Hoewel deze film (en ik gebruik die term losjes) in 1997 is gemaakt, hebben we hem vanavond pas voor het eerst gezien. Mijn man merkte op dat een film van Tommy Lee Jones waar we nog nooit van hadden gehoord, hem een beetje ongerust maakte. Toch keek ik er opgewekt naar, ervan overtuigd dat als Jones in de film speelde, het minstens twee uur van mijn tijd waard moest zijn. Hij is tenslotte al jaren een van onze vaste acteurs. Hoewel Heche niet een van mijn favoriete actrices is, werd ik extra gerustgesteld door het zien van een ander bekend gezicht. De lijst van ervaren acteurs/actrices werd steeds langer, dus ik verdroeg steeds meer van deze film, ervan overtuigd dat als ik maar genoeg clichés en afgezaagde sociale uitspraken doorstond, ik als overwinnaar aan de andere kant van de plot zou arriveren. Helaas, er was geen plot. Het leek te zijn verbrand door de immer lekkende lava van het noodlot.<br />De personages waren zo dun als papier. De plot zat zo tjokvol gaten dat het me letterlijk afleidde van de meeste special effects en het acteerwerk in de film. Was het honorarium voor een kort consult met een natuurkundeleraar te veel voor het budget van deze film? Geen zure regen... geen giftige gassen (zoals zwavel of hydrochloride)... geen dodelijke as... geen verschroeiende hitte op slechts een paar meter van de lava. Wauw... het is de vriendelijkste lava ooit!<br />De gebeurtenissen waren niet beter dan de personages. Elk voorval was zo gekunsteld en vergezocht... het is alsof de schrijvers zeiden: 'Oké, we moeten ons nu van het meisje ontdoen'... en poef, ze wordt besproeid door een lavabom die haar zo verbrandt dat ze in veiligheid moet worden gebracht (niet van de lava, maar van haar eigen hulpeloze verdoving)... maar even later in de auto lijkt ze geen pijn te hebben en even later rent ze moeiteloos door het (grom!) gebouw dat (o nee!) op het punt staat te worden opgeblazen. Als je dit allemaal hebt doorstaan, is je beloning de regel van het jongetje aan het eind (over alle mensen die er hetzelfde uitzien)... '... en dat moet wel een van de slechtste zinnen zijn die ik ooit heb gehoord. Zelfs als het niet zo'n pijnlijk scenario was, was het een belachelijke timing voor alle betrokkenen. Het kind en de agent buiten beschouwing gelaten, alsof de moeder nog steeds in de buurt zou zijn en alleen maar aangewezen hoefde te worden omdat ze gewoon haar mond niet opendoet... wat... hoopt dat ze weg kan sluipen naar de schaduwen en voor eens en altijd van dat kleine kreng af kan komen? Ik denk het niet. Het is duidelijk dat de moeder van het kind vermist is of dood <0xE2><0x80><0x93> of dat ze haar longen uit haar lijf schreeuwt om haar peuter te vinden. Mijn ogen begonnen te tranen bij het zien van de symbolische zwarte gangsta, de stoere gangster met een geheim plekje op zijn schouder en de magere smeris met een geheim plekje op zijn schouder. Zelfs als zulke gelikte figuren zouden bestaan, zouden ze zich niet gedragen zoals ze in de film worden afgeschilderd, gezien de omstandigheden. Iets aan ophanden zijnde vlammende dood en massale vernietiging heeft de neiging om mensen van hun stuk te brengen, weet je?<br />Er zijn te veel ingeblikte filmmomenten om te noemen... echt, het is gewoon een g<0xC3><0xAA>nante film om te zien. Die arme schrijvers... waar zijn ze nu?
Although this movie (and I use the term loosely) was made in 1997, we just watched it tonight for the first time. My husband commented that a Tommy Lee Jones movie that we'd never heard of made him a little apprehensive. I blithely watched anyway, certain that if Jones was in the movie, it must at least be worth two hours of my time. After all, he has been one of our go-to actors for years. Although Heche isn't one of my favorite actresses, I was additionally reassured by seeing another well-known face. The list of accomplished actors/actresses continued to grow, so I endured more and more of this film, certain that if I pushed through enough clichés and trite social statements, I would arrive victorious on the other side of the plot. Alas, there was no plot. It appeared to be burned by the ever-oozing lava of doom.<br /><br />The characters were paper-thin. The plot was so chock full of holes that it literally distracted me from most of the special effects and acting in the movie. Was the fee for a brief consultation with an elementary science teacher too much for this film's budget? No acid rain...no toxic gasses (like sulfur or hydrochloride)...no deadly ash...no skin-searing heat just a few feet from the lava. Wow...it's the world's friendliest lava ever! <br /><br />The events were no better than the characters. Each incident was so contrived and far-fetched...it's like the writers said "Okay, we need to get rid of the little girl NOW"...and poof, she's splashed by a lava bomb which burns her enough that she has to be carried to safety (not from the lava, but from her own helpless stupor)...but just moments later in the car she is in no apparent pain and soon after is running effortlessly through the (groan!) building that (oh no!) is about to be blown up. After enduring all of this, your reward is the line from the little boy at the end (about all the people looking the same)...which has got to be one of the worst movie lines I have ever heard. Even if it wasn't so painfully scripted, it was ridiculous timing for all the characters involved. Kid and cop aside, as if the mother would still be in the area and just needs to be pointed out because she just isn't speaking up...what...she's hoping to slink off into the shadows and get away from the little brat once and for all? I don't think so. Obviously the child's mother would be missing or dead - or yelling her head off to find her toddler.<br /><br />The token black gangsta tough hoodlum with a secret soft spot versus the chip on his shoulder narrow minded cracker cop with a secret soft spot scene made my eyes bleed. Even if such pat characters existed, they wouldn't behave as the movie portrays them given the circumstances. Something about imminent fiery death and massive destruction tends to catch people off-guard, ya know? <br /><br />There are too many canned movie moments like these to mention...really, it's just an embarrassing movie to watch. Those poor writers...where are they now?