Een heel geloofwaardige en verontrustende film over de gevolgen van de oorlog voor het grote publiek. _Schaamte_ geeft ons een ijzingwekkend inzicht in de overtuigingen van Ingmar Bergman. De afwezigheid van kleur en geluid (als in een soundtrack) geeft de film een realistischer gevoel. Er is geen zachte of harde belichting of een verscheidenheid aan camerahoeken om het verhaal een charmant of dramatisch effect te geven. Alles is heel eenvoudig geportretteerd zoals het in werkelijkheid zou zijn. Soms was de verhaallijn verwarrend, maar misschien om een idee te geven van de geestesgesteldheid van de personages hoe zij nu weten wat er gebeurt of waarom. De eenvoud van de film maakte hem een beetje saai, maar ik kon begrijpen dat de regisseur zijn best deed om het verhaal en de scènes niet te veel te verlevendigen. Hij schetste de harde en onthutsende gebeurtenissen en de gevolgen van de oorlog. In het begin werden de personages geïntroduceerd en getoond als tevreden met de lichtere decors en zeer lange shots. Toen de oorlog hen plotseling overviel, waren ze veel donkerder en stiller met minder intieme shots. Bergman heeft goed werk geleverd door ons zelf in de oorlog te laten opgaan en er een beeld van te schetsen dat zo goed bij de oorlog paste. Hoewel de verhaallijn zelf niet al te indrukwekkend was, was de inhoud van de film dat wel.
A very credible and unsettling movie portraying the effects of war on the general public, Shame gives us a chilling understanding oh Ingmar Bergman's beliefs. The absence of color and sound (as in a soundtrack) helps to give the film a more realistic feeling. There is no soft or hard lighting or a variety of camera angles to give the story a charming or dramatic effect. Everything is very simply portrayed as it would be in reality. At times the storyline was confusing, but perhaps in order to give a sense of the characters' frame of mind  how they too do now know what is happening or why. The simplicity of the film made it somewhat boring, but I could understand how the director is trying not to glamorize the story and points. He depicted the harsh and unsettling events and effects of war. In the beginning the characters were introduced and shown as content with the lighter settings and very long, drawn-out shots. When all of a sudden the war struck upon them, they were much darker and quiet with less intimate shots. Bergman did a good job on allowing us to be consumed by the war ourselves and presenting an image of it the so adequately corresponded to war. Although the storyline itself was not too impressive, the content of the film was.