In dit vroege werk van Fulci laat de regisseur zijn meest algemene kant zien, evenals zijn talent voor meeslepende verhalen en een meer dan redelijke verduidelijking van het genre. Persoonlijk denk ik dat hij gedurende zijn hele carrière als estheet van geronnen bloed onterecht is belasterd. Het is een behoorlijk bekwame procedure en ik was verrast door het subtekstrijke verhaal dat zijn wantrouwen toont jegens de kleingeestige mentaliteit van het platteland en de inefficiëntie van de politie, evenals de verknipte idealen van de katholieke kerk, waarvan de laatste deze film op de knieën leek te hebben gedwongen toen hij voor het eerst werd uitgebracht en de regisseur mogelijk al zo vroeg een andere richting had kunnen geven. Het betrekkelijke gebrek aan bloed in de film duidt op een dringender en psychologisch dwingender noodzaak voor deze film in zijn overheersende'mysterie', maar het bloed en de poppenkast die hij gebruikt, worden hier in het bijzonder gebruikt in de scène waarin een valselijk van moord beschuldigde moordenaar zinloos wordt gelyncht door een menigte mannen op een kerkhof en voor dood wordt achtergelaten in een vertoning van verachtelijke en verouderde waakzaamheid, deskundig gechoreografeerd naar de moderne melodieën van een dieetradio.<br />Een ander voorbeeld was de laatste scène (die inderdaad ontzagwekkend was) waarin een opvallend knappe priester van een rots valt en de gebruikte poppenkastpop duidelijk wordt weergegeven in een medium close-up die zijn demonische uiterlijk en overduidelijke lelijkheid accentueert. Merkwaardig genoeg, gezien zijn latere werken, roept Fulci ook het idee van moderniteit op over het gehucht dat vasthoudt aan zijn anachronistische bijgeloof en onwetendheid, terwijl het idee van zwarte magie niet meer is dan dat, een eigenaardig idee van bovennatuurlijk kwaad dat zich nooit echt manifesteert uit de voodoopoppen, terwijl de heks ervan niets meer is dan een gestoorde vrouw. Iets anders wat me beviel was dat hij aan deze karakterlagen toevoegt door van een bourgeois stadsmeisje een dubbelzinnige figuur te maken <0xE2><0x80><0x93> is zij de corrupter die de priester vreest voor zijn pupillen en misschien veelzeggender voor zichzelf? Deze _giallo_ leent zich er wel voor om een van Fulci's personages te worden. 's meer persoonlijke en wezenlijke films, in die zin dat we een redelijke toevloed van ideeën van hem krijgen.
In this early Fulci work the director shows his most mainstream side as well as a talent for compelling storytelling and more than reasonable elucidation for the genre. Personally I think he has been unfairly maligned throughout his career as an aesthete of gore. It's a pretty capable procedural and surprised me with its subtextually rich narrative that shows his distrust for small minded small-town mentality and the inefficiency of the police, as well as the twisted ideals of the Catholic church, the last of which seemed to have cut this film at its knees when it was first released and could have possibly given the director another direction so early on. The comparative lack of gore in the film shows a more urgent and psychological imperative to this film in its prevailing "mystery" but the gore and puppetry he does utilise is put to good use here most notably in the scene where a falsely accused murderer is senselessly lynched by a mob of men in a graveyard and left for dead in a show of vile and antiquated vigilantism, expertly choreographed to the modern tunes off a diegetic radio.<br /><br />Another example was the final scene (which was indeed awesome) in which a strikingly handsome priest falls from a cliff and the puppet used is markedly showed in a medium closeup which accentuated its demonic appearance and evident ugliness. Curiously, considering his later works, Fulci also invokes the idea of modernity seized upon the hamlet holding on to its anachronistic superstitions and ignorance when the idea of black magic is just that, a quaint idea of supernatural evil that never really ends up manifesting from the voodoo dolls while making its witch nothing more than a disturbed woman. Another thing I liked was that he adds to these character layers by making a bourgeois city girl into an ambiguous figure - is she the corrupter the priest fears for his wards and perhaps more tellingly, for himself? This giallo does lend itself to becoming one of Fulci's more personal and substantive films, in that we actually get a fair influx of ideas from him.