Dolemite is voor mij het voorwerp van mijn diepste genegenheid. Het heeft alles: een bende karate-vechtende prostituees, Dolemite die met zijn vuist door Willie Greens (regisseur Martin) maag stompt, hoge pumps en hoedjes met dalmationprint van 200 liter. Moores unieke komedies, eigenlijk toasts, liggen dicht bij de wortels van de hiphop. Geen wonder dat Dr. Dre 3 keer 'Dolemite' noemde op zijn klassieke album 'The Chronic'. Voeg daar de beste personages aan toe die ooit een film hebben gesierd, zoals de geile dominee, de hamburgerpooier en natuurlijk 'die ene die niemand kent tot het zover is'. De eer voor stijl moet worden toegekend aan regisseur D'Urville Martin, een kerel die waarschijnlijk niet zoveel aandacht krijgt als hij zou moeten krijgen in de kring van filmfans (ik). Ik ben al jaren op zoek naar een exemplaar van de films van hem en Fred Williamson uit het begin van de jaren zeventig, maar ik kan ze niet vinden).<br /><0x3E><0x3E> Veel mensen zijn helemaal weg van deze film en zeggen dat hij echt heel slecht is, en het is waar dat je overal microfoons kunt zien verschijnen (kijk maar naar Brigadier Nicholas Josef von Sternberg, voor wie dit volgens mij een heel vroege poging was), maar er zijn een heleboel dingen die goed zijn aan deze film. Ten eerste is er geen enkele andere film die erop lijkt. De actiescènes zijn niet al te best, maar de dialogen van de personages als ze aan het woord zijn, maken dat meer dan goed. Het zit vol met vreemde details (zoals het feit dat de Hamburger Pimp een binnenstebuiten gekeerd Dolemite-T-shirt draagt <0xE2><0x80><0x93> was dat met opzet of pakte die vent gewoon het shirt dat op de set lag en trok het aan?) waardoor je er steeds weer naar terug blijft kijken.<br />Tenminste, dat heb ik gedaan.<br /><br /><br />
Dolemite is, for me, an object of my deepest affection. It's got everything: a gang of karate-fighting prostitutes, Dolemite punching his fist through Willie Green's (director Martin) stomach, high pumps and 100 gallon dalmation-print hats. Moore's unique comedy raps, actually toasts, are close to the roots of hip hop. No wonder Dr. Dre mentioned "Dolemite" 3 times on his classic album "The Chronic." Add the best list of characters to ever grace a movie, like the horny preacher, the hamburger pimp and, of course, "the one who no one knows until it's time." Credit should be given for style to director D'Urville Martin, a fella who probly doesn't get as much attention as he should around film fan circles (I've been looking for a copy of his and Fred Williamsons' movies from the early 70s for years and can't find them).<br /><br />A lot of people are really down on this movie and say it's really bad, and it is true that you can see boom mikes appearing everywhere (look to DP Nicholas Josef Von Sternberg, for whom I think this was a very early effort), there are a lot of things going for this movie. Number one, there is no other movie like it. Number two, you get to see Rudy Ray Moore do a (highly sanitized; everyone who HASN'T seen Moore's outrageous live act will have to use their imaginations) cinematic version of his toasts, plus him living the life of his comic book character superpimp come to life. The action scenes are pretty poor, but the characters' dialogue when they're talking trash more than makes up for it. It's full of strange little details (like the fact that the Hamburger Pimp is wearing a Dolemite T-shirt inside out -- was this intentional or did the guy just pick up whatever shirt was lying on the set and put it on?) that keep you coming back to watch it again and again.<br /><br />At least I have.<br /><br />