Dit is een schitterende en in veel opzichten indrukwekkende film. Ik heb hem als kleine jongen op tv gezien, met een keel die bijna werd dichtgeknepen van de tranen, en vandaag weer, op de schitterend gerestaureerde Criterion-dvd.<br />Cranes is de essentie van de War Weepie. Stel je Umbrellas van Cherbourg voor zonder muziek en kleur, of Waterloo Bridge zonder klassebewustzijn.<br />Tatiana Samoilova, een kruising tussen Vivien Leigh en Bjork, is hartverscheurend als knap meisje wier verloofde dienst neemt en niet schrijft en niet terugkomt.<br />De verloofde, Boris, sterft aan het front en zijn sterfscène is onbeschrijflijk romantisch. Heel gewaagd ook, omdat het zo dicht bij 'over de top' komt. Maar die scène zal je bijblijven. Hoewel de Sovjet-Unie in de Tweede Wereldoorlog zo werd gedefinieerd, is de film niet erg specifiek, en daarom ook veel krachtiger. De scènes van voor en na de oorlog hebben een heel erg 1957-gevoel. Er is geen poging gedaan om de historische details te accentueren. De hele film wordt steeds gestileerder, tot de Siberische scènes, die aanvoelen als een modern operadecor (dat is een compliment). De cathartische slotscène wordt tot op de laatste druppel uitgemolken <0xE2><0x80><0x93> ook daar weer, vergelijkbaar met Cherbourg. De productie voelt aan als een groot budget (die trapscènes moeten een aardige kopek hebben gekost).<br />Ga ervoor. Verwacht geen bittere socialistische pil (al is die natuurlijk wel erg treurig). De Cranes zijn Vliegen is een indrukwekkend staaltje wereldcinema, behoorlijk geavanceerd als je bedenkt waar en wanneer het is gemaakt.
This is a magnificent, and in many ways impressive film. I saw it on TV as a little boy, with my throat almost strangled with tears, and again today on the magnificently restored Criterion DVD.<br /><br />Cranes is the very essence of the War Weepie. Imagine Umbrellas of Cherbourg with no music and no color, or Waterloo Bridge with no class consciousness.<br /><br />Tatiana Samoilova, a cross between Vivien Leigh and Bjork, is deeply affecting as a pretty girl whose fiancé enlists and doesn't write or come back.<br /><br />The fiancé, Boris, dies on the front, and his death scene is indescribably romantic. Very daring too, because so close to "over the top." But that scene will stay with you.<br /><br />Although the Soviets were so defined by WWII, the movie is quite unspecific, and more powerful for it. The pre-war and post-war scenes have a very 1957 feel. There is no attempt at period detail. The whole film becomes more and more stylized, until the Siberian scenes, which feel like a modern opera set (that is a compliment). The cathartic final scene is milked to its last drop - there again, comparable to Cherbourg. The production feels like a big budget (those staircase scenes must have cost a pretty kopek).<br /><br />Go for it. Don't expect a bitter socialist pill (although it is, of course, very sad). The Cranes are Flying is an impressive slice of world cinema, quite advanced considering where and when it was made.