Het verhaal van Ted Brice, een Amerikaanse piloot die de enige overlevende is van het neerstorten van een Geallieerd verkenningsvliegtuig in België in januari 1944, is nogal een warboel. De titel zou je doen denken dat het voornamelijk een verhaal is over de Belgische gewapende verzetsgroepen, maar dat lijkt alleen maar de achtergrond te zijn voor een onnozel liefdesverhaal tussen Ted en Claire, de vrouw die Ted in huis neemt. Claires man Henri is een actief lid van het verzet, maar het is Claire die, in Henri's afwezigheid en tegen zijn wil, besluit Ted een toevluchtsoord te bieden.<br />De plot van het verhaal is onlogisch. Centraal in het verhaal staat de opname van het neergestorte vliegtuig, waarop de navigatiecodes en de posities van de doelen te zien zijn. Maar in de openingsscène zien we Belgen het vliegtuig plunderen, onder wie leden van het verzet. Waarom hebben ze op dat moment de waardevolle spullen niet opgehaald, in plaats van te wachten tot de nazi's het vliegtuig zouden komen bewaken? En de hele operatie om Ted uit het gebied te evacueren werd uitgevoerd met geheime instructies en codewoorden, terwijl de transactie gewoon een simpele uitwisseling had kunnen zijn. De zware muziek probeert, tevergeefs, enige gewicht aan deze lauwe onderneming te geven.<br />Het meest bespottelijke onderdeel van de film is de liefdesrelatie tussen Ted en Claire. In het begin houdt Claire zich bezig met de verzorging van Ted, die bijna dood is geweest, en als Ted begint te herstellen, raken ze fysiek bij elkaar betrokken (terwijl Henri zich uit de voeten maakt om verzetswerk te gaan doen). Julie Ormond doet het redelijk als Claire, maar ze heeft een Frans accent dat ik vaak niet kon verstaan. Haar reacties waren soms wat zwak <0xE2><0x80><0x93> toen ze hoorde van de ophanging van een aantal leden van de gemeenteraad, reageerde ze alsof ze net te horen had gekregen dat de plaatselijke kruidenier geen perziken meer had. Als Ted lijkt Bill Paxton gewoon zijn tekst op te zeggen; zijn optreden is zo ongeïnspireerd dat het g<0xC3><0xAA>nant is. Een echte Amerikaanse piloot zou misschien zo'n vlakke persoonlijkheid laten zien, maar dat levert geen overtuigende film op. Ik bespeurde geen enkele chemie tussen die zogenaamde geliefden.<br />Het meest idiote is de manier waarop Ted en Claire zich gedragen als geliefden op vakantie. Misschien is seksuele ontlading uit zulke zware situaties begrijpelijk, maar het is moeilijk voor te stellen dat ze zich totaal niet bewust zijn van de ernst van de situatie. In het begin wordt Ted verbannen naar een zolderkamer en maakt Claire zich zorgen dat hij zelfs maar het huis binnenkomt. Maar naarmate de zaken zich ontwikkelen, komt hij niet alleen het huis binnen, hij danst met Claire op luide muziek, gaat de aangrenzende schuur binnen om een partijtje honkbal te spelen met een jongen uit de buurt en maakt uiteindelijk een autotochtje met Claire naar een nabijgelegen stadje.<br />De jonge jongen lijkt zeer toegewijd aan zijn rol, maar hij wordt ondermijnd door het script. Hij heeft het griezelige vermogen om op cruciale momenten ongezien aanwezig te zijn. En als hij zinnen uitspreekt als: 'Heb je ooit iemand zien ophangen? Hij ziet eruit alsof hij danst, maar hij kan de vloer niet vinden.'<br />Je hebt het gevoel dat de scenarist praat en niet een dertienjarige jongen. Als je deze film vergelijkt met het briljante 'Ashes and Diamonds' over het Poolse verzet, of het even briljante 'Lacombe, Lucien' over het Franse verzet, besef je wat een ellendige zaak het is.
This story of Ted Brice, an American pilot who is the sole survivor of the crash of an Allied reconnaissance plane in Belgium in January of 1944, is pretty much of a mess. The title would lead you to think that it is principally a story about the Belgian armed resistance groups, but that seems to be just a backdrop to prop up a silly love story between Ted and Claire, the woman who takes Ted in. Claire's husband Henri is a committed resistance member, but it is Claire who decides, in Henri's absence and against his wishes, to give Ted refuge.<br /><br />Crucial plot details don't make sense. Central to the story is the retrieval of the recorder on the downed plane that contains navigation codes and the positions of targets. But in the opening scene we see Belgians looting the plane, resistance members among them. Why did they not retrieve the valued items at that time instead of waiting for the Nazis to come and guard the plane? And the whole affair of transferring Ted out of the area was conducted using secret instructions and code words when the transaction could have just been a simple exchange. The ponderous music attempts, but fails, to lend some weight to this tepid undertaking.<br /><br />The most ludicrous part of the movie is how the love affair develops between Ted and Claire. At first Claire is devoted to nursing Ted back from near death and, when Ted starts to recover, they become physically involved (while Henri is conveniently away conducting resistance business). Julie Ormond does a passable job as Claire, but she effects a French accent that I frequently found impossible to understand. Her responses seemed a little weak at times - when informed of the hanging deaths of several town members she reacts as though she had just been told that the local grocery was out of peaches. As Ted, Bill Paxton seems just to be reciting his lines; his performance is so uninspired that it's embarrassing. A true American pilot might evidence such a flat personality, but it does not make for convincing cinema. I did not sense any chemistry between these supposed lovers.<br /><br />The most idiotic thing is the way that Ted and Claire act like lovers on holiday. Maybe sexual release from such heavy situations is understandable, but to appear totally oblivious of the gravity of the situation is hard to fathom. At first Ted is consigned to an attic room and Claire worries about his even coming into the house. But as things develop he not only comes into the house, he dances with Claire to loud music, enters the adjoining barn to have a game of baseball with a local boy, and ultimately goes on a car trip with Claire to a nearby town.<br /><br />The young boy seems to be most committed to his role, but he is undermined by the script. He has an uncanny ability to be at crucial events without being noticed. And when he delivers lines like:<br /><br />"Have you ever seen someone get hanged. They look like the're dancing, but they can't find the floor." <br /><br />you feel that it is the screenwriter talking and not a thirteen year old boy.<br /><br />And oh, by the way, there are scenes to show that the Nazis are pretty bad guys.<br /><br />Comparing this film to the brilliant "Ashes and Diamonds" about the Polish resistance, or the equally stellar "Lacombe, Lucien" about the French resistance, one realizes what a truly dismal affair it is.