Deze film gaat over de plot van de sciencefictionfilm 'Doppelganger' (een astronaut van onze aarde die neerstort op een 'tegen-aarde' aan de andere kant van de zon, en de totalitaire sfeer van de Koude Oorlog op die wereld) en probeert er een pilot voor een tv-serie van te maken. Maar de hele zaak is spoorloos verdwenen, en de tv is er waarschijnlijk beter van afgekomen.<br />Iedereen doet het hier uitstekend op een 'gemaakt voor tv'-manier. Cameron Mitchell geeft zijn gebruikelijke solide optreden ten beste. Net als Glenn Corbett (die een soort armeluis-John Saxon lijkt te zijn) die de ruige individualist speelt wiens bestaan alleen al een bedreiging vormt voor de 'Wereldorde' op aarde. Maar het lage budget, het lage energieverbruik, het inconsistente script, het gebrek aan echte fantasie in de decors en de filmindustrie houden dit Sci-Fi-avontuur stevig vast op het lanceerplatform.<br />Ik zal een voorbeeld geven: in het oorspronkelijke sjabloon voor deze piloot ('Doppleganger') verliezen de astronauten in een onweersbui de controle over hun landingsvaartuig en storten ze hun schip in een werkelijk ontstellende reeks neer (het was duidelijk dat hun schip nooit meer zou vliegen). Dan strompelen de twee astronauten hulpeloos uit de rokende resten van hun vaartuig te midden van gierende regens en windvlagen, om vervolgens neergesmakt te worden en overmand door anonieme mannen die door luidsprekers schreeuwen.<br /><br />In 'Gestold in de ruimte' De astronauten zitten op hun stoel als er een zoemer gaat, er iets begint te schudden en de camera wazig wordt (en zoals een vriend opmerkte, was het vrij duidelijk dat de acteurs zich gewoon op hun stoel schudden, de regisseur schudde niet eens de camera of de set). Ik heb afleveringen van 'The Twilight Zone' en 'The Outer Limits' gezien die meer moeite kostten om de sfeer en de setting vast te leggen dan deze middelmatige tv-serie.<br />En dat is in wezen wat er mis is met 'Stranded In Space'. Geen budget, geen tijd, geen fantasie... gewoon wat symbolische gebaren maken en hopen dat de fantasie en het enthousiasme van de sciencefictionfans de rest zullen invullen. Ik ben er zeker van dat iedereen hier zojuist zijn werk aan deze film heeft voltooid en is weggelopen, en er nooit meer aan heeft gedacht, behalve als een vermelding op zijn c.v. En dat is wat jij, de kijker, zult doen. Je zult je, als het erop aankomt, herinneren dat je ooit een tv-film hebt gezien die _Stranded In Space_ heette, maar dat die geen blijvende indruk op je heeft gemaakt en dat je je er niet veel meer van kunt herinneren.
This movie takes the plot behind the sci-fi flick "Doppelganger" (an astronaut from our Earth crashing on a 'counter-Earth' on the opposite side of the Sun, and the Cold War totalitarian vibes on that world) and tries to turn it into a pilot for a TV series. However, the whole thing sank without a trace, and TV is probably better off for it.<br /><br />Everyone here is perfectly adequate in a 'made for TV' way. Cameron Mitchell turns in his usual solid performance. So does Glenn Corbett (who seems to be a kind of poor man's John Saxon) who plays the rugged individualist whose very existence poses a threat to the foundation of the 'World Order' on counter Earth.<br /><br />But the low budget and low energy and inconsistent script and the lack of any real imagination in the set designs and cinematography keep this Sci-Fi adventure firmly tethered on the launch pad.<br /><br />I'll give one example: in the original template for this pilot, ("Doppleganger"), the astronauts lose control of their landing vehicle in a thunderstorm, and crash their ship in a truly appalling sequence (it was obvious that their ship was never going to fly again). Then the two astronauts stagger helplessly from the smoking remains of their vehicle in the middle of howling rains and winds, only to be smacked down and overcome by faceless men yelling through loudspeakers.<br /><br />In "Stranded in Space", the astronauts are sitting in their seats when buzzers sound, things start shaking, and the camera blurs into a blackout (and as a friend pointed out, it was pretty obvious that the actors were simply shaking themselves on their seats, the director wasn't even shaking the camera or the set). I've seen episodes of "The Twilight Zone" and "The Outer Limits" that took more effort to establish mood and setting than this made-for-TV mediocrity.<br /><br />And that, in essence, is what's wrong with "Stranded In Space". No budget, no time, no imagination...just making the token gestures and hoping the sci-fi Fan Boys' imagination and enthusiasm will fill in the rest. Sorry, guys, it didn't work. <br /><br />I'm sure that everyone here just finished their work on this one and walked away, and never thought of it again, except as a listing on their C.V. And that's what you, the viewer will do. You'll remember, if pressed, that you once watched a TV movie called "Stranded In Space", but it made no lasting impression on you, and you can't recall too much about it.