Stijl boven inhoud. Maar wat een stijl. 'The Cell' is de interne versie van de meeste seriemoordenaarsfilms. Jammer genoeg ondersteunt het verhaal de beelden nauwelijks.<br />Psychotherapeute Catherine Deane (J-Lo) dringt via kunstmatige middelen de dromen van haar patiënten binnen om hun fobieën en obsessies te ontdekken en te helpen overwinnen. Een nieuwe patiënt die in coma is geraakt, wordt door de FBI onder haar aandacht gebracht. Hij is een seriemoordenaar die zijn vrouwelijke slachtoffers verdrinkt en vervolgens hun lichamen in groteske scenario's als etalagepoppen opstelt. Deane moet de geest van de moordenaar binnendringen en door zijn zieke fantasieën navigeren om zijn laatste slachtoffer te vinden en te redden.<br />Directeur Tarsem Singh heeft ongelooflijke visioenen en zet de stukken voor deze productie. Elke droomsequentie is als een nachtmerrieachtig schilderij in beweging, van de landschappen tot de kostuums.<br />Maar de plot lijdt aan een gebrek aan geschiedenis van de personages. Stargher is de enige met een grondige achtergrond en hij is wel de laatste persoon om wie je iets geeft. Zonder hem heb je in feite een film die alleen in de tegenwoordige tijd wordt gedraaid, wat jammer is, want de film is visueel verbluffend mooi en echt eng. Lopez is niet goed bij haar hoofd, maar ze is toch niet zo'n geweldige actrice, al is ze nog net zo mooi als altijd. En Vince Vaughn? Ik weet niet eens waarom hij is gekozen. Dit is niet zijn sterkste punt en bovendien overdrijft hij. Hij deed te veel zijn best om zijn karakter te worden en dat was te zien. Hou het bij komedie, Vince! Maar deze film is visueel zo angstaanjagend dat ik nog steeds met het licht aan naar de film kijk en daarna nooit meteen in slaap kan vallen.
Style over substance. But what a style it is. "The Cell" is the internal version of most serial killer movies. Unfortunately, the story hardly supports the visuals.<br /><br />Psychotherapist Catherine Deane (J-Lo) goes into her patients' dreams via artificial means to discover and help them over come their phobias and obsessions. A new patient whose fallen into a coma, is brought to her attention by the FBI. He's a serial killer who drowns his female victims then poses their bodies in grotesque scenarios like mannequins. Deane must enter the killer's mind and navigate through his sick fantasies in order to find and save his latest victim. <br /><br />Director Tarsem Singh has incredible visions and set pieces for this production. Each dream sequence is like a nightmare-ish painting in motion, from the landscapes to the costumes. <br /><br />But the plot suffers from lack of history of its characters. Stargher is the only person with a thorough background and he's the last person you want to care about. Without him, you basically have a movie that moves in the present tense only, which is a shame since the movie is so visually stunning and genuinely scary. Lopez is wasted but she's not that amazing an actress anyway, though she's as gorgeous as ever. And Vince Vaughn? I don't even know why he was chosen. This is not his forte and he overacts to boot. He tried too hard to become his character and it showed. Stick to comedy, Vince! Even so, this movie is so visually frightening, I still watch this movie with the lights on and can never fall asleep right away afterward.