Wie had kunnen denken dat een niet-gehandicapte acteur zo realistisch en zo immens krachtig kon acteren als een gehandicapte in een film? Waarschijnlijk iemand. Maar niemand, echt niemand, zou hun verwachtingen ooit kunnen vergelijken met de verbazingwekkend emotionele en krachtige voorstelling die de twee acteurs in deze film geven.<br />Michael (Steven Robertson) woont in een tehuis voor gehandicapte mensen. Hij heeft cerebrale Paulsy, en zoals in het begin al duidelijk werd, heeft hij grote moeite met communiceren. Dus het is echt een levenslijn als mede-gehandicaptenlid Rory (James McAvoy) die normaal kan praten, hem begrijpt. Zo begint een vriendschap die voornamelijk gebaseerd is op (ironisch genoeg) communicatie.<br />In een hilarische scène slagen ze erin uit het tehuis naar hun eigen tehuis te verhuizen. Nadat Rory was afgewezen, diende de goedhartige Michael een aanvraag in om in zijn eigen huis te gaan wonen. Rory, die al een slechte naam had bij de'rechters', zou zijn tolk zijn.<br />Maar al snel komen er problemen. Ze beginnen een meisje dat ze een tijdje geleden in een pub hebben ontmoet, goedhartig te stalken en willen dat ze hun assistente wordt om de kleine dingen te doen die er echt toe doen. In het begin aarzelt ze; ze kent deze mannen niet, maar het lijkt erop dat ze ongevaarlijk kunnen zijn; dus ontstaat er een nieuwe vriendschap, maar niet noodzakelijkerwijs een goede.<br />Maar behalve dat de film schrijnend is, is hij ook afhankelijk van de acteurs. Maar dat is niet slecht. Voor een niet- gehandicapte acteur zie je Rory, hoewel hij goed kan communiceren, gefrustreerd omdat hij volledig afhankelijk is van andere mensen en geen eigen leven heeft. Maar de echte ster voor mij is Steven Robertson. Hij acteert met zo'n emotie, verlangen om erbij te horen en droefheid/geluk, dat hij de hele film voor zich wint.<br />Uitstekend.<br /><br />Overal: 5 van de 5.
Who could have thought a non-disabled actor could act so realistically and immensely powerfully as a disabled person in a film? Probably someone. But no-one, truly no-one, could ever compare their expectations with the amazingly emotive and powerful performance given by the two actors in this film.<br /><br />Michael (Steven Robertson) lives in a home for disabled people. He has Cerebral Paulsy, and as shown to us right at the beginning, he has huge trouble communicating. So it truly is a lifeline when fellow disabled member Rory (James McAvoy) who can speak normally, understands him. Thus starts off a friendship that relies mainly on (ironically enough) communication.<br /><br />In a hilarious scene, they manage to move out of the home into their own. After Rory had been rejected, good hearted Michael put forward an application to move into his own house. Rory, who already had a bad name with the "judges", was to be his interpreter.<br /><br />But troubles soon come about. They begin good-heartedly stalking a girl who they met in a pub a while back, wanting her to be their assistant to do the little things that matter. She at first is reluctant; she does not know these men, but seems they could be harmless; so strikes up another friendship, but not necessarily a good one...<br /><br />As well as being poignant, however, this film really does rely on the actors. But that isn't a bad thing. For a non disabled actor, you see Rory, though he can communicate properly, frustrated at the way he's completely dependant on other people, and has no real life of his own. But the real star for me is Steven Robertson. He acts with such emotion, yearning to fit in and sadness/happiness, that really sees him win over the whole entire film.<br /><br />Excellent.<br /><br />Overall: 5 out of 5