In 1982 werden binnen een paar weken na elkaar twee films uitgebracht die allebei over buitenaardse wezens gingen. ET van Steven Spielberg en The Thing van John Carpenter. Van die twee films was ET de film die de harten van mensen over de hele wereld veroverde, ook al kwam The Thing als eerste uit. Omdat de mensen zo in de ban waren van Spielbergs warme, wollige alienfabel, bleven ze in drommen weg bij The Thing.<br />Het is niet moeilijk te zien waarom. De twee films staan lijnrecht tegenover elkaar. De ene is een optimistisch verhaal dat bedoeld is om de kwabben van het nog kloppende hart te verwarmen. De andere is een harde, onbuigzame film die het buitenaardse leven schildert als iets wat puur vastbesloten is om ons te vernietigen. Ik neem aan dat het publiek ET een veel leuker vooruitzicht vond dan de tentakels en het met slijm bedekte speeksel van het Ding!<br />Het heeft wat tijd gekost, maar het Ding heeft een aanzienlijk cultpubliek weten te winnen. En terecht. Want het Ding is dat zeldzame voorbeeld van een superieure remake. Het heeft de beste eigenschappen van de klassieker uit 1951 nodig, en herontdekt ze op verbluffende en fantasievolle manieren. Carpenter doet zijn werk zo goed dat hij er zelfs in slaagt een film te maken die op alle fronten de gelijke is van de showrunner van het genre, Alien. En dat is nog zeldzamer!<br />Carpenters film volgt het bronmateriaal trouwer dan het Ding van de Andere Wereld. Het houdt de ijskoude woestenij van Antarctica als decor, want het is de perfecte achtergrond als je een verhoogd gevoel van isolement probeert te creëren. Maar hoewel de karakters niet al te sterk zijn, komt de remake precies binnen de geestesgesteldheid van de acteurs en versterkt het de onzekerheid en angst die hen langzaam omringen.<br />De veelgeprezen Carpenter-medewerker Kurt Russell keert terug, nog vers van het succes van _Escape From New York_, en opnieuw gecast als een van Carpenters eeuwige antihelden. Hij speelt MacReady, de helikopterpiloot op een poolonderzoeksstation (wat ze onderzoeken is een raadsel). De problemen beginnen wanneer een Noorse helikopter van een nabijgelegen station over MacReady's vliegt en een Siberische Husky probeert neer te schieten. Uiteindelijk sterven ze voor hun moeite, en terwijl het kamp het mysterie van wat er gebeurd is probeert op te lossen, nemen ze de Husky op en voegen hem bij de hunne. Alleen is deze Husky helemaal geen Husky. Het is een buitenaards wezen dat van vorm verandert. De Noren ontdekten dat hij bevroren was in het ijs, en toen ze hem ontdooiden, slachtte hij hun bemanning af. Hij is in staat zijn slachtoffers naar believen op te nemen en kan een levend wezen tot in de kleinste details nadoen. Algauw verspreiden paranoia en achterdocht zich door de 12 man sterke bemanning, tot niemand meer zeker weet wie menselijk is en wie niet.<br />Het Ding is een van John Carpenters beste films. Ik kom in de verleiding om te zeggen dat het de beste film is die hij ooit heeft gemaakt. Zelfs nog beter dan klassiekers als Halloween en Dark Star. De reden waarom ik Het Ding boven aan Carpenters lijst zet, is dat het voelt als de laatste film van hem die je echt een klassieker zou kunnen noemen. Alle andere films die daarna zijn gemaakt, hadden het gevoel dat Carpenter het verknalde. Films die niet zo getuigden van de koele verfijning en rafelige intensiteit die zo kenmerkend zijn voor zijn eerdere werk.<br />Maar Het Ding had John Carpenter op het toppunt van zijn macht. Nog nooit heeft hij zo'n ondraaglijke spanning gegenereerd. Zelfs niet in de bloeddorstige Aanranding op Precinct 13. Vanaf het moment dat het buitenaardse wezen zijn aanwezigheid kenbaar maakt, voert Carpenter de spanning meedogenloos op. En als hij zijn klappen uitdeelt, komen ze met een martelende schok.<br />De film is een mengeling van zuivere atmosferische luchtsoorten en diepgewortelde gruwel. Een benadering die vaak met elkaar in tegenspraak lijkt, maar die in de handen van Carpenter prachtig versmelt. Als we Rob Bottin van _The Howling_ erbij betrekken, krijgt hij de verbazingwekkendste transformatieeffecten die je ooit in een horrorfilm zult zien. Amorfe vormen. Half gevormde menselijke trekken die scherp contrasteren met gapende kaken, spinnenpoten en volledig buigzame tentakels. De effecten van de film zijn zelfs zo verbazingwekkend en wriemelend dat Het Ding onder vuur kwam te liggen omdat het te realistisch was! <br />Dat soort denken gaat helemaal aan het doel voorbij. Het doet de waarden van de film geen goed. En dat zijn er veel. Carpenter brengt alleen een scène waarin de effecten worden ingezet wanneer dat nodig is. Op de rustiger momenten in de film lijkt hij speciaal afgestemd op het verhaal. Het Ding is een vaak verbijsterend verhaal van schaduwen, fluisteringen en implicaties. John Carpenter is nooit erg goed geweest in het neerzetten van zijn personage, maar in Het Ding werkt het in zijn voordeel. Omdat we nauwelijks iets van de cast weten, maakt dat de huidige situatie des te verwarrender. We zijn er van het ene op het andere moment nooit zeker van wie wie is. En daarom houdt Het Ding zich heel goed en houdt het zijn mysterie tijdens de volgende beelden in stand. Een speciale vermelding verdient de uitmuntende filmmuziek van Ennio Morricone. Een pulserend gebonk om de twee seconden. Het creëert een griezelig, spookachtig gevoel dat heel moeilijk van je af te schudden is. De hele film is een prachtige oefening in paranoïde manipulatie. De scène waarin ze elkaar bloed afnemen om te zien wie er menselijk is, is door Carpenter zo behendig in elkaar gezet dat je misschien zonder het te beseffen op je nagels zit te bijten.<br />Het Ding is een zuivere, onvervalste klassieker. Zelfs het einde laat je het vage vermoeden houden dat niet alles is opgelost. Een onderschatte film, de herwaardering die hij heeft gekregen meer dan waard. En zoveel beter dan ET!
In 1982, two films were released within weeks of each other that were both about aliens. Steven Spielberg's ET, and John Carpenter's The Thing. Of the two of them, ET was the one that won the hearts of people the world over, even though The Thing debuted first. Because people were so entranced with Spielberg's warm, fuzzy feelgood alien fable, they stayed away from The Thing in droves.<br /><br />Its not hard to see why. The two are diametrically opposed. One is an optimistic tale designed to warm the cockles of the still-beating heart. The other is a harsh, uncompromising film that paints alien life as something purely determined to destroy us. I guess audiences felt ET was a much cuter prospect than The Thing's tentacles and slime coated saliva!<br /><br />It's taken some time, but The Thing has gone on to win over a substantial cult audience. As it should. Because The Thing is that rare example of a superior remake. It takes all the best qualities of the 1951 classic, and reinvents them in startling and imaginative ways. Indeed Carpenter does his job so well he actually succeeds in making a film that is in every inch the equal of the genre's showrunner, Alien. And that's even rarer!<br /><br />Carpenter's film follows its source material more faithfully than The Thing From Another World did. It keeps the frigid wastes of Antarctica as a setting, because its the perfect backdrop when you're trying to establish a heightened sense of isolation. But although a bit thin on characterisation, the remake gets right inside the mindset of the actors, and amplifies the uncertainty and fear that slowly surrounds them.<br /><br />Frequent Carpenter collaborator Kurt Russell returns, hot off the success of Escape From New York, cast once again as one of Carpenter's perpetual anti-heroes. He plays MacReady, the helicopter pilot at an Antarctic research station (what they're researching is anyone's guess). The trouble begins when a Norwegian chopper from a nearby station flies over MacReady's, trying to gun down a Siberian Husky from the air.<br /><br />They end up dying for their troubles, and while the camp tries to solve the mystery of what happened, they take in the Husky and add it to their own. Except that this Husky, is not a Husky at all. But a shape-changing alien. The Norwegians discovered it frozen in the ice, and when they thawed it out, it massacred their crew. Capable of absorbing its victims at will, it can duplicate a living being right down to the smallest detail. Soon paranoia and suspicion works its way through the 12-man crew, until no-one is certain who is human and who is not.<br /><br />The Thing is one of John Carpenter's finest films. In fact I'm tempted to say its the best film he's ever made. Even surpassing classics like Halloween and Dark Star. The reason why I place The Thing at the top of Carpenter's list is that it feels like the last film of his that could truly be called a classic. All the others thereafter have felt like Carpenter was slumming it. Films that didn't flow with the cool sophistication and ragged intensity so prevalent in his earlier works.<br /><br />But The Thing had John Carpenter at the peak of his powers. Never has he generated suspense to such an unbearable degree. Not even in the ferocious Assault on Precinct 13. From the second the alien makes its presence known, Carpenter ratchets up the tension level relentlessly. And when he delivers his punches, they come with an agonising jolt.<br /><br />The film is a blend of pure atmospherics and visceral horror. An approach that can often seem at odds with one another, but in Carpenter's hands melds together beautifully. Bringing in Rob Bottin of The Howling fame, he lays to bear some of the most astonishing transformation effects you'll ever see in a horror film. Amorphous shapes. Half-formed human features starkly contrasted with gaping jaws, spider legs and fully flexible tentacles. Indeed the film's effects are so amazing and squirm-inducing, The Thing came under fire for being too realistic!<br /><br />That type of thinking misses the point entirely. It only shortchanges the film's values. And there are many. Carpenter only stages an effects setpiece when he needs to. Its in the film's quieter moments where he seems especially attuned to the story. The Thing is an often bewildering tale of shadows, whispers and implications. Characterisation has never been one of John Carpenter's strong suits, but it works to his advantage in The Thing. Because we hardly know anything about the cast, it only makes the present situation that much more confusing. We're never certain, from one moment to the next who is who. And because of this, The Thing holds up very well and maintains its mystery on subsequent viewings.<br /><br />A special mention should go to the excellent film score from Ennio Morricone. A pulsing thud thud every two seconds. It creates an eerie, spooky feeling that is very hard to shake. The whole film is a wonderful exercise in paranoid manipulation. The scene where they blood-test each other to see who's human is wound up with such dexterity by Carpenter, you may find yourself biting your nails without even realising.<br /><br />The Thing is a pure unadulterated classic. Even the ending leaves you with the vague suspicion that not everything is resolved. An underrated film, well worth the reappraisal it received. And so much better than ET!