Jack Lemmon was een van onze grote acteurs. Zijn optredens in _Days of Wine And Roses, The Apartment, Some Like It Hot, Missing_ (om de eerste twee te noemen die in me opkwamen) waren allemaal een nominatie voor de prijs voor beste acteur waard. Zijn enige overwinning was _Save the Tiger_, en dat is jammer. Hij wordt melancholiek tot een wetenschap, maar brengt het nooit in evenwicht met de drijfveer in zijn personage. Tegen het eind van zijn carrière in de eenlettergrepige film _Glengarry Glen Ross_ deed hij het eigenlijk veel beter met een soortgelijk personage.<br /><br />Wat de film betreft, prachtig ondersteunend werk van Jack Gilford als Lemmon. Zijn partner en Thayer David als brandstichter, dat kan niet, want de rest van het script is een warrige mengelmoes van clichés, angst, neurotische nostalgie en zinloze moralisaties. De moeite waard om eens als tijdcapsule te zien in de stijl van de experimentele richting van Avildsen uit 1970.
Jack Lemmon was one of our great actors. His performances in Days Of Wine And Roses, The Apartment, Some Like It Hot, Missing (to name the first ones that come to mind) were all worthy of Best Actor nomination. His only win was for Save The Tiger, and that's a shame. He gets melancholy down to a science, but never brings it into balance with the driver in his character. He actually did a similar character much better toward the end of his career in the one-note Glengarry Glen Ross. <br /><br />As for the movie, wonderful supporting work by Jack Gilford as Lemmon's partner and Thayer David as an arsonist, go for naught because the rest of the script is a muddled jumble of cliched vignettes, angst, neurotic nostalgia, and pointless moralizing. Worth seeing once as a time capsule into 1970's style experimental direction by Avildsen.