Ik heb gisteravond 'Mirrormask' gezien en het was een onbevredigende ervaring.<br />Het is een film die visueel rijk is, maar met een trage regie, een slechte plot en een tweedimensionale karakterisering.<br />Maar dat wist ik toen ik naar binnen ging. Ik was bereid erop te vertrouwen dat de twee heren met wie ik naar binnen ging (vermaarde komieken) zouden zeggen dat de beelden ongewoon waren en dat was ook zo. Helaas betekende gebrek aan richtingsgevoel dat de ene scène na de andere zonder veel dramatische spanning of conflicten voorbijging. Maar dat is een opmerking die je kunt maken over veel kunstenaars wier werk op het witte doek wordt gebracht en die de leiding over de richting krijgen. Het tempo van het verhaal gaat verloren als de camera liefdevol op de mooie plaatjes inzoomt.<br />Ik zou helemaal niet zijn gegaan als ik niet de zekerheid had gehad dat de stijl van de film de moeite waard zou zijn. Ik heb het geprobeerd met het werk van Neil Gaiman, maar ik bleef altijd met het gevoel zitten van 'Keizers nieuwe kleren'. Ik leef in hoop, maar gisteravond was geen uitzondering.<br />Ik denk niet dat ik kan doorgaan met een analyse van Gaimans werk zonder de wil om te leven te verliezen. Lees de rest van de commentaren en al zijn fouten worden welsprekend beschreven. Ik kan echter niet begrijpen hoe hij kon denken dat hij enig inzicht had in de geest van een vijftienjarig meisje. Evenmin dat wat hij te zeggen had iets toevoegde aan de totale menselijke kennis over opgroeien en volwassen verantwoordelijkheid nemen, of aan de veranderende relatie die een meisje met haar moeder zou kunnen hebben. Dat zijn de centrale thema's van de film en ze worden onbeholpen, stereotiep en zonder diepgang behandeld. Alle mooie films ter wereld kunnen een stuk werk dat in de kern tekortschiet niet goedmaken.
I saw "Mirrormask" last night and it was an unsatisfactory experience.<br /><br />It is a film that is visually rich but with slow direction, poor plot line and 2-dimensional characterisation.<br /><br />I did, however, know this when I went in. I was willing to trust the two gentleman that I went with (knowledgable comic buffs) that the visuals would be out of the ordinary and so they were. Unfortunately, inexperience of direction meant that scene after scene passed with little in the way of dramatic tension or conflict. Though, this is a comment that could be made of many artists whose work is transferred to screen and who are given charge of direction. The pace of the story is lost as the camera lovingly dwells on the pretty pictures.<br /><br />I would not have gone at all without that reassurance that the style of the film would be worth seeing. I have tried with Neil Gaiman's work but am always left with the "emperor's new clothes" feeling. I live in hope but last night was no exception.<br /><br />I do not think I can continue with an analysis of Gaiman's work without losing the will to live. Read the rest of the comments and all his faults are eloquently described. I cannot comprehend, however, how he imagined that he had any understanding of the mind of a fifteen year old girl, Nor that what he had to say added anything to the sum total of human knowledge on growing up and assuming adult responsibility, or the changing relationship that a girl might have with her mother. These are the central themes of the film and they are handled ineptly, stereotypically and with no depth of imagination. All the pretty pictures in the world cannot make up for a piece of work that is flawed at the core.