Het zelden aanschouwde strafkamp van Peter Watkins is een met geweld doordrenkt, onverzoenlijk politiek wapen dat in een nooit eindigend woestijnlandschap is neergezet. Het is een ongegeneerd tegen het autoritaire misbruik aan leunend festijn, en de escapades lijken in het begin zo militaristisch en misselijkmakend dat het zou kunnen doorgaan voor een verre, bizarre, dystopische alternatieve geschiedenis waar zelfs Harry Turtledove van zou genieten. Maar als we dieper graven en echt aandacht besteden aan de weerzinwekkende tirade die wordt geslaakt door degenen die het tribunaal onder de tentdaken voorzitten, en aan de met geweren zwaaiende bewakers die toezicht houden op de bloedige zaak, gaan onze ogen pas echt open. Het maken van een film is voor een groot deel gebaseerd op het soort neoconservatieve praatpunten over de jeugdcultuur en de wettigheid van afwijkende gedachten die tegenwoordig door politici worden rondgestrooid. Toegegeven, toen werd er ook veel onzin uitgekraamd, maar het laat ons echt zien hoe weinig er is veranderd, en het geeft aan dat we in sommige opzichten dichter bij een wereld zijn gekomen waarin parkeren een echte en angstaanjagende operatie zou zijn.<br />De hoofdrolspelers in bijna elke scène zijn doorgewinterde niet-acteurs, meestal gekozen vanwege hun onbesuisde politieke opvattingen en hun verlangen die voor de camera te brengen. Dit verleent een ongekende authenticiteit aan de hele ervaring, aangezien we nooit, zelfs geen seconde, de realiteit van alle chaos in twijfel trekken. Geschoten in documentaire stijl met een 16mm-film, lijkt dit op een korrelige documentatie van een of ander verachtelijk proefproject van de overheid dat geheim werd gehouden tot het jaren later werd gevonden. In elk geval lijkt het nu die geschiedenis te hebben, misschien niet zo veel meer toen het (nauwelijks) werd vrijgegeven. Maar dit geeft alle gebeurtenissen extra gewicht en helpt je om in dit ongelooflijke, niet-zo-anderlijke universum van marteling voor veroordeelde dissidenten te komen.
Peter Watkins' rarely seen Punishment Park is a brutality-laced, uncompromised political weapon set across a never ending desertscape. An unapologetically left leaning anti authoritarian abuse fest, the escapades at first appear to be so over the top militaristic and sickening that it could come off as some distant fantastical dystopian alternate history, one Harry Turtledove would even enjoy. But once we delve deeper in and really pay attention to the abhorrent diatribe spouting out of those presiding over the tent topped tribunal, as well as the shotgun toting guards overseeing the bloody affair, our eyes are truly opened. Suddenly we realize just how prescient Watkins' film-making is, as much of this is the kind of neo-con talking points about youth culture and the legality of divergent thought tossed around by politicians today. Granted, much of it was drivel pouring out then as well, but it really shows us how little has changed, and informs of how, in some ways, we are closer to such a world where Punishment Parks would be a real and frightening operation.<br /><br />The main players in nearly every scene are seasoned non actors, mostly chosen for their rash political views and desire to get them on camera. This lends an unprecedented heap of authenticity to the entire experience as we never, even for a second, question the reality of all the chaos. Shot documentary style with 16mm film, this appears like a gritty documentation of some despicable government test project that was classified until found years later. At least it appears to have that history to it now, maybe not as much when it was (barely) released. But this gives an added weight to all the proceedings and helps draw you into this incredible not-so-alternate universe of torture for convicted dissidents.