Kennedy-Miller had zich nauwelijks beter kunnen bekwamen in het tackelen van een zeer uitdagende oefening: droge politieke gebeurtenissen tot menselijk drama maken, en een gelijkmatige weergave leveren van explosief controversiële onderwerpen.<br />De sleutel tot het succes van de eerste aflevering is briljant acteerwerk, hoewel ik minder onder de indruk was van Max Phipps' optreden als Gough Whitlam dan sommige andere commentatoren hier. De duidelijke uitblinkers voor mij waren John Stanton als Malcolm Fraser en Bill Hunter als Rex Connor. Die laatste moet een van de gemakkelijkste castingkeuzes uit de geschiedenis zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> Hunter had niet volmaakter voor die rol kunnen zijn. Bij de tweede aflevering vermijdt de serie de'mythe van objectiviteit'. Het verhaal wordt verteld door een verteller die de sympathieën van de regisseur (Phillip Noyce, die nog niet zo lang geleden zijn linkse geloofsbrieven heeft laten zien in _Konijn in de val_ ), onder woorden brengt, terwijl hij zorgvuldig neutraal en sympathiek blijft in zijn dramatische beschrijving van alle partijen. Het thema van Lady Kerr/Lady Macbeth, dat zo populair was onder de aanhangers van de arbeidersbeweging, was misschien een beetje flauw, maar niet rampzalig. Vooral de sympathie die aan Kerr werd getoond en de buitengewoon moeilijke positie waarin hij werd geplaatst, verdienen alle lof, wat je ook van zijn daden mag denken.<br />Er is echter één zure noot die de producenten misschien niet helemaal te wijten hebben <0xE2><0x80><0x93> de beschrijving van de affaire Jim Cairns/Juni Morosi. Degenen die de serie zonder achtergrondinformatie over deze gebeurtenissen bekijken, zullen de indruk krijgen dat Cairns en Morosi de onschuldige slachtoffers waren van een smerige campagne van een wellustige roddelpers. De producenten zijn in dit opzicht misschien in toom gehouden door de Australische wet op de smaad, en de onlangs bewezen bereidheid van Cairns en Morosi om hen te gebruiken tegen mensen die suggereerden dat hun relatie seksueel was (wat Cairns een jaar voor zijn dood uiteindelijk zou toegeven). Maar er kan meer zijn gezegd over de bizarre manier waarop Morosi Cairns' kantoor als schatkistbewaarder bestierde. <br /><0x3E> Over smaad gesproken, er zijn een paar desoriënterende gelegenheden waarbij de dialoog wordt vertroebeld door bevelen die door beledigde hoofdrolspelers worden uitgevaardigd <0xE2><0x80><0x93> de ene keer door een piepend geluid, de andere keer door een heel hard rinkelende telefoon. Nog een curiositeit: de dvd knipt een regel af van de komische scène waarin een douanebeambte (gespeeld door wijlen Paul Chubb) Tirath Khemlani bij zijn aankomst op Sydney Airport van dienst is. De volgende in de rij is een verfomfaaid uitziende hippie, die nu alleen een afkeurende blik van Chubb krijgt als hij zijn papieren laat zien. In de oorspronkelijke versie zei Chubb iets in de trant van: 'Drugsinval op Bali, hè?' Het is duidelijk dat deze regel niet meer opgaat in het kielzog van de zaak Schapelle Corby, die op dramatische wijze aantoonde dat mensen die op Bali voor drugsbezit zijn gearresteerd, veel ergere dingen kunnen verwachten dan deportatie.
Kennedy-Miller could hardly have done a better job at tackling a very challenging exercise: making dry political events work as human drama, and providing an even-handed representation of explosively controversial subject matter.<br /><br />The key to its success on the first count is brilliant acting, although I was less impressed by Max Phipps' performance as Gough Whitlam than some other commenters here. The clear standouts for my money were John Stanton as Malcolm Fraser and Bill Hunter as Rex Connor. The latter must have been one of the easiest casting choices in history - Hunter could not have been more perfect for the role. On the second count, the series avoids the "myth of objectivity" trap through a narrator who articulates the sympathies of the director (Phillip Noyce, who more recently demonstrated his left-wing credentials in Rabbit Proof Fence), while being carefully even-handed and sympathetic in its dramatic portrayal of all parties. The adherence to the Lady Kerr/Lady Macbeth theme popular among Labor partisans was perhaps a little partial, though not ruinously so. In particular, credit is due for the sympathy shown to Kerr and the extraordinarily difficult position he was placed in, whatever one might think of his actions.<br /><br />However, there is one sour note for which the producers were perhaps not entirely to blame - the portrayal of the Jim Cairns/Juni Morosi affair. Those who come to the series with no background to these events will get the impression that Cairns and Morosi were the innocent victims of a smear campaign by a prurient gutter press. The producers may have been restrained in this respect by Australia's stultifying defamation laws, and the recently demonstrated willingness of Cairns and Morosi to use them against those who suggested their relationship was sexual (which Cairns would eventually admit to a year before his death). However, more could have been made of the bizarre fashion in which Morosi managed Cairns's office as Treasurer.<br /><br />Speaking of defamation, there are a couple of disorienting occasions where dialogue is obscured due to injunctions taken out by offended principals - by a beeping noise on one occasion, and a very loud telephone ring on another. A further curiosity: the DVD release excises a line from the comic relief scene where a customs officer (played by the late Paul Chubb) serves Tirath Khemlani on his arrival at Sydney Airport. Next in the queue is a dishevelled looking hippie, who now receives only a disapproving glare from Chubb when he presents his paperwork. In the original version, Chubb said something along the lines of: "drug bust in Bali, eh?". Obviously this line no longer rings true in the wake of the Schapelle Corby case, which dramatically illustrated that those busted for drugs in Bali can expect far worse than deportation.