Anthony Perkins en Sophia Loren zijn absoluut adembenemend in dit ca. 1840 'westerse' verhaal. Maar dat alleen is niet voldoende voor een belachelijk verhaal met talloze in historisch opzicht onjuiste elementen.<br />Byrl Ives is overtuigend als de tirannieke patriarch van ergens in de zeventig, een egomaniak die zweert zijn honderdste verjaardag te zullen vieren. Zijn wilde dans op een feest dat hij voor zijn buren geeft zal iedereen opvallen (die vent is ZEVENTIEN?). Hij mompelt altijd bijbelverzen, eist respect en drijft zijn zoons en vrienden weg met zijn zelfingenomen geraaskal en emotionele wreedheden.<br />De liefdesrelatie tussen Perkins en Loren lijkt aanvankelijk absurd, maar wordt tegen het eind geloofwaardig. Er is genoeg drama, maar niet genoeg om je goed bij te voelen. Dit verhaal, dat duidelijk voor het toneel is geschreven, stamt zelfs uit de tijd dat het werd gefilmd. Perkins fluit 'My Bonnie' in de jaren veertig van de negentiende eeuw, hoewel het nummer pas in 1882 werd gecomponeerd.<br />Critici die Sophia Lorens 'beheersing van de Engelse taal' afkraken zijn nogal kleinzielig. Ik vond haar Engels vlekkeloos en volledig hoorbaar. Als Napolitaanse spreekt Loren een duidelijk dialect dat vaak tot 'behoorlijk Italiaans' moet worden gebezigd. Haar 'accent' heeft echter nauwelijks invloed op de manier waarop ze Engels spreekt. Als eerstegeneratie-Amerikaan van Duitse afkomst kan ik waardering opbrengen voor de inspanningen van degenen die het Engels als tweede of zelfs derde of vierde taal leren.<br />'Desire Under the Elms' is een drama (of zelfs een tragedie) in de Classic Sense. Want ik vind het leuk om een logisch verhaal te missen en een algemene 'afkoop' voor de in de tijd geïnvesteerde tijd. Fans van de sterren zullen het niet willen missen, maar anderen zullen er op eigen risico naar luisteren!
Anthony Perkins and Sophia Loren are absolutely gorgeous in this ca. 1840 "Western". That alone, however doesn't help a ridiculous story, with countless historically incorrect elements.<br /><br />Byrl Ives is convincing as the 70-something tyrannical patriarch, an egomaniac who swears to see his 100th birthday. His wild dancing at a party he gives for his neighbors will make anyone take notice (this guy is SEVETY SIX?). Always mumbling Bible verses, he demands respect, while driving sons and friends away with his self-righteous rantings and emotional cruelties.<br /><br />The love affair between Perkins and Loren at first appears absurd, but becomes believable near the end. There is plenty of drama, but not enough to feel good about. Clearly written for the stage, this story was dated even when it was filmed. Perkins whistles "My Bonnie" in the 1840s, although the song wasn't composed until 1882.<br /><br />Critics knocking Sophia Lorens "command of the English language" are rather petty. I found her English flawless and completely audible. As a Neapolitan, Loren speaks a distinct dialect that often had to be dubbed into "proper Italian". Her "accent", however, hardly affects how she speaks English. As a first Generation German American, I can appreciate the efforts of those who learn English as a second, or even third or fourth language.<br /><br />"Desire Under The Elms" is a drama (or even a tragedy) in the Classic Sense. For my enjoyment is was missing a logical story and an overall "pay off" for the time invested. Fans of the stars won't want to miss it, others, however, tune in at your own risk!