Net als veel andere mensen heb ik over'meer' gehoord en ik wilde ernaar kijken vanwege de muziek van Pink Floyd. Ik moet zeggen dat ik echt teleurgesteld was, niet vanwege de muziek, maar vanwege de film zelf. Het is een saaie, saaie film die geen ritme heeft. Waar komt die teleurstelling vandaan? Volgens mij van verschillende dingen. Ten eerste is het onderwerp van de film, de drugs, slecht te rijmen met de luie, zonnige sfeer van de film. Deze had zich moeten afspelen in de armoedige wijken van Parijs en een donker en hulpeloos klimaat moeten voortbrengen, bijvoorbeeld. Bovendien wordt er verondersteld dat de film een afdaling in de hel laat zien, maar deze afdaling is verzacht en nauwelijks geschetst. Barbet Schroeder dringt niet genoeg aan op de dramatische kant van het verhaal. Je had iets meer van de waanzin kunnen wensen, zoals in de film. Maar aan de andere kant slaagt Schroeder er niet in de emoties van het publiek te wekken en vast te houden in het bijzijn van de twee hoofdrolspelers. Je kijkt onverschillig naar hun beproevingen met drugs. Terwijl de twee hoofdrolspelers volmaakt onexpressief zijn en zich nauwelijks ontwikkelen tijdens de film, vooral niet in Mimsy Farmer. Aan het eind blijft alleen de schoonheid van de mediterrane landschappen die baadden in het zonlicht over. De film veroorzaakte een enorme sensatie toen hij in 1969 werd uitgebracht. Tegenwoordig is hij gedateerd.<br />De hippiecultuur is niets minder dan een verre herinnering.
Like many other people, I've heard about "more" and I wanted to watch it due to the music that was composed by Pink Floyd. I must say that I was truly disappointed, not because of the music but the movie in itself. it's a boring insipid movie that lacks rhythm. Where does this disappointment come from? According to me, from different things. First of all, the movie's subject, the drug links up badly with the idle sunny atmosphere of the movie. This one should have taken place in the sordid areas of Paris and should have gave birth to a dark and helpless climate,for example. Moreover, it's supposed to tell a descent into hell but this descent is softened and barely sketched out. Barbet Schroeder doesn't insist enough on the dramatic side of the story. You could have wished a little more of madness, cutting. On another hand, Schroeder doesn't succeed in gaining the audience's emotion and adherence in front of the two main characters' distress. You watch carelessly their trials with drug. Whereas the two main actors, they're perfectly inexpressive and hardly evolve during the movie, especially Mimsy Farmer. At the end, you only retain the beauty of the mediterraneans landscapes bathed in sunlight. The film created a huge sensation when it was released in 1969. Nowadays, it <br /><br />seems dated. The hippy culture is nothing less than a faraway memory.