Ik had niet verwacht dat ik deze film mooi zou vinden. Ik was teleurgesteld door zowel _Kill Bill_ -films (hoewel ik de tweede mooier vond) als _Dodelijk bewijs_ (hoewel het beter was in de kortere versie van de dubbelfilm-uitgave). Ik ben dol op _Resort Dogs_, ik bewonder _Pulp Fiction_ en ik denk dat _Jackie Brown_ Tarantino's meest volwassen stuk filmmakende werk is <0xE2><0x80><0x93> technisch gezien zijn meest superieure werk <0xE2><0x80><0x93> inclusief de laatste geweldige voorstelling die hij van Robert De Niro heeft gekregen. Sindsdien lijkt het me dat hij, hoewel zijn films goed zijn (ik heb er geen hekel aan gehad), water heeft moeten scheppen in een verwijzende, eerbiedige, genotzuchtige jeugd. Toen las ik vorig jaar het script van Inglourious Basterds <0xE2><0x80><0x93> en ik vond het afschuwelijk! Natuurlijk, het had een paar typische qt-sferen en de openingsscène was ontegenzeglijk krachtig. Er waren een paar geweldige personages. Maar op de bladzij was het meer kinderachtige onzin, grotendeels verpest door de grootmoedigheid van de oninteressante Basterds in de titel. Ik dacht er serieus over na om de film niet te gaan zien. De trailers overtuigden me niet. Ik veranderde alleen van gedachten toen ik in Londen de kans kreeg om de film te zien met een Q&A van Tarantino. Ik dacht dat het de moeite waard zou zijn om hem te horen als Q&A, want ik weet uit interviews hoe onderhoudend hij in levenden lijve kan zijn. <br />Ik was zo weinig voorbereid op de uitbundige pret en het briljante werk van Inglourious Basterds.<br />Het is zonder meer het beste werk van meneer Tarantino sinds Jackie Brown.<br />Ja, de referenties zijn er wel, maar ze belemmeren het verhaal niet, ze zijn niet de stuwende kracht. Ja, Eli Roth is stuntman, maar hij doet het prima, met weinig anders te doen dan er agressief uitzien, en hij doet niets om de film te beschadigen, zoals ik had gevreesd. Hoewel ik meneer Tarantino bewonderde omdat hij stuntvrouw Zoe Bell als zichzelf gebruikte in Death Proof om de opwinding van de grote stuntscène te verhogen, was haar gebrek aan acteertalent in een belangrijke rol een probleem voor de film. Hetzelfde zou je kunnen zeggen van Tarantino's eigen optredens in verschillende films, met name in Robert Rodriguez' From Dusk Till Dawn, die Tarantino schreef.<br />Wat dit zo geweldig maakt, is dat het zo GROOT is. De spaghettiwestern-vibe die veel van de stijl, de dialogen en de uitvoeringen uitstralen, is geweldig over de top zonder te veel af te zakken naar de tekenfilmkwaliteiten van Kill Bill. Het geweld is zo groot. De vermetelheid zo groot. Brad Pitt is zo groot! In de trailers vond ik het Hitler-moment en Pitts optreden vervelend, maar in de context van de film zijn ze hilarisch. Hij is een stoere samoerai in Yojimbo, hij is Robards Cheyenne uit Once Upon a Time in the West, hij heeft iets heel James Coburn-achtigs, en natuurlijk heeft hij ook iets van Lee Marvin.<br />Christoph Waltz (die ik nog niet kende) en Melanie Laurent (die ik voor het eerst zag in een briljante Engelse korte film van Sean Ellis) zijn sensationeel en ik verwacht dat ik in de toekomst nog veel meer van hen zal zien. Tarantino is zijn oog voor casting duidelijk nog niet kwijt, wat hem in Death Proof in de steek leek te laten. Waltz is al even indrukwekkend in zijn rol. Griezelig, maar theatraal. Hij is Fonda uit OUATITW, Van Cleef uit Good, The Bad & the Ugly. En Laurent is de gepaste onschuld van de Cardinale's, maar taai, een vechter. Ze zijn hier allebei verblindend.<br />Dat elk lid van de cast plezier heeft in wat hij doet terwijl hij zich niet uitleeft in alleen maar plezier maken en proberen om mensen aan het lachen te maken, helpt enorm. Het gelach <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn er heel veel <0xE2><0x80><0x93> komt van nature. Alleen Mike Myers komt dicht genoeg bij de clou en gaat te ver, maar zijn scène wordt precies goed gespeeld, met de hulp van een fantastische Michael Fassbender die zo uit de klei van Attenboroughs Grote Ontsnappingsleider lijkt te zijn getrokken.<br />Alle acteurs stralen en Tarantino gooit er prachtige versieringen in, maar die passen wel bij het verhaal. Hugo Stiglitz is een wervelende film. Na een sensationele langzame opening en een glorieuze intro voor die indolente Basterds neemt het tempo geen moment af en vliegen er meer dan tweeënhalf uur voorbij.<br />Hij ziet er ook prachtig uit, wat aangeeft dat dit een terugkeer is naar echte filmmaken in plaats van alleen maar genotzuchtige dwaasheid. De muzikale keuzes zijn, zoals altijd, geïnspireerd op Morricone.<br />De film is gewaagd en hilarisch. Na een zomer waarin bijna elke film een teleurstelling voor me was, was het een enorme verrassing dat de echte lol en onderhoudende, maar ook ontroerende en indrukwekkende film als deze zou komen, terwijl ik het nooit uit het script zou hebben geloofd.
It just goes to show how wrong you can be. I had not expected to like this film. I was disappointed by both the Kill Bill films (although i preferred the second) and Death Proof (although it was better in the shorter cut of the double-bill release). I love Reservoir Dogs, admire Pulp Fiction and think that Jackie Brown is Tarantino's most mature piece of film-making - technically his most superior - including the last great performance elicited from Robert De Niro. Since then it seems to me while his films have been okay (i haven't hated them) he has been treading water in referential, reverential, self-indulgent juvenilia.<br /><br />Then i read the script last year for Inglourious Basterds - and i hated it! Sure it had some typical QT flourishes and the opening scene was undeniably powerful. There were a couple of great characters. But on page it was more juvenile rubbish, largely ruined by the largess of the uninteresting Basterds of the title. It made me seriously contemplate not seeing the film. The trailers did nothing to convince me. I only changed by mind when i had the opportunity to see the film with a Tarantino Q&A following in London. I figured it would be worth enduring to hear him in Q&A as i know from interviews how entertaining he can be in person.<br /><br />So little was i prepared for the sheer exuberant fun and brilliance of Inglourious Basterds.<br /><br />Easily Mr Tarantino's best work since Jackie Brown it is a triumph.<br /><br />Yes the references are there but they do not interfere with the story, they are not the driving force. Yes Eli Roth is stunt casting but he works fine, with little to do but look aggressive, and does nothing to hurt the film as i had feared. While i admired Mr Tarantino for using stuntwoman Zoe Bell as herself in Death Proof in order to amp-up the exhilaration of the major stunt scene her lack of any acting ability in a key role was a problem for the film. The same could be said of Tarantino's own appearances in several films, especially Robert Rodriguez's From Dusk Till Dawn, which Tarantino wrote.<br /><br />What really makes this work is how BIG it is. The spaghetti western vibe to much of the style, dialogue and performances is wonderfully over the top without descending too far into the cartoon quality of Kill Bill. The violence is so big. The audacity so big. Brad Pitt is so big! In the trailers the Hitler moment and Pitt's performance bothered me but in the context of the film they are hilarious. Pitt is actually brilliant here, exactly what he needs to be. He is Mifune's blustering samurai in Yojimbo, he is Robards Cheyenne from Once Upon a Time in the West, there is a very James Coburn vibe to him, and of course a suitably Lee Marvin edge.<br /><br />Christoph Waltz (who i did not previously known) and Melanie Laurent (who i first noticed in a brilliant French-language British short film by Sean Ellis) are sensational and i expect to see both used a lot more in the future. Tarantino has clearly not lost his eye for casting, which seemed to desert him in Death Proof. Waltz is equally large in his performance. Chilling, yet theatrical. He is Fonda from OUATITW, Van Cleef from Good, The Bad & the Ugly. And Laurent is suitably Cardinale innocence but tough, a fighter. They both dazzle here.<br /><br />That every member of the cast gets the fun to be had from what they are doing while not indulging themselves in just having fun and trying to get laughs helps tremendously. The laughs - and there are loads - come organically. Only Mike Myers comes close to tipping the wink and pushing it too far but his scene is reigned in just enough - with the help of a fantastic Michael Fassbender who seems pulled directly from the mold of Attenborough's Great Escape leader.<br /><br />All the actors shine and Tarantino throws in wonderful flourishes, but ones that work with the story. The introduction of Schweiger's Hugo Stiglitz is a riot. After a sensational slow-burn opening and a glorious intro to those inglourious Basterds the pace never lets up and over two and half hours flies by.<br /><br />It also looks beautiful, marking this as a return to real film-making rather than just self-indulgent silliness. The musical choices, as always, are inspired from Morricone on.<br /><br />The film is audacious and hilarious. After a summer when nearly every film has disappointed me it came as a huge surprise that the real fun and entertaining, but also involving and impressive film should be this one, when i would never have believed it from script form. Welcome back QT.