Heb je de film 'Marathon Man' ooit gezien? Die scène met de tandarts? Ik zou liever hebben dat mij dat overkwam dan dat ik weer naar _Random Hearts_ moest kijken. Het was niet alleen maar oninteressant of saai <0xE2><0x80><0x93> het was afschuwelijk, pijnlijk en hartverscheurend BORDEN. Op een gegeven moment verloor ik even het bewustzijn. Voor de gemiddelde leek leek het misschien of ik sliep, maar de andere filmbezoekers beseften heel goed dat ik echt uit het borduurraam vloog. Ik dacht dat ik doodging. Toen de film eindelijk afgelopen was (ik geloof dat hij twaalf uur duurde, maar ik weet het niet zeker), slaakte ik een vertwijfeld 'Dank U Jezus, het is voorbij!', waarop alle andere bioscoopbezoekers juichten. Als ik nog één seconde langer naar het monotone gedreun van Harrison Ford had moeten luisteren, zou ik gedwongen zijn geweest op zoek te gaan naar iets scherps om in mijn oog te steken om mijn aandacht af te leiden. Dit zijn 136 minuten van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.
Did you ever see the film "Marathon Man"? The part with the dentist? I would rather have that happen to me than to sit through "Random Hearts" again. It wasn't simply uninteresting, or uneventful-- It was horribly, painfully, and agonizingly BORING. At one point, I momentarily lost conciousness. To the average layman, I may have appeared to be sleeping, but the other movie patrons knowingly realized I actually BLACKED OUT from the bordom. I thought I was going to die. When the film finally ended (I think it was twelve hours long, but I'm not sure), I let out an exhasperated "Thank You Jesus, It's Over!!", to which all other movie goers cheered. If I had to listen to Harrison Ford drone on one more second in that monotoned whine, I would have been forced to search for something sharp to jam in my eye to divert my attention. This is 136 minutes of my life I will never get back.