Dit is een typisch snel bewegende onderhoudende film uit het begin van de jaren dertig. Als je James Cagney in de hoofdrol hebt, zijn deze 'pre-Code'-films nog beter: gewoon leuk om naar te kijken. Als films 'gedateerd' zijn, zijn ze meestal negatief, maar dat is niet zo bij films van 1930-1934. Ja, met het slang en de houdingen, kleding, kapsels enzovoort zijn ze gedateerd, maar dat is een groot deel van de lol. Deze films hebben een scherp randje dat bijna altijd leuk is om naar te kijken.<br />Ze hebben ook een luchthartigheid die aantrekkelijk en fascinerend is. Je ziet mensen <0xE2><0x80><0x93> zoals de jeugdige delinquenten op de foto's in deze film en hun maffe ouders <0xE2><0x80><0x93> die je in geen enkele andere periode dan deze (van begin jaren dertig) ziet. In het begin van de film moeten de kinderen voor de rechter verschijnen en dan zit je gewoon te lachen om die gekke figuren die voor hun kinderen verschijnen, de een na de ander. Ja, we krijgen de stereotiepe emotionele Italiaanse vader; de joodse vader; de Angelsaksische moeder en een paar andere moeders die allemaal, in dramatische vorm, zeggen dat hun kind 'een goeie jongen' is. Ook al zijn de dingen in sommige gevallen voorspelbaar, je vindt het niet erg, want het is zo leuk om naar iedereen te kijken.<br />Dit leert je ook dat kinderen vijfenzeventig jaar geleden ook tuig waren, dat ze stalen, roofden, beroofden, logen <0xE2><0x80><0x93> hé, zo is de mens nu eenmaal. Deze film ontkracht de theorie dat 'de mensen vroeger aardiger waren'. Nee, mensen zijn altijd slecht of goed geweest. De graad was te danken aan hun omgeving, ouders, financiële situatie en andere dingen. Hier hebben we te maken met een stel 'doodlopende' kinderen die uiteindelijk op de Reform School terechtkomen.<br />De belachelijke en stompzinnig-liberale verhaallijn zorgt ervoor dat kinderen zich onmiddellijk als engelen gedragen als ze eenmaal de baas zijn op de Reform School; niet in het minst gestraft omdat ze ervoor gezorgd hebben dat een man zijn dood tegemoet viel en het instituut in brand stak (de verklaring: hij was een rotzak en verdiende het. Daar gaat de echte gerechtigheid en de hervorming). En 'Patsy' die een man doodschoot zonder dat hij zelfs maar ondervraagd hoefde te worden door de politie omdat hij de goeie jongen was! Let eens op de subtiele antireligieuze steek onder water waarin de enige die je ziet bidden de boosaardige 'bewaker' is. Dat is geen toeval, geen toeval. Dat soort negatieve associaties is al aan de gang sinds de Hays-code aan het eind van de jaren zestig werd ingevoerd en, zoals je hebt gehoord, in het begin van de jaren dertig in de Pre-Code werd ingevoerd.<br />Tussen twee haakjes, Duncan Digges is uitmuntend in zijn rol van de'slechte man' van'meneer Thomson'. Vooral zijn stem was heel effectief en ik kon me hem voorstellen in een van die soortgelijke, kwaadaardige rollen als instituutsbaas in een filmverfilming van Charles Dickens. Cagney speelde zijn normale rol, de stoere bink die het mooie meisje, 'Dorothy Griffith', krijgt gespeeld door Madge Blake. Frankie Darro was ook effectief als de leider van de jongens, 'Jimmy Smith'. Alleen al de blik op Darro's gezicht maakte zijn personage geloofwaardig. Hij was op de een of andere manier de echte ster van de film, maar ik blijf bij Cagney. De rest van de kinderen van de verbeteringsgestichten was niet al te geloofwaardig en het waren echt etnische stereotypen, maar het was allemaal leuk om naar te kijken.<br />Ik vond het interessantste deel van de film de eerste twintig minuten toen we zagen hoe slecht die kinderen waren en we de goede en slechte en stereotiepe ouders in de rechtszaal zagen nadat de kinderen waren gearresteerd. Die scènes zijn pure Dead End Kids uit de jaren dertig. Aan het begin van de film lieten ze altijd zien dat de kinderen slecht nieuws waren, maar tegen de tijd dat het verhaal was afgelopen, leken ze allemaal meer op Wally en Beaver Cleaver <0xE2><0x80><0x93> niet bepaald ruige 'delinquenten'. Het is erg vergezocht, maar qua amusement werkt het wel.<br />Al met al een rommelige maar zeer onderhoudende film, typisch voor Cagney-films en die uit het begin van de jaren dertig. Bijna allemaal krijgen ze minstens acht sterren voor hun amusementswaarde.
This is a typically fast-moving entertaining movie of the early 1930s. When you have James Cagney in the lead, these "pre-Code" films are even better: just fun stuff to watch. Usually, when films are "dated," it's a negative but not so with films from 1930-1934. Yeah, with the slang and the attitudes, dress, hairstyles, etc., they are dated but that's a big part of the fun. These films have an edge to them that almost always are fun to view.<br /><br />They also have a corniness which is appealing and fascinating. You see people - like the juvenile delinquents pictured in this film and their goofy parents - that you just don't see in any period but this one (early '30s). Early on this movie, the kids go before the judge and you sit and just laugh at these crazy characters that appear in court on behalf of their kids, one after the other. Yes, we get the stereotypical emotional Italian father; the Jewish dad; the Anglo-Saxon mom and a few other moms who all, in dramatic form, plead theirs is "a good boy." Even though things are predictable in some cases, you don't mind because everyone in here is so much fun to watch.<br /><br />This also teaches you that kids were punks 75 years ago, too, stealing, robbing, mugging, lying - hey, that's the human condition. This movie debunks the theory that "people were nicer back in the old days." No, people have always been rotten or good. The degree was aided by their environment, parents, financial situation and other things. Here, we get a bunch of "Dead End" kids who wind up in Reform School.<br /><br />The ridiculous and stupidly-liberal storyline has kids acting immediately like angels once they run the show at the reform school; not punished in the slightest for causing a man to fall to his death and setting the institution on fire (the explanation: he was a meanie and deserved it. So much for real justice and reform.); and "Patsy" shooting a guy bit never having to even be questioned by police because he's the good guy! Notice the subtle anti-religious dig in which the only guy seen praying is the evil "warden." That's no coincidence, no accident. That sort of negative-association things has been going on ever since the Hays Code was canned in the late '60s and was seen, as you see hear, in the Pre-Code early '30s.<br /><br />Dudley Digges, by the way, is outstanding in his "bad guy" role of "Mr. Thomson." I especially his voice was very effective and could picture him playing one of those similarly-evil roles as an institution boss in a Charles Dickens film adaptation. Cagney played his normal role, the take-no-guff tough guy who gets the pretty girl, "Dorothy Griffith," played by Madge Blake. Frankie Darro also was effective as the leader of the boys, "Jimmy Smith." Just the looks on Darro's face alone made his character believable. Some thing he was the real star of the film, but I'll still go with Cagney. The rest of the reform school kids weren't too believable and they were really ethnic stereotypes, but they were all fun to watch.<br /><br />I thought the most interesting part of the film was the first 20 minutes when we saw how bad these kids were and witnessed the good and bad and stereotypical parents in the court after the kids were arrested. Those scenes are pure 1930s Dead End Kids stuff. They always showed the kids to be bad news at the beginning of the film, but by the time the story was over they all looked acting more like Wally and Beaver Cleaver - hardly rough "delinquents." It's very far-fetched but it works, entertainment-wise.<br /><br />Overall, a hokey but very entertaining movie, typical of Cagney films and those of the early '30s. Almost all of them rate at least eight stars for their entertainment value.