Ik was alleen maar voorzichtig enthousiast toen ik 'All the boys love Mandy Lane' huurde, want ik herinnerde me meteen een grote verscheidenheid aan meningen, zowel positieve als negatieve, in de korte periode tussen de korte bioscoopuitgave en de verspreiding naar de videotheek. Dit zou de meest ingenieuze en verfrissende nieuwe horrorfilm in jaren zijn, met niet-stereotypische tienerpersonages en voor de verandering eens onvoorspelbare plotwendingen. Oké, het basisidee klinkt misschien redelijk innovatief, maar het scenario vervalt onvermijdelijk al snel tot dezelfde oude en irritante slasher-clichés, en als dat punt eenmaal gepasseerd is, kunnen zelfs de gevatte stilistische handelsmerken de film niet meer redden van de vreselijke middelmatigheid. De openingsscènes zijn inderdaad geweldig en baden letterlijk in een melancholieke ambiance, wat het des te pijnlijker maakt om te zien hoe de film afzakt naar het 'normale' niveau van een rudimentaire slasherfilm. Na de sublieme intro, waarin een dronken machojongen zijn sprong van een dak misrekent om indruk te maken op de voorgeschreven schoonheid, blijkt 'All the Boys Love Mandy Lane' gewoon het zoveelste studieboek en een ongeïnspireerde horrorfilm over een stel idiote kinderen die stoned en geil worden op een afgelegen boerderij voordat ze worden vermoord door een niet zo onbekende maniak. De hele pretentieuze organisatie van Mandy stort sneller in dan een bouwvallig kaartenhuis: we krijgen nooit een goede verklaring waarom Mandy zich zo frigide en hooghartig gedraagt tegenover al haar bewonderaars (omdat ze als wees is opgegroeid, misschien? O, boehoe), de jongens laten al snel zien dat ze al tevreden zouden zijn met seks met een willekeurige bimbo en niet uitsluitend met de 'goddelijke' Mandy, en de laatste wending, hoe ontegenzeglijk buitenissig ook, slaat gewoon nergens op. Het middelste deel van de film is nogal saai en biedt zelfs geen echt afgrijselijke opwinding (schotwonden? Alsjeblieft!) of authentiek ranzig gezever. Mijn royale score van 4 van de 10 gaat helemaal naar de korrelige en verontrustende 70's' De film heeft de stijl van het filmen (met vervaagde kleuren, bizarre maar prachtige fotografische beelden) en de verrassend mooie soundtrack. Regisseur Jonathan Levine koos voor het klassieke nummer van Bobby Vinton, 'Sealed with a Kiss', om tijdens de trailer en de aftiteling te laten horen, terwijl ik er aanvankelijk van overtuigd was dat Barry Manilows sentimentele liefdesliedje 'Mandy' in de film zou voorkomen.
I was only cautiously enthusiast when renting "All the boys love Mandy Lane", as I instantly remembered hearing & reading a wide variety of opinions  both positive and negative  in the short period of time between its brief cinematic release and the distribution towards videostore shelves. Supposedly this was the most ingenious and refreshing new horror film in years, with non-stereotypical teen characters and unpredictable plot twists for a change. Okay, the basic concept may perhaps sound reasonably innovative but inevitably the screenplay quickly reverts to the same old and irritating slasher clichés, and once passed that point even the nifty stylistic trademarks can't save the film from dreadful mediocrity. The opening sequences are indeed terrific and literally bath in a moodily melancholic ambiance, which actually makes it all the more painful to witness the film sink towards the "ordinary" level of rudimentary slasher flick. After the sublime intro, showcasing a drunk macho kid miscalculate his jump off a rooftop in order to impress the titular beauty, "All the Boys Love Mandy Lane" turns out to be just another textbook and uninspired horror movie about a bunch of idiotic kids getting stoned and horny on a secluded ranch before getting killed off by a not-so-unidentified maniac. The film's entire pretentious set-up collapses faster than a ramshackle house of cards: we never get a proper explanation why Mandy herself behaves so frigid and haughty towards all her admirers (because she grew up an orphan, perhaps? Oh, boo-hoo), the boys soon enough illustrate they'd settle for sex with any random bimbo and not exclusively with the "divine" Mandy and the final twist  albeit undeniably offbeat  is just plain senseless. The middle section of is rather boring and doesn't even offer any genuinely horrific excitement (shotgun killings? Please!) or authentic rancid sleaze. My generous rating 4 out of 10 entirely goes to the grainy and unsettling 70's filming style (with faded colors, bizarre but beautiful photographic images) and the surprisingly marvelous soundtrack. Director Jonathan Levine opted for the classic Bobby Vinton song "Sealed with a Kiss" to play during the trailer and end-credits, whereas I initially was convinced the film would inevitably feature Barry Manilow's cheesy love-song "Mandy".