Een toneelstuk van O'Neill van vierenhalf uur wordt teruggebracht tot iets minder dan twee uur, en een groot deel van die tijd wordt besteed aan acteurs met bevroren uitdrukkingen op hun gezicht die de gedachten van hun personage in de voice-over voorlezen. Op het toneel kan het werken, maar het ziet er hilarisch gekunsteld uit in deze aangepaste soapopera, die het slechte gedrag van de heldin verzacht en nooit verklaart waarom ze zo veel mannen in haar ban heeft. Norma Shearer en Alexander Kirkland, die zich belachelijk gedragen, worden overtroffen door een naturalistische Clark Gable <0xE2><0x80><0x93> hij is de enige die de techniek van het bevroren gezicht toepast. Het wordt zelfs nog grappiger als de zoon van Shearer en Gable, een nors hummeltje, het bevroren gezicht doet. En dan is er Frank Morgans broer Ralph als een mislukte aanbidder, die voortdurend 'arme Charlie' zegt. En dan zijn er ook nog een jonge Robert Young en Maureen O'Sullivan. Tegen de tijd dat ze op het toneel verschijnen, zijn de voice-overs grotendeels weggevallen en speelt het stuk als een rijpe soap, met een sentimentele fade-out die 'Silver Threads Among the Gold' als achtergrondmuziek laat horen. De regie van Robert Leonard is saai en hij heeft er weinig talent voor om hyperactieve acteurs in bedwang te houden. Het is zeker vermakelijk <0xE2><0x80><0x93> er is niets dat erop lijkt, tenzij je Groucho's satirische parodie in 'Animal Crackers' meetelt, of een oude satire in het Mad Magazine, die van Shirley Booths sitcom 'Hazel' tot een parodie <0xC3><0xA0> la 'Strange Interlude' heeft gemaakt.
A four-and-a-half-hour O'Neill play gets boiled down to a little under two, and much of that running time is devoted to actors with frozen expressions on their faces as they read their characters' thoughts in voice-over. It can work onstage, but it looks hilariously stilted in this soap-opera adaptation, which soft-peddles its heroine's bad behavior and never explains why she has so captivated so many men. Norma Shearer and Alexander Kirkland, overacting ludicrously, are outclassed by a naturalistic Clark Gable--he's the only one who makes the frozen-face technique work. It gets even funnier when Shearer's and Gable's son, a surly moppet, does the frozen-face shtick. There are also Frank Morgan's brother Ralph as an unsuccessful suitor, given to soliloquizing "poor Charlie!" over and over again, and a young Robert Young and Maureen O'Sullivan. By the time they show up, the voice-overs have largely been abandoned, and it plays as a ripe soap, with a sentimental fadeout that actually plays "Silver Threads Among the Gold" as background music. Robert Leonard's direction is stodgy and he shows little facility for reining in hyperactive actors. It's certainly entertaining--there's nothing else like it, unless you count Groucho's satirical parody in "Animal Crackers," or an old Mad Magazine satire that rendered Shirley Booth's sitcom "Hazel" a la "Strange Interlude". But it isn't good.