Het heeft me verscheidene bezichtigingen gekost om deze film volledig te kunnen waarderen. Aanvankelijk werd ik getroffen door de gestileerde decors, maar vond de rest traag en saai. Ik vond dat zo'n sensationeel onderwerp de Ken Russell-behandeling nodig had om veel te sensationeel te worden. Nu vind ik de gedwongen terughoudendheid (door Mishima's weduwe in de productie geplaatst) een voordeel. Een aantal van de meer lugubere aspecten van Mishima's leven worden herhaald en gedramatiseerd door corresponderende thema's uit zijn romans. Ik denk dat het helpt om vertrouwd te zijn met de romans <0xE2><0x80><0x93> dat heeft uiteindelijk voor mij het verschil gemaakt. Ik vind nog steeds dat de film iets strakker en warmer had kunnen zijn, maar hij is echt uniek en verdient serieuze aandacht. Ik vind het prachtig dat de Japanse personages Japans spreken, niet Engels. De score van Philip Glass is fascinerend.
It has taken several viewings for me to fully appreciate this film. Initially, I was struck by the stylized sets, but found the rest slow going and dull. I thought that such a sensational subject needed the Ken Russell treatment to take it way over the top. I now find the enforced restraint (placed on the production by Mishima's widow) to be an asset. Some of the more lurid aspects of Mishima's life are reiterated and dramatized by corresponding themes from his novels. I think it helps to be familiar with the novels - that's what finally made the difference for me. Still feel the film overall could be a little tighter and warmer, but it's genuinely unique, and deserves serious attention. Love the fact that the Japanese characters speak Japanese - not English. The Philip Glass score is mesmerizing.