Ik heb een dvd van deze film voor een dollar in de grote dept-winkel gekocht. Dat is waarschijnlijk de beste en vriendelijkste opmerking die ik erover kan maken. Het heeft me in elk geval niet de kosten van de lunch gekost.<br />Het probleem met 'Chiller' is Cravens probleem als regisseur. De man heeft zijn verdedigers die beweren dat zijn reisverslagen bewijzen dat hij echt een slimme vent is en een doortastende conceptueel. Maar het is geen geheim dat hij als regisseur nooit ook maar een greintje van het visuele en verhalenvertellende gevoel van een Hitchcock heeft gehad. Even krachtig getuigt 'Chiller' ervan dat hij veel dichter bij die legendarische platvoet Hershel Gordon Lewis staat. Wat Craven als regisseur mist, is het belangrijkste ingrediënt dat hem van een ingehuurde regisseur naar een hoger niveau van filmmaken zou tillen.<br />Laten we specifiek zijn. De overgangsmomenten van deze film zijn gelikt. De beslissende shots geven het gevoel van een kwaliteitsfilm. De film ziet eruit alsof hij door een beroepsregisseur in elkaar is gezet, zoals een film door een reclameregisseur in elkaar wordt gezet. (Een gedachte: de films zijn alleen visueel onderscheiden, deze overgangen die er in elk geval professioneel worden behandeld, kunnen heel goed het werk zijn van een tweede regisseur.) Het zijn de delen tussen de bruggen en de soepele overgangen <0xE2><0x80><0x93> het drama <0xE2><0x80><0x93> die plat vallen.<br />De kern van de gebeurtenissen wordt altijd plichtmatig behandeld. De cruciale beelden (nadat de vertrekkende auto bijvoorbeeld tegen de goed opgestelde camera is gereden, gaan we naar de nachtelijke buitenkant van een ziekenhuis, dan naar de wachtruimte en de gang, dan naar de telefooncel in de hoek die in het volgende deel van de actie zal worden gebruikt) worden snel gemaakt, zodat we ons kunnen haasten en naar het volgende deel kunnen gaan. Craven komt nooit ook maar in de buurt van een explosie van de dramatische of visuele mogelijkheden van het moment. Het netto resultaat van al die misplaatste aandacht voor de minst belangrijke delen, en de onhandige haast om alles in beweging te houden, is een film die aanvoelt als het werk van een beginnende kunststudent die al zijn potloden slijpt, zijn ezel en belichting bedrijvig bijstelt, al zijn pigmenten maalt, zijn doek uitrekt en in de primer zet... en dan niets te zeggen heeft. Craven komt, net als de kunststudent, nooit tot de kern van de zaak.<br />Voor Cravens apologeten die erop zullen wijzen dat deze film voor de televisie is gemaakt, zal ik op Spielbergs 'Duel' wijzen en verder mijn mond houden.
I purchased a DVD of this film for a dollar at the big dept store. That's probably the best and kindest comment I have to offer on it. At least it didn't cheat me out of the cost of lunch.<br /><br />The problem with "Chiller" is Craven's problem as a director. The man has his apologists who claim his traveling papers prove he's a really smart guy and all-around sharp conceptualist. But it's no secret that, as a director, he has never possessed one iota of the visual and story-telling sense of a Hitchcock. As vigorously attested by "Chiller", he's much closer to that legendary flat-foot Hershel Gordon Lewis. What Craven lacks as a director is the main ingredient that would lift him from director for hire to a higher plane of film- making.<br /><br />Let's be specific. The transitional moments of this film are sleek. The establishing shots give it the feel of a quality production. The film looks professionally put together, in the way a film shot by a TV commercial director would. (A thought: The films only visual distinction, these transitions that at least look professionally handled may very well be the work of some second unit directors.) It's the parts between the bridges and smooth transitions -- the drama -- that fall flat. <br /><br />The core of the proceedings are invariably perfunctorily handled. The critical shots (after, say, the departing car drives into the well-positioned camera, then we cut to the night exterior of a hospital, then to the waiting area and hallway, then to the phone booth in the corner that will figure in the next bit of action) are quickly dispensed so we can hurry up and get to the next part. Craven never comes anywhere close to exploding the dramatic or visual possibilities of any moment. The net result of all this misplaced attention to the least important parts, and the fumbling rush to keep things moving, is a film that feels like the work of the fledgling art student who sharpens all his pencils, fussily adjusts his easel and lighting set-up, grinds all his pigments, stretches and primes his canvas ...and then has nothing to say. Craven, like the art student, never gets to the meat of the exercise.<br /><br />For Craven apologists who will point out that this film was made for TV, I will point to Spielberg's "Duel" and say no more.