Ik vraag me wel eens af of Meryl Streep misschien zo geaccepteerd is als de meest indrukwekkende, veelzijdige actrice sinds, nou ja, misschien net aan het begin van het geluidstijdperk, dat haar talent nu als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Er zijn waarschijnlijk zo'n drie tics waar ze tijdens haar optredens voortdurend op terugvalt (bij de meeste is het een samengeknepen lip), maar afgezien daarvan zijn haar optredens verbazingwekkend variabel en origineel en geven ze een frisse kijk op wat er in haar omgaat. Ook al zijn 'Sophie's Choice' en 'A Cry in the Dark' en 'Silkwood' misschien wat opzichtiger, haar werk hier en in 'Bridges in Madison County' is ook opmerkelijk <0xE2><0x80><0x93> alleen subtieler. Ze is vooral lief en verliefd op haar huiselijke leventje, en Streep maakt wat routine zou kunnen zijn, zelfs saai en saai, aantrekkelijk en charmant. Ik denk dat ze deze mini-thema's voor elk personage moet uitwerken en erachter moet zien te komen wat deze persoon echt en interessant maakt. Ze werkt bij elk personage van binnenuit, en misschien is het deze essentiële eigenschap die de belangrijkste kritiek op afstandelijkheid of zelfbewustzijn heeft opgeroepen. Ik denk niet dat ze kil is, maar dat ze in plaats daarvan de unieke eigenschappen van haar personage heeft uitgedokterd. Ik denk dat haar critici zelfbewustzijn verwarren met intelligentie. Niet te veel andere acteurs zouden zo complex en creatief zijn dat ze Kate Muldrun licht en zorgeloos zouden maken in haar geliefde, huiselijke omgeving, om later een ongekende diepte te onthullen door haar oprechte gehechtheid aan die huiselijke omgeving. Haar optredens zijn van een onovertroffen consistentie, ze doet zelden iets verkeerd. Ik vraag me af of het denkbaar is dat geen enkele film van Streep door haar aanwezigheid minder lijkt... Hoe dan ook, Kate is dol op haar huis, en haar genegenheid voor haar 'gezinsleven' is even vertederend als haar nieuwe conflict binnen het huis schokkend is. Als dit alles bij elkaar komt, en Kate begint te beseffen dat ze niet langer in dezelfde hoedanigheid kan functioneren, en ze de taartvorm breekt en uitschreeuwt dat ze geen gehandicapte is, is het pijnlijk triest om te zien, want dit is niet iemand die geneigd is tot emotie. Streep is slim en edelmoedig genoeg om te beseffen dat alles veel beter werkt omdat ze de dramatische geldigheid van Kate heeft doorzien, en het is in feite de enige scène waarin ze haar personage laat gaan. Maar het is verfrissend om te zien dat een personage dat je echt kan verrassen door iets te laten zien wat je niet voor mogelijk had gehouden, ook echt bestaat. Opnieuw heeft Streeps personage minstens drie dimensies... God, dit klinkt als een proefschrift, maar als actrice heeft Streep gewoon een bijzonder soort intelligentie, een ongelooflijke empathie en geweldige expressieve vaardigheden. De film zelf is waarschijnlijk een beetje middelmatig. Ik neem aan dat William Hurt bedoeld is als een onsympathieke hufter, en hij kan heel goed pompeus doen. Maar ik vind Hurt eigenlijk een beetje eng. Het script is heel standaard <0xE2><0x80><0x93> nog een hulde aan Streep dat ze zo ontroerend en geloofwaardig was als ze was.
I wonder sometimes if maybe Meryl Streep has become so accepted as the most impressive, versatile actress since, well, maybe just about the beginning of the sound era that maybe her talent is now taken for granted. There are probably about three tics that she relies on consistently throughout her performances (most noticeably a pinched lip), but other than that, her performances are amazingly variable and original and fresh expressions of internal workings. Even though "Sophie's Choice" and "A Cry in the Dark" and "Silkwood" may be showier, her work here and in "Bridges in Madison County" is remarkable, too - just more subtle. In "One True Thing", she is mostly sweet and in love with her domesticated life, and Streep makes what could be routine, even boring, seem attractive and charming. I think that she must work out these mini-theses for each character and find what things make this person real and interesting. She works from the inside out with each character, and maybe it's this essential quality that has evoked the main criticism of aloofness or self-consciousness. I don't think she's cold at all, but instead has thought out her character's unique qualities. I think her critics are confusing self-consciousness with intelligence. Not too many other actors would be so complexly thoughtful and creative as to make Kate Muldrun lightweight and carefree within her beloved, homey environment, only to later reveal unprecedented depth because of her genuine attachment to that homey environment. Her performances are of an unsurpassed consistency, she rarely does anything wrong. I wonder if it's conceivable for any of Streep's pictures to not seem diminished because of her presence... Anyway, Kate loves her home, and her affection for her "family life" is as endearing as her new conflict within the home is jarring. When all of this comes together, and Kate starts to recognize that she can no longer function in the same capacity, and she breaks the pie dish and screams out that she is not handicapped, it is painfully sad to watch because this has not been someone prone to emotion. Streep is smart enough and generous enough to recognize how much better everything works because she has felt out the dramatic validity of Kate and it's really the only scene when she allows her character to go. But how refreshingly true it is to see a character who can really surprise you by displaying something that you wouldn't have thought possible. Once again, Streep's character has at least three dimensions... God, this sounds like a thesis itself, but as an actress, Streep just has a special kind of intelligence, incredible empathy and great expressive skills. The movie itself is probably somewhat mediocre. I suppose William Hurt is meant to be an unlikeable jerk, and he does pompousness very well. I think Hurt is really kind of creepy, though. Script is quite standard - another tribute to Streep that she was as touching and believable as she was.