Norma Shearer is verblindend als ze van een slonzige, warhoofdige huisvrouw verandert in een verleidelijke, potentiële gescheiden vrouw. De meeste films uit 1930 hebben iets knarsends - het camerawerk is soms nogal traag - maar we moeten deze praatgrage genoegens vergeven voor hun bonkende 'kwaliteiten'. Als gast van de excentrieke globetrotter Marie Dressler gaat Shearer om met een vreemd assortiment van verliefde types, onder wie haar lang verloren gewaande echtgenoot. De dialogen zijn vaak leuk, soms slim en de uitvoeringen op het juiste moment. Shearer en Dressler schitteren het meest. Shearer toont zelfs haar piano-ervaring in een muzikale bondigheid. Haar vreemde, maar aantrekkelijke poses en haar 'affaire met de camera' zijn de hele tijd duidelijk - en ze slaat elke emotionele noot aan, oprecht en raak. Voor de tijd van het jaar... een goede show.
Norma Shearer dazzles as she is transformed from a frump, addle-brained house-wife to an alluring potential divorcee. Most 1930 films have a creaky edge to them -- the camera work is pretty sluggish at times -- but we must forgive these all-talking pleasures for their thump-a-long "qualities". As a guest of the eccentric globe-trotting Marie Dressler -- Shearer mixes with an odd assortment of lovelorn types, including her long-lost husband. The dialogue is fun, oft-times clever and the performances on cue. Shearer and Dressler shine the most. Shearer even shows off her piano expertise in a musical brevity. Her strange, yet appealing posturing and "affair with the camera" are evident throughout -- and she hits every emotional note, genuinely and on target. For its time . . .a good show.