Het onderwerp van de film is aangrijpend en heel echt. Het is gebeurd. Je kunt discussiëren over de artistieke vrijheden die de regisseur en de scriptschrijver zich hebben veroorloofd. Het gaat om het onderwerp <0xE2><0x80><0x93> niets anders. Ik heb de film voor het eerst gezien na de echte Phoolan, die in New Delhi werd neergeschoten en een paar jaar in India als gekozen parlementslid had gediend. Ze was trouwens niet de eerste onaanraakbare die in het parlement werd gekozen, zoals sommige recensenten zeiden. De zogenaamde 'onaanraakbaren' zijn al tientallen jaren in gereserveerde kiesdistricten in het Indiase parlement gekozen.<br />Terwijl Shekhar Kapur als regisseur voor velen in India een held is, omdat hij internationaal aanvaarde internationale films maakte <0xE2><0x80><0x93> 'Bandietkoningin' en 'Elizabeth' (en een redelijke kinderfilm die 'Mister India' heet). En zelfs toen hij voor Elizabeth een Oscarnominatie kreeg, beschouw ik hem niet als een uitmuntende filmregisseur uit India. Als regisseur faalt hij in alle opzichten, behalve misschien dat hij erin slaagt een aantal bovengemiddelde prestaties van zijn acteurs los te krijgen. Subtiliteit, finesse en charme zijn niet gemakkelijk te vinden in zijn films <0xE2><0x80><0x93> ze rieken naar melodrama.<br />Zijn idee om Nusrat Fateh Ali Khans vocale weergave van de song in de eerste delen van de film te gebruiken, was misschien wel zijn enige grote prestatie op de onopvallende soundtrack van 'Bandit Queen'. En dan misschien de krakende deuren tijdens de groepsverkrachting. Voor het overige leek de film op een spaghettiwestern met seks en geweld zonder de geweldige muziek die ermee wordt geassocieerd.<br />Als je op zoek bent naar een goede levende Indiase filmregisseur die realistische film van internationale kwaliteit maakt <0xE2><0x80><0x93> dan moet je niet naar de films van Shekhar Kapur kijken, maar naar het latere werk van de drie Indiase filmmakers Adoor Gopalakrishnan, Mrinal Sen en Girish Karnad, en natuurlijk Muzaffar Ali's 'Umrao Jaan'. Het is jammer dat geen van die regisseurs de financiële steun kreeg die Kapur hun en hun films gaf. Sens 'Oka oorie katha' werd bijvoorbeeld in het Bengali gemaakt, of Satyajit Rays 'Sadgati', gebaseerd op Munshi Prem Chands 'Kafan' Een intelligente kijker die zich bezighoudt met de toestand van de onaanraakbaren in India, kan uit de beelden van Sen en Kapur afleiden dat ze even compleet zijn als films. Sen hoefde zijn toevlucht niet te nemen tot beeldende seks en geweld, maar stelde ze alleen maar voor. Natuurlijk haalde Sens vondst geen krantenkoppen, terwijl Kapurs inspanningen die wel opslokten.<br />Het moet Kapur nagegeven worden dat hij welbespraakt is en zijn beperkte talent en bescheiden middelen in de filmindustrie van Mumbai gebruikte om zijn producten buiten het thuispubliek te brengen. Voor die inspanning bedank ik Kapur. Maar 'Bandietenkoningin' zal een belangrijk onderwerp blijven, waar een ervaren regisseur mee aan de slag moet.
The film's subject is poignant and very real. It happened. One can debate some artistic liberties taken by director and scriptwriter. The subject is what makes the film tick--nothing else. I saw the film for the first time after the real Phoolan, was gunned down in New Delhi and had served several years as an elected Member of Parliament in India. By the way, she was not the first untouchable elected to Parliament, as some reviewers stated. The so-called "untouchables" have been elected to the Indian Parliament for decades in reserved constituencies.<br /><br />While Shekhar Kapur as a director is a hero to many India, because he made commercially accepted international films---"Bandit Queen" and "Elizabeth" (and a tolerable kiddie movie called "Mister India", which was accepted by the average Indian audiences)---and even got Oscar nominations for Elizabeth, I do not place him as a top notch film director from India. He fails in every department as a director except perhaps that he succeeds in getting some above-average performances from his actors. Subtlety, finesse, charm are not easy to find in his films--melodrama brims in them.<br /><br />His idea of using Nusrat Fateh Ali Khan's vocal rendering of the song in the early parts of the film, was perhaps his single major achievement on the undistinguished sound track of "Bandit Queen". And then perhaps the creaking doors during the gang rape sequence. Otherwise the film looked like a spaghetti western with sex and violence minus the great music one associates with them. <br /><br />If you are looking for a good living Indian film director who makes realistic cinema of international quality--it is not Shekhar Kapur's movies you should see; it is the later works of three Indian film-makers Adoor Gopalakrishnan, Mrinal Sen, and Girish Karnad and of course Muzaffar Ali's "Umrao Jaan". It is unfortunate that none of those directors had the financial support that Kapur had to give them and their films an international viewership. For instance, Sen's "Oka oorie katha" made in Telugu, or Satyajit Ray's "Sadgati" based on Munshi Prem Chand's "Kafan" are more complete as films to an intelligent viewer dealing on the state of the untouchables in India. Sen did not have to resort to graphic sex and violence but merely suggested them. Of course, Sen's nugget did not make headlines, while Kapur's effort hogged them.<br /><br />To Kapur's credit, he is articulate and used his limited talent and modest resources in the Mumbai film industry to take his products beyond home audiences. For that effort, I salute Kapur. But "Bandit Queen" will remain a great subject awaiting an accomplished director to deal with it.