Allereerst moet ik zeggen dat ik films als Shawshank Redemption en Green Mile en het grootste deel van Spielberg absoluut afschuwelijk vind. Hoewel National Velvet op het eerste gezicht uit hetzelfde genre lijkt te komen en een paar memorabele momenten heeft, heb ik er met volle teugen van genoten. Ik heb de hele film gelachen en gehuild.<br />De plot: een jong meisje met een onbekend paard uit een klein dorp dat de Grand National gaat rijden is absoluut onwaarschijnlijk, maar het is het enige wat je moet accepteren om het als een sprookje of allegorie te kunnen laten werken. De personages hebben diepgang en groeien in het verhaal. Ann Revere geeft een absoluut oogverblindende vertolking van een van de meest wijze vrouwen die ooit in een Amerikaanse film is afgebeeld. Haar interactie met de goedhartige Donald Crisp is grappig en lief. Terwijl Liz Taylor iets te veel haar best doet om nog schattiger te zijn dan Margaret O'Brien (ze slaagt daar ook nog eens in), stralen haar passie en liefde voor haar paard van haar gezicht af. Mickey Rooney geeft een prachtig genuanceerde vertolking van de trainer.<br />Dit is verre van een perfecte film. Sommige situaties en scènes zijn een beetje afgezaagd en gedateerd (de capriolen van de kinderen, en Rooneys scènes op de renbaan en in de pub, bijvoorbeeld), maar dat doet er niet toe. De plot blijft trouw aan de personages en laat nogal wat ongezegd. Er zijn geen onnatuurlijke dramatische en prekerige momenten <0xE2><0x80><0x93> soms is meer minder. De laatste scène is daar een goed voorbeeld van <0xE2><0x80><0x93> de emotionele dialoog wordt aan de kijker overgelaten.<br />Sterk ingehouden voorstellingen, afgeronde personages, kernachtige dialogen, een intelligente en van binnenuit consistente verhaallijn. We geloven in de personages en zijn geroerd door hun verhaal. Ja <0xE2><0x80><0x93> zo maken ze ze gewoon niet meer.
First, let me say that I find films like Shawshank Redemption and Green Mile, and most of Spielberg to be absolutely horrid and stomach turning. Although, National Velvet on the surface would seem to be in the same genre and has what should be cringe-worthy moments, I thoroughly enjoyed it, laughing and bawling throughout the film.<br /><br />The premise of the plot, a young girl with an unknown horse from a small village entering the Grand National is certainly as implausible as could be, but it is the only thing that you have to accept for it to work as a fairy tale or allegory. The characters have depth and grow throughout the story. Ann Revere gives an absolutely stunning performance as one of the wisest women ever depicted in an American film. Her interaction with the good-hearted Donald Crisp is funny and sweet. While Liz Taylor tries a bit too hard to be even cuter than Margaret O'Brien (she succeeds btw), her passion and love for her horse shines through her face. Mickey Rooney gives a beautifully nuanced performance of the trainer.<br /><br />This is far from a perfect movie. Some of the situations and scenes are a bit corny and dated (the kids' antics, and Rooney's scenes at the track and in the pub for example) but it doesn't matter. The plot remains true to the characters and leaves quite a bit unsaid. We don't have unnatural overly dramatic and preachy moments - sometimes more is less. The final scene is a great example of this - the emotional dialog is left to the viewer to fill in.<br /><br />Strong understated performances, rounded characters, pithy dialog, intelligent and internally consistent storyline. We believe in the characters and are moved by their story. Yup - they just don't make them like this any more...