Het probleem met deze film, zoals zo veel andere films die mislukken, is het script.<br />Het script is zo ongericht dat het overal rondslingert. Wat is hier het verhaal? Oké, het is een biopic, maar ik denk dat iedereen het erover eens zal zijn dat een heel leven niet in honderd minuten kan worden samengevat. Er is enige selectie en bewerking nodig, maar dit script heeft gewoon niet genoeg geselecteerd of bewerkstelligd. Het heeft Hoffmans leven niet teruggebracht tot een of twee definieerbare cruciale momenten of thema's waarmee het publiek zich kan identificeren en waarmee het een groter beeld van de man kan krijgen.<br />De film is niet langer een rechtschapen, ploeterend 'probleemgenie'. Biopic, semi-docu/mocumentary (nieuwe opnamen vervalst om overeen te komen met archiefbeelden), True Life Sob Stories Movie of the Week (het hele 'ik voed een zoon op die niet weet dat ik zijn vader ben'-gedoe), politieke samenzweringstheoriefilm etc. etc. De film wordt nooit wat hij wil zijn, en de halfslachtige burger Kane als verhaalstructuur (verslaggever die mensen uit Hoffmans verleden interviewt) wordt al snel in de steek gelaten, waardoor de film nog ongestructureerder en slapper wordt dan hij al was. Nadat Vincent D'Onofrio op het raam heeft gebonsd en 'Ik ben Abbie Hoffman! Ik ben Abbie Hoffman! Ik ben Abbie Hoffman!' ('Ik speel toneel! Ik speel toneel! Ik speel toneel!') had kunnen worden ingekort. Het enige wat er gebeurt, is dat de psychiater zegt: 'U hebt een bipolaire stoornis. Hier is wat lithium.', en de twee vrouwen in zijn leven zeggen: 'We zouden u vaker in het weekend kunnen zien.', en boem! Dat is het. Geen psychische problemen meer. Het is zo'n belachelijk zinloze symbolische scène dat hij gemakkelijk had kunnen en moeten worden ingekort voordat hij werd opgenomen. De scène waarin ze allemaal high worden en naar journaalbeelden uit Vietnam kijken en Hoffman GOD belt? Zinloos. Vertelt ons niets over wat dan ook. Maar als het gaat om een cruciaal belangrijk moment als de arrestatie van een drugsdeal, is het filmen zo gehaast dat de situatie gewoon uit het linkerveld komt en het publiek er geen touw aan vast kan knopen. Is hij plotseling aan de heroïne? Waar komt dat vandaan? Waarom? Wat is hier aan de hand?<br />Ik, als linkshandige van middelbare leeftijd, zou denken dat ik ruim binnen het beoogde publiek zit voor deze film, maar zelfs ik kreeg genoeg van het beeld van 'The Man', 'The Pigs', 'The Fuzz' enz. als wrede, goedgeklede, onnadenkende, hippiehatende androïden. Misschien was het zo in het Amerika van de jaren zestig, ik weet het niet, ik was er niet bij, maar in filmtermen was het goedkope, onhandige polemiek. Nadat ik dat allemaal had gezegd, was Vincent D'Onofrio overtuigend charismatisch, want de jongere Hoffman en ik konden Janeane Garofalo bij alles volgen, zelfs bij het lezen van de dienstregeling van een bus, hoewel ze gewoon niet geschikt was voor dit onderdeel.
The trouble with this film, like so many other films that fail, is the script.<br /><br />The script is so unfocused it flounders around all over the place. What IS the story here? OK, it's a biopic but I think everyone will agree there is no way that an entire life can be condensed into 100 or so minutes. Some selection and editing is required but this script just didn't select or edit enough. It didn't render Hoffman's life down to one or two definable pivotal moments or themes that the audience could identify with and, through them, 'get' the bigger picture of the whole man.<br /><br />The movie wanders from being a straight plodding 'troubled genius' biopic, to semi-docu/mocu-mentary (using new shots faked up to match archive footage), to sub True Life Sob Stories Movie of the Week (the whole "I'm bringing up a son who doesn't know I'm his Dad" shtick), to political conspiracy theory movie etc. etc. It just never makes its mind up what it wants to be, and the half-hearted Citizen Kane like narrative structure (reporter interviewing people from Hoffman's past) is soon abandoned which leaves the film even more unstructured and flabby than it starts out.<br /><br />The movie is full of moments and incidents that contribute nothing to the story and could well have been cut to leave room to expand something more important. The whole scene in the psychiatrist's office after Vincent D'Onofrio pounds the window screaming "I'm Abbie Hoffman! I'm Abbie Hoffman! I'm Abbie Hoffman!" ("I'm acting! I'm acting! I'm acting!") could have easily been cut. All that happens is the psychiatrist says "You have bipolar disorder here's some lithium.", and the two women in his life say "We could see you weekends more often." and bang! That's it. No more mental health problems. It is such a laughably pointless tokenistic scene it could easily, and should, have been dumped before it was shot. The scene where they all get high and watch newsreel footage from Viet Nam and Hoffman phones GOD? Pointless. Tells us nothing about anything. Yet, when it comes to a pivotally important moment like the drugs bust, the film making is so hurried the situation just comes out of leftfield and doesn't make any sense to the audience. Suddenly he's dealing in heroin? Where did this come from? Why? What is going on here? <br /><br />I, being a middle-aged leftie, would guess I am sitting well within the target audience for this movie but even I got fed up with the portrayal of 'The Man', 'The Pigs', 'The Fuzz' etc. as brutal, be-suited, unthinking, hippie-hating androids. It may have been like that in 60's America, I don't know, I wasn't there, but in film terms it was cheap clumsy polemic.<br /><br />Having said all that Vincent D'Onofrio was convincingly charismatic as the younger Hoffman and I could watch Janeane Garofalo in anything, even reading a bus timetable, though she just wasn't right for this part.