Gisteren zag ik op het Londense filmfestival deze zwart-witkomedie. Structureel gezien is hij vergeleken met Pulp Fiction, maar misschien ligt hij dichter bij de structuur van Amores Perros en de slome stemming van Kevin Smith's Clerks. Vier verdiepingen van een Frans wegrestaurant kruisen elkaar. Het eerste tafereel gaat over Franck (Edouard Baer) die in het wegrestaurant een blunder maakt. De serveerster, Suzie (Anna Mouglalis) krijgt medelijden en vertelt hem haar verhaal. Het tweede tafereel gaat over twee incompetente ontvoerders, Leon (Bouli Lanners) en Paul (Serge Lariviere) die een tienermeisje uit haar rijke familie ontvoeren. Helaas voor hen heeft ze zelfmoordneigingen en haar familie lijkt haar niet terug te willen. De derde is een dialoog tussen twee oude rocksterren die elkaar in het restaurant tegen het lijf lopen (Alain Bashung en Arno die zichzelf spelen). Het laatste deel gaat over vier ex-criminelen die hun oude partner uit het ziekenhuis smokkelen om hun oude schuilplaats te bezoeken, die sindsdien in het restaurant is veranderd. Een 'epos' keert terug naar Franck en Suzie om hun verhaal af te maken (niet echt een epiloog, meer een conclusie).<br />De structuur werkt niet echt. De verhalen zijn niet voldoende met elkaar verweven, zoals in Pulp Fiction. Ook is het restaurant niet van cruciaal belang voor de actie in ten minste twee van de verhalen, zoals het auto-ongeluk van cruciaal belang was in de vier verhalen van Amores Perros. De kwaliteit van de afzonderlijke verhalen verschilt. Het verhaal over de schuilplaats is een leuk idee, met een paar goede grappen, maar het komt er niet uit; en de re<0xC3><0xBC>nie van de rocksterren is zinloos en saai. Aan de andere kant is het ontvoeringsverhaal hilarisch, hoewel het verband met de diner vaag is. Het meest evenwichtige en succesvolle verhaal is dat over Franck en Suzie.<br />Deze film is niet helemaal succesvol, maar heeft momenten van belangstelling en hilariteit. Ik verheug me erop meer van het werk van Samuel Benchetrit te zien.
I saw this black and white comedy noir yesterday at the London film Festival. Structurally, it has been compared to Pulp Fiction but it is perhaps closer to the structure of Amores Perros and the slacker mood of Kevin Smith's Clerks. Four stories intersect at a French motorway diner. The first vignette has Franck (Edouard Baer) bungling a hold up at the diner. The waitress, Suzie (Anna Mouglalis) takes pity and tell him her story. The second has two incompetent kidnappers, Leon (Bouli Lanners) and Paul (Serge Lariviere) take a teenage girl from her rich family. Unfortunately for them, she is suicidal and her family don't appear to want her back. The third is a dialogue between two ageing rock stars who bump into each other at the diner (Alain Bashung and Arno playing themselves). The final part is about four ex-criminals who smuggle their old partner out of hospital to visit their old hideout which has since been turned into  the diner. An 'epilogue' returns to Franck and Suzie to complete their story (not really an epilogue, more a conclusion).<br /><br />The structure does not really work. The stories are not sufficiently intertwined as in Pulp Fiction. Nor is the diner crucial to the action to at least two of the stories in the way the car crash was crucial in the four stories of Amores Perros. The quality of the individual stories varies. The hideout story is a cute idea, with a couple of good gags, but does not come off; and the rock star reunion is pointless and dull. On the other hand, the kidnap story is hilarious, although its connection to the diner is tenuous. The most balanced and successful story is the Franck and Suzie one.<br /><br />This film isn't entirely successful but has moments of interest and hilarity. I look forward to seeing more of Writer/director's Samuel Benchetrit's work.