Los Angeles, 1976. John Carpenter, die net van de filmacademie komt en met één film <0xE2><0x80><0x93> de low budget-spoofing van zijn studieproject uit 2001, getiteld Dark Star <0xE2><0x80><0x93> nog aan zijn broekriem hangt, maakt een eind aan een ruige actiefiguur die Assault On Precinct 13 heet. Het verhaal van een bijna verlaten politiebureau dat door een onzichtbare bende in LA wordt belegerd, was een kleine hit in het drive-incircuit en kreeg weinig lof van de paar critici die er iets om gaven, maar het zette de filmwereld nauwelijks in vuur en vlam, in tegenstelling tot Carpenters vervolg op Halloween (1978). Op Precinct 13 leerde Carpenter nog steeds hoe hij zijn bijna niet-bestaande budget kon uitbuiten door acteurs van lager niveau te gebruiken, de actie op die ene helse kleine locatie te houden en de film in een strak tempo af te draaien met een combinatie van bewerking, intelligent camerawerk en geavanceerde genrekennis.<br /><0x3E> In Hollywood wil of hoeft niemand meer honger te hebben, vooral niet als de cateringrekening van de week voor de versie van Precinct 13 uit 2005 meer bedraagt dan de volledige kosten van het origineel. Dat vertaalt zich wel in een bepaald soort luiheid van de kant van de filmmaker <0xE2><0x80><0x93> je hebt een belachelijk grote vakbondsploeg, een studio en een marketingbedrijf die allemaal voor je denken. En dat is de reden waarom je twintig jaar nadat je naar Carpenter's hebt gekeken, Carpenter's Als ik naar een film kijk, zie ik nog steeds elk glorieus moment, van het kleine meisje dat in koelen bloede wordt neergeschoten terwijl ze een ijsje koopt, tot de meedogenloze dreunende synthesizermuziek. Een week na Aanval 2005 herinner ik me Larry Fishburnes onbeweeglijke pingpongbalogen en weinig meer.<br />'Vergeten popcornschieter' past precies op de bovenrand van de poster. Het is oudejaarsavond op bureau 13, een bureau dat wordt gesloten met een schamele staf om de laatste uren mee door te brengen. Oproep is Jake Roenick (Ethan Hawke), een ex-narcotica-agent die nu diep in de problemen zit en op Jack Daniels en Seconol is overgestapt nadat zijn partners in de openingsscène waren gekoeld; Iris ('The Sopranos') Drea de Matteo), een nymfomane met een voorliefde voor criminele types, en Jasper (Brian Dennehy), een chagrijnige oude rot die op het punt staat met pensioen te gaan. Net als in Carpenter's Assault... wordt een bus met vier zware criminelen omgeleid naar het bureau. Alle beschonken ogen zijn gericht op gangsterkoning Bishop (Fishburne, nog steeds opgefokt door zijn tijd in de Matrix), die ternauwernood een moordaanslag van een undercoveragent heeft overleefd en van plan is de endemische corruptie binnen de georganiseerde misdaad, geleid door Marcus Duvall (een vermoeid uitziende Gabriel Byrne), aan het licht te brengen. Algauw zijn de telefoons buiten werking gesteld, de elektriciteitskabels doorgesneden, en zowel de politie als de criminelen zijn zwaarbewapend met een serieus arsenaal aan politiewapens en worden verteerd door paranoia terwijl ze oorlog voeren tegen een speciale eenheid van Duvalls corrupte agenten met witte bivakmutsen, kogelvrije vesten, infrarode bazooka's en meer hightechuitrusting dan de Skywalker Ranch. Dit, wordt van ons verwacht als de helikopters boven het politiebureau rondcirkelen en raketten in de ramen schieten, is een clandestiene operatie om Duvalls sporen te wissen. Hij had net zo goed billboards op Hollywood Boulevard kunnen neerzetten. De belangrijkste vraag is: waarom al die moeite? 1976 van John Carpenter is een cult-favoriet onder cinefielen, maar wordt nauwelijks gebrandmerkt in het collectieve bewustzijn van het publiek. Carpenter zelf was druk bezig om de klassieke western Rio Bravo van Howard Hawks om te werken tot een strakke, claustrofobische stedelijke thriller voor slechts 120.000 dollar. De Franse wonderjongen Jean-Fran<0xC3><0xA7>ois Richet, een zelfverklaarde fan van John Carpenters werk, lijkt zich minder druk te maken om een eerbetoon aan Hawks of JC <0xE2><0x80><0x93> hoewel het script doorspekt is met verwijzingen naar cowboys en indianen <0xE2><0x80><0x93> en lijkt erop gebrand om zo veel flitsende actie en vuurkracht in het miljoenenbudget te persen als maar mogelijk is. Het resultaat: een paar spannende momenten met pov-camera's in de hand, een onverwacht hoog (en bloederig) aantal slachtoffers, een paar fraaie plotwendingen, maar in wezen een eersteklas stedelijke actieheld met een veel te hoog prijskaartje. Wat het natrekken van Carpenters naam betreft: het is pure verwaandheid van de kant van de filmmakers die niets oplevert.<br />Tegen Monsieur Richet zeg ik: bon voyage, en ik wens u veel succes met uw muziekcarrière.
Los Angeles, 1976. Indie film brat John Carpenter, fresh out of film school and with one film - his class project's no-budget spoof of 2001 called Dark Star - under his belt, finishes a gritty actioner called Assault On Precinct 13. The story of an almost deserted police station under siege by an unseen LA gang, it was a minor hit on the drive-in circuit and garnered small praise from the few critics who cared, but it hardly set the film world on fire, unlike Carpenter's follow-up smash Halloween (1978). On Precinct, Carpenter was still learning how to exploit his almost non-existent budget by using lower-shelf actors, keeping the action to the one hellishly small location, and moving the film along at a tight pace with a combination of editing, intelligent camera work and switched-on genre savvy.<br /><br />No-one wants or needs to be hungry in Hollywood anymore, particularly if the week's catering bill on the 2005 version of Assault On Precinct 13 is more than the entire cost of the original. It does translate into a certain kind of laziness on a filmmaker's part - you have a stupidly large union crew, a studio and a marketing firm all doing your thinking for you. Which is why twenty years after watching Carpenter's film I can still see every glorious moment, from the small girl gunned down in cold blood while buying an ice cream, to the relentless pounding synth score. A week after Assault 2005, I remember Larry Fishburne's unmoving ping pong ball eyes and little else.<br /><br />"Forgettable popcorn actioner" fits the top of the poster perfectly. It's New Years Eve at Precinct 13, a station closing down with a skeleton staff to see in its final hours. On call is Jake Roenick (Ethan Hawke), an ex-narc now deeply troubled and hopped up on Jack Daniels and Seconol after his partners were iced in the opening scene; Iris (The Sopranos' Drea de Matteo), a nympho with a thing for criminal types, and Jasper (Brian Dennehy), a crusty old timer one scotch away from retirement. As in Carpenter's Assault..., a bus with four heavy-duty criminals is rerouted to the Precinct. All boozy eyes are on gangster kingpin Bishop (Fishburne, still beefed-up from his time in the Matrix) who has narrowly survived an assassination attempt from an undercover cop and plans to blow the lid on the endemic corruption in the organized crime unit led by Marcus Duvall (a tired-looking Gabriel Byrne). Soon the phones are out, the power lines are down, and both crims and police find themselves heavily armed with a serious police arsenal and consumed with paranoia while waging war against a task force of Duvall's corrupt cops sporting white balaclavas, bullet vests, infra-red bazookas and more high-tech gear than the Skywalker Ranch. This, we're expected to believe as the helicopters buzz around the top of the police station shooting rockets into windows, is a clandestine operation to cover Duvall's tracks. He may as well have taken out billboards on Hollywood Boulevard.<br /><br />As with the recent Seventies genre reworking Dawn Of The Dead, Assault 2005 takes the barest plot essentials of John Carpenter's original and, to quote the Seventies, "does it's own thing, man". The main question is - why bother? John Carpenter's 1976 is a cult favorite among genre buffs, but is hardly branded in the public's collective consciousness. Carpenter himself was busy reworking Howard Hawks' classic western Rio Bravo into a tight, claustrophobic urban thriller for only $20,000. French wunderkind director and rap producer Jean-Francois Richet, a self-professed fan of John Carpenter's work, seems less concerned with making an homage to either Hawks or JC - although the script is peppered with references to cowboys and injuns - and seems intent on squeezing in as much flash and firepower as the multi-million dollar budget can withstand. The result: some tense moments with hand-held POV cameras, an unexpectedly high (and bloody) body count, a few neat plot twists, but essentially a B-grade urban actioner with a much inflated price tag. As for name-checking Carpenter, it's pure conceit on the part of the filmmakers that doesn't pay off.<br /><br />To Monsieur Richet, I say bon voyage, and I wish you luck on your music career.