Fysieke bewijzen is een van die films die je graag zou willen zien, maar die eigenlijk veel beter zouden moeten zijn dan ze in werkelijkheid zijn. De film, die is ontwikkeld als een vervolg op Diggin Edge voor Glenn Close en Robert Loggia, geeft de indruk dat alle betrokkenen het alleen maar hebben gemaakt terwijl ze wachtten tot er iets beters langs zou komen. Het uitgangspunt is uitstekend bruikbaar, het is technisch gezien grotendeels efficiënt, maar afschuwelijk ongeïnspireerd en zelfs Henry Mancini's mummelende score is verrassend aangenaam, maar je kunt het gevoel niet van je afzetten dat alles beter zou zijn gelopen als een van de aanwijzingen de moordenaar had opgeleverd (zoals volgens de geruchten oorspronkelijk het geval was). Zoals de openingsscène van zijn weinig geziene, persoonlijk rampzalige _Heat_ (1986) liet zien, heeft Reynolds alle eigenschappen van een grote schurk op het witte doek. Maar er zijn weinig verrassingen en er heerst het gevoel van halfslachtige filmopnamen door nummers, terwijl de film zich opbouwt en ongeïnteresseerd naar een minder dan grootse finale slentert.<br />Reynolds is prima, met zijn charisma in wat duidelijk een stervoertuig is. Helaas kan hetzelfde niet van Theresa Russell worden gezegd. Ze is een indrukwekkende en onbevreesde actrice in de films van echtgenoot Nic Roeg, die haar in staat stellen in de duistere kant van de menselijke natuur te graven, maar ze zit gevangen in een rol die meer sterrenkwaliteit vereist dan diepte, en die heeft ze niet in overvloed. Ze weet haar tekst niet op te vijzelen of tegen de andere acteurs op te botsen, maar dat is zo'n beetje het enige wat gezegd kan worden ten gunste van haar verbluffend stijve en vaak amateuristische optreden, waardoor de film slecht uit de verf komt. Afgezien van Ned Beatty's aanklager voegt de rest van de cast slechts een licht surrealistische aanwezigheid toe in een Boston waar iedereen een slecht verhuld Canadees accent lijkt te hebben en de straten een verbijsterende gelijkenis vertonen met Toronto en Montreal.<br />Op dezelfde manier lijkt regisseur Michael Crichton, die in Westworld, Coma en The First Great Train Robbery liet zien hoe hij een publiek naar de rand van zijn stoel kon laten leunen, de actie puur plichtmatig te benaderen <0xE2><0x80><0x93> sterker nog, in één korte achtervolging komen de schoten niet eens aan. De climax zelf heeft geen flair en is volkomen gespeend van dreiging of gevaar, en veel scènes worden gespeeld voor veel minder dan ze waard zijn. Het is geen verrassing dat Crichton, afgezien van de ongecensureerde herhalingen van _The 13th Warrior_, sindsdien niet meer heeft geregisseerd.<br />Het is best aardig om naar te kijken op de manier van een tv-film uit de jaren tachtig, ook al voldoet het niet aan de belofte van de opening. Of dat voldoende reden is om het te zien, is een kwestie van smaak.
Physical Evidence is one of those films that you want to like but really should be a lot better than it actually is. Developed as a sequel to Jagged Edge for Glenn Close and Robert Loggia, it gives the impression that all involved only made it while they were waiting for something better to come along. The premise is perfectly serviceable, it's mostly technically efficient if horribly uninspired with even Henry Mancini's musacky score surprisingly pleasant, but you can't help feeling that things would have turned out better if one of the leads had turned out to be the killer (as is rumoured was originally the case). As the opening scene of his little-seen, personally disastrous Heat (1986) showed, Reynolds has all the makings of a great screen villain. As is, there are few surprises and a feeling of half-hearted filming by numbers as it builds up a head of intertia as it ambles disinterestedly towards a less than grand will-this-do? finale.<br /><br />Reynolds is fine, sailing through on charisma in what is clearly a star vehicle. Unfortunately, the same cannot be said of Theresa Russell. An impressive and fearless actress in husband Nic Roeg's films which allow her to delve into the darker side of human nature, she's trapped in a part that requires star quality rather than depth, and she ain't got it in spades. She doesn't fluff her lines or bump into the other actors, but that's about all that can be said in favour of her astonishingly stilted and often amateurish performance that lets the film down badly. Aside from Ned Beatty's prosecutor the supporting cast add only a slightly surreal presence in a Boston where everyone seems to have a badly disguised Canadian accent and the streets bear a startling resemblance to Toronto and Montreal.<br /><br />Likewise, director Michael Crichton, who in Westworld, Coma and The First Great Train Robbery showed that he knew how to lean an audience to the edge of their seats, seems to handle the action in a purely perfunctory fashion - indeed, in one brief chase the shots don't even match and seem thrown together almost arbitrarily. The climax itself has no flair and is completely bereft of threat or danger, and many scenes are played for far less than they are worth. It's no great surprise that, aside from uncredited reshoots on The 13th Warrior, Crichton hasn't directed since.<br /><br />Its watchable enough in an 80s TV movie sort of way, even if it never lives up to the promise of its opening. Whether that's enough of a reason to see it is down to individual taste.