Dit is een speciale film als je de context kent. Antonioni, die in de tachtig was, had een beroerte gehad. Stom en half verlamd regelden zijn vrienden <0xE2><0x80><0x93> die overigens de beste zijn die de filmwereld heeft <0xE2><0x80><0x93> dat hij een laatste belangrijke film zou'regisseren'. Het idee is dat hij door er alleen maar naar te kijken een verhaal in het leven kan roepen. Dus hebben we een film: over een regisseur die door simpele observatie verhalen in het leven roept. En de kwestie van de (vier) verhalen gaat over hoe de visuele verbeelding de liefde definieert.<br />De film komt tot stand door ons de middelen te geven om hem in het leven te roepen via onze eigen verbeelding. Het resultaat is pure filmwereld: iedereen (behalve de regisseur) is mooi van uiterlijk of in beweging. Sommige van die vrouwen zijn ultralief, en ze bestaan in een dromerige, nevelige wereld van sensuele ontmoetingen. Er is geen nuance, geen aanwijzing dat er iets anders bestaat dan wat we zien; er is geen ander verlangen aan het werk dan wat we creëren.<br />Ik ken geen andere film die zo succesvol onze visuele hunkering manipuleert om de wereld te creëren die we zien. Hij begrijpt iets van niet aanraken. Niemand begrijpt Van Morrison visueel zo goed als hij. Morrisons Keltische ruimtemuziek is gebaseerd op precies hetzelfde idee: de sensuele aanraking die wel impliceert maar niet lichamelijk aandoet.<br />Antonioni' De vrouw met het rode haar verschijnt, gepast als winkelierster, en ze regisseert ook een matte'making of'-film die op de dvd staat.<br />Ted's Evaluation <0xE2><0x80><0x93> 3 van 4: de moeite van het kijken waard.
This is a special film if you know the context. Antonioni, in his eighties, had been crippled by a stroke. Mute and half paralyzed, his friends -- who incidentally are the best the film world has -- arranged for him to 'direct' a last significant film. The idea is that he can conjure a story into being by just looking at it. So we have a film: about a director who conjures stories by simple observation. And the matter of the (four) stories is about how the visual imagination defines love.<br /><br />The film emerges by giving us the tools to bring it into being through our own imagination. The result is pure movie-world: every person (except the director) is lovely in aspect or movement. Some of these women are ultralovely, and they exist in a dreamy misty world of sensual encounter. There is no nuance, no hint that anything exists but what we see; no desire is at work other than what we create.<br /><br />I know of no other film that so successfully manipulates our own visual yearning to have us create the world we see. He understands something about not touching. No one understands Van Morrison visually like he does. Morrison's Celtic space music is predicated on precisely the same notion: the sensual touch that implies but doesn't physically touch.<br /><br />Antonioni's redhead wife appears, appropriately as the shopkeeper and she also directs a lackluster 'making of' film that is on the DVD.<br /><br />Ted's Evaluation -- 3 of 4: Worth watching.