Een trein met vakbondssoldaten vervoert 1300.000 goudstukken, samen met een bankier, Clayton, die erbij is om te zien of het goud zijn bestemming bereikt, maar plotseling wordt beroofd door de bandiet Monetero. Maar Bahunda weet het goud te verstoppen, maar als Monetero het uit hem probeert te krijgen, wordt hij door soldaten gedood. De enige aanwijzing is dat het een medaillon is, maar Monetero wordt gevangen genomen en weldra terechtgesteld. Een vreemdeling, verkleed als priester, komt langs (die na de gulheid van Monetero) en biedt aan zijn leven te redden voor de helft van het goud. In ruil daarvoor geeft Monetero hem de helft van het medaillon, maar Clayton ziet het en ontdekt dat er iets aan de hand is. Algauw beconcurreren ze elkaar om het goud, maar ook de verzekeringsmaatschappij van de bank en de bende van Monetero kijken toe, wachtend op hun kans om toe te slaan.<br />Als je alleen maar naar de openingssequentie kijkt, weet je dat je een spaghettiwestern te wachten staat met een tongue-in-cheekstijl en een grote verscheidenheid aan referenties (sommigen goed geïllustreerd) uit andere films (grotendeels de Dollar Trilogy) van zijn subgenre. Directeur Enzo Castellari's levendige stijl is breed en grotendeels lichtgewicht, maar er zit potentieel in veel van zijn grootse, opzichtige stukken en zijn soepele, ritmische tempo. Er zijn veel knokpartijen, vuistgevechten (en een heleboel acrobatische stunts) die plaatsvinden, vergeleken met een grootscheepse, wrede schietpartij. De meeste van deze stunts zijn echter heel goed gedaan, en heel plezierig, en als de kanonnen vuren, is er energie om te verbranden. Het traditionele verhaal blijft dicht bij de conventionele details, maar aangezien er een hoop gekonkel en gesjoemel aan te pas komt, zorgt de spontane natuur ervoor dat je nooit helemaal zeker weet hoe het zich uiteindelijk tussen die drie zal afspelen. Dit leidt tot veel effectieve, spannende momenten, slimme wendingen en veel knip-knip. De humor in het gesteven script is behoorlijk geslepen. In de lichte en pittige stijl is Giovanni Bergamini's dynamische, strakke kader en Francesco De Masi's impulsief opwindende muziekscore goed tot hun recht gekomen. De optredens zijn buitengewoon goed op elkaar afgestemd en vormen een opvallend goed contact. Gilbert Roland brengt klasse en intelligentie in zijn geduchte Mexicaanse bandiet Monetero. Edd Byrnes geeft een evenwichtige vertolking van Clayton, die goed blijft. Kareen O'Hara krijgt niet veel te doen, maar is een waardige verschijning. Gerard Herter, Pedro Sanchez en Ivano Staccioli geven bruikbare steun.<br />Een grappige en waardige spaghetti parodie/opvoeding die de ene curve-bal na de andere gooit en vele vruchteloze neerwaartse capriolen.
A train holding union soldiers is transporting $300,000 of gold, along with a banker Clayton, who's there to see it reaches its destination, but it's suddenly robbed by the bandit Monetero. However Bahunda nicks off with the gold and hides it, but when Monetero tries to get it out of him, he's killed by soldiers. The only clue is that of a medallion, but Monetero is captured and soon would be executed. A stranger dressed up as a priest comes by (who after the bounty of Monetero) and offers to save his life for half of the gold. In exchange Monetero gives him half of the medallion, but Clayton notices it and discovers something is up. Soon all three are crossing each other for the gold, but also the bank's insurance company and Monetero's gang are watching on, waiting for their chance to pounce.<br /><br />Just watching the opening sequence you'll know you're in for a spaghetti western with a tongue-in-cheek style and a reliance of sprinkling many references (some nicely realised) from other films (largely the Dollar trilogy) of its sub-genre. Director Enzo Castellari's sprightly direction is sprawling and mostly lightweight, but there's potential in many of his grand, showy set pieces and smooth rhythmic pace. Largely there's a lot of tussles, fist-fights (and plenty of acrobatic stunts) taking place, compared with all-out vicious shootouts. However most of these stunts are very well done, and very enjoyable and when the guns are blazing there's energy to burn. The traditional story sticks close to conventional details, but since there's a lot of conniving and outfoxing going on, the spontaneous nature makes sure you're never quite certain how it's eventually going to play out between the three. This leads up to many effective suspenseful moments, clever twists, and plenty of wink, wink. The humour within the starch script is pretty sly. Worked in favourably amongst the light and zesty style, is Giovanni Bergamini's dynamically taut framing and Francesco De Masi's impulsively rousing music score. The performances are extremely well tailored and form a striking rapport. George Hilton's wry and scuffed turn is solid as the ambiguous stranger. Gilbert Roland brings class and intelligence to his formidable Mexican bandit Monetero. Edd Byrnes gives a poised performance as Clayton, that holds up well. Kareen O'Hara doesn't get much to do, but is a worthy looker. Gerard Herter, Pedro Sanchez and Ivano Staccioli provide able support.<br /><br />A fun and worthy spaghetti parody/homage that throws one curve-ball after another and many fruitful down 'n' dirty antics.