Ik had nog nooit van deze film gehoord voordat ik hem tegenkwam toen ik de schappen van een plaatselijke verhuurwinkel afspeurde. Ik had net de laatste Harry Potter-aflevering gezien en was geïntrigeerd door Rupert Grint en wilde meer van zijn werk zien. Toen ik de beschrijving op de achterkant las over 'een overijverige, evangelische christen weldoener' en mezelf identificeerde als een evangelische christen, dacht ik: 'Oooh, dit zou interessant kunnen zijn.' En dat was het ook. Ik vond het verhaal van meneer Brock mooi, zowel in woorden als in beelden; en helaas maar al te bekend. Het contrast dat hij vormde tussen de ouders van Ben en die van Ben zelf. Aan de ene kant zegt Bens moeder: 'Wat er ook gebeurt achter deze muren, Ben, wij zijn Gods ambassadeurs. Wij tonen de wereld een glimlachend gezicht.' Aan de andere kant bespreekt Bens vader de waarheid in zijn preek aan het begin van de film. Aan het eind van zijn monoloog zegt hij: 'Hoe meer iemand zijn christendom ten gunste van anderen tentoonspreidt, des te minder ben ik geneigd het christendom te vertrouwen dat hij beweert te zijn. God vertelt ons dat het ware geloof de vrijheid is om de waarheid te kiezen. Hoe je dat uitdrukt, de manier, de manier van doen, de middelen die je tot je beschikking hebt, die dingen doen er niet toe, of je nu christen of atheïst bent, tenzij je in je hart de waarheid spreekt.' Als onze kerken maar vol zaten met christenen die deze laatste definitie van wat het betekent om een volgeling van Jezus te zijn eerder schreven dan de eerste. Wat zou dat een verschil maken! Als christen en psycholoog zou ik elke dag een onvolmaakt maar authentiek geloof willen boven een perfect gepolijst beeld. Brock biedt een verfrissende blik op hoe deze vrijheid in Christus eruitziet. Ik kan deze film aanbevelen voor iedereen die een frisse blik op het geloof wil werpen.
I had never heard about this film prior to coming across it as I was perusing the shelves at a local rental store. Having just watched the latest Harry Potter installment, I was intrigued by Rupert Grint and wanted to see more of his work. Reading the description on back about "an overzealous, evangelical Christian do-gooder," and identifying as an evangelical Christian, myself, I thought, "Ooohthis should be interesting." And so it was. I found Mr. Brock's story beautiful in both words and images; and sadly enough, all too familiar. The contrast he drew between Ben's parent's interpretations of what it means to be a Christian was a poignant commentary on how Christians view themselves and the impact that perception has on those around them. On the one hand, we have Ben's mom stating, "Whatever happens behind these walls, Ben, we're God's ambassadors. We show the world a smiling face." On the other hand is Ben's dad discussing truth in his sermon at the beginning of the film. At the end of his monologue, he states, "The more a person parades their Christianity for the benefit of others, the less I am inclined to trust the Christianity they claim. God tells us true faith is the freedom to choose truth. Now, how you express that, the way, the manner, the means at your disposal, these things are of no consequence, be you Christian or atheist, unless in your heart you are true." If only our churches were full of Christians who ascribed to this latter definition of what it means to be a follower of Jesus, rather than the former. What a difference that would make! As a Christian and a psychologist, I would want an imperfect yet authentic faith over a perfectly polished image any day. What a tragedy  to feel like I always need to play a role when, really, I just need to rest in the freedom of being completely who God made me to be. I think Mr. Brock provides a refreshing glimpse of what this freedom in Christ looks like. I recommend this film for anyone who desires a fresh look at faith.