Ik zou graag van de regisseur, Barbet Schroeder, willen horen waarom hij More zijn eerste film heeft genoemd, en meer in het bijzonder waarom hij zo geïnteresseerd is in hippies <0xE2><0x80><0x93> of liever gezegd in deze vorm van het Euro-hippieparadijs <0xE2><0x80><0x93> en hun verscheiden. De film is in elk geval waar genoeg om de aandacht vast te houden, maar op zijn eigen manier is hij vreemd, bevooroordeeld. Het is een gegeven dat heroïne (ook wel bekend als 'Horse') afschuwelijk spul is, verrot, de conclusie voor menig stomdronken drugsgebruiker die dat als het eind-van-alles ziet, want dat is het in feite ook: daarna houdt al het andere op, dat wordt het leven, en het is of een doorlopende weg naar meer van hetzelfde, of de dood. Meer begint als iets over een romance tussen een meisje uit New York en een Duitse man, maar wordt iets anders, in voor- en tegenspoed (soms beide in één scène).<br />Het gaat in wezen over twee 'jonge' mensen, Estelle en Stefan, die elkaar tegenkomen in een stad waar Stefan als een soort zwerver uit zijn vaderland naartoe is gekomen. Zij zwerft ook rond, min of meer, en is misschien wel te goed bevriend met een grote dealer die Wolf heet. Ze komen terecht op een afgelegen eiland ergens in de buurt, en nadat Estelle een ietwat gewaagde greep naar een 'paard' heeft gedaan, vinden ze ook een blokhut in de vorm van een schijnbaar afgelegen huis aan de kust. Het is niet te simplistisch, wat de film zo veel jaar later eigenlijk lucide en intelligent maakt. Het is zowel direct als subtiel, het gaat meer over de personages en dan over het feit dat wat hij voorstelt in andere handen gewoon een propagandistische hippie-exploitatiefilm zou kunnen zijn. Misschien wel het plezierigste, en dat is maar een gissing, is dat Schroeder als inspiratiebron het soort lange scène uit Bergman's Summer with Monika gebruikt: twee kinderen in een onverbiddelijke relatie, sommige goed, sommige beslist niet zo goed, gesitueerd in (te?) perfect geënsceneerde landschappen. Het is allemaal niet erg overtuigend; een paar scènes hebben enige kracht of brengen de acteurs goed met elkaar in contact, maar Klaus Grumberg overdrijft zichzelf, ook al is hij van nature een chagrijnige Duitser (in dat geval had ik liever Klaus Kinski in de rol gehad om het nog gekker te maken, maar diep genoeg voor het onderwerp) zoals Farmer dat met haar eigen graad doet. En er zijn hiaten in het scenario die voorkomen dat het zo diep is als het in werkelijkheid denkt. Aan de andere kant zijn er twee grote pluspunten: Nestor Almendros, de grote filmer (d.w.z. Days of Heaven) is DP en is een grote opsteker voor een eerste regisseur als Schroeder. Bijna elk beeld wordt met een ontzagwekkende doelbewustheid of kunstzinnigheid bekeken, of het nu een opname is van de kliffen bij de zee of de zon of iets simpels als het schijnbaar natuurlijke licht in een kamer.<br />Het andere is Pink Floyd, waarschijnlijk de belangrijkste reden dat ik en vele anderen ooit van de film hebben gehoord (jaren voordat ik wist wie Schroeder in werkelijkheid was, zag ik de 'More'-soundtrack telkens wanneer ik Pink Floyd-albums opzocht). Het is de hele tijd heel goede muziek, met af en toe de verbijsterende variatie die ze de reputatie geeft die ze verdienen. Een deel ervan is ook een beetje saai, ook al is het een film over vrije liefde en een heleboel drugs en soms allebei tegelijk. Ik zou hem bij lange na niet zo hoog aanslaan als _Meddle_ of _Dieren_, zeker niet als _Dark Side_, maar het helpt ook om het onderwerp _zaken_ nog een graadje hoger te tillen, vooral wanneer je het het minst verwacht of op zachte toon of in en uit gebouwen zwevend terwijl Stefan of een van de anderen op straat loopt. De sfeer is bijna beter dan de film zelf verdient, maar over het geheel genomen is _More_ nog steeds de moeite waard om naar te kijken als een stuk uit een bepaalde periode, maar krachtig, zoals een minder ambitieus maar substantiëler Zabriskie Point.
I would be interested to hear from the director, Barbet Schroeder, as to why he decided to make More his first film, and more specifically what his interest in hippies- or rather this form of the Euro-hippie paradise- and about their demise. The film is, at least, true enough to keep one interested, but in its own kind of truth it's strange, biased. It's a given heroin (aka, "Horse") is awful stuff, rotten, the conclusion for many a dumb-headed drug user that sees that as the be-all-end-all, because it basically is: after that everything else stops, that becomes the life, and it's either a continuous run for more of the same or death. More starts off as something concerning a romance between a New York girl and a German man, but it becomes something else, for better or worse (sometimes both in the same scene).<br /><br />It's basically about two "young" people, Estelle and Stefan, who meet in a city where Stefan has come as a sort of wanderer away from his home country. She's wandering too, sort of, and is maybe too friendly with a big-time pusher named Wolf. They end up on a remote island somewhere nearby and, after a somewhat daring grab for some "horse" by Estelle, they also find a pad in the form of a seemingly remoter house along the seashore. Schroeder's comment on youth and sex and drugs isn't too simplistic, which makes the film actually lucid and intelligent so many years later. It's both direct and subtle, more about the characters and then about the fact that what he's depicting could in other hands just be a propagandistic hippie-exploitation picture. Perhaps most pleasantly, and this is just a guess, Schroeder uses as inspiration the sort of long sequence from Bergman's Summer with Monika: two kids in an inexorable connection, some good some definitely not so good, set against (too?) perfectly shot landscapes.<br /><br />On the one hand, I should mention that there are problems, some big ones in fact. The performances aren't very convincing throughout; a few scenes strike some power or have the actors in a good connection with one another, but Klaus Grumberg overplays himself even if he is an ornery German by nature (in that case I would've preferred Klaus Kinski in the part to make it crazier but deep enough for the subject matter) as does Farmer to her own degree. And there's gaps of naiveté in the screenplay that keep it from being as deep as it really thinks it is. On the other hand, there are two big things going for it: Nestor Almendros, the great cinematographer (i.e. Days of Heaven) is DP and is a big boost for a first time director like Schroeder. Nearly every image is seen with an awesome purpose or artistry, be it a shot of the cliffs by the sea or sun or something as simple as the seemingly natural light of a room.<br /><br />The other thing is Pink Floyd, probably the main reason I and many others have heard of the film in the first place (years before I knew really who Schroeder was I saw the "More" soundtrack whenever I looked up Pink Floyd albums). It's very good music throughout, occasionally the mind-blowing variety that gives them the reputation they deserve. Some of it, too, is a little tedious, even as it is a movie that concerns free love and lots of drugs and sometimes both at the same time. I wouldn't rank it anywhere near as high as a Meddle or Animals, certainly not Dark Side, but it too helps to elevate the subject matter another notch, particularly when one least expects it or in low tones or floating in and out of buildings as Stefan or other walks on the streets. It's almost better atmosphere than the movie itself deserves, but overall More is still worth watching as a period piece- dated, but potent, like a less ambitious but more substantial Zabriskie Point.