Een saai mengsel van kinderachtige pogingen tot humor met een melodrama over een romantische relatie levert deze zwak gemaakte film geen greintje realiteit op. Als de film begint, komt Reno (A.J. Buckley) zijn appartement binnen en ontdekt daar zijn vriendin in flagrante delicto met zijn kamergenoot, die Reno vol leedvermaak vertelt: 'Nou ja, het is in elk geval met iemand die je kent,' wat Reno's besluit om nooit meer een kamergenoot te nemen tot gevolg heeft, een besluit dat hij aan de kijkers meedeelt door middel van een niet meer gebruikte voice-over. De verhaallijn gaat vervolgens tien maanden verder en we ontdekken dat Reno inderdaad zijn woord heeft gehouden wat betreft het mijden van kamergenoten, hoewel dit lijkt te vragen om de vraag naar aanleiding van het feit dat hij een inwonende minnares heeft, Holly (Holly Fields), met wie hij huwelijksplannen heeft. De plot verschuift even naar een louche Hollywoodse stripclub, waar Reno's oom Charley, die verliefd is op een 'danseres' die hij bijzonder aantrekkelijk vindt, dood neervalt op de bar van de club nadat hij de onopgesmukte charmes heeft gezien die het voorwerp van zijn affectie tentoonspreidt. Het is duidelijk dat Charley zich bewust was van de zwakke plek in zijn hart, want hij heeft een videoband gemaakt waarop zijn commentaar zijn grote (en met een hypotheek uitgeruste) woning in Hollywood aan Reno nalaat, en we zien hoe die laatste, tegen zijn belofte in, sollicitanten voor twee huisgenoten als huurders gaat interviewen, waarbij hij en Holly het selectieproces op een georganiseerde manier met elkaar delen. Na een zinloze reeks van bizarre huurders, die Reno en Holly allemaal verrassend ongeschikt vinden om samen met hen in hun huis te wonen, kiezen ze, zonder dat ze elkaar kennen, elk een huurder van de andere sekse, waarbij de geliefden duidelijk koel reageren op de keuze van hun partner. De nieuwkomers (Chad en Nicole) lijken weinig waarneembaars in hun bestaan te hebben, behalve dan een uiterst welluidende ontucht met een breed scala aan partners, en het duurt niet lang of jaloezie bezoedelt de harmonische relatie van Reno en Holly. Reno is erop gebrand een soort sporttas te patenteren en te verkopen, en aangezien hij Holly een verlovingsring heeft gegeven, is het potentiële succes van dit ondernemende avontuur van grote financiële betekenis als hij zijn huwelijksplannen wil verwezenlijken. Helaas zal het roofzuchtige team van Chad en Nicole, wier handelingen ogenschijnlijk met lust zijn doordrenkt, Reno's toekomstige huwelijksplannen waarschijnlijk dwarsbomen. De regie is slap, ver uit de buurt van de basisbehoeften van de spelers, hoewel een grillig geconstrueerd script weinig materiaal biedt waarmee acteurs kunnen werken, en het acteerwerk is beschamend vlak. Het gevolg is dat de optredens weinig bijzonders zijn, en dat de montage niet erg vlekkeloos is, terwijl de manier van filmen even abrupt en vaak verandert als het achterlicht van een vuurvliegje. Als er met een laag budget en op locatie wordt gefilmd, is er maar een klein beetje vakmanschap nodig voor het ontwerpproces, maar de smakeloze D.J.-achtergrondmuziek, die over het algemeen blèrt en bijna altijd opdringerig is, had een grotere waarde kunnen hebben. De film heeft veel discussie opgeroepen.' De laatste scènes, die kennelijk niet worden verwacht door een kijker die zich baseert op wat er eerder is gebeurd, vormen in werkelijkheid waarschijnlijk de enige bedachtzame gedeelten van een slecht in elkaar geflanst scenario, en zijn redelijk genoeg om het werk bijna kijkbaar te maken, ondanks de sjofele kwaliteit van de productie als geheel.
A tedious mixture of puerile efforts at humour with romantic relationship melodrama fails to provide this weakly made film with any flavour of reality. As action opens, Reno (A.J. Buckley) enters his apartment, there discovering his girlfriend in flagrante delicto with his roommate, who gloatingly tells Reno "Well, at least it's with someone you know", resulting in Reno's decision to never have another roommate, this decision told to viewers by means of a soon abandoned voice-over. The storyline then proceeds ten months where we find that Reno is indeed true to his word concerning avoidance of roommates, although this appears to beg the question due to his garnering of a live-in lover, Holly (Holly Fields), with whom he has generated marital plans. The plot briefly shifts to a sleazy Hollywood strip club, wherein Reno's Uncle Charley, enamoured of a "dancer" whom he finds eminently desirable, keels over dead atop the club's bar after seeing the unadorned charms displayed by the object of his affections. It is apparent that Charley had been aware of the flawed condition of his heart, because he created a video tape during which his commentary bequeaths his large (and mortgaged) residence in Hollywood to Reno, and we see the latter deciding to, contrary to his vow, interview applicants for two roommates as tenants, with he and Holly sharing the selection process in an organized manner. Following an inane sequence involving bizarre renter candidates, all of whom Reno and Holly unsurprisingly find unsuitable for living along with them in their house they, unknown to each other, each select a renter of the opposite sex, with the lovers manifestly cool toward the choice of their partner. The newcomers (Chad and Nicole) would seem to have little discernible point to their existence other than highly aural fornication with a broad range of partners, and it is not long before jealousy mars the harmonic relationship of Reno and Holly. Reno is bent upon patenting and merchandising a type of sporting travel bag and, as he has given an engagement ring to Holly, the potential success of this entrepreneurial adventure is of great financial significance if he intends to advance his marital plan. Unfortunately, the rapacious team of Chad and Nicole, whose every action is ostensibly laced with lust, is likely to disrupt any future wedding intentions of Reno. Direction is slack, plainly far from fulfilling basic needs of the players, although an erratically composed script provides scant material with which actors may work, and ad libbing falls embarrassingly flat. As a result, the performances are undistinguished, not aided by spotty editing, while the manner of camera-work changes as abruptly and often as a firefly's tail light. Filmed with a low budget and on location, only a modicum of skill is required for the designing processes, but a larger measure of value might have been placed upon the tasteless D.J. background soundtrack, generally blaring and nearly always invasive. A good deal of discussion has been stimulated by the movie's final sequences that are apparently not expected by a viewer based upon what has come before, but in reality these comprise probably the only thoughtful portions of a poorly cobbled screenplay, and bids fair to make the work almost watchable, despite the shabby quality of the production as a whole.