In de eerste plaats is Katherine Hepburn niet overtuigend als Clara. Ze kan gewoon niet overtuigend zijn als de toegewijde, onzelfzuchtige, nogal slijmerige vrouw die de schrijvers hebben gecreëerd.<br />Maar de echte zwakte van de film is de oppervlakkigheid ervan in het licht van een potentieel groots drama. Schumanns manisch-depressieve stoornis komt neer op 'O, o, ik heb hoofdpijn' en af en toe een boos woord. Zelfmoord? Het woord wordt gebruikt, maar er is niets van te merken in huiselijke scènes, en als we hem in de psychiatrische inrichting zien, is hij kalm en ingetogen en glimlachend en optimistisch. Een oppervlakkige behandeling. En Brahms is zo recht-door-zee en bourgeois <0xE2><0x80><0x93> geen spoor van zijn norse humor, zijn voorliefde om de gevestigde orde een hak te zetten, geen spoor van zijn gekwelde houding ten opzichte van seks en vrouwen die het gevolg is van het feit dat hij zijn jeugd heeft doorgebracht met pianospelen in bordelen. En was Clara's lange concertcarrière er alleen maar op gericht om Roberts muziek te promoten, of was ze in feite een opmerkelijke pianiste die een carrière voor zichzelf wilde, een vrouwelijke pianiste die een plaats voor zichzelf wilde creëren in een mannenwereld? Elke soort behandeling van het leven van grote kunstenaars is beter dan niets, maar dit is een standaard Hollywood-aanpak, midden op de weg, vooral teleurstellend omdat het echte verhaal zoveel dramatischer, zoveel interessanter,
First of all, Katherine Hepburn is badly miscast as Clara. She just can't be convincing as the devoted, selfless, rather smarmy wife that the writers have created.<br /><br />But the real weakness of the film is its shallowness in the face of a potentially great piece of drama. Schumann's bipolar (manic-depressive) disorder amounts to "Oh, oh, I have a headache" and the occasional angry word. Suicide? The word is used, but there's no sign of it in domestic scenes and when we see him in the mental hospital he's calm and subdued and smiling and optimistic. A superficial treatment. And Brahms is so upright and bourgeois - no sign of his gruff humour, his love of tweaking the noses of the establishment, no sign of his tortured attitude toward sex and women resulting from spending his youth playing piano in brothels. And was Clara's long concert career entirely about promoting Robert's music, or was she, in fact, a remarkable pianist who wanted a career for herself, a female pianist carving out a place for herself in a male world? Any sort of treatment of the lives of great artists is better than none, but this is a standard Hollywood, middle-of-the-road approach, particularly disappointing because the real story is so much more dramatic, so much more interesting, so much more human.