Dit is echt een kungfu-klassieker. Deze film lijkt al tientallen jaren invloed te hebben gehad op vechtsportfilms. De Spaanse gitaarmuziek op de achtergrond, de rivaliserende scholen, de onmogelijk hoge sprongen op de dakranden, speren die worden gegooid, vals spelen in toernooien, de geheime training voor een exotische karatetechniek, thema's als geduld en doorzettingsvermogen, en nog veel meer, werden gekopieerd in veel latere films als 'The Karate Kid' (1984), 'Hero' (2002), 'Kill Bill Volume 2' (2004) en 'Kung Fu Hustle' (2004).<br />Ik ben blij dat ik deze film in 1972 voor het eerst heb gezien, kort nadat hij was uitgebracht, vlak voordat kungfu-films mainstream werden en Bruce Lee een bekende naam werd. Ik heb hem met twee vrienden van me gezien in een bioscoop in het centrum van San Diego waar veel zeelui kwamen, en hoewel de scènes met de gloeiende rode handen en de uitgestoken oogballen wel wat gelach opleverden, begon het publiek er duidelijk in te komen, net als ons groepje. Het was voor mij een heel gedenkwaardige film. Tientallen jaren later kon ik me nog verschillende specifieke scènes herinneren, ook al was ik de titel van de film vergeten. Deze film is nu extra bijzonder voor me omdat een van de twee vrienden met wie ik hem voor het eerst heb gezien (zeiler Kenneth Lee Hines van de Kitty Hawk) inmiddels is overleden, dus deze film dient als aandenken aan die dag samen voordat we in de jaren daarna judo- en karatelessen namen. Ik zou deze film als 10/10 geven, maar omdat ik het grotere filmpubliek in gedachten moet houden, zal ik hem objectiever als 8/10 geven, vanwege de voor de hand liggende technische tekortkomingen. Ik beveel alleen aan dat beginnende kijkers die technische tekortkomingen beschouwen als bewijs van de authentieke aard en authenticiteit van de film, en vervolgens vrolijk beginnen te genieten van de door testosteron opgezweepte chaos.
This is truly a kung fu classic. This film appears to have influenced martial arts films for decades. The Spanish guitar background music, the competing schools, the impossibly high leaps onto the edges of rooftops, catching thrown spears, cheating in tournaments, the secret training for an exotic karate technique, themes of patience and perseverance, and more were copied by many later films such as "The Karate Kid" (1984), "Hero" (2002), "Kill Bill Volume 2" (2004), and "Kung Fu Hustle" (2004).<br /><br />I feel lucky to have first seen this film in 1972, shortly after it was released, just before kung fu films became mainstream and before Bruce Lee became a household name. I saw it with two buddies of mine in a downtown San Diego theater frequented by sailors, and although the scenes of the glowing red hands and gouged eyeballs got some laughs, clearly the audience was getting into it, as was our little group. It was a very memorable movie for me. Decades later I could still recall several specific scenes, even after I had forgotten the film title. This film is extra special to me now because one of those two buddies with whom I first saw it (sailor Kenneth Lee Hines of the Kitty Hawk) has since passed away, so this film serves as a memento of that day together before we took judo and karate lessons in subsequent years.<br /><br />Relative to kung fu films, I'd rate this film as 10/10. But since I have to keep the larger film audience in mind, I'll more objectively rate it as 8/10, due to obvious technical flaws. I just recommend that neophyte viewers consider those technical flaws to be proof of its vintage nature and of its authenticity, and then merrily proceed to enjoy its testosterone-charged mayhem.