Laat ik beginnen met te zeggen dat ik de oorspronkelijke Wraakneming geweldig vond. Het was absoluut niet een van de engste, meest huiveringwekkende ervaringen die ik ooit in een volle bioscoop heb gehad. Ik maak geen grapje. Omdat ik een zelfverklaarde japanophile was, zag de film er ook beter uit in mijn ogen (als de setting was veranderd in een of andere Amerikaanse voorstad, zou ik de film waarschijnlijk hebben gehaat).<br />Maar goed... deze film is een complete puinhoop! Ik zal niet zeggen dat het een klotefilm is, want a) de film heeft een paar goede punten, b) 'het is een klotefilm' is de slapste afgang uit de geschiedenis van slappe afgangen. Dus wat heeft de film eraan? Nou, om te beginnen ziet de film er behoorlijk cool uit: door filters en het gebruik van sombere, verbleekte kleuren herschept Takashi Shimizu bijna de neerslachtige, angstige sfeer van het origineel. Een paar scènes zijn echt schokkend en onvoorspelbaar. Helaas is de rest van de film gewoon slecht. Punt uit.<br />Het verhaal speelt zich overal af, in de stijl van Tarantino, d.w.z. de scènes staan niet op chronologische volgorde. Deze techniek is zinloos in het geval van deze film en maakt de dingen alleen maar verwarrender. Eerlijk gezegd zou een rechttoe rechtaan plot beter hebben gewerkt. Het origineel had ook geen plot, maar het was wel logisch, en de film maakte zijn dunne plot meer dan goed met een heleboel angsten en een echt gespannen sfeer. Grudge 2 heeft geen van deze elementen en is alleen maar tijdverspilling.<br />Laten we de acteerkwaliteiten van de tv-shows niet vergeten, waardoor de cast van de oorspronkelijke Grudge op Emily Watson en Katherine Hepburn lijkt. Simpel gezegd: de film werkt niet. Hij is te traag, te saai, en gewoon niet eng genoeg om de verwarrende plot goed te maken (wat trouwens niets nieuws aan het verhaal toevoegt, dus zelfs fans van Grudge zullen er niet blij mee zijn).<br />O, en hoe zit het met die oude man die in de bus Japans kiekeboe speelt? Moet dit een komische noot zijn? Artistiek statement? Of wat?
Let me start off by saying that I loved the original Grudge. It was bar none one of the scariest, most hair-rising experiences I've ever had in a filled movie theatre. I'm not kidding. Being a self-declared japanophile also made the flick look better in my eyes (if the setting had been changed to some American suburb I probably would've ended up hating the film).<br /><br />That said... this movie is a complete mess! I won't say it sucks, because A) the movie does have some good points, B) "it sucks" is the lamest put-down in the history of lame put-downs. So what does the movie have going for it? Well, for starters it has a pretty cool look: through filters and the use of bleak, washed-out colours, Takashi Shimizu almost recreates the downbeat, angst-ridden atmosphere of the original. A few scenes are genuinely shocking and unpredictable. Unfortunately, the rest of the film is just plain bad. Period.<br /><br />The story is all over the place, needlessly told Tarantino style, i.e. the scenes are out of chronological order. This technique is pointless in the case of this movie and it merely makes things more confusing. Frankly, a straightforward plot would've worked better. The original was also lacking plot-wise, but it did make sense and the film more than made up for its thin plot with lots of scares and a genuinely tense atmosphere. Grudge 2 has none of these elements and is just a waste of time.<br /><br />Let's not forget the TV-show acting skills which make the cast of the original Grudge look like Emily Watson and Katherine Hepburn. Simply put, the movie doesn't work. It's too slow, too dull, and just not scary enough to make up for the confusing plot (which adds nothing new to the story, by the way, so not even Grudge fans will be pleased).<br /><br />Oh, and what is it with the old man playing Japanese peek-a-boo on the bus?? Is this supposed to be comic relief? Artistic statement? Or what?