In april 1947 stond New York City voor een epidemie. Eugene LaBar, een tapijtimporteur uit Mexico, was in de stad aangekomen met het dodelijke pokkenvirus. Hij strompelde uit een bus, klaagde over koorts en hoofdpijn en stierf al snel in een Midtown Hospital, maar niet voordat hij een stuk of tien voorbijgangers had geïnfecteerd. De schade was al aangericht; voor het eerst in tientallen jaren liep er pokken rond in de straten van New York. De gezondheidsautoriteiten van de stad handelden snel om de patiënten te isoleren en het virus in bedwang te houden. Ze voerden een gratis inentingscampagne uit waarbij meer dan zes miljoen New Yorkers tegen pokken werden ingeënt. Dankzij hun snelle reactie werd het virus met minimale verliezen overgedragen. De uitbraak moet niettemin een onuitwisbare indruk hebben gemaakt, want een paar jaar later werden er twee films noirs met dezelfde thema's gemaakt, waarin artsen een besmettelijke ziekte moeten opsporen in een miljoenenstad: Elia Kazans _Panic in the Streets_ (1950) en Earl McEvoys lowbudget _The Killer That Stalked New York_ (1950).<br />McEvoys film ontvouwt zich in een weinig spectaculaire docudramastijl. Het verhaal van Reed Hadley klinkt alsof het rechtstreeks uit een filmjournaal is gepikt en de feiten worden opgedist alsof ze uit het officiële politieverslag worden voorgelezen. Deze techniek voelt af en toe een beetje goedkoop aan, maar gelukkig is het verhaal grotendeels beperkt tot de boekensteunen van de film, terwijl het ook nog enige uitleg verschaft tijdens de pauzes in de plot. In dit verhaal wordt New York niet achtervolgd door een tapijtimporteur uit Mexico, maar door de mooie diamantsmokkelster Sheila Bennet (Evelyn Keyes), die net uit Cuba is aangekomen. Binnen een paar dagen wordt Sheila door twee afzonderlijke partijen achtervolgd: een agent van de schatkist (Barry Kelley) die haar wil arresteren voor smokkelmisdaden, en een team van artsen (onder leiding van William Bishop) die haar hebben geïdentificeerd als de bron van de pokkenuitbraak. Net als in 'Paniek in de straten' krijgt een verder routinematige klopjacht een extra urgentie, vooral wanneer de achtervolgers aanvankelijk geen idee hebben van de identiteit of het uiterlijk van hun verdachte.<br />'De moordenaar die New York achtervolgde' slaagt er grotendeels in het lage productiebudget te omzeilen. Afgezien van een select aantal dialogen ('We moeten er een eind aan maken!' roept dokter Wood op een gegeven moment uit, alsof hij een moeilijke beslissing moet nemen) laten de filmmakers en de leden van de cast het verhaal zich op een realistische, boeiende manier ontvouwen. In dit opzicht draagt het geringe budget waarschijnlijk bij aan de bedoelingen van de film, waardoor een documentaire stijl noodzakelijk is die bijdraagt aan de urgentie van het uitbrekensscenario. Evelyn Keyes is uitstekend in de hoofdrol, die haar koppige veerkracht toont in het aangezicht van een onvoorstelbare kwelling; aan het eind van de film lijkt ze zo bruut uitgeschakeld door haar ziekte dat het bijna pijnlijk is om naar haar gezicht te kijken. Afgezien van het virus is Charles Korvin de hoofdfiguur van het stuk, als Sheila's echtgenoot. Haar echtgenoot is een hebberige, overspelige echtgenoot die, daar kun je van op aan, alles krijgt wat hem toekomt. En als alle verpleegsters op Dorothy Malone leken, zou het krijgen van de pokken misschien toch niet zo'n ramp zijn.
In April 1947, New York City faced an epidemic crisis. Eugene LaBar, a rug importer arriving from Mexico, had arrived in the city, bringing with him the deadly smallpox virus. He stumbled off a bus, complaining of fever and a headache, and soon died in a Midtown Hospital, but not before he had infected a dozen passers-by. The damage was already done; for the first time in decades, smallpox stalked the streets of New York. The city's health authorities acted quickly to isolate sufferers and contain the virus, enacting a free vaccination campaign that saw over six million New Yorkers immunised against smallpox. Thanks to their swift response, the virus was contained with minimal casualties. The outbreak, nevertheless, must have left an indelible mark, for several years later it was followed by two similarly-themed film noir thrillers in which doctors must track down a single contagious carrier in a city of millions: Elia Kazan's 'Panic in the Streets (1950)' and Earl McEvoy's lower-budget 'The Killer That Stalked New York (1950).'<br /><br />McEvoy's film unfolds in an unglamorous docu-drama style. Reed Hadley's narration sounds as though it was plucked straight from a newsreel, reciting facts as if reading off the official police transcript. This technique does feel a little cheap at times, but fortunately the narration is largely restricted to the film's bookends, as well as providing some explanatory filler during breaks in the plot. The "killer" stalking New York, in this story, is not a rug importer from Mexico, but beautiful diamond smuggler Sheila Bennet (Evelyn Keyes), who has just arrived from Cuba. Within days, Sheila has two parties independently pursuing her: a treasury agent (Barry Kelley) looking to arrest her for smuggling crimes, and a team of doctors (led by William Bishop) who have identified her as the source of the smallpox outbreak. As in 'Panic in the Streets,' an otherwise routine manhunt is given a heightened sense of urgency, particularly when those in pursuit initially have no idea as to the identity or appearance of their suspect.<br /><br />'The Killer That Stalked New York,' for the most part, manages to sidestep its low production budget. Aside from a select few lines of dialogue ("we have to stop it!" exclaims Dr. Wood at one point, as though coming to a difficult decision), the filmmakers and cast members allow the story to unfold in a realistic, engrossing fashion. Indeed, in this regard, the low budget quite possibly aids the film's intentions, necessitating a documentary style that adds to the immediacy of the outbreak scenario. Evelyn Keyes is excellent in the leading role, showing obstinate resilience in the face of unimaginable torment; by the film's end, she appears so brutally incapacitated by her illness that it's almost painful to look at her face. Aside from the virus, Charles Korvin is the main villain of the piece, as Sheila's greedy and adulterous husband who, rest assured, gets everything that's coming to him. And if all nurses looked like Dorothy Malone, perhaps catching smallpox wouldn't seem like such a bad break, after all.