Ik heb het warm en koud over Carné. Hij kan echt een raadsel voor me zijn. Ik denk dat zijn inspiratie hem misschien iets eerder heeft verlaten dan bij andere regisseurs van zijn generatie. Een man die in de jaren dertig volwassen werd met het Popular Front, lijkt zich niet op zijn gemak te voelen in het Frankrijk van de jaren vijftig, met zijn grillige commercie en zware Amerikaanse invloed. Hij is bijna dertig jaar ouder dan zijn jonge sterren, en dat is te zien. De feestscènes duren veel langer dan zou moeten, alsof hij tijd probeert te winnen om het bloedeloze scenario te laten slagen. Het personage van Roland Lesaffre <0xE2><0x80><0x93> hij speelt Pascale Petit. Zijn oudere broer <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> lijkt alleen te bestaan om de regisseur ervan te verzekeren dat zijn ouderwetse ideeën nog steeds goed zijn.<br />Deze film is twee uur te lang. Toch wil ik Pascale Petit bedanken voor haar spel; ze was een natuurtalent dat Brigitte Bardot had moeten uitdagen voor de sekspoppenheerschappij, maar op de een of andere manier is ze de weg kwijtgeraakt. Andrea Parisy is ook uitstekend als het meisje dat zwanger raakt en wil dat Charrier met haar trouwt en haar baby wettig maakt (ja, zo dachten ze er in de jaren vijftig nog over). Laurent Terzieff is de enige Franse acteur die een anarchist overtuigend kan spelen: hij is geweldig als hij een kat van de dood redt en dan zegt dat hij katten niet kan uitstaan. Jacques Charrier herinnert me er alleen maar aan hoe middelmatig hij als acteur was, met dat constante lachje en die lege ogen.
I blow hot and cold over Carné. He really can be a puzzle for me. I think perhaps his inspiration left him a little earlier than it did for other directors of his generation. Certainly a man who came to maturity in the Thirties with the Popular Front seems ill at ease in the France of the Fifties, with its rampant commercialism and heavy American influence. He is almost thirty years older than his young stars, and it shows. The party scenes go on much longer than they should, as if he were trying to buy time for the anemic scenario to work. Roland Lesaffre's character--he plays Pascale Petit's older brother--seems to exist only to reassure the director that his old-style ideas are still sound.<br /><br />At two hours, this picture is far too long. Still, let me praise Pascale Petit for her game performance; she was a natural who should have challenged Brigitte Bardot for sexpot supremacy, but somehow lost her way. Andrea Parisy is excellent too as the girl who gets pregnant and wants Charrier to marry her and make her baby legitimate (yes, they still thought that way in the Fifties). Laurent Terzieff is the only French actor who could play an anarchist convincingly: he is great here as he rescues a cat from death, then remarks he can't stand cats. Jacques Charrier only reminds me how mediocre he was as an actor, with that constant little grin and those blank eyes.