Ik gebruik deze film al meer dan 10 jaar bij mijn colleges Ethiek op de universiteit (evenals Woody Allens 'Crimes and Misdemeanors' <0xE2><0x80><0x93> nog zo'n geweldige, veelomvattende ethische studie).<br />Het is fictie. Ik concentreer me niet te veel op de onrealistische eigenschappen van 'Strangers' omdat alle fictieve films op veel niveaus duidelijk vals zijn. Ik hou van de film als galgenkomedie, strak verteld, met veel ironische wendingen en visuele genoegens <0xE2><0x80><0x93> zelfs als hij 'ongelooflijk' is. Het verhaal wordt zo goed verteld dat ik er niet eens aan denk om de geloofwaardigheid ervan te bekritiseren (hoewel ik moet toegeven dat de tenniswedstrijd me het zwakste deel lijkt <0xE2><0x80><0x93> te veel Hollywood-onzin en te weinig echte tenniswedstrijden). <br />Enkele problemen die in de film aan de orde komen en die een belofte inhouden voor realistische morele opvoeding en ethische discussie:<br /><br />1. Ethische Passiviteit: sommige zwakheden van de Guy-figuur zijn door Hitchcock bedoeld. Een primair ethisch inzicht in de film is het gevaar van het onvermogen om je morele standpunten onder woorden te brengen. Guy is niet in staat om Bruno's krankzinnige voorstellen aan het begin effectief tegen te houden. Een interessante vraag is waarom en hoe Guy zich zo passief, ineffectief gedraagt. Een mogelijk antwoord is zijn depressie vanwege zijn intense en ingewikkelde scheidingsproces.<br />2. Miscommunicatie: Guy pleegt in het begin nog een mislukking: in de trein, om snel weg te komen, is hij het ermee eens dat Bruno's ideeën allemaal goed zijn. De letterlijke betekenis van het woord is in tegenspraak met de vervormde, sarcastische betekenis. Bruno ziet de letterlijke betekenis als een overeenkomst voor de kriskras door elkaar lopende moorden. Guy ziet de sarcastische betekenis als een ontsnapping aan elke moordovereenkomst. Tot op zekere hoogte kan Bruno in het begin gedeeltelijk doen alsof er een overeenkomst is gesloten, om Guy verder in een web van medeplichtigheid te lokken. Bruno manipuleert Guy; Guys linguïstische ambiguïteit in de trein geeft Bruno een kans om Guy in een ethische'wurggreep' te nemen. Bruno die Guy manipuleert, kan ook andere betekenissen krijgen.<br />3. Geheimhouding: Sommigen speculeren over een seksuele relatie tussen Guy en Bruno. Eerst lijkt het belachelijk, vooral omdat Guy duidelijk heteroseksueel lijkt in zijn relaties met Miriam en Anne. Maar vergeet niet dat Guy bij beide vrouwen ook ineffectief is. Guy lijkt (stereotypisch <0xE2><0x80><0x93> het is 1951, weet je nog) verwijfd, vooral in relatie tot Bruno. Guy, de sterke atleet, is vanbinnen zwak. Bruno is ook in conflict met zichzelf (door 'tegen zichzelf' te spelen) en lijkt eerst gezichts- en lichamelijk sterk, maar vertoont dan enkele'verwijfde' trekken (Bruno's mode- en voetenwerk; zijn emotionele uitbarstingen tegen Guy in andere situaties; het feit dat hij een manicure krijgt van zijn liefhebbende moeder; Bruno die wanhopig de hand van zijn moeder kust en betast; andere meer subtiele stereotypen van homo's die vanuit Hitchcocks standpunt een cryptische betekenis hebben). Ik wou dat ik Hitchcock hier zijn bedoeling kon horen verduidelijken.<br />4. Oprechtheid en Wantrouwen: Guy maakt een paar kolossale blunders door waarheden over Bruno voor zijn familie en de politie verborgen te houden. Guy begrijpt niet volledig dat het sneller toegeven van een fout misschien beter is dan het in de doofpot stoppen of het uitstellen van een bekentenis. Weer wordt Guy gedreven door passiviteit, onzekerheid, angst <0xE2><0x80><0x93> en misschien een zelfhaat die dichter bij Bruno's zelfhaat ligt dan wij willen zien of willen toegeven. Zowel Guy als Bruno speelt hun eigen parabel van impotentie.<br />5. Gebrek aan bewijs: Guy voelt een probleem bij het verzamelen van bewijs om zichzelf vrij te pleiten. Hoewel snel naar de politie gaan een enorm probleem zou oplossen, houdt Guy zichzelf gevangen met zijn eigen twijfels en onzekerheden: het ontbreken van gewenste alibi's; het onvermogen van de alcoholistische professor om voor Guy te getuigen; de obsessieve behoefte om politiek ongerept te lijken; en andere persoonlijkheidsfactoren die Guy het gevoel geven dat hij weerloos is. Hij is net zo disfunctioneel als Bruno, alleen niet zo gevaarlijk (al zou je Guy deels de schuld kunnen geven van de moord op Miriam). 's falen is als een man die de politie niet belt wanneer een zieke vriend dreigt zelfmoord te plegen en de dood volgt. Je zou kunnen stellen dat er meer dan één misdaad is gepleegd en dat Guy een emotioneel gehandicapte medeplichtige is.<br />Deze en vele andere kenmerken van de film maken 'Strangers on a Train' tot een juweel van een moraliteitsspel, een diamant voor filosofische en filmische bespiegelingen.
I have used this movie in my college Ethics courses for over 10 years (also Woody Allen's "Crimes and Misdemeanors"--another terrific, multi-leveled ethical study). <br /><br />It's fiction. I don't focus too much on the unrealistic features of "Strangers" because all fictional films are obviously false on many levels. I love the film as gallows comedy, tautly told, with many ironic twists and visual pleasures--even if it's "unbelievable." The story is told so well that I don't even think of criticizing its plausibility (although I must confess that the tennis match seems the weakest part to me--too much Hollywood fluff and not enough real tennis competition).<br /><br />Some problems presented in the film that hold promise for realistic moral education and ethical discussion:<br /><br />1. Ethical Passivity: some weaknesses of the Guy character are intended by Hitchcock. A primary ethical insight of the film is the danger of inability to articulate one's moral positions. Guy is unable to effectively block Bruno's crazy proposals at the start. An interesting question is why and how does Guy behave so passively, ineffectively? A possible answer is his depression because of his intense and complicated divorce process. <br /><br />2. Miscommunication: Guy commits another failure at the start: on the train, to get away quickly, he agrees that Bruno's ideas are all good. But Guy's literal meaning is opposite to his inflected, sarcastic meaning. Bruno takes the literal meaning as an agreement for the criss-cross murders. Guy takes the sarcastic meaning as an escape from any murder agreement. To some extent, near the beginning, Bruno may be partially pretending that an agreement has been struck, to draw Guy further into a web of complicity. Bruno is manipulating Guy; Guy's linguistic ambiguity on the train gives Bruno a chance to put an ethical "stranglehold" on Guy. Bruno manipulating Guy may also take on other meanings . . . .<br /><br />3. Secrecy: Some have speculated about a sexual relationship between Guy and Bruno. It seems at first ridiculous, especially since Guy appears obviously heterosexual in his relationships with Miriam and Anne. However, remember that Guy is also ineffective with both women. Guy appears (stereotypically--it's 1951 remember) effeminate, especially in relationship to Bruno. Guy, the strong athlete, is weak on the inside. Bruno is also conflicted (playing "against himself"), appearing facially and physically strong at first but then displaying some "effeminate" traits (Bruno's fashion and footwork; his gushing emotionally to Guy in different situations; his receiving a manicure from his doting mother; Bruno kissing and desperately fondling his mother's hand; other more subtle gay stereotypes that hold cryptic meaning from Hitchcock's point of view). I wish I could hear Hitchcock clarify his intended meanings here.<br /><br />4. Dishonesty and Distrust: Guy makes some colossal blunders in hiding truths about Bruno from family and from police. Guy fails to fully comprehend that admitting fault quickly may be better than a cover-up or a delay in confession. Again Guy is driven by passivity, insecurity, fear--and perhaps a self-hate that is closer to Bruno's own self-loathing than we care to see or to admit. Both Guy and Bruno act out their own parables of impotence.<br /><br />5. Lack of Evidence: Guy feels a problem mustering the evidence to acquit himself. While quickly going to the police would solve a huge problem, Guy traps himself with his own doubts and insecurities: the absence of desired alibis; the inability of the alcoholic professor to testify on Guy's behalf; the obsessive need to appear politically pristine; and other personality factors that cause Guy to feel defenseless. He is as dysfunctional as Bruno--just not as dangerous (yet one could partially blame Guy for Miriam's murder).<br /><br />6. Disease and Mental Disorder: an interesting question is how legally responsible is Bruno for the murders? The more ethically incompetent Bruno is as a sick sociopath, the more guilty Guy may be as someone healthy who failed to stand up and morally act to prevent the crimes. Guy's failure is like a man who fails to call the police when a sick friend threatens suicide, and death ensues. One could argue that more than one crime is committed and that Guy is an emotionally hobbled accomplice.<br /><br />These and many other features of the film make "Strangers on a Train" a gem of a morality play, a diamond for philosophical and cinematic reflections.