Eerdere commentatoren hebben de gelijkenis tussen deze film en _The Third Man_, de klassieke film noir van Carol Reed met Orson Welles en Joseph Cotten, opgemerkt. Deze gelijkenis valt de kijker bijna onmiddellijk op. Het is inderdaad een grote eer om vergeleken te worden met Robert Kraskers prijswinnende Academy Award-winnende cinematografie in _The Third Man_.<br />De plot van _Sluipende Identiteit_ is ook vrij nauwkeurig geschetst, maar in tamelijk gewone bewoordingen. Ik vond het uiterst creatief en onderhoudend. Even gewoon als het 'Verraden <0xE2><0x80><0x93> of Gestolen <0xE2><0x80><0x93> Identiteit'-apparaat in zowel theater als bioscoop is, is het slechts een apparaat en niet te verwarren met de plot zelf. Het gevolg is dat de kijker dit apparaat misschien 'duizenden' keren heeft gezien. Soms zit de plot van Gestolen Identiteit vol verrassingen en wendingen die zijn gebaseerd op dit trucje. Het zijn de onverwachte wendingen die deze film veel frisser, origineler en boeiender maken dan een plotbeschrijving zou kunnen doen vermoeden. Gestolen Identiteit leunt niet op het soort spanning dat kenmerkend is voor de meeste films noirs, omdat hier geen echt mysterie aan de orde is. In plaats daarvan leunt hij op constante, kleinere verrassingen. Kortom, het trucje van Vermiste Identiteit komt vrij vaak voor, maar dit trucje niet.<br />Ten slotte, hoewel ik de cast niet kende, vond ik het acteerwerk consistent goed, soms zelfs uitmuntend. Ik had me gemakkelijk kunnen voorstellen dat andere acteurs deze film in een melodrama veranderden, met bombastische, overdreven gebaren en duidelijke gezichtsuitdrukkingen. Het acteerwerk is altijd ingetogener en subtieler. Donald Buka is vooral ingetogen en geloofwaardig, en hij 'ontdoet zich nooit van zijn dekmantel' met een duidelijke gezichtsuitdrukking, zoals we maar al te vaak zien in films die afhankelijk zijn van het in stand houden van trucs om dramatische spanning te behouden.<br />De enige teleurstelling in deze verder prima film was de zeer zwakke ontwikkeling van het subplot van het liefdesverhaal. Zoals het er nu voor staat, lijkt het een bijkomstigheid <0xE2><0x80><0x93> een lichte verrassing, eigenlijk <0xE2><0x80><0x93> die aan het eind is toegevoegd. Of misschien konden de acteurs tijdens hun gezamenlijke beproeving gewoon geen tastbaar niveau van chemie overbrengen dat ik kon waarderen. Dit subplot had duidelijker naar voren moeten komen naarmate het verhaal zich ontvouwde. Al met al vond ik deze film een mooi juweeltje en ik vroeg me af waarom ik hem niet eerder had gezien. Probeer het maar, je zult het wel mooi vinden.
Previous commentators have noted the similarity in appearance between this film and The Third Man, director Carol Reed's classic film noir starring Orson Welles and Joseph Cotten. This similarity strikes the viewer almost immediately. It is, indeed, high praise to be compared to Robert Krasker's academy award- winning cinematography in The Third Man. <br /><br />The plot of Stolen Identity also has been delineated fairly accurately but in rather ordinary terms. I found it highly creative and entertaining. As common as the "Mistaken - or Stolen - Identity" device is in both theater and cinema, it is only a device and not to be mistaken for the plot, itself. Consequently, while the viewer may have seen this device "a thousand" times, the plot of Stolen Identity is full of surprises and twists based upon this device. It is the unexpected turns that make this film much fresher, more original and engrossing than a plot synopsis might convey. Stolen Identity doesn't rely on the kind of suspense that characterizes most film noire, because there is no real mystery here. Instead, it relies on constant, smaller surprises. In short, the Mistaken Identity device is rather common; but this plot is not.<br /><br />Finally, although I was not familiar with the cast, I found the acting to be uniformly good, occasionally outstanding. I easily could have imagined other actors turning this film into a melodrama, with bombast, overblown gestures and obvious facial expressions. The acting is always more restrained and subtle. Donald Buka is especially restrained and credible, never "blowing his cover" with an obvious facial expression as we see too often in films that depend on the maintenance of subterfuge to sustain dramatic tension.<br /><br />The only disappointment in this otherwise fine film was the very weak development of the love story sub-plot. As it stands, it seems like an afterthought - a mild surprise, in fact - tacked on to the end. Or perhaps during their shared ordeal, the actors simply couldn't convey a palpable level of chemistry that I could appreciate. This sub-plot should have been made more apparent as the story unfolded. All in all, I thought this film was a fine little gem, and I wondered why I had not seen it before. Try it, you'll like it.