Zoals iemand op dit forum al heeft gezegd, is het heel moeilijk om een nepdocumentaire te maken. Er is een enorme vaardigheid voor nodig, ijsberen, geduld, regisseursafstand, een plausibele premisse, een verhaalstroom en ECHT BELANGRIJK acteerwerk (ook wel GROTE acteerwerk genoemd).<br />Dat is niet het geval met 'Love Machine'. De nephand begint zich te tonen over het tijdsbestek van 20 minuten (met nog 60 minuten om te kijken) en de kijker begint te beseffen dat hij of zij in de maling wordt genomen. Vanaf dat moment gaat het bergafwaarts.<br />Directeur Gordon Eriksen was gewoon te snel. Maar om Eriksen eerlijk te zeggen, zijn problemen begonnen al vroeg: zoals hij in de extra's uitlegt, begon hij een ECHTe doc te willen doen, kon hij niet...' Eriksen kreeg geen financiering en nam genoegen met een goedkopere manier om zijn film te maken.<br />De premisse <0xE2><0x80><0x93> mensen die een geheim leven leiden door zichzelf op een pornowebsite te plaatsen <0xE2><0x80><0x93> was in 1997-98, toen de film werd gemaakt, misschien interessanter. Eriksen doet een hoop ingewikkelde dingen <0xE2><0x80><0x93> een opdringerige 'host', camera's die in de hand worden gehouden, inzoomen, korrelige zwart-witbeelden <0xE2><0x80><0x93> allemaal om een gevoel van authenticiteit te creëren, maar het werkt gewoon niet. De film is verwarrend en geforceerd, maar wat hem uiteindelijk naar beneden haalt, zijn de geloofwaardigheid van de acteurs en de nogal verschrikkelijke dialoog.
As someone has already mentioned on this board, it's very difficult to make a fake documentary. It requires tremendous skill, pacing, patience, directorial 'distance,' a plausible premise, a narrative 'flow,' and REALLY believable acting (aka GREAT acting). <br /><br />Such is not the case with 'Love Machine'. It starts to show its faux hand about the 20-minute mark (with 60 minutes left to watch), and the viewer starts to realize that he or she is being taken in. It's downhill from there.<br /><br />Director Gordon Eriksen simply peaked too soon. But to be fair to Eriksen, his problems started early: as he explains in the extras, he began wanting to do a REAL doc, couldn't get funding, and settled for a cheaper way of making his film.<br /><br />The premise -- people who have secret lives by posting themselves on a porn website -- was perhaps more interesting in 1997-98, when the film was made. Eriksen does a lot of tricky stuff -- a pushy 'host,' hand-held cameras, zooms, grainy blacks and whites -- all, I guess, to elicit a sense of authenticity, but it just doesn't work. The film is confusing and forced, but what ultimately brings it down is the believability of the actors and the pretty awful dialogue.