Deze tweeënhalf uur lange film is kortgeleden vertoond op de Carnegie Mellon University (CMU) bij een vertoning om 12.00 uur. Daarna stond er om 1.30 uur een vertoning op het programma, maar ik vroeg me af of iemand wakker zou blijven om die te zien. De openingsscène gaat over een man die door een veld loopt, en die duurt vier minuten. Het is een onheilspellend teken van wat er komen gaat: ruim 144 minuten van ongeveer hetzelfde. Er is een scène van een man en een vrouw die tegen een muur staan in de zon. Die wordt 15 keer herhaald, met heel weinig dialoog. Af en toe worden deze zeer lange, trage opnamen onderbroken door schokkende beelden, zoals een close-up van vrouwelijke genitaliën, die een volle minuut op film zijn vastgelegd (het publiek lacht de laatste 20 seconden, als om te zeggen: 'Wat is de boodschap?'). Het verhaal lijkt op Dostojevski's roman 'De gebroeders Karamazov', waarin een idioot verliefd wordt op een vrouw met een gemakkelijke moraal. In een van de zeldzame momenten waarop het publiek lachte (of liever gezegd, in een wanhopige poging te rechtvaardigen dat ze er al twee uur waren en er niets gebeurde) klonk de verklaring van een broze toerist dat hij niet kon. Ik kon de dingen niet duidelijk zien omdat de Eurostar-trein met een snelheid van 200 kilometer per uur reed, werd door de vertaler vertaald met een automatische schakeling van eenheden van de maat van het Engelse systeem naar het Metric-systeem, zodat 'ze de dingen niet duidelijk konden zien omdat de trein met een snelheid van 300 kilometer per uur reed'. Wat zo verbazingwekkend was aan deze film is dat de kwaliteit van de filmopnamen aantoont dat er een hoop geld aan is besteed. Dit was geen huis-tuin-en-keuken-8mm-experiment. Het was zorgvuldig gepland, gestructureerd, geacteerd, gemonteerd. Toch heb ik er zo weinig uit gehaald. Sommige commentaren waren gericht op de martelende details, zoals de minuscuulheid van een fladderende sleutelhanger aan een deur die net was opengegaan. Oké, stond er, maar wat was het doel ervan? Een paar opstandige mensen in het publiek liepen na het eerste uur weg. De rest bleef uit nieuwsgierigheid: er moet aan het eind iets gebeuren. Dat is nooit gebeurd. En misschien gaat de film daarover. Alle films in het theater zitten vol actie. Deze wil anders zijn. Er gebeurt niets.
This two and a half hour long film was shown recently at Carnegie Mellon University (CMU) at a 10 PM show. There was a scheduled 1 AM show after that, but wondered if anyone was going to stay awake to see that until 3:30 am. The opening scene is of a man walking in a field, and it lasts four minutes of movie time. It is an ominous sign of what's to come: a good 144 minutes more of pretty much the same. There is a scene of a man and a woman against a wall, standing in the sun. It is repeated 15 times, with very sparse dialogue. Occasionally, these very long slow sequences are interrupted by shocking stills, such as a close up of female genitalia, shown for one full minute of film time (audience crowd laughing in the last 20 seconds, as to say, "what's the message?"). The story resembles Dostoyevsky's novel "The Karamazov brothers", in which a cretin falls in love with a woman of easy morals. In one of the rare instants in which the crowd was laughing (more in desperation to try to justify having been there already a full two hours to see nothing happening) was when the statement by a british tourist that he couldn't see things clearly since the Eurostar train was traveling at 180 miles an hour, was translated by the translator with automatic switch of units of measure from English System to Metric system to "they couldn't see things clearly since the train was traveling at 300 kilometers per hour". What was amazing about this movie is that the quality of cinematography reveals that alot of money has been spent on it. This was no film kitchen 8-mm experiment. It was carefully planned, structured, acted, montaged. Yet, I got so little out of it. Some comments indictated on the excruciating detail, such as the minutae of a dandling key chain on a door just opened. Okay, it was noted, but what was the purpose? Some corageous people in the audience walked away after the first hour. The rest remained out of curiosity: there must be something happening at the end. There never was. And maybe that's what the film is about. All the movies at the theater are action-packed. This one wants to be different. There is nothing happening.