Alleen al aan de cast kun je zien dat dit een tikkeltje anders zal zijn dan de gebruikelijke Italiaanse westerns. De oudere acteurs Robert Ryan en Arthur Kennedy spelen samen met Alex Cord, die op het punt leek te staan een ster te worden. Het resultaat is een film die zowel in mineur als in mineur is, en toch zullen degenen die meer uit een western willen halen dan alleen een schietpartij, er tevreden mee zijn. Vooral interessant is de rol van Alex Cord. Je verwacht dat de 'held' in deze westerns zwijgzaam en introspectief zal zijn, maar 'Clay McCord' is een extreem voorbeeld en verrassend genoeg heeft hij vaak een passieve, zelfs zwakke rol gespeeld. Er wordt vaak beweerd dat hij bang is om ten prooi te vallen aan de epileptische aanvallen die zijn vader verlamden, en op die momenten van hulpeloosheid is hij overgeleverd aan degenen die hem kwaad willen doen of die hem willen helpen. Om zijn passiviteit te benadrukken, draagt Clay McCord <0xE2><0x80><0x93> vind je dat geen mooie naam? <0xE2><0x80><0x93> zijn kleren vaak tot op zijn middel, alsof hij weinig meer is dan een aantrekkelijk speeltje dat wordt tentoongesteld. Hij heeft zelfs een sterk masochistisch trekje, vooral wanneer hij door zijn vijanden als boksbal wordt gebruikt, aan zijn polsen wordt opgehangen en boven het midden van een straat wordt gehangen. Niet alleen slaagt hij er vaak niet in zichzelf te beschermen, maar McCord is even weinig effectief in het beschermen van de mensen om hem heen. Bijna iedereen die hem helpt, wordt vermoord.<br />Hoewel 'Een Minute om te bidden, een Second om te sterven' verre van een volledig succes is, heeft het een diepgang en een toon die het uniek maakt en ervoor zorgt dat het in de herinnering blijft hangen. Het is ook een goede illustratie van Alex Cords carrière, die na een paar veelbelovende jaren in het midden van de jaren zestig na dit punt begon af te brokkelen. Hij moet ongeveer 36 jaar oud zijn geweest toen hij dit filmde <0xE2><0x80><0x93> in zijn lichamelijke bloei <0xE2><0x80><0x93> en het beeld van hem, hangend aan zijn polsen, met ontbloot bovenlijf en bezweet, is een gedenkwaardig stukje filmische 'rundvlees'.
The cast alone tells you this will be a notch above the usual Italian western. Veteran actors Robert Ryan and Arthur Kennedy team up with Alex Cord who, at the time, seemed on the verge of stardom. The result is a movie that's both off-beat and down-beat and yet it'll satisfy those who seek more from a western than just gunplay. Especially interesting here is the character played by Alex Cord. One expects the "hero" in these westerns to be taciturn and introspective, but "Clay McCord" is an extreme example and, surprisingly enough, he's often shone in a passive, even weak position. Much is made of the fact that he fears falling prey to the epileptic fits which immobilized his father, and in these moments of helplessness he's either at the mercy of those who wish to harm him or those who wish to help him. To emphasize his passivity, Clay McCord -- don't you love that name? -- is often shone stripped to the waist as if he were little more than an attractive plaything being put on display. There's even a strong masochistic streak in his nature, most in evidence when he's used as a punching bag by his enemies and then suspended by his wrists and left hanging above the middle of a street. Not only does he often fail to protect himself, but McCord is equally ineffective in protecting those around him. Nearly everyone who helps him is killed. <br /><br />While "A Minute to Pray, a Second to Die" is far from being a complete success, it has a depth and a tone which sets it apart and causes it to linger in the memory. It's also a good showcase for Alex Cord whose career tended to decline after this point following a few promising years in the mid-1960s. He must have been about 36 years old when he filmed this -- in his physical prime -- and the scene of him hanging by his wrists, bare-chested and sweaty, is a memorable piece of cinematic "beefcake."