De vrouwelijke cast van deze film is fantastisch: je hebt Linda Blair (die zich aardig weet te ontwikkelen), Julie Strain (die niet al te veel tekst krijgt <0xE2><0x80><0x93> dat is mooi), Rochelle Swanson (even overtuigend als een lief onschuldig meisje of als een boosaardig bezeten meisje), Toni Naples en de mooiste van allemaal, IMO, de eenvoudigweg oogverblindende Kristina Ducati (hoe de maffe mannelijke hoofdrolspeler, Larry Poindexter, het verdiende om seksueel betrokken te raken bij een van deze vrouwen blijft een mysterie). Maar afgezien van de kans om deze mooie en in sommige gevallen getalenteerde vrouwen te zien, heeft de film weinig te bieden. En als Wynorski er eindelijk in slaagt enige spanning te creëren, komt er een bespottelijke'verdraaide' afloop die alles tenietdoet.
The female cast of this movie is terrific: you've got Linda Blair (maturing nicely), Julie Strain (who doesn't get too many speaking lines - that's a good thing), Rochelle Swanson (equally convincing as a sweet innocent girl or as an evil possessed girl), Toni Naples, and the most beautiful of them all IMO, the simply stunning Kristina Ducati (how the goofy male lead, Larry Poindexter, deserved to get sexually involved with any of these women remains a mystery). However, beyond the chance to watch these beautiful and in some cases talented women, the movie has little to offer. The plot is disjointed and doesn't really get going until the last 15 minutes or so; and when Wynorski finally manages to create some suspense, a ludicrous "twist" ending comes and ruins everything. (*1/2)