Dit is een van die vreemde, zelfingenomen, genotzuchtige films die te hard hun best doen om diepzinnig te zijn. Dat is hij ook niet. In plaats daarvan spuit hij clichés die proberen door te gaan voor Diepzinnigheid. Typisch is de scène waarin Peter (Kelsey Grammer) aan hoofdrolspeler en beste vriend Adam (Dwier Brown) uitlegt hoe het leven begint met borstvoeding, vervolgens overgaat op het zuigen van de borst van zijn vriendin, en ten slotte van zijn vrouw, waarmee hij uiteindelijk besluit dat het leven waardeloos is. Zo diepzinnig. We worden getrakteerd op een verscheidenheid aan personages die hun kijk op het leven, het universum enzovoorts bieden tijdens Adams voettochten door de Mojavewoestijn. De acteur, James Kevin Ward, maakt een paar geweldige indrukken, onder andere van Nicholson, Popeye en een aantal personages uit de originele Star Trek. Maar als de interessante personages eenmaal van het scherm zijn verdwenen, zitten we weer met Adam en zijn zoektocht naar het diepe. Het is een lange reis, die op veel plaatsen lang duurt. Het is zelfs de langste anderhalf uur-film die ik ooit heb gezien. En de finale maakt het nauwelijks de moeite waard. Op een dag ontdekte ik die film op HBO door te vroeg wakker te worden en de tv aan te zetten. Dat zal me leren. De volgende keer zal ik beter mijn best doen om uit te slapen.
This is one of those strange, self-important, self-indulgent movies which tries too hard to be profound. It isn't. Instead, it spouts cliches that try to pass for Profundity. Typical is the scene where Peter (Kelsey Grammer) explains to protagonist and best friend Adam (Dwier Brown) how man starts life breast feeding, then moves on to sucking the breast of his girlfriend, and finally his wife, thus concluding ultimately that life sucks. So deep. We are treated to a variety of characters who offer their perspective of life, the universe, etc. during Adam's travels through the Mojave Desert on foot. (He abruptly leaves L.A. the day of his wedding and his family, friends, and fiance assume he's dead when his car was found in a military test range smashed by a rocket.) Some characters are more entertaining than others. The best by far is an escapee from a mental hospital who only speaks through the voices of others. The actor, James Kevin Ward, does some great impressions, including Nicholson, Popeye, and several characters from the original Star Trek. But once the interesting characters leave the screen, we're stuck with Adam again and his pursuit of the profound. It's a long trip, which drags in many places. In fact, it's the longest hour and a half movie I've ever seen. And the finale hardly makes it seem worth while, at all.<br /><br />I discovered this movie playing on HBO one day by waking up too early and clicking on the TV. That'll learn me. Next time I'll try harder to sleep in.