'Identiteit... Ik ben een deel van mijn omgeving en ik ben ervan afgescheiden geraakt, en het feit dat we in staat zijn die verschillen duidelijk te maken, geeft ons een identiteit, en wat zich binnen onze identiteit bevindt, is alles wat ons ooit is overkomen' (Ntozake Shange in 'Vuur in de Spiegel').<br />Pieces zoals Decaloog V intimideerden me vroeger. Ik had het gevoel dat als ik ze accepteerde, ik iets zou compromitteren. Wat ik vroeger dacht, is het echt niet waard om je in te verdiepen. Ik begrijp wat het naturalisme probeert te zeggen. Ik heb een tastbare katharsis ervaren, een die stukje bij beetje in het niets is verdwenen, en een die nog steeds leeft, waar ik nog steeds rekening mee moet houden. Hij werkt nog steeds in mijn binnenste. <br />De film was niet per se meelevend. Hij hoeft niet te zeggen dat de doodstraf een verdorven iets is. Er zijn zeker verdorven mensen; of ze al dan niet moeten sterven is een andere zaak. Wat Decalogue laat zien, is dat er goede, mooie mensen bestaan die andere mensen doden als hun samenleving en hun oerdriften ze te pakken krijgen.<br />De 'wetenschap' van het naturalisme heeft me geholpen om Decalogue V. te waarderen. Het is de schrijfruimte niet waard om in te gaan op de reden waarom ik het mezelf niet eerder heb toegestaan, maar ik zie nu in wat het waard is om dit soort kunst te maken om mensen te'maken', of misschien om mensen iets te laten doen.<br />Er is een methode voor Lazars compromis met zijn...' Een groot deel van die betekenis is alleen achteraf te begrijpen. Dat zou geen vreemde gedachte moeten zijn: hoeveel van een respectabele wetenschap krijgt achteraf geen betekenis? Ik huiver als ik het zeg, maar het naturalisme lijkt zoveel productiever en zoveel minder nihilistisch als ik de macht heb om tegen mezelf te zeggen: 'Deze ruïne, dit proces, dit natuurlijke proces, maakt dat ik me tegen het systeem wil verzetten.'<br />Ik denk niet dat het naturalisme een onheilsportret van de mensheid schildert en ons vertelt dat we onze gepoederde pruiken moeten afwerpen en naar het bos moeten gaan. In plaats daarvan denk ik dat het bewijzen en experimenten catalogiseert, die we natuurlijk mogen negeren. We kunnen het negeren zoveel we willen, als we de naturalisten maar meer lijken willen geven om te begraven.<br />Want ondanks het feit dat ze hun esthetiek speciaal hebben ontworpen zonder sympathie te voelen voor het waarschijnlijke en catastrofale lot van hun personages, zijn ze ongetwijfeld bevangen door leesblindheid en schrijverssnobisme. Ik zie het verrukkelijke risico in de hoop dat het publiek zal begrijpen wat er moet gebeuren met wat ze zien. Zoals gezegd, er schuilt gevaar in het hopeloze zien van hun lot, vereeuwigd in steen. Er schuilt gevaar in het hoopvolle de natuur te kleineren, omdat die niet overeenkomt met hun wereldbeeld.<br />En ik denk niet dat het 'hoopvolle' rijk of gelukkig hoeft te zijn. Ik heb de film niet gezien, maar het lijkt erop dat de film _American Beauty_ de ontoereikendheid van de omstandigheden bewijst als leverancier van visie of comfort. Er zijn zowel asceten als gulzigaards als bedelaars die zich afvragen waar in zichzelf hun menselijkheid is, die rouwen omdat ze niets kunnen vinden dat hen van hun landschap scheidt.<br />Landschappen kunnen krachtig en prachtig geportretteerd worden, maar in werkelijkheid worden landschappen niet geacteerd. Ze veranderen, zeker, en dramatisch, maar alleen door een groot aantal natuurwetten waarover niemand werkelijk macht heeft. Maar die kunnen zelf niet veranderd worden.
'Identity . . . . I am part of my surroundings and I became separate from them and it's being able to make those differentiations clearly that lets us have an identity and what's inside our identity is everything that's ever happened to us' (Ntozake Shange qtd in "Fires in the Mirror").<br /><br />Pieces like Decalogue V used to intimidate me. I felt that if I accepted them, than I would be compromising something. What I thought before really isn't worth getting into. I understand what Naturalism is trying to say. I experienced a tangible katharsis, and one that fell into existence piecemeal, and one that's still alive, that I still have to reckon with. It's still working inside me. <br /><br />The film wasn't sympathetic, per se. It doesn't need to say that the death penalty is a wicked thing. There are certainly wicked people; whether or not they should die is for another film. What Decalogue shows is that good, beautiful people exists who kill other people when their society and primal urges jack them up. <br /><br />The 'science' of naturalism is what has helped me to appreciate Decalogue V. It's not worth the writing space to go into why I would not let myself before, but I see now the worth in making art like this to 'make' people, or perhaps to make people do something. <br /><br />There's a method to Lazar's compromise of his . . . light. Much of that meaning makes sense only in retrospect. This should not be too strange of an idea: after all, how much of respectable science does not gain meaning in retrospect. I wince when I say it, but Naturalism seems so much more productive and so much less nihilistic when I have the power to say to myself, 'this ruin, this process, this natural process, makes me want to buck the system.' <br /><br />I do not think Naturalism is painting a doomsday portrait of humanity, telling us to give up our powdered wigs and head to the woods. Instead, I think that it is cataloging proofs and experiments, that we are, of course, free to ignore. We can ignore it all we want, if we want to give the Naturalists more corpses to bury. <br /><br />For surely, despite their aesthetic specifically designed without sympathy towards their characters' likely and catastrophic fate, they are impassioned by readerly inaction and writerly snobisme. I do see the delightful risk in the hope that the audience will understand what's to be done with what they see. As has been mentioned, there's danger in the hopeless seeing their fate immortalized in stone. There's danger in the hopeful disparaging the Natural because it doesn't correspond to their world view.<br /><br />And I don't think that the 'hopeful' need be either wealthy or fortunate. I have not seen it, but it seems that the film American Beauty proves the inadequacy of circumstance as a provider of vision or comfort. There are ascetics as well as gluttons as well as beggars who wonder where within themselves their humanity is, who grieve because they can't find anything that separates them from their landscape. <br /><br />Landscapes can be powerfully and beautifully portrayed, but in reality, landscapes do not enact. They change, sure, and dramatically, but only by a large set of Natural law which no one truly have power over. But it cannot be changed itself.