Ah, Hitchcock! Het is moeilijk om een slechte Hitchcock-film te vinden, tot hij hem kwijtraakte na THE BIRDS (1963) en SABOTEUR. Omdat ik het meeste werk van deze regisseur al vele jaren bewonderd had, was ik erin geslaagd deze film over te slaan, misschien omdat ik geen belangstelling had voor Priscilla Lane en Robert Cummings als hoofdrolspelers. Ik was natuurlijk bekend met de climax van het Vrijheidsbeeld omdat ik het herhaaldelijk in filmreportages had gezien, maar ik nam ten onrechte aan dat het verhaal dat eraan voorafging mijn belangstelling niet zou wekken. Had ik het mis? Het spannende verhaal begint met een toevallige ontmoeting tussen de Slechte Saboteur en de Goede Man Verkeerde Beschuldigde protagonist en gaat verder met een reeks toevallige ontmoetingen en ontsnappingen op het nippertje. Bekende Hitchcock-elementen zijn aanwezig: de onschuldige persoon die ten onrechte van een misdaad wordt beschuldigd, mensen die niet zijn wat ze lijken te zijn, dramatische of onwaarschijnlijke locaties die de spannende scène die zich in hen afspeelt verhevigen (een vliegtuighangar, een ranch, een brug waar de geboeide held vanaf springt om aan de politie te ontsnappen, een luxueus liefdadigheidsbal in een vorstelijk landhuis, een bovenste verdieping van een wolkenkrabber en ten slotte de toorts van het Vrijheidsbeeld). De kern van Hitchcocks werk was altijd een kern van menselijkheid, hoe gruwelijk ook <0xE2><0x80><0x93> een sensationele cast van acteurs, met Otto Kruger als de meest gehaaide schurk van George Sanders (zijn Broadway-credits omvatten de mannelijke hoofdrol in Noel Cowards Noel Cowards Noel Cowards Noel Cowards). Prive-levenscyclus <0xE2><0x80><0x93> en dat zegt alles) en de gluiperige Norman Lloyd als de inwonende saboteur, om nog maar te zwijgen van Alma Kruger, die geen familie is van Otto en betrokken is bij een intrige in de vijfde kolom (haar karakter is een afspiegeling van dat van de moeder van Claude Rains in _NOTORIOUS_ ). Priscilla Lane doet het goed met een moeilijke rol. In de meeste van haar eerste scènes kunnen we niet zeggen of ze gelooft dat de held onschuldig of schuldig is, en ze lijkt voortdurend van mening te veranderen en pas laat in het stuk volledig aan zijn kant te komen. Je kunt niet vaststellen of haar acteerwerk fout is of dat het de bedoeling is dat we in onzekerheid blijven, maar de plotontwikkelingen zijn zo snel, leuk en slim dat het ons echt niet kan schelen wat zij denkt.<br />Dan zijn er nog de typische Hitchcock-trekjes die niets met de plot te maken hebben. Twee keer stopt de Lane-figuur om kleingeld te pakken, één keer om haar ontvoerders een ijsje te geven en nog een keer om vanuit een telefooncel te bellen. Waarom deze scènes zijn ingelast is een raadsel, misschien om de film realistischer te laten lijken en zo de geloofwaardigheid en de spanning te vergroten? Of misschien om het publiek even op adem te laten komen? Sommige van de personages zijn over de top: de praatzieke vrachtwagenchauffeur, de onmogelijk vriendelijke en goedgelovige blinde man die alleen in een smetteloos onderhouden boshut woont, het politiek-filosofische'menselijke skelet' en andere leden van de circuskaravaan die de hoofdrolspelers voor hun achtervolgers verbergen.
Ah, Hitchcock! It's hard to find a bad Hitchcock movie until he lost it after THE BIRDS (1963) and SABOTEUR proves the point. Having admired most of this director's work for many years, I had managed to skip this one, perhaps from lack of interest in Priscilla Lane and Robert Cummings as lead actors. I was of course familiar with the Statue of Liberty climax from having seen it repeatedly in film retrospectives but I wrongly assumed the story leading up to it might not hold my interest. Was I wrong! The suspenseful plot gets cooking right off the bat through a chance encounter between the Bad Guy Saboteur and the Good Guy Wrongly Accused protagonist and continues zooming along through a series of further chance encounters and narrow escapes. Familiar Hitchcockian elements are all there: the innocent person wrongly accused of a crime; people not being what they seem to be; dramatic or unlikely locations that intensify the suspenseful scene being played out within them (an airplane hangar, a ranch, a bridge from which the handcuffed hero hurls himself to escape the police, a sumptuous charity ball in a palatial mansion, an upper floor of a skyscraper, and finally the torch of the Statue of Liberty).<br /><br />Throughout is humor provided by supporting players, generous dollops of early WW2- vintage social comment, moments of human warmth where suffering people find it within themselves to lend a hand to help a fellow human, getting nothing in return  in short, there was always a basic humanity at the core of Hitchcock, however grisly the trappings - a sensational cast of supporting players, chiefly Otto Kruger as the slickest villain this side of George Sanders (his Broadway credits include the male lead in Noel Coward's PRIVATE LIVES  and that says it all) and weaselly Norman Lloyd as the titular saboteur, not to mention Alma Kruger  no relation to Otto  as a prominent society dowager involved in fifth column intrigue (her character foreshadows that of Claude Rains's mother in NOTORIOUS). Priscilla Lane does a fine job with a difficult role. For most of her early scenes we can't tell whether she believes the hero to be innocent or guilty and she seems constantly to shift her opinion, not coming over to his side fully until late in the proceedings. One cannot ascertain whether her acting is at fault or whether we are meant to be kept in a state of uncertainty, but the plot developments are so swift, fun and clever that we really don't care what she thinks.<br /><br />Then there are the peculiar Hitchcock touches that have nothing to do with the plot. Twice the Lane character pauses to get change for a quarter  once to reimburse her kidnappers for an ice cream soda and again to make a call from a phone booth. Why these scenes were inserted are anybody's guess, perhaps to make the film seem more realistic and thus heighten the believability and suspense? Or perhaps to give the audience a moment to catch its breath? Some of the characters are over the top  the garrulous truck driver, the impossibly kind and trusting blind man living alone in a spotlessly maintained forest cabin, the political-philosophy-spouting "human skeleton" and other members of the circus caravan who hide the protagonists from their pursuers.