Sprekende Radio ziet hoe een man per ongeluk door het leven strompelt, de Amerikaanse Droom, van het standaardbaantje dat hij in een winkel heeft, tot presentator van een plaatselijk radioprogramma, waarna hij meteen doorstroomt naar hetzelfde baantje dat pas later in het hele land op de markt kwam. Het is een rol die hij aanneemt door zijn eigen agressie en natuurlijke neigingen, een schuimende, waanzinnige benadering van de vrijheid van meningsuiting terwijl hij zo ongeveer alles en iedereen aanvalt, zelfs degenen die hem vaak aanroepen om het met hem eens te zijn of hem een compliment te maken. Het is vermakelijk en de moeite waard om je voor af te stemmen, maar bovendien is het een kwestie van afwijzing en antagonisme tussen twee dingen die voortkomen uit de dingen die in het beroepsleven in de westerse wereld worden aangemoedigd. Dit tegenover een man die via de Amerikaanse Droom tot de top van zijn spel komt en in vrijheid van meningsuiting, terwijl mensen een man wel aardig vinden, maar alles behalve aardig vinden wat hij zegt.<br />Talk Radio begint met een montage van hoge, torenhoge gebouwen in een zakenwijk van Dallas, Texas. De wolkenkrabbers worden gefilmd vanuit een hoek en met een toren boven de kijker, plus al het andere in de directe omgeving, terwijl de stem van één man door de beelden brult en uitspraken en informatie uitschreeuwt over de dingen die het scherm domineren. Ze zijn de letterlijke weergave van het kapitalisme, terwijl de stem van wat we als radio-dj leren kennen, de mondelinge weergave is van het vrije westen: persoonlijke uitspraken en meningen over alles en nog wat. Stone zal zijn film precies zo afronden als hij hem is begonnen, hoewel de film alles behalve een cirkelvormige reis is van wat voor soort dan ook terwijl de personages monumentale veranderingen ondergaan in zowel wat ze zien als in hun algemene levensonderhoud. De opnamen van de gebouwen fungeren eerder als een anker waar omheen de studie wordt geobserveerd. De ideologieën en ideeën van een manier van leven bestaan; mensen onderschrijven ze, maar ze doen er meer kwaad dan goed aan; vóór het opnieuw invoeren van deze trotse manier van leven die zal blijven bestaan door het uitroeien van het soort mensen dat in de film te zien is tot iets of iemand de dingen drastisch verandert.<br />De dj is Barry Champlain, een man met een radioshow op een plaatselijke Texaanse zender die met zo ongeveer alles te maken heeft. De enigszins zorgeloze houding van Barry ten opzichte van een nogal explosieve inhoud wordt duidelijk als hij na één telefoontje met een kwezelachtige man die onlangs een Holocaust-museum heeft bezocht, een jonge drugsverslaafde aan de lijn krijgt wiens vriendin zogenaamd een overdosis heeft genomen, en die vervolgens wordt berispt en bespot in een pizzeria. Voor ons komt de inhoud nogal schokkend over; voor deze mensen lijkt alles gewoon te zijn, en dat zaait in ons, de nieuwkomers in dit alles, ernstige zaadjes van twijfel en afgrijzen.<br />Waar Barry's programma over gaat, lijkt nooit echt duidelijk te worden: alles en niets. Sterker nog, de tijd wordt genomen in de vorm van jingles of dialogen die de programma's onmiddellijk voorbereiden en posten. De programma's van Barry's show gaan over specifieke onderwerpen: tuinieren, bijvoorbeeld, en worden gepresenteerd door kalme sprekende en methodische mensen die, daar ben ik van overtuigd, niet voortdurend van het ene willekeurige of extreme onderwerp naar het andere vliegen om de inzet te verhogen. Je vraagt je af wat Barry's jingle is, het soort dat rond lunchtijd wordt gedraaid tijdens de show van iemand anders: 'Straks komt Barry Champlain! Over de dorpsgek en de psychotische drugsverslaafden!' Het inleidende stuk van zijn show heeft inderdaad een zakelijke toon, een geschreeuw naar het publiek, begeleid door een luid rocknummer.<br />Barry's succes komt tot uiting in het voorstel voor de nationale omroep. Het komt voort uit een confrontatie en een relatie die gebaseerd is op de minachting die hij voor zijn luisteraars heeft en die zij voor hem hebben. Het verder uitbreiden van het materiaal en het verhogen van de inzet moet de vraag oproepen hoe ver ze denken te kunnen gaan, en of het de moeite waard is om dit voor de lol te doen. Pas als het programma op dit niveau van uitzending is gekomen, lijkt Barry voor het eerst in zijn televisieleven van zijn stuk te raken, als een vermeende serieverkrachter zich meldt en vrijwel iedereen enigszins verbijsterd achterblijft. Op dat moment blijft de camera even op Barry rusten, en door de dieptewerking van het beeld omvat die zelfde torenhoge gebouwen waarmee de film is begonnen, buiten het raam, vlak achter Barry. Ze blijven hoog en trots. Met name over de ideologieën die ze aanhangen. Op dit soort vrijheid van meningsuiting is in de loop der jaren gebouwd, en deze voortzetting van de vrijheid van meningsuiting in het verruimen van Barry's show als een man die de ladder van zijn beroep bestijgt, botst plotseling met het soort inhoud dat wordt geboden. Alles gaat te ver, en met die vrijheid zou er in elk geval een gevoel van helderheid moeten komen, in plaats van alleen maar genot.<br /><br />Oliver Stone maakte Talk Radio midden in een fascinerende en explosieve periode van filmmaken die hij aan het eind van de jaren tachtig doormaakte. In die tijd produceerde hij in vrij korte tijd een serie zeer goed ontvangen films, te beginnen met een van mijn favoriete oorlogsfilms in het peloton, waarna hij doorging met de vrij briljante Wall Street en uiteindelijk afsloot met jfk uit 1991. Je zou zelfs kunnen zeggen dat deze serie tot halverwege de jaren negentig doorging met Natural Born Killers. Talk Radio is net als zijn hoofdpersonage in die zin dat hij luid, bulderend, grimmig en confronterend is. Het is geen antikapitalisme, maar het is erop gericht een grens te trekken tussen wat als amusement wordt beschouwd en wat gewoon te ver gaat omwille van populariteit en rijkdom. Talk Radio is in elk geval een film die in het geheugen blijft hangen.
Talk Radio sees a man somewhat accidentally stumble through life, indeed the American Dream, from whatever bog-standard and everyday job he has in a store; to presenter of a local radio show before going right the way through to the same job only later syndicated nationwide. It's a role he adopts out of his own aggression and natural mannerisms, a frothing mad approach to freedom of speech as he attacks just about everyone and everything, even those that often call up to agree with him or compliment him. His role as a man that rants on all things good, evil, right, wrong, political, religious, moral and immoral is something that people seem to take to in one form; that of 'it's entertaining and worth tuning in for', but additionally on a plane of rejection and antagonism  two things born out of the very things seemingly encouraged in professional working life in the Western World. This, towards a man as he gets to the very top of his game by way of the American Dream and dealing in freedom of speech as people take to a man but do anything but take to what it is he says.<br /><br />Talk Radio begins with a montage of tall, towering buildings in a business based area of Dallas, Texas. The skyscrapers are shot from a ,ow angle and tower over the viewer plus everything else in the general vicinity as this voice of one man tears through the images, belting out statements and information on items as these monolithic buildings dominate out screen. They are the very physical representation of capitalism, while the voice of what we learn to be a radio DJ is the oral representation of the free west; personal speech and opinions on anything and everything. Stone will finish his film in the exact same manner in which he started it, although the film is anything but a circular journey of any sort as the characters undergo monumental changes in both what they witness and their general livelihood. Rather, the shots of the buildings act as an anchor around which the study is observed. The ideologies and ideas of a way of life exist; people subscribe to them, but it does them more harm than good; before the re-establishment that this proud way of life still exists and will continue to exist in churning out the sorts of people on display in the film until someone or something drastically changes things.<br /><br />The DJ is Barry Champlain, a man with a radio show on a local Texan station dealing with just about anything. Champlain's somewhat carefree attitude to some pretty explosive content is established when he flies from one call with a bigoted man whom recently visited a Holocaust museum to a young drug addict whose girlfriend has supposedly overdosed and onto both the berating and mocking of a pizza shop. To us, the content comes across as quite shocking; to these people, everything seems to be business as usual which plants some serious seeds of both doubt and horror within the minds of us, the newcomers to all of this.<br /><br />What Barry's show is about, nobody ever seems to really establish: everything and nothing. Indeed, time is taken in the form of either jingles or dialogue that the shows immediately pre and post Champlain's show are on specific subjects; gardening, for instance, and are hosted by calm speaking and methodical people whom, I'm sure, do not flit from one random or extreme to another all the time raising the stakes. One wonders what Barry's jingle is, the kind that plays around about lunch time during someone else's' show: "Coming up later, the Barry Champlain show! Featuring the village idiot and psychotic drug abusers!" Indeed, his show's introductory piece carries a matter-of-fact tone, a shouting at the audience, as a loud rock track accompanies it.<br /><br />Barry's success arrives in the national syndication proposal. It's born out of confrontation and a relationship built on the contempt he has for his listeners and that they have for him. The furthering of the material and the upping of the stakes ought to call into question just how far they think they can take this, and whether this progressing down a track for sake of entertainment is really worth it. It is when the show reaches this level of broadcast that Barry seems to come unstuck for the first time in his broadcasting life, when a supposed serial rapist calls in and leaves mostly everyone slightly stunned. It's at this point the camera pauses on Barry, and by way of depth of focus, encompasses those same looming, towering buildings the film began with which stand outside of the window, directly behind Barry. They remain tall and proud. Specifically, of the ideologies they've been built on and this furtherance of freedom of speech in broadening Barry's show nationwide as one man climbs his profession's ladder suddenly clashes with the sort of content that's being offered. Everything reaches a point too far, and that with freedom, ought to at least come a sense of clarity rather than a mere revelling.<br /><br />Oliver Stone made Talk Radio right in the middle of both a fascinating and explosive period of film-making he had in the late 1980s. In this time, he produced a series of really well received films in a pretty short space of time; beginning with one of my favourite war films in Platoon before continuing with the quite brilliant Wall Street and eventually finishing with 1991's JFK. One might even say that this run continued on into the mid-nineties with Natural Born Killers. Talk Radio is like its lead character in the sense it's loud, booming, stark and confrontational. It isn't anti-capitalism, as much as it is focused on drawing a line between what is perceived as entertainment and what is just going too far for sake of popularity and riches. Talk Radio is certainly a film that sticks in the memory.