Het succes van de oorspronkelijke Franse 'Emmanuelle'-serie (ik heb alleen de eerste gezien, wat niet zo gek was gezien de omstandigheden) leidde tot een stortvloed van imitaties; de Italiaanse tegenhanger, die zelfs het ras van zijn heldin veranderde, was duidelijk minder gepolijst en meer uitbuitend <0xE2><0x80><0x93> steeds meer afdalend in vulgariteit naarmate de serie vorderde. Ongelooflijk genoeg waren er in totaal 16 'Black Emanuelle'-films, waarbij de heldin zelfs de spelling van haar naam liet veranderen om copyrightproblemen te vermijden!! Toch werd Laura Gemser <0xE2><0x80><0x93> het begeerde object <0xE2><0x80><0x93> bijna net zo'n icoon als de oorspronkelijke Emmanuelle, Sylvia Kristel (hoewel ik haar persoonlijk te mager vind). In plaats van met haar echte naam <0xE2><0x80><0x93> en de regisseur werd ook 'Albert Thomas'!<br />Op zichzelf biedt de film weinig belangwekkends: men zou hem eigenlijk het best kunnen benaderen als een reisverslag met een paar behoorlijke opnamen van de Afrikaanse natuur. Wat de seksscènes betreft, ik weet niet hoe volledig de versie die ik heb gezien was, maar hoewel er veel naakt was, was niets ervan erg expliciet <0xE2><0x80><0x93> of zelfs maar prikkelend (de scène die er het dichtst bij kwam, misschien, was die waarin Gemser <0xE2><0x80><0x93> die als fotograaf werkt <0xE2><0x80><0x93> en haar vriendin Karin Schubert midden in de jungle de camera op elkaar richten, uiteraard zonder kleren aan). De film gaat ook over een kunstenaar die zo is opgemaakt dat hij op Salvador Dali lijkt, maar zijn scènes nemen gelukkig niet veel tijd in beslag. De muziek van Nico Fidenco is typisch nietszeggende popmuziek uit de jaren zeventig en eigenlijk niets om over naar huis te schrijven.
The success of the original French "Emmanuelle" series (I've only watched the first, which wasn't too bad considering) led to a spate of imitations; the Italian counterpart, which even changed the race of its heroine, was clearly less polished and more exploitative - descending more and more into vulgarity as the series went along. Incredibly, there were 16 "Black Emanuelle" films in total, with the heroine even having the spelling of her name changed to avoid copyright issues!! Still, Laura Gemser - the titular object of desire - became almost as much of an icon as the original Emmanuelle, Sylvia Kristel (although, personally, she's too skinny for my tastes)! Here she's even billed as "Emanuelle" rather than with her real name - with the director, likewise, becoming "Albert Thomas"! <br /><br />In itself, the film offers little of interest: as a matter of fact, one would do best to approach it as a travelogue with some decent footage of the African wildlife. With respect to the sex scenes, I don't know how complete the version I watched was but, while there was a lot of nudity, none of it was very explicit - or even titillating (the scene that came closest, perhaps, was when Gemser - who works as a photographer - and her companion Karin Schubert turn the camera on each other, naturally sans clothes, in the middle of the jungle)! The film also features an artist made up to look like Salvador Dali but, mercifully perhaps, his scenes do not take much of the running time. The score by Nico Fidenco is typically bland 70s pop and, really, nothing to write home about.