Deze onwillige en boze film gaat niet alleen over de oorlog waarin hij is gemaakt, maar over alle oorlogen. Het kan hem niet schelen welke oorlog het is. Het zou wel eens de meest emotionele ervaring kunnen zijn die ik ooit met het werk van Ingmar Bergman heb gehad. De twee hoofdpersonen hebben geen kanten in dit aangrijpende drama, dat geen punt maakt van enige ceremoniële symboliek, zoals gebruikelijk bij Bergman, maar duidelijk mensen en hun levens laat zien en uitstraalt wat Bergman al heeft bewezen te begrijpen over iemands reactie op een film.<br />Zijn vaste vaste acteurs Liv Ullmann en Max Von Sydow spelen een in zichzelf gekeerd maar kibbelend echtpaar dat ooit orkestmusicus was. Nu wonen ze in een vervallen boerderij op een eiland. Een deel van de groeiende frustratie die we met deze twee mensen delen, wordt bevrucht door het detail dat niets in hun huis lijkt te werken. Ze zijn ook geen teruggetrokken intellectuelen. Ze hebben een nogal vertrouwd huwelijk dat zich min of meer heeft teruggetrokken uit het leven en in wezen apolitiek is; ze horen alleen van verre geruchten over een oorlog die al een eeuwigheid aan de gang is. Ullmann maakt zich zorgen over het gevaar voor hun leven en over haar wens om kinderen te krijgen. Haar man Von Sydow haalt zijn schouders op over het feit dat de oorlog aan hen voorbij zal gaan. Hun serene rust wordt verstoord door krijsende gevechtsvliegtuigen die laag over hun huis vliegen, de dood van een parachutist, de komst van dubieuze troepen, hun inquisitie en uiteindelijk hun gevangenneming door wat de plaatselijke bevolking lijkt te zijn, maar hun loyaliteit is al lang geleden versplinterd.<br />Ze worden teruggestuurd naar huis, getuige van nodeloze verwoesting en ondergaan de wraakzuchtige gevolgen van zo'n hartverscheurend wantrouwend huwelijk. Dit, een van mijn favoriete Bergman-pogingen, is een studie van een stel dat uit zijn veilige, zelfbewuste leventje wordt gerukt door een manipulatieve wanhoop, die hen beiden op de proef stelt om te ontdekken wie ze werkelijk zijn. Het ontbreekt haar tot op zekere hoogte aan mededogen, ze is te egocentrisch en te rusteloos om geduld te hebben voor zijn grillige inzinkingen tot huilen. Zijn onderdrukte emotionele problemen hebben ertoe geleid dat het initiatief en de opwinding die hen in eerste instantie hadden aangetrokken, werden onderdrukt. De onmetelijke laatste twintig minuten, zo nu en dan onderbroken door beelden van de overweldigende grijze lucht, behoren tot de meest ware emoties die Bergman ooit heeft gefilmd.<br />Alle dogma's en geloofsovertuigingen zijn de tegenstanders in dit zeer essentiële en sombere portret. De in wezen duidelijke persoonlijkheden van de personages van Ullmann en Von Sydow worden de gedegenereerde wereld van de oorlog in geslingerd omdat ze ervan worden beschuldigd'sympathisanten' te zijn, maar de film, opgenomen op Bergmans kleine eilandje Faro, geeft geen enkele informatie over waar of wanneer het zich afspeelt, wie de twee partijen zijn en waarvoor ze vechten. Voor een burger die er niets mee te maken heeft, is de kennisbasis waarschijnlijk gelijk.<br />Ullmann en Von Sydow zijn geen sympathisanten van de kennelijke vijand, maar ze staan aan hun kant. Deze reactieve allegorie uit 1968 zou kunnen gaan over de gewone burgers van Irak, Kosovo, Vietnam, Israël, Palestina of...?
This begrudging and angry film is against not just the war during which it was made, but all war. It doesn't care what war it is. It might be the most emotionally involving experience I have ever had with Ingmar Bergman's work. There are no sides to the two main characters in this impacting drama, which doesn't intimate a point in any ceremonial symbolism as per Bergman's usual, but plainly showcases people and their lives and exercises what Bergman has already proved he understands about a person's reaction to a movie.<br /><br />His top-drawer regulars Liv Ullmann and Max Von Sydow play an internalizing but bickering married couple who were once orchestra musicians. Now they live in a weathered farm house on an island. Part of the building frustration we grow to share with these two people fertilizes in the detail that nothing in their house seems to work. They are not reclusive intellectuals, either. They are a rather familiar marriage that has more or less resigned from life and is essentially apolitical; they only get wind of distant rumors of a war that has been going on forever. Ullmann is concerned with the danger to their lives and to her desire to bear children. Her husband Von Sydow shrugs off that the war will pass them by. Their serenity is interrupted by screaming fighter planes flying low over their house, the killing of a parachuting airman, the arrival of dubious troops, their inquisition, and eventually their capture by what appears to be the local side, but loyalties have long since splintered. <br /><br />They are sent back to their home, witness gratuitous destruction and suffer the vindictive consequences of such an agonizingly distrustful marriage. This, one of my top favorite Bergman efforts, is a study of a couple jarred from their safely self-unaware lives and violated by a manipulative despair, testing them both to reveal who they really are. She lacks compassion to some extent, too self-serving and restless to have any patience for his capricious breakdowns into crying. His suppressed emotional issues have led to the repression of the very initiative and excitement that attracted them to begin with. The immense last twenty minutes, sporadically interrupted by images of the overwhelming gray sky, are among the closest to real emotion that Bergman ever filmed.<br /><br />All systems of dogma and faith are the antagonists in this very essential and downbeat portrait. The basically clearcut personalities of Ullmann and Von Sydow's characters are hurled into the degenerate world of war because they are accused of being "sympathizers," but the film, shot on Bergman's small home island of Faro, doesn't give any information about where or when it's set, who the two sides are, and for what they're fighting. To an uninvolved civilian caught in between, the knowledge base is likely to be quite similar.<br /><br />Ullmann and Von Sydow are not sympathizers for the apparent enemy, but they're partisans for who are apparently their side. This 1968 reactive allegory could be about the common noncombatant citizens of Iraq, or Kosovo, or Vietnam, or Israel, or Palestine, or...