Deze tekenfilm beschrijft de tweede ontmoeting tussen Wile E. Coyote en de Roadrunner, en is beslist beter dan hun eerste ontmoeting in Fast and Furryous (1949).<br />Als we de esthetische waarde in aanmerking nemen, zou deze tekenfilm niet in de top 5 of 6 van het jaar 1952 staan. Hoe dan ook, dit is een heel grappige korte film. Coyote (Carnivoor Vulgaris) jaagt de Roadrunner (Accelerati Incredibilus) achterna over de weg en raakt volkomen uitgeput. De ingenieuze wetenschappelijke 'Latijnse' namen van de personages zijn heel origineel en zijn al eerder geïmiteerd in andere niet-gerelateerde tekenfilms. De coyote zakt in elkaar en zet een prachtige uitdrukking van - ik weet het niet - verveling op. Door zulke Jones-achtige uitdrukkingen levert deze tekenfilm meer dan zijn deel aan lachsalvo's in zeven minuten. Dan krijgt hij een idee, en er verschijnt weer zo'n lachwekkende uitdrukking op zijn gezicht. De slapstickgrappen zijn allemaal hilarisch en maskeren het feit dat het echt slecht is om een arme, hulpeloze, gestoorde coyote zoveel pijn te doen. Iedereen weet het, maar wat maakt het uit?<br />De oude raketknevel is ook aanwezig. Coyote bindt zich aan een raket vast, die hem genoeg poeha zou moeten bezorgen om Roadrunner in te halen en hem te grijpen. In plaats daarvan schiet de raket de lucht in en wordt een vuurwerk in de verte: Eat at Joe's. Deze klassieke knevel is afkomstig uit deze tekenfilm; het is duidelijk dat de mensen er nog steeds om lachen.<br />Het hoogtepunt is de achtervolging door de mijnschacht. De twee dragen helmlampen en we zien de tunnel waar ze doorheen gaan, met alleen de lichten zichtbaar. Hier bereikt de komedie een hoogtepunt. Een scène die je moet zien, misschien wel de beste scène uit de begintijd van Roadrunner. De finishing touch wordt geleverd door het schrijven van Michael Maltese, terwijl Coyotes lamp uitgaat en hij zonder het te weten een lucifer aansteekt in een kamer vol explosieven, wordt het oppervlak zichtbaar waar een stel cactussen opspringen en de letters 'YIPE!' spellen na de explosie. Zulke kleine dingen maken je zeven minuten lang aan het lachen, en zodra het begint is de pret voorbij. De raketschaatsen zijn ook een goed idee, net als het gratis drinken van water en het aambeeld aan het koord (een reeks die verschijnt in Space Jam 1996). Het zou zinloos zijn om de resultaten daarvan weg te geven. Het gratis drinken blijkt een probleem te zijn voor Wile E. aan het eind van de op een na laatste reeks, namelijk de raketschaatsen.<br />Deze klassieke tekenfilm is bezaaid met fijne animatie, behalve de personages. Hoewel ze heel goed geanimeerd zijn, zijn de twee personages erg primitief; wat misschien een understatement is. Hoewel het in het begin misschien vreemd lijkt, maakt de humor van de daaropvolgende reeksen dat je het vergeet.<br />Als je van vintage Jones houdt, moet je dit zien. Als je van Roadrunner houdt, moet je dit op video zien. Uitstekend vermaak (Rating: 8/10).
This cartoon documents the second encounter between Wile E. Coyote and the Roadrunner, and is definitely better than their first meeting in Fast and Furry-ous (1949).<br /><br />If measured by aesthetic value, then this cartoon would not rank among the top 5 or 6 of the year 1952. Regardless, this is a very funny short. Coyote (Carnivorous Vulgaris) chases the Roadrunner (Accelerati Incredibilus) along the road and gets completely tired out. The ingenious scientific "Latin" names of the characters are very original, and has been mimicked before in other un-related cartoons. The coyote collapses and puts on a wonderful expression of- I don't know -boredom. Such Jonesesque expressions make this cartoon provide more than its fare share of laughs in seven minutes. Then he has an idea, and another laughable expression is worn. The slapstick jokes are all hilarious, and mask the fact that it is truly evil to inflict such pain on a poor, helpless, GENIUS coyote. Everyone knows, but who cares?<br /><br />The old rocket gag is present, too. Coyote straps himself to a rocket, which should produce enough oomph for him to catch up with Roadrunner and grab him. Instead, the rocket shoots up into the air and becomes a firework in the distance: Eat at Joe's. This classical gag originates from this cartoon; though obvious, it still makes people laugh.<br /><br />The highlight truly is the chase through the mineshaft. The two wear helmet-lights, and we see the tunnel through which the two are going, with only the lights visible. Here, the comedy reaches a peak. A must-see sequence, maybe even the best sequence in the early days of Roadrunner. The final touch is provided by the writing of Michael Maltese, as Coyote's light goes out and he unknowingly lights a match in a room full of explosives, the surface is shown where a bunch of cactus jump and spell out the letters "YIPE!" after the blast. Such small things make you laugh all through a mere seven minutes, and as soon as it starts the fun's all over. The rocket skates are another good idea, as is the free drink of water and the anvil on the tight-rope (a sequence that appears in Space Jam [1996]). To give the results of those away would be useless. The free drink proves to be a problem for Wile E. at the end of the second-last sequence: namely the rocket skates.<br /><br />This classical cartoon is littered with fine animation, except for the characters. Though they are animated very well, the two characters are very primitive; which might be an understatement. Though at first it may seem weird, the humor of the ensuing sequences makes one forget.<br /><br />If you like vintage Jones, watch this. If you LOVE Roadrunner, get this on video. Excellent entertainment (Rating: 8/10).