SPOILER ALERT!!!<br /><0x3E><0x3E> Je kunt naar Wong Kar-wai's films luisteren als naar een radioprogramma: onzichtbare vibraties tussen de personages, de kamers waarin ze verblijven, het ritme dat hen vooruit drijft, aantrekkingskracht en afkeer <0xE2><0x80><0x93> het hele spectrum van de atmosfeer wordt door de geluidsband teruggespoeld. De dialoog is vrijwel volkomen onbelangrijk.<br /><0x3E><0x3E> Het verhaal is te vergelijken met een kinderlijke, amoureuze blik op een mooie vrouw en een droevige man wiens verdriet zichtbaar is, maar hulpeloos. 'In The Mood For Love' wordt verteld vanuit het perspectief van een kind, maar het kind verschijnt nooit als verteller. De esthetische waarde van de film wordt ontwikkeld door een extreme licht- en kleurentrilling, scherpe sneden, een ongebonden, bijna documentaire camera en een complex, onopvallend geluid. Het geniale gebruik van Nat King Coles 'Maybe, Maybe, Maybe', waarvan de mysterieuze kracht toeneemt naarmate het vaker wordt herhaald, en de melancholieke wals helpen bij de gracieuze choreografie van de twee hoofdrolspelers. Maggie Cheung in haar prachtige jurken is briljant, de perfecte vis-<0xC3><0xA0>-vis met de knappe, stijlvolle Tony Leung. Het publiek neemt aan dat er een romance tussen hen is, maar Wong ziet alleen trieste berusting. De twee potentiële geliefden draaien om elkaar heen als satellieten, wetend dat ze elkaar nooit zullen vinden. Je zou willen dat ze elkaar zouden vinden. Dat zullen ze niet, en de emotionele kracht van hun niet-liefde-seks-relatie maakt de film immens fascinerend.<br />Het gaat over pech en onuitgesproken liefde. De liefde, of die nu te vroeg komt of te laat om de een te nemen en niet de ander. Het verlangen van de personages dat nooit bevredigd wordt, hun eenzaamheid, het rouwen en het geluk dat ze ervaren als het te laat is.
SPOILER ALERT!!!<br /><br />You can listen to Wong Kar-wai's movies like a radio play: Invisible vibrations between the characters, the rooms where they stay in, the rhythm that presses them ahead, attraction and dislike - the whole spectrum of the atmosphere is played back by the sound track. The dialogue is mostly completely unimportant.<br /><br />The narration is similar to a childish amorous look at a beautiful woman and a sad man whose sorrows are noticeable, but helpless. "In The Mood For Love" is told from a child perspective, but the child never appears as a narrator. The aesthetic of the film is developed by an extreme light and color dramaturgy, harsh cuts, an unattached, almost documentary camera and a complex, unobtrusive sound.<br /><br />The genius use of Nat King Cole's "Perhaps, Perhaps, Perhaps", whose mysterious power grows the more often it is repeated and the melancholic waltz helps in the graceful choreography of the two protagonists. Maggie Cheung in her beautiful dresses is brilliant, the perfect vis-à-vis to the handsome, stylish Tony Leung. The audience assumes a romance between them, but Wong just sees sad resignation. The two potential lovers are revolving around each other like satellites, knowing that they never will share the same orbit. You wish that they will find each other. They won't and the emotional power of their non-love-sex-relationship makes the movie immensely fascinating.<br /><br />It is about broken luck and unspoken love. In all of Wong's films these are the leitmotives. Love, whether it comes too early or it comes too late to take the one and not the other person. The yearning of the characters that is never satisfied, their loneliness, the mourning, and the luck that they experience when it is too late.