Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht. Eerst is er een zacht briesje En de bladeren aan de bomen wiegen zacht. Buiten, ver weg, luiden onophoudelijk de klokken van de waterdragers. Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht.<br />Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht. Dan vliegen er plotseling vogels voorbij, zwermen vogels, hoog in de lucht, met een kreet. Terwijl de netten in de visgronden worden uitgeworpen En de voeten van een vrouw in het water beginnen te wroeten. Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht.<br />Ik luister naar Istanboel, aandachtig, mijn ogen dicht. sereen en koel. Een tumult aan het begin van de Markt. Moskeepleinen vol duiven. Terwijl hamers slaan en kletteren op de kaden, dragen de lentewinden de geur van zweet. Ik luister naar Istanbul, geconcentreerd, met mijn ogen dicht.<br />Ik luister naar Istanbul, geconcentreerd, met mijn ogen dicht. Nog duizelig van de pleziertjes van het verleden. Een villa aan zee met groezelige botenhuizen is diep in slaap. Te midden van het lawaai en gedreun van de zuidelijke winden, in rust, luister ik naar Istanbul, geconcentreerd, met mijn ogen dicht.<br />Ik luister naar Istanbul, geconcentreerd, met mijn ogen dicht. Er loopt een mooi meisje over het trottoir: woorden van vier letters, gefluit en gezang, grove opmerkingen. Er valt iets uit haar hand. Het is een roos, denk ik. Ik luister naar Istanboel, geconcentreerd, mijn ogen gesloten.<br />Ik luister naar Istanboel, geconcentreerd, mijn ogen gesloten. Een vogel fladdert rond je rok. Op je voorhoofd, zit er zweet? Of niet? Ik weet het. Zijn je lippen nat? Of niet? Ik weet het. Een zilveren maan rijst op achter de pijnbomen: ik kan het allemaal voelen in je bonzende hart. Ik luister naar Istanboel, geconcentreerd, mijn ogen gesloten. <br />voor jou<br />voor jou, mijn medemensen. Alles is voor jou. De nachten zijn voor jou, de dagen zijn voor jou. Daglicht is voor jou, maanlicht is voor jou. Bladeren in het maanlicht. Wonderen en wijsheid in de bladeren. Myriaden groenen in het daglicht. Geel is voor jou, en roze. Het gevoel van de huid op de handpalm. De warmte, de zachtheid. De troost van het liggen. Voor jou zijn alle begroetingen. En de masten die in de haven uitsteken. Namen van de dagen, Namen van de maanden. Verse verf op de roeiboten is voor jou. Zweet op voorhoofden, Kogels afgevuurd op slagvelden; graven zijn voor u en grafstenen, ketens en handboeien en doodvonnissen zijn voor u. Alles is voor u.<br />sea rustanië<br /><br />Vinnen zeilen langs mijn dromen, Over de daken, schepen in een feestmaal van kleur. En arme ik, jaar in jaar uit verlangend naar de zee, ik staar en huil. Ik herinner me mijn eerste blik op de wereld door een mosselschelp die ik openwrikte: het groenste water en de blauwste hemel En de meest glibberige kreeften... Mijn bloed stroomt nog steeds zilt Waar de oesters mijn huid openrijten. Wat een waanzinnige duikvlucht met hoge snelheid was de onze Naar de hoge zeeën op het witste schuim! Schuim draagt geen kwaad in zich, Als lippen Wiens overspel met mensen geen schande is.<br /><br />Vessels zeilen langs onze dromen Over de daken, schepen in een feestmaal van kleur, En arme ik, jaar in jaar uit verlangend naar de zee.<br />- Orhan Veli<br /><br />Ik had niets beters kunnen zeggen dan wat Orhal Veli Kanik over Istanbul zei. Over deze film heb ik alleen maar lof. Een heel aardige en evenwichtige inleiding op een stad en haar muziek die Azië, Europa en Afrika op één punt met elkaar verbonden.
I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed: At first there is a gentle breeze And the leaves on the trees Softly sway; Out there, far away, The bells of water-carriers unceasingly ring; I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed.<br /><br />I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed; Then suddenly birds fly by, Flocks of birds, high up, with a hue and cry, While the nets are drawn in the fishing grounds And a woman's feet begin to dabble in the water. I am Iistening to Istanbul, intent, my eyes closed.<br /><br />I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed. The Grand Bazaar's serene and cool, An uproar at the hub of the Market, Mosque yards are full of pigeons. While hammers bang and clang at the docks Spring winds bear the smell of sweat; I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed.<br /><br />I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed; Still giddy from the revelries of the past, A seaside mansion with dingy boathouses is fast asleep. Amid the din and drone of southern winds, reposed, I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed.<br /><br />I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed. A pretty girl walks by on the sidewalk: Four-letter words, whistles and songs, rude remarks; Something falls out of her hand It is a rose, I guess. I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed.<br /><br />I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed. A bird flutters round your skirt; On your brow, is there sweat? Or not? I know. Are your lips wet? Or not? I know. A silver moon rises beyond the pine trees: I can sense it all in your heart's throbbing. I am listening to Istanbul, intent, my eyes closed.<br /><br />FOR YOU<br /><br />For you, my fellow humans, Everything is for you, Nights are for you, days are for you; Daylight is for you, moonlight is for you; Leaves in the moonlight; Wonder and wisdom in the leaves, Myriad greens in daylight, Yellow is for you, and pink. The feel of the skin on the palm, Its warmth, Its softness, The comfort of lying down; For you are all the greetings And the masts winnowing in the harbor; Names of the days, Names of the months, Fresh paint on rowboats is for you Mailman's feet, Potter's hands Sweat on foreheads, Bullets fired on battlefronts; Graves are for you and tombstones, Jails and handcuffs and death sentences Are for you Everything is for you.<br /><br />SEA NOSTALGIA<br /><br />Vessels sail along my dreams, Over the roofs, ships in a feast of color, And poor me, Yearning for the sea year in year out, I gaze and weep. I recall my first sight of the world Through a mussel shell I pried open: The greenest water and the bluest sky And the rippliest of lump-fish... My blood still flows salty Where the oysters slit my skin. What a mad speed plunge was ours Into the high seas on the whitest foam! Foam bears no malice, Like lips Whose adultery with men Is no disgrace.<br /><br />Vessels sail along our dreams Over the roofs, ships in a feast of color, And poor me, Yearning for the sea year in year out.<br /><br />-- Orhan Veli<br /><br />I could not have said anything better than what Orhal Veli Kanik said about Istanbul. About this movie, all I have is praise. A very nice and balanced introduction to a city and its music that connected Asia, Europe and Africa at one point of time.