Terwijl ik met mijn kleindochter (22 jaar) naar een alledaagse moderne film keek (The Runaway Bride) vroeg ze me: 'Wat is de grootste film van je leven geweest sinds 1938?' Tjonge! Wat een keus! Het kostte me de hele zomer van nadenken en een paar films opnieuw bekijken voor ik mijn besluit nam. Het is 'The best years of our lives'. Deze film heeft geen gebreken. Het is een film waarin elk van de kleinere personages een rol speelt en waarin dialoog essentieel is voor het hele verhaal. Er is geen enkele rol in de film die je kunt weglaten. De fixatie van de vrouw op haar broers gebrek aan handen, de man die thuiskomt bij jongvolwassen kinderen die zonder hem en met andere ideeën zijn opgegroeid, het beeld van een jongeman wiens enige verantwoordelijkheid was dat hij een zuiplap was die de leider van een groep mannen werd en voor zijn daad een medaille kreeg. Een vrouw die zich nu moet aanpassen aan de echtgenoot die al jaren niet bij haar is geweest. Het besef van de mensen die zich in de veiligheid van hun veilige huizen bewust zijn van de offers die deze gewone mannen voor hen hebben gebracht. De blik op het leven van liefhebben en leven met een man zonder handen. Een eerste blik en reactie op de nieuwe misvormingen van hun zoon. Een man die gewend is in een oogwenk een beslissing te nemen over leven en dood, die terug moet keren naar de manier waarop hij zich een weg moet banen door de leningenstructuur van een conservatieve bank. Dit is geen sympathieke, huilerige, harttokkelende vertoning. Dit was het echte leven! Het had niet anders geportretteerd kunnen worden. Dit, mijn vrienden, is hoe het was! Dit zou je gemakkelijk als een documentaire kunnen beschouwen. Laat je in deze tijd van kleurenfilm alsjeblieft niet afschrikken door het zwart-wit, want het is een van de beste B/W-opnamen, die je ooit te zien zult krijgen. De casting was perfect. Als ik kon, zou ik het verplicht stellen dat iedereen die zich bezighoudt met geschiedenis, filmmaken, creatief schrijven, sociologie, familierecht of psychologie dit schitterende voorbeeld van de kunst van het filmmaken bekeek en erover rapporteerde.
While watching a mundane modern movie (The Runaway Bride) with my granddaughter (age 22) she asked me "Since you've been watching movies since 1938, what is the greatest movie of your lifetime?" Boy! What a choice that is! It took me all summer of thought and relooking a some flicks before I made my decision. It is "THE BEST YEARS OF OUR LIVES". This movie has no flaws. It is one movie in which each one of the minor characters part and dialog is essential to the whole story. There is not a single part in the film which could be left out. The young girl's fixation with her brothers lack of hands, the man coming home to young adult children who have grown up without him and with different ideas, the portrayal of a young man whose only responsiblity was as a soda jerk who became the leader of a group of men, and was awarded medals for his action. A women who must now adjust to the husband who's life has been away from her for years. The realization of the folks who were in the safety of there secure homes of the sacrifices these ordinary men made in their behalf. The look into the life of loving and living with a man without hands. A parents first look and reaction to their son's new deformities. A man used to making life and death decision in a instant, having to return to the way of plodding though a conservative bank's loan structure. This is no sympathetic, tear jerking, heart strumming act. THIS WAS REAL LIFE! It could not have been portrayed any different. This, my friends, is HOW IT WAS!! This could easily be considered a documentary. In this day of color film, please do not be turned off by the black and white because it is one of the finest B/W filming, editing and directing you will ever see. The casting was perfect. If I could, I would make it compulsory for anyone taking history, film making, creative writing, sociology, family counciling or psychology to view and report on this magnificent example of the film makers art.