Bekijk de eerste 20 minuten, ook al is de spanning nog niet ingetreden. We krijgen een vrij goed beeld van het supergeheime Los Alamos, slechts een paar jaar na de grote bomtest die een einde heeft gemaakt aan de Tweede Wereldoorlog. Afgezien van de strenge beveiliging ziet het er niet bedreigend genoeg uit. Let op dat het een tv-reparateur is, duidelijk een gewone vent, die ons door de beveiliging leidt. Als je er eenmaal doorheen bent, is het net als elke andere stad in Amerika, mooie huizen, rustige straten, kinderen die naar school gaan en een gezins-tv die aanstaat. Later zien we de kleine Tommy en de kleine Peggy dartelen door straten met aan weerszijden indrukwekkende faciliteiten, gescheiden door afgesloten hekken. De film lijkt te zeggen: 'Oké, we zijn stoer, alleen omdat het moet. Maar in wezen zijn we nog steeds gewoon mensen.' Ik vermoed dat dat een troostende boodschap was voor het publiek van de Koude Oorlog, dat nog steeds niet gewend is aan de 'doemscenario's' van de regering. Het is een duidelijke poging om het publiek gerust te stellen. De enige donkere noot is wanneer Tommy's moeder (Clarke) zich zorgen maakt over de geestestoestand van haar zoon. Hij zegt niet: 'Als ik groot ben'; in plaats daarvan zegt hij: 'Als ik groot ben.' Die noot van twijfel weerspiegelt niet alleen de werkelijkheid van Los Alamos, maar ook die van het hele land, die in 1952 net de beelden van de apocalyptische H-bom had gezien. Opvallend is ook hoe professioneel FBI-agenten worden geportretteerd, een standaardtrekje van het McCarthy-tijdperk. Ze zijn het niet, maar de gewone burger Gene Barry, die de informatie - een vroege versie, neem ik aan, van een'moderne versie' - op tafel gooit.<br />Als de ontvoering eenmaal heeft plaatsgevonden, houdt de spanning niet op. De intrige wordt keurig afgehandeld op kleurige locaties in LA, waar we maar naar blijven raden. De climaxscènes rond de huizen op de kliffen zijn misschien niet erg aannemelijk als schuilplaats, maar het uitzicht op het noorden van New Mexico is geweldig. Bovendien vormen de oude stenen appartementen een van de meer exotische achtergronden van het decennium. Let ook op het uitgebreide gebruik van de politiehelikopter, die nu in gebruik wordt genomen als instrument van de wetshandhaving. Te midden van een verder ingetogen cast blijft Nancy Gates een sprankelende aanwezigheid als lerares Ellen Haskell. Ze was nooit echt een Hollywood-ster geworden, maar ze was nog steeds een goede actrice en een innemende persoonlijkheid. Ik denk dat dit een van de meer succesvolle films van regisseur Hopper was, en hoewel de mensen inmiddels gewend zijn aan de nucleaire dreiging, blijft de film een onthullend en boeiend document van zijn tijd.
Check out the first 20 minutes even though the suspense hasn't yet kicked in. We get a pretty good look at super-secret Los Alamos just a few years after the big bomb test that helped end WWII. Except for the tight security, it looks unthreatening enough. Note how it's a TV repairman, an obvious regular guy, who takes us through security. Once through, it's like any-town-USA, nice homes, quiet streets, kids going to school, and a family TV on the blink. Later on we see little Tommy and little Peggy frolicking along streets lined with impressive looking facilities separated by locked gates. The movie appears to be saying, "Okay, we're tough, only because we have to be. But, basically, we're still just folks."<br /><br />Now, I expect that was a comforting message to Cold War audiences still not used to government's "dooms-day" research. It's a clear effort at popular reassurance. The one darker note is when Tommy's mother (Clarke) worries about her son's mental state. He doesn't say, "When I grow up"; instead, it's, "If I grow up". That note of doubt not only reflects a Los Alamos reality, but also a national one that in 1952 had just seen footage of the apocalyptic H-bomb. Note too, how professionally FBI agents are portrayed, a standard feature of McCarthy era fare. When brute force is needed, it's not they, but private citizen Gene Barry who thrashes out the informationan early version, I suppose, of modern era "rendition".<br /><br />Once the kidnapping occurs, the suspense doesn't let up. The intrigue is nicely handled with colorful LA locations that keep us guessing. The climactic scenes around the cliff dwellings may not be plausible as a hiding place, but the view of northern New Mexico is great. Then too, the ancient stone apartments amount to one of the more exotic backdrops of the decade. Note also the extensive use of the police helicopter just coming into use as a law enforcement tool. Among an otherwise subdued cast, Nancy Gates remains a sparkling presence as teacher Ellen Haskell. Never Hollywood glamorous, she was still a fine unsung actress and winning personality. I also expect this was one of director Hopper's more successful movie efforts, and though people have since gotten used to the nuclear threat, the movie remains a revealing and riveting document of its time.