Sinds het doodvonnis ben ik een beetje teleurgesteld in Tarantino. Maar ik hou vol dat het maar een beetje was, want ik kan me voorstellen dat het veel werk is om zo'n eerbetoon aan stuntmensen te maken. Inglorious Basterds heeft Tarantino beslist naar de hoogste regionen van mijn universum gestuwd. Deze film kan in één woord worden samengevat (hoewel niet helemaal juist): RAW.<br />Elke scène ademt een intense emotie. Wraak en gerechtigheid lijken de belangrijkste thema's te zijn. Vanaf het begin van de film voel je medelijden met de slachtoffers van de nazi's en word je in Tarantino's fictieve dimensie van de historische context van de Tweede Wereldoorlog geplaatst. De personages zijn onvoorspelbaar, grappig, eng, bruut, sexy en andere bijvoeglijke naamwoorden die ik ongetwijfeld in mijn hoofd heb, maar die net zo passend en positief zijn. Ik zal niet ingaan op de waardering van elk personage, maar de andere opmerkingen van mijn medegebruikers vatten de waardering van de verschillende optredens samen.<br />De dialogen hebben zich ontwikkeld van de klassieke Tarantino-'slechte kont'-provocerende stijl zoals die te zien is in Pulp Fiction en Death Proof. In de dialogen kun je merken dat Tarantino openlijker verwijzingen naar andere films maakt. Veel dialogen waren bijna een les in film voor het publiek, de setting speelt zich deels af in een filmpremière, een verwijzing naar een film ligt om elke hoek. Het is leuk om te zien dat elke taal die wordt gebruikt (Duits, Frans en Engels) op dezelfde manier en op een natuurlijke manier wordt gebruikt. Ik spreek zowel Frans als Engels heel vloeiend en ben vaak teleurgesteld als ik zie hoe Engelssprekende personages in Franse films zich slecht gedragen en hoe Frans sprekende personages in Engels-Amerikaanse films zich slecht gedragen. Verbazingwekkend genoeg slaagde Tarantino erin zijn acteurs een natuurlijke en sierlijke voorstelling te laten geven. Het helpt het publiek in de context van de historische context te plaatsen. Inderdaad, soldaten, spionnen en burgers begrepen soldaten/spionnen/burgers uit andere landen zelden.<br />De beelden/foto's zijn prachtig en de decors geven een overtuigend beeld van Europa in de jaren veertig van de twintigste eeuw. De kostuums zijn perfect en het geweld wordt orgastisch/realistisch weergegeven. Er worden geen klappen achtergehouden en de nazi's worden vaak gemarteld. Daardoor is de film niet voor alle kijkers toegankelijk; het gewelddadige beeldmateriaal kan de meer gevoelige doelgroep choqueren.<br />Over deze film kan veel geschreven worden. Maar de film is zo goed dat ik tijdens de première van _North American Inglorious Basterds_ op het Fantasia Festival in Montreal moest plassen, maar ik weigerde te gaan zodat ik geen enkele scène zou missen. Ik hoop dat dat beeld me duidelijk maakt hoe sterk ik deze film vind en dat ik een moeilijk publiek ben om tevreden te stellen.
I have been feeling a little disappointed by Tarantino ever since death proof. But i insist it was only a little, because i can appreciate the amount of work in producing such an homage to stunts people. Inglorious Basterds has definitely propelled Tarantino to the top ranks in my universe. This movie can be summed up (albeit inadequately) in one word : "RAW". <br /><br />There is an intense emotion in every scene. Revenge and justice seem to be the main themes, From the start of the movie one feels compassion towards the victims of the Nazis, and is placed in Tarantino's fictional dimension of the WW2 historical context. <br /><br />Characters are unpredictiable, fun, scary, brutal, sexy, and other adjectives i am sure are escaping my mind that are just as fitting and positive. I won't go in to an appreciation of each character, but the other comments by fellow users sum up the appreciation of the various performances. <br /><br />Dialogue has evolved from the classic Tarantino "bad ass" provocative style as seen in Pulp Fiction and Death Proof. One can feel in the dialogues that Tarantino is making more open references to other movies. Indeed, many dialogues were near lessons in cinema to the audience, the setting partly takes place at a movie premiere ; a reference to a movie is close around every corner. <br /><br />It is nice to see that each language presented (German, French, and English) is employed rather equally and naturally. I speak both French and English very fluently, and am frequently disappointed in how English speaking characters in french movies act poorly, and how french speaking characters in English/American movies act poorly. Amazingly enough, Tarantino managed to make his actors pull off a natural and graceful performance from his actors. It helps put the audience in context of the historical context. Indeed ; soldiers, spies and civilans rarely understood soldiers/spies/civilians from other countries.<br /><br />The visuals/photography are beautiful, with sceneries convincingly conveying a 1940s WWII Europe. The outfits are perfect, and the violence orgasmically/realistically conveyed. No punches are held back, and the Nazis are often shown being tortured. This makes the movie not open to all audiences ; the graphic violence can shock the more sensitive demographic. <br /><br />volumes can be written about this movie. But the movie is so good, that during the North American Inglorious Basterds premiere at the Fantasia Festival in Montreal, i had to pee, but refused to go so as to not miss one single scene. I hope that image conveys how strongly i feel about this movie, and i'm a hard audience to please.