'Dogmatisch', zoals een andere recensent deze film omschreef, is een passend woord. Het idee van de regisseur was om Bach te presenteren zonder plot, acteerwerk, humor, theatraal gedoe, dialoog, verhaallijn of drama. Missie volbracht, monsieur Straub. 'Pretentieus?' Ja. 'Cinematisch?' Absoluut niet. Dit is anti-cinema. Niemand beweegt. Bijna niemand praat. De camera maakt 10-12 minuten achter elkaar statische opnamen: heel af en toe komt de camera even in beeld. Misschien vang je een glimp op van de vingers van Gustav Leonhardt die over de toetsen bewegen. Dat is alles.<br />Als je het leuk vindt om 7 minuten achter elkaar naar de achterkant van het (behaarde) hoofd van een clavecimbelspeler te staren terwijl je naar Bach luistert, dan is dit de film voor jou. Ik luister liever met mijn ogen dicht op mijn stereo naar Bach.
"Dogmatic," as another reviewer described this film, is a fitting word. The director's idea was to present Bach without plot, acting, fun, theatrics, dialog, narrative, or drama. Mission accomplished, Monsieur Straub. "Pretentious?" Yes. "Cinematic?" No way. This is anti-cinema. No one moves. Hardly anyone talks. The camera holds static shots for 10-12 minutes at a time: very very occasionally the camera will dolly in. You may catch a glimpse of Gustav Leonhardt's fingers moving over the keys. That's it.<br /><br />If you like the idea of staring at the back of a harpsichordist's (bewigged) head for 7 minutes at a stretch while listening to Bach, this is the film for you. I'd rather listen to Bach on my stereo with my eyes closed.