Als dit de beste Commandeur Hamilton-film is, ben ik niet nieuwsgierig naar de andere.<br />Het belangrijkste gereedschap van een filmacteur zijn zijn ogen, maar als Peter Stormare grote emotie wil tonen, sluit hij de zijne, zodat we vijf of zes seconden lang zijn oogleden kunnen bewonderen terwijl zijn gevoelens erachter onbekend blijven. Verdomde acteertechniek.<br />Stormare krimpt soms ook ineen als hij een pistool afvuurt, draait zijn hoofd weg en knijpt zijn ogen dicht. Kijk goed. James Bond kan gerust zijn met dit soort wedstrijden.<br />Er zijn een paar interessante ondersteunende voorstellingen van andere acteurs, maar niet genoeg om er een hele film aan op te hangen. De cinematografie ziet er goed uit en weet de Scandinavische kou goed te vangen. Zelfs de Sahara ziet er uiteindelijk koud uit. Misschien draagt Hamilton zijn eigen klimaat met zich mee.<br />Er zijn hier een paar individuele goede actiescènes. Helaas behoort het enige gevoel voor humor op het scherm toe aan de schurk, die de held in een dikke pil verandert. James Bonds grappen zijn dan misschien niet bijzonder goed, maar hij ziet er tenminste niet de hele tijd geconstipeerd uit.<br />Een positief punt in het voordeel van de film is dat de psychotische, verwrongen, kwaadaardige haat tegen Israël uit Guillou's boeken is weggelaten. Wat is weggelaten, is de verering van een nobele, heldhaftige PLO, dat hij ons laat zien hoe we in Libië functioneren zonder dat de dictator Khaddafi het weet of dat hij toezicht houdt. Deze fantasie is moeilijk te geloven, aangezien Khaddafi de PLO in werkelijkheid voor vier jaar uit Libië heeft gegooid. En aan het eind van de film geeft Hamilton de PLO een zeer verontrustend geschenk. Waar zullen ze dat geschenk gebruiken? Het kan Hamilton niet schelen.<br />We zijn hier een heel eind verwijderd van 'For Whom the Bell Tolls'.<br />Commandant Hamilton zal een plaatselijk fenomeen blijven. De boeken van Henning Mankell zullen over de hele wereld goed verkocht worden, maar Jan Guillou zal nooit hetzelfde succes hebben.<br />Wat deze film betreft: bèèèèhhhh.
If this is the best Commander Hamilton movie, I have no curiosity about the others.<br /><br />A movie actor's greatest tools are his eyes, but when Peter Stormare wants to show great emotion, he closes his, so for five or six seconds we get to admire his eyelids while his feelings remain unknown behind them. Lousy acting technique.<br /><br />Stormare also flinches sometimes when he fires a gun, turning his head away and clamping his eyes shut. Watch carefully. James Bond can rest easy with competition like this.<br /><br />There are some interesting supporting performances from other actors, but not enough to hang a whole movie on. The cinematography is good-looking, doing a fine job of capturing the Nordic cold. Even the Sahara winds up looking cold. Perhaps Hamilton carries his own climate with him.<br /><br />There are some individual good action sequences here. Unfortunately, the only sense of humor on screen belongs to the villain, which turns the hero into a big pill. James Bond's jokes may not be particularly good, but at least he doesn't look constipated all the time.<br /><br />One positive point in the movie's favor is that the psychotic, contorted, vicious hatred of Israel in Guillou's books has been left out. What has been kept in is worship of a noble, heroic PLO, that he shows us functioning in Libya without the dictator Khaddafi's knowledge or supervision. This fantasy is hard to believe, since Khaddafi actually threw the PLO out of Libya for four years at a time. And at the end of the film, Hamilton gives the PLO a very disturbing gift. Where will they use that gift? Hamilton doesn't care.<br /><br />We're a long, long way away from "For Whom the Bell Tolls" here.<br /><br />Commander Hamilton will remain a local phenomenon. While Henning Mankell's books sell well around the world, Jan Guillou will never have the same success.<br /><br />As for this film, bleeeeaaahhhhh.