Ik heb dit jaar het geluk gehad dat ik verscheidene films heb gezien in het kunstmuseum van mijn universiteit. Af en toe, nou ja, de helft van de tijd, kan ik daar niet naar de films kijken. Ik heb systematisch geprobeerd elk van de films die ik heb gemist te bekijken. Tot dusverre zijn _Plaag en genoegens aan de Salton Sea_ en _Wie doodde de elektrische auto?_ de andere films die ik op deze manier heb moeten bekijken. De film gaat over een intrigerend onderwerp en is goed getheoretiseerd (de nadruk hierop komt later), maar niet zo succesvol als _Plaag en genoegens_, maar veel beter dan _Elektrische auto_.<br />De stelling van de film is de toekomst van het Amerikaanse concept van het leven in de voorsteden. Het stelt vraagtekens bij de haalbaarheid van een dergelijke praktijk, zoals de stijgende olieprijzen. De film gaat dus over de oorsprong van de wijk, en dat is de evolutie tot aan het begin van de twintigste eeuw. Een van de thema's waar de film uitgebreid op ingaat, is de vervreemding die de bewoners van de wijk onder elkaar creëren. Hoewel er verschillende mensen samenwonen, 'kennen' ze elkaar niet zoals wij dat woord definiëren. Dit is voor mij het symbool van de kracht van de film: het beroep dat hij doet op de menselijke emotie. We kunnen het argument van de filmmakers veel gemakkelijker begrijpen, omdat zij ons niet hoeven te overtuigen van de legitimiteit van hun argument. Dit is ook een van de redenen waarom Salton Sea zo'n geweldige documentaire is. 1.<br />Helaas verliest de boodschap van _Suburbia_ zijn kracht in de uitleg ter ondersteuning van het centrale argument. Terwijl de geïnterviewden spreken, worden hun argumenten steeds meer verwant aan die van militante milieuactivisten. Ons wordt verteld dat de olieproductie in dit decennium op zijn hoogtepunt zal zijn, maar we krijgen geen wetenschappelijk bewijs (professionele rapporten, statistieken, grafieken enz.) ter ondersteuning van deze bewering. We krijgen weinig informatie over hoe deze datum is berekend. Gelukkig was dit de enige significante fout die ik in het betoog van de film kon ontdekken, maar het is niettemin een opvallende. Een andere minder belangrijke discrepantie die ik opmerkte, was de liberale (politieke) vooringenomenheid die sommige kijkers zou kunnen polariseren. Deze vooringenomenheid blijkt echter uit grondige fragmenten van verschillende gebeurtenissen en niet uit de filmmakers zelf. De fragmenten, vooral die uit de jaren vijftig, leken me een beetje onnodig. De film was niet beter met hun aanwezigheid, en zou beknopter zijn geweest met hun afwezigheid.<br />Terwijl ik meer over deze film nadacht voordat ik deze recensie schreef, bedacht ik waarom ik de redenering overtuigender vond dan andere documentaires die ik de laatste tijd had gezien. Ten slotte besefte ik dat de filmmakers het probleem van de voorsteden in feite analyseerden. Ze stellen een gedecentraliseerd dorpsysteem voor waar groepjes mensen samen zouden wonen. Ze stellen dat deze praktijk de noodzaak voor fossiele brandstoffen zou verminderen en de verspilde ruimte zou verminderen. Ze definiëren verspilde ruimte bijvoorbeeld als de lange rijen parkeerplaatsen tussen winkelgebieden. Wat zo ongelooflijk is aan deze veronderstelling, is dat het in feite denkbaar is. De meeste documentaires stellen vaag dat een of ander probleem moet worden opgelost, maar bieden geen enkele manier om dat te doen. Toen ik meer over de film nadacht, kwam ik tot de conclusie dat deze analyse de film voor mij heeft gered en dat ik hem daarom een gunstige recensie geef.<br />Hoewel hij volmaakt overtuigend noch vloeiend in presentatie is, is The End of Suburbia een waardevolle investering van je tijd. Het behandelt niet alleen het hedendaagse probleem van uitdijing, maar biedt ook een realistisch inzicht in hoe het kan worden veranderd. Het publiek kan ook genieten van de hoge productiewaarde van de diverse clips uit de jaren vijftig die zijn gecombineerd met de moderne betogenvoerders. Mensen die in Atlanta, Georgia of de Triad-regio van North Carolina wonen, zullen vooral genieten van deze documentaire, omdat daar de grote massa het meest aanwezig is.
I have been most fortunate this year to have seen several films at my university's art museum. On occasion, well, more like half of the time, I am unable to watch the films there. I have systematically attempted to view each of the films that I have missed. So far Plagues and Pleasures on the Salton Sea and Who Killed the Electric Car? are the other films that I have had to watch this way. The film covers an intriguing subject matter and is well-theorized (emphasis on this later) but not as successful as Plagues and Pleasures, but far superior to Electric Car. <br /><br />The film's thesis concern's the future of the American concept of suburban living. It questions the feasibility of such a practice as oil prices rise. So, the film discusses the origin of the suburb, and it's evolution until the early 2000s. One theme the film discusses at length is the alienation the suburb creates among its inhabitants. While several people may live together, they do not "know" each other as we define the word. This, to me, represents the strength of the film: its appeal to actual human emotion. We are able to understand the filmmakers' argument so much easier because they do not have to convince us of their argument's legitimacy. This is also one of the reasons Salton Sea is such a wonderful documentary. <br /><br />Unfortunately, Suburbia loses its message in firebrand explanation in support of its central argument. As those interviewed speak, their arguments become progressively more akin to those made by militant environmentalists. We are told that oil production will hit its peak in this decade, but are given no scientific evidence (professional reports, statistics, graphs, etc) in support of this claim. We are given little information as to how this date was calculated. Fortunately, this was the only significant flaw that I was able to detect in the film's argument yet it's a glaring one nevertheless. Another less-important discrepancy I noticed was the liberal (political) bias which could polarize some viewers. However, this bias is revealed thorough clips of various events and not the filmmakers themselves. The clips, especially those from the 1950's, seemed a tad unnecessary to me. The film was no better with their presence, and would have been more concise in their absence. <br /><br />As I thought more of this film before composing this review, I thought about why I found its argument more convincing than other documentaries that I'd recently viewed. Finally, I realized that the filmmakers actually offered analysis to the suburban problem. They propose a decentralized village-system where pockets of people would live together. They posit this practice would lower the necessity for fossil fuels and reduce wasted space. They define wasted space as the long stretches of parking lots between shopping areas, for instance. What is incredible about this supposition is that it's actually conceivable. Most documentaries vaguely state that some problem should be ended but offer no method of doing so. Thinking more about the film, I decided that this analysis is what saved the film for me and why I give it a favorable review. <br /><br />While neither perfectly convincing nor fluid in presentation, The End of Suburbia is a worthwhile investment of one's time. It not only addresses the contemporary problem of sprawl, but it also provides realistic insight on how to amend it. The audience can also enjoy the high production value with various clips from the 1950's spliced with the modern arguers. People living in Atlanta, Georgia or the Triad region of North Carolina will particularly enjoy this documentary as sprawl is the most established there.