Roger Corman heeft in zijn illustere lowbudgetcarrière zijn portie cinematografische schanddaden wel gehad, en hij heeft meer dan driehonderd films gemaakt. Hoewel maar weinig mensen hem (als ze hem al zouden noemen) geweldig zouden vinden, hebben de obscure connecties die zijn films hebben met de ondergrondse cultuur (via verwijzing, eerbetoon of invloed) ervoor gezorgd dat hij een soort verwrongen erfenis heeft. Gedurende zijn hele carrière heeft hij ook de slechte gewoonte ontwikkeld om zijn eigen films ('Piranha', 'Mensachtigen uit de diepte', 'De zwarte schorpioen', enz.) te herschrijven zonder er ook maar iets aan te veranderen. 'Raptor', 'geschreven' en 'gedraaid' door 'Jay Andrews' (Jim Wynorski, de man achter een van mijn favoriete filmische schuldige genoegens, 'Chopping Mall') brengt die gewoonte tot een verontrustend nieuw dieptepunt met betrekking tot Cormans Carnosaur-trilogie uit het midden van de jaren negentig. 'Raptor' is de 'Carnosaur'-film, of in elk geval de door dinosaurussen veroorzaakte doodsscènes, lukraak aan elkaar geplakt met sporenelementen van de oorspronkelijke plot en een paar pas opgenomen scènes (waarvan er veel bestaan uit 'foto's van de dinosaurus' in een zwakke poging om de scènes die er pas in zijn gezet minder opvallend te laten lijken). Het 'nieuwe' materiaal is om de beelden heen geschreven, in plaats van andersom, en het is volkomen onopmerkelijk, met enorme hiaten in de logica (bijvoorbeeld, twee afzonderlijke teams worden door het leger naar de film gestuurd, zodat de beelden van de delen 2 en 3, waar de soldaten een ander uniform droegen, erin konden worden opgenomen), wat verbazingwekkend is als je bedenkt hoe weinig logica een rol speelt in de 'Carnosaur'-film. Het gebrek aan gevoel in de karakters van de acteurs (hoewel elke karakterdimensie natuurlijk maar één, misschien twee keer in het script wordt vermeld) doet denken aan het verschrikkelijke houterige acteerwerk in de b-films van de jaren vijftig, en tussen de afgerukte aanvalsscènes is het beslist niet de moeite waard om naar te kijken. Nog g<0xC3><0xAA>nanter voor de acteurs van de nieuwe scènes is dat er een duidelijke discrepantie is in de fysieke bouw van de nieuwe acteur en de acteur in de oorspronkelijke scène. Als de enige scène die in een film enige reactie oproept de oudste truc uit het griezelboek is, het 'door de veer aangedreven dier', is er iets ernstig mis. Zoals de zaken er nu voor staan, is dit een verachtelijke praktijk van twee b-klasse personen (die zich geen zorgen hoeven te maken over het ruïneren van hun reputatie, want die hebben ze niet) om hun eigen materiaal te verpatsen, voor de goedkoopste en snelste van de smerigste trucs, alleen maar omdat ze het kunnen (waarom zou iemand zich anders bezeten voelen om een serie te verpatsen die een rip-off is van de 'Jurassic Park'-serie?). Ik kan niet veel meer zeggen dan dat deze film mijn allerhoogste aanbeveling verdient NA het kijken; het enige goede eraan (afgezien van het staren naar Melissa Braselles navel) is dat ik nu geen 'Carnosaur'-films meer hoef te zien.
Roger Corman has enjoyed his shares of cinematic infamy in his illustrious low-budget career, spanning over 300 movies. While few (if any) would call him great, his films' obscure connections to underground culture (via reference, tribute, or influence) have ensured him a warped legacy of sorts. Throughout his career, he has also developed a bad habit of remaking his own films ("Piranha", "Humanoids from the Deep", "The Black Scorpion", etc.), without improving on them in the slightest. "Raptor", "written" and "directed" by "Jay Andrews" (Jim Wynorski, the man behind one of my favorite cinematic guilty pleasures, "Chopping Mall") takes that practice to a disturbing new low regarding Corman's mid-'90s "Carnosaur" trilogy.<br /><br />	Wynorski's credits are in quotes because "Raptor" isn't a tribute to the "Carnosaur" films, and not even a remake. "Raptor" IS the "Carnosaur" films, or at least the film's dinosaur-induced death scenes, haphazardly spliced together with trace elements of the original plot and some newly shot scenes (many of which consist of "dino's eye view" shots in a lame attempt to make the inserted scenes look less obvious). The "new" material was written around the footage, instead of vice versa, and is totally unremarkable, with huge gaps of logic (e.g. two separate teams are sent in by the military simply so footage from parts 2 and 3, where the soldiers had different uniforms, could be included), which is amazing considering how little logic plays into any of the "Carnosaur" films already. The actors' lack of any feeling in their characters (though in fairness, any character dimension is only presented in the script once, maybe twice) brings to mind the terribly wooden acting in 1950's b-films, and it certainly doesn't make anything between the ripped-off attack scenes worth watching. Even more embarrassing for the actors of the new scenes is when there is an obvious discrepancy in the physical build between the new actor and the actor in the original scene. When the only scene evoking any response in a film is the oldest trick in the horror book, the "spring-loaded animal", something is seriously wrong.<br /><br />	As it stands, this is a despicable practice in two b-grade figures (who need not worry about ruining their reputations, because they haven't got one) ripping off their own material, for the cheapest and quickest of dirty tricks, simply because they can (why else would anyone feel possessed to rip off a series meant to be a rip off of the "Jurassic Park" series?). There isn't much more I can say other than that this film carries my very highest recommendations AGAINST viewing; the only good thing about it (besides gazing at Melissa Braselle's navel) is that now I don't have to see any of the "Carnosaur" movies.