Gisteravond ben ik met mijn neef naar een vertoning van Badland geweest. We waren nogal opgewonden toen we daar aankwamen en hoorden dat de regisseur/schrijver, de producent (zijn vrouw) en verschillende leden van de cast er ook waren en dat er na de film een discussie en een vragenuurtje zouden zijn. Maar toen de film voorbij was en de aftiteling begon te rollen (en de film echt niet goed genoeg was en te lang is), stonden mijn neef en ik zonder overleg meteen op en gingen weg. Toen we eenmaal buiten stonden te praten, kwamen we erachter dat we allebei zo kwaad waren dat we niet alleen niet wilden blijven voor de discussie, maar dat ook niet konden. Ik keek niet eens naar de cast en de crew die bij de uitgang hadden gestaan en die we vlak na ons vertrek passeerden.<br />Ik ben erachter gekomen dat de wortels van mijn woede zijn geplant tijdens de scène waarin Jerry met een groot mes de handpalm van zijn dochter Celina opensnijdt, zodat haar bloed een nepspoor kan achterlaten. Het was onvermijdelijk dat ik de fysieke pijn die hij haar had aangedaan in gedachten verbond met de emotionele pijn die hij haar geest had aangedaan door haar moeder en twee broers in haar aanwezigheid te vermoorden, haar te sparen en haar mee te nemen toen hij vluchtte. Ik heb mijn handpalm al eerder opengehaald (per ongeluk); zelfs een oppervlakkige snee is ongelooflijk pijnlijk omdat de handpalm zo gevoelig is, en het geneest heel langzaam als je hem niet onbeweeglijk houdt, omdat je hem steeds weer openhaalt in een poging om verder te gaan met je leven. Maar na heel korte tijd, met slechts een smalle reep stof onhandig om haar handpalm gebonden en een scène met een grote pleister, was het alsof ze nooit was opengesneden. Mijn woede bereikte zijn hoogtepunt <0xE2><0x80><0x93> ik zal dit moment niet voor je bederven <0xE2><0x80><0x93> in Celina's laatste scène.<br />Ik werd kwaad omdat Celina verreweg het meest sympathieke personage in de film is (de actrice die haar speelt is een goede); ik zei: 'En jij kunt dat niet.' Ik kan niet zeggen dat een goede scenarist dit niet zou weten, zo sloom als ze is om zowel haar fysieke als haar emotionele pijn te voelen; en de scenarist, door Celina's emotionele pijn zo nonchalant en met zo'n gebrek aan respect te behandelen, behandelde mij, het publiek, ook nonchalant en met een volslagen gebrek aan respect.<br />Natuurlijk zijn er in het script momenten waarop Celina tranen met tuiten huilt, en een paar dialogen die ons vertellen dat ze ergens pijn heeft, op de een of andere manier. Maar tegen die tijd voelen wij - het publiek - ons zo gemanipuleerd dat we ons hebben afgesloten. De manipulatie begint heel vroeg in deze film, wanneer de dialoog van Jerry's familie het publiek duidelijk maakt dat Jerry psychiatrische problemen had. Regel één, scenarist: geef je publiek een beetje krediet. Laat ze een groot deel van het creatieve werk zelf doen. Vertel ons het verhaal; leg ons niet alles uit wat we moeten denken en voelen. Dat vinden we niet leuk.<br />Mijn nicht wist ook dat ze in het begin problemen met de film had, wat de dialoog betrof, toen Jerry en zijn vrouw elkaar weinig anders te zeggen hadden dan dit, dat, en dat, en dat. Sommige stellen vinden hun relatie inderdaad zo slecht dat de f-bom uiteindelijk elk ander woord uit hun mond is. Maar het is alsof je naar komieken kijkt die veel vloeken. Sommigen van hen zijn echt grappig; het vloeken is bijkomstig. Maar sommigen vervangen vloeken door humor, en deze scenarist, om de metafoor tot het einde toe vol te houden, is geen Chris Rock. <br />Deze man en vrouw kozen moedig voor een vreselijk ingewikkeld verhaal met vreselijk ingewikkelde personages. Maar ze lijken zich niet te hebben gerealiseerd dat de betekenis van een verhaal, vooral een ingewikkeld verhaal, voor elk lid van het publiek zal verschillen. Succesvol verhalen vertellen vereist aandacht voor belangrijke feitelijke details, niet wanhopig proberen de betekenis van het verhaal voor het hele publiek te interpreteren.<br />Ik heb vijf jaar met Vietnam-veteranen gewerkt, ik heb meer verhalen gehoord dan de meesten, en ik ben altijd blij als er films worden uitgebracht die hun verhalen naar een breder publiek brengen. Het is belangrijk, op allerlei niveaus, dat we ze horen. Maar ik ben er niet zo blij mee dat deze verteller al voor de film begon heeft besloten wat Jerry's verhaal betekende en dat hij het ons met veel omhaal van woorden heeft uitgelegd. Besteed de volgende keer meer aandacht aan de details.
Last night, I attended a screening of Badland with my cousin. We were kind of excited to learn once we got there that the director/writer, the producer (his wife), and several cast members were also in attendance and that there would be a discussion and Q&A after the movie. But once the movie was over and the credits started rolling (and the film really was not edited well enough and is too long), my cousin and I, without consulting each other, immediately got up and left. We found out once we started talking outside that we were both feeling so angry that not only did we not want to stay for the discussion, we couldn't even look at the cast and crew who had been standing near the exit and who we walked right by as we left.<br /><br />I have figured out that the roots of my anger were planted during the scene in which Jerry slices his daughter Celina's palm with a big knife so that her blood could be used to leave a fake trail. It was unavoidable to connect in my mind the physical pain he inflicted on her body with the emotional pain he inflicted on her spirit by murdering her mother and two brothers in her presence, sparing her, and taking her with him when he fled. I've sliced my palm before (accidentally); even a fairly superficial cut is incredibly painful because the palm is so sensitive, and it is very slow to heal if you don't keep it immobile because you just keep opening it up trying to go about your life. But after a very short time with only a narrow strip of cloth tied clumsily around her palm and one scene with a big band-aid, it was as if she'd never been cut. My anger reached its peak--I won't spoil this moment for you--in Celina's final scene.<br /><br />I got angry because Celina is by far the most sympathetic character in the film (the actress portraying her is a good one); I wasand you can't tell me a good screenwriter wouldn't know thisimmersed in feeling both her physical and emotional pain; and the screenwriter, by treating Celina's emotional pain so cavalierly and with such disrespect, also treated me, the audience member, cavalierly and with utter disrespect.<br /><br />Sure, the script has moments of tears for Celina, and some dialogue that tells us she's hurting, somewhere, somehow. But by this time, we the audience are feeling so manipulated that we've shut down. The manipulation starts very early on in this movie, when Jerry's family's dialogue spells out for the audience that Jerry had psychiatric problems. Rule one, screenwriters: give your audience some credit. Let them do a good bit of the creative work on their own. Tell the story; don't explain to us everything we're supposed to think and feel. We don't like it.<br /><br />My cousin also knew she was having trouble with the movie early on, dialogue-wise, when Jerry and his wife had little to say to each other besides f*** this, f*** that, f*** you. Some couples do indeed find themselves in relationships so bad that the f-bomb ends up being every other word out of their mouths. But it's like watching comedians who curse a lot. Some of them are really funny; the cursing is ancillary. But some of them substitute cursing for humor, and this screenwriter, to carry the metaphor to its conclusion, is no Chris Rock.<br /><br />This husband and wife team bravely chose to tackle an awfully complex story with awfully complex characters. But they seem not to have realized that the meaning of a story, especially a complex one, will vary for each member of the audience. Successful storytelling requires paying attention to important factual details, not working desperately to interpret the meaning of the story for the whole audience.<br /><br />I worked with Vietnam veterans for five years, I've heard more stories than most, and I'm always happy to see films released that bring their stories to a broader audience. It's important, on all kinds of different levels, that we hear them. But I am less than thrilled that this storyteller decided before the film even began what Jerry's story meant and proceeded to spell it out for us with a very heavy hand. Next time, pay more attention to the details.