Iets niet-zo-geweldigs. 'Silence of the Lambs' blijft Demmes enige goede film, en ik doe natuurlijk mee aan alle overschatte linkse oefeningen op het witte doek, waarvan ik er een paar niet heb gezien <0xE2><0x80><0x93> en ook nooit zal zien.<br />Dit is een lichte komedie die halverwege een thriller een andere wending neemt. De eerste helft is een beetje lastig om naar te kijken; het is niet grappig en ook niet bijzonder interessant. Daniels speelt een overdreven domme, naïeve imbeciel die zo goedgelovig en goedgelovig is dat het bijna niet te geloven is. Zijn geanimeerde acteerwerk is vaak irritant en nauwelijks grappig. Hij liegt in het begin zelfs tegen Griffith en vertelt haar dat hij getrouwd is en kinderen heeft, terwijl hij in werkelijkheid gescheiden is! In de hele geschiedenis van de mensheid en in de film zal iedere man die getrouwd is en een vrouw ontmoet die hij leuk vindt, liegen <0xE2><0x80><0x93> als hij liegt <0xE2><0x80><0x93> en zeggen dat hij NIET getrouwd is. (Later werd de absoluut niet geloofwaardige of geloofwaardige reden hiervoor onthuld: hij wilde 'zichzelf beschermen'. Wat een gelul...) Het feit dat zijn personage alle verkeerde beslissingen neemt en alle stomme dingen in de film doet, deed me er werkelijk naar uitkijken dat Liotta hem in elkaar zou slaan als hij hem in het appartement van de eerste zou inhalen.<br />Wat er dan in het appartement van Daniels gebeurt, is het klassieke einde-van-de-film-gevecht-op-de-dood dat de goeierik <0xE2><0x80><0x93> zij het de zeer domme goeierik <0xE2><0x80><0x93> voorspelbaar wint. Toch is er in elk geval in het laatste halfuur wat actie, is er iets gaande, en Daniels krijgt niet meer de kans om geanimeerd te doen. De film heeft geen geloofwaardige personages (hoofd- of bijrollen) en de sfeer is te jaren tachtig, wat betekent dat de film er nogal saai uitziet; visueel lelijk. Sayles maakt weer eens zijn opwachting als politieman. De film is misschien ook een beetje te veel op het toeval gericht. Griffith speelt weer eens een zacht pratende, dom klinkende slet, maar zoals gewoonlijk is ze overtuigend omdat ze een zacht pratende, dom klinkende slet is. Dit was een eerdere film, voor haar lipvergroting en borstvergrotingsoperatie; vergelijk de natuurlijke borsten die ze in deze film laat zien met de kant-en-klare ballonnen die ze jaren later kort laat zien in 'Nobody's Fool'.<br />Als je mijn 'biografieën' van Griffith en andere Hollywood-intellectuelen wilt lezen, neem dan per e-mail contact met me op.
Something not-so-great. "Silence of the Lambs" remains Demme's only good film, and I'm of course including all the overrated, left-wing exercises in big-screen indulgence some of which I haven't seen - and never will.<br /><br />This is a light comedy that takes a thriller turn somewhere half-way. The first half is a little hard to sit through; it's neither funny nor particularly interesting. Daniels plays an over-the-top dumb-as-dirt naive moron who is so gullible and trusting that it defies belief. His animated acting is often annoying, and barely funny. He actually lies to Griffith at the outset and tells her that he is married, with children, when in fact he is divorced! In all the history of mankind and movies any man who is married and meets a woman he likes will lie - if he lies - and say that he ISN'T married. (Later on, the not-at-all credible or believable rationale behind this was revealed: he wanted to "protect (himself)". What a load of crap...) The fact that his character makes all the wrong decisions and does all the dumb things in the movie made me actually look forward to Liotta pounding on him when he caught up with him in the former's apartment.<br /><br />What then happens in Daniels's apartment is the classic end-of-movie fight-to-the-death which the good guy - albeit the very dumb good guy - predictably wins. Still, at least the last half-hour has some action, something going on, and Daniels isn't given any more the opportunity to be animated. The film lacks credible characters (whether main or marginal), and the feel of it is too 80s which means the movie has a rather bland look; visually ugly. Sayles yet again makes a cameo as a policeman. The film is also perhaps a bit too heavy on the coincidences side. Griffith once again plays a soft-talking dumb-sounding bimbo, but, as usual, she is convincing because she IS a soft-talking dumb-sounding bimbo. This was an earlier film, before her lip-enlargement and breast-enlargement surgery; compare the natural breasts she exposes in this film to the ready-to-explode balloons she briefly flashes years later in "Nobody's Fool".<br /><br />If you're interested in reading my "biographies" of Griffith and other Hollywood intellectuals, contact me by e-mail.