Als Sicilië een territorium van de barok is, met zijn verdubbeling van het perspectief, maakt dat deel uit van de uitdaging van deze film tot realisme. En het is een uitbundig genoegen hier Fellini te overtreffen met niet één maar drie filmregisseurs, plus natuurlijk de echte Bellocchio, die een paar echt geweldige films heeft gemaakt en niet zo lichtgeraakt moet zijn over zijn eer. Er zijn een aantal takes en improvisaties op Manzoni's _I promessi sposi_ met, ergens, een echt huwelijk. Sicilië wordt ook beschouwd als een territorium van bedrog (je kent deze versie van het eiland al, dus er is geen spoiler in het spel), een komische versie die de film de moeite waard maakt voor Sergio Castellito's film. Ze werken met waakhonden op de vloer van de grote hal van een palazzo.
If Sicily is a territory of the baroque, with its doubling of perspective, that's part of this movie's challenge to realism. And it's an exuberant pleasure here, outdoing Fellini with not one but three film directors, plus of course the actual Bellocchio, who has made some really great movies and shouldn't be touchy about his honor. There is a variety of takes and casting improvisations on Manzoni's "I promessi sposi" with, somewhere there, actual marriage. Sicily is also taken to be a territory of skulduggery (You already know this version of the island, so there's no spoiler involved), a comic version of which makes the picture worth seeing for Sergio Castellito's work with guard dogs on the floor of the great hall of a palazzo.