Terwijl Salinger's 'A Perfect Day for Bananafish' eindigt met de zelfmoord van een wonderkind, begint deze film met de dood van de legendarische zwemmer Matt, die zichzelf in de openingsscène met een revolver door het hoofd schiet. Maar de dood van Matt Travis dient als sleutel om de deur te openen voor een ander wonderkind, zijn broer Tim, die zich nooit serieus heeft beziggehouden met de vraag: 'Wat moet ik doen?'<br />Als hij zijn broer dood aantreft, zijn hoofd gebroken als een gevallen watermeloen, begint het gezin Travis een voor een zijn geheimen uit te kotsen. De film concentreert zich op Tim. Hij is het slachtoffer van pesterijen, huiselijk geweld, vervreemding van de familie, gebroken harten, kwesties van seksualiteit en vriendschap.<br />Tim onthult zijn wonden door lichamelijke kneuzingen, maar dat zijn niet de enige verwondingen aan zijn persoon, zoals we langzaam gaan beseffen, terwijl het script pijnlijk de oorsprong en het gevolg van Tims littekens blootlegt. Iedereen die van hem houdt, doet hem pijn. Hirsch speelt het personage heel goed, hij onthult het ene beeld na het andere in de visuele expressie van zijn lichaam, een massa tegenstrijdige emoties in de ziel van een jongen naar wie niemand lijkt te luisteren of die niemand goed lijkt te kennen, niet wetend en zich niet bewust van de diepte van zijn ziel en zijn buitengewone talent. De scène wordt omlijst door een bekend, terugkerend beeld van de film: de comfortabele speelplaats waar Tim zich duidelijk thuis voelt, gefilmd vanuit een vogelperspectief, omdat Tim zich bij elk personage op zijn gemak voelt omdat hij een deel van zichzelf met hen deelt, en we zien deze intieme momenten die hij met hen deelt in de rode, draaibare speelplaatsschotel, compleet met kinderlijk in potlood gekerfde graffiti, van bovenaf. Nadat ze hem kortaf heeft aangeraden de joint door te geven, zegt Penny tegen hem: 'Tim, het geheim van het succes van het leven is dat je iets vindt waar je van houdt. En je kunt maar beter hopen dat je er goed in bent, want als je er niet goed in bent, zul je waarschijnlijk falen.' Deze simpele raad van Penny is het centrale thema van de film, de verantwoordelijkheid van het talent en de mogelijkheid van falen. Waarom heeft iemand een talent dat hij niet kan uitstaan, zoals Matt, die de aandacht die zijn zwemcarrière met zich meebracht haatte, maar niemand merkte Tims talent op en niemand niet, omdat niemand de moeite nam het hem te vragen? Zelfs wij niet. In de film worden we ons ervan bewust dat we Tim niet zo goed kennen als we dachten toen we deze knappe, trieste man voor het eerst ontmoetten; naarmate we Tim beter leren kennen, worden we er steeds meer aan herinnerd dat niet iedereen is zoals hij lijkt te zijn. Dit is de andere kant van de film, het falen van degenen die ouders, vrienden, leraren, wie dan ook, zouden moeten vragen om de geschenken te zien van de mensen van wie ze beweren te houden. Zelfs zijn moeder Sandy, gespeeld door Sigourney Weaver, ziet Tims geschenk niet, ondanks haar liefde voor haar zoon. Weaver levert een vaardige vertolking van een vrouw van middelbare leeftijd die worstelt met haar eigen innerlijke demonen terwijl ze lukraak probeert de rol van huisvrouw en steunpilaar te spelen. Als Tim op school gepest wordt, bestormt ze de caravan van de jongen en bedreigt zijn leven: 'Je kunt me plagen, martelen, slaan, dronken achter het stuur zitten, ik kan je vergeven. Ik kan het verdomme begrijpen, ik...' 'Ik ben een goed christen, weet je, ik kan vergeven en vergeten, maar jij rotzooit met mijn kind en moge God zelf uit de hemel neerdalen om je te beschermen, want zolang ik leef en ik jullie allemaal zal overleven, zal ik's nachts wakker worden en in slaap vallen, dromend van manieren om jullie onbeduidende, onbetekenende levens tot een hel op aarde te maken.' Nadat ze de moeder een kartonnen bekertje in het gezicht heeft gesmeten, kijkt ze de caravan rond en als ze hen beiden ziet, de jongen en zijn verbijsterde moeder, zegt ze: 'Leuke caravan' en vertrekt net zo snel als ze gekomen is. Matts vader, gespeeld door Jeff Daniels, is blind voor wie zijn zoon is. Hij behandelt hem als een vreemde, vertelt zijn familie niet dat hij vrij heeft genomen van kantoor, brengt zijn dagen door in het stadspark, lusteloos, een uitgehouwen ziel, en slaapt in Matts bed, ingestopt met zijn schooljack. Jeff Daniels slaagt er uitstekend in ons te laten geloven dat hij zowel een bastaard als beminnelijk kan zijn, want we gaan inzien dat zelfs een onbekwame vader zijn liefde voor zijn zoon kan tonen. In een emotionele scène confronteert Tim zijn vader. Net als je denkt dat zijn vader hem gaat slaan, grijpt hij naar hem om hem te omhelzen. Zonder hem los te laten zegt hij tegen Tim: 'Ik ben je vader en jij bent mijn zoon en ik ben hier goed maar je moet met me praten. Ik weet niet hoe ik dit alleen moet doen.' Het is op dit moment in de film dat een vader tegen zijn zoon zegt: 'Je moet me vertellen wat er in je omgaat, je moet me vertellen wie je bent; ik wil weten wie je bent.' Het is op deze scène dat de film een cathartisch moment bereikt, de visuele beweging van Tim, boos en alleen, naar zijn vader die hem omhelst terwijl hij instort en huilt, de emoties onthullend die onder zijn schulp verborgen liggen. Tim ervaart dit moment van reiniging met zijn vader als een catharsis, vooral als je bedenkt welke mishandeling, manipulatie, onverschilligheid, geweld en verraad hij heeft moeten ondergaan in het lange jaar dat de film beslaat. Ik kan deze film aanbevelen.
As Salinger's "A Perfect Day for Bananafish" ends with the suicide of a prodigy, this movie opens with the death of the star high school swimmer legend, Matt, who shoots himself in the head with a revolver after in the opening scene. But the death of Matt Travis serves as a key to unlock the door of another prodigy, his brother, Tim who never in his life seriously bothered with the question, "What am I going to do?"<br /><br />When he finds his brother dead, his head broken like a dropped watermelon, the Travis family starts vomiting out its secrets one by one. The film focuses on Tim. He is a victim of bullying, domestic abuse, family alienation, heartbreak, issues of sexuality and friendship. <br /><br />Tim reveals his wounds by physical bruises, but these are not the only injuries to his person, as we slowly come to realize, as the script painfully unveils the origins and outcome of Tim scars. Everyone who loves him hurts him. Hirsch plays out the character quite well, revealing frame after frame in the visual expression of his body, a host of conflicting emotions inside the soul of a kid whom no one seems to listen to or know very well, unknowing and unaware of his depth of soul and prodigious talent. <br /><br />Two siblings sharing a doobie, curled up on a red, spinnable playground saucer, Tim asks Penny, "What am I going to do with the rest of my life?" The scene is framed in a familiar, recurring image of the film: the comfortable playground where Tim obviously feels at home, filmed from a bird's eye view, because with every character Tim feels comfortable to share a part of himself, and we view these intimate moments he shares in the red, spinnable playground saucer, complete with childish graffiti carved in pencil, from above. After advising him curtly to pass the joint, Penny tells him, "Tim, well, the secret to the success of life is to find something you love. And you have to do that for the rest of your life  And you better hope to hell that you're good at it because if you're not then you'll probably fail." This simple line of advice from Penny serves as the movie's central theme, the responsibility of talent and the possibility of failure. Why does one person have a talent he cannot stand, like Matt, who hated the attention his swimming fame brought, but no one notices Tim's talent  no one  because no one bothers to ask him? Not even us. The film makes us aware that we ourselves do not know Tim as well as we thought we did when we first meet this handsome, sad, guy; in our intimate understanding of Tim, as it progresses, we are reminded that not everyone is as they seem to be. This is the other side of the film, the failure of those who should  parents, friends, teachers  whoever  to notice and see the gifts of the people they claim to love. Not even his mother Sandy, played by Sigourney Weaver, sees Tim's gift, despite her love for her son. Weaver does a deft job of a middle-aged woman grappling with her own inner demons as she haphazardly tries to play the roles of domesticity and support. When Tim is found to be bullied at school, she storms the boy's trailer, threatening his life, "You can tease, torture, punch, drive drunk with me, I can forgive you. Hell I can understand it, I'm a good Christian, you know, I can forgive and forget, but you mess with my kid and may God himself descend from heaven to protect you because as long as I live  and I will outlive you all  I will wake up and go to sleep at night just dreaming of ways to make your petty insignificant lives into hell on earth." After flicking a paper cup into the mother's face, she looks around the trailer, and looking at them both, the kid and his stunned mother, comments, "nice trailer" and leaves as quickly as she came. Weaver scores in her ability to match gusto with visceral wit that is acid and witty. And Tim's father, played by Jeff Daniels, is blind to who his son is, treating him like a stranger, not telling his family that he took time off from the office, spending his days in the city park, listless, a carved out soul, and sleeping in Matt's bed, tucked in with his high school letter jacket. Jeff Daniels does a superb job of making us believe that he can be both a bastard and lovable because, we grow to see that even an inept father can show his love for his son. In an emotional scene, Tim confronts his father. Just when you think his dad is going to hit him, he grabs for him to embrace him. Not letting him go, he tells Tim, "I am your father and you're are my son and I'm here okay but you've gotta talk to me. I don't know how to do this by myself". It is here at this moment in the film that a father tells his son, you have to tell me what's going on inside of you, you have to tell me who you are; I want to know who you are. It is in this scene that the film reaches a cathartic moment, the visual movement from Tim, angry and alone, to his father embracing him as he breaks downs and weeps, revealing the emotions hidden beneath his shell. Tim experiences this moment of cleansing with his dad as a catharsis, especially when you consider the mistreatment, manipulation, disregard, violence and betrayal he has been dealt in the long year the film encompasses. I recommend this film.