Ik kreeg deze film bij mijn BBC 'Jane Austen Collection' (5 dvd's met oude BBC-bewerkingen) en vond hem in eerste instantie niet leuk. Hij is totaal anders dan de andere en mist, dacht ik tenminste, een van de eigenschappen die ik in alle andere Austen-films zo waardeer: opgewekt gezond verstand. Vooral de nachtmerriescène waarin Mrs. Richards haar vingers blijkbaar aan elkaar naait, maakte me van streek.<br />Ik kijk nog steeds niet graag naar de vingernaaiende scène, maar ik vind het wel heerlijk om Mrs. R. dromerig te horen zeggen terwijl ze aan het naaien is: 'Mijn enige kennis... scheurt mijn jurk.' Deze film is nu mijn huidige favoriet van Austen. Ik heb hem tot nu toe 7 of 8 keer gezien. Het acteerwerk is in mijn ogen ongelooflijk. Het valt me op dat ik goed acteer als ik merk dat ik opkijk van wat ik aan het doen ben (naaien, maar hopelijk niet mijn vingers bij elkaar, of dobbelen of wat dan ook) om te zien hoe het personage zijn tekst uitspreekt. Het is de gezichtsuitdrukking, de houding, die de woorden tot leven brengt <0xE2><0x80><0x93> dat maakt goed acteren wat mij betreft.<br />Nou, ik kijk naar bijna elk deel van 'Northanger Abbey' omdat bijna alle acteurs hun rol met zoveel charisma spelen. Peter Firth is verbazingwekkend als Mr. Tilney, de perfecte mengeling van Bathsearens fatje en echte, mannelijke held <0xE2><0x80><0x93> je weet tot het eind niet zeker of hij op Catherines geld uit is of niet. en mevrouw Richards zijn charmant: de combinatie van hun gedrag <0xE2><0x80><0x93> vooral de hoge stem van meneer Richards, die tegenwicht biedt aan zijn geestigheid en wijsheid <0xE2><0x80><0x93> maakt ze zo echt. Generaal Tilney als de hardvochtige vader die misschien wel een moordenaar is, is ook fascinerend. En kapitein Tilney, de grijnzende losbol die zich zo duidelijk vermaakt... en de geldbeluste zus en broer wier namen ik me op dit moment niet kan herinneren <0xE2><0x80><0x93> die twee zijn zo volmaakt, tegelijk, slim en slijmerig.<br />De andere reden waarom ik deze aanpassing zo mooi vind, is dat het de meest romantische van alle Jane Austen-aanpassingen is. 's zwakke punten (nou ja, wat mij betreft dan): hoewel al haar romans liefdesverhalen zijn, is het moeilijk om het gevoel te hebben dat haar helden en heldinnen aan het eind echt van elkaar houden. En als ze niet echt van elkaar houden, wat heeft het dan voor zin? Alle andere verfilmingen die ik heb gezien (afgezien van de eerste Olivier/Garson-verfilming) hebben aardige koudviskusjes aan het eind, als ze al kussen. Ik hou helemaal niet van seks in films, maar het is echt nodig om aan het eind een hartgrondige kus te krijgen. En de slotkus in Northanger is geweldig.<br />De overdreven benadering van kostuums, muziek en belichting werkt wat mij betreft heel goed. En het script is buitengewoon knap geschreven <0xE2><0x80><0x93> de manier waarop we worden onderwezen over de gotische romantiek, de beau monde in Bath, Cathy's normale plattelandsopvoeding enzovoort, is heel goed gedaan, zoals gewoonlijk in bbc-producties. Ook vind ik de rol van de kleine zwarte pagina mooi. En de markiezin, denk ik, was een heel toepasselijke en heel slimme exposétechniek.<br />Sommige mensen hebben bezwaar gemaakt tegen deze versie, die het tegenovergestelde is van wat Jane Austen in Northanger Abbey van plan was <0xE2><0x80><0x93> ze wilde de spot drijven met de gotische romantiek, niet die aanmoedigen. Maar ik denk niet dat ze 'Mysteries of Udolpho' enz. wilde weglaten. Ze wilde alleen maar duidelijk maken dat je onderscheid moet maken tussen werkelijkheid en fictie. En dit punt wordt gemaakt wanneer Mr. Tilney Catherine op haar nummer zet in de kamer van zijn moeder. Bovendien was generaal Tilney een schurk, zij het een prozaïsche. Dat punt moest zeker gemaakt worden.
I got this movie with my BBC "Jane Austen Collection" (5 DVDs of old BBC adaptations) and didn't like it at first. It's completely different from the others and it lacks, or so I thought, one of the qualities that I enjoy in all other Austen movies: cheerful common sense. The nightmare scene in which Mrs. Richards apparently sews her fingers together was especially upsetting.<br /><br />I still don't like to watch the finger-sewing scene but I do love hearing Mrs. R. saying, dreamily, while she sews, "My only acquaintance...tore my gown." This movie is now my current Austen favorite. I've watched it 7 or 8 times so far. The acting, to my mind, is incredible. The way I notice good acting is when I find myself looking up from whatever I'm doing (sewing, though not my fingers together, hopefully, or boondoggling or whatever) in order to watch the character deliver his lines. It's the turn of expression, the cast of posture, that make the words come alive -- that's what makes good acting, as far as I'm concerned.<br /><br />Well, I watch almost every part of "Northanger Abbey" because almost all the actors play their roles with such charisma. Peter Firth is amazing as Mr. Tilney, the perfect blend of Bathian fop and real, masculine hero - you're not sure until the end whether he's after Catherine's money or not. I love his touch of (Welsh?) accent. Mr. and Mrs. Richards are charming: the combination of their behaviors - especially Mr. Richards' high voice, lending counterpoint to his wit and wisdom - makes them so real. General Tilney as the hard-hearted father who may possibly be a murderer is fascinating, too. And Captain Tilney, the grinning rake who is so clearly enjoying himself... and the moneygrubbing sister and brother whose names I can't currently remember - the two of them are so perfectly, at once, smart and smarmy.<br /><br />The other reason I love this adaptation is that it is the most romantic of all the Jane Austen adaptations. I know this was one of Austen's weak points (well, it is as far as I am concerned): even though all her novels are love stories, it's hard to feel that her heroes and heroines are really in love at the end. And if they're aren't really in love, then what's the point? All the other adaptations I've seen (other than the early Olivier/Garson one) have pretty cold-fish kisses at the end, if they kiss at all. I don't at all like sex in movies but it really is necessary to have a heartfelt kiss in the end. And the ending kiss in Northanger is a doozy.<br /><br />The over-the-top approach to costumes, music, and lighting work very well as far as I'm concerned. And the script is extremely clever - the way we are educated about Gothic romance, highlife in Bath, Cathy's normal country upbringing, etc., is very well done, as they usually are in BBC productions. Also, I like the part when the little black page does the cartwheels. And the Marchionesse, I think, was an entirely appropriate and very clever expository device.<br /><br />Some people have objected that this version is the opposite of what Jane Austen intended to do in Northanger Abbey - she meant to make fun of Gothic romance, not promote it. But I don't think she meant to put "Mysteries of Udolpho," etc., down. She was just making the point that you need to distinguish between reality and fiction. And this point is made when Mr. Tilney chides Catherine in his mother's room. Besides, General Tilney was a villain, albeit a prosaic one. That point was meant to be made, surely.