'The Dresser' is een kleine, maar absoluut fantastische film, briljant geregisseerd door Albert Finney en Tom Courtenay. Het is me een raadsel hoe deze piepkleine film in 1983 genoeg aandacht heeft getrokken om vijf belangrijke nominaties voor de Academy Award in de wacht te slepen, maar het is prettig om te weten dat de Academy zich zo nu en dan schuldig kan maken aan vertoon van goede smaak (natuurlijk hebben ze die prijs dat jaar aan 'Terms of Endearment' toegekend <0xE2><0x80><0x93> ze willen er per slot van rekening niet van beschuldigd worden dat ze te veel smaak tonen).<br />Albert Finney is een dronken Shakespeare-acteur in een productie van 'King Lear'; Tom Courtenay is de man die achter de schermen dubbel zo hard werkt om deze acteur voor het voetlicht te houden. Het is zowel hilarisch als meelijwekkend om te zien hoe Courtenays personage dat van Finney overstelpt met aandacht en genegenheid, om vervolgens te zien dat Finneys inspanningen totaal niet worden gewaardeerd en zelfs tot op het bittere eind worden afgewezen. Finney en Courtenay verrichten samen wonderen, en hoewel Finney de meest spectaculaire momenten meemaakt (hij mag tenslotte Shakespeare voordragen), is Courtenay het hart en de ziel van de film.<br />Een cijfer: een negen.
"The Dresser" is a small but absolutely wonderful film, brilliantly acted by Albert Finney and Tom Courtenay. How in the world this tiny film attracted enough attention to garner five major Academy Award nominations back in 1983 is a mystery to me, but it's nice to know the Academy can be guilty of a display of good taste every once in a while (of course, they gave the award that year to "Terms of Endearment"-- after all, they don't want to be accused of showing TOO much taste).<br /><br />Albert Finney is a drunken Shakespearean actor in a production of "King Lear"; Tom Courtenay is the man who works double time behind the scenes to keep this actor in front of the footlights. It's both hilarious and piteous to see Courtenay's character showering Finney's with attention and affection, only to see his efforts utterly unappreciated and dismissed, even up to the very bitter end. Finney and Courtenay work wonders together, and though Finney gets the showiest moments (he does get to recite Shakespeare after all), Courtenay is the heart and soul of the film.<br /><br />Grade: A