In antwoord op 'Staat van Verwarring': De verwondingen van de honden schijnen nogal plotseling te verdwijnen, maar dat kan alleen maar een fout in de continuïteit zijn geweest. Maar wat de kinderen betreft die proberen een vliegtuig te bouwen van oud ijzer, dat is gewoon een kwestie van verbeelding. Dit zijn twee heel jonge kinderen met een bijzonder levendige verbeelding en ze moeten op die verbeelding vertrouwen om te voorkomen dat ze worden blootgesteld aan de realiteit van het niveau van mishandeling dat hun stiefvader hun thuis aandoet. Wat de stiefvader betreft, het is heel interessant dat de directeur ervoor koos zijn gezicht niet te laten zien. Dat maakt hem nog monsterlijker. Als je zijn gezicht laat zien, wordt die figuur een persoon en niet alleen maar dit'monster' dat de jeugd van deze twee onschuldige kinderen terroriseert. Door alleen de gevolgen van zijn misbruik te laten zien en de scènes niet op het misbruik zelf te richten, worden de kinderen het hoofdonderwerp van de film. Deze film heeft geen losse eindjes, maar verloopt precies zoals het verhaal van een vader voor zijn kinderen zou verlopen. Er zitten mooie passages in. Dit is een mooie Amerikaanse klassieker.
In reply to "State of Confusion" The dogs injuries do seem to disappear rather abruptly, but that may have only been an error in continuity. But, as for the kids trying to build a plane out of junk, it's just a simple matter of imagination. These are two very young kids who have extremely active imaginations and they must rely on those imaginations to keep themselves from being exposed to the reality of the level of abuse that goes on in their home from their stepfather. As for the stepfather, it's very interesting that the director chose to no show his face. That makes him seem more monstrous. If you show his face, then that character becomes a person and not just this "monster" who is terrorizing the childhood of these two innocent children. By showing only the concequences of his abuse and not focusing scenes on the abuse itself, the children then become the main focus of the movie. This film has no loose ends, but runs just as a father's tale to his children would. It has embelleshments. This is a fine American classic.