Chen Kaige geeft ons een geweldige diepte van sfeer. Ja, het is een 'periodiek stuk', maar Chens artistieke gebruik van beeldspraak maakt het meer dan dat. De acteurs gedragen zich vaak als acteurs met de gestileerde dictie, houdingen en gezichtsuitdrukkingen van de Peking Opera. Alle acteurs in een scène spelen naar de 'achterwand' toe, zelfs als ze elkaar aanspreken. Ze zijn als geesten uit het verleden die met krachtige helderheid een verhaal met een dringende betekenis voor de mensen in het heden verwoorden. In combinatie met zorgvuldige aandacht voor schaal en meesterlijke cinematografie binnen en buiten, is 'Jing ke ci qin wang' een verbluffend verhaal dat met grote eerbied in zijn eigen idioom wordt verteld en dat iedereen volledig boeit.
Chen Kaige gives us magnificent depth of atmosphere. Yes, it's a 'period piece', but Chen's artistic use of imagery makes it something more. The actors often behave like players using the stylized diction, postures and facial expressions of Peking Opera. All the actors in a scene play to the 'back wall' even when addressing each other. They are like spirits of the past enunciating with powerful clarity a story with urgent meaning for those in the present. Combined with close attention to scale and masterful cinematography indoors and out, "Jing ke ci qin wang" is a stunning tale told with great reverence in its own idiom that captivates completely.