Elke Amerikaan die denkt dat hij of zij de Tweede Wereldoorlog begrijpt, zou deze film moeten zien. Er zijn maar weinig Hollywoodfilms over de oorlog die het stereotype van Japanse soldaten als emotieloze bruten die bevelen zonder nadenken opvolgen, tarten. We denken graag dat elke Japanner bereid en in staat was om tot de dood te vechten, tot de dag dat we Nagasaki bombardeerden. 'Branden op de vlakte' toont een andere werkelijkheid: troepen die op een erbarmelijke manier ondervoed, gedemoraliseerd en uitgehongerd zijn, tot op het punt van kannibalisme. Ze noemen mensenvlees eufemistisch 'apenvlees'. De film en de roman waarop het gebaseerd was, bevestigden ook de mythe dat Japanse soldaten allemaal de dood verkozen boven overgave: ze hadden goede redenen om te geloven dat hun vijanden niet in de stemming waren om gevangenen te maken. In mijn ogen roept het een vraag op die de meeste Amerikanen liever vermijden: als het Japanse leger op dit punt in de oorlog zo verslagen was, waarom was het dan nodig om een atoombom op Hiroshima te gooien?
Every American who thinks he or she understands World War Two should see this movie. Few Hollywood films about the war have defied the stereotype of Japanese soldiers as emotionless brutes obeying orders without thinking. We like to think that every Japanese man was ready and able to fight to the death, right up to the day we bombed Nagasaki. "Fires on the Plain" shows a different reality: troops pathetically undersupplied, demoralized and starved to the point of cannibalism. They euphemistically refer to human flesh as "monkey meat." The movie and novel on which it was based also put to death the myth that Japanese soldiers all preferred death to surrender: They had good reason to believe that their enemies were in no mood to take prisoners. To me it raises a question most Americans would rather avoid: If the Japanese military was so beaten down at this point in the war, why was it necessary to nuke Hiroshima?