Pink Flamingos deed voor mij de reputatie van de film eer aan: het was de schokkende, walgelijke, afstotelijke, ordinaire film die ik had verwacht, die eigenlijk alles bevat behalve de gootsteen in de keuken. We worden getrakteerd op bijna twee uur smerigheid die nooit ophoudt: verkrachting, seks, seks met kippen, transseksuelen, castratie, moord, kannibalisme en een afschuwelijk vertoon van het uitzingen van iemands anus. Het gaat over een vreemd stel dat een wedstrijd begint met een gezin van uitschot in een stacaravan, om hun titel te stelen als de 'vuilste mensen ter wereld'. Divine (een dikke man in travestie) is een ongelooflijk smerig mens, dat zowaar pijnlijk wordt om naar te kijken. Geloof me als ik zeg dat deze film niet iemand is die je snel vergeet, vooral niet de laatste scène waarin Divine hondenpoep van de stoep eet. Ik heb altijd gevonden dat John Waters te hoog aangeschreven stond en ik kan niet zeggen dat ik deze film mooi vind, maar het is een ervaring als je ooit de kans krijgt om hem te zien.
For me, Pink Flamingos lived up to it's reputation as being the shocking, disgusting, repulsive, trashy film I was expecting it to be, that really contains everything but the kitchen sink. We are treated to almost two hours of nastiness that never lets up: rape, sex, sex with chickens, transsexuals, castration, murder, cannibalism, and a horrid display of singing out ones anus. It is about a strange couple who begin a competition with a trailer trash family, trying to steal their title as the "filthiest people alive". Divine (a fat guy in drag) is an unbelievably vile human being, who actually becomes painful to watch. Trust me when I say that this film is not one to be quickly forgotten, especially the end scene in which Divine eats dog crap off the sidewalk. I have always thought John Waters was over-rated and I cannot say I like this film, but it is an experience if you ever get a chance to see it.