Nadat ik dit had gezien, kwam ik tot de conclusie dat het hoogstwaarschijnlijk een meidenfilm was; later kwam ik erachter dat Keira's moeder het script had geschreven, dus dat bevestigde het min of meer. Maar een meidenfilm kan ook iets aantrekkelijks hebben voor mannen; deze heeft dat niet en lijkt ook niet erg aantrekkelijk te zijn voor vrouwen (kijk maar naar de treurige kassabonnen). Een punt waar beide seksen het volgens mij over eens zijn, is de stompzinnigheid van de de-scène in de film, waarbij een analogie wordt gemaakt tussen de pijn van een bevalling en de pijn van een been dat onder narcose wordt geamputeerd. Hoewel mannen de pijn van een bevalling niet ondergaan, begrijpen we dat het een pijnlijk proces is; toch is het een natuurlijke pijn, terwijl een amputatie dat zeker niet is! Vrouwen begrijpen dat nog beter. Ik vermoed dat een vrouw een feministische opmerking probeerde te maken die van slechte smaak getuigt. In feite zijn een heleboel dingen in deze film van heel slechte smaak. Hoewel films tegenwoordig bekendstaan om hun slechte smaak, blinken ze op dat gebied echt uit. Dit had een goede film kunnen zijn, over de strijd van Dylan Thomas tijdens de Tweede Wereldoorlog; en hoe sterk de gevoelens waren ten opzichte van mannen die er op de een of andere manier in slaagden om niet in het leger te hoeven dienen. In plaats daarvan krijgen we een meidenfilm over hoe twee jonge moeders een band krijgen; min of meer. In zekere zin. Misschien. Op de een of andere manier. Opvallend is het feit dat een soldaat (de man van de vriendin van Dylans vrouw) na de oorlog naar huis wordt gestuurd; toch is het onduidelijk of er een eind aan de oorlog is gekomen! Een heleboel dingen in deze film zijn net zo onduidelijk; en hoewel ik al heb gezegd dat ik dat weer zal doen, lijkt het het centrale motief van deze puinhoop te zijn.
After I saw this I concluded that it was most likely a chick flick; afterward I found out that Keira's mother wrote the screenplay so that pretty much confirmed it. However, a chick flick can have some appeal to men; this one does not and really seems not to appeal that well either to women (looking at the dismal box office receipts). One item that I believe both genders agree upon is the stupidity of the the scene, in the movie, whereby an analogy is made between the pain of childbirth to the pain of a limb being amputated w/o anesthesia. Though men do not undergo the pain of childbirth we understand that it is a painful process; yet it is a natural pain whereas an amputation certainly is not! Women understand this even better. I suspect some woman was trying to make a feminist statement that is in poor taste. In fact, a lot of things in this movie are in very poor taste. Though movies nowadays are known for having poor taste this one really "excels" in that department. This could have been a good movie that shows the struggles of Dylan Thomas during WWII; and how strong the sentiment was against men who somehow managed to avoid serving in the military then. Keira's screen writing mother tries to show how this sentiment was used against Dylan but really muddles this. Instead we get a chick flick about how two young mothers bond together; sort of. In a way. Perhaps. Somehow. Of note is the fact that a soldier (the husband of the friend of Dylan's wife) is sent back home after serving in combat; yet it is unclear if the war has ended!! A lot of things about this movie are similarly unclear; and though I have stated that already I will do so again as it seems to be the central motif of this mess.