Mooie beelden en een heleboel gevechten maken geen goede film. En dat is precies wat hier gebeurde.<br />Ten eerste moet ik toegeven dat ik FFVII nog niet heb gespeeld (ik ben van plan dat binnenkort te laten doen). Maar ik heb wel onderzoek gedaan om vertrouwd te raken met de personages en het verhaal. Maar niet iedereen heeft de luxe van tijd om dit soort dingen te onderzoeken, en de adventistische kinderen eisen dat kennis van FFVII vereist is.<br />Ondanks de ongelooflijke beelden kan ik niet zeggen dat er te veel nieuws is. We hebben het gezien in Final Fantasy: The Spirits Within, en afgezien van een betere beweging kan ik niet zeggen dat ze hier veel supergedurfde dingen mee hebben gedaan. De vechtscènes <0xE2><0x80><0x93> tja, die zijn best leuk. Maar hoe zouden we ooit aan het resultaat van een van die scènes kunnen twijfelen? Deze was saai en klassiek <0xE2><0x80><0x93> er waren drie gevechten met de slechteriken, volgens de standaardprocedure (de held, Cloud, wordt in elkaar geslagen, dan komt hij bijna aan en wordt in elkaar geslagen, en dan wint hij uiteindelijk). De reden waarom ik zeg dat het saai en klassiek was, is dat het vaak wordt gebruikt, maar in dit geval slecht wordt uitgevoerd. Daar kom ik later nog op terug.<br />De Engelse versie leek me prima, hoewel ik hem niet in het Japans heb gezien, dus ik zal niet over de Japanse versie oordelen, maar alleen over de Engelse. Ik heb genoeg betere films gehoord, zelfs in mijn beperkte repertoire.<br />En nu de plot. Hmmm... wat voor plot? Laat ik eerlijk zijn, deze film is niet meer dan een fanservice, een kans om de FFVII-figuren op het witte doek te zien met lekkere snoepjes. Zoals ik al eerder zei, lijken de gevechten zomaar te gebeuren. Het openingsgevecht wordt nooit uitgelegd, Kadaj lijkt geen ambitie te hebben om de wereld zelf te vernietigen, noch een echte motivatie om iets gemeens te doen. Cloud zit de hele film te kniezen en zo'n beetje alle anderen krijgen een verplichte cameo.<br />Echt, FFVII was een ensemblestuk. De kinderen der advent is allesbehalve een ensemblestuk. Als het me was gelukt om iedereen een belangrijke rol in een verhaal te geven (Star Trek: First Contact bewees dat het mogelijk was, mag ik er wel aan toevoegen), dan had dit een stuk beter kunnen zijn. Natuurlijk zou dat ook de plot hebben veranderd, die, laten we eerlijk zijn, bijna beter is dan die we nu hebben.<br />Characters werden ook over het algemeen niet gebruikt of praktisch vergeten. De leden van Avalanche (dat is de groep waarmee Cloud in FFVII heeft gewerkt, voor degenen die het niet weten) krijgen 2 scènes (3 in het geval van Vincent Valentine, en sommige krijgen nog minder). Verdomme, de slechteriken krijgen meer tekst dan deze jongens, en dat is behoorlijk slecht.<br />De muziek... tja, die ken ik niet. Het kan me niet schelen dat Nobuo Uematsu God zelf is, maar hij heeft deze film behoorlijk verknald. Advent One Winged Angel was het enige fatsoenlijke stuk. Verder kon hij niet beslissen of hij episch (en orkestrale) of grappig (met elektrische gitaar) moest zijn. Als hij van het een naar het ander ging, had je het gevoel dat hij een moker tegen je hoofd had gekregen.<br />En dat laatste punt, of deze film episch of grappig moest zijn... hij probeerde het allebei te zijn, maar dat mislukte jammerlijk. Echt, je kunt het niet iedereen naar de zin maken en alles doen. De film probeerde ook diepzinnig te zijn (je kunt episch en diep gaan, of grappig en diep, maar alle drie is te veel), maar ook dat mislukte. De laatste scène, die doet denken aan een doopplechtigheid, werd erin gesmeten omdat het er zo uitziet. Je hoeft geen christen te zijn om je hoofd te schudden en te huilen. Die scène hoorde gewoon niet in de film (en Aeriths regelmatige optredens ook niet <0xE2><0x80><0x93> ze is dood, Jim!).<br />Gezien hoe fantastisch ik Final Fantasy VII heb horen zijn, is deze film niets minder dan een gigantische teleurstelling. Vanwege de prachtige beelden geef ik 2 van de 10.
Pretty visuals and a lot of fights make not a good movie. And that is precisely what happened here.<br /><br />First off, let me admit, I am yet to play FFVII (I intend to order it soon). However, I did do research to familiarise myself with the characters and the story. However, not everyone has the luxury of time to research things like this, and Advent Children demands that knowledge of FFVII is required.<br /><br />In spite of incredible visuals, I can't say there is too much thats new. We've seen it in Final Fantasy: The Spirits Within, and apart from some better movement, I can't say they've done lots of super-daring stuff with this.<br /><br />The fight scenes - well, they are a bit of fun. Still, how could we ever doubt the result of any of them. This one was boringly classic - there were three fights with the bad guys, following the standard procedure (the hero, Cloud, gets smashed, then he almost gets there and gets smashed, and then finally wins). The reason I say it was boringly classic was that it is used a great deal, but in this case is poorly executed. I'll touch on that later.<br /><br />The English dub seemed fine to me, though I didn't watch it in Japanese, so I shan't judge the Japanese dub, but only the English one. I'll say this - I've heard plenty of better ones, even in my limited repertoire.<br /><br />And now, the plot. Ummm... what plot? Let me be frank, this movie is nought but a fan service, a chance to see the FFVII characters on the big screen with lovely eye candy. As I said earlier, the fights seem to just happen for no reason. The opening fight is never explained, Kadaj seems to have neither ambition to destroy the world himself nor any real motivation to do anything nasty. Cloud sits around moping for the entire film, and pretty much everyone else gets an obligatory cameo.<br /><br />Really, FFVII was an ensemble piece. Advent Children is anything but. If they'd managed to give everyone some significant story role (Star Trek: First Contact proved it was possible, I might add), then this could have been a lot better. Naturally, that would have changed the plot too, which, lets be honest, is almost set to be better than the one we got.<br /><br />Characters were also generally either unused or virtually forgotten. The members of Avalanche (thats the group Cloud worked with in FFVII, for those who don't know) get 2 scenes (3 in the case of Vincent Valentine, and some get even less). Hell, the bad guys get more lines than these guys, and that is pretty bad.<br /><br />The music... well, I don't care if Nobuo Uematsu is God Himself, he botched this film big time. Advent One Winged Angel was the only decent piece. Otherwise, he couldn't decide whether to be epic (and orchestral) or fun (with electric guitar). When he switched from one to the other, you felt it as though he'd taken a sledgehammer to your head.<br /><br />And that last point on whether this movie was epic or fun... it tried to be both, and failed miserably. Honestly, you can't please everyone and do everything. The movie also tried to be deep (you can go epic and deep, or fun and deep, but all three is too much), but failed here too. The last scene, which is reminiscent of a baptismal ceremony, was thrown in there for what looks like the sake of it. You don't need to be a Christian to just shake your head and cry there. That scene just didn't belong in the film (and nor did Aerith's frequent appearances - she's dead Jim!).<br /><br />Given just how fantastic I've heard Final Fantasy VII to be, this movie is nothing short of a gigantic disappointment. Because of the beautiful visuals, I give it a 2 out of 10.