2.37 uur is een intens en fascinerend drama dat qua toon en onderwerp enige overeenkomsten vertoont met films als _Bully, Elephant_ en _Kids_ (hoewel 2.37 uur in mijn ogen een betere film is dan die drie). Voordat ik deze film ging zien, waren mijn verwachtingen neutraal, maar uiteindelijk maakte ik een heel goede indruk dankzij het intelligente scenario, de perfecte regie van Murali K. Thalluri en de uitstekende prestaties van een groep jonge acteurs.<br />De sporadische gevallen van schoolgeweld over de hele wereld hebben veel films, tv-programma's en boeken geïnspireerd die pretenderen de externe of interne redenen te vinden en te voorspellen van die ongebreidelde uitingen van opstandigheid, ontevredenheid... en vooral waanzin. Sommige mensen zullen zeggen dat 2:37 te laat komt voor die artistieke beweging, maar zo denk ik er niet over, want die vertraging stelde de film in staat een artistiekere analyse te maken, zich met meer subtiliteit en intelligentie op de situatie te richten in plaats van de voor de hand liggende reactie van wreedheid en pijn die andere films met soortgelijke verhalen kenmerkte.<br /><br />Bij de personages van 2:37 vinden we clichés uit de jeugdfilm (van regisseur en scenarioschrijver John Hughes <0xE2><0x80><0x93> _RIP-_ films tot de horrorfilms voor tieners): de mooie 'prinses', de onhandige 'nerd', de antipathieke sporters, enzovoort. Het zou heel gemakkelijk zijn geweest om ze te laten veranderen in holle karikaturen, gedefinieerd door hun functie in het scenario; maar het is bewonderenswaardig dat het scenario de stereotypen overstijgt om ze echte mensen te maken met geloofwaardige problemen, die iedereen min of meer kan vinden op zijn/haar weg naar volwassenheid.<br />2.37 is een uitstekende film, waarvan het enige probleem is dat het einde een beetje aanslaat, maar dat wordt gecompenseerd door een heleboel positieve elementen. Het zal heel interessant zijn om Thalluri's volgende projecten te zien, want hij heeft met deze film een geweldige debuut gemaakt.
2:37 is an intense and fascinating drama which has some similarities in tone and subject with films like Bully, Elephant and Kids (although, by my point of view, 2:37 is a superior film to those three ones).Before watching this movie, my expectations were neutral, but I ended up taking a very good impression thanks to the intelligent screenplay, Murali K. Thalluri's perfect direction and the excellent performances from a group of young actors.<br /><br />The sporadic instances of school violence around the world have inspired many movies, TV programmes and books which pretend to find and predict the external or internal reasons of those unbridled expressions of rebelliousness, discontent...and specially madness.Some people may say that 2:37 arrives too late to that artistic movement; however, I do not think like that, because that delay permitted the movie to make a more artistic analysis, focusing on the situation with more subtleness and intelligence instead of the obvious reaction of cruelty and anguish which impregnated other movies with similar stories.<br /><br />On the characters from 2:37, we can find clichés from the juvenile cinema (from director and screenwriter John Hughes -RIP-'s movies to the teen horror films): the beautiful "princess", the clumsy "nerd", the antipathetic athletes, etc.It would have been very easy to make them become in hollow caricatures defined by their function in the screenplay; but it is something admirable that the screenplay transcends the stereotypes to make them real people with credible problems which, in more or less degree, any person can find on his/her road to maturity.<br /><br />2:37 is an excellent movie, whose only fail is that the ending feels a bit affected, but which compensates that with a lot of positive elements.It will be very interesting to see Thalluri's next projects, since he has had a great debut with this movie.