Als een vroege weergave van de chaos van de jaren zestig die volgde, kan Diane Arbus (Nicole Kidman) worden afgedaan als een vroeg bloemenkind. De film zelf verdient een dergelijke vrijheid niet. Het gebrek aan karakterontwikkeling, motivatie en rechtvaardiging voor het gedrag van het personage maakt de film erg teleurstellend. Ik zat te kijken en te wachten op een verklaring voor de bizarre handelingen en kwam tot de ontdekking dat Shainberg me een kijkje liet nemen in een verhaal dat waarschijnlijk een inside joke van iemand was. Dat de weinige feiten die werden gepresenteerd niet erg overeenkwamen met het leven van Diane Arbus hielp ook niet echt om de zaak op te helderen.<br />De verwaterde _Art Direction_ in Dianes 'normale' leven vormde een mooi contrast met de felle kleuren in haar 'wakker wordende' leven met Lionel. En de trap met het valluik was een aardige demonstratie van Dianes poging om haar nieuwe leven in haar bestaande familie te injecteren (hoewel ik niet zie hoe dat valluik in het plafond van haar eetkamer rechtstreeks in verbinding zou kunnen staan met Lionels appartement, dat twee trappen hoger lag dan dat van haar).<br />Misschien is mijn analyse een beetje al te letterlijk als het gaat om karakterontwikkeling en relatiebegrip dat verdergaat dan één zin of één opmerking. Ik had ook graag minstens één foto van Diane willen zien. Ik zal niet wachten op het vervolg.
As an early representation of the turmoil of the 1960's that followed, Diane Arbus (Nicole Kidman) can be excused as an early flower child. The film itself deserves no such latitude. The lack of character development, motivation and justification for the character's behavior makes the movie very disappointing. I sat watching and waiting for some explanation of the bizarre actions only to find that Shainberg was letting me peek into a story that must have been someones inside joke. That the few facts presented did not match Diane Arbus' life very much did not help to clarify things either.<br /><br />The washed out Art Direction in Diane's 'normal' life was nicely contrasted with the brilliant colors in her 'awakening' life with Lionel. And the trap door stairway was a nice demonstration of Diane's attempt to inject her new life into her existing family (However, I don't see how that trap door in the ceiling of her dining room could directly connect to Lionel's apartment which was two flights of stairs up from her's).<br /><br />Maybe my analysis is a little too literal in looking for some character development and relationship understanding that goes beyond one sentence or one comment. I also would have liked to see at least one of Diane's photos as well. I won't wait for the sequel.