John Ford schonk de wagens een speciale film, Wagenmeester, gemaakt na twee grote Indiaanse-cavalerie epische films... Het is een prachtige poëtische film, vol geromantiseerde reïncarnatie van de pioniersgeest... Hij hoefde de grote films die eraan vooraf waren gegaan niet te overtreffen...<br />Fotografisch gezien is het buitengewoon eenvoudig... De camera beweegt in de hele film maar een of twee keer, en nooit wanneer een regisseur hem in beweging zou hebben gebracht om een shot te onderstrepen... Ford weerstaat zelfs de verleiding om zijn camera te volgen in de adembenemende schemeropnamen van de vrouwen die vermoeid voortmarcheren door het stof achter hun wagens... Ze komen <0xE2><0x80><0x93> en gaan <0xE2><0x80><0x93> terwijl de camera onbeweeglijk blijft staan en het publiek een toeschouwer blijft bij het voortschrijden van de geschiedenis, niet een deelnemer eraan... Natuurlijk, als Ford zijn publiek emotioneel of dramatisch wil betrekken, zoals in 'Stagecoach', weet hij precies hoe hij dat moet doen... Maar 'Wagon Master' is een tedere, nostalgische blik achterom...<br /><br />Vervuld met traditionele westerns van The Sons of the Pioneers, gaat het over de trektocht naar Utah (in 1879) van een mormoonse karavaan, aangevoerd door Ward Bond in de rol van Elder Wiggs, en twee jonge paardenhandelaren (Ben Johnson en Harry Carey jr.). En in een reeks prachtige beelden, terwijl de wagenmenner vecht tegen vogelvrijen, Indianen en de natuur in zijn strijd om het 'beloofde land' te bereiken, slaagt de bescheiden 'wagenmeester' erin de geschiedenis en legende van het Westen te vangen...<br />Ford zelf heeft gezegd dat 'wagenmeester' (waarover hij het oorspronkelijke verhaal schreef) een van de drie films van hem was die 'het dichtst in de buurt kwamen van wat ik had willen bereiken'.<br />Fords carrière als regisseur van het Westen was verbazingwekkend... Meer dan wie ook was hij in staat het genre te gebruiken om zijn gevoelens over de familie, de maatschappij en de Amerikaanse manier van leven te beschermen... Ford zag de grens als een land dat onderworpen moest worden door een speciale klasse van kolonisten en wetshandhavers wier grote opofferingen het land veilig maken voor degenen die erna komen... Deze vroege westerlingen waren reuzen die de legendarische status verdienden die ze verdienden, en de beschaafde stadsbewoners die hen volgden moesten hen altijd vrezen en respecteren... Fords westerns bevatten vaak flashbacks die de historische authenticiteit van zijn benadering benadrukken...<br /><br />In 'Wagon Master' bijvoorbeeld, vertellen de folksongs op de soundtrack ons over de ontberingen van de pioniers van een eeuw geleden, en Ford toont ze ons op een bijna documentaire manier... In een bepaalde scène kampeert de trein in een cirkel en de kolonisten besluiten een vierkantsdans uit te voeren... Om een dansvloer te maken moeten ze planken over het woestijnzand leggen, en bij deze rituele viering toont Ford de nederlaag van de wildernis door middel van de metafoor van het aan boord gaan over het land...<br />'<br />' Het is een prachtig-om-naar-te-kijken-film, vol van een geweldig luchthartig optimisme, en het is gemakkelijk te begrijpen waarom Ford het zo bevredigend vond. Het verliest nooit zijn vertrouwen in de stemming en de stijl die in de eerste paar scènes worden neergezet. Maar je blijft je afvragen of het ultraromantische het beste past bij het gekozen thema?<br />De ervaring met de wagenmenner moet een van de meest fysiek veeleisende en zenuwslopende beproevingen zijn geweest die de man (met zijn vrouw) zichzelf ooit heeft opgelegd. Het moet doordrenkt zijn geweest van twijfel <0xE2><0x80><0x93> was het verkeerd om alles te verkopen en te komen? Hoe kunnen we hopen te overleven? Hoe zullen we de strijd aangaan met het andere eind? Bijna elke andere pijnlijke stap van de weg?<br />Toch komt niets van dit gevoel echt tot uiting in 'Wagenmeester'. Zo'n reis is de algemene uitbundigheid - die je niet als bijzonder gevaarlijk moet beschouwen! Het kan natuurlijk zijn dat de mormonen zo 'high' waren van religieuze geest dat dit als een verdovend middel werkte! Met andere woorden, hun reacties waren niet die van normale menselijke zwakheid... Als dat zo was, had Ford gelijk en hadden de twijfelaars ongelijk.<br />Wat boven alle twijfel verheven is, is de gepaste uitbundigheid, vooral bij de eerste ontmoeting, van Ben Johnson en Harry Carey jr. Dit is de essentie van luchthartige, avontuurlijke jeugd, vooral als men de westerse jeugd van die buitengewone tijden voor zich ziet. Het is een opmerkelijke relatie en die blijft verankerd in de geest.
John Ford paid the wagons his tribute of a special picture, 'Wagon Master' made after two big Indian-cavalry epics... It is a lovely poetic movie, full of romanticized reincarnation of the pioneer spirit... It didn't have to top the big ones that had preceded it...<br /><br />Photographically, it is extremely simple... The camera moves only once or twice in the entire film, and never when a director would have made it move to underline a shot... Ford even resists the temptation to track his camera in the breathtaking twilight shots of the women wearily marching along in the dust behind their wagons... They come-and go-while the camera remains immobile and the audience stays a spectator to the march of history, not a participant in it... Of course, when Ford wants to involve his audience emotionally or dramatically, as in 'Stagecoach,' he knows just how to do it... But "Wagon Master" is a tender, nostalgic look backward...<br /><br />Filled with traditional Western songs rendered by The Sons of the Pioneers, it tells of the trek West to Utah (in 1879) of a Mormon wagon train led by Ward Bond in the role of Elder Wiggs, and two young horse traders (Ben Johnson and Harry Carey Jr). And in a series of beautiful images, as the wagon train fights outlaws, Indians and nature in its struggle to reach the 'promised land,' the modest 'Wagon Master' manages to capture the history and legend of the West... <br /><br />Ford himself has said that 'Wagon Master' (of which he wrote the original story) was among the three films of his which 'came closest to being what I had wanted to achieve.'<br /><br />Ford's career as a Western director was astonishing... More than anyone else he was able to use the genre to protect his feelings about the family, society, and the American way of life... Ford saw the frontier as a land to be subdued by a special class of settlers and lawmen whose great sacrifices make the land safe from those who come after... These early westerners were giants who deserved the legendary status they earned, and the civilized townsfolk who followed must always hold them in fear and respect... Ford's Westerns often employ flashbacks that emphasize the historical authenticity of his approach...<br /><br />In 'Wagon Master,' for example, folk songs on the sound track tell us of the hardships of the pioneers of a century ago, and Ford shows them to us in almost documentary fashion... In one sequence the train is camped in a circle and the settlers decide to hold a square dance... To fashion a dance floor they have to lay boards over the desert sand, and with this ritual celebration Ford shows the defeat of the wilderness through the metaphor of boarding over the land...<br /><br />It's a lovely-to-look-at film, full of a marvelous lighthearted optimism, and it is easy to understand why Ford found it so satisfying It never breaks faith with the mood and style set in the first few sequences But one is left wondering whether the ultra-romantic best suits the chosen theme<br /><br />The wagon-train experience must have been one of the most physically demanding and nerve-wracking ordeals that man (with his womankind) ever set himself It must have been riddled with doubtswas I wrong to sell up everything and come? How can we hope to survive? How will we contend the other end?almost every other aching step of the way<br /><br />Yet none of this feeling really comes through in "Wagon Master." The journeysuch is the general ebulliencedoes not strike one as particularly hazardous It could be, of course, that the Mormons were so 'high' on religious spirit that this tended to act as an anesthetic In other words their reactions weren't those of normal human weakness... If so, Ford was right and the doubters were wrong<br /><br />What is beyond doubt is the right and proper ebullience, especially at first meeting, of Ben Johnson and Harry Carey Jr. This is the essence of light-hearted adventurous youth, particularly one feels of Western youth of those extraordinary times It's a remarkable relationship and it remains lodged in the mind