtige afscheid van het leven en de film, dat bijna geheel in overeenstemming is met het verhaal en de geest van het korte verhaal van James Joyce, een tedere overpeinzing over liefde, dood en tijd, verwoord in de gebeurtenissen van een Driekoningenfeest in de middenklasse van Dublin omstreeks 1910. Hoe weinig belovend het materiaal ook mag lijken, de film slaagt erin het verhaal op zijn eigen rustige, ogenschijnlijk onbelangrijke manier te vertellen, in plaats van er een conventionele filmische vorm van plotpunten en dramatische voorvallen aan te geven. Slechts één keer wordt de verkeerde noot aangeslagen, wanneer de oude Miss Julia (een gediplomeerd zangeres en muzieklerares wier stem volgens de overlevering door ouderdom is gebarsten, niet verbrijzeld) zo slecht zingt dat het publiek in de bioscoop in lachen uitbarst toen ik dat zag. Gelukkig wordt de stemming van gedempte en milde melancholie ruimschoots op tijd hersteld voor het moment van openbaring tussen het getrouwde stel Gabriel en Gretta Conroy in een hotelkamer, terwijl het buiten begint te sneeuwen. Het is een droevig verhaal, neem ik aan, maar van het soort dat je een beter gevoel geeft, niet het gevoel dat je blauw ziet. Vooral aanbevolen als date-film <0xE2><0x80><0x93> voor verliefde mensen die niet bang zijn om de lieflijkheid en het verdriet van het leven onder ogen te zien.
A rare exception to the rule that great literature makes disappointing films, John Huston's beautiful farewell to life and the movies is almost entirely true to the narrative and the spirit of James Joyce's short story, a tender meditation on love, death and time expressed in the events of a Twelfth Night party in middle-class Dublin circa 1910. Unpromising as the material might appear, the film succeeds by its willingness to tell the story on its own quiet, apparently inconsequential terms, rather than force a conventional cinematic shape of plot points and dramatic incidents upon it. Only once is the wrong note struck, when old Miss Julia (a trained singer and music teacher whose voice is supposed to have been cracked by age, not shattered) sings so badly that the audience burst out laughing when I saw this at the cinema. Fortunately, the mood of hushed and gentle melancholy is re-established in plenty of time for the moment of revelation between the married couple Gabriel and Gretta Conroy in a hotel bedroom as snow begins to fall outside. It's a sad story, I suppose, but the kind that leaves you feeling better, not blue. Especially recommended as a date movie - for people in love who aren't frightened of confronting the sweetness and sadness of life.