De titel zegt het al: Ed Gein, de slager van Plainfield.<br />Het is geen actiefilm met veel actie, gemaakt voor tieners die high zijn van de energiedrankjes. Dat zou hem passen in een gevestigd genre, het soort dat sommige mensen amusant vinden, iets in de trant van 'Halloween' of 'The Texas Chain Saw Massacre'.<br />Dit is donker, traag, vol in stukken gehakte lijken, en in alle rust kwaadaardig. Er zijn weinig schokeffecten, geen opnamen vanuit het gezichtspunt van het monster, geen luide elektronische muziek. Ik weet niet op wie hij is gericht <0xE2><0x80><0x93> op griezels, misschien.<br />Onder de aftiteling zien we al foto's van schedels, opgehangen karkassen, huiden over de rugleuning van stoelen gedrapeerd, dat soort dingen. En ze zijn zo weerzinwekkend dat ik ze niet zou kunnen verdragen.' Onwillekeurig denk ik dat deze film wel heel erg goed moet zijn om deze openingsscène van Grand Guignol goed te maken.<br />Helaas is dat niet zo. De acteerprestaties zijn allemaal even verschrikkelijk, als in een schooltoneelstuk. Het script doet zijn best om onder de vulgariteit te duiken. Ed Gein, die slechts twee vrouwen van middelbare leeftijd heeft vermoord, en misschien zijn broer, zit achter een gillende, bloederige jonge vrouw aan door het Woodland of Weir, en ze draagt alleen maar een moderne beha en bikini, in plaats van historisch ondergoed. Gein onthoofdt ook een nachtwaker, wat hij in historische zin nooit heeft gedaan.<br />De richting? Je zou het beter kunnen doen. In de eerste paar minuten ontdekken agenten een verlaten auto met bloedspatten op de voorruit. Er is geen lichaam. De knappe jonge hulpsheriff wendt zich tot zijn baas en stelt voor dat ze op zoek gaan naar het slachtoffer, dat misschien nog in de buurt is en in leven. De sheriff, die geen enkele motivatie heeft, schreeuwt tegen hem: 'Vergeet dat nou maar! Ik wil niet dat je je halfdood werkt voor wat dan ook!' Het zou niet meer dan een zakelijke uitwisseling van meningen moeten zijn. Waarom heeft de directeur de sheriff zo kwaad gemaakt? Mensen van allerlei pluimage luisteren naar radioprogramma's of platen waarop oude jazzy popsongs worden gedraaid <0xE2><0x80><0x93> Louis Armstrongs 'Ain't Misbehaving' bijvoorbeeld. Dit is <0xE2><0x80><0x93> wat <0xE2><0x80><0x93> plattelandsmuziek uit de jaren vijftig? En de personages staan erop muziek te draaien die aanspreekt bij de klanten van de Cotton Club in Harlem in de jaren dertig, of bij New Yorkse intellectuelen als Woody Allen. Nee. De radio zou Kitty Kallens 'Wheel of Fortune' spelen, of Theresa Brewer, of, even waarschijnlijk, Lefty Frizell. Niet dat de disfunctionaliteit tussen de muziek en de gebeurtenissen iets toevoegt aan ons begrip van wat er onder de beelden gebeurt. Iemand die bij de productie betrokken was, hield gewoon van oude jazzy popsongs, dat is alles.<br />Natuurlijk kun je met een laag budget niet alles doen, maar het kan lichtjaren op deze slachtpartij voorliggen. Met Steven Railsback als voorbeeld van een veel geraffineerdere manier om met deze gek en zijn voorliefde voor lijken om te gaan, en met een budget dat dit niet veel groter had kunnen zijn.<br />Deze commentaren zijn allemaal gebaseerd op de eerste twintig minuten van de film. Verder kan ik niet gaan. Als iemand dit verhaal op enigerlei wijze goed uitgevoerd en fascinerend vindt, moet hij proberen enig inzicht te krijgen in zijn eigen smaak. Het is beneden mijn waardigheid <0xE2><0x80><0x93> en ik beschouw mezelf als behoorlijk verwrongen.
The title tells it all -- Ed Gein, the butcher of Plainfield.<br /><br />It's not a zappy action-filled slasher movie made for teens high on energy drinks. That would fit it into a well-established genre, the kind that some people find entertaining, something along the lines of "Halloween" or "The Texas Chain Saw Massacre".<br /><br />This is dark, slow, filled with chopped-up corpses, and quietly evil. There are few shock cuts, no monster's point-of-view shots, no loud electronic score. I don't know who it's aimed at -- ghouls, maybe.<br /><br />Beneath the credits we already see still photos of skulls, carcasses hung up, skins draped across the backs of chairs, that sort of thing. And they're sufficiently revolting that I couldn't help thinking this movie had better be pretty good to make up for this Grand Guignol opening.<br /><br />Alas, it's not. The acting is uniformly terrible, as in a high school play. The script does its best to sink below vulgarity. Ed Gein, who killed only two middle-aged women and maybe his brother, chases a screaming, bloody young woman through the Woodland of Weir, and she's wearing only a modern bra and bikini, rather than period underwear. Gein also decapitates a night watchman, which he never did in any historical sense.<br /><br />The direction? You could do a better job. In the first few minutes, law officers discover an abandoned car with blood spattered all over the windshield. There is no body. The handsome young deputy sheriff turns to his boss and suggests they search for the victim, who may still be in the vicinity and living. The sheriff, lacking any motivation, shouts at him, "Now you just FORGET that! I don't want you going off HALF COCKED on anything!" It should be no more than a business-like exchange of views. Why does the director have the sheriff so angry? Characters of diverse sorts listen to radio programs or records that play old jazzy pop songs -- Louis Armstrong's "Ain't Misbehaving," for instance. This is -- what -- rural WISCONSIN in the 1950s? And the characters insist on music that would appeal to customers of the Cotton Club in Harlem in the 30s, or New York intellectuals like Woody Allen. Nope. The radio would be playing Kitty Kallen's "Wheel of Fortune" or Theresa Brewer or, equally likely, Lefty Frizell. Not that the dysfunction between the music and the events adds anything to our understanding of what's going on beneath the images. Someone involved in the production just liked old jazzy pop songs, that's all.<br /><br />Of course there's only so much you can do with a low budget, but it can be light years ahead of this butchery. See "Ed Gein," with Steven Railsback for an example of a much more sophisticated way of dealing with this lunatic and his penchant for dead bodies, and on a budget that couldn't have exceeded this one by much.<br /><br />These comments are all based on the first twenty minutes of the movie. That's about as far as I could get. If anyone finds this tale to be well-executed and fascinating in any way, he should try to find some insight into his tastes. It's beneath mine -- and I consider myself pretty warped.