Ik maakte een grote fout door naar die film te gaan kijken. Dat is de loterij van het kijken naar films, denk ik. Na vijf minuten wist je gewoon dat het een prutsfilm zou worden, en ik deed mijn uiterste best om op mijn stoel te blijven zitten <0xE2><0x80><0x93> het oude 'twee uur van je leven kwijt'-gevoel.<br />Het fundamentele probleem is dat, zonder zelfs maar de hele draad van 'historische accuratesse' van recensies te noemen, het script pijnlijk, pijnlijk en slecht is.<br />Het eerste halfuur had gespreid kunnen zijn over een uur om een geloofwaardige, echte plotontwikkeling te geven. In plaats daarvan slingerde het van de ene ondramatische 'dramatische' gebeurtenis naar de volgende. Het slaat nergens op dat het meisje aan het begin van de film zit te huilen, want het publiek heeft op dit moment geen enkele emotionele band met wat dan ook. En dat hele lopen naar de zonsondergang door het lange-grasveld aan het eind, waar ging dat in godsnaam over?<br />Zelfs de uitmuntende Ed Harris kon deze niet redden. Je kon zijn pijn bijna voelen bij sommige van de zinnen die hij moest uitspreken. De afschuwelijkste was, zonder aanwijsbare reden, dat hij naar het meisje staarde terwijl ze zijn werk kopieerde in zijn appartement, ze keek op, het werd allemaal een beetje wazig romantisch <0xE2><0x80><0x93> een belichting (of ben ik aan het dromen) <0xE2><0x80><0x93> en hij zei, met gezag in zijn stem:<br />'<br />' WASH ME.<br />En ze staat op en wast hem met een spons. 'Was me'. WTF? Dat is hilarisch.<br />En toen kwam de muziek. De lange, uitgebreide sessie waarin alleen Beethoven optrad en de Negende Symfonie uit de geluidsboxen in de bioscoop stroomde en het koor wachtte, wachtte, stond daar zwijgend voor wat wel een eeuwigheid leek. En toen, eindelijk, barstte het in een enorm geluid los. Het was huiveringwekkend mooi en ik durf het wel te zeggen, ik kreeg er tranen van in mijn ogen.<br />Dus dat was het moment waarop de film twee sterren kreeg. Het enige deel van de film waarin Beethoven precies kon zeggen wat hij wilde zeggen.<br />En ik geloofde hem.
I made a big mistake going to see this film. That's the lottery of going to see films I guess. After five minutes you just knew it was going to be a clunker, and I fought quite hard to stay in my seat - the old "lose two hours of your life" kind of feeling.<br /><br />The fundamental problem is that, without even mentioning the whole "historical accuracy" thread of reviews, the script is achingly, painful, bad.<br /><br />The first thirty minutes could have been spread out to an hour to give a plausible, real, plot development. Instead, it lurched from from one undramatic "dramatic" event to the next. Having the girl cry at the start of the film makes no sense because the audience has no emotional attachment to anything at this point. And that whole walking off into the sunset through the long-grass field at the end, what the hell was that about? <br /><br />Not even the excellent Ed Harris could save this one. You could almost feel his pain at some of the lines he had to utter. The most fabulously awful one was, for no apparent reason, he stares at the girl as she copies his work in his apartment, she looks up, it all goes a bit fuzzy romantic kind-a lighting (or am I dreaming), and he says, with authority in his voice, <br /><br />"WASH ME." <br /><br />And she gets up and washes him, with a sponge. "Wash me" WTF? That's hilarious.<br /><br />And then there was the music. The long extended session when it was just Beethoven conducting and the 9th Symphony pouring out of the surround sound in the cinema and the choir waiting, waiting, standing there silently for what seems like forever. And then, finally, launching into enormous sound. It was spine-chillingly wonderful and dare I say it, it brought tears to my eyes.<br /><br />So that is where the film picked up two stars. The only part of the film where Beethoven got to say exactly what he wanted to say.<br /><br />And I believed him.