Just watched Hair na een verzuim van twintig jaar. Het trof doel. Voor diegenen onder ons die probeerden op de schouders van de burgerrechtenbeweging te staan en de privileges en macht te bevechten; die het fascisme van de regering-Johnson-Nixon bestreden; die nu als veteranen van burgeroorlogen elke dag de oorlog in Vietnam bevochten tot het Amerikaanse beest uiteindelijk stierf en vluchtte; voor allen die op veel verschillende manieren nee zeiden, is het opmerkelijk hoe weinig succes we hadden. Hoe groot de echte tafel was waarop Treat danste. Hoe gedreven de tovenaar achter het gordijn. We waren 20, 22, 24. We kenden de aard van de vijand niet. De omvang van het monster dat de komende dertig jaar en nog langer de wereld zou blijven verslinden. Hoe konden we? Zelfs met de rook en de knuppel (de knuppel!) in onze hand, net als Treat, waren we te jong, te burgerlijk, te rijk, te zeer betrokken bij de acties die we haatten.<br />Maar er was een moment. Zoals Andre Gregory opmerkt in _My Dinner With_... waren er ergens aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig een paar momenten waarop we misschien iets anders hadden kunnen vinden dan de gele stenen weg. Iets wat niet werd gevoed door Bechtel, gevangenissen, Enron en Dick. Iets wat co<0xC3><0xB6>peratief was. Iets wat tegelijkertijd onschuldig en kritisch was. Iets met dans Net als Kong die een balk verboog, werd de'revolutie' tegen zichzelf gekeerd. In de richting van seksisme. Racisme. Homofobie. En klasse die de politiek verpletterde. Tot we bij de 'W' kwamen. Treat zou de 'W' gehaat hebben. En Irak en de pathologische leugens. Als ze in die film zaten. Toen. Maar het moment ging voorbij en de 'W' was bijna onvermijdelijk. Begrijpelijke incompetentie die de dronken, razende stier naar de riviermondingen, het leven van kinderen en de winkels in China dreef.<br />We hadden meer moeten doen. Iets beters. Maar we wisten duidelijk niet wat.<br />Wat nu?
Just watched Hair after a lapse of 20 years. It struck home. For those of us who tried to stand on the shoulders of the civil rights movement and fight the rule of privilege and power; who resisted the fascism of the Johnson/Nixon administrations; who now as veterans of civil wars fought the war in Vietnam every single day until finally the US beast died and fled; for all who said no in many different ways -- it's remarkable how unsuccessful we were. How large the real table was on which Treat danced. How driven the wizard behind the curtain. We were 20, 22, 24. We didn't know the nature of the enemy. The size of the monster who for the next thirty years and counting would continue to eat the world. How could we? Even with smoke and the bat (the bat!) in our hand, like Treat, we were too young, too middle class, too invested, too much a part of the actions we hated.<br /><br />But there was a moment. As Andre Gregory observes in My Dinner With. . . , there was a moment or two somewhere back there in the late 60's and early 70's when perhaps we could have found something besides the yellow brick road. Something not fueled by Bechtel, prisons, Enron, and Dick. Something collaborative. Something innocent and critical at once. Something with dance.<br /><br />But we missed it. Like Kong bending a girder, the "revolution" was turned in on itself. Into sexism. Racism. Homophobia. And class crushing politics. Until we got to "W". Treat would have hated "W". And Iraq and the pathological lies. If they were in that film. Then. But the moment passed and "W" was almost inevitable. Comprehensive incompetence riding the drunken, raging bull into estuaries, children's lives, and China shops.<br /><br />We should have done something more. Something better. But we clearly didn't know what.<br /><br />Now what?