Dit is beslist een goede film, prachtig gefotografeerd en met een boeiende verhaallijn. Toch zou men de film en Mizoguchi moeten bekritiseren, want hij is niet zonder gebreken en zwakheden. Mizoguchi gaf echt om vrouwen en wilde uitspraken doen over het gebrek aan medeleven en de totale wreedheid van de mens, en toch loopt hij soms op de zaken vooruit in zijn pogingen om deze uitspraken te doen door de verkeerde middelen te gebruiken. Dat is zeker het geval bij 'de Gekruisigde Minnaars', 'Prinses Yang Kwei Fei' en 'Zankiku monogatari'. Hij schetst het scenario in het feodale Japan, zodat de kijker aan het eind de gedeeltelijk juiste uitroep hoort: 'Jongen, wat is feodale kul, ik ben blij dat het voorbij is...' En het is waar dat sommige van de scenario's die tegenwoordig in zo'n zwakkere versie van Mizoguchi's films voorkomen, literair onmogelijk zouden zijn. Ook zijn vrouwenfiguren worden soms archetypen van onrealistische zelfopoffering, wat het scenario ook minder aantrekkelijk maakt. Met de woorden dat 'Gekruisigde Minnaars' een goede film is, met weinig relatieve zwakheden, hoewel het soms kille, cynische proza van Ueda, de scenarist, bijdraagt aan de kwaliteit van de film. Ik geef nog steeds de voorkeur aan Mizoguchi's'realistische, contemplatieve' films uit 1936: 'Osaka Elegy' en 'Zusters van het Gion' en zijn latere meesterwerken, waarin hij meer terughoudendheid en subtiliteit aan de dag legde: 'Ugetsu', 'Sansho Dayu' en 'Het leven van Oharu'.
This is certainly a good film, beautifully photographed and evocatively acted. Yet one should certainly criticize it, and Mizoguchi, for it is not without flaws and weaknesses. Mizoguchi really cared for women, and wanted to make statements on man's lack of sympathy and total cruelty, yet he sometimes gets ahead of himself in trying to make this statement by adopting the wrong means. This is certainly a case in 'the Crucified Lovers', 'Princess Yang Kwei Fei' and 'Zankiku monogatari'. He sets the scenario in feudal Japan, which leaves the viewer at the end with the partially right exclamation: "boy, does feudalism suck, I'm glad that it is over...". And true, some of the scenarios such weaker films of Mizoguchi present would be literary impossible today. Also, his women characters sometimes become archetypes of unrealistic self-sacrifice, which also simplifies the scenario less appealing. Saying that, "Crucified Lovers" is a good film, with such few relative weaknesses, though the sometimes chilly, cynical prose by Ueda, the screenwriter helps this film allot. I still highly prefer and recommend Mizoguchi's 'realistic, 'contemprary' films of 1936: 'Osaka Elegy' and 'Sisters of the Gion', as well as his late masterpieces, in which he showed more restraint and subtlety: 'Ugetsu', 'Sansho Dayu', and 'The Life of Oharu'.