Ik heb altijd geweten dat die dag zou komen. Dat wisten we allemaal. Er zit maar een beperkte hoeveelheid olie in de grond, en op een dag zullen we niet genoeg hebben. Maar is er niet genoeg steenkool om in plaats daarvan te gebruiken? En windenergie, of zoiets. Dingen waar toekomstige generaties zich zorgen over kunnen maken.<br />Toen trof deze documentaire me recht tussen de ogen. Olie maakt de kunstmest die voor het eerst in de wereldgeschiedenis de reden is dat bijna niemand op een boerderij woont. Als de onvermijdelijke olietekorten toeslaan, zullen een heleboel dingen <0xE2><0x80><0x93> vliegen, veel drugs, plastic, leven in de buitenwijken <0xE2><0x80><0x93> onmogelijk worden. Maar het krankzinnigste inzicht uit de documentaire is dit: olie geeft ons met zo weinig inspanning zo veel energie dat ons leven zonder olie moet veranderen. Zelfs als er onmiddellijk vervanging en bescherming komt, zal dat op zijn best onze landing in een vreemde post-oliewereld vergemakkelijken die (volgens de documentaire) n<0xC3><0xBA> zou kunnen beginnen.<br />Ondanks de sombere boodschap is de documentaire vaak hoogst vermakelijk. Hij bevat fantastische historische beelden (nuchtere beelden van donkere fabrieken in de stad en kitscherige, grappige dingen uit de jaren vijftig) die ons eraan herinneren waarom we <0xC3><0xBC>berhaupt naar de voorsteden zijn verhuisd. Hij biedt ook hoop dat een enorme inspanning die nu is begonnen onze overgang van olie naar een andere wereld kan vergemakkelijken en de wereld een betere plek kan maken. Het enige wat ik over de documentaire te klagen heb, is dat er geen tijd wordt besteed aan de vraag waarom we er nu pas achter komen. Hoe kan dit opeens een groot noodgeval zijn? In de jaren zeventig wisten we al dat we ons moesten voorbereiden op een wereld na de olie, en we begonnen ons voor te bereiden met onderzoek naar alternatieve energie en kleinere auto's. Als het feit dat we de initiatieven van president Jimmy Carter 25 jaar geleden niet hebben doorgezet ons heeft veroordeeld tot een harde landing in een wereld na de olie, waarom schreeuwde niemand daar dan op zeepkisten over? Uiteindelijk vond ik de documentaire zeer overtuigend en ik kreeg er de verschrikkelijke rillingen van, alsof ik uit een heel mooie droom werd gesleurd. Dit moet voor iedereen een zeer waarschijnlijke nabije toekomst zijn, waarin we nog tijd hebben om er iets aan te doen.<br /><br /><0xE2><0x80><0x93> Charles.
I always knew the day was coming. We all knew. There's only so much oil in the ground, and one day we'll run short. But isn't there supposed to be enough coal to use instead? And wind power, or something. Things for future generations to worry about.<br /><br />Then this documentary hit me smack between the eyes. Oil makes the fertilizer that is the reason for the first time in world history practically no one lives on farms. When the inevitable oil shortages hit, a lot of things -- air travel, many drugs, plastics, life in the suburbs -- will become impossible. But the craziest insight from the documentary is this: oil gives us so much energy with so little effort, that without it our lives must change. Even if substitutes and conservation are implemented immediately, at best they'll smooth our landing into a strange post-oil world which (the documentary claims) could be starting NOW.<br /><br />Despite its gloomy message, the documentary is often highly entertaining. It contains fabulous historical footage (sober images of dark urban factories, and campy funny stuff from the 1950's) which reminds us of why we moved to the suburbs in the first place. It also offers hope that a massive effort started now could both ease our transition from oil and make the world a better place.<br /><br />My only complaint about the documentary is that it does not spend time on the mystery of why we are finding this stuff out now. How can this be a big emergency all of a sudden? We knew in the 1970s we should be preparing for a post-oil world -- and we started to prepare with alternative energy research and smaller cars. If our failure to follow through on President Jimmy Carter's initiatives 25 years ago has doomed us to a hard landing in a post-oil world, why was no one shouting about it on soapboxes?<br /><br />In the end I found the documentary highly persuasive; and it left me with the terrible chill of being dragged out of a very lovely dream. This is must viewing for everyone not afraid to face a very likely near future that we still have time to do something about.<br /><br />- Charles