Nou ja, zo had het in elk geval moeten heten. Voornamelijk te danken aan het belachelijke, onhandige gebruik van wat de regisseur nauwelijks symboliek kan noemen. Het zou me niet hebben verbaasd als dit A) een van Lea Pools eerste pogingen was, en B) in elk geval half autobiografisch. B blijkt fout te zijn, al weet ik dat niet van B. Maar ik durf te wedden dat ze op kostschool heeft gezeten en een nogal verschrikkelijke one-sex-and-one-soortige relatie heeft gehad. Dit is de boodschap die ons door deze film door de strot werd geduwd, en de korte film die eraan voorafging, waarvan ik de naam niet meer weet. Hoe dan ook, de karakterontwikkeling was onhandig (Wie stelt zichzelf voor door te zeggen wat haar naam betekent? Niemand). De symbolen waren ongeveer even subtiel als een lift vol tienermeisjes die een kabeltje verloren en tachtig verdiepingen naar beneden stortten. Allemaal door een luidspreker. Werkelijk, de kreet van een valk toen Perabo verklaarde dat ze een roofvogel was en van de tafel sprong? Dat was belachelijk, bijna een parodie. En het was maar een van de vele symbolen die bedoeld waren om zelfs de domste kijkers te laten zien wat ze bedoelde. En dat was dat ze een waardeloze jeugd had gehad en de behoefte voelde er een film over te maken, ala Vincent Gallo, in plaats van naar een therapeut te gaan, ala wij allemaal die verdergaan met ons leven. Er was niets teders, niets liefs en niets ontroerends aan deze film. Het was slecht geacteerd, en de acteurs konden het Brett Ratner-achtige 'dit is mijn rol in deze film' van de tekst, het schrijven en het acteren niet redden. Het spijt me, maar het was verschrikkelijk.
Well, that's what this should have been called, anyway. Mainly, due the the ridiculous, ham-fisted use of what can barely be called symbolism by the director. It would not have surprised me to find out that this was A) One of Lea Pool's earliest efforts, and B) at least semi-autobiographical. Turns out A is wrong, although I don;t know about B. I will bet she attended boarding school, though, and had a rather terrible same-sex relationship of SOME kind. This is the message that was beat down our throats by this film, and the short film which preceded it, the name of which I no longer recall.<br /><br />At any rate, the character development was clumsy (Who introduces herself by saying what her name means? Nobody.) the symbols were about as subtle as an all-glass elevator full of teen-age girls losing a cable and plummeting eighty stories. All over a loudspeaker. Honestly, the cry of a falcon when Perabo declared she was a raptor and leapt off the table? That was ridiculous to the point of parody. And it was only one of far too many symbols meant to show even the dumbest of viewers what her point was. And that was that she had a crappy childhood and feels the need to make movies about it, ala Vincent Gallo, instead of seeing a therapist, ala all of us who get on with our lives. There was nothing tender, nothing sweet, and nothing moving about this film. It was poorly enacted trash, and the actors could not save the Brett Ratneresque over the top "HEY THIS IS MY POINT IN THIS MOVIE" use of film techniques, writing, and acting. Sorry, but it was terrible.