De Ealing-komedies vormen hun eigen specifieke subgenre in de geschiedenis van de film. Het waren wrange, komische reflecties op het Britse leven aan het eind van de jaren veertig en het begin van de jaren vijftig. Ze zijn altijd amusant, maar ik vind het misleidend om ze als komedies te karakteriseren. Ze zijn luchtig en goedgehumeurd in plaats van luidruchtig grappig. Maar de beste ervan zijn doorspekt met ingehouden satire en doorspekt met af en toe een duister trekje (voornamelijk Kind Hearts en Coronets en The Ladykillers).<br />Ik heb een zwak voor ze allemaal, maar met de Lavender Hill-bende heb ik waarschijnlijk de meeste moeite. Vergeleken met de andere lijkt die een beetje plichtmatig. Voor mij is het een schets voor een film, maar dan een die veel meer tijd nodig had om zich te ontwikkelen voordat hij klaar was om voor de camera's te gaan.<br />Alles aan de film is een beetje ondermaats. Zo krijgt niemand een echte context of achtergrond te zien. Henry is gewoon een plichtsgetrouwe sloof, wiens geheime dromen en verborgen ambities niet herkend worden, terwijl Albert een gefrustreerde kunstenaar is die gedwongen is zijn talent te prostitueren door als vuilnisman in een cadeauwinkel zijn brood te verdienen. Dit geeft een motief voor hun misdaad, maar niets wat daarna gebeurt is een gevolg van hun personages of hun plan.<br />Andere personages worden geïntroduceerd maar spelen geen echte rol in het verhaal. Het gastenverblijf zou (met haar liefde voor detectiveverhalen) zonder het te weten een doorn in zijn oog zijn geweest, maar wordt alleen als achtergrond gebruikt. Op dezelfde manier zijn de verschillende politiemannen die in en uit lopen er alleen maar om de intrige draaiende te houden.<br />Het gevolg is dat de film geheel wordt gedreven door de geconstrueerde plot, wat ik zowel frustrerend als lichtelijk irritant vind. De niet erg ingenieuze overval wordt met minimale problemen uitgevoerd, hoewel Albert wordt verhinderd zijn aandeel in het plan uit te voeren (door Sidney Taflers Clayton). Het goud wordt vervolgens zonder ongelukken naar Frankrijk gesmokkeld. Alles zou gladjes zijn verlopen als dat niet was gebeurd.' Het gaat om een kleine kink in de kabel, die in feite gebaseerd is op de Franse uitspraak van de letter 'R', wat ertoe leidt dat zes van de gouden Eiffeltorens per ongeluk aan een paar Engelse schoolmeisjes worden verkocht.<br />Dit leidt tot een reeks koortsachtige achtervolgingen terwijl Henry en Albert proberen ze terug te krijgen. Deze scènes zijn goed uitgevoerd, maar op elk punt worden de samenzweerders in hun jacht op de schoolmeisjes gedwarsboomd door een reeks volkomen gefingeerde ongelukken. Het is alsof God opzettelijk tussenbeide komt om het hun moeilijk te maken. Ik krijg altijd de kriebels van dit soort complotten.<br />Als ze eindelijk de laatste Eiffeltoren op een tentoonstelling van de politieacademie vinden en hem onder de neus van John Gregson vandaan grissen. Politie-inspecteur (waarom is hij er eigenlijk?) laat alle logica van de plot varen. De laatste autoachtervolgingen vullen de beeldtijd gewoon op tot we weer terug zijn bij de beeldbuis waarmee de film begon.<br />De film neemt niet eens de moeite om ons het lot te vertellen van Albert (Stanley Holloway), Lackery (Sid James) en Shorty (Alfie Bass).<br />Deze joviale kleine stunt heeft het professionalisme van het Ealing-team dat erachter zit, dus is het verre van een slechte film. Ik vermoed dat de meeste kijkers hem aanzienlijk leuker zullen vinden dan ik (en waarom ook niet? Maar ik denk onwillekeurig dat er een veel betere film op het punt stond te worden gemaakt, als er maar meer tijd en moeite waren gestoken in het uitwerken van de personages en het verhaal.<br />Volgens de door Ealing vastgestelde normen is Lavender Hill Mob een gemiste kans.<br />P.S. Een merkwaardige voetnoot is dat Audrey Hepburn al in het begin met de eer van haar enige tekst gaat strijken, maar Archie Duncan blijft anoniem ondanks zijn veel grotere bijdrage. Ik denk dat ze gewoon een betere agent had.
The Ealing Comedies constitute their own specific sub-genre in the history of film. They were wry, droll reflections on British life in the late Forties and early Fifties. They are always amusing but I feel it is misleading to characterise them as comedies. They are breezy and good-humoured, rather than laugh-out-loud funny. However, the best of them are laced with understated satire and shot through with an occasional dark streak (epecially Kind Hearts and Coronets and The Ladykillers).<br /><br />I have an affection for all of them, but The Lavender Hill Mob is probably the one I have most difficulty with. Compared to the others, it seems somewhat perfunctory. To me, it is an outline sketch for a movie, but one that needed to spend a lot more time in development before it was ready to go before the cameras.<br /><br />Everything about it is a bit undercooked. For example, nobody is given any real context or background. Henry is simply a dutiful drudge, whose secret dreams and hidden ambitions go unrecognised, while Albert is a frustrated artist forced to prostitute his talent by making gift shop trash for a living. This establishes a motive for their crime, but nothing that subsequently happens is a consequence either of their characters or their plan.<br /><br />Other characters are introduced but play no real part in the story. The elderly resident in Henry's guest house could (with her love of detective stories) have been made an unwitting thorn in his side, but is merely used as background 'colour'. Similarly, the various policemen who pop in and out of the action are simply there to keep the plot ticking along.<br /><br />As a result, the movie is driven entirely by its contrived plot devices, which I find both frustrating and faintly irritating. The not-very-ingenious robbery is accomplished with minimal problems, despite Albert being prevented from carrying out his part in the plan (by Sidney Tafler's Clayton). The gold is then smuggled to France without mishap. Everything would have gone smoothly if it wasn't for a minor hitch, lamely based on the French pronunciation of the letter 'R', which results in six of the gold Eiffel Towers being accidentally sold to some English schoolgirls.<br /><br />This leads to a series of frantic chases as Henry and Albert seek to retrieve them. These scenes are well executed, but at each point the conspirators are frustrated in their pursuit of the schoolgirls by a series of wholly factitious accidents. It is as if God is deliberately intervening to give them a hard time. This kind of plotting always has me grinding my teeth.<br /><br />When they finally track the last Eiffel Tower to a Police Academy exhibition and snatch it from under the nose of John Gregson's Police Inspector (why is he there, anyway?) all shreds of plot logic are abandoned. The final car chases are then simply filling up screen time until we are returned to the framing device with which the picture began.<br /><br />The movie doesn't even bother to tell us the fate of Albert (Stanley Holloway), Lackery (Sid James) and Shorty (Alfie Bass).<br /><br />This genial little caper has the professionalism of the Ealing team behind it, so it is far from being a bad movie. I suspect most viewers will find it considerably more enjoyable than I do (and why shouldn't they?), but I cannot help thinking there was a much better movie waiting to be made, if only more time and effort had been expended on fleshing out both the characters and the story.<br /><br />By the standards established by Ealing, Lavender Hill Mob is a missed opportunity.<br /><br />PS: One curious footnote is that Audrey Hepburn gets a credit for her single line early on, but Archie Duncan remains anonymous despite his much more substantial contribution. I guess she just had a better agent.