Van zovelen die in Nevskiy uitmuntend zijn en zo, kietelde mij een bijzonder compacte van hen allemaal zo grondig dat het uiteindelijk voor mij het beslissend verschrikkelijkste moment van de film wordt.<br />Of tenminste het moment dat de mensen ertoe brengt de film te gaan zien, waarbij ze met de schijf in hun hand zwaaien om hun woorden kracht bij te zetten.<br /><br />De bestaande vage abstracte erkenning van de vrij eenvoudige en concrete schuld die het schuldige genoegen van dit alles met zich meebrengt, kan mij uiteindelijk werkelijk ertoe aanzetten de intellectuele rekening te betalen.<br />Tot dan...<br />Het overlijden van de organist was zo goed.
Of so many excellent and so on in Nevskiy, one particularly compact *zing* out of them all tickled me so thoroughly that it ends up being the definingly terrific moment of the movie for me.<br /><br />Or at least the one that tends to drive hassling people to see the film, brandishing the disc in hand for emphasis.<br /><br />The existing vague abstract acknowledgement of the fairly simple and concrete guilt involved in the guilty pleasure of this may truly gel and prod me into paying the intellectual bill eventually.<br /><br />Till then..<br /><br />The demise of the organist was so right on.