Ik heb 35 minuten van mijn leven aan deze kalkoen verspild voordat ik het opgaf. De hoofdpersoon heeft geen flauw benul en is verbazingwekkend onsympathiek, maar er zit geen humor in zijn blunders. Zodra hij in Duitsland arriveert, haalt de scenarist de oude 'er is maar één kamer in het hotel, je zult een kamer moeten delen met een mooi meisje'-stunt uit. Kom op, je zou ze in elk geval eerst hun relatie een beetje kunnen laten ontwikkelen. Kijk naar 'It Happened One Night' om te zien hoe je het goed moet doen <0xE2><0x80><0x93> of naar een van de duizend films daarna.<br />Het acteerwerk is consequent derderangs, en de geïmproviseerde dialoog had op de vloer van de montagekamer moeten blijven liggen. Het draait zonder enig plan, ondanks het feit dat de film de bestemming van de relatie schetst vanaf het moment dat Greta wordt geïntroduceerd.<br />Het eerste nummer, in de directiekamer, is lichtelijk grappig maar slecht gezongen. De rest van de nummers (nou ja, om eerlijk te zijn heb ik die alleen maar in het eerste halfuur gehoord) zijn alleen maar zinloos en afschuwelijk. De meeste zangers zijn pijnlijk vals, maar niet op een opzettelijk grappige manier.
I wasted 35 minutes of my life on this turkey before I gave up. The main character is completely clueless and astoundingly unsympathetic, but there is no humor in his blundering. As soon as he arrives in Germany, the screenwriter pulls the old "there's only one room in the hotel, you'll have to share a room with a pretty girl" stunt. Come on, at least you could let them develop their relationship a bit first. Watch "It Happened One Night" to see how to do it right--or any of a thousand movies since then.<br /><br />The acting is consistently third-rate, and the improvised dialogue should have been left on the cutting-room floor. It meanders with no plan at all, despite the fact that the film telegraphs the relationship's destination from the moment Greta is introduced.<br /><br />The first song, in the boardroom, is mildly funny but badly sung. The rest of the songs (well, to be fair, I only heard those in the first half-hour) are just pointless and awful. Most of the singers are painfully out of tune, but not in any intentionally humorous sort of way.