Aan het begin van de film zegt Ramgopal Verma dat 'Sarkar' zijn eerbetoon aan _The Godfather_ is. Deze film voelt meer als een belediging. Hij verbleekt vreselijk bij de klassieker van Coppola. Hoewel niemand verwachtte dat Ramgopal Verma in Coppola's schoenen zou gaan staan, zorgde de film wel voor een hoop opwinding.<br />Amitabh Bachchan speelt 'Sarkar', een personage dat automatisch vergelijkingen trekt met de Indiase politieke partij Supremo Bal Thackeray van Shiv Sena. Abhishek Bachchan speelt zijn zoon Shankar, die uit het buitenland terugkeert en verstrikt raakt in Sarkars politieke spelletjes thuis. Net als Al Pacino in de oorspronkelijke _Godfather_.<br />Zoals de meeste Bollywoodfilms zijn incidenten en personages overduidelijk simplistisch en gespeend van enige solide basis. Snelle telefoontjes en plotselinge aankondigingen doen de film van de ene kant naar de andere gaan. Abishek neemt Mumbai's duistere onderwereld van politiek en misdaad als een eend die het water in gaat. Amithab Bachchan als Sarkar wordt geacht er schitterend en machtig uit te zien, maar uiteindelijk ziet hij er alleen maar oud en onwetend uit. Het grootste deel van zijn acteerwerk bestaat uit het voortdurend staren naar allerlei dingen op de set <0xE2><0x80><0x93> de acteur voor hem, de vloer of een andere willekeurige richting.<br />Maar Kay Kay doet het buitengewoon goed als de verongelijkte oudste zoon Vishnu. Net als Zakir Hussain als Rashid, de dopesmokkelaar uit Dubai die in Mumbai voet aan de grond wil krijgen. Deze acteur heeft een ontzagwekkende uitstraling en de manier waarop hij eruitziet kan je de rillingen over de rug doen lopen. Zodra hij op het scherm verschijnt, wil je wegrennen en je onder het bed verstoppen.<br /><0x3E> Ondanks alle onmiskenbare tekortkomingen deed de film het goed bij de kassa. Het enthousiasme en de grote cast hielpen duidelijk. Verma slaagt er ook in je belangstelling vast te houden, zij het enigszins voor de laatste helft van de film. Hij maakt zelfs een vervolg op deze film, waarvan ik zeker weet dat het meer van hetzelfde kaliber zal zijn.
At the beginning of the movie, Ramgopal Verma says that "Sarkar" is his tribute to The Godfather. This one feels more like an insult. It pales terribly in comparison to the Coppola classic. Although no one was expecting Ramgopal Verma to fill Coppola's shoes, the movie did create a lot of expectation and buzz. <br /><br />Amitabh Bachchan plays "Sarkar", a character automatically drawing instant comparisons to Indian political party Shiv Sena's Supremo Bal Thackeray. Abhishek Bachchan plays his son Shankar who returns from abroad and gets caught up in Sarkar's politics at home. Just like Al Pacino in the original Godfather. <br /><br />As most Bollywood fare, incidents and characters are overtly simplistic and devoid of any kind of solid foundation. Quick phone calls and sudden announcements turn the film from one direction to another. Abishek takes to Mumbai's murky underworld politics-crime nexus like a duck takes to water. Amithab Bachchan as Sarkar is supposed to look magnificent and powerful, he just ends up looking old and clueless. Most of his acting is centered around constantly staring at different things around the movie set - the actor in front of him, the floor or in some other random direction. <br /><br />However, Kay Kay performs exceedingly well as the wronged elder son Vishnu. So does Zakir Hussain as Rashid, the Dubai based dope smuggler who wants to gets his footing in Mumbai. This actor has awesome screen presence and can send chills down your spine with just the way he looks. The moment he enters the screen, you want to run and hide under the bed. <br /><br />All its obvious flaws not withstanding, the film did well at the box office. The buzz and the big star cast obviously helping. Also Verma manages to hold your interest albeit mildly towards the later half of the film. He is actually making a sequel to this one which I am sure will be more of the same fare.