Hoewel het niet bepaald een komedie in de gebruikelijke zin van het woord is, is het des te meer de moeite waard dan een film vol grappen, maar zonder inhoud. Ik denk niet dat Bergman's films gemakkelijk onder te verdelen zijn onder een beperkt genre, zelfs de lichtste zijn vrij ingewikkeld. Deze film geeft ondanks zijn luchtige toon een reeks problemen weer die te maken hebben met het huwelijk en zijn tekortkomingen en wat er gebeurt als de vlammen beginnen te doven enzovoort. Ik communiceer persoonlijk niet echt met al deze kwesties zoals anderen ongetwijfeld doen. Maar de sfeer van de film is buitengewoon, je zou bijna wensen dat er geen eind aan kwam. Ik moet toegeven dat ik diep onder de indruk was van de Bergman-film uit de jaren vijftig, omdat ik het grootste deel van zijn latere, baanbrekende werk heb leren kennen. Vóór Nykvist, von Sydow, Ulman enz. produceerde de meester een aantal van de rijkste, warmste en ontroerendste films die ik ooit heb gezien. Hoewel het een gok is, heb ik dit soort liefde voor de menselijke soort, in zijn complexiteit, alleen in Fellini's films uit dezelfde periode gezien. Een les in liefde naast _Glimlachen op een zomeravond_ is de moeite waard voor Bergman-fans, om het volledige beeld te krijgen van de capaciteiten van de man, en voor degenen die van film houden met een hart.
Though not exactly a comedy in the usual sense of the word this more rewarding than any movie full of laughs but devoid of substance. I don't think Bergman's movies can be easily classed under narrow genres, even the lightest are quite complex. This movie in spite of its light touch poses a series of problems related to marriage and its shortcomings and what happens when the flames start to die etc. I don't really communicate personally with all these issues as I am sure others do. But the atmosphere of the movie is extraordinary, you almost wish it not to end. I have to admit that I was swept away by the Bergman of the fifties, having come to know most of his later, groundbreaking efforts. Before Nykvist, von Sydow, Ulman etc. the master produced some of the richest, warm and touching movies I have ever seen. Though it's a long shot, I have seen this kind of love for human kind, in its complexity, only in Fellini's movies of the same period. A Lesson in Love alongside Smiles of a Summer Night are worth seeing for Bergman fans, to have the full image of the man's capabilities, and for those who love cinema with a heart. May he rest in peace!