Plunkett and Macleane is een prachtige voortzetting van de sabelvechterstraditie, nog voor Johny Depp en zijn piratenvrienden. De toon is luchtig, met een vleugje sociaal commentaar, maar niet al te zwaar. Je zou Errol Flynn en Basil Rathbone er bijna in kunnen zien.<br />Het begint in een lage versnelling, met de introductie van de personages en de opstelling van de thema's van sociale ongelijkheid en rebellie; maar het gaat in een hogere versnelling als de jongens eenmaal op de snelweg zitten. De overvallen zijn groots en stijlvol, met romantische trekjes die het brood van de sabelvechters zijn. De acteurs zijn innemend en helpen het materiaal een beetje hogerop te komen, wat vrij hol is. Er zit niet veel diepte in de figuren, maar ze worden met zoveel charme en vaardigheid gespeeld dat het er niet toe doet.<br />Er is wel eens gezegd dat de moderne muziek muh is. Period-muziek neigde naar de meer serene, wat misplaatst lijkt. Een klassieke partituur met Keltische ritmes voor de actiescènes zou kunnen werken, maar de moderne, rebelse rock- en technomuziek leken de actie een scherp randje te geven. Aangezien de personages meer legendes zijn dan werkelijkheid, lijkt nauwkeurigheid in de muziek zinloos. De stukken passen meestal bij de stemming van de opgenomen scènes, dus het werkt meestal goed. Ik vraag me alleen af waarom ze 'Stand and Deliver' van Adam Ant hebben overgeslagen. Vergis je niet, dit is geen serieuze film. Tony Scott heeft iets van de visuele flair van zijn vader, maar ik denk niet dat we op dit moment al veel Oscar-knikjes in zijn carrière zullen zien. Hij lijkt het materiaal hier te begrijpen en maakt er een mooie film van. Mettertijd zal hij misschien een naam worden om rekening mee te houden. Het heeft even geduurd voordat zijn vader zover was dat hij niet meer visueel gestileerd hoefde te worden en een meer afgeronde regisseur werd. Dit is beslist een film om naar uit te kijken voor een onderhoudende avond of voor een stoer filmfeest.
Plunkett and Macleane is a wonderful updating of the swashbuckling tradition, predating Johny Depp and his pirate friends. The tone is lighthearted, with a touch of social commentary, but nothing too heavy. One could almost see Errol Flynn and Basil Rathbone in this.<br /><br />It starts out in low gear, with the introduction of the characters and the establishing of the themes of social inequality and rebellion; but, it kicks into high gear once the boys hit the highways. The robberies are grand and stylish, with romantic touches that are the bread and butter of swashbucklers. The actors are engaging and help elevate the material a bit, which is fairly hollow. There's not much depth to the figures, but they are played with such charm and skill that it doesn't matter.<br /><br />Muh has been said about the modern music. Period music tended to the more serene, which seems out of place. A classical score with Celtic rhythms for the action pieces could work, but the more modern, rebellious rock and techno music seemed to add an edge to the action. Since the characters are more legend than reality, accuracy in the music seems pointless. The pieces tend to fit the mood of the aired scenes, so it mostly works well. I just wonder how they missed Adam Ant's "Stand and Deliver." Make no mistake, this is not a serious film. It's pure escapism and a wonderful lark. Tony Scott shows some of the visual flair of his father, but I don't think we are going to see many Oscar nods in his career just yet. He seems to understand the material here and pulls off a fine film. With time he may prove to be a name to reckon with. His father took a while to mature beyond visual stylization and become a more rounded director. This is definitely one to watch for an entertaining evening or for a swashbuckling film fest.