Je kunt niet naar een film als 'Privilege' van Peter Watkins kijken, een verhaal over de uitbuiting van een popmuzikant door de grote bedrijven, de staat en zelfs de georganiseerde religie, zonder te denken aan creatieve gedegenereerde producten als Michael Jackson of Britney Spears, die bedrijfsgiganten als Pepsi of een ander gif voor geld slijten. Of naar een willekeurig aantal entertainers in de muziek of de film, die werktuigen worden van politieke partijen of commerciële religieuze interesses als Scientology en Kabbalah. Een film als 'Privilege' moet bijna op sciencefiction hebben geleken toen hij in 1967 werd uitgebracht, zo fantastisch was de premisse. De visie van Watkins is niet alleen werkelijkheid geworden, we accepteren deze werkelijkheid stilzwijgend als 'normaal'.<br />Denk nu eens aan het strafkamp. Terwijl Privilege de kijker uitdaagt om te onderzoeken wat er aan ons wordt verkocht, en waarom, eist het strafkamp dat we rekening houden met wat ons wordt afgenomen, en waarom.<br />De hemel sta Amerika bij, en trouwens ook de wereld, als hedendaagse politici deze film in handen krijgen. Hij is al zo dicht bij de werkelijkheid dat ik kortgeleden bij het bekijken ervan een oprecht, misselijkmakend gevoel van angst ervoer.<br />Watkins maakt opnieuw handig gebruik van een documentaireachtige verhaallijn. Terwijl deze techniek in Privilege een paar ruwe kantjes had, is ze in het strafkamp geslepen tot een scherpe, naadloze perfectie. Het gevoel van realisme wordt versterkt door ontwapenend pretentieloze, economische, geloofwaardige beelden door de hele cast. Dit is het soort acteerwerk dat Hollywood volledig de rug heeft toegekeerd ten gunste van cosmetisch volmaakte beeldprojecties. De cast beschikt over eersteklas materiaal om mee te werken in Watkins' scenario.<br />Veel filmmakers hebben geprobeerd de kijker los te schudden van zijn zelfgenoegzame, valse gevoel van veiligheid. Niemand heeft dit resultaat ooit bereikt met zo'n grimmige en ijzingwekkende nauwkeurigheid als Peter Watkins hier.<br />' Wat nu heel duidelijk is, is dat in plaats van te proberen de vervreemde en uitgesloten Amerikanen, zoals deze mensen, terug te brengen in de nationale gemeenschap, de regering ervoor heeft gekozen de huidige verdeeldheid binnen het land te accepteren en uit te buiten, en zich aan de kant te scharen van wat zij als de meerderheid beschouwt. In plaats van de politiek van verzoening heeft zij gekozen voor de politiek van polarisatie.'<br />Om een van de personages te parafraseren: we hoeven ze geen varkens te noemen omdat ze weten wat ze zijn. Beter dan wij.
You can't watch a film like Peter Watkins' "Privilege," a story of the exploitation of a pop music performer by big business, the state, and even organized religion, without thinking of creatively degenerate commodities like Michael Jackson or Britney Spears, who hawk corporate giants like Pepsi or some other poison for money. Or any number of entertainers, in music or movies, who become tools of political parties or commercial religious interests like Scientology and Kabbalah. A film like Privilege must have seemed almost like science fiction when released in 1967, so fantastic was its premise. Today we tend to take celebrity endorsements for granted, giving little thought to its more alarming implications. Watkins' vision has not only become reality, we tacitly accept this reality as "normal."<br /><br />Now consider Punishment Park. As Privilege challenges the viewer to examine what is being sold to us, and why, Punishment Park demands that we reckon with what is being taken from us, and why. <br /><br />Heaven help America, and for that matter the world, if contemporary politicians get their hands on this film. It is already so close to reality, that in viewing it recently, I experienced a genuine, nauseating feeling of anxiety.<br /><br />Watkins again skillfully employs a documentary-style narrative. Whereas in Privilege some rough edges to this technique were apparent, in Punishment Park it has been honed to sharp, seamless perfection. The sense of realism is enhanced by disarmingly unpretentious, economical, believable portrayals by the entire cast. This is the kind of acting Hollywood has completely turned its back on, to its detriment, in favor of cosmetically perfect image projections. The cast has first-rate material to work with in Watkins' screenplay. <br /><br />Many cinematic visionaries have tried to shake the viewer out of their complacent, false sense of security. No one has ever achieved this result with such stark and chilling accuracy as Peter Watkins does here.<br /><br />"What seems quite clear now, is that instead of trying to bring the estranged and excluded Americans, such as these people, back into the national community, the Administration has chosen to accept and exploit the present division within the country, and to side with what it considers is the majority. Instead of the politics of reconciliation, it has chosen the politics of polarization."<br /><br />To paraphrase one of the characters, we don't have to call them pigs because they know what they are. Better than we do.