De serie begint niet zoals de bedoeling is. Hoewel de eerste twee seizoenen barstensvol zitten met ongelooflijk gemiddelde afleveringen en talloze dwalingen, wordt na verloop van tijd het tempo opgevoerd en wordt een van de beste ruimteopera's geboren. De eerste aflevering van _Star Trek: The Next Generation_ is opmerkelijk om twee redenen: het zijn buitengewoon aangename introducties voor alle hoofdrolspelers, en het eigenaardige accent van Marina Sirtis dat later zou verdwijnen. Het is heel bevredigend om te zien hoe het allemaal is begonnen en om de rest van de serie te zien, eigenlijk best ontroerend. Verder is het een zeer middelmatige aflevering met Q en een of andere reusachtige kwal. Dat klopt.
The series does not start as it means to go on. Although it's first two seasons are crammed with incredibly average episodes, as well as numerous duds, afterwards the pace picks up and one of the finest space operas is born. The first ever episode of Star Trek: The Next Generation is remarkable for two things: it's hugely enjoyable introductions to all of the main cast, and Marina Sirtis' peculiar accent which would later disappear. Seeing how it all began is very satisfying, and viewed in mind of the rest of the series, rather moving actually. Otherwise it is a very mediocre episode featuring Q, and some giant jellyfish. That's right.