Ik had het voorrecht afgelopen vrijdag naar Mar Adentro te kijken, en ik ben nog steeds geschokt door de schoonheid ervan, het krachtige werk van alle acteurs en actrices, en Amenabars ongelooflijke vermogen om het verhaal te vertellen van Ramón Sampedro, die in Spanje bekendstond om zijn verzoek om euthanasie, de zaak verloor en uiteindelijk stierf terwijl hij voor een camera een glas vergif dronk, ons hart bevriezend van vastberadenheid om niet eeuwig verlamd door een ongeluk te blijven leven.<br />Voordat ik de film zag, was ik al gebiologeerd door de krachtige symboliek in de titel, die ik zou vertalen als 'In de zee' en niet als 'Buiten op zee'. en die is afgeleid van een oorspronkelijk gedicht dat is geschreven door de man over wie dit verhaal gaat. Toen keek ik naar de film. O, mijn vrienden. Dit is Cinema met een hoofdletter C. Het verhaal voert je naar het hart van elk afzonderlijk personage: Sampedro, gereïncarneerd in een Bardem die je van het begin af aan vergeet, bevindt zich in het midden als een man vol gevoel voor humor en vol hoop, en zijn hoop is te sterven, want voor hem is het leven dat hij leeft het niet waard geleefd te worden. De rest van de personages op één na dansen om hem heen en respecteren zijn beslissing omdat ze hem zien als een menselijk onafhankelijk wezen (en vergeten dat hij voor alles afhankelijk is van de anderen), ook al houden ze heel veel van hem. En daar gaat de film over: liefde. Je kunt het voelen, je kunt het in de huid van elk personage ademen. Je bent getuige van de groei van het gevoel bij drie vrouwen die hem in de film ontmoeten: Gené, het lid van de vereniging die zijn recht om waardig te sterven verdedigt, zijn vriendin, haar verhaal in de film is de hoop voor ons, de gelukkigen die een normaal leven kunnen leiden in deze wereld; Rosa, de vrouw die een goede man ontmoet midden op haar lijst van verbroken relaties en pijn in de handen van alle mannen die haar gebruikten en verachtten; Julia, de vrouw die een tragisch lot deelt met Ramón en uiteindelijk handelt op een manier die wij niet kunnen begrijpen. Maar voordat hij deze vrouwen ontmoette, wist Ramón al hoe het was om van iemand te houden, want je kunt hem niet ontmoeten zonder van hem te houden, en zijn zelfverloochenende familie houdt zielsveel van hem: Vier mensen die uniek zijn in hun nederigheid en dapperheid, elk met zijn eigen gedachten over zijn beslissing, elk op zijn eigen manier respectabel, want het verschrikkelijke aan dit verhaal is dat niemand schuld heeft aan wat er is gebeurd. Dat het leven helaas soms zo verschrikkelijk is. Van dit vertrouwde kwartet vond ik vooral Mabel Rivera's werk als Ramóns zuster in de rechten, Manuela, heel goed: een geweldige voorstelling. Ik zou graag de aandacht willen vestigen op drie afleveringen die voor mij de beste hoogtepunten zijn die ik in lange tijd heb gezien, en als je de film niet hebt gezien, lees dit dan niet, sla deze alinea over en lees de volgende, die begint met 'Mar adentro', en laat de film je zijn geheimen laten zien. De afleveringen waar ik van hield waren: 3. De beste liefdesscène die ik ooit in een film heb gezien, toen ik echt liefde op het scherm voelde, is als Ramón wakker wordt en droomt dat hij naar Julia op het strand vliegt en ze elkaar kussen. 2. Gené aan de telefoon met Ramón, de dag voordat hij het gaat doen, en hij zegt tegen haar dat het beter is om op dat moment afscheid te nemen, om haar niet in de problemen te brengen met de autoriteiten. En dan weet ze dat het de laatste keer is dat ze elkaar spreken, en ze heeft gevochten voor zijn recht om te sterven... maar ze wil hem niet verliezen, omdat ze van hem houdt als een echte vriend, en ook al respecteert ze zijn beslissing ten koste van alles. We zien de botsing, we horen zijn stem die zich herinnert wat er is gebeurd en die beweert dat hij op dat moment had moeten sterven. Het gezicht van Bardem, met het gezicht naar beneden, aan ons getoond vanaf de grond. En de hand van een vriend die hem van zijn voorhoofd wegtrekt en hem terugbrengt naar een leven dat de komende dertig jaar een hel voor hem zal zijn. Er zijn nog vele andere, zoals het indrukwekkende einde, ondanks het feit dat we in Spanje maar al te goed weten wat Ramon heeft gedaan. Amenabar bedriegt me nooit, maar deze keer moet hij de acteurs bedanken die aan het project deelnamen en die het misschien persoonlijk opvatten, want dit is niet zomaar een film, het is een treurzang voor een man die alleen stierf toen hij vroeg 'wettelijk' te mogen sterven, wat inhield, zoals Bardem opmerkte, dat hij stierf met de mensen van wie hij hield en die van hem hielden.
I had the privilege to watch Mar Adentro last Friday, and I am still shocked by its beauty, the powerful work of every single actor and actress and Amenabar's unbelievable ability to narrate the story of Ramón Sampedro, who was well known in Spain for asking for a legal euthanasia, lost the court cause, and eventually died in front of a camera drinking a glass with poison, freezing all our hearts with his determination not to go on living forever immobilized because of an accident. <br /><br />Before watching the movie I was already mesmerized by the strong symbology in its title, which I would translate as "Into the Sea" and not as some suggest "Out to sea", and which is taken from an original poem written by the man this story is about. Then I watched the movie. Oh my friends. This is Cinema with a capital C. The narration flows to take you to the heart of every single character: Sampedro, reincarnated in a Bardem that you forget from the very beginning, is in the center as a man full of sense of humour and full of hope, and his hope is to die, because for him, the life he is living is not worthy to be lived. The rest of the characters but one dance around him and respect his decision because they see him as a human independent being (forgetting he depends on the others for everything), even though they do love him so much. And this is what the movie is about: love. You can feel it, you can breathe it in the skin of every character. You witness the growing of the feeling within three women who meet him in the movie: Gené, the member of the association that defend his right to die with dignity, his friend, her story in the movie is the hope for us the lucky ones that can live a normal life in this world; Rosa, the woman who meets a good man in the middle of her list of broken relationships and pain in the hands of all the men who used her and despised her; Julia, the woman who shares a tragic destiny with Ramón, and eventually acts in a way we cannot but only understand.<br /><br />However, before meeting these women Ramón knew what was love like, because you cannot meet him without loving him, and he is deeply loved by his abnegated family: Four characters unique in their humbleness and bravery, each with their own thoughts about his decision, each thought respectable in its own way, because the terrible thing about this story is that nobody is to blame for what happened. That, sadly, life sometimes is that terrible. From this familiar quartet I specially liked Mabel Rivera's work as Ramón's sister in law, Manuela: a terrific performance.<br /><br />I would like to draw attention to three episodes that are for me the best climax points I have seen in a long time, and if you haven't seen the movie don't read this, pass over this paragraph and read again from the next one starting "Mar adentro", let the movie show its secrets to you. The episodes I loved were: 3. The best love scene I have seen in a movie, when I really felt love invading the screen, is when Ramón dreams awake that he is flying to meet Julia in the beach and they kiss each other. 2. Gené speaking by phone with Ramón, the day before he is going to do it, and he tells her it is better they say goodbye at that very moment, not to put her in trouble with the authorities. And then she knows it is the last time they are going to talk, and she has fought for his right to die... but she does not want to lose him, because she loves him as a true friend, and even though she is respecting his decision at all cost. 1. The best. A young Ramón in the beach, looking at his girlfriend under the sun, jumping to the water from the rocks to a sea that is retreating. We see the crash, we hear his voice recalling what happened and claiming he should have died that very moment. The face of Bardem, face downward, shown to us from the bottom. And the hand of a friend who pulls him from the forehead and brings him back to a life that will be a hell for him in the next 30 years. There are many others, like the impressive ending, in spite of the fact that in Spain we know too well what Ramon did.<br /><br />Mar adentro did not deceive me, Amenabar never does, but this time he has to thank the actors that took part in the project, and who maybe took it personally, because this is not just a movie, it is an elegy to a man who died alone when he was asking to die "legally", which meant for him, as Bardem pointed out, dying with the people he loved and who loved him around.