Dit was Hitchcocks derde Hollywood-film, en het schijnt dat hij zich nog niet in een vast patroon had gemanoeuvreerd, van een getrouwe bewerking van de klassieke roman in _Rebecca_, tot een spionagethriller in _Correspondent_ in het buitenland, en nu deze romantische komedie in de stijl van de'screwball'-films uit de jaren dertig.<br />Aan de andere kant had Hitchcocks formele methode zich inmiddels ontwikkeld tot iets consistents, zozeer zelfs dat hij niet in staat (of in ieder geval niet bereid) was ervan af te wijken. Het was onverstandig van hem om buiten zijn gebruikelijke genre te treden, en een romantische komedie was bijzonder ongepast. In Rebecca was het eigenlijk geweldig om te zien hoe Hitchcock werd beperkt door zijn producer en de brontekst, gedwongen om zijn techniek om te zetten in zwaar gotisch drama, maar voor Mr. en Mrs. Smith is er een enorm verschil tussen vorm en inhoud. Met andere woorden, Hitchcock was geen Ernst Lubitsch.<br />Laten we eerst naar de romantische invalshoek kijken. De beste liefdesscènes in Hitchcock-films waren wilde, gepassioneerde en enigszins gevaarlijke scènes in de 'altijd verliefd geweest op iemand die je niet had moeten hebben'-situatie, en daar was hij geweldig in. Dat maakt een veel oudere film, Rich and Strange, een van de weinige Hitchcock-niet-thrillers die echt goed zijn. Maar Hitch is niet zo goed als het op een tederder en vertrouwder liefdesverhaal aankomt. Er is een lichte, tedere aanraking voor nodig en die heeft Hitch niet.<br />Ten tweede: neem de komedie. Natuurlijk kunnen Hitchcock-films grappig zijn. The Lady Vanishes is waarschijnlijk het beste voorbeeld, maar alleen als de grappen door het hele verhaal heen worden verspreid. De meester van de spanning is gewoon niet genoeg een komedieregisseur om een film te maken die grappige kantjes heeft. Hij knipt scènes in zoals hij dat in een thriller zou doen, met flitsende tegenstrijdige invalshoeken van pratende mensen, zet close-ups van handen en voeten in, maar laat geen ruimte voor komische timing of voor grappen. Bijvoorbeeld die kwestie met Carole Lombard.' De jurk van Robert Montgomery, die bijna uit elkaar spat, wordt ons getoond met een paar close-ups, maar die zijn meer getimed alsof hij een cruciaal plotpunt onthulde en hebben geen komische impact. Af en toe valt Hitchcocks stijl min of meer samen met de komedie, bijvoorbeeld met de opstelling van de personages in de scène in de club, waar Robert Montgomery probeert de indruk te wekken dat hij samen is met de aantrekkelijke, wereldse vrouw aan het tafeltje naast hem, maar zulke momenten zijn schaars en ver van elkaar verwijderd.<br />Zelfs de cast van Mr. en Mrs. Smith voldoet niet aan de maatstaven. Ik weet niet zeker of dit de kracht van Robert Montgomery was, en hij is hier saai. Dit was natuurlijk precies de plek waar 'Queen of Screwball' zich afspeelde. De kracht van Carole Lombard ligt in haar rol, en toch, hoewel ze zich duidelijk goed gedraagt, zijn de scènes eenvoudigweg niet afgestemd op het vastleggen van komische scènes. Zelfs Jack Carson, die hilarisch kon zijn als hij zich echt voor de camera mocht laten gaan, slaagt er niet in de boel op te vrolijken. Natuurlijk wordt geen van deze goede komieken geholpen door het scenario, dat om te beginnen al niet bepaald barst van de lach, ook al is het basisverhaal een vrij goed uitgangspunt.<br />De enige echte comedy die Hitchcock daarna maakte, was The Trouble with Harry, en dat werkte min of meer omdat het inspeelde op zijn vertrouwde spanning. Maar alleen wanneer het verhaal onafhankelijk van de humor kon bestaan, wanneer de basisstructuur net zo spannend was als in _The Lady's Vanishes_ of _The Family Plot_, was Hitchcock in staat om het als komedie goed te doen.
This was Hitchcock's third Hollywood feature, and it appears he was yet to settle into a pattern of consistency, turning from faithful adaptation of classic novel in Rebecca, to espionage thriller in Foreign Correspondent, and now this romantic comedy in the mould of the "screwball" pictures of the 1930s.<br /><br />Hitchcock's formal method, on the other hand, had by now settled into something consistent, so much so that he was unable (or at least unwilling) to deviate from it. It was unwise then for him to step outside his usual genre, and a romantic comedy was particularly inappropriate. In Rebecca it was actually great to see Hitchcock constrained by his producer and the source text, forced to turn his technique to heavy Gothic drama, but for Mr and Mrs Smith there is a huge mismatch between form and content. In other words, Hitchcock was no Ernst Lubitsch.<br /><br />First, let's look at the romantic angle. The best love scenes in Hitchcock films were wild, passionate and slightly dangerous  the "ever fallen in love with someone you shouldn't have?" situation, and he was great at depicting that. This is something that makes a much earlier film, Rich and Strange, one of the few Hitchcock non-thrillers that really works. Hitch is not so good however when it comes to a more gentle and familiar love story. A light, tender touch is required and Hitch doesn't have it.<br /><br />Secondly, take the comedy. Of course, Hitchcock films could be funny  The Lady Vanishes is probably the best example  but only when the jokes were sprinkled throughout the story. The master of suspense simply isn't enough of a comedy director to create a film that has funny bones. He cuts up scenes as he would in a thriller  snappy opposing angles of people talking, inserted close-ups of hands and feet, point-of-view shots  but doesn't allow for comic timing or focus on gags. For example, the business with Carole Lombard's dress bursting at the seems is shown to us with a couple of close-ups, but these are timed more as if he were revealing some crucial plot point, and have no comedic impact. Occasionally Hitchcock's style does roughly coincide with the comedy  for example the arrangement of characters in the scene at the club, where Robert Montgomery tries to make it look as if he is with the attractive, sophisticated woman at the next table  but such moments are few and far between.<br /><br />Even the cast of Mr and Mrs Smith are not up to standard. I'm not sure this was Robert Montgomery's strength lay, and he is boring here. This was of course exactly where "Queen of Screwball" Carole Lombard's strength lay, and yet while she is clearly acting well the scenes are simply not geared to capturing comedy performances. Even Jack Carson, who could be hilarious when he was really allowed to let go before the camera, fails to perk things up at all. Of course, neither of these fine comedy actors is helped by the screenplay, which isn't exactly bursting with laughs in the first place, even if the basic story is a fairly good premise.<br /><br />The only full-on comedy Hitchcock made after this was the Trouble with Harry, and that sort of worked because it played upon his familiar suspensefulness. However it was only when the story could exist independently of the humour, when the basic framework was suspense  as it is in The Lady Vanishes or Family Plot  that Hitchcock was capable of doing comedy well.