Het was heel verfrissend om naar deze prachtige film te kijken. De regisseur bleef zich concentreren op het hoofdonderwerp zonder zich te wagen aan bijrollen (de familie van de dokter of verhalen van de andere ziekenhuispatiënten), die zo kenmerkend zijn voor Bollywood-assemblageproducten. Hij hield het verhaal simpel om te begrijpen en zorgde ervoor dat alle acteurs de personages die ze moesten spelen, trouw bleven. De rustieke manier van doen van de grootvader in de kliniek, het koude, emotieloze gedrag van de chirurg, de ijver van de maatschappelijk werkster gaven de film een gevoel van oprechtheid. Ik ben ook blij dat de regisseur niet bezweek voor de verleiding om er liedjes of special effects aan toe te voegen en de film te reduceren tot het niveau van Anand of Safar. Een paar scènes aan het eind van de film, zoals de jongen die andere blinde kinderen en de werkplek van een blinde arbeider bezoekt, en ook de laatste scène waarin de jongen in zijn handen klapt bij het geluid van spetterend water en tjilpende vogels, maken je ogen zeker wazig.<br /><br />Veel Bollywood-spelers beseffen niet dat leden van het Oscarcomité de eenvoud van het onderwerp en de oprechtheid en kortheid van de film belangrijker vinden dan de glitter en glamour. Shwaas is zeker een betere nominatie dan Lagaan, die ging over een onderwerp dat al doodgemarteld was. Geen enkel MPAA-lid zal vrijwillig 4 uur van jingoistisch drama en veel zang en dans ondergaan. Ik verheug me op meer films van regisseur Sandeep Sawant in de toekomst.
It was very refreshing to watch this beautiful movie. The director maintained focus on the main subject without venturing into side plots (the doctor's family or stories of the other hospital patients), that are so typical of Bollywood assembly-line products. He kept the narrative simple to comprehend and made sure all the actors are true to the characters that they are supposed to portray. The rustic ways of the grandfather in the clinic, the cold and unemotional behavior of the surgeon, the zeal of the social worker gave the movie a feel of genuineness. I am also glad that the director did not fall for the temptation of adding songs or special effects and reduce it to the level of Anand or Safar. A couple of scenes toward the end of the movie, such as the boy visiting other blind children and a blind worker's workplace and also the final scene where the boy claps at the sound of splashing and birds chirping are sure make your eyes misty.<br /><br />Many Bollywood players do not realize that Oscar committee members value simplicity of the subject and genuineness and brevity of the movie more than the glitz and glamor. Shwaas is certainly a better nomination than Lagaan, which dealt with a subject that has already been beaten to death. No MPAA member is willingly going to suffer through 4 hours of jingoistic drama and a lot of song and dance.<br /><br />I look forward to more movies from director Sandeep Sawant in the future.