Boogie Nights is misschien wel een van de grootste voorbeelden waar elke would-be filmmaker eens goed naar zou moeten kijken. Natuurlijk, je zou heel veel tijd kunnen besteden aan het bestuderen van de films van Hitchcock tot Scorsese; maar laten we het voorbeeld van de moderne generatie volgen en er halfslachtig naar kijken.<br />Waar te beginnen? Ik neem aan dat je de film zou kunnen zien als gewoon een verhaal, misschien zelfs een docudrama dat zich richt op de porno-industrie aan het eind van de jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> en wat voor een industrie dat was! De andere helft zou zich kunnen richten op het ongelooflijke detail dat een briljante filmmaker kan bereiken door alleen maar polyester en _ahum_ rubber te gebruiken. Het verhaal zit vol rijk gedetailleerde personages, die je ook allemaal kunt beschrijven, uit liefde of uit haat; maar de impact is duidelijk <0xE2><0x80><0x93> je voelt iets voor ze. Onder de personages vallen twee optredens op: Burt Reynolds als regisseur Jack Horner en Mark Wahlberg als Eddie Adams/Dirk Diggler. Julianne Moore is ook briljant, net als Heather Graham... maar als ik me op één acteur zou moeten concentreren, zou het John C. Reilly moeten zijn. Johns optreden is een perfect evenwicht tussen komische timing en door karakter gedreven emotie... Ik val als een blok voor de zin 'Ooit de film _Star Wars_ gezien?... Mensen zeggen dat ik op Han Solo lijk.' Hoe dan ook, het uiterlijk van de film is ongelooflijk, de regisseur en regisseur/schrijver/producent hebben een levendige kleur en flitsende stijl bedacht die te vergelijken is met die van Martin Scorsese en Stanley Kubrick (in termen van zijn perfectie); maar met het creëren van zijn eigen unieke uiterlijk en het uiterste uit de film halen met de langste enkele opname die ik ooit heb gezien... dat is de feestsequentie van het nieuwe jaar.<br />De muziek is, net als in elke grote film, een personage op zich. Soms wordt men erdoor verteerd door verdriet of verdriet... maar het gaat voornamelijk over plezier maken, dansen en plezier hebben; de geest van de jaren zeventig. Oké, terug naar de voorstelling. <br />Burt Reynolds speelt het personage van Jack Horner, een pornoregisseur die de last voelt van wat de toekomst van de 'film' voor zijn genre betekent. De afschuwelijke overgang van filmen naar opnemen op magnetische band. Het verlies van zijn kunst, als het ware... en de veranderingen in de mentaliteit van de mensen met wie hij werkt. Walhberg voegt er de perfecte mengeling van onbeschaamdheid en seksuele bravoure aan toe die nodig is voor het personage. Voor al die mensen die Burtons _Planet of the Apes_ hebben gezien: let niet op de acteerprestatie van Wahlberg in die film... ga naar boogie-avonden en zie wat een verschil een goed script kan maken! <br />Julianne Moore speelt voor iedereen de zogenaamde moeder, en daarmee komen de kwellingen en angsten die ze voelt, zoals het leven de kunst imiteert, en ze verliest iedereen die haar dierbaar is. Heather Graham is het snoepje van het oog, maar later krijgt ze zichzelf weer in de hand en steelt zelfs een paar scènes van de grote meneer Reynolds zelf. Elk personage is multidimensionaal, vol leven, en wordt gespeeld door acteurs die perfect in de rol lijken te passen.<br />De film zelf is vaak grappig, tragisch, opwindend en biedt een ondubbelzinnige kijk op de onstuimige levensstijl van de snelle jaren zeventig. De film biedt geen excuses, vertelt geen leugens en biedt het publiek een reis terug. Maar nog belangrijker is dat de film ons een grandioos voorbeeld geeft van de manier waarop films gemaakt moeten worden; en van een nieuwe regisseur wiens stoutmoedige visie weer kunst in de film brengt.
Boogie Nights is perhaps one of the greatest examples any would-be filmmaker should take a long hard look at. Sure, you could spend loads of quality time reviewing the clasics from Hitchcock to Scorsese; but lets follow suit for the modern generation and study half-heartedly.<br /><br />Where to begin, I suppose one could look at the film as simply a story, perhaps even docudrama which focuses on the late 1970's porn industry-and what an industry it was! The other half could focus on the incredible detail one brillant filmmaker can achieve simply by using polyester and *ahem* rubber. But honestly, Boogie Nights brings back the pure, no-bul!shi$, in your face kind of cinema I haven't experienced since the film greats of the 1970's...ironic...or stroke of genius. The story is full of richly detailed characters, all of which you either can relate too, love, or hate; but the impact is clear-you are feeling something for them. Among the characters the two performances which stand out are: Burt Reynolds as Director Jack Horner, and Mark Wahlberg as Eddie Adams/Dirk Diggler. Julianne Moore is also brillant, as is Heather Graham...but if I focus on any one actor it would have to be John C. Reilly. John's performance is a perfect balance of comedic timing and character driven emotion...I'm a sucker for the line "Ever see the movie Star Wars?...People say I look like Han Solo." Anyway, the look of the film is incredible, the Director of Photography and Director/Writer/Producer, have come up with a vibrant colour, and flashy style that compares to Martin Scorsese, and Stanley Kubrick(in terms of his perfection of his craft); but with creating his own unique look, and pushing the edge with the longest single shot I'ver ever seen...that being the New Year's party sequence.<br /><br />The music, like in any great film, is a character of its own. At times, it consumes oneself with sorrow or grief...but mainly its all about fun, dancing, and having a good time; the spirit of the 1970's. OK, back to the performances.<br /><br />Burt Reynolds plays the character of Jack Horner, a porn director who feels the burden of what the future of "film" means to his genre. The awful transition from shooting on film to recording on magnetic tape. The lose of his art, as it were...and the changes in mentality to the people he works with. Walhberg adds the perfect blend of innocense and sexual bravado needed for the character. For all those individuals who have seen Burton's Planet of the Apes, pay no attention to the performance of Wahlberg in that film...rent boogie nights and see what a difference a good script can make!<br /><br />Julianne Moore plays the would-be mother to all, and with that comes the torment and anguish she feels, as life imitates art; and she loses all those close to her. Heather Graham is the eye-candy, but later holds her own, and steals some of the scenes from even the great Mr. Reynolds himself. Each character is multidimensional, rich with life, and performed by actors that seem to be picture perfect for the part.<br /><br />The film itself is often funny, tragic, exciting, and provides a uncompromising look into the turblulant lifestyle of the fast-pace 1970's. It makes no excuses, and tells no lies; and offers the audience a trip back. But even more importantly, the movie gives us a grand example of how films should be made; and a new director whose bold visions bring back art in film.