QUINTET is niet te vergelijken met kijken naar een groep mensen die een woordspelletje spelen in het Portugees of een andere taal die je niet verstaat. Je krijgt het idee dat ze een spel spelen, en als je goed genoeg kijkt, begin je de regels misschien te begrijpen. Maar waarom zou je, want het is duidelijk dat je niet mee kunt doen en dat zou je ook niet willen als je de kans had.<br />Directeur Robert Altman is er de man niet naar om zijn publiek te smeken van zijn films te houden, laat staan ze te begrijpen. Soms laat hij je de film in glippen om deel uit te maken van de menigte, zoals in M*A*S*H, NASHVILLE en A WEDDING, films die zo vol gekrakeel en georkestreerde chaos zitten dat een of twee extra mensen in de scène niet veel uitmaken. En soms lijkt hij het zelfs vervelend te vinden als er iemand naar zijn film zit te kijken, zoals in IMAGES of DRIE VROUWEN, waar de verhalen bijna persoonlijke monologen zijn voor een publiek van één persoon, Altman. In QUINTET lijkt Altman iedereen opzettelijk uit te dagen om zich met het verhaal te bemoeien.<br />Je kunt er niet op vertrouwen dat Altman de logische of verwachte keuzes maakt, wat zijn films soms zo opmerkelijk iconoclastisch maakt. Maar soms is het niet gedurfd om iets onverwachts te doen, alleen maar stom. In QUINTET worden we bijvoorbeeld voorgesteld aan een jonge vrouw die blijkbaar de laatste persoon op aarde is die zwanger kan worden, en ze is inderdaad zwanger. Dit laatste sprankje hoop in een ontbindende samenleving wordt bijna onmiddellijk gedoofd; Altman wacht niet eens tot het einde om zijn laatste deprimerende kaart uit te spelen in dit uitgebreide nihilistische en pessimistische verhaal. Hij laat ons weten hoe leeg en zinloos het leven is. Dapper? Misschien. Stom? Zeker weten. Zonder doel probeert hij een verhaal te bouwen op een snel smeltende ijsberg, terwijl hij ons er voortdurend aan herinnert hoe zinloos die poging is. Voor de goede orde: QUINTET kan op zijn minst beweren dat hij profetisch is. Het verhaal draait om een verraderlijk spel dat door de verschillende verveelde personages wordt gespeeld. Het is een vorm van TAG (het moordspel): een handvol mensen richt zich op elkaar om te elimineren, elk als een potentiële moordenaar en elk als een potentieel slachtoffer. Twee of meer mensen kunnen een bondgenootschap sluiten om een derde te doden. Als ze sterven, worden er nieuwe doelwitten aangewezen. Wie blijft leven, wint. Dit gebeurt allemaal in een of andere exotische, onherbergzame woestenij. Het is in grote lijnen een extreme sciencefictionversie van _Survivor_ <0xE2><0x80><0x93> minus de reclames en de gefingeerde 'werkelijkheid'.<br />Het is geen slecht concept voor een sciencefictionepos. Een postapocalyptisch decor, een microkosmos van de wereld (de cast is nadrukkelijk internationaal), een spel waarin niemand te vertrouwen is, of in elk geval niet lang, en waarin niemand echt wint. Letterlijk een koude oorlog. Een ijskoude regisseur met een voorliefde voor zwarte humor en gewelddadige verzinsels kon zijn hart ophalen. Het mysterie van QUINTET ligt niet in het spel of in hoe het wordt gespeeld, maar in de vraag waarom het bestaat. Als het spel 'Quintet' een metafoor is voor het leven, dan ziet Altman in het materiaal niets anders dan een kans om het leven te laten zien als een leeg, betekenisloos spel - een conclusie die even voor de hand liggend als onwaar is. Gezien het levendige, zij het cynische karakter van de rest van zijn diverse films, geloof ik ook niet dat Altman in QUINTET gelooft. En als Altman geen vertrouwen heeft in zijn materiaal, waarom zouden wij dat dan wel hebben?
Watching QUINTET is not unlike watching a group of people playing a word game in Portuguese, or some other language you do not understand. You get the idea that they are playing a game, and if you watch closely enough, you may just begin to understand the rules. But, why bother, since it is clear you can't join in and you wouldn't want to if you had the chance.<br /><br />Director Robert Altman is not one to beg an audience to like his films, let alone understand them. Sometimes he lets you slip into the picture to be a part of the crowd, like in M*A*S*H, NASHVILLE and A WEDDING, films so full of hubbub and orchestrated chaos, one or two more bodies in the scene wouldn't make much of a difference. And other times, he seems to resent the fact that someone might even be watching his film; as in IMAGES or THREE WOMEN, where the stories are almost personal monologues made for an audience of one, Altman. With QUINTET, Altman seems to purposely dare anyone to become involved with the narrative. <br /><br />You can't depend on Altman to do the logical or the expected, which is sometimes the thing that makes his films so remarkably iconoclastic. But sometimes doing the unexpected isn't daring, just dumb. For instance, in QUINTET, we are introduced to a young woman who is apparently the last person on earth capable of getting pregnant, and she is, indeed, with child. This last ray of hope in a decaying society is almost immediately extinguished; Altman doesn't even wait until the end to play his last depressing card in this elaborate nihilistic and pessimistic tale. He lets us know how empty and meaningless life is right off the bat. Brave? Maybe. Stupid? Definitely. Devoid of a purpose, he tries to build a story on a rapidly melting iceberg, all the while reminding us how pointless the effort is. <br /><br />For the record, QUINTET, can at least claim to be prophetic. The story is centered on a treacherous game played by the various bored characters. It is a form of TAG (the assassination game): a handful of people target each other for elimination, each as a would-be assassin and each as a would-be victim. Two or more can form alliances to kill a third. As they die off, new targets are assigned. Whoever lives, wins. All of this happens at some exotic, inhospitable wasteland. It is, to a great extent, an extreme, sci-fi version of "Survivor" -- minus the commercial plugs and faked "reality."<br /><br />It is not a bad concept for a sci-fi epic. A post-apocalyptic setting, a microcosm of the world (the cast is pointedly multinational), a game where no on can be trusted or least not for long, and where no one really wins. Literally a cold war. A steely eyed director with a taste for dark humor and violent invention could have a field day. The mystery in QUINTET is not in the game or how it is played, but in why it exists it all. If the game "Quintet" is a metaphor for life, then Altman, seems to see nothing in the material but a chance to show life to be an empty, meaningless game -- a conclusion as obvious as it is untrue. Given the lively, albeit cynical nature of the rest of his diverse films, I don't believe that Altman believes in QUINTET either. And if Altman has no faith in his material, why should we?