Het is een beetje zenuwslopend als een studio weigert een film voor de pers te draaien voordat hij in het openbaar wordt vertoond. Dat veel films waardeloos zijn, is geen verrassing, maar als een studio dat van tevoren toegeeft, wordt het proces van het draaien van een film een soort passiespel. Beschouw het dan maar als een vroeg kerstcadeautje uit Hollywood, dat 'Aeon Flux' bij lange na niet de belediging van smaak en fatsoen is die je zou verwachten, gezien het bovenstaande. Hoewel het uiteindelijk overdonderd wordt door zijn gebreken, heeft het in elk geval (min of meer) een idee waarmee je kunt spelen. Jammer dat regisseur Karyn Kusama weinig idee lijkt te hebben hoe hij het allemaal moet uitvoeren.<br />Het is de toekomst. Er is een plaag geweest. Er is een dictatuur, en er zijn rebellen. Die laatsten staan bekend als de Monicanen, en in plaats van een cultus van baret- of tennisracketaanbidders, doen ze pogingen om de eerste omver te werpen, die het Goodchild-regime wordt genoemd. Het regime is af en toe gemeen tegen de burgerij, wat meer is dan Aeon Flux (Charlize Theron) en haar vrienden kunnen verdragen. Via een of andere biochemische virtuele virtual reality-technologie ontvangen de Monicanen opdrachten van hun geliefde leider (Frances McDormand), een mystiek priesterestype dat met een wortel lijkt te zijn gefokt. Het is aan Aeon om zich in een of andere nauwsluitende, futuristische spandex outfit te hijsen om de opdrachten van de Hoge Wortel uit te voeren, die natuurlijk een versie zijn van 'het regime vernietigen'. Nu ze jaren geleden heeft gezien hoe haar zus door de Goodchilds werd geliquideerd, heeft ze weinig aanmoediging nodig.<br />Zoals te verwachten valt, wordt het ingewikkeld. De Goodchilds zijn misschien niet helemaal wat ze lijken, en Aeon zelf heeft misschien een onverwachte geschiedenis met hen. Hoewel de film af en toe wat warrig is, bevat de centrale gedachte achter de film (waarvan ik niet meer zal onthullen) een paar nette ideeën over de aard van het menselijk bestaan en overleving. Er is ruimte voor veel meer onderzoek, waar de film geen gebruik van maakt, maar de ideeën zijn er in elk geval. De grote problemen van 'Aeon Flux' zijn technisch. Kusama heeft de verbijsterende beslissing genomen om bijna alle actie zo dichtbij te filmen dat we zelden kunnen volgen wat er gebeurt. En om het nog erger te maken, het is nog erger.' 'Aeon Flux' is een esthetische film die bestaat uit gelikte kostuums, vreemd gevormde architectuur en lenige personages. Het grootste deel van de actie speelt zich af in minimalistische, open ruimtes die smeken om een paar lange shots die de gratie en atletische uitstraling zouden kunnen uitdrukken die bovengenoemde film uitstraalt. In plaats daarvan krijgen we fragmenten van rondvliegende ledematen, brekend glas en bijbehorende geluidseffecten.<br />Er is een vrij goede film die uit het moeras van 'Aeon Flux' probeert te komen. Als je dit spul bijvoorbeeld in handen van de gebroeders Wachowski zou leggen, zouden de resultaten heel anders kunnen zijn. Maar zoals het er nu voorstaat, voelde ik meer voor 'Aeon Flux'. Het was een film die me opzettelijk wegduwde van een film waar ik van wilde genieten. Deze film is niet afgestemd op zijn eigen kracht. Als een beginnende pokerspeler die een royal flush heeft gekregen, vindt hij op de een of andere manier een manier om ondanks zijn potentie te verliezen.
It's a bit unnerving when a studio declines to screen a film for the press before it goes into wide release. That many movies suck is no surprise, but when a studio itself admits as much ahead of time, the process of movie-going becomes a passion play of sorts. Consider it an early Christmas gift from Hollywood, then, that "Aeon Flux" isn't nearly the affront to taste and decency one might expect, given the above. Though ultimately overwhelmed by its flaws, it at least has (sort of) an idea with which to toy around. Too bad director Karyn Kusama seems to have little clue how to execute it all.<br /><br />It's the future. There's been a plague. There is a dictatorship, and there are rebels. The latter are known as the Monicans, and far from being a cult of beret or tennis racket worshipers, they're into attempts to overthrow the former, called the Goodchild regime. The regime is occasionally mean to the citizenry, which is more than Aeon Flux (Charlize Theron) and her pals can stand. Through some sort of biochemical virtual reality technology, the Monicans receive orders from their dear leader (Frances McDormand), a mystical priestess-type who appears to have been cross-bred with a carrot. It falls to Aeon to strap on some form-fitting, futuristic spandex get-ups to carry out the High Carrot's orders, which are of course some version of "destroy the regime." Having years earlier watched her sister get liquidated by the Goodchilds, she needs little convincing.<br /><br />Not surprisingly, things get complicated. The Goodchilds might not be quite what they seem, and Aeon herself might have an unexpected history with them. Though occasionally muddled, the film's central conceit (of which I won't reveal more) contains some neat notions about the nature of human existence and survival. There's room for much more examination of which the film doesn't take advantage, but the ideas are there, at least. The big problems of "Aeon Flux" are technical. Kusama has made the baffling decision to film nearly all the action so close that we can rarely follow what's going on. To make matters worse, it's edited in a flurry of jump cuts that leave us completely lost. The result is some serious spacial disorientation that takes over the film. "Aeon Flux"'s aesthetic is one of sleek costume, oddly-angled architecture, and nimble characters. Much of the action occurs in minimalist, open spaces that beg for some unbroken long shots that might convey the grace and athleticism implied by the above. Instead, we get split seconds of flying limbs, breaking glass, and accompanying sound effects.<br /><br />There is a pretty good movie trying to get out of the morass of "Aeon Flux." Put this stuff in the hands of the Wachowski brothers, say, and the results could be quite different. As it is, though, I felt like "Aeon Flux" was willfully pushing me away from a movie I wanted to enjoy. This film is unattuned to its own strengths. Like a novice poker player dealt a royal flush, it somehow finds a way to lose in spite of its potential.