Ik had voor het eerst van deze serie gehoord in 2005, eerst online en daarna door het lezen van (en natuurlijk het kopen van) het typische, prachtige BBC-boek. Toen kreeg ik de dvd; die stelde me niet teleur! Ik had al jaren gehoopt dat iemand een science fiction-programma zou maken met de nadruk op de sensatie van de ontdekking in plaats van aliens, laserwapengevechten en andere 'boogie-man-gimmicks' uit Hollywood! Dank je, Joe Ahearne (ook voor je Dr. Who-werk en Ultraviolet <0xE2><0x80><0x93> de miniseries; niet de waardeloze film met dezelfde naam)! Wat me ertoe bracht om dit nu te schrijven (2 jaar later) was dat ik gisteravond SUNSHINE had gezien. En wat op het eerste gezicht in dezelfde familie leek te vallen als ODYSSEY, veranderde in (ongeveer 2/3 van de weg naar binnen) Freddy Krueger en 2010! Dat was het moment waarop ODYSSEY echt opviel als een positief voorbeeld van hoe je een echte sciencefictionfilm moest maken; meer wetenschap, minder fictie! ODYSSEY had (net als SUNSHINE) ook te maken met tekortkomingen van astronauten (Zoe's mislukte ruimtereis, Ivans te zware inspanningen op Venus, de ruzies met de vluchtleiding) en het pure gevaar van het verkennen van nieuwe planeten met onbekende gevaren (de fatale stralingspiek op Mars). Ik had er gemakkelijk geld voor over gehad om dit in een theater te zien (is er iemand die I-Max kent?). En als klap op de vuurpijl waren de ruimtezichten adembenemend mooi, maar de personages waren ook nog eens goed getekend. Ik vond hun samenspel realistischer dan het theatrale gedoe van de Icarus 2-bemanning van SUNSHINE (Icarus; stomme naam voor een zonnemissie <0xE2><0x80><0x93> heeft iemand de mythologie van Icarus gelezen??). Soms is er een minder goede film voor nodig om een betere film opnieuw te bekijken. Als huisastronoom zou ik mijn passage op Icarus elke dag ruilen voor een plaats op Pegasus. Maar eerlijk is eerlijk, de beelden van SUNSHINE zijn verbluffend, en heel gedenkwaardig. Daarom was ik er zo sterk op gebrand dat de film zou slagen als een echt goede sciencefictionfilm. Dus ook al is deze recensie bijna een achterdeurtje naar SUNSHINE, ik hoop het toch.' SPACE ODYSSEY (ook wel bekend als VOYAGE TO THE PLANETS HIER in de Verenigde Staten) krijgt trek in degelijke sciencefiction en serveert een banket. Ik heb ook erg genoten van de pseudo-documentaire-benadering. Wat de tijdsvertraging/lichtsnelheid-smoesjes betreft, die zijn aan de orde, als je oplet. Waar SUNSHINE smelt, blijft ODYSSEY koel. Als je overweegt om naar de film te gaan voor nog een dosis SUNSHINE, blijf dan binnen; ga in plaats daarvan voor een echte SPACE ODYSSEY!
I'd first heard of this show in 2005, first online and then by viewing (and of course, buying)the typically gorgeous, BBC tie-in book. Then I got the DVD; it did not disappoint! I'd been hoping for years someone would make a science fiction program with the emphasis on the thrill of discovery rather than aliens, laser gun fights and other Hollywood 'boogieman' gimmicks! Thank you, Joe Ahearne (also for your Dr. Who work, and Ultraviolet--the mini-series; not the crap movie of the same name)! What compelled me to write this now (2 yrs. later) was that I'd just seen SUNSHINE last night. And what appeared to be in the same family as SPACE ODYSSEY turned into (about 2/3rds of the way in) Freddy Krueger meets 2010! That was when SPACE ODYSSEY really stood out as a positive example of how to do a REAL science fiction film; more science, less fiction! ODYSSEY (like SUNSHINE) also dealt with astronaut shortcomings (Zoe's failed EVA, Ivan's over exertions on Venus, the spats with mission control) and the sheer danger of exploring new planets with unfamiliar dangers (the fatal radiation spike on Mars). I would've easily paid to see this in a theater (I-Max, anyone?). And to top it all, not only were the space vistas jaw droppingly beautiful, but the characters were nicely drawn, too. I found their interplay more realistic than the wall-slamming histrionics of SUNSHINE's Icarus 2 crew (Icarus; dumb name for a solar mission--did anyone read the mythology of Icarus??). Sometimes it takes a not-so-good film to compel one to re-watch a better film. As an armchair astronaut, I'd trade my passage on Icarus for a seat on Pegasus any day. In all fairness, however, the visuals of SUNSHINE are quite stunning, though, and quite memorable. Which is why I was so strongly rooting for it to succeed as an honest-to-goodness sci-fi film. So, even though this review is almost a back-door review of SUNSHINE, I hope it's read for what it was meant to be; strong support for a BBC telefilm that succeeds where most big-budget, bloated cinematic spectacles fail. SPACE ODYSSEY (a.k.a. VOYAGE TO THE PLANETS here in the States) whets the appetite for solid, SCIENCE-fiction and delivers a banquet. I very much enjoyed the pseudo-documentary approach as well. As for the time lag/light-speed quibbles, they ARE addressed, if you pay attention. Where SUNSHINE melts, ODYSSEY keeps its cool. If you're considering going to the movies for another dose of SUNSHINE, stay in; go for a true SPACE ODYSSEY instead!