Deze recensie bevat een gedeeltelijke spoiler.<br />'D.O.A.' begint van het begin af aan in elk geval alsof het een gelikt, onderhoudend stuk onzin zou kunnen zijn, zoals 'The Game' van Fincher. Het centrale personage (Dennis Quaid) lijdt aan een nachtmerrieachtige opeenvolging van gebeurtenissen die een verknipte en sluwe thriller in gang lijken te zetten. Maar de plot ratelt in een te hoog tempo door en leidt nog niet halverwege tot een dramatische wending, wanneer het personage hoort dat hij vergiftigd is en nog maar 1-2 dagen te leven heeft. En dit is gewoon een te grote wending om zomaar aan een verhaal toe te voegen. Als dit eenmaal is gebeurd, is de film...' De enige kans op succes is dat het de psychologie van iemand in deze situatie behandelt als het belangrijkste, ja, het enige onderwerp van de film, maar 'D.O.A.' gaat gewoon door alsof het een doodnormale onthulling is, zoals elke andere die je in een thriller zou kunnen tegenkomen. Het probleem is tweeledig: ten eerste overtuigen Quaids handelingen niet zoals iemands situatie waarschijnlijk zou doen; en ten tweede, zelfs als ze wel zouden overtuigen, is het moeilijk om je druk te maken over wat er verder gaat gebeuren als het belangrijkste punt van de plot al voortijdig is opgelost. De rest van de film is vrij standaard voor een film van dit soort, maar wordt door het personage nog saaier gemaakt dan gewoonlijk.' Een ander negatief aspect van de film is de lelijke soundtrack uit de jaren tachtig. Kijk maar naar 'The Game', dat van vergelijkbare origine strak en door het karakter gedreven blijft, terwijl 'D.O.A.' overgaat in ontwikkelingen die zijn eigen premisse alleen maar ondermijnen. Aangezien die premisse op zich al heel intrigerend is, is het jammer om te zien dat hij wordt verdronken in een overmaat aan overgekookte plot.
This review contains a partial spoiler.<br /><br />Shallow from the outset, 'D.O.A.' at least starts as if it might be a slick, entertaining piece of nonsense like Fincher's 'The Game'. It's central character(Dennis Quaid) suffers from a nightmarish sequence of events that appear to be setting up a twisted and cunning thriller. But the plot rattles along at too great a pace, leading to a dramatic twist not half way through, when the character learns that he has been poisoned and has only 1-2 days to live. And this, simply, is too big a twist to add casually to a story. Once this has happened, the film's only chance of success is if it treats the psychology of someone in this situation as its principal, indeed, its only subject matter: but 'D.O.A.' continues as if this was just a normal revelation like any other you might usually encounter in a thriller. The problem is two-fold: firstly, Quaid's actions don't convince as what someone is his situation would be likely to do; and secondly, even if they did convince, it's hard to care about what happens next when the most significant point of plot has already been prematurely resolved. The rest of the film is pretty standard fare for a film of this sort, but made more tedious than usual by the character's slightly-treated predicament, which logically dwarfs the events the film is interested in. Dennis Quaid, in the lead role, doesn't convince either as a burnt out professor or as a man who is destined to die: Meg Ryan is, as often, ditzy and annoying. Another negative feature is the ugly 80s soundtrack. Watch 'The Game' instead, which from similar roots remains tight and character-driven, whereas 'D.O.A.' drifts into developments that only undermine its own premise. As the premise is itself quite intriguing, it's a shame to see it drowned in a surplus of over-cooked plot.