Acteur 10, Script 1. 'Hurlyburly' is van die onfortuinlijke postmoderne toneelschool die heeft verklaard dat alles wat op een verhaal of plot lijkt verboden is. Op het toneel mogen mensen daar misschien mee wegkomen, op de film wordt het dodelijk <0xE2><0x80><0x93> of in elk geval dodelijk saai. We blijven achter met een stel geweldige acteurs die dialogen spuien die, hoewel briljant geschreven, niets opleveren. Erger nog, alle personages spreken met dezelfde stem, ondanks hun achtergrond. De enige poging om onderscheid te maken is om tiener Anna Paquin het woord 'niet' te laten gebruiken.<br /><br />Het doet er niet toe dat de personages extreem onsympathieke losers zijn, het camerawerk is gewoon slordig en (voor inwoners van LA) de aandacht voor de geografie is lachwekkend. Het raam aan de voorkant is ongeveer twaalf kilometer verwijderd van het uitzicht uit het raam aan de achterkant, en je kunt niet in zuidelijke richting door Hollywood rijden en in Glendale terechtkomen terwijl je doet alsof je in Burbank bent.) Oké, ongeloof en zo - en normaal gesproken zou ik niet op dat soort kleinigheden letten, want het zijn nu eenmaal grillige producties. Maar het feit dat ze zo opvielen, ondanks de pyrotechnische vuurwerkeffecten op het scherm, zegt veel over het zwakste element van deze onderneming - het script.<br />Kortom, sla deze maar over, zelfs op video. Rabe heeft voor zijn titel het verkeerde citaat uit de Scottish Play gekozen; Hurlyburly had beter kunnen heten...' Een verhaal dat verteld wordt door een idioot, vol lawaai en woede, zonder enige betekenis.'
Acting 10, Script 1. "Hurlyburly" is from that unfortunate postmodern school of theatre that has declared anything resembling a story or plot is forbidden. While people may get away with this on stage, on film it becomes deadly -- or at least deadly dull. We're left with a bunch of great actors spouting dialogue that, while brilliantly written, adds up to nothing. Even worse, every character speaks with the same voice despite their backgrounds. The only attempt to differentiate is to have teen-waif Anna Paquin use the word "ain't."<br /><br />Never mind that the characters are unsympathetic losers to the extreme, the camera work is plain sloppy and (for LA residents) the attention to geography is laughable. (Hint: the view out Sean Penn's front window is about eight miles away from the view out his back window, and you can't drive south through Hollywood and wind up in Glendale pretending to be Burbank.) Okay, suspension of disbelief and all that -- and normally I wouldn't pay attention to little things like that, because they are just vagaries of production. But, the fact that they did stick out so much despite the thespian pyrotechnics on screen says a lot about the weakest element of this enterprise -- the script.<br /><br />In short, skip this one, even on video. Rabe picked the wrong quote from the Scottish Play for his title; Hurlyburly would have been better named "A tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing." A bit long for the marquee, perhaps -- but at least it would be honest advertising.