Deze film nam gisteravond op History International Channel drie uur in beslag, inclusief de reclame. Maar het voelde als drie weken. Het waren niet de goedkope, theatrale en onbedoeld grappige beelden van de bomaanslag op Dresden. Het was niet dat de film van bijna alle context rond de Tweede Wereldoorlog was ontdaan. Het was zelfs niet dat de bomaanslag zelf vaak werd afgeschilderd als niet meer dan een groot ongemak voor een mallotige liefdesgeschiedenis. Nee, het waren de houterige karakterloze karakteriseringen die het leven uit het verhaal zogen. O, en het feit dat als het mogelijk is dat een film kruiperig is, Dresden die film is. Misschien zou een betere titel 'Afgedankt' zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> zoals Uriël Heep het zou hebben ervaren. Het is vooral dat laatste dat me zo irriteert. Was de bomaanslag op Dresden een oorlogsmisdaad? De makers van deze film denken van wel. Maar op de typisch ontmande manier waarop de Duitsers de Tweede Wereldoorlog zijn gaan benaderen, kunnen ze het niet over hun lippen krijgen zonder te zeuren over 'vrede' en 'geen oorlogen meer' <0xE2><0x80><0x93> alsof ze Moeder Teresa zijn. En ook kenmerkend voor de Duitse kruiperigheid ten opzichte van de Britten in het bijzonder, is de onhandige poging om voor 'Britten' door het stof te gaan en alle'schuld' voor Dresden op één persoon te laden, Arthur Harris.<br />Zei ik één persoon? Nou, niet helemaal. Aan het begin van de film is er een uitroep van de hoofdrolspeelster, Anna, met wie we allemaal moeten meevoelen. 'Verdomde Amerikanen!' schreeuwt ze, terwijl ze ziet hoe ver weg bommen vallen. En een paar minuten later klinkt er een radiostem die waarschuwt voor de 'Amerikaanse terreuraanslag' die op Duitsers is gepleegd.<br />Let op het woord 'terreur'. Begrepen? In werkelijkheid zitten de Amerikanen achter de onmenselijke aanslag op Duitse burgers. Het doet er niet toe dat de Amerikaanse strategie voor bijna de hele oorlog in Europa de 'precisiebombardementen' op industrieterreinen en fabrieksterreinen was. Het doet er niet toe dat het de Britten waren die enthousiast de'regionale' bomaanslagen op civiele doelen in Duitsland uitvoerden <0xE2><0x80><0x93> voordat de Duitsers zelf zelfs maar Engelse doelwitten hadden. Het doet er niet toe dat de Amerikanen overdag bombardeerden, waarbij ze meer slachtoffers maakten dan de Britten, om nauwkeurige doelen te raken, terwijl de Britten onder dekking van de nacht burgers bombardeerden. Het doet er niet toe dat de Amerikanen, in wezen, in de ware terreurbombardementen van de raf werden betrokken en zich er schreeuwend tegen verzetten. Het doet er niet toe dat de meeste Amerikaanse functionarissen, van Roosevelt tot en met generaal Dolittle, tegen het bombarderen van burgers waren, terwijl Churchill en zijn generaals niet konden wachten om dat te doen.<br />Nee, in DRESDEN zijn zowel de Duitsers als de Britten, met uitzondering van 'Bomber' Harris, onschuldig aan een doctrine die, zo wordt gesuggereerd, is bedacht door de kwaadaardige Amerikanen. En alleen de macht en de kracht van een liefdesverhaal tussen een Duitse verpleegster en een neergehaalde Britse bommenwerperspiloot kan de 'waarheid' van deze gruweldaad afdoende verklaren.<br />O, trouwens, voor de jongere en waarschijnlijk minder goed gelezen lezers van iddb was de eerste en tot nu toe enige grote literaire poging om een stem te geven aan Dresdens bombardement de pacifistische roman van Kurt Vonnegut <0xE2><0x80><0x93> een Amerikaanse krijgsgevangene in Dresden ten tijde van het bombardement. Ik denk dat Duitslands zdf geen mooie verpleegster kon vinden voor Billy Pilgrim.
This film took up three hours, including commercials, on the History International Channel last night. But it felt like three weeks. It wasn't the cheap, stagy and unintentionally funny depictions of the bombing of Dresden. It wasn't that the film is stripped of almost all context surrounding World War II. It wasn't even that the bombing itself was often made to appear as nothing more than a major inconvenience for a goofy love story. No, it was the wooden featureless characterizations that sucked the life out of the story. Oh, and the fact that if it is possible for a movie to be obsequious, then Dresden is that movie. Perhaps a better title would have been DRESDEN--AS URIAH HEEP WOULD HAVE EXPERIENCED IT.<br /><br />It is especially the latter point that so irritates. Was the bombing of Dresden a war crime? The makers of this movie believe so. But in the typically emasculated way that Germans have come to approach World War II, they can't bring themselves to say so without braying about "peace" and "no more wars--anywhere" like they're Mother Teresa. And, also typical of German obsequiousness towards the British in particular, there is an unwieldy effort to grovel before "Britishness", while loading all the "guilt" for Dresden on to one person, Arthur Harris.<br /><br />Did I say one person? Well, not quite. At the beginning of the movie, there is an exclamation from the leading character, Anna, with whom we are all supposed to sympathize. "Damned Americans!", she screams, while watching as far off bombs fall. And a few minutes later, a radio voice intones warnings about the "American Terror Bombing" being inflicted upon Germans.<br /><br />Note the word, "terror". Got that? It's really the Americans behind the inhumane targeting of German civilians. No matter that the American strategy for almost all the war in Europe was the "precision" bombing of industrial and war manufacturing sites. No matter that it was the British who enthusiastically adopted "area" bombing of civilian targets in Germany--before the Germans had themselves even targeted English ones. No matter that the Americans bombed during the day, suffering more casualties in the process than the British, in order to hit precision targets, while the British bombed civilians under the cover of night. No matter that the Americans, essentially, were brought into the RAF's true terror bombing campaign kicking and screaming against it. No matter that most American officials, from FDR to Gen. Dolittle, opposed targeting civilians, while Churchill and his generals couldn't wait to do so.<br /><br />No, in DRESDEN, both the Germans and British, except for "Bomber" Harris, are innocent of a doctrine, it is intimated, created by the evil Americans. And only the might and power of a love story between a German nurse and a downed British bomber pilot can adequately explain the "truth" of the atrocity. Right.<br /><br />Oh, by the way, for the younger and likely less well read readers of IMDb, the first and still so far only major literary effort to give a thoughtful voice to Dresden's bombing was the pacifist novel penned by Kurt Vonnegut--an American POW in Dresden at the time of the bombing. I guess Germany's ZDF couldn't find a pretty nurse for Billy Pilgrim.