'Nobi' of 'Fires On the Plain' is een film die op zo veel niveaus zo voortreffelijk is dat er niet genoeg goede dingen over te zeggen zijn. Het enige wat ik jammer vind, is dat ik deze film uit 1959 niet eerder heb kunnen zien.<br />Omdat ik een beetje een filmpurist ben, kijk ik naar films om hun artistieke verdiensten, gebaseerd op dialoog, acteerwerk, fotografie en zelfs de pogingen om in termen van kostuums trouw te blijven aan de periode. Uiteindelijk wil ik weten of de film 'waar' genoeg is om de menselijke conditie te onthullen om me aan het denken te zetten zonder me te onderdrukken met wat de regisseur wil dat ik denk.<br />'Fires On the Plain' is een geweldige film omdat hij een portret schetst van realistische menselijke reacties op de dovende vuren van een grote historische catastrofe.<br />Ichikawa's film is een veroordeling van oorlog op alle niveaus, zoals elke goede oorlogsfilm zou moeten zijn. Oorlog is afschuwelijk, bloederig, destructief. Hij is ook moorddadig op de psyche. Maar wat wezenlijk is aan 'Branden op de vlakte', is zijn onwrikbare blik op de Japanse soldaten. Hij laat ze zien hoe ze langzaam bezwijken onder het gewicht van de superieure Amerikaanse vuurkracht en het onvermogen van hun land om een oorlog te voeren die het zelf heeft uitgelokt. Een fatalistische code die de dood aanmoedigt voor overgave is de kern van deze waanzin. Ichikawa onthult wat de Duitsers het 'oorlogsleven' noemden, de benarde positie van de gewone soldaat.<br />De film van Ichikawa is interessant, want zelfs vandaag de dag heeft Japan nog steeds moeite zich te verzoenen met zijn oorlogsfanatisme, de onderwerping van overwonnen volkeren, het racisme van zijn oorlog tegen de Chinezen en oorlogsmisdaden, waaronder kannibalisme door soldaten en officieren, dat niet alleen tegen elkaar maar ook tegen geallieerde krijgsgevangenen wordt beoefend. <br />Ichikawa levert een grimmige weergave van het slachtoffer worden van soldaten door een samenloop van slechte politieke beslissingen en culturele druk.<br />Dit grimmige onderzoek wordt vaardig uitgevoerd door de verdoemde soldaten af te schilderen als menselijke wezens die op verschillende momenten blijk geven van angst, briljante laconieke humor, een dialoog die verrijkt wordt door de schaarste ervan, en een plot waarvan de complexiteit wordt gelogenstraft door de grimmige, woeste omgeving.<br />Ichikawa's portret is een gerafeld en pijnlijk tapijt van verslagen mannen. De tuberculeuze Tamura, gespeeld door Eiji Funakoshi als een bedroefde en zachtmoedige ziel, is een goede soldaat die zijn menselijkheid niet kan opgeven, hoewel hij even bang en verloren is als zijn kameraden. Voordat hij naar een hospitaal vertrekt dat hem als te gezond zal afwijzen, krijgt Tamura van een superieur een handgranaat in handen gedrukt. Deze ziet de hopeloosheid van hun situatie in en raadt Tamura aan zelfmoord te plegen.<br />Het is een raadsel waarom Tamura's hopeloos slecht bevoorrade en militair onbekwaam gemaakte eenheid niet meteen aan het begin van de film het bevel krijgt zich over te geven. Ichikawa maakt duidelijk dat de oorlog voorbij is en dat iedereen alleen nog maar op zijn dood wacht. Als Tamura zijn eenheid verlaat voor zijn hopeloze zoektocht naar lichamelijke en geestelijke verlossing, ziet hij zijn kameraden zinloos een schuilkelder graven. Ze lijken wel lijken die uit hun eigen massagraf opkijken.<br />Later zien we de overwerkte ziekenboeg. Ichikawa's medische staf laat de stervende patiënten achter in een allesverterend spervuur van Amerikaanse artillerie. De zielige patiënten, die uit hun barakken kruipen in een vergeefse poging om te overleven, lijken op zielige, kronkelende schepsels die zich uit een almachtige macht losmaken. Je weet dat ze het niet zullen overleven.<br />Ichikawa maakt duidelijk dat er maar één ding erger is dan een verslagen leger, en dat is een leger dat zijn eer heeft verloren door zijn menselijkheid en zijn kameraden in de steek te laten. Terwijl Tamura door de jungle van Leyte strompelt, komen we de edele, de stervende en de uitbuiter tegen. Het kannibalisme steekt zijn lelijke kop op als soldaten elkaar liever opeten dan zich over te geven aan Amerikaans 'corned beef'. Als de mannen het over overgave hebben, wordt de propaganda over de manier waarop Amerikanen krijgsgevangenen doden, tegengesproken door een wereldwijze soldaat die aantoont dat de naderende Amerikanen krijgsgevangenen voeden en verzorgen omdat ze, in tegenstelling tot de Japanners, dappere soldaten respecteren die gedwongen zijn het op te geven.<br />Het zijn de Japanners die van plan zijn om te sterven terwijl ze voor de keizer vechten, lang nadat verzet alle betekenis heeft verloren. Degenen die bereid zijn om op leven en dood te vechten, zullen gedood worden. Dat is de calculus van de oorlog.<br /><br />Na het neerschieten van een moordzuchtige en kannibalistische kameraad, die hij eerder zijn eigen lichaam had aangeboden als voedsel, lijkt de zorgeloze overgave van de fatalistische Tamura ook een opzettelijke vorm van zelfmoord te zijn. Zijn dood is een eenzaam beeld. Probeerde Ichikawa ons iets te vertellen over het interne conflict van de gewone soldaat die wil leven, maar die nog steeds gevangenzit in de suïcidale culturele codes van zijn land?<br />Als iemand deze film zorgvuldig bekijkt, zal hij of zij zien dat absolutisme en fanatisme de vijand zijn. De Amerikanen worden afgeschilderd als een technologisch geavanceerd volk dat bereid is die technologie in te zetten in de vorm van onverbiddelijke militaire macht <0xE2><0x80><0x93> een les die de Japanse naoorlogse samenleving heeft getransformeerd. Ichikawa's film is niet zo oppervlakkig dat hij Amerika aanklaagt. Ichikawa klaagt de sedimentaire lagen van Japans destructieve beleid aan dat de oorlog heeft veroorzaakt en die heeft voortgezet toen alles verloren was.<br />Ichikawa heeft het niet over de kernwapens die op Nagasaki en Hiroshima zijn gegooid. 'Dat hoeft ook niet. De in slow motion uitgevoerde vernietiging van het Keizerlijke Japanse Leger op de Filippijnen onthult het zaad van de vernietiging van Japan.'
"Nobi" or "Fires On the Plain" is a film that is so excellent on so many levels, that not enough good things can be said about it. My only regret is that I was not able to see this 1959 film sooner.<br /><br />Being something of a film purist, I tend to look at films for their artistic merits based upon dialog, acting, photography and even the efforts to remain true to the period in terms of costume. Ultimately, I want to know if the film is "truthful" enough in revealing the human condition to make me think without oppressing me with what the director wants me to think.<br /><br />"Fires on the Plain" is a great film because it crafts a portrait filled with realistic human reactions to the dying fires of a great historical catastrophe.<br /><br />Ichikawa's film is a condemnation of war on all levels -- as any good war film should be. War is horrifying, bloody, destructive. It is also murderous on the psyche. However, what is fundamental about "Fires on the Plain" is its unapologetic look at the Japanese soldiers. It shows them slowly collapsing under the weight of superior American firepower and their nation's inability to wage a war of its own making. A fatalistic code encouraging death before surrender is at the heart of this madness.<br /><br />I was astonished to see such an honest and brutally close look at the bitter fruits of Japan's military misadventure made just 14 years after the end of what the Japanese call the "Great Pacific War." Ichikawa, reveals what the Germans called the "war life," the plight of the common soldier.<br /><br />Ichikawa's film is interesting, since even today Japan is having a hard time fully coming to terms with its wartime fanaticism, its subjugation of conquered peoples, the racism of its war against the Chinese and war crimes which included cannibalism by soldiers and officers practiced not only against one another, but against Allied prisoners of war.<br /><br />Ichikawa produces a stark representation of the victimization of soldiers by a confluence of bad political decisions and cultural pressures.<br /><br />This stark examination is skillfully done by portraying the doomed soldiers as human beings who exhibit, at various times, fear, brilliantly laconic humor, dialog enriched by its sparseness, and a plot whose complexity is belied by the grim, wilderness setting.<br /><br />Ichikawa's portrait is a ragged and painful tapestry of defeated men. The tubercular Tamura, played as a woebegone and gentle soul by Eiji Funakoshi, is a good soldier who can't abandon his humanity, though he is as frightened and lost as his comrades. Before he departs for a hospital that will reject him as too healthy, Tamura is given a hand grenade by a superior who, recognizing the hopelessness of their situation, advises Tamura to kill himself.<br /><br />Why Tamura's hopelessly ill-supplied and militarily incapable unit was not ordered to surrender at the start of the film is telling. Ichikawa makes it plain that the war is over and everyone is merely waiting to die. As Tamura leaves his unit for his hopeless search for physical and spiritual salvation, he sees his comrades pointlessly digging an air raid shelter. They appear like corpses looking up from their own mass grave.<br /><br />We later watch as the overworked hospital's medical staff abandons the dying patients to an all-consuming American artillery barrage. The pathetic patients, who crawl from their huts in a vain attempt to survive, appear like pathetic, serpentine creatures dragging themselves from an omnipotent force. You know they won't survive.<br /><br />Ichikawa makes it plain that the only thing worse than a defeated army is one that has lost its honor by abandoning its humanity and its comrades. As Tamura staggers through the jungles of Leyte we encounter the noble, the dying and the exploitive. Cannibalism rears its ugly head as soldiers begin to eat one another rather than surrender to American "corned beef."<br /><br />When the men do talk of surrender, the propaganda of how Americans kills prisoners is countered by a worldly-wise soldier who reveals that the approaching Americans feed and care for prisoners of war because they, unlike the Japanese, respect brave soldiers who are forced to give up.<br /><br />It is the Japanese who intend to die fighting for the Emperor long after resistance has lost all meaning. Those willing to fight to the death will be killed. It is the calculus of war.<br /><br />After shooting a murderous and cannibalistic comrade, whom he earlier offered his own body to as food, the fatalistic Tamura's careless surrender also seems to be an intentional form of suicide. His death is a lonely image. Was Ichikawa trying to tell us of the internal conflict of the ordinary soldier who wants to live, but who is still trapped by his nation's suicidal cultural codes?<br /><br />If someone watches this film carefully, he or she will see that absolutism and fanaticism is the enemy. The Americans are portrayed as a technologically advanced people willing to employ that technology in the form of inexorable military power -- a lesson that transformed Japanese postwar society. Ichikawa's film isn't so shallow that it indicts America. Ichikawa indicts the sedimentary layers of Japan's destructive policies that created the war and then to continue it when all was lost.<br /><br />Ichikawa does not mention the nuclear weapons dropped upon Nagasaki and Hiroshima. He doesn't have to. The slow-motion destruction of the Imperial Japanese Army in the Philippines reveals the seeds of Japan's immolation.