Directeur/regisseur Larry Bishop heeft veel, veel te hard zijn best gedaan met Hell Ride. De film wil prikkelend, geestig, provocerend, excentriek, bijtend zijn op dit alles, schijnbaar in een Quentin Tarantino/Rob Zombie-stijl. Maar het is niet prikkelend. De referenties lijken geforceerd. De dialoog probeert slim te zijn en faalt. De humor is nooit grappig. Leuk geprobeerd om een gruizige toon te leggen, maar we zouden ons druk moeten maken over de personages of het verhaal om het ook maar enigszins te laten slagen.<br />Wat je overhoudt zijn coole Harleys en mooie meisjes die een stel vermoeide, oude en uit vorm geraakte 'bad boys' omringen in wat eruitziet als een poging om een gemoderniseerde western van Sergio Leone te maken. Als deze film nieuwere generaties geïnteresseerd kan maken in films uit de jaren zestig en zeventig, dan is dat mooi meegenomen. Maar op zichzelf is hij nogal saai en irrelevant. Ik geloof wel dat er plaats is voor stijl boven inhoud. Maar deze film is dat niet.
Director/lead Larry Bishop tried way, way too hard with Hell Ride. The movie wants to be edgy, witty, provocative, outlandish, biting all of this, seemingly in a Quentin Tarantino/Rob Zombie style. But it's not edgy. The references seem forced. The dialog tries to be clever and fails. The humor is never funny. Nice try setting a gritty tone but we'd have to care about the characters or the story for it to remotely succeed.<br /><br />What you're left with are cool Harleys and pretty girls surrounding a bunch of tired, old and out of shape "bad boys" in what looks like an attempt to do a modernized Sergio Leone western. If this movie can make newer generations interested in 60s and 70s films, kudos for it. But on its own, it is rather boring and irrelevant. I do believe there is a place for style over substance. But this movie is not it.