Ik denk dat Samuel Goldwyn twee dingen probeerde te bereiken in deze film. Ten eerste is de film een eerbetoon aan Jascha Heifetz, die wordt beschouwd als de beste vioolvirtuoos van de afgelopen eeuw. Ten tweede probeerde hij, nadat hij met zijn film met dezelfde titel de kinderen uit Dead End op het witte doek had gebracht en hen had zien signeren bij Warner Brothers, een tweede bende aanlokkelijke straatschoffies te creëren.<br />Hoewel de film goed was, was er beslist geen behoefte aan dat de kinderen uit deze film werden gehergroepeerd voor een andere rol.<br />De leider van de bende is Gene Reynolds, die ooit viool speelde, maar nu aan het hoofd staat van een straatbende van sjofele straatschoffies. Zijn stiefvader, Arthur Hohl, breekt de viool die de jonge Reynolds van zijn vader heeft gekregen en dreigt hem naar een heropvoedingsgesticht te sturen, ondanks de zwakke protesten van zijn moeder, Marjorie Main.<br />De jonge Reynolds stuit toevallig op een muziekschool die wordt geleid door de oude muziekmeester Walter Brennan en zijn dochter Andrea Leeds. Ze nemen hem op, maar ze hebben hun financiële problemen met een heleboel schuldeisers onder leiding van Porter Hall.<br />Deze film is vooral vandaag te zien omdat het een kans is voor liefhebbers van klassieke muziek om Jascha Heifetz te zien en te horen, die, zoals je zult begrijpen, de oplossing is voor alle problemen. Joel McCrea speelt ook een rol in de film, maar hij heeft een nogal kleurloze rol als vriend van Andrea Leeds.<br />Afgezien van Heifetz is er één ding dat de film wel doet: het onderwerp kindermishandeling en mishandelde echtgenoten aansnijden, zij het voorzichtig. Arthur Hohl is een gemene man en Marjorie Main is duidelijk een mishandelde echtgenote.<br />De kinderen in de cast doen het goed: Reynolds, Tommy Kelly, Terry Kilburn en een jong meisje dat Jacqueline Nash heet en dat is opgegroeid als Gale Sherwood, de nachtclubpartner van Nelson Eddy. Als kind had ze al een mooie sopraan.<br />Maar het is Heifetz voor wie je de film ziet.
I think Samuel Goldwyn was trying to accomplish two things in this film. First the film is a homage to Jascha Heifetz, considered to be the best violin virtuoso of the past century. Secondly having brought to the screen the Dead End kids with his film of the same title and seeing them sign with Warner Brothers, he was trying to create a second gang of appealing urchins. <br /><br />Though the film was good there certainly was no demand that the kids from this film be reteamed for another feature. <br /><br />Leader of the gang is Gene Reynolds who at one time played the violin, but now leads a street gang of disreputable urchins. His stepfather, Arthur Hohl, breaks the violin his late father gave young Reynolds and threatens to send him to reform school over the feeble protests of his mother Marjorie Main.<br /><br />Young Reynolds happens to stumble onto a music school run by the old music maestro himself, Walter Brennan and his daughter Andrea Leeds. They take him in, but they have their financial problems with a lot of creditors led by Porter Hall.<br /><br />This film is mostly to be seen today because it's a chance for classical music lovers to see and hear Jascha Heifetz who as you gather is the solution one way or another to everybody's problems. Joel McCrea is in this film also, but has a rather colorless part as Andrea Leeds boyfriend. <br /><br />Besides Heifetz, one thing the film does do is touch on, albeit gingerly on the topic of child abuse and battered spouses. Arthur Hohl is one mean man and Marjorie Main is very clearly a much battered wife.<br /><br />The kids in the cast do well, Reynolds, Tommy Kelly, Terry Kilburn and a young girl under the name of Jacqueline Nash who grew up and performed as Gale Sherwood, nightclub partner to Nelson Eddy. She had a nice soprano even as a child.<br /><br />But it's Heifetz you see the show for.