Het is fascinerend om te zien hoe deze titel de gemiddelde kijker ontglipt als iets nieuws en baanbrekends (aldus sommige commentaren). Murali K. Thalluri moet bij zichzelf hebben gedacht: 'O, geweldig! _Elephant..._ Wat een fantastische film! Ik zal mijn uiterste best doen om precies dezelfde film te maken en kijken of iemand het merkt!' Helaas faalde hij zelfs met zijn buitensporige idee. De film blijkt een complete mislukking. In aanmerking genomen dat hij zijn uiterste best doet om de genialiteit van Gus van Sant in _Elephant_ te vangen, maakt dat hem nog belachelijker <0xE2><0x80><0x93> een uiterst g<0xC3><0xAA>nante faux pas voor een filmregisseur.<br />De film begint met de zelfmoord van een leerling in de toiletten van een school. Deze scène toont al de onhandige acteerkwaliteiten van iedereen die in deze scène een rol speelt. Je gelooft geen woord van wat ze zeggen. De film gaat verder, onderbroken door korte interviewfragmenten van de kinderen die 'op hun huwelijksleven leven', waarbij elk fragment nogal verontrustend is in zijn pure stompzinnigheid op basis van elke waardeloze monoloog. Thalluri wil de personages op deze manier introduceren, om een soort snel-als-een-junk-voedsel-inzicht in hun harten te geven... en faalt opnieuw. Nog geen vijf minuten later schreeuwt Thalluri uiteindelijk tegen het publiek: 'Ja, mensen! Ik heb deze film gestolen, en om de een of andere vreemde reden ben ik er trots op!' door Gus van Sants onmiskenbare vertelstijl van 'Olifant' over te nemen. Hij filmde scènes twee keer, zodat de kijker elke figuur kon volgen die in een scène een rol speelde, op zijn eigen manier en in een schoolsituatie. Hm, komt dit je niet vreselijk bekend voor? Voor mij was deze zekere mate van vergevingsgezinde tolerantie op een punt gekomen waarop ik deze afschuwelijke film niet meer kon verdragen. Schaam je, Murali K. Thalluri, zeg ik! Het verbaast me vooral dat '2:37' in 2006 de officiële selectie in Cannes heeft gehaald, terwijl iedereen zich 'Elephant' (2003) op precies hetzelfde filmfestival van nog maar een paar jaar geleden moet hebben herinnerd! Dus hoe is deze schandelijke afzetterij in hemelsnaam daar terechtgekomen? Ik merk dat deze vergissing me volkomen in verwarring brengt.<br />Directeuren als Thalluri maken gebruik van de onwetendheid van het publiek dat zich niet bewust is van alle onafhankelijke films die er zijn (en die dat ook niet kunnen zijn). Aangezien _Elephant_ weinig te maken heeft met de bioscoop (hoewel het zonder twijfel een meesterwerk is), valt het maar weinig mensen op dat het verhaal dat in '2:37' wordt verteld, al eerder is verteld! Hoe dat mogelijk is bij een filmfestival van zo'n belangrijk genre dat aan Cannes wordt toegeschreven, kan ik niet zeggen. Het is triest en beschamend dat zulke dingen worden doorgegeven en dat bijna niemand de werkelijke oplichterij erin ziet. 2:37 is verre van puur commercieel, waardeloos als onafhankelijke film en (op een bepaald niveau) eigenlijk een gefingeerde parodie op zijn kennelijke idool, 'Olifant'.
It is fascinating how this title manages to slip by the average viewer as something new and groundbreaking (quoting some of the comments). Murali K. Thalluri must have thought by himself: "Oh, great! Elephant ... What a fantastic movie! I'll try hard to do exactly the same movie and see if anyone notices!", sadly enough, he even failed with his outrageous idea. The movie turns out a complete failure. Considering that it tries hard to catch the brilliance of Gus Van Sants "Elephant", it makes it look even more ridiculous - a most embarrassing faux pas for a film director.<br /><br />The movie starts off with the suicide of a student in the schools bathroom. This scene, already, shows the awkward acting skills of each one involved in this scene. You don't buy a single word they say. In carries on, interrupted by short interview-styled bits of the kids who "live on their marry lives" with each bit rather distressing in its plain stupidity on the basis of each worthless monologue. Thalluri means to introduce the characters this way, to give a kind of fast-as-junk-food insight look into their hearts ... and fails once again. Not five minutes later, Thalluri ultimately screams at the audience "Yes, people! I stole this movie and for some curious reason, I am proud of it!" by taking Gus Van Sants most unmistakable narrative style from "Elephant": He shot scenes twice to let the viewer follow each character involved in a scene on his particular way and role in a school situation. Hm, doesn't this seem awfully familiar? To me, this certain level of very forgiving tolerance had been infringed right there to a point at which I couldn't stand this dreadful movie any more. Shame on you, Murali K. Thalluri, I say! I am especially surprised that "2:37" has reached the official selections in Cannes as of 2006, whereas everyone must have certainly remembered "Elephant" (2003) at the very same Film Festival just a few years ago! So, how in the name of the lord did this most disgraceful rip-off end up being shown there? I find myself absolutely puzzled by this mistake.<br /><br />Directors like Thalluri use the ignorance of audiences who aren't (and cannot completely be) aware of every independent film out there. As Elephant has little to do with mainstream cinema (although it is without a doubt a masterpiece), few people notice that the story as told in "2:37" had been told before! How that is possible at a Film Festival of such importance as attributed to Cannes, I cannot say. It is sad and shameful that such things are passed on and hardly anyone sees the true fraud in it.<br /><br />2:37 is by all means solely commercial, worthless as an independent film and (on a certain level) rather a phoney parody of its obvious idol, "Elephant".