Ik dacht dat Bessons film zonder woorden deed wat maar weinig films met hen hebben kunnen doen: echte menselijke emoties vangen. De worstelingen, triomfen, strakke ruggen, hoop en verlangens van de hoofdpersoon worden allemaal zo oprecht getoond dat je je afvraagt of hij eigenlijk wel acteert. De film heeft een laag budget en is duidelijk gemaakt zonder de glamour en glamour die de meeste Hollywoodproducties hebben, maar dat minimalisme stelt deze film in staat de stereotiepe Sci-Fi-labeling te overstijgen en een echt drama te worden. Hoe je deze film ook louter een drama zou noemen, het zou afbreuk doen aan de fantastische postapocalyptische plot. Het is waar dat dit soort films al eerder is gemaakt, maar ik denk dat deze de vreugde en het verdriet van dat soort wereld misschien beter vastlegt dan welke andere ook.
I thought Besson's film managed to do without words what few films have been able to do with them; Capture true human emotions. The main character's struggles, triumphs, set backs, hopes and desires are all so honestly shown that you wonder if he is acting at all. The film has a low budget and is obviously made without the glitz and glamour afforded to most Hollywood productions but that minimalism is what allows this film to transcend the stereotypical Sci-Fi labeling and become a true drama. However calling this film solely a drama would take away from the fantastic post-apocalyptic plot. True this type of movie has been done been before but I think this one captures the joys and sorrows of that type of world possibly better than any other one does.