Wat valt er te zeggen over 'Pink Flamingos'? Het gaat alle kritiek te boven en het is niet eens een verklaring, omdat het niet echt lijkt op elke andere film die je hebt gezien. Je snapt het, of je snapt het niet, je lacht erom of je rolt vol walging met je ogen (of allebei). John Waters is een vreemde filmmaker (om het zacht uit te drukken), die zowel onschuldige, kinderlijke humor vermengt met schokkend beledigende momenten die bedoeld zijn om... tja, wie weet wat zijn bedoelingen waren. Het is een vorm van aanranding, zij het een grappige.<br />Wat Waters' humor zo aanstekelijk en effectief maakt, is dat zijn personages een wereld bewonen die voor de kijker zowel vreemd als volkomen vertrouwd kan lijken, zoals de onbeduidende rivaliteiten die de plot van 'Pink Flamingos' vormen. Iedereen heeft dit soort dingen vast wel eens meegemaakt, maar het was vrijwel zeker niet de titel van 'De smerigste levende mens' die op het spel stond. Wat de film voor mij zo fascinerend maakt, is de manier waarop Waters duizelingwekkende, op zichzelf staande omgevingen creëert en je niet meteen in de grap laat delen. De mensen in zijn films zijn volkomen op elkaar afgestemd. Bijvoorbeeld, als Cotton tegen Babs zegt dat ze niet met hem mee naar de stad wil omdat Crackers zijn 'vriendinnetje' meeneemt naar de caravan, reageert Babs met een veelbetekenende grijns en zegt tegen haar, op een samenzweerderige afstand: 'Dat schuurtje is gewoon PERFECT...' Op dit moment weten we nog niet dat Crackers van plan is zijn 'vriendinnetje' mee naar de schuur te nemen om levende kippen in haar naakte lichaam te steken, terwijl Cotton orgastisch door een raam toekijkt, maar deze vreemde toestand is volkomen normaal en wordt begrepen door de personages in de denkbeeldige gedegenereerde wereld die Waters creëert.<br />Een ander voorbeeld zijn de gesprekken tussen de meisjes in de kelder en Channing, de gestoorde butler van de Marbles. De eerste keer dat we hen zien, schakelt Waters abrupt over van een scène in Connies knusse kantoor naar Channing die de kelder in komt, waar we zien dat er twee vrouwen liggen, een dood en een springlevend. Susan is geen bang slachtoffer, maar ze is woedend en scheldt Channing uit. Ze springt op om haar cipier te lijf te gaan. Ze hebben allebei een vreemde kijk op de bizarre situatie en Susan is niet zozeer geïntimideerd door de ontvoering als wel hevig beledigd en terecht woedend. Ze houdt geen seconde op als ze Channing in het oog krijgt en de twee scènes waarin ze met elkaar aan het dollen zijn zijn de twee komische hoogtepunten van de film. Later in de film, als Divine en Crackers inbreken in het huis van de familie Marbles, zijn de twee scènes waarin ze met elkaar aan het dollen zijn de twee hoogtepunten. Als ze thuiskomen en ontdekken dat ze ontvoerde vrouwen in hun kelder hebben opgesloten, is dat het totale gebrek aan steun dat Divine en haar familie hebben voor het soort verdorvenheid dat de Marbles aan de dag leggen <0xE2><0x80><0x93> dit is iets wat Divine niet kent, een verdorvenheid die is bedacht door haar nieuwe rivalen, en ze verafschuwt het. Bovendien, hoewel ontvoering niet iets is waar Divine zich druk om zou maken, is ze verontwaardigd dat de meisjes daarbeneden worden vastgehouden en laat ze vrolijk vrij, genietend van de wraak die ze op Channing nemen.<br />Aan de andere kant van het smerige spectrum doet Waters ons af en toe denken aan de grens tussen zijn verwrongen fantasiewereld en de 'echte' wereld. De eerste keer dat we Connie zien, kleinert ze een minder belangrijk personage, Sandy Sandstone, die nog nooit van Divine heeft gehoord. Cookie reageert daarentegen met een hilarische nuchtere evaluatie van Divines titel als 'de smerigste persoon ter wereld', waarmee ze aantoont dat zij ook in deze wereld van onuitgesproken en begrepen waanzin leeft.<br />Er moet ook iets gezegd worden over de manier waarop de spelers in contact staan met hun respectievelijke rollen, vooral Divine, die geen noot mist. Niet één keer weifelt hij in de belachelijke kledij en het personage dat hij heeft gekregen, en dat brengt 'Roze Flamingo's' op een nieuw niveau of op een vreemde manier. De mensen geloofden echt dat Divine in het echte leven zo was, en dat is het.' Het is niet moeilijk te begrijpen waarom, want als je naar de film kijkt, denk je niet echt aan de film, maar aan de mensen die hem hebben gemaakt. Omdat zij in het script de schandalige dingen doen, begin je te denken dat dit misschien geen verhaal is, maar een bizarre documentaire.<br />Maar wat nog belangrijker is, is dat 'Roze Flamingos' niet zozeer een film is als wel een gebeurtenis, of iets wat jou overkomt. Hoewel de schokwaarde voor mij nu grotendeels verdwenen is (ik zeg vooral omdat ik nog steeds ineenkrimp bij de kotsscène en de kippenscène), vind ik deze film nog steeds hilarisch en verslavend.
What's there to say about "Pink Flamingos"? It is beyond criticism or even explanation because it doesn't really aspire to be like any other movie you've seen. You will either get it, or you won't, laugh at it or roll your eyes in disgust (or both). John Waters is an odd filmmaker (putting that mildly), mixing both innocent, childlike humor with shockingly offensive moments intended to...well, who knows what his intentions were. It is like a form of assault, albeit a funny one.<br /><br />The thing that makes Waters's humor so infectious and effective is that his characters inhabit a world that can seem both alien and completely familiar to the viewer, like the petty rivalries that form the plot of "Pink Flamingos". Surely everyone has experienced this kind of thing at some point, but almost certainly the matter at stake was not the title of "The Filthiest Person Alive." What makes the movie compelling viewing for me is the way that Waters creates giddy, self-contained environments and doesn't let you in on the joke right away. The people in his films are completely in tune with one another. For instance, when Cotton tells Babs that she doesn't want to accompany her into town because Crackers is bringing his "lady friend" out to the trailer, Babs reacts with a knowing smirk and says to her, in a conspiratorial aside, "That little shed's just PERFECT..." At this point, we do not know yet that Crackers plans to take his "lady friend" out to the shed to thrust live chickens at her naked body while Cotton watches orgasmically through a window, but this weirdness is totally commonplace and understood by the characters in the fictitiously degenerate world that Waters creates.<br /><br />Another example would be the conversations between the girls in the basement and Channing, the Marbles' deviant butler. The first time we see them, Waters cuts jarringly from a scene in Connie's cozy office to Channing descending into the basement, where we see that there are two women down there, one dead and one very much alive and p***ed off. Susan is not a cowering victim, but is enraged and abusive to Channing, leaping up to launch a full-scale verbal attack on her jailer. They both have a weird understanding of the bizarre situation, and she is not so much intimidated by her kidnapping as she is violently insulted and righteously furious. She does not let up for one second while Channing is in her sight, and the two scenes that feature their delirious banter are two of the comic highlights of the film. Later in the film, when Divine and Crackers break into the Marbles's home and discover their crimes of keeping abducted women in their basement, it represents the total lack of support that Divine and her family have for the brand of depravity that the Marbles are pandering--here is something Divine is unfamiliar with, a corruption devised by her newfound rivals, and she despises it. Furthermore, while kidnapping does not seem like something Divine would think twice about, she is indignant that the girls are being held down there and happily sets them free, relishing the revenge that they take on Channing.<br /><br />At the other end of the filth spectrum, Waters occasionally reminds us of the line between his twisted fantasy world and the "real" world. The first time we see Connie, she is belittling a minor character named Sandy Sandstone, who has never heard of Divine. Cookie, on the other hand, reacts with a hilariously matter-of-fact evaluation of Divine's title as the "filthiest person alive", revealing that she inhabits this world of unspoken and understood lunacy as well.<br /><br />Something also must be said for the way the players are in touch with their respective roles, especially Divine, who doesn't miss a note. Not once does he falter in the ridiculous garb and character he's been given, and it takes "Pink Flamingos" to a new level or weirdness. People actually believed Divine was like this in real life, and it's easy to understand why, because while watching the movie, you're not really thinking about the movie, you're thinking about these people who made it. Since they're really doing the outrageous things in the script, you start to think that maybe this is not a story but a bizarre documentary.<br /><br />But even more so, "Pink Flamingos" is not so much a movie as it is an event, or something that happens to you. Even though its shock value is mostly gone for me now (I say mostly because the a**hole scene and the chicken scene still make me wince), I still find this film to be hilarious and habit-forming.