Hoewel ik een aantal punten met betrekking tot de cinematografie kan begrijpen (ik dacht dat een meer doelgerichte aanpak beter zou hebben gepast bij de sfeer van een low-fi-huisfilm) moet ik zeggen dat ik het script en de acteerprestaties van WAT ALICE GEvonden heeft uitstekend vond! Dean Bell heeft een echte edelsteen gecreëerd die Judith Ivey met gedreven verrukking weet te betoveren. Haar vertolking van Sandra is een genoegen <0xE2><0x80><0x93> ze ontvouwt zich afwisselend als duivels en romantisch. We zijn zowel geïntrigeerd als vervuld van weerzin door wat ze doet... en krijgen nooit meer informatie dan nodig is. Haar en de andere leden van de cast doen hun best om Bells postmoderne sprookje met open armen te ontvangen. De Alice van Emily Grace is doordrenkt van een beverige magie. Ze lijkt als klei voor ons te vervloeien en te veranderen in een mooi, verloren beest. Aan het eind hebben we woordenstrijd, net als zij, als ze afscheid neemt van haar moeder. Ook aan Jane Lincoln Taylor <0xE2><0x80><0x93> wier moeder precies het juiste tragische historische gewicht heeft <0xE2><0x80><0x93> en Justin Parkinson <0xE2><0x80><0x93> wiens verlegen eerste John, Sam, een van de mooiste, zo niet meest g<0xC3><0xAA>nante seksscènes in een film oplevert. Bell heeft een eersteklas verhaal geschreven en een overvloed aan talent verzameld om het te schrijven.
While I can understand some of the points made regarding the cinematography (I thought a more purposeful approach would have better supported the low-fi, home movie feel) I must say that I thought the script and acting of WHAT ALICE FOUND were excellent! Dean Bell has crafted a real gem that Judith Ivey charms with character-driven delight. Her performance of Sandra is a pleasure -- unfolding, alternately, as diabolical and romantic. We are at once intrigued and repulsed by her actions... and never given more information than is necessary. Her's and the supporting cast's efforts meet Bell's post-modern fairy tale with arms wide open. Emily Grace's Alice is infused with a doey-eyed magic. She seems to mold like clay before us, morphing into some sort of beautiful, lost beast. By the end, we are at odds with words, as she is, saying goodbye to her mother. Kudos also should be doled out to Jane Lincoln Taylor -- whose Mother provides the right amount of tragic historic weight -- and Justin Parkinson -- whose shy first-time John, Sam, provides one of the sweetest, if not most awkward, sex scenes in film. Bell has created a first rate story and assembled a plethora of talent to make it.