Ik was nog niet eens geboren toen deze serie in de Verenigde Staten werd uitgezonden. Het duurde nog zo'n tien jaar voordat de Britse tv-zenders er greep op kregen.<br />In feite had ik het geluk de allereerste aflevering te zien, waarin The Lone Ranger deel uitmaakte van een groep die in een hinderlaag liep en werd afgeslacht. TLR was de enige overlevende. Hoewel hij zwaargewond was, werd hij gered door een passerende indiaan die Tonto heette. Ik geloof dat hij een masker ging dragen om zijn ware identiteit te verbergen uit angst voor represailles. Maar in plaats daarvan maakte hij zichzelf des te herkenbaarder. Ik weet niet of hij het in zijn slaap droeg.<br />Dit was het hoofdgerecht op zaterdag. 's ouverture was een voorbode van een sprint naar de tv, met het eten nog in de hand. Maar het werd al snel een herhaling, voorspelbaar gezwets. Niemand ontmaskerde hem ooit. Niemand gaf hem ooit een klap, niemand was hem ooit te slim af. Hij was een beetje te goed en een beetje te opzichtig gekleed voor de meeste kinderen. Die arme Tonto daarentegen werd zijn tante Sally. Hij werd altijd in elkaar geslagen en vastgebonden en ontvoerd en zo.<br />En wat bleef hij de Lone Ranger noemen? 'King Savvy' was de algemene mening waar ik woonde. Het leek te impliceren 'de grote betweter' in het indiaans. Maar het klonk als iets anders, alsof meneer Silverheels een spraakgebrek had. 'Kemosabe'; wat is dat in godsnaam? Een later, en minder goed verkocht duo, genaamd 'The Range Rider' en 'Dick West', won uiteindelijk mijn stem. Hierin speelde Jock Mahoney met een naakt gezicht, die in elke aflevering behoorlijk in elkaar geslagen werd en in het geheel niet geweldig en geloofwaardig overkwam.<br />Toch kan ik tot op de dag van vandaag de ouverture van William Tell niet horen zonder het hoefgetrappel en een hartgrondige 'Hi-O Silver' te verwachten.<br />Devine gekte.
I wasn't even born when this series was released in the USA. It took about another decade before British TV networks laid hold of it.<br /><br />In fact, I was fortunate enough to see the very first episode, in which The Lone Ranger was one of a posse who ran into an ambush and got slaughtered. TLR was the only survivor. Although badly wounded, he was saved by a passing Indian called Tonto. I believe he took to wearing a mask in order to hide his true identity for fear of reprisal. But instead he made himself all the more recognisable. Dunno if he wore it in his sleep.<br /><br />This was Saturday teatime staple. The fanfare bugles of William Tell's overture presaged a dash to the telly, food still in hand. Though it very quickly became repetitive, predictable hokum. Nobody ever unmasked him. Nobody ever landed a punch, nobody ever out-shot him. He was a little too good, and just a little too camp in his dress for most kids. Poor Tonto, on the other hand, became his Aunt Sally. He was always getting slugged and tied-up and kidnapped and stuff.<br /><br />And what did he keep calling The Lone Ranger? 'King Savvy' was the general consensus where I lived. It seemed to imply 'the big know-all' in Indian-speak. But is sounded like something else, as if Mr Silverheels had a speech defect. 'Kemosabe'; what the hell's that? <br /><br />A later, and less well-merchandised duo called 'The Range Rider' and 'Dick West' eventually won my vote. This featured a naked-faced Jock Mahoney who got beat-up pretty thoroughly in each episode and was altogether less camp, less super, and more believable.<br /><br />Still; even today I can't hear William Tell's overture without expecting the gallop of hooves and a hearty Hi-Oh Silver.<br /><br />Devine daftness.