Nadat ik The Aristocats: Special Edition in twee delen met The Fox in the Hound had gezien, besloot ik de film te kopen, omdat beide films mijn lievelingsfilms uit mijn jeugd waren.<br />The Aristocats is een klassieker, dat staat vast. Het is misschien geen vijfsterrenklassieker, maar het is een leuke film die een avondje vermaakt. Het is een lichte verfrissing van de donkerdere, serieuzere Disneyklassiekers. The Aristocats probeert een luchtige muzikale komedie te zijn, en ik denk dat het zo'n beetje lukt.<br />De verhaallijn is niet echt logisch en ik denk niet dat de plot bijzonder sterk is, maar hij is zeker niet zwak. De animatie en de achtergronden zijn op sommige plaatsen een beetje kriebelig, typisch voor Disney. In de jaren zeventig werden er ook al films gemaakt, maar die hadden een rustieke, ouderwetse charme.<br />De sterkste punten van de Aristocats zijn de personages, de muziek en de humor. De muziek is heel gedenkwaardig <0xE2><0x80><0x93> probeer maar eens 'Everybody Wants To Be A Cat' uit je hoofd te krijgen! De liedjes zijn geschreven door de Sherman Brothers, die ook de muziek voor The Jungle Book hebben gemaakt. Er was een liedje dat 'She Never Felt Alone' heette en dat in de film zou komen, maar helaas niet in de slotaflevering kwam. Dat is jammer, want ik denk dat het heel goed zou hebben gepast.<br />De personages zijn onvergetelijk. Malley wordt gespeeld door Phil Harris en is in feite Baloo in de vorm van een kat. Eva Gabor geeft Duchess een warm en moederlijk gevoel en de stemmen van het katje klinken echt als die van kinderen, en niet als die van een acteur die de stem van een kind imiteert. De bijrollen zijn er bij tientallen en toch begrijp je uiteindelijk hun persoonlijkheid. Edgar, de 'kwaadaardige' butler, speelt een soortgelijke rol als Cruella De Vil, maar hij is eerder komisch dan angstaanjagend en komt vaak in grappige situaties terecht. Ook al is hij de slechterik, hij is toch beminnelijk.<br />De twee Britse ganzen <0xE2><0x80><0x93> Abigail en Amelia <0xE2><0x80><0x93> hadden me echt aan het lachen, samen met hun gekke (en dronken) oom. Ik vind de honden ook leuk, ze hebben de neiging om te ruziën over wie de 'leider' is. Ik kan nog wel even doorgaan, maar ik zal het niet bederven. Maar ik kan je wel vertellen dat The Aristocats grappig is en iedereen zal amuseren zonder dat je je toevlucht hoeft te nemen tot rudimentaire toilethumor.<br />Het komt erop neer <0xE2><0x80><0x93> The Aristocats zijn misschien niet de kroon op Disney's werk, of zelfs maar hun sterkste film uit de jaren zeventig (die prijs is een verband tussen The Rescuers en The Many Adventures of Whinnie the Pooh). Maar het is een leuke stoeipartij en zal zeker amusant zijn. Als je op zoek bent naar een oogverblindend kunstwerk, kun je misschien beter naar Bambi kijken. Maar als je een leuke avond wilt, moet je naar The Aristocats gaan. Het is een charmante en sympathieke film en je kunt er onmogelijk een hekel aan hebben. Geniet ervan! (En trouwens, het is goed om een film te hebben waarin katten niet als de schurken worden gezien.)
After seeing The Aristocats: Special Edition in a two pack with The Fox in the Hound, I decided to buy it since both of these films were childhood favourites.<br /><br />The Aristocats is a classic, definitely. It might not be a five-star classic, but it is a fun film and makes a good evening's entertainment. It is somewhat a light refreshment from the darker, more serious Disney classics. The Aristocats tries to be a light-hearted musical comedy, and I think it just about succeeds.<br /><br />The storyline doesn't really make much sense and I don't think the plot is particularly strong, but it is certainly not weak. The animation and backgrounds are a bit scratchy in places, typical of Disney's 70s films, but it does have a rustic, old fashioned charm about it.<br /><br />The Aristocats strongest points are the characters, the music and the humour. The music is very memorable - try getting 'Everybody Wants To Be A Cat' out your head in a hurry! The songs are written by the Sherman Brothers, who also did the music for The Jungle Book. There was one song called 'She Never Felt Alone' that was going to be in the film, but sadly didn't make it into the final feature. It is a shame, because I think it would have fit in very well.<br /><br />The characters are unforgettable. Thomas O'Malley is voiced by Phil Harris, and is basically Baloo in a feline form. Eva Gabor gives Duchess this warm and maternal feel and the kitten's voices actually sound like children, and not an actor imitating the voice of a child. The secondary characters are here by the dozen and yet you still end up understanding their personalities. Edgar, the 'villainous' butler plays a similar role to Cruella De Vil, but he's more comical than scary, often ending up in funny situations. Even though he's the bad guy, he's still lovable all the same.<br /><br />The two British geese - Abigail and Amelia really had me cracking up, along with their crazy (and drunk) uncle. I also like the dogs, who tend to argue over who is 'the leader.' I could go on, but I won't spoil it. But I can tell you, The Aristocats is funny and will entertain everyone without having to resort to rudimentary toilet humour.<br /><br />The bottom line - The Aristocats might not be Disney's crowning achievement, or even their strongest film from the 70s (that award is a tie between The Rescuers and The Many Adventures of Whinnie the Pooh). But it is an enjoyable romp and is sure to entertain. If you are looking for a dazzling work of art, you might be better off watching Bambi. But if you want a fun night in, The Aristocats is the way to go. It is a charming and lovable film and it's impossible to dislike. Enjoy! (And besides, it's good to have a film where cats aren't seen as the villains).