Dit korte filmpje, dat in hetzelfde jaar is opgenomen als de eerste Lumiere-films, is veel dramatischer dan de broers hadden geprobeerd tot de 'Niagara' van het jaar daarop. De afdruk die er nog van over is, is heel ruw, maar dat draagt alleen maar bij aan het Turner-achtige visuele geweld, omdat enorme watergolven tegen een ondoordringbare pier slaan en klaar lijken te staan om de camera, de kijker, te overspoelen.<br /><br />Als je een aantal van deze vroege korte filmpjes in chronologische volgorde bekijkt en probeert je in de geestesgesteldheid van die tijd te verplaatsen, krijg je nog een schok te verwerken: in tegenstelling tot de losse frames van de Lumiere-films heeft dit filmpje een montage, die voor mij in elk geval even snijdend was als het scheermes in _Un Chien Andoulu_. In tegenstelling tot de monovisie van de Lumieres opent Paul de mogelijkheid van meervoudige perspectieven, waardoor de kijker wordt bevrijd van de kracht van de natuur en aan haar greep ontkomt op een manier die de Lumieres nooit hebben gekund. Het tweede beeld vertoont een soortgelijke golving als die van de Niagara, maar is minder angstaanjagend omdat we door de montage het gevaar hebben ontweken. In een film als 'L'Arroseur Arrosse' of 'Repas du bebe' staat de natuur onverschillig en machtig, niet in bedwang te houden door de camera. De grammatica van de basisfilm maakt een eind aan haar suprematie.
Made the same year as the first Lumiere films, this is a much more dramatic short than the brothers attempted until the following year's 'Niagara'. The surviving print is very rough, but this only adds to the Turneresque visual violence, as huge surges of water dash against a stolid pier, and seem ready to engulf the camera, the viewer.<br /><br />If you watch a number of these early shorts in chronological order, and try to get into the mindset of the times, there is a further shock in that, unlike the single frame set-ups of the Lumieres, this film features an edit, which for me at any rate, was as slashing as the razor blade in 'Un Chien Andoulu).<br /><br />Unlike the mono-vision of the Lumieres' films, Paul opens up the possibility of multiple perspectives, freeing the viewer from the power of nature, eluding its grasp in a way the Lumieres never could. The second shot features a similar gush to that of Niagara, but is less frightening because, by way of the edit, we have sidestepped the danger. In a film like 'L'Arroseur Arrosse' or 'Repas du bebe', nature stands indifferent and powerful, uncontainable by the camera. Basic film grammar puts an end to its supremacy.