Ik ben dol op musicals, allemaal, van het vrolijke Oklahoma tot Poignant Porgy en Bess en het ontroerende, romantische Damn Yankees. En ik ken de meeste liedjes. Soms zing ik ze spontaan, met een publiek erbij, of neurie ik ze alleen.<br /><br />In een 'echte' musical, die zich onderscheidt van deze variétéshow, is elk liedje zorgvuldig in elkaar gezet om precies op het juiste moment te passen. Het is een uiting van droefheid, spijt, liefde, vreugde of vervoering <0xE2><0x80><0x93> een natuurlijk vervolg waar woorden tekortschieten. Dus in _Guys and Dolls_ beschrijft 'My Time of Day' het avontuurlijke leven van Sky Masterson, dat op het punt staat in gevaar te komen door de meest onwaarschijnlijke vrouw. Elke song in dit briljante voorbeeld van het genre brengt een stemming teweeg, of ontwikkelt een personage, creëert een fantasmagorie van plaats, absoluut geloofwaardig gemaakt door de zelf onthullende evocaties van de song.<br />Voor deze liefhebber van de Broadway Musical en hun aanpassingen aan het scherm in de tweede helft van de 20ste eeuw, bevindt Mama Mia zich ergens tussen satire en een wrede lachspiegelvervorming van het genre. Daar werden de songs van deze musicals vooruitgesneld door de vaak uitvoerige, vaak verrukkelijke plotlijnen. Terwijl de songs hier, simpelweg opgepikt uit een verzameling, alleen maar de wankele premisse van de film verstoorden. Misschien hebben de meeste kijkers die deze film tot een monumentaal succes maken gewoon geen toegang tot de kunstvorm van de 20ste-eeuwse musicals. Ze hebben geen idee van de magie die door schrijver en tekstschrijver wordt bewerkstelligd, waardoor een sloerie in een danszaal kan veranderen in iemand die we kennen en liefhebben, zoals in 'Sweet Charity' is bereikt.<br />Ik wil me verontschuldigen voor de arrogantie van deze recensie. Misschien had ik er op een andere dag, in een andere stemming, wel in kunnen komen en zou ik in deze recensie niet zo kritisch zijn geweest.<br />Maar ik kan er niets aan doen, maar ik stel me voor wat Richard Roger, Oscar Hammerstein, Cole Porter, Irving Berlin en zovele anderen hadden kunnen bereiken met deze dwaze premisse. Ik denk erover na, terwijl de herinneringen aan de film nog vers zijn, en ik kan niet anders dan rouwen om het grote verlies.
I love musicals, all of them, from joyous Oklahoma, to Poignant Porgy and Bess, to the touching romantic "Damn Yankees." And I know most of the songs, sometimes singing them spontaneously, with a crowd or humming them alone.<br /><br />In a "real" musical, as differentiated from this vaudeville show, every song is painstakingly crafted to fit the exact moment. It is an expression of sadness, regret, love, joy or exaltation--a natural extension where mere words fail. So, in Guys and Dolls, "My Time of Day" describes the adventurous life of Sky Masterson as it is about to be compromised by the most unlikely woman. Every song in this brilliant exemplar of the genre sets a mood, or develops a character, creating a phantasmagoria of place, turned absolutely believable by the self disclosing evocations of song.<br /><br />For this lover of the Broadway Musical, and their adaptations to the screen during the last half of the 20th century, Mama Mia is somewhere between satire and a cruel fun house distortion of the genre. There, the songs of these musicals advanced the often elaborate, often delightful, plot lines. While here, the songs, simply picked up from a collection, only interfered with the shaky premise of the film.<br /><br />Perhaps most of those viewers who are making this film into a monumental success simply have no exposure to the art form of 20th century Musicals. They have no idea of the magic performed by writer and lyricist that can turn a dance hall floozy into someone whom we know and love, as achieved in "Sweet Charity."<br /><br />Let me offer an apology for the arrogance of this review. Perhaps, another day, another mood, I could have gotten into it, and not have been so critical in this review.<br /><br />But I can't help but imagining what Richard Roger, Oscar Hammerstein, Cole Porter, Irving Berlin and so many others could have done even with with this silly premise. I think about it, while the memories of seeing this film is fresh, and I can not help but to mourn the great loss.