Natalie Wood speelt Courtney Patterson, een aan polio lijdende songwriter die probeert te voorkomen dat ze het slachtoffer wordt van haar eerste liefdesaffaire, waarbij haar partner advocaat Marcus Simon een rol speelt, die lauwtjes wordt gespeeld door Wood' echte echtgenoot, Robert Wagner. De film wordt zwaar gekortwiekt, maar in het overgrote deel van de resterende scènes is te zien dat de regisseur, die toestaat dat Wagner consequent slaapwandelt, een solide en genuanceerd optreden van Wood, die ook nog eens een uitstekende sopraan heeft, tenietdoet. Het script is een beetje afgezaagd, maar de hardnekkige aard van Wagners dramatische tekortkoming is jammer genoeg in de hele film aanwezig, aangezien hij de vrije hand krijgt om zijn onsamenhangende blik op Wood te richten, wat voor een actrice ontmoedigend moet zijn. De voortgang van hun relatie wordt grillig gepresenteerd, en dit, in combinatie met een rommelige montage, zorgt ervoor dat de kijker niet helemaal zeker is van wat er zich afspeelt, en de motivatie wordt in het boek bijna volledig genegeerd. Hoewel de film nauwelijks opvalt, straalt de cinematografie tijdens een korte scène waarin Wood op een patio wordt gezet en, na het geluid van een dichtslaande deur, in het midden blijft terwijl het oog van de camera zich gestaag terugtrekt om haar hulpeloosheid en broosheid te demonstreren. Met meer gecontroleerde regie zouden de acteurs, zelfs de slappe Wagner, in staat zijn hun acteerwerk te sturen in de richting van een onderhoudende relatie; maar zoals het werd vrijgegeven, is er voor het grootste deel sprake van een immens gebrek aan betrokkenheid.
Natalie Wood portrays Courtney Patterson, a polio disabled songwriter who attempts to avoid being victimized as a result of involvement in her first love affair, with her partner being attorney Marcus Simon, played tepidly by Wood's real-life husband, Robert Wagner. The film is cut heavily, but the majority of the remaining scenes shows a very weak hand from the director who permits Wagner to consistently somnambulate, laying waste to a solid and nuanced performance from Wood, who also proffers a fine soprano. The script is somewhat trite but the persistent nature of Wagner's dramatic shortcoming is unfortunately in place throughout, as he is given a free hand to impose his desultory stare at Wood, which must be discouraging to an actress. The progression of their relationship is erratically presented and this, coupled with choppy editing, leads the viewer to be less than assured as to what is transpiring, motivation being almost completely ignored in the writing. Although largely undistinguished, the cinematography shines during one brief scene when Wood is placed in a patio and, following the sound of a closing door, remains at the center while the camera's eye steadily pulls away demonstrating her helplessness and frailty. More controlled direction would have allowed the performers, even the limp Wagner, to scale their acting along the lines of an engaging relationship; as it was released, there is, for the most part, an immense lack of commitment.