Ik wil heel graag geloven dat het bovengenoemde citaat (met name de Engelse ondertiteling) dat in werkelijkheid geschreven en niet gesproken is in een afwijzingsbrief die een publisher naar de hoofdpersoon stuurt, bedoeld was als zelfreflectie op een sarcastische manier. Maar als dat zo is, dan heeft regisseur Leos Carax blijkbaar verzuimd de acteurs op de hoogte te stellen van de ware aard van de film. Ze spelen allemaal zo vreselijk serieus dat ik tot de conclusie moet komen dat Carax zichzelf serieus neemt, of anders zoveel minachting voor iedereen heeft, vooral voor het publiek, dat hij het niet de moeite waard vindt om iemand deelgenoot te maken van de grap. Sommige auteurs komen weg met het maken van indirecte, bizarre films omdat ze dat doen met elan en een unieke persoonlijke stijl (bijv. David Lynch en Alejandro Jodorowsky). Anderen gebruiken een subtielere aanpak terwijl ze toch surrealistische elementen in het verhaal verweven (bijv. Krzysztof Kieslowski en David Cronenbergs latere, minder bizarre werken). In Pola X gooit Carax een onsamenhangende puinhoop naar de kijker en daagt hem vervolgens uit er iets op aan te merken. De meeste scènes zijn overdreven, de belichting is vaak slecht, vooral in de veelbesproken seksscène, er worden zonder aanwijsbare reden onsamenhangende scènes in de film geduwd, en zo gaat de lijst maar door.<br />Om niet helemaal negatief te zijn, moet worden opgemerkt dat er een paar opbeurende uitzonderingen waren. Ik vond de muziek mooi, zelfs de kakofonische industriemuziek die in het uitgestrekte, verlaten complex wordt gespeeld waar de hoofdpersonen zich in de tweede helft van de film terugtrekken (misschien een verwijzing naar Andy Warhols 'Factory' uit de jaren zestig?). Veel van de fotografie van het platteland was prachtig, een duidelijke poging om de smoezelige omgeving te contrasteren. En Cathering Deneuve laat zelfs op middelbare leeftijd nog zien dat ze 'het' nog steeds heeft. Haar optreden was ook het enige van de hoofdpersonen dat niet wegzakte in een roes.<br />Er is een tijd geweest waarin ik zulke films met meer genegenheid 'Pola X' zou noemen. Experimenteren is bewonderenswaardig, zelfs als het experiment niet werkt. Maar Carax probeert hier niets nieuws; de film is een pastiche van elementen uit talloze eerdere films, en na tientallen jaren filmen en letterlijk duizenden films heb ik gewoon het geduld niet meer voor dit soort onoriginele, slecht gemaakte onzin. Op dit vroege moment in de 21ste eeuw blijft er één vraag over: zijn er <0xE2><0x80><0x93> met uitzondering van Jean-Pierre Jeunet <0xE2><0x80><0x93> nog regisseurs in Frankrijk die weten hoe ze een kijkbare film moeten maken?
I want very much to believe that the above quote (specifically, the English subtitle translation), which was actually written, not spoken, in a rejection letter a publisher sends to the protagonist, was meant to be self-referential in a tongue-in-cheek manner. But if so, director Leos Carax apparently neglected to inform the actors of the true nature of the film. They are all so dreadfully earnest in their portrayals that I have to conclude Carax actually takes himself seriously here, or else has so much disdain for everyone, especially the viewing audience, that he can't be bothered letting anyone in on the joke.<br /><br />Some auteurs are able to get away with making oblique, bizarre films because they do so with élan and unique personal style (e.g., David Lynch and Alejandro Jodorowsky). Others use a subtler approach while still weaving surreal elements into the fabric of the story (e.g., Krzysztof Kieslowski, and David Cronenberg's later, less bizarre works). In Pola X, Carax throws a disjointed mess at the viewer and then dares him to find fault with it. Well, here it is: the pacing is erratic and choppy, in particular continuity is often dispensed with; superfluous characters abound (e.g., the Gypsy mother and child); most of the performances are overwrought; the lighting is often poor, particularly in the oft-discussed sex scene; unconnected scenes are thrust into the film for no discernible reason; and the list goes on.<br /><br />Not to be completely negative, it should be noted that there were some uplifting exceptions. I liked the musical score, even the cacophonous industrial-techno music being played in the sprawling, abandoned complex to which the main characters retreat in the second half of the film (perhaps a reference to Andy Warhol's 'Factory' of the '60s?). Much of the photography of the countryside was beautiful, an obvious attempt at contrast with the grimy city settings. And, even well into middle-age, Cathering Deneuve shows that she still has 'it'. Her performance was also the only one among the major characters that didn't sink into bathos.<br /><br />There was an earlier time when I would regard such films as "Pola X" more charitably. Experimentation is admirable, even when the experiment doesn't work. But Carax tries nothing new here; the film is a pastiche of elements borrowed from countless earlier films, and after several decades of movie-viewing and literally thousands of films later, I simply no longer have the patience for this kind of unoriginal, poorly crafted tripe. At this early moment in the 21st century, one is left asking: With the exception of Jean-Pierre Jeunet, are there *any* directors in France who know how to make a watchable movie anymore? Rating: 3/10.