Renee Zellweger is een huisvrouw uit Kansas wier dominante echtgenoot betrokken is bij de drugshandel. Twee professionele huurmoordenaars, Morgan Freeman en zijn zoon Chris Rock, vermoorden de echtgenoot in zijn eetkamer. Zellweger, die door de moordenaars niet wordt gezien, is hiervan getuige en ondergaat een dissociatieve reactie, waarbij ze de persoonlijkheid van een verpleegster aanneemt, de naam Betty, die een personage is in haar favoriete soapserie. Ze denkt dat ze het tv-personage is en vertrekt in de auto van haar man, die een lading drugs in de kofferbak heeft, en reist naar L.A., waar ze hoopt in contact te komen met een ander personage in dit hersenloze middagdrama, 'Dr. David Ravell', Greg Kinnear. Zonder te beseffen dat ze door de twee huurmoordenaars wordt achtervolgd, rijdt ze naar L.A., waar ze het voor elkaar krijgt contact te krijgen met Kinnear en in de show wordt ingeschreven als een verpleegster die Betty heet. Een handjevol mannen die ervan op de hoogte zijn, onder wie de plaatselijke sheriff, krijgen in de gaten wat er aan de hand is en gaan op zoek naar Zellweger in L.A. Het einde is geloofwaardig en aangrijpend.<br />Als dat idioot klinkt, komt dat doordat het dat ook is. En het is de verantwoordelijkheid van de schrijver, John C. Richards. Het vreemde is dat Richards en de regisseur, Neil Labute, het met aanzienlijke hulp van de artiesten zo'n beetje allemaal voor elkaar krijgen. Dit is geen plot dat in een vertrouwde vorm is gegoten. Nee hoor. Ik geef het bonuspunten voor pure originaliteit. Iemand heeft een risico genomen. Iemand heeft een kans gewaagd op een film die NIET een kopie of een remake was van iets wat tien jaar of vijftig jaar geleden geld had opgebracht. Ik stel me voor dat de betrokken mensen elke avond op hun knieën zaten en vurig baden. Ik weet niet of de film een beloning was, maar hij is over het algemeen succesvol in zijn eigen esthetische termen.<br />Het is wat je een 'inleidende premisse'-film zou kunnen noemen. Je begint met een enkele transformerende gebeurtenis, in dit geval de moord op Zellwegers echtgenoot en haar adoptie van een werkelijk nieuwe persoonlijkheid, en je volgt de logische paden die daaruit voortvloeien realistisch. Op een feestje in LA komt Zellweger eindelijk Kinnear tegen, de man die haar ex-verloofde speelt in een tv-serie. Ze is stomverbaasd (want per slot van rekening denkt ze dat ze Betty is, die haar verloofde lang geleden heeft verloren). Ze loopt op Kinnear en een paar collega's af en stelt zich voor als 'Zuster Betty', het personage. Ze spreekt Kinnear aan met de naam van zijn tv-personage, 'David Ravell'. De groep is in eerste instantie verbaasd, maar maakt zichzelf wijs dat ze een beginnende actrice is die per se 'in karakter' wil blijven tijdens het gesprek <0xE2><0x80><0x93> en ook daarna, nadat Kinnear gefascineerd is geraakt door haar en de anderen zich vervelen. Kinnear brengt haar met de auto naar huis en zelfs als ze hem welterusten kust, is ze nog steeds in haar rol. Kinnear staat met grote ogen van verbazing te kijken naar de meedogenloze manier waarop ze het personage van Betty neerzet. Op de volgende date beantwoordt Kinnear haar liefde. Die ontwikkeling, de relatie tussen Zellweger en Kinnear op dat moment, is een barst in de logica, van het soort dat ontbreekt in 'Groundhog Day'. Tegen het eind van de eerste avond zou Kinnear, net als ieder ander, beseffen dat Zellweger een paar clowns te veel is voor een circus.<br />De rest van de film, waar veel uitweidingen in zitten, slaagt boven verwachting. De relatie tussen Morgan Freeman en zijn onbeschaamde, nihilistische zoon wordt prachtig uitgespeeld. Morgan is vlekkeloos in zijn ergernis. Hij slaagt erin verliefd te worden op het beeld van Zellweger terwijl hij aanwijzingen opgraaft over haar verblijfplaats en activiteiten, en uiteindelijk kan hij zich er niet toe brengen haar dood te schieten. Ze is te lief om dood te schieten. Na haar transformatie tot Betty heeft ze een briefje achtergelaten in Kansas. 'Ik wil alle leven helpen, of het nu dierlijk, plantaardig of mineraal is.' Wie zou de auteur van zo'n belachelijke, aanlokkelijke verklaring kwaad kunnen doen? Zijn bewondering voor haar komt als een openbaring, terwijl hij bij een van de schijnwerpers aan de rand van de Grand Canyon staat. Zellweger, verkleed als Dorothy, of misschien als de Goede Heks van het Oosten <0xE2><0x80><0x93> nou ja, figuren die, net als Zellweger, uit Kansas komen <0xE2><0x80><0x93> verschijnt voor Freeman en hij omhelst haar en kust haar teder. Het is een tafereel dat tegelijkertijd griezelig, romantisch en een beetje griezelig is. Ik heb eens bij een van die lichten gestaan en wat snippers papier in de opwaartse luchtstroom uit het donkere ravijn gegooid en merkte dat ik omringd was door duizend rondwervelende vleermuizen die de fladderende snippers verkeerd hadden geïnterpreteerd als motten.<br />Juist. Waar was ik? Oké. Ik deed mijn best om de ruimte niet kwijt te raken. Zellwegers optreden verdient lof. Alles wat ze doet, elke beweging, elke uiting, is naïef en aarzelend. Ze is echt een sympathieke persoonlijkheid - en dat ondanks het feit dat ze naar Hollywood-maatstaven geen glamourmeisje is. Maar - wat een actrice. Vergelijk haar maar eens met die opgeblazen boerenkinkel uit de negentiende eeuw in 'Cold Mountain'. Precies het tegenovergestelde. Maar ja, in deze plezierige film is iedereen tot alles in staat. Allyson Jannings doet het uitstekend in een bijrol. Kijk maar eens hoe ze Greg Kinnear vertelt dat ze overweegt zijn personage in de soap te vermoorden als hij verdrinkt. Kinnear is zo'n narcist die van die dunne, zwartleren jacks van tienduizend dollar draagt die in die tijd erg populair waren. Hij grinnikt en zegt: 'O, zo'n schipbreuk, hè? Oké, hoe kom ik terug?' Jannings geeft geen antwoord. Ze glimlacht hem alleen maar toe met die enorme blauwe ogen van haar en houdt haar hoofd spottend schuin.<br />Geen meesterwerk van filmmaken, maar een goed, origineel, professioneel werkstuk van alle betrokkenen.
Renee Zellweger is a Kansas housewife whose domineering husband is mixed up in drug trafficking. Two professional hit men -- Morgan Freeman and his son, Chris Rock, murder the husband in his dining room. Zellweger, unobserved by the killers, witnesses this and undergoes a dissociative reaction, assuming the personality of a nurse -- the eponymous Betty -- who is a character in her favorite soap opera. Believing herself to be the TV character, Zellweger takes off in her husband's car, which has a load of dope in the trunk, and travels to LA where she hopes to link up with another character in this mindless afternoon drama, "Dr. David Ravell", Greg Kinnear. Not realizing she is being pursued by the two hit men, she drives to LA where she manages to link up with Kinnear and is actually written into the show as a nurse named Betty. A handful of men in the know, including the local sheriff, catch on to what's happening and also seek Zellweger in LA. The ending is believable and poignant.<br /><br />If that sounds crazy, it's because it is. And it's the writer's responsibility, John C. Richards. The curious thing is that Richards and the director, Neil Labute, with considerable help from the performers, just about pull it all off. This isn't a plot that has been cast in a familiar mold. Nope. I give it bonus points for sheer originality. Somebody went out on a limb. Somebody took a chance on a movie that was NOT a copy or remake of something that had made money ten years or fifty years ago. I imagine the people involved, down on their knees every night, praying fervently. I don't know if the film was remunerative but it's mostly successful on its own aesthetic terms.<br /><br />It's what might be called an "initial premise" movie. You start off with a single transformative event, in this case the murder of Zellweger's husband and her adoption of a genuinely new personality, and follow the resultant logical paths realistically. "Groundhog Day" is another, better and more intricately plotted, example. "Nurse Betty" has its logical cracks, where the incidents give up their plausibility. Eg., at a party in LA, Zellweger finally runs into Kinnear, the guy who plays her ex-fiancé on TV. She's stunned (because, after all, she thinks she's Betty, who lost her fiancé long ago). She approaches Kinnear and a couple of his colleagues and introduces herself as "Nurse Betty", the character. She addresses Kinnear by the name of his TV character, "David Ravell." The group are puzzled at first, then convince themselves that she's an aspiring actress who insists on staying "in character" during the conversation -- and afterward, too, after Kinnear has become fascinated by her and the others bored. Kinnear drives her home and even when she kisses him goodnight, she's still in character, leaving Kinnear wide-eyed with astonishment at the relentless way she captures the character of Betty. On the next date, Kinnear returns her love. That development, the relationship between Zellweger and Kinnear at this point, is a crack in the logic, the kind that's absent from "Groundhog Day." By the end of Night One, Kinnear, like any other person, would realize that Zellweger is a few clowns short of a circus.<br /><br />The rest of the film, which includes many digressions, succeeds beyond expectations. The relationship between Morgan Freeman and his insolent, nihilistic son is marvelously spelled out. Morgan is flawless in his exasperation. He manages to fall in love with the image of Zellweger as he unearths clues to her whereabouts and activities, and at the end he can't bring himself to shoot her. She's too sweet to shoot. After her transformation into Betty, she left a note behind in Kansas. "I want to help all life, whether it be animal, plant, or mineral." Who could harm the author of such a preposterous connative statement? His admiration of her comes as an epiphany, as he stands near one of the floodlights at the rim of the Grand Canyon. Zellweger, dressed as Dorothy, or maybe the Good Witch of the East -- well, characters that, like Zellweger, are from Kansas anyway -- appears to Freeman and he embraces her and kisses her tenderly. It's a scene that's at once eerie, romantic, and a little spooky. I once stood at one of those lights and threw some shredded paper into the updraft from the dark canyon and found myself surrounded by a thousand swirling bats who had misperceived the fluttering shreds as moths.<br /><br />Right. Where was I? Okay. I was trying not to run out of space. Zellweger's performance deserves plaudits. Everything she does, every movement, every utterance, is naive and tentative. She really IS a likable character -- and that despite the fact that she's no glamor girl by Hollywood standards. But -- what an actress. Compare her performance as the bumptious 19th-century hick in "Cold Mountain." Just the opposite. But then everyone is up to snuff in this enjoyable film. Allyson Jannings does a fine job in a minor role. Watch her when she tells Greg Kinnear that she's considering killing off his character in the soap opera in a drowning accident. Kinnear is one of those narcissists who wears the kind of ten-thousand dollar thin black leather jackets that were popular at the time. He chuckles and says, "Oh, one of those castaway deals, right? Okay, how do I get back?" Jannings doesn't answer. She just smiles at him with those enormous blue eyes and tilts her head mockingly.<br /><br />Not a masterpiece of film-making but a good, original, professional job by everyone concerned.