Kijken naar 'Baghban' is het filmequivalent van bijna drie uur lang proberen je een weg te eten uit een vat zoute toffee. Deze Indiase film is een kleverige, zoete, sentimentele soapopera die begint als 'King Lear', dan in het middengedeelte overgaat in 'Romeo en Julia' en dan weer teruggaat naar 'King Lear' voor zijn met tranen doordrenkte finale.<br />Raj Malhotra is een bankaccountant die alles lijkt te hebben wat een man zich maar kan wensen in het leven: een vrouw die hem aanbidt, een gezin dat van hem houdt, en een baan die hij op het punt staat te verlaten na een leven van trouwe dienst. Hoewel Raj en zijn vrouw Pooja al veertig jaar getrouwd zijn en vier volwassen zoons hebben, gedragen ze zich nog steeds als een pasgetrouwd stel dat verliefd is geworden, koerend en zuchtend, met hun ogen knipperend naar elkaar en lieve woordjes in elkaars oor fluisterend, bijna tot ze er misselijk van worden. In feite is het hele verdomde nest zo gelukkig, liefdevol en harmonieus dat de Von Trapps in vergelijking daarmee een disfunctioneel gezin lijken. De ouders en kinderen maken samen grapjes, lachen samen, voeren zelfs uitvoerig gechoreografeerde,'spontane' dansnummers samen uit (zoals veel Bollywoodproducties wordt 'Baghban' afgewisseld met een groot aantal <0xE2><0x80><0x93> in dit geval een veel te groot aantal <0xE2><0x80><0x93> muzikale scènes). Iedereen die ook maar een beetje verstand heeft van verhalen vertellen, is zich ervan bewust dat zo'n onvervalste gelukzaligheid niet lang ongestraft kan blijven, en dat al die vreugde slechts het voorspel is van een of andere verschrikkelijke ramp die op het hoofd van onze nietsvermoedende feestvierders zal neerdalen. In die wetenschap brengen we het eerste uur van de film in angstige verwachting door, ons afvragend wat voor vorm die ramp zal aannemen als die eindelijk komt. De donderslag klinkt ongeveer een uur na het begin van de film, als Raj aan zijn kinderen meedeelt dat hij en hun moeder hebben besloten bij een van hun families in te trekken, waarbij hij het aan de kinderen en hun respectievelijke echtgenoten overlaat welke dat zal zijn. Plotseling, net als Koning Lear die de adders in de boezem van de familie ontdekt, ontdekt Raj dat zijn kinderen niet zo liefdevol, onzelfzuchtig en gretig zijn om hun huis en leven met hun ouders te delen als hij oorspronkelijk had gedacht. De kinderen zijn begrijpelijkerwijs ontzet bij het vooruitzicht, en om het plan van hun ouders te dwarsbomen bedenken ze een plan waarbij Raj bij een van hun kinderen gaat wonen, terwijl Pooja bij een ander gaat wonen; dan wisselen ze elkaar af tot elk van de kinderen uiteindelijk de kans heeft gehad om bij beide ouders te wonen, en dan herhaalt de cyclus zich ad infinitum. Tot groot verdriet van de kinderen stemmen de ouders in met het plan, ook al zijn de twee smoorverliefd op elkaar en hebben ze nooit een moment gescheiden van elkaar geleefd. Dus het tweede en het grootste deel van het derde uur worden doorgebracht met de twee ouder wordende (zij het getrouwde) geliefden die naar elkaar smachten, terwijl hun ondankbare, ongevoelige snotaapjes alles doen wat in hun macht ligt om hun ouders duidelijk te maken hoe onwelkom ze zijn in hun huis.<br />Een van de grootste problemen met 'Baghban' is dat het zowel in het vertellen als in het sturen ontbreekt aan subtiliteit. De liefde die Ray en Pooja voor elkaar voelen, en de bijna duizelingwekkende hechtheid van het gezin, wordt in het eerste uur zo dik aangezet dat de film bijna bezwijkt onder het gewicht van de sentimentaliteit. Dan, vrijwel zonder enige waarschuwing, verandert het scenario op slag en worden de kinderen harteloze, egocentrische monsters en de ouders passieve, jengelende slachtoffers van die harteloze liefde. Raj en Pooja zijn een beetje te oud en te onafhankelijk om het dromerige, pruilende, onbeantwoorde liefdesverhaal te vertellen dat beter past bij verliefde schoolkinderen dan bij de ouders van vier volwassen kinderen. De purperen prozastijl, waarin elke emotie wordt onderstreept en gemarkeerd, leidt tot intens overacting en een zwaar vertrouwen op afgezaagde reactieshots en melodramatische muziek voor interpunctie. De muzieknummers brengen in het begin een zekere bevrijdende vreugde over, maar ze gaan zo lang door en komen zo vaak terug dat ze al snel hun effectiviteit verliezen en alleen maar dienen om het materiaal tot ondraaglijke proporties op te blazen. Van deze opgeblazen productie zou minstens een vol uur kunnen worden afgeknald zonder dat er waarneembaar kwaad werd aangericht <0xE2><0x80><0x93> en heel wat goeds. Er is echt geen reden waarom deze film zich drie slopende uren lang zou moeten voortslepen. Het schandelijkst van alles is de schijnbaar eindeloze tirade die we tot het einde toe moeten aanhoren, een toespraak waarin Raj (die er op de een of andere manier in is geslaagd zijn ervaringen in een prijswinnende bestseller om te zetten) ons allemaal tien minuten aan één stuk voorleest over de waarheden van ouder-kindrelaties.<br />'Baghban' is een sentimentele, afgezaagde sage, gevuld met meer suiker en drab dan in een enorme doos bonbons van See's. Proef op eigen risico.
Watching "Baghban" is the movie equivalent of trying to eat one's way out of a vat of saltwater taffy for nigh unto three hours. This Indian film is a sticky sweet, sentimental soap opera that starts off like "King Lear," moves on to "Romeo and Juliet" in the middle section, then heads back again to "King Lear" for its tear-soaked finale.<br /><br />Raj Malhotra is a bank accountant who seems to have everything a man could possibly want out of life: a wife who adores him, a family who loves him, and a job from which he is about to retire after a lifetime of faithful service. Even though Raj and his wife, Pooja, have been married for 40 years and have four grown sons, they still act like a couple of love struck newlyweds, cooing and sighing, batting their eyes at one another and whispering sweet nothings into each other's ears almost to the point of nausea. In fact, the whole bloody brood is so happy, loving and harmonious that they make the Von Trapps look like a dysfunctional family in comparison. The parents and children joke together, laugh together, even perform elaborately choreographed, "spontaneous" song-and-dance numbers together (like many Bollywood productions, "Baghban" is a drama interspersed with a great number - in this case, far too great a number - of musical sequences).<br /><br />Anyone who knows anything at all about storytelling is aware that such unadulterated bliss can not be allowed to go unpunished for long, and that all that joy is merely the prelude to some awful catastrophe destined to come crashing down on the heads of our unsuspecting revelers. Knowing this, we spend the first hour of the film in fearful expectation, wondering just what form that disaster will take when it does finally arrive. The thunderclap occurs about an hour into the film, when Raj announces to his children that he and their mother have decided to move in with one of their families, leaving the choice of which one it will be up to the kids and their respective spouses. Suddenly, like King Lear discovering the vipers hidden in the familial bosom, Raj finds out that his children are not quite as loving, selfless and eager to share their homes and lives with their parents as he had originally thought. Understandably horrified at the prospect, the kids, in order to foil their parents' plan, come up with a scheme in which Raj will go live with one of their children, while Pooja will live with another; then they will switch off until, eventually, each of the children has had a chance to host both parents and then the cycle will repeat itself ad infinitum. Much to the chagrin of the kids, the parents accede to the plan, even though the two are deeply in love with one another and have never spent any time apart. Thus, the second and most of the third hour are spent with the two aging (albeit married) lovers pining away for one another, while their ungrateful, insensitive little brats do everything in their power to make their parents understand how unwelcome they are in their homes.<br /><br />One of the major problems with "Baghban" is that it lacks subtlety in both its storytelling and direction. The love that Ray and Pooja feel for one another, as well as the almost giddy closeness of the family unit, is laid on so thickly in the first hour that the film almost collapses under the weight of the sentimentality. Then, virtually without any warning, the screenplay turns on a dime and converts the kids into callous, self-centered monsters and the parents into passive, whiny victims of that callousness. Raj and Pooja are a little too long in the tooth and a little too self-reliant to be doing the dreamy-eyed, pouting, unrequited love bit, more appropriate to lovelorn school kids than the parents of four grown children. The purple prose style, in which every emotion is underlined and highlighted, leads to intense overacting and a heavy reliance on corny reaction shots and melodramatic music for punctuation. The musical numbers convey a certain liberating joy in the beginning, but they go on for so long and turn up so frequently that they quickly lose their effectiveness and serve only to pad out the material to unendurable proportions. At least a full hour could be excised from this bloated production with no discernible harm being done - and quite a bit of good. There really is no reason why this film needs to drag on for a punishing three hours. Most egregious of all is the seemingly endless harangue we are subjected to an the end, a speech in which Raj (who has somehow managed to turn his experiences into an award-winning bestseller) lectures us all on the verities of parent/child relationships for ten straight minutes at the very least.<br /><br />"Baghban" is a sappy, corny saga, filled with more sugar and goo than a king-sized box of See's chocolates. Sample at your own risk.