En wat voor soort film is het? Het verhaal achter de schermen; hoe het theaterleven er werkelijk uitziet achter die (en andere) gordijnen van Broadway. Het heeft zeker veel concurrentie: Singin' in the Rain zowel I en II (1929 en 1952), 42nd Street, Golddiggers of (noem het jaar maar op), Dames van 1934; Noises Off (1992) van de kluchtige kant en A Star is Born I en II uit de jaren dertig en de jaren vijftig van de tragische kant: om nog maar te zwijgen van Summer Stock van 1950: de lijst rolt maar door. Dus wat maakt deze film zo bijzonder? En waarom zijn er zo weinig opmerkingen over deze verbluffend mooie film? Hebben zo weinig mensen hem daadwerkelijk gezien? Wat was het geweldig om een jongere Frank Langella te zien die pre-Dracula en pre-Frost-Nixon was! Wat was het geweldig om de frisse en getalenteerde Tom Hulce te zien die zo pre-Amadeus was! En nog een fantastische Stiller! Wat een geweldige rij getalenteerde mensen op hun best van zo lang geleden! En wat een script! Wie was die David Shaber? Zo vol realistische desillusie en pathos vergeleken met de gebruikelijke sentimentaliteit en gevoelvolle komedie! Precies zoals in de Star-Is-Born-achtige aflevering waarin de heldin Broadway bereikt terwijl de Langella-figuur zich tevreden moet stellen met nog een provinciale tournee.<br />Langella' De daaropvolgende hysterische en sadistische uitbarsting tegen de geadoreerde leraar Latijn en zijn kleindochter, waarin hij zijn woede en frustratie botviert, is slechts een van de vele fantastische en psychisch waargebeurde momenten in de film. (De liefdesgeschiedenis van de leraar en zijn leven achter de coulissen is een echo van die van Marlene Dietrich en haar verleide professor in The Blue Angel of 1929.) Nog een in de reeks van huurlingen en kille agenten zoals Kevin McCarthy, voorafgegaan door Burt Lancaster in The Sweet Smell of Success (1957) en gevolgd door Alan Alda in Clubland (2001) in de filmgeschiedenis. De seksuele bevrijding van de Hulce-figuur doet denken aan soortgelijke incidenten in O'Neills grote komedie Ah, Wilderness. En wat een eerbetoon aan de verdwenen operettes van lang geleden: The Red Mill van Victor Herbert; Rose Marie en The Vagabond King van Rudolf Friml; The Desert Song van Sigmund Romberg enz. Wat een satirische toevoegingen aan stukken uit de grote stukken als Romeo en Julia. Tributen aan het theater zelf, zoals de ster Langella aanvoert. De rijkdom en diepte van deze film zijn gewoonweg eindeloos. En dan met zo'n titel opgezadeld te worden! Wie zou er enig idee hebben van waar deze grote film over gaat met zo'n belachelijke en ondoordachte titel? Maar aan de andere kant, welke titel zou je kunnen geven aan zo'n schitterend drama dat zijn opwindende, emotionele inhoud had kunnen waarmaken? PS Ik zag (2009) Frank Langella in zijn nieuwste spectaculaire rol: als Richard Nixon in Frost-Nixon. Wat gaat deze grote acteur na 30 jaar gewoon van triomf naar triomf!
And what is its genre? The backstage expose story; what theatrical life is really like behind those Broadway (and other) curtains. It certainly has a lot of competition: Singin' in the Rain both I and II (1929 and 1952), 42nd Street, Golddiggers of (You name the year.); Dames of 1934; Noises Off (1992) from the farcical side and A Star is Born I and II from the 1930s and the 1950s from the tragical side: not to mention Summer Stock of 1950: the list keeps rollin' along. So what makes this movie so special? And why are there so few comments about this stunningly great movie? Have so few people actually seen it? How amazing to see a younger Frank Langella pre-Dracula and pre-Frost-Nixon by 30 years! How amazing to see the fresh and talented Tom Hulce so pre-Amadeus! And yet another superb Stiller! What a wonderful line-up of talented people at their very best from so long ago! And such a script! Who was this David Shaber? So full of realistic disillusion and pathos compared to the usual sentimentality and feel-good comedy! As especially exemplified by the Star-Is-Born-like episode where the heroine achieves Broadway while the Langella character has to content himself with still another provincial tour.<br /><br />Langella's subsequent hysterical and sadistic blowup against the star-struck Latin teacher and his granddaughter in which he vents his fury and frustration is just one of many fantastic and psychologically real moments in the film. (The Latin teacher and his love affair with backstage life certainly echo Marlene Dietrich and her seduced professor in The Blue Angel of 1929.) Another in the series of mercenary and cold-hearted agents like Kevin McCarthy who was preceded by Burt Lancaster in The Sweet Smell of Success (1957) and succeeded by Alan Alda in Clubland (2001) in movie history. The sexual liberation of the Hulce character recalls similar incidents in O'Neill's great comedy Ah, Wilderness.<br /><br />And what a tribute to the vanished operettas of long ago: The Red Mill of Victor Herbert; Rose Marie and The Vagabond King of Rudolf Friml; The Desert Song of Sigmund Romberg etc. What satirical insertions of bits from the great plays like Romeo and Juliet. Tributes to the theater itself as expostulated by the star Langella. The richness and depth of this movie are simply endless. And to be saddled by such a title! Who could have an inkling of what this great movie is about from such a ridiculous and unsuggestive title? But on the other hand, what title could one have applied to such a magnificent drama which might have lived up to its stirring, emotional content?<br /><br />PS: I just saw (2009) Frank Langella in his latest acting spectacular: as Richard Nixon in Frost-Nixon. How this great actor after 30 years simply goes from triumph to triumph!