De arme Shirley MacLaine doet haar uiterste best om iets plechtstatigs te geven aan deze sentimentele, slijmerige 'leuk-zijn'-film, maar ze wordt vertrapt door de wegkwijnende sentimentaliteit van een film die helemaal niet gestoeld is op de werkelijkheid.<br />Was deze film geregisseerd door Curtis Hanson? Heeft hij een lobotomie ondergaan sinds we voor het laatst iets van hem hebben gehoord? Hanson kan effectief drama maken met hier en daar een vleugje komedie, zoals blijkt uit _Wonder Boys._ Dus ik weet niet wat er hier met hem is gebeurd. Ik wil wel accepteren dat het leven rommelig en pietluttig is, en dat een keurig, keurig einde (hoe onwaarschijnlijk dat ook mag zijn) een mooie slotscène kan opleveren, maar ik wil niet de indruk wekken dat de mensen die de film hebben gezien ook maar iets hebben meegemaakt wat ook maar in de verste verte lijkt op wat de personages in de film doormaken.<br />Mijn vrouw en ik maakten er een spelletje van om de plotpunten te noemen voordat ze zich voordeden <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld 'de oude man gaat haar leren lezen en dan valt ze dood neer'. Bingo! Dit is zo'n film waarin de personages korte toespraakjes houden waarin ze hun emotionele problemen samenvatten, waardoor je je afvraagt waarom ze nog steeds emotionele problemen hebben als ze zich zo bewust zijn van wat hen drijft. Toni Collette (tussen haakjes een prima actrice, en een van mijn favorieten, al heb ik haar hier niet veel te doen) houdt al in het begin een toespraak over de reden waarom ze zoveel schoenen koopt en ze nooit draagt, en spelt in flitsende neonletters het onhandige verbindingsmotief van de film. Op dat moment wist ik wat me te wachten stond, en vanaf dat moment was de film een neerwaartse spiraal.<br /><0x3E> 1.
Poor Shirley MacLaine tries hard to lend some gravitas to this mawkish, gag-inducing "feel-good" movie, but she's trampled by the run-away sentimentality of a film that's not the least bit grounded in reality.<br /><br />This was directed by Curtis Hanson? Did he have a lobotomy since we last heard from him? Hanson can do effective drama sprinkled with comedy, as evidenced by "Wonder Boys." So I don't know what happened to him here. This is the kind of movie that doesn't want to accept that life is messy and fussy, and that neat, tidy endings (however implausible they might be) might make for a nice closing shot, but come across as utterly phony if the people watching the film have been through anything remotely like what the characters in the film go through.<br /><br />My wife and I made a game of calling out the plot points before they occurred -- e.g. "the old man's going to teach her to read and then drop dead." Bingo! This is one of those movies where the characters give little speeches summarizing their emotional problems, making you wonder why they still have emotional problems if they're that aware of what's causing them. Toni Collette (a fine actress, by the way, and one of my favorites if not given a lot to work with here), gives a speech early on about why she buys so many shoes and never wears them, spelling out in flashing neon the film's awkward connecting motif. At that moment, I knew what I was in for, and the film was a downward spiral from there.<br /><br />Grade: C-