Soms moet je gewoon patiënten hebben als je naar een horrorfilm in zijn geheel kijkt. Als je je gewoon met je tenen een weg kunt banen door de trage vroege scènes, kan zich soms een echte edelsteen aandienen... Dit was (gelukkig) niet het geval met 'Satans Zweep'.<br />'Satans Zweep' is geschreven en geregisseerd door Jason Maran en probeert ons mee te sleuren in een saaie, snurkende film zonder dat er aan het eind iets van terechtkomt. Ik vermoed dat de zwart-witfilm (en de blauwe) een reden moet hebben gehad, hoewel nooit wordt verklaard waarom het merendeel van het bloed blauw is, en ik vond dit steeds irritanter worden naarmate de film vorderde. Het verhaal op zich is niet zo slecht en het had zelfs iets origineels en fatsoenlijks, maar het acteerwerk is gewoonweg zielig. Dit, in combinatie met het trage tempo en het ontbreken van enige echte (rode) smurrie, maakte Satan's Whip tot iets om snel te vergeten. Ik geef het een 4 voor een geestige dialoog waar ik om moest grinniken, maar helaas kon dat deze saaie tijdverspilling niet redden.
Sometimes you just have to have patients when watching indie horror. If you can just toe-tap your way through the slow-paced early scenes, sometimes a real gem will present itself... This (unfortunately) was not the case with "Satan's Whip".<br /><br />Written and directed by Jason Maran, "Satan's Whip" attempts to drag us along on a boring snore-fest of a film, with no real pay off at the end. I'm guessing that the black & white (and blue) cinematography must have been for a reason, however it is never explained why the majority of the blood is blue, and I found this increasingly annoying as the film went on. The story in itself is not that bad, and actually had some originality and decent content but the acting is simply pathetic. This, combined with the slow-pacing and lack of any real (red) gore made "Satan's Whip" one to forget quite quickly. I will give it a "4" rating for some witty dialog that made me chuckle, but alas that could not save this boring waste of my time.