Goed gemaakte documentaire die zich richt op twee Soedanese vluchtelingen die zich in de Verenigde Staten vestigen. Het is een vis uit het water met een non-fictieachtige draai. Ik vond het fascinerend om te zien hoe Peter en Santino leefden voordat ze naar Amerika kwamen en hoe ze zich aanpasten toen ze hier eenmaal waren (in Houston, Texas). Ze verwachtten een soort hemel, maar kwamen erachter dat het in de staten veel moeilijker is dan het lijkt om het hoofd te bieden. Ze veranderen van hoopvolle idealisten in iets realistischer sceptici. Overal waar ze komen, ontmoeten ze bureaucraten met papieren sporen die de meeste burgers als vanzelfsprekend zullen beschouwen. Ze zijn bang dat ze zwarter zijn dan de Afro-Amerikanen hier en voelen zich daarom niet geaccepteerd. Een van de 'Verloren Jongens' slaagt erin om Houston te verlaten en naar Olathe, Kansas, te gaan, waar hij iets betere omstandigheden vindt, maar nog steeds niet ideaal. In deze film zijn er mensen die zowel proberen hen te helpen als hen pijn te doen. Niet getoond, maar wel besproken, zijn degenen die een pistool tegen hun hoofd zetten en hen beroofden, waarbij ze een Verloren Jongens meevoerden om negatief te zeggen dat 'alle zwarte mensen in Amerika niet deugen'. Ik vond het ook interessant dat ze in augustus 2001 in Houston aankwamen, een maand voordat het World Trade Center door terroristen werd aangevallen. Ik had gehoopt hun reactie op deze tragedie te zien, maar die wordt helemaal niet genoemd. Toch is het al met al een heel goed gemaakte documentaire zonder enig verhaal. Dat is eigenlijk ook niet nodig. De 'Verloren Jongens' leveren uitstekend werk door zonder enige hulp uit te weiden over wat er om hen heen gebeurt.
Well made documentary focusing on two Sudanese refugees who get resettled in the United States. It's your basic fish out of water story with a non-fiction twist. I found it fascinating to see how Peter and Santino lived prior to coming to America and how they adapted once they arrived here (in Houston, Texas.) They expected a sort of heaven but found out that it's a lot harder than it looks to cope well in the states. They go from hopeful idealists to somewhat more realistic skeptics. Everywhere they go they meet bureaucrats with paper trails that most citizens may take for granted. They fret that they are blacker than the African-Americans here and don't feel accepted because of that. One of the "Lost Boys" manages to leave Houston to go to Olathe, Kansas, where he finds conditions slightly better but still less than ideal. There are people that try to help them as well as try to hurt them in this film. Not shown, but talked about, are those who put a gun to their heads and robbed them, leading one Lost Boy to comment negatively that "all black people in America are no good." I found it interesting, too, that they arrived in Houston in August 2001, a month before the World Trade Center was attacked by terrorists. I had hoped to see their reaction to this tragedy but it's not mentioned at all. Still, all in all, a really well done documentary with no narration. None is needed really. The "Lost Boys" do a fine job expounding on the events going on around them without any help at all, thank you very much.