Best Years of Our Lives is een film die jarenlang door mijn radar is geglipt <0xE2><0x80><0x93> ik had ervan gehoord, maar had nooit de kans gehad om hem te zien. Dankzij TCM On Demand kon ik hem ongelimiteerd en zonder reclame bekijken.<br />Wat me aan deze film verbaasde, was hoe snel hij na de oorlog was gemaakt. De film gaat eerlijk gezegd over de mensen die tijdens de oorlog gewond zijn geraakt, zowel lichamelijk als geestelijk. Hij slaagt er keurig in om bijna alle soorten oorlogservaring binnen drie personages te omvatten.<br />We hebben de luchtmachtofficier, die een veteraan was van de vroege Europese bombardementscampagne. Vanwege het verschrikkelijke uithoudingsvermogen van de bemanningen van de bommenwerpers had de luchtmacht in die tijd de reputatie officieren uit te schakelen die snel opklommen in de gelederen. Dat was het geval met deze knaap, die van een onbeduidende zuiplap in het burgerleven veranderde in een kapitein en bommenrichter van zijn B-17. Hij lijdt ook aan PTSS, wat in die tijd'strijdvermoeidheid' werd genoemd.<br />We hebben de onderofficier van het leger die in de Stille Oceaan heeft gediend en de verschrikkingen van die campagne heeft doorstaan. Zijn verhaal is het tegenovergestelde van dat van de luchtmachtman, in die zin dat hij van een prestigieuze baan als bankier een nederige soldaat in het leger wordt en opklimt tot de rang van sergeant. Aan de strepen op zijn mouw is duidelijk te zien dat hij het hoogste niveau van sergeant is, maar hij staat nog steeds aan de frontlinie.<br />Ten slotte hebben we de marineman, die deel uitmaakt van de gezichtsloze ondersteunende staf, door de mannen aan de frontlinie gewoonlijk REMF (Rear Echelon MFers) genoemd. Ironisch genoeg lijdt hij de ergste lichamelijke verwondingen als hij als monteur benedendeks op een marineschip werkt. Zijn schip wordt getroffen, vermoedelijk door een kamikaze en zinkt met een verlies van 400 levens. Hij wordt uit het water getrokken, maar zijn ernstig verbrande handen worden geamputeerd en vervangen door protheses. <br />BYOOL vertelt het verhaal van hoe deze drie elkaar ontmoeten in een transportvliegtuig waarmee ze naar huis zijn gevlogen, en hoe ze zich aanpassen aan de burgermaatschappij.<br />Wat me het meest opviel aan deze film is dat hij, ondanks de voor de hand liggende problemen waar de drie hoofdrolspelers mee te maken krijgen, nooit melodramatisch wordt. De marinejongen, gespeeld door een echte geamputeerde, wordt in situaties geplaatst waar we medelijden met hem zouden kunnen hebben, maar het script laat ons die emotie nooit voelen. De legersergeant is duidelijk een alcoholist, en het verhaal wijst daarop, maar blijft er nooit bij stilstaan. De luchtmachtkapitein worstelt met het verlies van zijn status als hij wordt gedwongen terug te keren naar de drugstore die hij heeft opgekocht (die nu door een grote keten is opgekocht) en een vernederende baan moet aannemen om zijn ondankbare en ontrouwe vrouw te onderhouden.<br />Het script geeft al deze personages volop gelegenheid tot een dramatische climax met betrekking tot hun benarde situatie, maar dat wordt keurig vermeden. Afgezien van de al te dramatische score, heeft de regisseur het voor de hand liggende uitgebuit.<br />In een scène die de hele film goed weergeeft, voert de dochter van de legersergeant (Frederic March) een gesprek met haar vader en moeder over de luchtmachtkapitein. Ondanks zijn huwelijk zijn ze verliefd geworden, en zij is vastbesloten het huwelijk, dat duidelijk niet in orde is, te verbreken. Nu hebben we duizenden scènes gezien die daar typerend voor zijn, waarin de vader woedend tekeergaat en de dochter uiteindelijk in tranen wegrent naar haar kamer, de deur achter zich dichtsmijt en op het bed valt. Later komt mama, troost haar dochter en spreekt woorden van moederlijke wijsheid, en iedereen leeft nog lang en gelukkig.<br />In BYOOL speelt deze scène zich op een heel andere manier af dan het cliché dat ik hierboven heb beschreven. Zeker, het gesprek raakt verhit, maar alle partijen zijn redelijk, en er is een serieuze en tijdloze discussie over de aard van relaties die enkele van de beste dialogen bevat die ik ooit heb gezien. <br /><br />Uiteindelijk is BYOOL een zeer bevredigende film, met eerlijke optredens van de hele cast. Technisch gezien zijn de opnamen goed, de montage en de cinematografie goed, maar het aangrijpende verhaal wordt nooit overschaduwd. Ondanks de score, die cliché en te dramatisch is, geef ik deze film de hoogste waardering die hij duidelijk verdient.
Best Years of Our Lives is a film that slipped under my radar for years--I had heard about it, but never had the opportunity to watch it. Thanks to TCM On Demand, I was able to watch it uncut and commercial free.<br /><br />What surprised me about this film was how quickly it was made after the war. The film frankly deals with the people who were wounded in the war, both physically and mentally. It manages neatly to encompass nearly all the varieties of war experience within three characters.<br /><br />We have the Air Force officer, who was a veteran of the early European bombing campaign. Because of the horrific attrition rate amongst the crews of the bombers, the Air Force at that time had a reputation for cranking out officers who quickly rose through the ranks. Such was case with this fellow who went from a lowly soda jerk in civilian life to a Captain and bombardier of his B-17. He also suffers from PTSD, called "battle fatigue" at the time.<br /><br />We have the Army non-com who served in the Pacific, and suffered through the horrors of that campaign. His story is opposite that of the Air Force fellow in that he goes from a prestigious job as a banker to a lowly grunt in the Army and rises to the rank of Sergeant. From the stripes on his sleeve it is clear that he is the highest level of Sergeant, yet he is still on the front line.<br /><br />Finally we have the Navy Seaman, who is part of the faceless support staff, commonly referred to as REMFs (Rear Echelon MFers)by the fellows on the line. Ironically, he suffers the worst physical wounds when working as a mechanic below decks on a Navy ship, his ship is struck, presumably by a kamikaze and is sunk with loss of 400 lives. He is pulled from the water but his badly burned hands are amputated and replaced with prosthetic hooks.<br /><br />BYOOL tells the story of how these three meet on a transport plane they have boarded for home, and how they readjust into civilian society.<br /><br />What impressed me most about this film is that despite the obvious issues that face the three protagonists, it never descends into melodrama. The Navy kid, played by an actual amputee, is placed into situations where we might feel sorry for him, yet the script never lets us feel that emotion. The Army sergeant is clearly an alcoholic, and the story points that out, but never dwells on it. The Air Force captain struggles with the loss of status when he is forced to return to the drug store he soda jerked in (now bought out by a large chain) and take a demeaning job to support his ungrateful and disloyal wife.<br /><br />The script allows plenty of opportunities for all these characters to come to some dramatic climax regarding their plights, but it neatly avoids that. But for the overly dramatic score, the director has tread around exploiting the obvious.<br /><br />In one scene that well represents the entire movie, the daughter of the Army sergeant (Frederic March) is having a discussion with her father and mother regarding the Air Force captain. Despite his marriage, they have fallen in love, and she is determined to break up the marriage which is obviously troubled. Now we've seen thousands of scenes typical of this where the father blusters angrily and the daughter ends up running away to her room in tears, slamming the door and falling on the bed. Later, Mom shows up, consoles daughter and offers words of motherly wisdom, and everybody lives happily ever after.<br /><br />In BYOOL, this scene plays out completely differently than the cliché I have described above. Sure the conversation gets heated, but all parties are reasonable, and there is a serious and timeless discussion of the nature of relationships that has some of the best dialog I have seen.<br /><br />Ultimately, BYOOL is a highly satisfying film, with honest performances from the entire cast. Technically, it is well shot, the editing and cinematography frame, but never overshadow the gripping narrative. Despite the score, which is cliché and over-dramatic, I give this film the highest rating that it clearly deserves