Ik had onlangs het voorrecht om de laatste 35mm technicolor stereofilm te bekijken en vond hem veel levendiger en ontroerender dan ik me herinnerde. Ook dichter bij het oorspronkelijke materiaal <0xE2><0x80><0x93> het enige wat scenarist N. Richard Nash in feite heeft gedaan, was de montage. Hij veranderde veel tekst in gesproken dialogen en voegde er een paar overgangsscènes aan toe (waaronder een heel amusante voor Pearl Bailey). Het productieontwerp van Oliver Smith is theatraal in de 'Li'l Abner'-aanpassingsmodus van de jaren vijftig, maar het past goed bij de folkloristische, onrealistische kwaliteit van dit werk. Stereotyping en racisme zijn aanwezig, maar niet in een huiveringwekkende mate. Bovendien is het voor een film uit die tijd.' Het verhaal is vrij openhartig <0xE2><0x80><0x93> het overspel, het gewelddadige gedrag, het drugsgebruik en de zelfdestructieve gewoonten van de bewoners van Catfish Row worden helemaal niet geminimaliseerd in het verhaal. Maar er zijn uitweidingen, te beginnen met al die variaties op de toneeltekst. Het verlies van zoveel details compenseert Gershwins genialiteit <0xE2><0x80><0x93> geen wonder dat de familie er niet blij mee is. De regie, vooral die van Sammy Davis jr., is verontrustend trendy en vulgair. George wist wat hij deed, mensen; je hoefde er niet zoveel moeite voor te doen. En hoewel Poitier en Dandridge zich goed gedragen en hun dubbelzangers goed zingen, is er een enorme kloof tussen het zingen en spreken van de personages <0xE2><0x80><0x93> je bent je voortdurend bewust van de gekunsteldheid. Wat hier natuurlijk echt telt, is de muziek, een van de grootste die ooit voor het theater is geschreven. Ondanks al het gepruts blijft de muziek overeind, en je moet wel van steen zijn om je er niet door te laten meeslepen. Als de behandeling van het landgoed niet helemaal naar de zin is (en dat mag ook niet), is er nog steeds geen reden om niet wat geld uit te geven om deze ambitieuze verfilming van Gershwins meesterwerk te restaureren en nieuwe generaties bewuster te maken van zijn genialiteit.
I had the privilege recently of viewing what is said to be the last 35mm, Technicolor, stereo print and found it much livelier and more touching than remembered. Also closer to the original material -- basically, all screenwriter N. Richard Nash did was trim, change much recitative to spoken dialog, and insert a transitional scene or two (including a very amusing one for Pearl Bailey). Oliver Smith's production design is stagy in the "Li'l Abner"-"Guys and Dolls" '50s adaptation mode, but it works well for this work's folkloric, unrealistic quality. Stereotyping and racism are present, but not to a wince-inducing degree. Further, for a movie of its time, it's pretty frank -- the adultery, violent behavior, drug use, and self-destructive habits of the denizens of Catfish Row are not at all minimized in the telling. But there are debits, beginning with all that variation from the stage text. The loss of so much compromises Gershwin's brilliance -- no wonder the family doesn't like it. The reorchestration, especially of Sammy Davis Jr.'s material, is disconcertingly trendy and vulgar. George knew what he was doing, folks; you didn't have to mess with it so much. And while Poitier and Dandridge act well and their singing doubles sing well, there's a huge chasm between the characters' singing and speaking voices -- you're constantly aware of the artifice. What really counts here, of course, is the music, among the greatest ever written for the theater, anywhere. Despite all the tinkering, it survives,and you'd have to be made of stone not to be moved by it. If the treatment isn't entirely to the estate's liking (and it shouldn't be), there's still no reason not to spend some bucks to restore this ambitious filming of Gershwin's masterpiece and make new generations more aware of his genius.