Een jonge theateractrice aanvaardt schoorvoetend haar eerste belangrijke rol in een toneelstuk als Lady Macbeth, dankzij het ongelukje dat de diva van de productie voor een rijdende auto valt. Als haar succes haar lof toezwaait, vindt Betty (Christina Marsillach) in plaats daarvan afschuw, omdat degene die haar tot dit punt heeft gebracht haar op een wrede manier terroriseert.<br />Eerst wordt haar vriend, de toneelmeester Stefano (William McNamara) op een gemene manier met een mes gestoken terwijl zij moet toekijken, vastgebonden aan een pilaar in het enorme landhuis van zijn oom, zodat ze haar ogen niet kan sluiten, dankzij naalden die met scotchtape onder haar ogen zijn geplakt, en die prikken als ze met haar ogen knippert. Als Betty haar kans schoon ziet, bevindt ze zich opnieuw in deze ongelukkige positie, als er een specifieke gouden ketting wordt gevonden op haar Lady Macbeth-garderobe die aan flarden is gescheurd door de krankzinnige nadat hij een reeks kraaien had gedood die uit hun kooi in de uitrustingskamer waren ontsnapt, door de kledingontwerper die eerst door een strijkijzer op de grond wordt gesmeten en vervolgens gruwelijk wordt neergestoken door een schaar (om deze akelige scène af te ronden valt de ketting in haar keel en moet de moordenaar haar keel opensnijden om hem te vinden; hoewel Dario deze handeling niet specifiek uitwerkt, gebruikt hij het scheurende geluid van de schaar voor het optimale effect, waarbij de camera vaak teruggaat naar het dode gezicht van het slachtoffer). Omdat hij nergens heen kan, belooft inspecteur Alan Santini (Urbano Barberini, die hem op Dario's verzoek koel en minzaam bejegent) dat hij de psychopaat te pakken zal krijgen, terwijl Betty zich troost bij de paar vrienden die ze nog over heeft, de theaterregisseur Marco (Ian Charleson, van GHANDI & CHARIOTS OF FIRE, die later aan aids zou sterven) dat hij de psychopaat te pakken zal krijgen. Een trieste voetnoot, onthulde Dario in een interview, waarin Charleson hem aan het eind van de film vertelde dat hij seropositief was) probeerde het toneel op te gaan na een succesvolle horrorcarrière, ondanks het feit dat hij door critici werd afgewezen, en was bevriend met Mira (Daria Nicolodi, Dario's voormalige scharrel), haar agent en vol zelfvertrouwen. Maar de seriemoordenaar is nogal gedreven en er zal natuurlijk een confrontatie tussen hen plaatsvinden in het theater, aangezien Marco met gebruikmaking van de kraaien die hij tot zijn beschikking heeft een interessante verandering aan de productie heeft toegevoegd.<br />Ik denk dat dit Dario op zijn meest woeste & nihilistische manier is. Hoewel hij later beslist gruwelijke films heeft gemaakt (zoals zijn _Masters of Horror_ -commentaren en _SleeplessSS_ zouden suggereren), verhoogt deze film de inzet van puur geweld tegen de slachtoffers van de psychopaat. Zijn methode om Betty te dwingen te kijken was, toegegeven, een grap van Dario met betrekking tot het soort publiek dat graag wegkijkt van de meer gruwelijke delen van horrorfilms. Ik merkte dat ik elke keer dat ze moest knipperen in mijn ogen zat te wrijven (...briljant schiet Dario het prikje vanuit het gezichtspunt, wat vanuit ons perspectief een martelend effect heeft, alsof wij degenen zijn met de met plakband bevestigde naalden die onze ogen openhouden). Ik vind het leuk dat Dario de wijd opengesperde ogen van Betty laat zien, vol afschuw over wat ze gedwongen wordt te zien, omdat er maar weinig bloed door de naalden sijpelt als ze alleen maar hoeft te knipperen. Het fotografische werk van Ronnie Taylor is onberispelijk, zoals de opname van de kraai in het theater aan het eind, terwijl hij naar de moordenaar zoekt. Of wanneer de camera door de zalen in het theater'reist' achter de moordenaar aan die zijn muze vanuit een loge wil zien. Of, de droomsequentie waarin we Betty's herinnering krijgen over een gebeurtenis met betrekking tot de dood van haar moeder door een zekere moordenaar, die hetzelfde masker en dezelfde handschoenen droeg als degene die op dit moment haar trauma veroorzaakt. Het hoogtepunt, naar mijn mening, is de scène met het kijkgaatje waarin een kogel afgaat, meesterlijk geënsceneerd door alle betrokkenen terwijl de camera een kogel volgt die door het oog van een slachtoffer schiet, uit haar achterhoofd explodeert en door een telefoon gaat die Betty van plan was te gebruiken om om hulp te bellen. We krijgen zelfs een kraai die de oogbal van de moordenaar pikt (... om deze gruwelijke scène nog erger te maken, wordt de kraai getoond met de oogbal rollend in zijn snavel). Waar ik me wel zorgen over maak, zoals vaak wordt opgemerkt door tegenstanders van de film, is het 'laatste' einde, dat ik persoonlijk een beetje onnodig vond, maar ik denk dat Dario erop wilde wijzen dat Betty inderdaad niet op haar moeder leek, een vrouw met sadomasochistische neigingen die, in zekere zin, te maken hebben met de reden waarom de moordenaar onze heldin kwelt. Ik had geen moeite met de rockmuziek die tijdens de gewelddadige scènes werd gebruikt, omdat ik het gevoel had dat die momenten van verdorven beeldende aanvallen een dreun nodig hadden die vaak door heavy metal wordt veroorzaakt.
A young theater actress reluctantly accepts her first major part in a staged play as Lady Macbeth thanks to the mishap of the production's diva falling in front of a moving car. A success winning her accolades, Betty(Christina Marsillach)finds instead horror as the one responsible for getting her to this point terrorizes her in cruel ways.<br /><br />First her stage manager boyfriend, Stefano(William McNamara)is viciously stabbed with a knife while she has to watch, rope-tied to a pillar in his uncle's vast mansion, keeping her eyes from closing thanks to needles scotch-taped under her eyes, with pricking a result if she blinks. Allowing her to escape, Betty again finds herself in this unfortunate position, when a specific gold chain is found on her Lady Macbeth wardrobe that had been torn to shreds by the madman after killing a series of crows which escaped from their cage in the equipment room, by the clothing designer who is first knocked to the floor by an iron and subsequently stabbed heinously by a pair of scissors(..to cap off this nasty scene, the chain falls into her throat with the killer having to cut open her throat to find it; while not specifically elaborating this act, Dario uses the ripping sound of the scissors for optimum effect with the camera often retreating back to the victim's dead face). Having nowhere to turn, Inspector Alan Santini(Urbano Barberini, playing him cold and bland at Dario's request)promises to catch the psycho as Betty relies on her few remaining friends for comfort, the theater director Marco(Ian Charleson, of GHANDI & CHARIOTS OF FIRE who would later die of AIDS;A sad footnote, Dario revealed in an interview that Charleson informed him at the end of the shoot that he was HIV positive)attempting the stage after a successful horror movie career despite being rejected by critics, and pal Mira(Daria Nicolodi, Dario's former squeeze), her agent and confident. But, the serial killer is quite driven and a showdown between them will, of course, occur in the theater as Marco has added an interesting change to the production using the crows at his disposal.<br /><br />I think this is Dario at his most savage & nihilistic. Although he has certainly made later gruesome films(..such as his Masters of Horror entries and SLEEPLESS would suggest), this film really ups the ante in pure violence towards the victims of the psychopath. His method of forcing Betty to watch was admittedly a gag by Dario regarding the type of audience who like to look away from the more horrific parts of horror movies. I found myself rubbing my eyes every time she just has to blink(..brilliantly, Dario shoots the pricking from point-of-view achieving a tormenting effect from our perspective as if we were the ones with the scotch taped needles holding our eyes open). I like how Dario will show the widened eyes of Betty, horrified at what she's being forced into watching, as little blood tears down the needles when she has no choice but blink. The photographic work of Ronnie Taylor is impeccable, such as the crow's point-of-view shot in the theater at the end as it searches for the killer. Or, when the camera "travels" through rooms in the theater following the killer who wishes to see his muse from a box seat. Or, the dream sequence where we are taken into Betty's memory of an event regarding her mother's death by a certain killer, donning the same mask and gloves as the one causing her trauma at present. The highlight, in my opinion, is the peephole bullet-fire sequence, masterly staged by all involved as the camera follows a bullet which shoots through the eye of a victim, exploding from the back of her head, going through a telephone Betty planned to use to call for help. We even get a crow pecking the eyeball from the killer(..to add to this vicious scene, the crow is shown with the eyeball rolling around in it's beak). Only aspect I didn't care for, often pointed out by naysayers of the film, is the "final" ending which I personally felt was a bit unnecessary, but I guess Dario wanted to point out that Betty was indeed not like her mother, a woman with sadomasochistic tendencies which, in a twist, relate to why the killer torments our heroine. The rock music used during the violent scenes didn't bother me, because I felt that those moments of wicked graphic attacks needed a jarring thud which heavy metal can often provide.