Wat vaak over het hoofd wordt gezien bij Harold Lloyd, is dat hij acteur was. In tegenstelling tot Chaplin en Keaton had Lloyd niet de Vaudeville-/Music Hall-achtergrond en was hij geen geboren komiek. Hij kwam naar Hollywood om te acteren en ontdekte dat hij er aanleg voor had om grappig te doen <0xE2><0x80><0x93> eerst in korte broek, daarna in een hoofdrol. Hij maakte naam als 'Lonesome Luke', een Chaplin-imitatie; met de rol van de 'briljante jongen', die hem eerder tot een typisch Amerikaanse jongen maakte dan tot een groteske, vond Lloyd zijn draai en werden zijn films een van de beste producties in het stille tijdperk.<br />Hij kreeg een reputatie als 'dwaas' in een paar korte broeken, en behield die in een paar van zijn beste films ('Safety Last', 'For Heaven's Sake', 'Girl Shy'). Hij was in de jaren twintig populairder dan Chaplin of Keaton, en hij werd heel rijk voordat de geluidsfilm opkwam.<br />De eerste geluidsfilms waren vaak een ramp. Om het meeste uit hun 'geluid' te halen, werd in veel films te veel dialoog gebruikt.<br />Lloyds acteertalent was, na twintig jaar, afgestemd op de zwijgende film. Hij had geen slechte stem; de hoge toon paste bij zijn 'bril'-personage. En zijn geluidsfilms waren niet de onvoorspelbare rampen uit de legende. Toch waren de geluidsfilms tot een hoge kunst verheven (vooral die van Lloyd's, die niet bezuinigden op het budget en buitengewoon goed gemaakt waren); met de komst van de praatfilms moest je weer leren lopen en maakten ze een paar misstappen. <br />Hoewel hij probeerde mee te gaan met de tijd en geluid omarmde, waren Lloyds beste stukken uit zijn eerste (al te praatzieke) films nog steeds visueel <0xE2><0x80><0x93> zoals de scène in 'Movie Crazy', waarin hij lijkt te rijden in een chique auto, maar in werkelijkheid 'een lift krijgt' op zijn fiets.<br />Proberen de waaghalzerij die hem beroemd maakte, zoals in 'Feet First', weer op te pakken was een misstap. (In 'Safety Last', zijn beste film en de film die, al dan niet terecht, Lloyd in de loge zette als 'daredevil komiek', speelde hij een vastberaden jongeman die naar de top klimt. 'Safety Last' had een natuurlijke structuur die opklom naar het moment dat zijn personage de zijkant van het gebouw beklom. Het was duidelijk dat hij bang was, maar zijn angst maakte de humor des te groter. In 'Voeten eerst' kwam hij per ongeluk in een hachelijke positie om in een gebouw te klimmen; zijn uitzinnige kreten om hulp deden afbreuk aan de humor. Zijn personage was meelijwekkend en ineengekrompen, zijn ambitie om zijn nek te redden <0xE2><0x80><0x93> mogelijk een accurate weergave van de jaren dertig, maar niet amusant).<br />Harold Lloyd zat niet in het verleden vastgeroest, als een of andere maffe Norma Desmond. Hij omarmde geluid en probeerde zijn films in verschillende richtingen te sturen, groeiend en veranderend met de filmindustrie. Toen 'Voeten eerst' faalde, gaf hij de waaghalzerij op en maakte een satire op de pratende filmindustrie, 'Movie Crazy'. Net zoals hij door veel films moest ploeteren als 'Eenzame Luke'. Voordat hij zijn plaats in de filmgeschiedenis had veroverd met de man met de bril, had hij verschillende richtingen in geluidsfilms geprobeerd voordat hij zijn draai in geluid had gevonden, wat hij deed met 'The Catspaw'.<br />In 'The Catspaw' speelt hij de zoon van een missionaris in China, die zonder het te weten tot burgemeester wordt gekozen als dekmantel voor corrupte politieke belangen. Als hij achter de waarheid komt, geeft hij zichzelf de taak om de stad schoon te maken. Lloyd was pas begin veertig, maar hij kon nog steeds de vrijpostige jongeman spelen.<br />Maar 'The Catspaw' was weer een kassucces, en Lloyd maakte nog maar drie films, waaronder 'The Milky Way'. Van zijn belangrijkste concurrenten had Chaplin nog steeds stomme films in zich, en Keaton was hopeloos slecht geregisseerd. 'The Milky Way' suggereert dat Lloyd misschien wel een talent voor komedie zou hebben gehad als hij wat jonger was geweest, of als het publiek hem het voordeel van de twijfel had gegeven na zijn eerste geluidsfiasco's.<br />Hoewel de film ten onrechte belastend is geweest over de manier waarop Lloyds personage de stad opruimt, past het wel bij hem. Vanaf zijn dagen in'shorts' wilde Lloyd zijn publiek bang maken, en de climax van 'The Catspaw' slaagde daar opnieuw in, op een verrassende manier; totdat de truc wordt onthuld, lijkt die gruwelijk, en dan komt het lachen.<br />Als een voortbrengsel van zijn tijd is 'The Catspaw' charmant en grappig. Een zeer goed geschreven geluidskomedie, goed geacteerd door Lloyd. De door Sam Taylor geregisseerde film, met zijn merkwaardige mengeling van drama en sluwe humor, doet bijna denken aan een Frank Capra- of Preston Sturges-komedie.
What is often neglected about Harold Lloyd is that he was an actor. Unlike Chaplin and Keaton, Lloyd didn't have the Vaudeville/Music Hall background and he wasn't a natural comedian. He came to Hollywood to act; and he discovered he had a knack for acting funny -- first in shorts, then in features. He made a name for himself as "Lonesome Luke", a Chaplin knock-off; with the "glasses character" that made him the all-American boy rather than a grotesque, Lloyd found his stride and his movies became some of the best produced during the silent era.<br /><br />He developed a reputation as a "daredevil" in some shorts, and retained this in some of his best movies ("Safety Last", "For Heaven's Sake", "Girl Shy"). He was more popular than either Chaplin or Keaton during the twenties and he became very rich before the advent of sound.<br /><br />The first sound movies were often disasters. To get the most out of their "sound", too much dialog was used in many movies.<br /><br />Lloyd's acting skills were, after two decades, geared for silents. He didn't have a bad voice; its high pitch suited his "glasses" character. And his sound films weren't the unqualified disasters of legend. Yet silent movies had been raised to a high art (especially Lloyd's, which did not stint on budget and were extremely well-crafted); with the introduction of talkies movies had to learn to walk again and they made some missteps.<br /><br />Though he tried to move with the times and embraced sound, Lloyd's best bits from his early (overly talky) talkies were still visual -- such as the scene in "Movie Crazy" where he appears to be riding in a swank car, but actually "hitched a ride" on his bicycle.<br /><br />Trying to recapture the daredevil antics that made him famous, as he did in "Feet First", was misstep. (In "Safety Last", his best movie and the one that, deservedly or not, shoved Lloyd in the box as a "daredevil comic", he played a determined young man, climbing to the top. "Safety Last" had a natural structure that ascended to his character's scaling the side of the building. He was obviously afraid, but his fear added to the humor. In "Feet First", he arrived in a precarious building-scaling position by accident; his frantic cries for help detracted from the humor. His character was pathetic and cringing, aspiration to save his neck -- possibly an accurate statement of the 1930s, but not amusing).<br /><br />Harold Lloyd was not mired in the past, like some wacky Norma Desmond. He embraced sound and tried to take his movies in different directions, growing and changing with the industry. When "Feet First" failed he left the daredevil business and made a satire on the talking movie industry, "Movie Crazy". Just as he had to flounder through many movies as "Lonesome Luke" before carving his place in movie history with the glasses character, he had tried several directions in sound movies before hitting his stride in sound, which he did with "The Catspaw".<br /><br />In "The Catspaw" he plays a missionary's son reared in China who unwittingly gets elected mayor as a front for corrupt political interests. When he finds out the truth, he sets himself the task of cleaning up the town. Only in his early forties, Lloyd could still act the brash young man.<br /><br />Yet "The Catspaw" was another box-office failure, and Lloyd made only three more movies, including "The Milky Way". Of his chief competitors, Chaplin still had silent movies in him and Keaton was hopelessly mismanaged. "The Catspaw" and "The Milky Way" suggest Lloyd might have mastered sound comedy if he had been a little younger, or if audiences had given him the benefit of the doubt after his early sound fiascoes.<br /><br />Though the movie has been unfairly maligned about the way Lloyd's character cleaned up the town, it suits him. From his days in "shorts" Lloyd wanted to scare his audience, and the climax of "The Catspaw" achieved it yet again, in a surprising way; until the trick is revealed it appears gruesome, and then come the laughs.<br /><br />Viewed as a product of its time, "The Catspaw" is charming and funny. A very well-written sound comedy, well-acted by Lloyd. Directed by Sam Taylor, its curious blend of drama and sly humor make it look almost like a Frank Capra or Preston Sturges comedy.