Ja, 2.37 is in zekere zin een rip-aflevering van Gus van Sants Elephant. Het gaat over een paar leerlingen die met hun problemen te maken krijgen, wat leidt tot de zelfmoord van een van hen. Ja, het staat vol met clichés, maar zo is het leven. Je kunt gewoon niet ontkennen dat er in de echte wereld griezelige nerds bestaan, gehandicapte of populaire leerlingen die ondanks hun populariteit wel problemen hebben.<br />Maar daar gaat deze film niet over. Het gaat niet over het leven op de middelbare school. Het gaat niet over de ellende van het leven zelf.<br />Als je onder de oppervlakte kijkt, onder de zeepachtige sociale relaties die worden getoond, zul je aangrijpende, tot nadenken stemmende kritiek op onze maatschappij vinden.<br />Waarom plegen mensen zelfmoord? Begrijpen we hun motieven echt? Of proberen we ze alleen maar te begrijpen als het al te laat is? En waarom is het altijd iemand, dat had je nooit verwacht?<br />Deze film geeft geen antwoord op die vraag, maar hij roept hem wel op. En dat doet hij op een heel intense manier. Hij houdt je de hele tijd in het ongewisse, wiens bloed het zou kunnen zijn, dat je helemaal aan het begin ziet. Je volgt de paden van een paar studenten, die allemaal een min of meer goede reden hebben om een eind aan hun leven te maken, alleen maar om de gruwelijke handeling in de finale te zien.<br />Wist je wie het zou zijn? Of werd je erdoor verrast, zoals in het echte leven? De boodschap wordt uiteindelijk verwoord door een van de overlevende kinderen. We zijn altijd zo gefixeerd op onze eigen problemen dat we vergeten die van anderen te zien. Er zou iemand kunnen zijn, een collega, een vriend, die niet meer wil leven. Maar als je je ogen niet opendoet, zul je het pas weten als het te laat is.<br />Deze film levert goed werk. Hij heeft misschien een paar tekortkomingen, maar die doen er niet meer toe als hij is afgelopen. Of je ziet een weerspiegeling van de maatschappij, of je bent blind voor de werkelijkheid.
Yes, 2:37 is in some ways a rip off from Gus van Sants Elephant. It's about some students who are dealing with their problems leading to the suicide of one of them. Yes, it's full of clichés, but that's life. You just can't deny that creepy nerds, disabled persons or popular students who, despite their popularity, do have problems are existing in the real world.<br /><br />But that's not, what this film is all about. It's not about life in Highschool. It's not about the misery of life itself.<br /><br />If you look beneath the surface, beneath the soap-like social relationships that are shown, you will find some gripping, thought-provoking criticism of our society.<br /><br />Why are people committing suicide? Do we really understand their motives? Or are we just trying to understand, after its already too late? And why is it always someone, you would never have expected it to be?<br /><br />This movie doesn't answer this question, but it raises it. And it does so in a very intense way. All the way it keeps you guessing, whose blood it might be, that you see at the very beginning. You are following the paths of some students, all of them having a more or less good reason to end their lives, just to be forced to watch the gruesome act in the finale.<br /><br />Did you know who it would be? Or were you caught by surprise, like in real life?<br /><br />The message is verbalized by one of the surviving kids in the end. We are always so fixed on our own problems, we forget to see those of others. There might be someone, a colleague, a friend, who does not want to live anymore. But, if you don't open your eyes, you'll never know until its too late.<br /><br />This movie delivers well. It might have some flaws, but they don't matter anymore, when its over. Either you see a reflection of society, or you are blind for reality.