Het heeft iets van die indie-erotische toets die in de jaren negentig zo in de mode was en die de visuele stijl een duidelijke verkoopdatum geeft. De personages zijn allemaal even apathisch en hebben allemaal een uitgestreken gezicht. Straattuig in Griekenland draagt nieuwe kleren uit de doos zonder kreukels of vlekken. Ze lijken allemaal dezelfde kapperszaak te bezoeken. Ze hebben allemaal allemaal hetzelfde lage IQ als ze hun zakelijke ondergrondse transacties afhandelen. Als er iets misgaat, komt dat allemaal doordat het geen echte Grieken zijn <0xE2><0x80><0x93> het zijn pastorale zonnejongens die gevangen zitten in een vreemde nachtstadwereld. Ze klagen luidkeels over ontevreden immigranten, maar nemen nooit de moeite om de problemen met de Russische/Kazakse/Albanische culturen echt te onderzoeken. Als Giannaris de juiste kijk op dit project had gehad, zou het een prachtige Bel Ami-productie zijn geweest. De vluchtige glimpen van gepolijst jongensvlees zijn de enige vonken in deze algemene, kleine, maffia-achtige programmeur.
It has a bit of that indie queer edge that was hip in the 90s and which places an explicit sell-by date on the visual style. Characters are uniformly apathetic and farcically deadpan. Street hoodlums in Greece wear new clothing out of the box without creases or stains. They all appear to visit the same marine hair dresser. All uniformly exhibit the same low IQ when making their dispassionate underground business deals. When things go wrong its all because they aren't real Greeks - they're pastoral sunshine boys caught in a strange night city world. Makes a big whine about disaffected immigrants but never bothers to actually investigate the problems with Russian/Kazakh/Albanian cultures. If Giannaris had the proper perspective on this project it might have made a wonderful Bel Ami production. The fleeting glimpses of toned boy-beef is the only spark in this generic small-time mobster programmer.