Ik vind Herzogs documentaire erg onevenwichtig. Fata Morgana, een soortgelijk stuk als Lessen der duisternis, mist niet alleen het aangrijpende spektakel, maar mist vooral de kritische blik van een auteur. Het is in vergelijking daarmee amateuristisch ogende, doelloze pans, links en rechts door de woestijn, van het soort dat je zou verwachten van elke Duitse toerist met een handcamera, de camera die uit het raam van een auto loopt en allerlei betekenisloze beelden oppikt, prikkeldraad, vervallen gebouwen en stukken grond die in willekeurige volgorde door de lens gaan, afgewisseld met opnamen van zandduinen. Op een gegeven moment komt Herzog een groep uitgehongerde koeien tegen die in het zand liggen weg te rotten, maar het beeld wordt gepresenteerd zoals jij en ik dat zouden doen, misschien nog wel erger, met de camera die van de ene koe naar de andere gluurt. Voor een documentaire die een visueel feest probeert te zijn, een hypnotiserende, surrealistische excursie in niet in kaart gebrachte landschappen, ontbreekt het aan de visuele orkestratie en overtuiging van een gedisciplineerde auteur. Het is allemaal halfslachtig en saai, met Maya-mythes in de commentaarstem en dan een of andere tekst die Herzog voor literatuur in gedachten had. Pas tegen het eind springt Fata Morgana uit haar vel door een reeks bizarre ontmoetingen. Eerst spelen een man en een vrouw muziek in een kamer, de man zingt met een vervormde stem door een microfoon, allebei apathisch in hun taak. Een man houdt een schildpad omhoog. Een groep oude mensen probeert uit een paar gaten in de grond te komen. Afgezien daarvan lijkt dit huis weinig substantie of visuele pracht te bieden te hebben.
I find Herzog's documentary work to be very uneven. Fata Morgana, a companion piece of sorts to Lessons of Darkness, lacks not only the harrowing spectacle but mostly the discerning eye of an author. It is by comparison amateur looking, aimless pans left and right across the desert the kind of which you would expect from any German tourist equipped with a handycam, the camera left running from the window of a car picking up all kinds of meaningless images, wire fences, derelict buildings and patches of dirt going through the lens in haphazard order, intercut with shots of sand dunes. At one point Herzog encounters a group of starved cattle rotting away in the sand, yet the image is presented much like you and me would, perhaps worse, the camera peering hand-held from one cattle to the next. For a documentary that attempts to be a visual feast, a hypnotic, surreal excursion in uncharted landscapes, it lacks the visual orchestration and conviction of a disciplined author. It's all over the place, half-hearted and tedious, Mayan creation myths recited in voice-over, then some other text Herzog fancied for literature. It's not until near the end that Fata Morgana jumps alive through a series of bizarre encounters. First with a man and a woman playing music in a room, the man singing in a distorted voice through a mic, both of them apathetic in their task. A man holding up a turtle. A group of old people trying to get out of some holes in the ground. Other than that, this one seems to have very little of substance to offer or visual splendor to offer.