Rode Sonja is een carrièrestap in de verkeerde richting voor Arnold Schwarzenegger. Nadat hij een paar zwaard- en tovenarijfilms had gemaakt (als Conan) was hij overgestapt op iets serieuzere acteerrollen in films als The Terminator and Commando, om vervolgens een raadselachtige terugkeer te maken naar het zwaard- en tovenarijgenre voor dit debacle van 1985. Het is moeilijk te begrijpen waarom hij die moeite nam, want dit is zwakker dan beide Conan-films op elk denkbaar gebied. Naar verluidt had dit de derde Conan-film moeten worden, maar om de een of andere reden werd de nadruk gelegd op de hoofdrolspeelster, de ingelijfde roodharige, waardoor de arme oude Arnold een ongelooflijk saaie ondersteunende rol moest spelen. Bespaar me ook de gedachte aan regisseur Richard Fleischer, die wereldberoemde films heeft gemaakt als 20.000 mijlen onder zee, Fantastic Voyage, The Boston Strangler en 10 Rillington Place. In deze - zijn voorlaatste - film heeft Fleischer ook een gigantische stap terug gedaan in zijn carrière.<br />De kwaadaardige koningin Gedren (Sandahl Bergman) wil over de wereld heersen, en daarvoor heeft ze een onschatbare en machtige talisman nodig. Zij en haar brute leger bestormen een burcht die wordt bewoond door priesteressen en stelen de talisman, waarbij ze de hulpeloze priesteressen afslachten. Een van de dode priesteressen heeft een zus die Sonja heet, een vurige roodharige krijger, die, als ze hoort dat haar zus dood is, wraak zweert op de kwaadaardige Gedren. Sonja rijdt door het land op zoek naar Gedrens hol. Onderweg ontmoet ze reisgenoten in de vorm van een jonge prins, Tam (Ernie Reyes jr.) en zijn lijfwacht Falkon (Paul Smith). Ze ontmoet ook de gespierde krijger Conan <0xE2><0x80><0x93> sorry, ik bedoel Kalidor (!) <0xE2><0x80><0x93> die aanbiedt zich bij haar aan te sluiten in haar queeste. Aanvankelijk wil Sonja niet de hulp van Kalidor (Arnold Schwarzenegger) inroepen, omdat ze liever wil bewijzen dat ze haar vijanden in haar eentje kan bestrijden en verslaan, maar uiteindelijk voelt ze voor hem en accepteert ze zijn hulp.<br />Rode Sonja is een ontstellend slechte film, vooral als je bedenkt dat hij in 1985 is gemaakt, toen het zwaard-en-tovenarijgenre zijn einde naderde. Het lijkt zo simplistisch en amateuristisch dat je het gemakkelijk zou kunnen aanzien voor een vroeg voorbeeld van dit soort films. De prestaties zijn over het algemeen slecht, van Bergmans g<0xC3><0xAA>nante OTT-schurk tot Reyes' ongelooflijk irritante verwende rotkind tot Schwarzeneggers houterige en weinig enthousiaste held. Nielsen is iets beter als de heldin <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk vol enthousiasme bij de gedachte dat ze haar eerste hoofdrol gaat spelen <0xE2><0x80><0x93> maar ze wordt zwaar teleurgesteld door de stompzinnigheid van het script van Clive Exton en George MacDonald Fraser. De film zit vol met flauwekul, waaronder een scène waarin Schwarzenegger in close-up schurken neermaait, maar op een lange opname in dezelfde volgorde is er geen lijk te bekennen. Technisch gezien is het ook zeer onbeholpen, met ondermaatse special effects en ontstellend mechanische monsters. Er zijn een paar compensaties, zoals de aangename muziek van Ennio Morricone (Morricone heeft een groot deel van de jaren tachtig besteed aan het leveren van goede muziek voor afschuwelijke films, zoals The Island, The Treasure of the Four Crowns en Hundra). Een andere compensatie is Giuseppe Rotunno's lensing van de locaties <0xE2><0x80><0x93> in feite is het over het algemeen veel bevredigender om naar het prachtige decor te kijken dan naar de acteurs die op de voorgrond staan! Er zijn maar heel weinig zwaard- en toverfilms na Rode Sonja geweest, dus in sommige opzichten zou de film de geschiedenis in kunnen gaan als de film die zijn eigen genre vernietigde.
Red Sonja is a career-step-in-the-wrong-direction for Arnold Schwarzenegger. Having made a couple of sword 'n' sorcery films (as Conan) he had moved onto slightly more serious acting roles in films like The Terminator and Commando, only to make a mystifying return to the sword 'n' sorcery genre for this 1985 debacle. It's hard to figure out why he bothered, as this is weaker than both Conan films in every conceivable department. Allegedly, this was to have been the third Conan film, but for one reason or another the emphasis was shifted onto the leading female character, the titular red-head, leaving poor old Arnold to play an incredibly dull supporting role. Spare a thought, too, for director Richard Fleischer who had given the world classics like 20,000 Leagues Under The Sea, Fantastic Voyage, The Boston Strangler and 10 Rillington Place. In this - his penultimate film - Fleischer also has taken a gigantic career step backwards.<br /><br />Evil queen Gedren (Sandahl Bergman) wants to rule the world, and she needs a priceless and powerful talisman to do so. She and her brutish army storm a keep populated by priestesses and steal the said talisman, massacring the helpless priestesses as they go. One of the dead priestesses has a sister named Sonja (Brigitte Nielsen), a fiery red-headed warrior, who upon hearing of her sister's death swears revenge upon the evil Gedren. Sonja rides across the land in search of Gedren's lair. Along the way she picks up travelling companions in the shape of a boy prince, Tarn (Ernie Reyes Jr) and his bodyguard Falkon (Paul Smith). She also meets the muscular warrior Conan - sorry, I mean Kalidor (!) - who offers to join her in her quest. Initially Sonja doesn't want the help of Kalidor (Arnold Schwarzenegger), preferring instead to prove that she can confront and defeat her enemies alone, but eventually she warms to him and accepts his assistance.<br /><br />Red Sonja is a staggeringly poor film, all the more so when one muses that it was made in 1985 when the sword 'n' sorcery genre was close to its end. It seems so simplistic and amateurish that one could easily mistake it for an early example of its kind. The performances are poor on the whole, ranging from Bergman's embarrassingly OTT villain to Reyes' unbelievably irritating spoilt brat to Schwarzenegger's wooden and unenthusiastic hero. Nielsen is slightly better as the heroine - presumably full of enthusiasm at the thought of being in her first starring role - but she is let down very badly by the stupidity of Clive Exton and George MacDonald Fraser's script. The film is riddled with goofs, including a scene where Schwarzenegger is seen in close-up hacking down bad guys but in a long-shot in the same sequence there isn't a corpse in sight. Technically it is very inept too, with sub-standard special effects and appallingly mechanical monsters. There are a few compensations, such as Ennio Morricone's enjoyable music (Morricone spent a great deal of the '80s providing good music for awful films, e.g The Island, Treasure of the Four Crowns and Hundra). Another compensation is Giuseppe Rotunno's lensing of the locations - in fact, much of the time it's a hell of a lot more gratifying to look at the lovely scenery than the actors standing in the foreground! There were very few sword 'n' sorcery films after Red Sonja, so in some ways it might go down in history as the film which destroyed its own genre.