Chuck Jones' 'Odorable Kitty' is de tekenfilm waarin Pepe Le Pew min of meer aan de wereld werd voorgesteld. Er zijn een paar belangrijke verschillen tussen de Pepe die we kennen en liefhebben (of haten, in het geval van sommige mensen) en het personage in deze tekenfilm. Om te beginnen is de vermomde kat die Pepe amoureus achtervolgt in 'Odorable Kitty' duidelijk een man. Bovendien wordt Pepe ontmaskerd als een oplichter wiens echte naam Henry is op het hoogtepunt van de tekenfilm, en zijn Franse accent verdwijnt als zijn vrouw en gezin opduiken. Pepe is hier niet eens het hoofdpersonage, de aandacht gaat uit naar de vernederde kat die zich vermomt als stinkdier om zijn vijanden af te schrikken. De verhaallijn volgt grotendeels de gebruikelijke opzet van een Pepe Le Pew-tekenfilm, maar Pepes agressieve hofmakerij mist de gebruikelijke kwinkslagen en richt zich rechtstreeks tot de camera's die hem tot zo'n geweldig personage maken. Hij is ook lang niet zo knap als hij zou worden en nogal onbeholpen geanimeerd. In feite is 'Odor-able Kitty' een tamelijk lelijk en onhandig uitziend tekenfilmfiguurtje. De voornaamste aantrekkingskracht komt voort uit het concept dat oorspronkelijk was in dit stadium voordat het het sjabloon werd voor elke Pepe Le Pew-tekenfilm die volgde. Deze daaropvolgende ontwikkeling heeft 'Odor-able Kitty' beroofd van zijn aantrekkelijkheid. Het is een vrij saaie tekenfilm, met een vreemd verrassend einde. Als kind had ik een hekel aan Pepe Le Pew. Nu ik volwassen ben en zijn geraffineerdere, verbale en gewaagde humor kan waarderen, ben ik dol op het personage en de meeste tekenfilms van hem. 'Kitscherige Kitty' geeft me weer het gevoel dat ik een kind ben!
Chuck Jones's 'Odor-able Kitty' is the cartoon that introduced Pepe Le Pew to the world sort of. There are a few key differences between the Pepe we know and love (or hate, in the case of some people) and the character in this cartoon. For one, the disguised cat who Pepe amorously pursues in 'Odor-able Kitty' is distinctly male. Also, Pepe is exposed as a fraud whose real name is Henry at the cartoon's climax, his French accent dropping away when his wife and family turn up. Pepe is not even the lead character here, the focus favouring the put-upon cat who disguises himself as a skunk to scare off his enemies. For the most part, the storyline largely follows the usual format of a Pepe Le Pew cartoon but Pepe's aggressive courtship is lacking the usual wisecracks and straight to camera addresses that make him such a great character. He is also not nearly as handsome as he would become and rather awkwardly animated. In fact, 'Odor-able Kitty' is a fairly ugly and clumsy looking cartoon all round. Its main source of appeal comes from its concept which was original at this stage before it became the template for every Pepe Le Pew cartoon that followed. This subsequent development has robbed 'Odor-able Kitty' of any impact whatsoever and to modern viewers it just looks like a rather dull Pepe Le Pew short with a weird surprise ending. As a child, I hated Pepe Le Pew. As an adult, able to appreciate his more sophisticated, verbal and risqué humour, I love the character and most of his cartoons. 'Odor-able Kitty' makes me feel like a child again!