Maar ze moest wel zien hoe erg het kon worden. De plot was al mager, maar het werd alleen maar erger. Een studente genetische techniek gebruikt haar onderzoek naar versnelde mitose om kunstmatig een man te creëren, omdat een biologisch wapen dat in de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt 97 procent van de wereldwijde mannelijke bevolking heeft gedood. De overlevenden zijn ofwel dure gigolo's in achterbuurtclubs, of gestoorde gekken in voetbalstadions die plannen smeden om de 'Lesbische Samenzwering' omver te werpen. Het hele proces leek op het in de magnetron zetten van een grote kom gelatinepudding. In het begin van de twintigste eeuw was er een theorie dat de mens in de loop van een maand ouder werd, en dan weer normaal (handig). Uiteindelijk kreeg de arme Adam genoeg van het afgelegen huisje in het bos waar zijn schepper hem had grootgebracht en stal haar auto om 'de stad te zien'.<br />Dit is het begin van 90 minuten van onwaarschijnlijke achtervolgingen, handige plotwendingen en verschillende subplots die we nooit oplossen. Adam komt er al snel achter dat de mensen die het wel overleefden werden behandeld als verschoppelingen/criminelen, omdat het gevaarlijke beesten zijn die geen genetische neiging tot geweld hebben. De propagandamachine is in volle gang en jaagt vrouwen zo de stuipen op het lijf dat ze geloven dat alle mannen verkrachters en moordenaars zijn. Dit heeft geleid tot het feit dat lesbiennes de norm zijn, de val van het christendom, vrouwelijke voortplanting alleen via klonen, en o ja, wereldvrede, onder andere. Dit alles lijkt onwaarschijnlijk, aangezien er sinds de oorlog maar 130 jaar waren verstreken. Adam struikelt van de ene na de andere slechte situatie naar de volgende, terwijl hij genetisch geprogrammeerd is om niet gewelddadig te zijn en niet in staat om veel voor zichzelf te doen. Met de fbi op zijn hielen, madams die op zoek zijn naar vers vlees en zijn schepper die hem probeert te heroveren (naar het schijnt voor haarzelf), leert hij dat geweld uiteindelijk niet beperkt blijft tot de mannelijke soort.<br />Al met al zou ik deze film niet aanbevelen. Maar ik genoot wel van Veronica Cartwrights vertolking van de 'liefde om haar te haten' van de directeur van de FBI, en Julie Bowen deed het ook niet slecht als Hope, de 'geheime hetero' geneticus'.
... but had to see just how bad it could get. The plotline was thin to begin with, but it just kept getting worse. A female genetic engineering grad student uses her research on accelerated mitosis to artificially create a male, because a biological weapon used in WW3 killed off 97% of the worldwide male population. The surviving men are either high prices gigolos in back alley clubs, or crazed lunatics in run down football stadiums plotting to overthrow the 'Lesbian Conspiracy'. The entire process resembled the microwaving of a large bowl of jello. Press a few buttons and ding you get a baby. Not only that, but he will age to mid 20's in a month, and then begin to age normally (how convenient). Eventually poor Adam gets bored with the secluded cabin in the woods where his creator had raised him and steals her car to 'see the city'.<br /><br />This begins 90 minutes of unlikely chases, convenient plot twists, and several subplots that we never see resolved. As Adam quickly learns, what men did survive are treated as outcasts/criminals, because they are dangerous beasts that cannot help there genetic predisposition to violence. The propaganda machines have been in full swing, scaring women into believing all men are rapists and murderers. This has led to lesbianism being the norm, the fall of Christianity, female only reproduction via cloning, and oh yeah world peace among other implied results. All of which seem unlikely given that only ~30 years had elapsed since the war. Adam stumbles from one bad situation to the next, all the while being genetically programmed to be non-violent and unable to really do much on his own behalf. With the FBI on his trail, madams looking for fresh meat, and his creator trying to recapture him (for herself it seems), he learns that violence is not limited to the male species after all.<br /><br />All in all, I would not recommend this movie.<br /><br />I did however enjoy Veronica Cartwrights portrayal of the 'love to hate her' Director of the FBI, and Julie Bowen didn't do bad as Hope the 'closet hetero' geneticist either.