Dit is waarschijnlijk de slechtste film die ooit is gemaakt, die zichzelf serieus nam. En niet als gevolg van het acteren, want als acteur moet ik zeggen dat Rickman en Stowe op hun best moesten zijn, om te voorkomen dat ze elektroshocks nodig zouden hebben nadat het principe van de fotografie was vastgelegd. Als een van de 57 mensen die deze film in de bioscoop hebben gezien, moet ik zeggen dat ik nooit eerder of daarna een film heb gezien waarin de film eindigde, de aftiteling begon, de lichten in de zaal aangingen en niemand opstond uit zijn stoel. Ongeveer vijf minuten nadat de lichten in het gebouw waren aangegaan, kwamen er mensen uit hun coma om rond te kijken, en ik denk dat de meesten van ons dachten: oké, dat was een grapje, toch? Ze gaan nu de echte film laten zien. Uiteindelijk, nadat de zaalwachters vermommingen hadden uitgedeeld en we een eed van geheimhouding hadden gezworen om nooit te bekennen dat we daar waren, hadden we het gevoel dat we veilig weg konden gaan, biddend dat we niet gezien zouden worden als we de zaal verlieten. Ik heb in mijn tijd een paar behoorlijk slechte films gezien (ik heb Cinemax, godbetert), maar ik ben nog steeds verbitterd dat ik nooit, maar dan ook nooit die twee of drie uur van mijn leven zal terugkrijgen die ik ben kwijtgeraakt door naar Closet Land te kijken.
This is possibly the hands down worst movie every made, that actually took itself seriously. And not as a result of the acting, because being an actor, I have to say that Rickman and Stowe had to be at their best, just to escape needing electro convulsive therapy after the principle photography wrapped. Being one of the 57 people that actually saw this movie in theatrical release, I have to say I have never before or since experienced a movie where the movie ended, credits rolled, the house lights went on, and no one moved from their seats. About five minutes after the house lights went up people started coming out of their comas to look around, and I think most of us thought, okay we get it, that was a joke, right?, they are going to show the real movie now. Eventually, after the ushers handed out disguises, and we swore an oath of secrecy to never admit we were there, we felt that it was safe to leave, praying that we would not be seen leaving the auditorium. I have seen some pretty bad movies in my day, (I have Cinemax for goodness sakes), but I am still bitter that I will never, ever be able to recover those two or so hours of my life that I lost watching Closet Land.