Het produktiejaar zegt alles. De film is een plunderende bende van politiek correct links, feministisch, zelfgenoegzaam gezwam, van een zo zwaarwichtige symbolische variëteit dat hij vandaag de dag belachelijk overkomt. Elke scène heeft tot doel licht te werpen op een van de brandende kwesties van de maatschappij, voornamelijk de rol van vrouwen in de werkende gemeenschap, de rol van vrouwen tegenover mannen, vrouwen als seksobjecten, consumentisme, politiek, oorlog, enzovoort. Op elke scène wordt commentaar geleverd door de innerlijke dialoog van een van de hoofdactrices, of door er een surrealistische grap van te maken. Ik heb geen herinneringen aan een plot of aan wie de hoofdpersonen in werkelijkheid waren. Het is het soort film waarin het consumentisme wordt bespot door een stel dat in de etalage van een meubelzaak de liefde bedrijft terwijl de verkoper zijn toespraak houdt, of waarin een onthullend interview met een toneelspeelster uitmondt in een volledige striptease-act, want 'natuurlijk' zijn de aanstootgevende heren van de pers gelijkwaardig aan een schunnig clubpubliek. Daarna gaan we snel verder, want we moeten oorlog zien uitbreken in een vredig bos, we moeten diverse opruiende feministische toespraken zien te verdrinken in het (mannelijke) getoeter van auto's of oproerige menigtes, en natuurlijk moeten we filmjournaals zien van Stalin en alle andere gebruikelijke verdachten. Je snapt het wel. Maar dat doet er allemaal niet toe. De film is een onovertroffen snoepje voor iedere (mannelijke) Ingmar Bergman-liefhebber. Een film die opschepperig de hoofdrol speelt in het leven van Bibi Andersson, Harriet Andersson en Gunnel Lindblom op het hoogtepunt van hun schoonheid maakt dat de recensent zich volledig overgeeft en alleen nog maar kletspraat uitkraamt, en hij vindt het ook prachtig om te zien hoe ze zo royaal hun acteertalent gebruiken in een film waar ik nog nooit van had gehoord. Het is moeilijk te geloven dat vooral het gezicht van Bibi Andersson elke keer dat ze verschijnt het scherm beheerst. De cinematografie is schitterend georkestreerd, geniet vaak van een overbelichte (?) dimensieloze witheid, en je krijgt er gewoon nooit genoeg van om naar de acteurs te kijken. Hoe absurd is het dat een film die is gemaakt met zoveel consideratie voor de feministische agenda, die onvermoeibaar pleit voor het feit dat vrouwen niet alleen maar als lustobject beschouwd moeten worden, de 21ste-eeuwse kijker niets beters te bieden heeft dan een parade van oogverblindend mooie meiden. Zoals gezegd, ik klaag niet. Ik zou hem morgen nog eens kunnen bekijken.
The production year says it all. The movie is a marauding mess of politically correct leftwing feministic selfappreciating drivel, of a so heavyhanded symbolic variety that comes across as ridiculous today. Every scene has the purpose of shedding light on one of the burning issues of society, mainly the role of females in the working community, the role of women vs men, women as sex objects, consumerism, politics, war, etc. Every scene is commented upon by the inner dialogue of one of the main actresses, or by turning the scene into a surrealistic joke. I have no reminiscence of any plot, or who the main characters actually were. It is the sort of movie, where consumerism is mocked by having a couple make love in a furniture store sales window while the sales agent delivers his speech, or where a revealing interview of a stage actress turns into a fullblown striptease act, for "of course" the offensive gentlemen of the press is the equal to a raunchy club audience. Then we move swiftly on, as we need to see war erupt in a peaceful forest, we need to see multiple inflammatory feministic public speeches being drowned in the (male) blowing of cars horns or rioting crowds, and of course we need to see cinema newsreels of Stalin and all the other usual suspects. You get the idea. But all this does not matter at all. The movie is an unsurpassed piece of eyecandy for any (male) Ingmar Bergman aficionado. A movie boasting leads Bibi Andersson, Harriet Andersson and Gunnel Lindblom at the height of their beauty makes this reviewer surrender completely and just drivel  and also delight in watching them so generously use their acting skills in a movie I had never heard about before today. It is hard to believe how especially the face of Bibi Andersson owns the screen every single time she appears. The cinematography is gorgeously orchestrated bw, often revelling in an overexposed (?) dimensionless whitishness, and you just never grow tired of watching the performers. How absurd, that a movie made with so much consideration for the feministic agenda, tirelessly advocating that women should not be viewed as merely an object of desire, has nothing better to offer the 21st century viewer than a parade of stunningly beautiful babes. As mentioned, I am not complaining. I could rewatch it tomorrow.