Een man arriveert in een vreemde, mooie, steriele stad waar niemand enige emotie voelt en alleen maar geobsedeerd is door binnenhuisarchitectuur. De wezenlijke eentonigheid van zijn dagen doet denken aan 'Groundhog Day'; de vreemde passages in en uit deze wereld doen meer denken aan 'Being John Malkovich'. Maar dit is echt een Scandinavische film, een stuk zelfbevrediging dat ook Scandinavisch van stijl is: de toon is streng, en zelfs de meest fantastische scènes worden recht voor zijn raap gespeeld, alsof ze je uitdagen om te lachen om de absurditeit ervan. Naar mijn idee is de combinatie niet helemaal geslaagd: er is niet genoeg oprecht gelach om de problemen te compenseren die het stuk als puur drama met zich meebrengt. Het is zeker origineel; misschien is mijn probleem dat ik de wereld die het belichaamt niet herken. Misschien moet ik naar Scandanavia verhuizen!
A man arrives in a strange, beautiful, sterile city where no-one feels any emotion and obsesses instead about interior design. The essential sameness of his days is reminiscent of 'Groundhog Day'; the strange passages in and out of this world more remind one of 'Being John Malkovich'. But truly, this is a Scandanavian movie, a piece of self-satire that is also Scandanavian in style: the tone is austere, and even the most fantastic scenes are played straight, daring you to laugh at the absurdity. To my mind, the combination isn't wholly successful: there aren't enough genuine laughs to compensate for the difficulties of taking the piece as pure drama. It certainly is original; perhaps my problem is that the world that it satirises is not one that I recognise. Perhaps I should move to Scandanavia!