Ik zie zelden een film met zo'n cast, zo'n potentieel sterk verhaal dat gebaseerd is op een bestseller dat zo zwak en tot op zekere hoogte onbruikbaar is geweest...<br /><br />De invalshoek van een verhaal leest als een roman van Brent Easton Ellis <0xE2><0x80><0x93> een hoop drugs, hopeloosheid en zelfveroorzaakte tragedie als een jonge Elisabeth Wurtzel (gespeeld door Christina Ricci) probeert om te gaan met het feit dat ze een suïcidale loser is, dat ze niet lijkt te kunnen accepteren dat ze eigenlijk een goed leven leidt en dat ze in wezen pathetisch is omdat ze zo'n baby is... <br />Christina Ricci speelt niet alleen een tragische personage, maar ook een tragische actrice, wier gesnik en gekrijs je het grootste deel van de film het liefst zou toeschreeuwen: dood jezelf nu al en laten we naar de aftiteling gaan... De regisseur is van geen enkel nut omdat hij absoluut geen tempo aangeeft en het verhaal voelt zo onsamenhangend aan dat je geen idee hebt waar dat verdomde meisje het eigenlijk over heeft. De regisseur was kennelijk aan de Prozac toen hij deze imitatie van een film regisseerde en liet de film daarom op de automatische piloot gaan, waardoor het een ondraaglijke puinhoop werd.<br />De enige positieve elementen zijn een sympathieke Jason Biggs als Wurtzel. Mijn vriend (die gelukkig had besloten de genotzuchtige egomaniak te dumpen) en een ongelooflijk goede Jessica Lange als de huilbabymoeder. Lange laat zich blijkbaar niet in de luren leggen door verschrikkelijke scenarioschrijvers en verschrikkelijke co-acteurs. Puur klasse.<br />Ik weet niet of Wurtzel echt zo is of was, maar de film heeft ervoor gezorgd dat ik totaal geen belangstelling meer heb voor haar werk.<br />Uiteindelijk keek ik de film uit en ik dacht meteen: Oké. Tijd om iets te gaan kijken dat echt over echte problemen gaat...
I seldom see a film with such a cast, such a potentially strong story and based on a bestselling book that has been this weak and to some extent unwatchable... <br /><br />The premise of a story reads like a Brent Easton Ellis novel - a lot of drugs, hopelessness and self-induced tragedy as a young Elisabeth Wurtzel (played by Christina Ricci) tries to cope with being a suicidal loser, that can't seem to accept that she is actually living a good life and that basically she is pathetic for being such a baby... <br /><br />Christina Ricci is not only playing a tragic personae, but also a tragic actor, whose sobbing and screeching for the most part of the movie actually make you want to shout - kill yourself already and let us get to the credits rolling... The director is of no help as he supplies absolutely no pace and the story feels so disjointed you have no idea what this damn girl is actually on about. The director apparently was on Prozac when directing this imitation of a movie and hence let the movie go on autopilot making it an unbearable mess.<br /><br />The only redeeming features are a sympathetic Jason Biggs, as Wurtzel's boyfriend (who thankfully decided to dump the self-indulgent egocentric egomaniac) and an unbelievably good Jessica Lange as the cry-babies mother. Lange apparently can not be brought down by terrible script, directing and dire co-actors. Pure class.<br /><br />I don't know if this is really who Wurtzel is or was, but the film has successfully made me totally uninterested in her writings.<br /><br />In the end I finished watching this movie and instantly started to think: OK. Time to watch something, that actually is about REAL problems...