Heel eenvoudig, ik werd helemaal roze toen ik dit in de bioscoop zag en grijnsde van oor tot oor; mijn ogen wijd open terwijl ik probeerde alle details in me op te nemen die tegelijkertijd krankzinnig eenvoudig, fris en ongelooflijk geraffineerd, adembenemend en fantasievol zijn.<br />Wat de leeftijd van het publiek betreft, is het waarschijnlijk pre Totoro. De plot werkt vanwege het zuivere hart van 5-jarigen die geconcentreerd zijn op wat ze willen en gewetensvol hun doel nastreven. Ze leven in een wereld die niet wordt aangetast door cynisme en culturele kennis over hoe alles 'zou moeten' werken. Terwijl de meeste critici deze film misschien over het hoofd zien vanwege het ontbreken van een 'boodschap' of 'complot'. Het is juist om die reden dat de film gekoesterd moet worden. Maar al te vaak wordt ons oordeel belemmerd door onze eigen beperkingen van filmische en culturele status. Net als de meeste van Miyasaki's films is ook Ponyo volkomen uniek, maar onmiskenbaar Miyasaki. Soms voelt Ponyo zo uniek en fris, soms voelt het vreemd aan.<br />De kijkervaring biedt een prachtige afwisseling met alle algemene kinderproducten die over het algemeen gecommercialiseerd worden om de volwassen demografie een plezier te doen (ie/Dieren die praten als hun menselijke tegenhangers, Eddie Murphy in Shrek). Het is misschien geruststellend om te weten dat goede, ouderwetse handgetekende cellen nog steeds zo ongelooflijk goed werken in dit digitale tijdperk waarin Toystory/WallE/Shrek/Cars in het algemeen triomfeert. Het gevoel van nostalgie maakt de film daardoor tegelijkertijd tijdloos, een beetje zoals Totoro en Jungle Book niet echt ouder zijn geworden.<br /><0x3E> De subtiliteiten van de gezichtsuitdrukking en lichaamstaal van de personages worden zo genuanceerd weergegeven dat digitale films als Wall-e daar nooit tegenop kunnen, en als dat wel zo is, zou het een heel duur proces worden. Het zou heel jammer zijn als Wall-E deze Oscar zou winnen, en dat zal waarschijnlijk dit jaar gebeuren. Toch zou het heel oneerlijk zijn om de 2 mediums te vergelijken, omdat het in feite het vakmanschap en het verhaal is dat aan het eind van de dag wint. Hiervoor is Miyasaki een ware meester.
Quite simply, i was tickled pink watching this in the movie theatre and grinned from ear to ear; eyes wide open whilst trying to take all the details in that are at the same time insanely simple, fresh, yet incredibly sophisticated, breathtaking and in imaginative.<br /><br />In terms of audience age range, it is probably pre Totoro. The plot works because of the pure heart of 5 years olds who are focused in what they want and conscientious in their pursuit. They lives in a world that is unspoilt by cynicism and cultural learning of how everything is 'suppose' to work. While most critics might disregard this film due to the lack of a 'message' or 'plot' film (Although it is in there somewhere), it is precisely for this reason the film should be cherished. Too often our judgement are impeded by our own limitations of cinematic and cultural standing. Like most of Miyasaki's film, each is totally unique but undeniably Miyasaki. Ponyo may at times feel so unique and fresh, it may feel alien like.<br /><br />The viewing experience provide a wonderful change from all the generic children's products that are generally commercialised to please the adult demographics (ie/ Animals that talks like their human counterparts, Eddie Murphy in Shrek.) It is perhaps comforting to know that good old fashioned hand drawn cells still work so incredibly well in this digital era where Toystory/WallE/Shrek/Cars generally triumph. It therefore feeling rather nostalgic at the same time makes the film feels timeless, a bit like how Totoro and Jungle Book hasn't really aged.<br /><br />The subtleties of each character's expression and body language is captured in such nuanced interpretation that digital films like Wall-e can never compete on, or if it does, it would be a very expensive process. It would be a big pity for Wall-E to win over this one at the Oscars, and it probably will this year. Yet it might be quite unfair to compare the 2 mediums, as it is really the craftsmanship and the story telling that wins at the end of the day. For this, Miyasaki is a true master of