Het Museum of the Moving Image hier in New York heeft onlangs een uitgebreid retrospect van Jacques Rivettes films vertoond. Omdat ik verliefd was geworden op zijn _Paris Nous Appartient_, besloot ik dat dit niet gemist mocht worden.<br />De film laat twee avant-gardistische theatergezelschappen zien die hun versies van Aeschylus' _Seven Against Thebes_ en _Prometheus_ voorbereiden. Bovendien krijgen we een beeld te zien van het stuurloze dagelijks leven van twee personen die in de verte met de bedrijven verbonden zijn: een werkende vrouw die Frederique heet, die creatieve manieren vindt om mannen hun geld afhandig te maken, en een jongeman die Colin heet en die de plaatselijke cafés bezoekt en zich voordoet als doofstomme, en die schrille mondharmonica's speelt tegen de klanten tot ze hem betalen om weg te gaan. De eerste vier uur worden besteed aan het vaststellen van de personages en hun patronen, voordat er uiteindelijk een wat losse, grillige plot naar voren komt waarin een samenzwering en het ontcijferen van clandestiene brieven een rol spelen.<br />De film gaat grotendeels over het leven aan de rand van de maatschappij. De theatergezelschappen zijn een hopeloze zaak. Ze gebruiken hun uitgebreide, emotioneel uitputtende oefeningen (die echt de moeite waard zijn om te zien) om zichzelf af te leiden van het feit dat hun optredens waarschijnlijk nooit zullen worden opgevoerd of zelfs maar te zien zullen zijn. Colin en Frederique hebben allebei maar heel weinig vrienden, die maar heel even iets opwindends of zinvols in het leven zien nadat de samenzwering hen heeft geraakt, wanneer ze worden aangespoord om er meer over te weten te komen. De film mediteert over de gevolgen van het afwijzen van de normale samenleving in een aantal gedenkwaardige scènes, waaronder een lange opname van Colin die door de straten van Frankrijk loopt en gedichten voor zich uit schreeuwt. Als zodanig wordt de film beschouwd als een analyse van de tegencultuur van de jaren zestig. Er is geen beeld van de film dat niet barst van energie en vitaliteit. Het feit dat een groot deel van de dialogen en de bewegingen geïmproviseerd zijn, maakt de personages veel spontaner, veel directer. De camera wordt in dit opzicht ook een belangrijk personage; overal in de film zijn hier en daar schaduwen zichtbaar, of andere soortgelijke fouten, maar ze lijken natuurlijk en passen bij de stroom van de actie omdat de camera daarin zo'n belangrijke rol speelt.<br /><br />Voor mij is de film vooral een geweldig voorbeeld van een andere manier om films te maken, een locatie voor een film buiten het gebruikelijke patroon. Voor mij was het een openbaring, nog meer dan 'Paris Nous Appartient'. Hoewel het laatste veel overeenkomsten vertoont met het thema en de structuur. Een must-see voor iedereen die nadenkt over de aard van kunst.
The Museum of the Moving Image here in New York recently put on a comprehensive retrospective of Jacques Rivette's films. Having fallen in love with his "Paris Nous Appartient", I decided this was not to be missed.<br /><br />Largely through extended shots and flexibly structured scenes, the movie depicts two avant-garde theater companies preparing their renditions of Aeschylus' "Seven Against Thebes" and "Prometheus". Additionally, we are shown the directionless day-to-day lives of two individuals distantly connected to the companies: a working class woman named Frederique who finds creative ways of hustling men out of their money, and a young man named Colin who visits local cafés posing as a deaf-mute, and plays shrill harmonica at the patrons until they pay him to go away. The first four hours or so are devoted to establishing the characters and their patterns, before a somewhat loose, whimsical plot finally emerges involving a conspiracy and the decoding of clandestine secret letters.<br /><br />The film is largely about life on the fringe of society. The theater companies are a despairing affair, using their elaborate, emotionally draining exercises (which are really something to watch) to distract themselves from the fact that their acts are unlikely ever to be staged or even seen. Colin and Frederique both have very few friends, who only briefly find any excitement or purpose after the conspiracy touches them, as they are spurred to find out more about it. The film meditates on the consequences of rejecting normal society in several memorable sequences, including a long shot of Colin as he wanders the streets of France shouting poetry to himself. As such, the film has been referred to as an analysis of 1960's counterculture.<br /><br />There is not a frame of the film that is not bursting with energy and vitality. The fact that much of the dialogue and movement is improvised makes the characters much more spontaneous, much more immediate. The camera also becomes an important character in this regard; throughout the movie boom shadows are visible here and there, or other similar errors, yet they seem natural and fit with the flow of the action because the camera is so important a player therein.<br /><br />More than anything for me, the film seems a great example of another way of making movies, a venue for film outside the usual pattern. For me it was a mind-opening experience, even more than "Paris Nous Appartient", though the latter bears many similarities of theme and structure. A must-see for anybody pondering the nature of art.