Het is niet verwonderlijk dat deze film werd gemaakt door I'm Kwon Taek in de tijd dat hij werd gemaakt. Hij onderzocht de vroege schoonheid en tragedie van het leven in Seopyonje tijdens de Chosun-dynastie en onderzocht verrukkelijk een bekend Koreaanse volksverhaal in Chunhyang, en dat waren zijn laatste twee films. Het meest verrassend is dat Chi Hwa Seon, zijn 2002-uitgave, niet in de pansoristijl van die vorige twee films wordt gepresenteerd.<br />Niettemin komt de ervaren hand van I'm erdoorheen. We onderzoeken samen het leven van een echte persoon: een schilder uit de Chosun-dynastie uit het eind van de negentiende eeuw die op het randje van de moderniteit balanceert, maar geen edelman is en daardoor veel beroering veroorzaakt in de hedendaagse Koreaanse samenleving, met zijn roem en zijn publieke en artistieke uitingen van minachting voor de oude Koreaanse adel en zijn minachting voor de zogenaamde Japanse koloniale overheersers. De schilder, Chang Seung Up, beter bekend als 'Oh Won' (bewerkt door Choi Min Sik, de beroemde ster van Park Chan Wooks al legendarische 'Old Boy') wordt steeds invloedrijker en daardoor steeds gevaarlijker in de film. Het hedendaagse Koreaanse publiek zal een held als hij steunen, ondanks, of misschien wel dankzij, het feit dat hij in zijn tijd zo werd geminacht. I'm's gevoel voor gelijktijdige schoonheid en tragedie in de geschiedenis blijft intact. I'm's is een meester in het vastleggen van de eigenaardigheden van zijn land in het verleden, en in deze film overtreft hij zichzelf bijna. Zoals te verwachten in een I'm-film, is de cinematografie adembenemend, de montage nauwkeurig en het verhaal staat centraal.<br />Er worden complotten gesmeed tegen Seung Up, familiebanden worden beproefd en verbroken, schandalig gedrag wordt beweerd (en is soms echt), en dat alles om de man ten val te brengen die 'vuur heeft geschilderd'. Maar tegen alle complicaties van I'm's gedetailleerde maar soms ingewikkelde verslag van Seung Up's' dood. Seung Up zelf slaagt er op de een of andere manier in te overleven. Hij wordt legendarisch vanwege het feit dat hij beroemde Chinese schilderijen na één blik perfect kan kopiëren. Kunsthandelaren en -agenten belegeren hem en proberen geld te verdienen aan 'Oh Won'. Met andere woorden, er vormen zich rijen mensen die misbruik willen maken van de echte Seung Up, een artistieke ster. Maar hij weigert zich te laten manipuleren. Zijn slimheid om zowel de enorme horden als de keizerlijke lakeien af te weren, maakt indruk op het publiek, zo niet op de acteurs.<br />Wat vindt Seung Up ervan? Hij heeft sterke emoties en meningen over schilderen, zoals het esthetische geloof dat schilderijen levende dingen zijn die nooit echt af zijn. Hij verafschuwt degenen die proberen van kunst winst te maken. En hij geeft niets om politici die hun macht gebruiken om artistieke schoonheid om zich heen te verzamelen en vervolgens de kunstenaar als een verrader van zich af te werpen. Maar hij denkt ook dat het schilderij een rol speelt in de komende omwentelingen. Er worden gruwelijke scènes getoond waarin buitenlandse indringers uit Frankrijk en Japan een rol spelen. Ik ben het kenmerkende historische epische motief, en zijn invloed in het rijk blijft prominent aanwezig in dit epos van meer dan een miljoen dollar.<br />De hoofdpersoon veroorzaakt meer verdriet voor zichzelf en voor degenen die om hem geven als hij weigert te schilderen. Op dat moment krijgt het verhaal een heel nieuwe betekenis, een die niet alleen politiek is, maar ook sociaal van aard. Ik neem de kwesties op lovenswaardige realistische wijze op me.<br />Hij, O Won, wordt een Jezusfiguur. De mensen geloven dat hij in staat is tot artistieke wonderen en de regering heeft het gevoel dat zij zijn artistieke steun nodig heeft, maar de hoofdpersoon blijft fel onafhankelijk en minachtend tegenover wat anderen van hem willen of van hem willen zijn. Uiteindelijk komen zowel de regering als de mensen in Seung-O-Wow terecht op een manier die regelrecht uit de Bijbel afkomstig is. Zijn heiligheid wordt menselijk; zijn menselijkheid wordt niet geaccepteerd; hij sterft voor (of ontsnapt aan) de zonden van het gewone volk, de kunstcritici, de politici, die hem achtervolgen.<br />Maar gaat hij dood? Net als bij de meeste van mijn films blijft er een vraag over. In dit geval: wordt Seung Up werkelijk een onsterfelijke kluizenaar? De film gaat niet in op die vraag; hij biedt alleen een mogelijk einde voor de echte man van Tjang Seung Up, of Oh Won. Er wordt geen dood afgebeeld omdat er geen dood bekend is.<br />Het is moeilijk om iets aan deze film te bekritiseren, maar I'm is zo goed geworden in het presenteren van historische absurditeiten in zijn cultuur, dat het je nauwelijks meer verbaast als hij dat doet. Zoals gewoonlijk zijn de films van I'm, de cinematografie, de montage en het schrijven, allemaal eersteklas. Het is een goed gemaakte film, doordrenkt van I'ms griezelige verhalenvertellerstalent. Toegegeven, hij kan dit misschien het best doen via de oude Koreaanse muziek van de pansori. Toch bevat de film stukken van deze bewonderenswaardige kunstvorm, en tegen het eind hebben de kijkers het gevoel dat ze deelgenoot zijn geworden van een groot, onverteld verhaal. En dat is ook zo, want dat is nu precies mijn gave.
It is not surprising that this film was made by I'm Kwon Taek at the time it was. He examined the early beauty and tragedy of Chosun Dynasty life in Seopyonje and delightfully explored a well-known Korean folk tale in Chunhyang, and these comprised his last two films. What is most surprising is that Chi Hwa Seon, his 2002 offering, is not presented in the pansori style of those previous two films.<br /><br />Nonetheless, the experienced hand of I'm comes through. We explore together the life of a real person: a late nineteenth century Chosun Dynasty painter who rides on the edge of modernity but who is not a noble and who, because of that, causes a stir in contemporary Korean society with his fame and his public and artistic expressions of disdain for the old Korean noble class and his contempt for would-be Japanese ruling colonials alike. The painter, Chang Seung Up, known popularly as Oh Won (performed magnificently by Choi Min Sik, the famous star of Park Chan Wook's already legendary "OldBoy") becomes more and more influential and therefore more dangerous throughout the film. Contemporary Korean audiences will back a hero like this despite the fact, or maybe because of the fact, that he was so ostracized in his time. I'm's sense of simultaneous beauty and tragedy in history remains intact. I'm is a master at capturing his country's past idiosyncrasies, and in this film he almost outdoes himself. As expected in an I'm film, the cinematography is breathtaking, the editing is precise and the story is central.<br /><br />Plots are set against Seung Up, family ties are tested and broken, scandalous behavior is alleged (and is sometimes real), all to bring down the man who "painted fire." But against all the intricacies of I'm's detailed but sometimes convoluted account of Seung Up's life, Seung Up himself somehow manages to survive. He becomes legendary because of his ability to perfectly copy famous Chinese paintings after only one look. Art dealers and agents then besiege him and try to make money off "Oh Won." In other words, lines of people, who wish to take advantage of the real Seung Up, an artistic star, begin to form. But he refuses to be manipulated. His cleverness in staving off both the massive hordes and the imperial lackeys impresses the audience, if not the cast. <br /><br />What does Seung Up think? He possesses powerful emotions and opinions about painting, such as the aesthetic belief that paintings are living things and are never truly finished. He despises those who would try to turn art into profit. And he cares not for politicians who use their might to bring artistic beauty around them and then cast off the artist as traitorous. But he also thinks that painting plays a role in the coming upheavals. Horrid scenes involving foreign invaders from France and Japan are presented. I'm's signature historical epic motif, and his influence in the realm, remains on prominent display in this multi-million dollar epic. <br /><br />The protagonist causes greater grief for himself and those who care for him when he refuses to paint. This is when the story takes on a whole new meaning, one that is not just political, but social in nature. I'm takes on the issues in laudable realist fashion. <br /><br />He, Oh Won, becomes a Jesus figure. The people believe him capable of artistic miracles and the government feels it needs his artistic support, but the protagonist remains fiercely independent and contemptuous of what others want him to do or be. Eventually, both government and people come down upon Seung Up in a manner taken straight out of the Bible. His holiness becomes human; his humanity is not accepted; he dies for (or escapes from) the sins of the commoners, the art critics, the politicians, who hound him. <br /><br />But does he die? As with most of I'm's films, a question remains. In this case, does Seung Up really become an immortal hermit? The film does not tackle that question; it merely presents a possible end for the real man of Chang Seung Up, or Oh Won. No death is depicted because no death is known. <br /><br />It is difficult to find fault with this film, but I'm has become so good at presenting various historical absurdities in his culture that when he does, it hardly surprises anymore. As usual for I'm's films, the cinematography, the editing and the writing are all first rate. It's a well-crafted film imbued with I'm's uncanny story-telling ability. Granted, he may be best at doing this through the ancient Korean musical art of pansori. Still, the film contains stretches of this admirable art form, and by the end, viewers feel as if they have become privy to a great, untold story. And they have, because that, precisely, is I'm's gift.