Ik schrijf deze recensie alleen maar omdat ik een enorme fan ben van het boek _Prozac Nation_, en ik was geschokt door de film.<br />Als je het boek niet had gelezen, zou je de film niet hebben gezien, denk ik, omdat er geen echt achtergrondverhaal in stond over Wurtzels depressie. Er werd niets gezegd over haar jeugd (haar relatie met haar vader, haar ervaringen op het zomerkamp, haar eerste therapeuten (in feite wekte de film de indruk dat ze pas bij dokter Sterling in therapie was gegaan).... Dat gezegd hebbende, als je het boek wel had gelezen, zou je in de war zijn geraakt door de hoeveelheid bewerking die erin zat. Ik vond het boek een levendige weergave van depressie, met de nadruk op Wurtzels dieptepunten en de ervaringen die ze in de loop der tijd had opgedaan. De film begon echter op Harvard en gooide het publiek letterlijk met beide benen op de grond zonder een echte verklaring voor wat er aan de hand was.<br />Gebeurtenissen die in het boek belangrijk waren (zoals Wurtzels miskraam, de zomer dat ze in Dallas werkte, haar zelfmoordpoging met Prozac) werden uit de film weggelaten.<br />Dit is ook pedant, maar Wurtzel verloor haar maagdelijkheid niet aan Noah. De zelfmoordpoging die in Sterlings kantoor werd getoond, was heel anders dan in het boek. Om te beginnen nam ze een overdosis Mellaril, in tegenstelling tot het para-suïcidale gebaar dat in de film werd getoond. Als je het boek hebt gelezen en ervan hebt genoten/je ermee hebt geïdentificeerd, zou ik zeggen: kijk niet naar de film. Lees 'More, Now, Again' (van dezelfde auteur) in plaats daarvan. Of kijk naar _ Girl, Interrupted_.<br />Het enige positieve was de voorstelling van Anne Heche, die volgens mij dokter Sterling heel goed speelde. Christina Ricci was ook goed, hoewel haar optreden een beetje... stijfjes leek. Jessica Lange maakte een prettige indruk, maar zag er heel anders uit dan Wurtzels moeder in het boek wordt beschreven.<br />Conclusie? Doe geen moeite.
I am writing this review simply because I am a huge fan of the book, Prozac Nation, and was appalled by the film.<br /><br />I think that if you hadn't read the book, you would have been lost watching the film, as it provided no real back story to Wurtzel's depression. There was no real mention of her childhood (her relationship with her father, her experiences at summer camp, her first therapists (in fact, the film gives the impression that she has never been in therapy until Dr. Sterling)...). That said, if you had read the book, you would have been confused by the amount of editing that had taken place.<br /><br />I found the book to be a vivid portrayal of depression, highlighting Wurtzel's low points, and the experiences she had along the way. The film however, began at Harvard, and literally threw the audience straight in with no real explanation of what was going on.<br /><br />Events that, in the book, were important (such as Wurtzel's miscarriage, her summer working in Dallas, her suicide attempt whilst on Prozac) were omitted from the film.<br /><br />Also, this is pedantic, but Wurtzel did not lose her virginity to Noah. The suicide attempt that was shown in Sterling's office was completely different to the book. For a start, she actually overdosed on Mellaril, as opposed to the para-suicidal gesture shown in the film.<br /><br />All in all, I would say that if you have read the book and enjoyed it/identified with it, then don't watch the film. Read 'More, Now, Again' (by the same author) instead. Or watch Girl, Interrupted.<br /><br />The only redeeming feature was the performance by Anne Heche, who I believe portrayed Dr. Sterling very well. Christina Ricci was also good, though her performance seemed a little... stilted. Jessica Lange made for enjoyable viewing, but looked the opposite of how Wurtzel's mother is described in the book.<br /><br />Conclusion? Don't bother.