Binnenin ben ik aan het dansen (Rory O'Shea was hier) is het verhaal van twee gehandicapte jongemannen, Rory O'Shea, die bijna volledig verlamd is en in een rolstoel zit, en Michael Connelly, die aan MS lijdt en ook in een rolstoel zit.<br />De film speelt zich af in Ierland en begint met Rory die in een verzorgingshuis arriveert. Uiteindelijk sluit hij vriendschap met Michael, maar pas na een paar spannende scènes waarin Rory zich verzet tegen het personeel en andere patiënten op de gebruikelijke 'filmachtige' manier, met harde metalmuziek, scheldwoorden en algemene onhebbelijkheden. Zijn ontluikende vriendschap met Michael wordt bezegeld door het feit dat Rory de enige lijkt te zijn die Michael begrijpt, of in elk geval bereid is het te proberen. Uiteindelijk, na enige beproevingen en beproevingen, dient het stel een verzoek in om hun eigen appartement te mogen bezitten. Het appartement wordt betaald door Michaels vader, die hem in feite in de steek heeft gelaten vanwege zijn handicap. De twee nemen ook een aantrekkelijke assistente in dienst, Siobhan (gespeeld door Romola Garai) om hen te helpen bij het dagelijks leven. Dit is in wezen waar de kern van de film zich ontwikkelt, naarmate ze allebei gevoelens voor haar ontwikkelen. Michael heeft het er bijzonder moeilijk mee. Jammer genoeg, voor hen allebei, maar vooral voor Michael, voelt Siobhan niet hetzelfde en het resultaat is dat ze weg moet. Zoals Michael tijdelijk in het verleden terugkeert en terug wil naar de Asst. Rory haalt hem over om op zichzelf te blijven wonen. De film eindigt met een droevige noot, die veel kijkers misschien al hadden zien aankomen, maar uiteindelijk hebben we het gevoel dat Michael echt onafhankelijk is geworden en dat de toekomst aan hem is, zoals Rory hem aan het eind van de film duidelijk maakt.<br />Weet je, ik kan niet zeggen dat ik veel 'gehandicaptenfilms' heb gezien en ik weet niet of ze als een specifiek genre kunnen worden beschouwd. Maar er zit een soort formule in. Eén persoon is niet bereid om buiten zijn ziekte te leven tot een of andere bevrijdende kracht hem/haar ertoe dwingt en _In Dancing_ is eigenlijk heel anders. Wat echter wel werkt, is dat de twee mannen de pieken en dalen waar ze doorheen gaan waarschijnlijk iets subtieler benaderen dan je zou verwachten. Er zijn geen opzettelijk overbodige momenten en geen 'opstaan en juichen'-manipulaties. De droeve delen zijn droeve delen en de grappige delen zijn grappig. Sommige kijkers schrikken er misschien een beetje voor terug dat Rory de punker met het stekeltjeshaar en de ring in zijn neus is, als het te perfecte'rebel'-cliché, maar de acteur, James McAvoy, maakt het op de een of andere manier echt. Hetzelfde kan gezegd worden van Steven Robertson, die Michael speelt. Het lijkt niet te worden opgeroepen door een slecht script dat probeert het publiek op te winden, maar eerder door een jongeman die oprecht verdriet heeft om een onbeantwoorde liefde. Het soort verdriet waar velen mee kunnen leven, ongeacht hun fysieke conditie. Ook dit zijn de dingen die de film goed doen en aangrijpend maken zonder arrogant te zijn en op veel niveaus aangenaam.<br />Aanbevolen.
Inside I'm Dancing (Rory O'Shea Was Here)is the story of two handicapped young men, Rory O'Shea, who is almost completely immobilized and confined to wheelchair, and Michael Connelly who is debilitated by MS and also confined to a wheelchair.<br /><br />Set in Ireland, the film opens with Rory arriving at a assisted living center. He eventually befriends Michael but only after a few tense scenes where Rory rebels against the staff and other patients in the usual "movie way" playing loud metal music, using profanity, and general obnoxiousness. His budding friendship with Michael is cemented by the fact that Rory seems to be the only one who understands Michael, or is at least willing to try.<br /><br />Eventually, through some trial and tribulation the pair petition, and are granted, the right to live own their own in specially adapted apartment. The apartment is paid for by Michael's father who had essentially abandoned him do to his disability. The two also hire an attractive assistant named Siobhan (played by Romola Garai)to help them with their day to day living. This is essentially where the crux of the film develops as both develop feelings for her. Michael is struck particularly hard. Unfortunately, for both, but Michael especially, Siobhan does not feel the same and it results in her having to leave. As Michael temporarily regresses and wants to return to the Asst. Living Center, Rory convinces him to continue to live on his own. The film ends on a sad note, that many viewers may have seen coming, but ultimately, we are left feeling that Michael has truly become independent and the future is his, as Rory pointed out to him towards the end of movie.<br /><br />You know, I can't say that I've seen a lot of "handicapped films" and I don't know if they could be considered a specific genre. But there is a type of formula to them. One person is unwilling to live beyond his illness until some liberating force compels him/her to do so and Inside I'm Dancing is really know different. What works however, is it probably is more subtle about the peaks and valleys the two men go through then what you might expect. There are no intentionally gratuitous moments and no "stand up and cheer" manipulations. The sad parts are sad and the funny parts are funny. Some viewers might recoil a bit that Rory is the spiky haired punk type with the earing in his nose as the too perfect "rebel" cliché, but the actor, James McAvoy, somehow makes it real. The same can be said for Steven Robertson, who plays Michael. When Michael's heart is broken it doesn't seem to be invoked by a poor script trying to get the audience worked up, but rather a young man genuinely in pain over unrequited love. The kind of pain many can relate to whatever their physical condition. Again, these are the types of things that make the film work and make it poignant without being overbearing and enjoyable on many levels.<br /><br />Recommended.