Dat deze film zo'n lage IMDb-waarde heeft, is niet verwonderlijk. Moeten we in ons post-Enron-tijdperk echt nog meer herinnerd worden aan Amerika's obsessie met het hebzuchtige credo? Het onderwerp is zo politiek geladen geworden dat veel kijkers niet alleen niet meer door dit soort films zullen worden vermaakt, maar er zelfs met nauwelijks verholen woede op zullen reageren. Het kostte me de grootste moeite om rustig naar deze filmische memo over bedrijfscorruptie te luisteren zonder de dvd eruit te halen en in duizend stukjes te breken.<br />Wat echt irritant is aan dit soort films, met inbegrip van 'Purpose', is dat ze doen alsof er achter de glitter een of andere betekenisvolle boodschap schuilgaat die de film de moeite waard maakt. Ik vond zo'n betekenisvolle boodschap niet. Wat ik wel vond, was een verhaal dat het materialistische vertoon van kapitalistische macht en rijkdom verafgoodde. De twee hoofdpersonen, misselijkmakend in hun gladheid, doen heel weinig feitelijk werk. In plaats daarvan feesten ze, spelen ze golf, paraderen ze met hun koelheid, klinken ze 'hip' met dialogen die regelrecht uit de MTV-cultuurtaal komen: 'rock my world' en 'go now back to partying; that's a command'. John is zelfvoldaan, gewichtig, oppervlakkig en grijnst veel. Robert, die een funky brilletje draagt, is nog erger.<br />De film bevat twee jeugdige garagenerds die eruitzien en klinken alsof ze zo uit de film 'Antitrust' (2001) komen. Stereotypen worden gespeeld alsof ze echt zijn. En in deze film zitten ook chic ogende computerapparatuur en barbiepopjes voor de gelegenheden dat onze gehaaide toekomstige miljardairs wat ontspanning nodig hebben na al dat zware feestgedruis. En met de tijdgebonden beelden en dialogen die zo'n verhaal vereist, kun je je voorstellen hoe gedateerd deze film over vijftien jaar zal zijn?<br />Zo ongeveer het beste wat ik voor deze verspilling van filmisch celluloid kan doen, is zeggen dat er een paar mooie luchtfoto's van San Francisco in zitten. De film zou een stuk aangenamer zijn geweest, een stuk onderhoudender, als ze die weerzinwekkende personages en dat afstotelijke verhaal hadden weggelaten en ons kijkers voor de duur van de film gewoon in dat kleine vliegtuigje hadden rondgevlogen.
That this film has such a low IMDb rating is not surprising. In our post-Enron era, do we really need any more reminders of America's obsession with the greed creed? The topic has become so politically charged that a lot of viewers not only are not going to be entertained by movies of this sort, but will respond with barely concealed rage. It was all I could do to sit quietly through this cinematic memo of corporate corruption without extracting the DVD and smashing it into a thousand pieces.<br /><br />What's really irksome with these kinds of films, including "Purpose", is their pretense that behind the glitter, there's some meaningful message that makes the film worthwhile. In "Purpose", I found no such meaningful message. What I did find was a story that idolized the materialistic trappings of capitalistic power and wealth. The two main characters, nauseating in their glibness, do very little actual work. Instead, they party, they play golf, they strut their coolness, they sound "hip" with dialogue straight out of MTV-culture-speak: "rock my world", and "Now get back to partying; that's an order". John is smug, self-important, shallow, and smirks a lot. Robert, who wears funky little glasses, is even worse.<br /><br />The film includes two youthful garage geeks, who look and sound like they're right out of the film "Antitrust" (2001). Stereotypes are played for all they're worth, and in this film also include chic-looking computer equipment, and Barbie doll chicks on hand for those occasions when our can-do future billionaires need some relaxation after all that heavy-duty partying. And with the time-bound images and dialogue that such a story necessitates, can you imagine how dated this film will be in fifteen years?<br /><br />About the best I can do for this waste of cinematic celluloid is to say that it does have some nice aerial views of San Francisco. The film would have been a lot more enjoyable, a lot more entertaining, if they had ditched those odious characters and that repulsive story, and simply flown us viewers around in that little plane for the film's duration.