Shuai is een potige, ongemanierde jonge inwoner van Beijing met een punkkapsel, die zijn brood verdient met het verkopen van goedkope boeken bij een kraampje op een overdekte markt. Hij lijkt niets gemeen te hebben met de pezige, would-be intellectueel van middelbare leeftijd, Zhang, en toch belanden ze samen in een restaurant, waar ze de voors en tegens van moord bespreken (de Chinese titel zou misschien beter vertaald kunnen worden als 'Praat het uit'). Als het daardoor een beetje alledaags klinkt, moet je je niet laten misleiden: deze film is buitengewoon inventief in zijn plot en raast over het algemeen met een halsbrekende snelheid voort (hoewel de snelheid tegen het eind nogal afneemt). Je zult versteld staan van zijn waardevolle historische drama's als Raise The Red Lantern en Shanghai Triad, of zijn recentere epische martial-artsfilms, Hero en House of Flying Daggers; je zult versteld staan van welke van zijn andere films je ook hebt gezien, je zult verrast zijn, aangenaam verrast <0xE2><0x80><0x93> dit is verreweg zijn meest originele, grilligste, meest experimentele werk. Het werd binnen een paar weken met een minimum aan budget opgenomen, bijna geheel op locatie in Beijing (en met gebruikmaking van veel gewone Beijingers in de kleinere bijrollen <0xE2><0x80><0x93> er is zelfs een vluchtige cameo van de regisseur zelf), en meestal met een handcamera, in een schokkerige, hyperkinetische stijl die mijlenver verwijderd is van het elegante formalisme van zijn bekendste films. <br /><br />Oké, ik woon in Beijing, dus ik geniet extra van alle bizarre kleine details van het dagelijks leven die ik begin te herkennen en waar ik van begin af aan van geniet (ook al is de film in 1997 opgenomen en verandert alles hier zo snel), maar ik denk echt dat deze film door iedereen gewaardeerd kan worden. Ik heb hem gezien, net als zoveel andere Chinese 'komedies', in een filmclub waar ondertitelde versies van recente Chinese films worden vertoond aan een bijna uitsluitend expatpubliek; en het is de enige film die ik me kan herinneren waarin het publiek hardop lachte. Sommige niet-Chinese toeschouwers zullen het misschien een beetje te vreemd, soms een beetje ongemakkelijk vinden, omdat er wel wat geweld in zit en het, na te zijn begonnen als een luchtige, onconventionele romantische komedie, overgaat in iets veel duisterders in de tweede helft. Maar het is heel, heel erg grappig.<br />Het is ook voortreffelijk geacteerd door de twee hoofdrollen, vooral door Zhang Yimou, die al heel lang samenwerkt met Jiang Wen, die waarschijnlijk China's belangrijkste filmster is, en die op het witte doek een broeierige uitstraling heeft die doet denken aan een jonge Depardieu of De Niro.<br />Kijk naar deze film, als bewijs dat de Chinezen een gevoel voor humor hebben dat je in andere culturen aantreft, als bewijs dat Zhang Yimou veel, veel meer is dan een eendagsvlieg... en voor een geweldige tijd.
Shuai is a burly and uncouth young Beijinger with a punkish haircut, who ekes out a living selling cheap books from a stall in an indoor market. He wouldn't appear to have anything in common with the wiry, middle-aged, would-be intellectual, Zhang - and yet the two of them wind up in a restaurant together discussing the pro's and con's of murder (the Chinese title would perhaps be better translated as 'Talk It Over'). If that makes it sound kind of pedestrian, don't be misled: this film is profusely inventive in its plot, and mostly races along at breakneck speed (although the pace does flag quite badly towards the end).<br /><br />If you only know Zhang Yimou's worthy historical dramas like Raise The Red Lantern and Shanghai Triad, or his more recent martial arts epics, Hero and House Of Flying Daggers, you'll be amazed; in fact, whichever of his other films you've seen, you'll be surprised, pleasantly surprised - this is far and away his most original, most quirky, most experimental work. It was shot within a couple of weeks on a minimal budget, almost entirely on location in Beijing (and making use of many ordinary Beijingers in the smaller supporting roles - there's even a fleeting cameo by the director himself), and mostly with a hand-held camera, in a jerky, hyper-kinetic style which is a million miles from the elegant formalism of his best-known films.<br /><br />OK, I live in Beijing, so I find an additional delight in all the bizarre little details of everyday life that I am coming to recognise and relish (even though it was shot in '97, and things are changing so rapidly here), but I really think this film can be appreciated by anyone. I saw it, as I have so many other Chinese 'comedies', at a movie club that screens sub-titled versions of recent Chinese films for an almost exclusively expat audience; and it is the only one I can recall where the audience was laughing out loud. Some non-Chinese audiences might find it a little too strange, a little uncomfortable at times, in that it does include some violence, and, after opening as a breezy, offbeat romantic comedy, mutates into something much darker in its second half. It is, however, very, VERY funny.<br /><br />It's also superbly acted by the two leads, especially long-time Zhang Yimou collaborator Jiang Wen, who is probably mainland China's foremost film star, and has a brooding screen presence reminiscent of a young Depardieu or De Niro.<br /><br />Watch this film - for proof that the Chinese have a sense of humour that CAN translate to other cultures, for proof that Zhang Yimou is far, far more than a one-trick pony...... and for a thoroughly good time.