Barry Champlain is een radiopresentator van talkshows in Dallas, wiens ideeën over een overvloed aan maatschappelijke kwesties veel van zijn bellers en luisteraars verontrusten en beledigen. Is Barry een media- Messias die op zoek is naar de waarheid, of een maatschappelijke mislukkeling die eropuit is zijn publiek aan te vallen?<br />Dit is een intens, provocerend karakterstuk over een man met bijna geen overtuigende eigenschappen, die tegelijkertijd een diepzinnige filosofie lijkt te aanhangen. Hoewel het mede geschreven en geregisseerd is door Stone, is dit in feite het hele stuk van Bogosian, en hij geeft een verbazingwekkend harde en indringende voorstelling, waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Barry is soms een van de walgelijkste personages die je je kunt voorstellen, die galante misantropie uitspuugt naar iedereen om hem heen, vooral naar degenen die om hem geven. Maar tegelijkertijd is hij ook merkwaardig empathisch, hypnotiserend, wijs, zelfs beminnelijk. Bogosian's havikachtige gelaatstrekken branden in het beeld, terwijl zijn groene ogen voortdurend heen en weer schieten alsof ze permanent op zoek zijn naar een antwoord op een raadsel. De film is in wezen een boze, zelfingenomen tirade tegen alle onverdraagzaamheid, onrechtvaardigheid en banaliteit in de wereld, die culmineert in een wilde, drieënhalve minuut durende opname van Barry die de ultieme ik-haat-alles-toespraak houdt, maar tjongejonge, wat een klap in je gezicht. De bijrollen zijn geweldig, vooral Greene als de ex-vrouw en Baldwin als de baas. Het lukt Stone met zijn scherpe fotografie om het ene radiostudio-podium interessant te houden, en er is een spannende score van Stewart Copeland, met een ontroerend slot met dat vertederende stukje telefoonmuziek, Telephone And Rubber Band van The Penguin Cafe Orchestra. Als je niet bekend bent met Bogosian, moet je eens kijken naar zijn verbazingwekkende talent in deze film <0xE2><0x80><0x93> net als zijn tijdgenoten Bill Hicks en Denis Leary is hij iemand die zelden in de mainstream media opduikt, alleen maar omdat zijn werk zo bekend is. Ik vind Stones films variabel; ik ben niet zo dol op zijn grote successen, maar als hij ordelijker en objectiever is, zoals in deze film (of die van Salvador en Nixon), is hij veel scherpzinniger en boeiender. Een geweldige oerkreet van een film, gebaseerd op een toneelstuk van Bogosian, geïnspireerd door het ware verhaal van Alan Berg, een radiopresentator uit Denver die in 1984 door neonazi's werd vermoord.
Barry Champlain is a radio phone-in talk-show host in Dallas, whose no-holds-barred ideas on a plethora of social issues disturb and offend many of his callers and listeners. Is Barry a media messiah in search of truth, or a social misfit out to assault his audience ?<br /><br />This is an intense, provocative character piece about a man with almost no redeeming features who at the same time seems to be onto some really profound philosophy. Though co-written and directed by Stone, this is really Bogosian's piece all the way and he gives an astonishingly hard-edged and penetrating performance from which there is no escape. Barry is at times one of the most loathsome characters imaginable, spewing bilious misanthropy at everyone around him, particularly those who care about him. But at the same time he is also strangely empathetic, hypnotic, sage, even lovable. Bogosian's hawkish features burn into the frame, with his green eyes constantly darting around as if permanently seeking an answer to some riddle. The movie is essentially an angry, self-righteous rant against all the bigotry, injustice and banality in the world, culminating in a wild three-and-a-half-minute rotating single shot of Barry delivering the ultimate I-hate-everything speech, but boy does it pack a punch. The support cast are great, particularly Greene as the ex-wife and Baldwin as the boss. Robert Richardson's keen photography manages to keep the single radio studio set looking interesting and there's a tense score by Stewart Copeland, with a moving coda featuring that endearing phone-music piece, Telephone And Rubber Band by The Penguin Cafe Orchestra. If you're unfamiliar with Bogosian, check out his amazing talent in this flick - like his contemporaries, Bill Hicks and Denis Leary, he's someone who rarely appears in the mainstream media, purely because his writing is so out there. I find Stone's movies variable; I don't much care for his big successes, but when he is more ordered and objective, as with this (or Salvador and Nixon), he is much more incisive and arresting. A great primal scream of a picture, based on a play by Bogosian, inspired by the true story of Alan Berg, a Denver radio talk show host who was murdered by neo-Nazis in 1984.