Hoewel het niet het meesterwerk is dat 'Le Samourai' was (ik heb inmiddels geaccepteerd dat Jean-Pierre Melville die klassieker nooit heeft kunnen overtreffen), vind ik 'Le Cercle Rouge' veel beter dan 'Bob le flambeur'. Ik vond 'Bob le flambeur' een bovengemiddelde en invloedrijke b-film, maar toch een b-film. 'Le Cercle Rouge' bewijst dat Melville als filmmaker vooruitging naarmate hij verder ging. John Woo is een enorme fan van Melville, ook al verschilt hun filmstijl. Terwijl Woo slowmotion gebruikt voor schietpartijen en een opera-achtig gevoel voor geweld, heeft Melville een minimalistische stijl die hem heel goed bevalt. Hij was niet geïnteresseerd in het maken van snelle actiefilms, maar in meer meditatieve misdaadthrillers. Op dat gebied was hij een van de besten.<br />'Le Samourai' is nog steeds zijn beste werk, voornamelijk omdat het meer karakterontwikkeling heeft dan dit, maar technisch gezien zijn ze waarschijnlijk gelijk. Bovendien, terwijl 'Le Samourai' één geweldige hoofdrol had, heeft dit er vier. Alain Delon is weer eens een supercoole gangster op jacht <0xE2><0x80><0x93> het zwijgen van deze man is fascinerend. Bourvil is voortreffelijk als de politie-inspecteur in de zaak van de overval en de ontsnapte crimineel. Hij steelt elke scène waarin hij optreedt, en bewijst dat hij een goed toneelspeler was (in Frankrijk is hij het bekendst als slapstick-komiek in de stijl van Buster Keaton). Yves Montand is ook geweldig als de beverige en paranoïde wapenexpert. Gian Maria Volontè (vaste klant van spaghettiwesterns) wordt overschaduwd door zijn drie medespelers, maar levert nog steeds goed werk.<br />Opnieuw is de regie van Melville uitmuntend. De man lijkt zowel de invloed te hebben van Amerikaanse misdaadromans als van de Franse nieuwe golf en weet altijd de beste shots en invalshoeken uit te kiezen. Dit is trager dan de meeste komedies, maar uiteindelijk levert het wel wat op. 'Le Cercle Rouge' is niet echt een echte klassieker, maar wel een van de beste rooffilms die ooit zijn gemaakt. Tarantino moet dit hebben gezien voordat hij 'Reservoir Dogs' maakte (8/10).
While its not the masterpiece that "Le Samourai" was (I've accepted by now that Jean-Pierre Melville was never able to top that classic), I find "Le Cercle Rouge" to be much better than "Bob le flambeur". I felt that "Bob le flambeur" was an above-average and influential b-film, but still a b-film. "Le Cercle Rouge" proves that as a filmmaker Melville improved as he continued. John Woo is a massive fan of Melville, even though their film-making style differs. While Woo uses fast-motion for shootouts and an operatic sense of violence, Melville has a minimalist style that suits him very well. He wasn't interested in creating quickly paced action films but more meditative crime thrillers. In that department, he was one of the best.<br /><br />"Le Samourai" is still his best work, mainly because it has more character development than this, but on a technical level they're probably equal. Besides, while "Le Samourai" had one great lead performance, this has four. Alain Delon is once again an ultra-cool gangster on the prowl - this man's silence is fascinating. Bourvil is superb as the police inspector on the case of the heist and escaped con. He steals every scene he is in, and proves that he was a skilled dramatic actor (in France he is best known as a slapstick comedian in the mode of Buster Keaton). Yves Montand is great also as the shaky and paranoid gun expert. Gian Maria Volontè (a regular in spaghetti westerns) is overshadowed by his three co-stars but still does an adequate job.<br /><br />Once again, Melville's direction is superb. Taking equal influence from both American crime thrillers and the French new wave, the man always seems to know the best shots and angles to choose. This is more slowly-paced than most caper flicks, but it really pays off by the end. "Le Cercle Rouge" is a bit short of being an absolute classic, but is still one of the best heist flicks ever made. Tarantino must've seen this before making "Reservoir Dogs". (8/10)