<br />Ik begrijp dat mensen andere verwachtingen hebben van lowbudget arthousefilms. Ik weet ook dat John Sayles een soort gloed over zich heeft, die aardse, intellectuele anti-hollywoodvibe, <0xC3><0xA0> la Tim Robbins, de gebroeders Coen en Atom Egoyan, die hem vanaf het begin tot een lieveling van de critici maakt.<br />Maar dit is geen goede film. Het spijt me, dat is hij gewoon niet.<br />Hij dendert door. Hij heeft te veel personages. De toon is onevenwichtig, de kijk op de zaak is verward, het acteerwerk gaat alle kanten op, van naturalistisch tot over de top. Hij blijft lange tijd hangen bij kleine personages die ons niet interesseren en snijdt weg van spannende scènes juist als het goed gaat. <br />Het mist het doel.<br />De ergste tekortkoming in de film is dat de twee personages die het dichtst bij een hoofdpersoon staan, Edie Falco's Marly en Angela Bassetts Desiree, rechtlijnig zijn en geen enkele drive hebben. Marly is een apathische dronkaard, doordrenkt van de inertie van haar eigen leven. Desiree is een vrouw die gevangenzit in haar eigen onderdrukte pijn. Als de wereldvisies van je twee hoofdpersonen kunnen worden samengevat in de frasen 'Het kan me niet schelen' en 'Ik wil hier weg', waarom zou het publiek zich daar dan druk om maken?<br />Ik zal eerlijk zijn: Sayles schrijft grappige dialogen. Hij is heel goed in het creëren van een scène. Het probleem is dat deze scènes nergens heen gaan. De film heeft geen ruggengraat. Geen drive. Hij heeft geen enkele belangstelling voor een van de personages. Naar mijn mening is hij ook te prekerig over het grote, slechte Amerikaanse bedrijfsleven dat de kleine man opeet.<br />Als je een goede 'kleine' film wilt zien, moet je David Lynch' 'Straight Story' zien.
<br /><br />I understand that people have different expectations of low-budget, arthouse movies. I also know that John Sayles has a sort of glow about him, that earthy, intellectual anti-hollywood vibe, a la Tim Robbins, the Coen brothers and Atom Egoyan, that makes him a darling with the critics from the get-go.<br /><br />But this is not a good movie. I'm sorry, it just isn't.<br /><br />It meanders. It has too many characters. Its tone is uneven, its point of view is muddled, the acting is all over the board, from naturalistic to over the top. It lingers for long moments with minor characters we don't care about and cuts away from tense scenes just when things are getting good.<br /><br />It misses the mark.<br /><br />The worst flaw in the movie is that the two closest things to a protagonist, Edie Falco's Marly and Angela Bassett's Desiree, are straight-jacketed in characters that have no drive. Marly is an apathetic drunk, steeped in her life's own inertia. Desiree is a woman trapped in her own repressed pain. When your two main characters' world-views can be summed up with the phrases "I don't care" and "I want to leave here," why should the audience give a rat's patootie?<br /><br />I'll be plain: Sayles writes funny dialogue. He's very adept at crafting a scene. The problem is, these scenes don't go anywhere. There's no spine to the movie. No drive. The movie doesn't create rooting interest in any of the characters. In my opinion, he's also too preachy about big bad corporate America gobbling up the little guy. <br /><br />If you want to see a quality "small" movie, see David Lynch's "Straight Story." Pass this one up.