In eerdere films van Fassbinder werden zijn ideeën soms overtroffen door zijn vermogen om ze uit te voeren. Hij was altijd een groot schrijver geweest, maar het duurde even voordat hij zijn stijl van camerawerk en verhalen vertellen helemaal onder de knie had.<br /><br />The Merchant of Four Seasons is een van Fassbinders eerste films die veel gebruik maakte van kleur, van de felgroene peren in het karretje van de koopman tot de felrode rozen bij de begrafenis (een begrafenis in een Fassbinder-film? Wie had dat gedacht).<br />Zijn camerawerk begon er ook op te lijken, maar het was nog steeds tamelijk minimalistisch. De zo nu en dan ingezoomde beelden leken soms wat ongemakkelijk en onnatuurlijk, maar Fassbinder was dan ook nog steeds bezig uit zijn zuiver avant-gardefase te komen. Dat zou kunnen komen doordat Michael Ballhaus niet achter de camera staat, maar in plaats daarvan de ietwat mindere Dietrich Lohmann.<br />Toch is dit Fassbinder, en hier krijg je je shot. Gebroken dromen, zo levendig en onverschrokken getoond dat ze het publiek van zich vervreemden en het in een depressieve verdoving brengen. Precies wat de dokter had voorgeschreven. Een vroege klassieker die een opmerkelijke vooruitgang laat zien in vergelijking met zijn eerste films, die nog maar 2 jaar geleden werden uitgebracht.
In Fassbinder's earlier films, his ideas sometimes surpased his ability to execute them. He was always a great writer, but it took him some time to get his style of camera work and storytelling down pat.<br /><br />The Merchant of Four Seasons is one of Fassbinder's first movie to make great use of color, from the bright green pears in the merchant's cart to the bright red roses at the funeral (a funeral in a Fassbinder movie? who'd have thought).<br /><br />His camera work was getting there too, but it was still fairly minimalist. The occasional zooms seem a bit uncomfortable at times and unnatural, but then again, Fassbinder was still coming out of his purely avant garde phase. This might be because Michael Ballhaus isn't behind the camera, but instead the slightly inferior Dietrich Lohmann.<br /><br />Still, this is Fassbinder, and you get your fix here. Broken dreams shown so vividly and unflinchingly as to alienate audience and drive them into a depressed stupor. Just what the doctor ordered. An early classic that shows remarkable progression when compared to his first films released only 2 years prior.