Ik heb verschillende Hamlets gezien en ik heb het stuk zelf onderwezen. Terwijl ik Jacobi gadesla, kom ik in de verleiding te denken dat hij net zo intelligent is als Hamlet zelf, zo gespitst is hij op elke nuance van de geestigheid van deze figuur. Hij verdiept eerder dan dat hij oplost elke puzzel die Hamlet's karakter betreft. Hij verlicht regel na regel, woord na woord, en laat licht schijnen in deze sprankelende geest. Maar tegelijkertijd krimpen we ineen bij de afschuw die Hamlet voelt over zijn verraad <0xE2><0x80><0x93> veel meer dan bij enige andere acteur <0xE2><0x80><0x93> omdat Jacobi de pijn dieper voelt dan wie ook. En we huiveren bij Hamlets eigen verraad, omdat Jacobi niet bang is voor de laagheid waarop Hamlet kan afdalen. Kortom, Jacobi geeft ons Hamlet in zijn geheel, en Hamlet in zijn geheel is het grootste personage uit de literatuur. Daarom ben ik ervan overtuigd dat Jacobi's Hamlet de mooiste voorstelling is die ik ooit van een acteur heb gezien.
I've seen various Hamlets, and I've taught the play. As I watch Jacobi, I'm tempted to think that he's every bit as intelligent as Hamlet himself, so alive is he to every nuance of this character's wit. He deepens, rather than solves, every puzzle regarding Hamlet's character. He illuminates line after line, word after word, shining light into this sparkling mind. At the same time, however, we cringe at the horror Hamlet feels at his betrayal--far more than with any other actor--because Jacobi feels the pain more profoundly than anyone else. And we shudder at Hamlet's own betrayals, because Jacobi is not afraid of the baseness to which Hamlet can descend. In short, Jacobi gives us Hamlet in full, and Hamlet in full is the greatest character in literature. That's why I'm satisfied that Jacobi's Hamlet is the finest performance I've seen by an actor.