Ik ben nooit een grote fan van Almodovar geweest, maar over het algemeen heb ik altijd wel iets leuks gevonden in zijn films. Helaas kostte het me meer moeite om iets leuks te vinden in _Broken Embraces_ dan ik normaal gesproken zou hebben gedacht.<br />Ik vind de grootste mislukking in _Broken Embraces_ de karakters en het gebrek aan diepte die ze uitstralen. De film is in wezen een liefdesverhaal, een tragisch verhaal, dat de kijker in zijn verhaal wil betrekken. Dat vond ik vanaf het begin problematisch.<br />In de openingsscène heeft onze 'held', de regisseur/scenarioschrijver Mateo, seks met een heel aantrekkelijke jonge vrouw die hij net heeft ontmoet. Zijn agent komt binnen terwijl de vrouw verlegen wegloopt. In de openingsscène heeft onze 'held', de regisseur/scenarioschrijver Mateo, seks met een heel aantrekkelijke jonge vrouw die hij net heeft ontmoet. Zijn agente komt binnen en rolt met haar ogen terwijl de vrouw verlegen wegloopt. Mateo brabbelt iets over dat hij van het leven moet genieten omdat dat het enige is wat hem nog rest. Omdat hij blind is geworden door een tragisch auto-ongeluk dat ook zijn 'ware' liefde Lena, gespeeld door Penelope Cruz, heeft gedood, zou de kijker dit kunnen geloven, ware het niet dat de rest van de film niet laat zien waarom Lena de liefde van zijn leven was, of wat voor diepgang zijn personage of welke andere dan ook had.<br />Cruz speelt Lena de ma<0xC3><0xAE>tresse van een industrieel genaamd Ernesto Martel. Vanaf het begin is hun verbintenis nogal pathetisch. Martel koestert zijn jaloezie op Lena en Lena vermijdt de onzekerheid dat ze op zichzelf is aangewezen door bij de veel oudere Martel te blijven. Om een lang verhaal kort te maken: Martel financiert een film voor Mateo, zodat hij de ster van de film, Lena, in de gaten kan houden. Natuurlijk worden Lena en Mateo, zonder enige achtergrond, verliefd op elkaar. En in Almodovars wereld is het echt zo simpel. Mateo heeft in de openingsscène seks met een sexy jonge vrouw, en nu wordt Mateo verliefd op Lena. Later wordt onthuld dat hij na hun liefdesrelatie een zoon heeft gekregen van zijn agent. Haar zoon reageert op deze informatie met een lach en een: 'O, nou ja.' Weer geen diepgang, geen begrip voor een van deze personages, het gebeurt allemaal gewoon. Van het begin tot het einde van de film heb ik geen diepgang van Mateo gekregen. Hij is vlak en gedraagt zich niet veel anders dan in de ene scène na de andere.<br />De enige scène waar ik van heb genoten, was toen filmproducent Martel videobeelden bekeek die zijn zoon had opgenomen onder het mom van het maken van een documentaire over Mateo. Er is een mooi moment waarop Martel geobsedeerd toekijkt terwijl een liplezer zijn ergste angsten bevestigt. Later confronteert Lena Martel terwijl hij naar de beelden kijkt en spreekt haar rol hardop uit, waarbij ze de videobeelden van haar lippen aanpast terwijl ze praat. Een paar heel briljante momenten. Nogal gekunsteld, maar nog steeds heel fascinerend.<br />Helaas voor mij verveelde de rest van de film me nogal. Ik kon me niet druk maken om deze personages of hun situaties, dus Almodovars slimheid kan dit gebrek aan diepgang niet goedmaken. Ik denk dat als je een fan van zijn werk bent, je van deze film zult genieten, maar als je net als ik ergens tussenin zit, zul je hem niet leuk vinden.
I've never been a huge fan of Almodovar, but, generally, I've always found something to enjoy in his films. Unfortunately, I had more trouble finding something to enjoy in Broken Embraces then I would normally think I would.<br /><br />I find the biggest failure in Broken Embraces to be the characters and the lack of depth they display. The film is essentially a love story, one that is tragic, and one that wants to involve the viewer in their stories. I found this problematic from the beginning.<br /><br />In the opening scene, our 'hero' the director/screenwriter, Mateo, is having sex with a very attractive young woman whom he just met. His agent comes in as the woman bashfully leaves.<br /><br />In the opening scene, our 'hero' the director/screenwriter, Mateo, is having sex with a very attractive young woman whom he just met. His agent comes in, and rolls her eyes, as the woman bashfully leaves. Mateo babbles something about needing to enjoy life as the only thing he has left. Having been blinded in a tragic car accident that also killed his 'true' love Lena, played by Penelope Cruz, the viewer might buy into to this notion except the rest of the film really never illustrates why Lena was the love of his life or any depth to his character or any other.<br /><br />Cruz plays Lena the mistress to an industrialist named Ernesto Martel. From the outset, their union is rather a pathetic one, as Martel clutches jealousy to Lena, and Lena avoids uncertainty of being on her own by staying with the much older Martel. To skip ahead, Martel finances a film for Mateo so he can keep tabs on the star of the film, Lena. Naturally, without any back story, Lena and Mateo fall in love. And, in Almodovar's world it really is that simple. Mateo, in the opening scene, has sex with a sexy young woman, now Mateo falls in love with Lena, later it's revealed he had a son with his agent after their love affair. Her son responds to this information with a laugh and an, "Oh, well." Again, no depth, no understanding for any of these characters, it all just happens. From the beginning of the film to the end, I got no depth of emotion from Mateo. He is flat, and doesn't act much different from one scene to the next.<br /><br />The one scene I did enjoy was when film producer, Martel, is watching video footage his son recorded under the guise of doing a documentary of Mateo. There are nice a moment of Martel watching obsessively as a lip reading confirms his worst fears. Later, Lena confronts Martel as he's watching the footage and speaks her part out loud matching the video footage of her lips as she talks. Some quite brilliant moments. Rather contrived, but still really fascinating.<br /><br />Unfortunately, for me, the rest of the film left me rather bored. I couldn't care about these characters or their situations, so no amount of cleverness on Almodovar's part can make up for this lack of depth. I think if you're a fan of his work you'll enjoy this movie, but if you're like me, in between, then you'll find it lacking.