Ten eerste is het hele script grotendeels improvisatie, wat bijdraagt aan de fantastische illusie dat we naar een echte documentaire kijken. Ten tweede zijn de acteurs die door Watkins zijn ingehuurd met opzet gekozen om hun ware politieke bondgenootschappen en achtergronden te vertegenwoordigen. De hippies die worden afgebeeld zijn echte hippies, de regeringsfunctionarissen (hoewel niet noodzakelijkerwijs die in de regering zelf) zijn in elk geval in wezen gezonde conservatieven binnen het systeem, en een aantal van de agenten zijn echte politiemannen. De interacties van deze acteurs, gezien de tekstuele vrijheid die Watkins heeft toebedeeld, komen uiteindelijk tot een gewelddadige uitbarsting wanneer zelfs Watkins zelf ervan overtuigd is dat een van de acteurs daadwerkelijk is neergeschoten. (We horen hem op de achtergrond 'Cut! Cut!' schreeuwen. Het was een verbijsterende film, hoewel de Amerikaanse critici in hun recensies nogal hardvochtig waren. Een van hen schreef zelfs dat het de'verschrikkelijkste' film was die ze ooit had gezien. Dit was niet geheel onverwacht, want de onthulling van deze onderdrukkende, communistisch-achtige mentaliteit van Amerika in die tijd zou heel wat losmaken. Deze pseudo-documentaire vereist beslist een open geest, maar als je serieus op zoek bent naar een uiterst accurate weergave van de cultuur van de jaren zestig, dan is dit de film die je moet zien.
First of all, the entire script is mostly improv, adding to the fantastic illusion that what we are watching is an actual documentary. Secondly, the actors hired by Watkins were purposefully chosen to represent their true political alliances and backgrounds. The hippies portrayed are actual hippies, the government officials (though not necessarily in the government themselves) are at least actually hearty conservatives within the system, and several of the cops are actual policemen. The interactions of these actors, given the textual freedoms alloted by Watkins, eventually come to a violent head where even Watkins himself is convinced that a cast member had actually been shot. (We hear him screaming "Cut! Cut!" in the background.)<br /><br />An AMAZING film though American critics were quite harsh in their reviews, one actually reporting that it was the "most offensive" film she had ever seen. This not entirely unexpected as the unveiling of this oppressive communist-like mentality of America during this era would certainly rattle some cages. This pseudo-documentary definitely requires an open mind, though if you are seriously looking for an intensely accurate portrayal of 60s culture, this would be THE film to watch.