Van alle E.R. Burroughs-verfilmingen die Doug McClure in de jaren zeventig regisseerde, is dit de meest theatrale. Het is zo theatraal dat je het stof van de decors kunt proeven en de heide van de lampen boven je kunt voelen. Het ding ziet eruit als een heel, heel groot schooltoneelstuk, of eigenlijk een heel, heel goedkope actiefilm, en dat is het ook. Er is bij vele gelegenheden gezegd dat dit de laatste van het genre was, en ik hoop dat het zo was. Het genre stierf niet vredig, maar in afschuwelijke pijn, te midden van een heleboel rook, nepbloed en waardeloze geluidseffecten. Peter Cushing moet zich weer een jongen hebben gevoeld, als een gekke professor wiens hemd wit blijft nadat de heren zich door de slijmerige holen van de Onderwereld hebben gesleept. Wat een sport was het om een rol in deze mengelmoes te accepteren en die zo dapper te dragen.<br />De voornaamste anti-aantrekkingskracht van deze film zijn de kartonnen monsters, die geheel op een geluidspodium zijn geschoten en begeleid worden door de toen trendy, nu ondraaglijke synthesizermuziek. Ja, er zijn altijd zulke monsters in een Burroughs-bewerking, maar ze slagen er zelden in om zo volkomen belachelijk te zijn, hulpeloos of gespeend van enige geloofwaardigheid. Een paar keer, tijdens de actiescènes waarin meneer McClure de wezens heldhaftig aanvalt, kun je bijna het lege, holle geluid horen als hij met zijn hoofd tegen de zijkant van een triplodactocryptosaurus knalt. Gelukkig exploderen de dieren en gaan ze in vlammen op zodra ze struikelen en omvallen. Er zijn zelfs heel wat ongemotiveerde explosies als de film (en het genre) naar de finale toe werken. En de lieftallige juffrouw Munroe verliest haar onderwereldaccent.<br />De driedelige film, die momenteel op de markt is, bevat deze film plus nog twee andere: The Land That Time Forgot en The War Lords of Atlantis. De eerste twee zijn vrij sterke scènes, vooral de eerste, met veel geld geïnvesteerd en zo nu en dan zelfs een fascinerend scenario. Verwacht van deze film geen van deze eigenschappen. Word dronken met vrienden en lach schaamteloos om wat je ziet. De makers hadden tenslotte ook geen enkele schaamte.
Of all the E.R.Burroughs screen adaptations that Doug McClure starred in the 70s, this is the stagiest of all. It's so stagy, you can taste the dust of the sets and feel the heath of the lamps above. The thing looks like a very, very big budget school play, or indeed, a very very low budget action movie, which it actually is. It's been said on many occasions that this was the last of the genre entries, and I do hope it was. The genre didn't die peacefully, but in horrible agony, amidst a lot of smoke, fake blood and lousy sound effects. Peter Cushing must have felt a boy again, as a nutty professor whose shirt stays white as snow after the gentlemen has dragged himself through the slimy crap-holes of the Underworld. What a sport he was, to accept a part in this mishmash and carry it so bravely.<br /><br />Shot entirely on a sound stage and accompanied by then trendy, now unbearable synthesizer soundtrack, the main anti-attraction of this film are the cardboard monsters. Yes, there are always monsters like that in a Burroughs adaptation, but they rarely manage to be so completely ridiculous, helpless or void of any credibility. On a few occasions, during the elevated action-combat scenes where Mr McClure heroically attacks the creatures, you can almost hear the empty, hollow sound as his head bangs against the side of a triplodactocryptosaurus. Fortunately, the animals explode and go up in flames the minute they trip and fell over. Indeed, there is a great deal of unmotivated exploding as the film (and the genre) draws towards the finale. And lovely Miss Munroe loses her underworldly accent.<br /><br />The triple bill, currently on the market, features this film plus two others - The Land That Time Forgot and The War Lords Of Atlantis. The first two are quite strong entries, especially the first one, with a lot of money invested and occasionally even fascinating script turns. Don't expect any of these qualities from this film. Get drunk with pals and laugh shamelessly at what you see. After all, the makers didn't have any shame either.