'Inglorious', zoals ons plaatselijke theater besloot de titel op de luifel te zetten, minus het tweede woord. Het is fantastische film.<br />Ik aarzel niet om deze film aan iedereen aan te bevelen, behalve aan de teergevoeligen. Laat ze maar nooit weten wat ze missen.<br />Ik aarzel wel om hem tien sterren te geven vanwege mijn ervaring met Tarantino's vorige films. Op 'Reservoir Dogs' na zijn ze in alle gevallen, behalve 'Reservoir Dogs', alleen maar beter geworden door er vaker naar te kijken.<br />Dus hoewel ik hem tien sterren heb gegeven, heb ik dat met tegenzin gedaan. Dan heb ik geen 'up' meer om naartoe te gaan.<br />Ja, Christoph Waltz is de nazi die we ons allemaal het ergste hebben voorgesteld. Hij is beschaafd, wereldwijs, beminnelijk en sadistisch, het soort man dat een glas melk als een bedreiging ziet en zijn sigaret abrupt uitdrukt in een strudel en die in de slagroom vermaalt alsof hij zijn hak in een slachtoffer vermaalt.<br />Om Tarantino's films te begrijpen, hoef je alleen maar gevoel te hebben voor dialogen, kleuren en ijsberen. De kleuren zijn zo helder als nodig en als het nodig is nog helderder. In de Franse boerderij van de openingsscène zijn ze gedempt en donker, maar niet overdreven. Buiten schijnt een stralende zon, maar in de enige kamer van het huis baadt alles in schaduwen en zwart. Het is een briljante setting voor een ondervraging door Waltz, als de 'Jodenjager' van de SS, die zijn gast Franse boer talloze malen aan de rand van de afgrond laat bungelen om te onthullen wat hij niet kan onthullen, om hem vervolgens terug te trekken met kruiperige regels van vriendschap en begrip.<br />Een tweede sadistische Duitser, goed gespeeld door August Diehl, fungeert later als belangrijke acteur in de uiteindelijke draai van de plot. Diehls nazi-majoor, die een goed oor heeft voor Duitse accenten, is bijna net zo goed als Waltz... bijna.<br />Deze film zal veel leerlingen aan de film herinneren. Ze moeten met liefde naar het voortreffelijke geijsbeer kijken. Tarantino weet precies hoe lang hij een scène moet rekken, hij bouwt de spanning op zoals Hitchcock dat deed en dan, net op het breekpunt, komt hij plotseling tot een oplossing.<br />Voor de kleur moet je naar een Frans theater gaan, waar de in het geheim joodse eigenaar een verrassing op touw zet voor de hoogste nazileiders.<br />We zien haar, gespeeld door Melanie Laurent, wachtend op de gehate Duitse keizersgezinden die komen voor een voorvertoning van het nieuwste Duitse meesterwerk, een propagandastuk over een Duitse held en zijn dubieuze prestaties. <br />Laurent wordt op een balkon ingelijst, weerspiegeld in de glazen spiegels van het schitterende theater, en haar rode lippen en laag uitgesneden jurk weerspiegelen overal de intensiteit van haar ontwerpen voor haar gasten. Het is een enkele opname die een hele film waard zou zijn.<br /><br />Er zijn gelukkig nog veel meer van zulke beelden, veel meer gestage taferelen van verfijnde dialogen en spanning.<br />Kortom, ga ernaar kijken. Ik weet zeker dat je het keer op keer zult zien.
..."Inglorious" as our local theater decided to display its title on their marquee, minus the second word. It is terrific cinema.<br /><br />I don't hesitate to recommend this film to all but the over-squeamish. Let them never know what they're missing.<br /><br />I did hesitate to give it ten stars because of my experience of Tarantino's previous films. In every case, save "Reservoir Dogs," they have improved with additional watching.<br /><br />So although I gave it ten stars, I did so reluctantly. It leaves me no "up" to go to.<br /><br />Yes Christoph Waltz is the Nazi we've all imagined the worst to be. He is cultured, sophisticated, suave and most sadistic, the kind of man who can make a glass of milk a threat and who puts out his cigarette abruptly in a strudel, grinding it into the whipped cream as if he were grinding his heel into a victim.<br /><br />To understand Tarantino's films, you need only have a sense of dialogue, color and pacing. The colors are as bright as necessary and when necessary, brighter yet. In the French farmhouse of the opening scene, they are muted and dark, but excessively so. Outside a brilliant sun is shining, but in the one room of the house, everything is bathed in shadows and black.<br /><br />It is a brilliant setting for an interrogation by Waltz, as the "Jew Hunter" of the SS, who dangles his host French farmer over the precipice of revealing what he cannot reveal numerous times, then pulls him back with obsequious lines of friendship and understanding.<br /><br />A second sadistic German, well-played by August Diehl, later functions as important actor in the final plot twist. Diehl's Nazi Major, who has an ear for German accents, is almost as good as Waltz....almost.<br /><br />Film classes will study much from this movie. They should look lovingly at the superb pacing. Tarantino knows just how long to draw out a scene, building suspense in the manner of Hitchcock, then at just the breaking point, suddenly coming to a resolution.<br /><br />For color, look for a final shot at a French Theater, where its secretly Jewish proprietor is staging a surprise for the upper reaches of Nazi leadership.<br /><br />We see her, played by Melanie Laurent, awaiting the hated German dignataries who will arrive for a film preview of the latest Deutsch film masterpiece, a propaganda piece about a German hero and his dubious accomplishments.<br /><br />Laurent is framed on a balcony, reflected in the glass mirrors of the gorgeous theater, her red lips and low cut dress reflecting everywhere the intensity of her designs on her guests. It is a single shot that would be worth an entire film.<br /><br />There are thankfully many more such images, many more paced scenes of exquisite dialog and suspense.<br /><br />In short, see it. I'm sure you'll see it again and again.