Sofia Coppola's vroege korte film, gedirigeerd door een schamele ervaring (van zowel het leven als de industrie) en zonder geld, is bijna noodzakelijkerwijs een observatie op de campus van een middelbare school. De spelers zijn nogal zwak en hebben er geen baat bij dat ze in de boeien worden geslagen (het is moeilijk de personages uit elkaar te houden). De geluidsmontage doet weinig voor een eenvoudig verhaal over wispelturige tienertrouw.<br />Toch zijn er een of twee dingen om op te merken. Tussen de inconsequente montage door wordt de campus van de middelbare school gefilmd met een evenwicht tussen brede en intieme close-ups. De montage-naar-muziek creëert ook belangstelling en vaart (zonder af te zakken in de onderwereld van de muziekvideo). Coppola heeft duidelijk een poging gedaan het tempo van de film te variëren. De dramatische wending wordt snel en ter zake gebracht en het tweede bedrijf is bijna niet meer te zien; we zien dat het eigenlijk samen met het eerste bedrijf is gespeeld, en dat is de bedoeling van de verteller op krukken (die in dat eerste bedrijf een verder merkwaardig toegevoegd personage is).<br />Ondanks deze noten is het een onhandig kort stuk.
Dictated by thin experience (of both life and industry) and no cash Sofia Coppola's early short is almost by necessity an observational piece set on a high school campus. The cast are rather weak and do not benefit from being shot in b&w (it's difficult to tell the characters apart). The sound editing does little to help a simple story of fickle teenage allegiance.<br /><br />Yet there are one or two things to note. Inamongst the inconsistent editing the high school campus is filmed with a balance of aspirant wide and intimate close-up shots. The editing-to-music also creates an interest and momentum (without descent into the netherworld of the Music Video). Coppola clearly made an attempt to vary the pace of the film. The dramatic turn is cut fast and to-the-point and the second act is almost non-existent; we recognise it's actually been played out in tandem with the first, which is the point of the narrator-on-crutches trope (who is an otherwise curiously appended character in that first act).<br /><br />Despite these notes it's an awkward short. 2/10