Dit is mijn favoriete kungfufilm. Hij heeft een heel authentieke sfeer, gekruid met een griezelig muziekje (van traditionele Chinese instrumenten, geloof ik) en een paar prachtig overdreven melodramatische momenten die in schril contrast staan met de zwaar aangezette komedie. In een poging om hun eigen 'westerse' (dat wil zeggen Cowboy-film) genre te creëren, knutselden de Chinezen een heel nieuw dier in elkaar, gekenmerkt door kungfugevechten en de bijbehorende geluidseffecten.<br />Het verhaal van Vijf Vingers des doods is eenvoudig, een verhaal van wraak (omdat hij een geliefde had gedood) en het najagen van de hoofdpersoon om de 'ijzervuisttechniek' onder de knie te krijgen, waardoor hij heilige wraak kan nemen op zijn vijanden. Er is zelfs sprake van een liefdesrelatie, zij het van het onhandige, beleefde soort (zoals in de meeste Chinese films uit die tijd). Het eindresultaat is echter geweldig en veel authentieker dan welke Bruce Lee-film ook.
This is my favourite kung fu movie. It has a very authentic flavour, seasoned by an eerie music score (of tradition chinese instruments, I think), and some wonderfully over-acted melodramatic moments contrasted by heavily affected comedy. Indeed, while attempting to create their own "Western" (i.e. Cowboy film) genre, the Chinese concocted a whole new animal, marked by kung fu fighting and its associated sound effects.<br /><br />The story of Five Fingers of death is simple, a story of revenge (for killing a loved one) and the pursuit of the main character to master the "iron-fist-technique" that will enable him to wreak holy vengeance on his enemies. There is even a love interest, though the awkward, polite kind (found in most Chinese films of the period). The end result however is great and much more authentic than any Bruce Lee movie.