Niet de beste van de Lone Star-serie, maar met goede optredens gaat het snel vooruit.<br /><br />John Wayne als 'Singin' Sandy' in de hoofdtitel is geen succes - je ziet zelfs nooit een close-up van hem terwijl hij 'zingt'. De echte zanger is de zoon van de regisseur, Bill Bradley, die zingt zoals veel populaire zangers van die tijd, zoals Hutch of Joseph Wagstaff.<br />De filmopnamen: Cecilia Parker (ook in 'The Lost Jungle', 'Tombstone Canyon', en als oudere zus Marian in de Andy Hardy-films) die haar beste Katherine Hepburn-nummers zingt - 'I really don't; I really don't'; Al St. John, voordat hij letterlijk 'Fuzzy' werd. Al zijn beschikbare schermtijd werd in beslag genomen door zijn karakteristieke bezigheden van hoed rondzwaaien, hoofd en kin krabben, grimassen en slungelige fysieke gebaren en bewegingen; George (voor Gabby) Hayes als een vriendelijke, pijp rokende vader; en Forrest Taylor, een dierenarts van 395 films en tv-programma's, die de gladde schurk speelde met een vlinderdas en een propsigaar.<br />Leuke of vreemde momenten: Yakima Canutts geweldige truc met de postkoets; de homoscène als Singin' Sandy Bert en Elmer met hun gezichten tegen elkaar bindt, ze met touwen aan zijn paard vastmaakt en ze bij Kincaids kantoor afzet, waar Kincaid zegt: 'Jullie zijn een mooi stel tortelduifjes!' 'Daar zou ik de hele avond naar kunnen luisteren!'; Kincaids antwoord: 'Daar zullen we niet op ingaan,' nadat hij van een rancher te horen heeft gekregen: 'Je hebt de ziel van een slang!'; en natuurlijk spreekt hij de onsterfelijke woorden: 'Ik heb Denton een aanbod gedaan dat hij niet kan weigeren.'<br />De plot van de film wordt gered door Sandy's truc met Kincaid, die later in veel van deze films de drie magische woorden uitspreekt: 'Ik kom uit Washington.' FDR heeft ons van de Depressie gered! (Zijn de schurken daarom altijd bankiers of makelaars?)<br />De scène waarin ze elkaar overhoop schieten is afkomstig uit de eerdere film van Bradbury, 'Man from Hell's Edges' (1932). Alle Lone Star-westerns zijn bijzonder vanwege hun unieke mengeling van interessante personages, het gezelschap van acteurs en stuntmannen, en de manier waarop ze clichés en herhaalde verhalen en situaties in een nieuw licht plaatsen. Deze valt een beetje in het niet bij het ongepaste en verkeerd gebruikte 'Singing Cowboy'-grapje.
Not the best of the Lone Star series, but it moves along quickly with good performances. <br /><br />Introduced as "Singin' Sandy" in the main title, John Wayne as a 'singing cowboy' isn't successful-- you never even see a front close-up of him while he's 'singing.' The actual singer is the director's son, Bill Bradley, who warbles away sounding like many popular singers of the day such as Hutch or Joseph Wagstaff. <br /><br />The film features: Cecilia Parker (also seen in "The Lost Jungle" serial, "Tombstone Canyon," and as older sister Marian in the Andy Hardy movies) doing her best Katherine Hepburn-- "Really they mustn't; really I'm not"; Al St. John, before he literally became "Fuzzy" filling all his available screen time with his characteristic business of hat flipping, head and chin scratching, grimacing, and gawky physical gestures and movements; George (pre-Gabby) Hayes as a gentle pipe smoking father; and Forrest Taylor, minor vet of 395 movies and TV shows, playing the oily villain with string bow tie and prop cigar. <br /><br />Fun or odd moments: Yakima Canutt's great 'under the stagecoach' trick; the 'gay' scene when Singin' Sandy ties Bert and Elmer together face to face, drags them roped to his horse, and dumps them at Kincaid's office, where Kincaid says, "You're a fine pair of lovebirds!"; Denton's rapturous comment after an atrocious song and guitar playing performance by 'Sandy,' -- "Ummm. I could listen to that all night!"; Kincaid's reply, We won't go into that," after being told by a rancher "You've got the soul of a snake!"; and, of course, he utters the immortal, "I've made Denton an offer he can't refuse." <br /><br />The plot of the movie is saved by Sandy's tricking Kincaid, and later saying the three magic words in many of these films: "I'm from Washington." FDR has saved us from the Depression! (Is that why the villains are always either bankers or in real estate?) <br /><br />The shootout sequence is taken from the earlier Bradbury film "Man from Hell's Edges" (1932). All of the Lone Star westerns are special because of their unique mixture of interesting characters, the troupe of actors and stunt people, and the spin on the clichés and repetitive back stories and situations. This one ranks a little low, marred by the inappropriate and mis-used "Singing Cowboy" gimmick. I'll give it a 4.