Er is geen enkele manier om een vergelijking tussen The Cat in the Hat en The Grinch Who Stole Christmas uit de weg te gaan, dus laten we dat deel maar eens uit de weg ruimen. Om te beginnen wil ik zeggen dat ik Grinch een onderschatte en ondergewaardeerde film vind. Cat was... nou ja, gewoon verschrikkelijk.<br />Jim Carey werd gecast omdat hij een briljante fysieke komiek is en zich onbevreesd aan buitensporige, buitensporige personages overgeeft. Mike Myers viel terug op zijn oude trucjes.<br />Waarom, waarom, waarom Mike Myers? Het kan de kinderen niets schelen, en de Austin Powers-populatie zal deze film niet bespioneren. Dus wat dacht de studio?<br />De Cat was blijkbaar ook familie van Linda Richmond. Kunnen we even praten? Waarom een New York Accent? Niet helemaal in overeenstemming met wat Dr. Seuss ooit heeft geschreven. Myers mocht zelfs zijn Schotse accent erin laten doorklinken. Ik vraag me af hoeveel verschillende stemmen de regisseur en de studio eruit hebben proberen te persen voordat ze gewoon toegaven en zeiden: 'Zolang je niet "fahklempt" zegt, mag je de accenten houden.' Meyers leek nooit enige troost te vinden, niet met zijn kostuum, niet met zijn make-up en niet met zijn dialogen.<br />De grappen, de weinige die er waren, waren grof en niet passend bij zijn leeftijd. Als Myers een schoffel oppakt en tegen de camera zegt: 'dirty ho', ontbrak alles behalve de opname van de rand Dezelfde mensen die Whoville hadden gemaakt, hadden duidelijk ook de hand gehad in de creatie van de stad en de huizen in Cat. De decors en rekwisieten waren erg aantrekkelijk, wat de kijker de broodnodige afleiding gaf van het slechte schrijven, de regie en Myers.<br />Er viel ook wel wat te lachen met Alec Baldwin en Kelly Preston. Dakota Fanning was de enige acteur die zich ervan bewust leek te zijn dat ze in een film speelde die was gebaseerd op een klassieker van Dr. Seuss en die trouw bleef aan het genre.<br />Bel de dierenbescherming. Deze Cat moet gecastreerd worden en mag zich nooit meer voortplanten. Alsjeblieft, alsjeblieft, geen vervolg.
There is no way to avoid a comparison between The Cat in the Hat and The Grinch Who Stole Christmas, so let's get that part out of the way. First of all, let me start by saying that I think Grinch was an underrated and unappreciated film. Cat was... well, just awful.<br /><br />Jim Carey was cast because he is a brilliant physical comedian, and fearlessly commits to over the top, outrageous characters. Mike Myers fell back on his old bag of tricks.<br /><br />Why, why, why Mike Myers?? The kids could care less, and the Austin Powers demographic isn't going to spy this film. So, what was the studio thinking?<br /><br />The Cat was also apparently related to Linda Richmond. Can we talk? Why a New York Accent? Not entirely consistent with anything Dr. Seuss has ever written. Myers was even allowed to sneak in his Scottish shtick. I wonder how many different voices the director and the studio tried to edit out of before they just gave in and said "as long as you don't say fahklempt', you can keep the accents." Meyers never seemed to find any sort of comfort, either with the costume, make-up, or dialogue.<br /><br />The jokes, what few there were, were crude and age inappropriate. When Myers picks up a garden hoe and delivers to the camera: "dirty ho", everything but the rim shot was missing, and even that wouldn't have helped.<br /><br />The same folks who created 'Whoville', clearly had a hand in the creation of the town and the houses in 'Cat'. The sets and props were very appealing, giving the viewer a much needed distraction from the bad writing, direction, and Myers.<br /><br />There was some fun to be had with Alec Baldwin and Kelly Preston. Dakota Fanning was the only actor who seemed to be aware she was in a movie based on a Dr. Seuss classic, and stayed true to the genre.<br /><br />Call the SPCA. This Cat should be neutered and never be allowed to reproduce again. Please, please, no sequel.