Stanley Kubrick, een regisseur die ik hoogacht vanwege zijn meesterwerken (Clockwork Orange, 2001, The Killing, the Shining, Dr. Strangelove, enz.) haalde de film uit de roulatie en liet hem achter voor de hardcore fans en completisten. Toen ik de film zelf had gezien, begreep ik waarom. Op 24-jarige leeftijd had Kubrick zijn ambacht van stillevenfotograaf voor het tijdschrift LOOK al vervolmaakt, en hij had een paar korte documentaires gemaakt. Zoals veel eerste filmmakers die in de decennia na hem kwamen, was zijn ambitie om Angst en Verlangen te maken, kortom, om gewoon een film te maken, goedkoop, en dan maar te zien of hij het kon. Op dat niveau was hij succesvol. Maar de film zelf is dat beslist niet.<br />Ik kan niet echt zeggen dat de film een mislukking is, want er was iets aan de hele film wat ik wel leuk vond. Zelfs toen het verhaal van de film op gang kwam, en de acteurs (Kubrick had geen idee hoe hij moest regisseren, omdat hij geen man van het theater was), kreeg zijn talent om grote beelden te produceren en vast te leggen zijn voedingsbodem in deze film. Af en toe zijn er een paar close-ups en snelle opnamen van spannings- en actiescènes die opzienbarend zijn. Helaas is dat alles wat ik van de film kan zeggen. Hoewel er een paar 'naamacteurs' in de film zitten (Frank Slivera, die ook in Killer' 's Kiss', en Paul Mazursky, die zelf regisseur is,), de rest van de opvoeringen zijn saai en heel routineus.<br />In feite is dat de voornaamste doodsoorzaak van de film voor mij; telkens als ik een film van Kubrick zie, zelfs zijn eerste film noirs Killer's Kiss and the Killing, weet ik wie hem gemaakt heeft, omdat zijn stijl toen al duidelijk was, en dat zou zo blijven tot hij als kunstenaar evolueerde. Het was niet 'artistiek' zoals ik me had voorgesteld (wat meestal het geval is met regisseurs die voor het eerst werken, zoals Scorsese en Spielberg), maar als ik deze film zag, had ik niet alleen het gevoel dat het dat wel was, maar...' In Kubrick had ik vaak het gevoel dat ik naar een eindexamenfilm zat te kijken van een regisseur die de tijd was vergeten <0xE2><0x80><0x93> niet echt 'Ed Wood', maar het scheelde niet veel. De muziek is zo standaard als het maar kan, de achtergrondmuziek is voor het gewone volk en de plot lijkt niet echt veel aandacht te krijgen.<br />Kortom, zoals anderen hebben gezegd en wat ik kan bevestigen, is dit een 'doodle-pad'. van een toekomstige grondbreker, die een paar shots en een paar montages laat zien die enige aandacht trekken (de beste scène in het algemeen is die waarin de soldaten het stomme meisje gijzelen), maar niet genoeg om echt aan te bevelen, behalve voor degenen, zoals ik, die uiteindelijk alles van Kubrick zien (of misschien elke ultralage oorlogsfilm moeten zien die ooit is gemaakt), al was het maar uit nieuwsgierigheid.
Stanley Kubrick, a director who I hold in the highest of esteems for his masterpieces (Clockwork Orange, 2001, The Killing, the Shining, Dr. Strangelove, etc) took the film out of circulation, leaving it to be found by only the hardcore fans and completists. After seeing the film for myself, I could see why. At the age of 24, Kubrick had already honed his craft of still photography for LOOK magazine, and had done a few short documentaries. Like many first-time filmmakers that came in the decades after him, his ambition for Fear and Desire was, in short, to just go and make a film, cheaply, more than likely to see if he could do it. On that level, he was successful. However, the film itself definitely is not.<br /><br />I can't really say that the film is a failure because there was something I did like about it throughout. Even as the film's story went on the wayside, and the actors (whom Kubrick didn't have any idea how to direct, not being a man of the theater), his knack for producing and capturing some great images gets its seeds in this film. At times, there are some shots of close-ups and quick-shots in suspense/action scenes that are eye-catching. Unfortunately, this is all the good I can really say of the film. Although there are a couple of 'name' actors in the film (Frank Slivera, who also appeared in Killer's Kiss, and Paul Mazursky, a director in his own right), the performances overall are dull and very routine.<br /><br />In fact, that is the film's main demise for me; whenever I watch any Kubrick film, even his early film noirs Killer's Kiss and the Killing, I can tell who made it, as his style by then became distinct, which would continue as he evolved as an artist. It wasn't 'artsy' like I might have pictured (which is usually the case with first-time directors like Scorsese and Spielberg), but watching this film not only did it feel like it wasn't Kubrick, it felt like a lot of the time I was watching some B (or even C) grade movie by a director that time forgot- not quite 'Ed Wood' bad, but close. The music is as standard as can be, the fades are pedestrian, and the plot seems to not really hold that much attention.<br /><br />In short, as others have said and which I can agree, this is a "doodle pad" of a future ground-breaker, who shows some shots and a few edits that grab some attention (the best scene overall being when the soldiers take the dumb girl hostage), but not enough to really recommend except to those, like myself, who end up seeing everything by Kubrick (or, perhaps, have to see every ultra-low budget war film ever made), if only out of curiosity.