Het is een goed idee om net onder het oppervlak van Showtime te wroeten. Eigenlijk zijn het meer twee of drie ideeën die voortdurend om de voorrang strijden. Deze film heeft niet alleen zijn eigen verhaal, maar de hele bakkerij.<br />Rechercheur Mitch Preston (Robert De Niro) wordt bij een drugsinval gestoord door de media en door Trey Sellars (Eddie Murphy). Als Prestons partner wordt neergeschoten, schiet hij boos de camera uit de handen van een lastige journalist en belandt hij in een nieuwe realityshow van Chase Renzi (Rene Russo). In de eerste van vele fouten en eigenaardigheden in de film wordt er nooit meer iets van de gewonde partner vernomen en wordt er voor de rest van de film ook niet meer op gezinspeeld.<br />De Niro's beste grap is zijn toespraak tot een klasje kleine kinderen om de film te openen met de opmerking dat tv-agenten zich niet gedragen als echte agenten. Het grappige is dat naarmate de film vordert, zijn personage en dat van Murphy steeds meer gaan lijken op de clichés waarmee ze zogenaamd zo vaak in de clinch liggen. In een betere film had de tirade van De Niro een ironische opmerking kunnen zijn, maar in deze film laat hij alleen maar zien hoe lamlendig de film eigenlijk is. Hoewel een parodie op een in de werkelijkheid gesitueerde politieserie grappig zou kunnen zijn, lijkt het team van schrijvers en regisseur Tom Dey (die een paar jaar geleden de veruit superieure _Shanghai Noon_ heeft gemaakt; zie in plaats daarvan die film) niet helemaal zeker van zijn zaak, en in plaats van de tv-industrie de wind uit de zeilen te nemen, laten ze hen met rust (het hardste wat ze over netwerkbazen schijnen te kunnen zeggen, is dat ze graag pingpong spelen op hun werk). Russo's personage heeft een glimp van duivelse verrukking in haar ogen, maar haar dialogen en handelingen komen zelden overeen met het enthousiasme van de actrice.<br />Nu er weinig op het scherm was om mijn aandacht vast te houden, begonnen mijn gedachten af te dwalen, en dat is gevaarlijk in een film met zoveel gaten in de plot. Bijvoorbeeld: als Showtime (de naam van de politieserie) zo'n populaire hit is, waarom lijkt niemand De Niro en Murphy te herkennen als ze aan het werk zijn? En trouwens, als hun onderzoek naar de smokkelaar en alles wat daarmee te maken heeft wordt uitgezonden, waarom heeft dan nog niemand tegen hem gezegd dat ze hem op het spoor zijn? Aan de andere kant, gezien de acties van deze schurk zou het me misschien niet moeten verbazen; dit is dezelfde grappenmaker die heel boos is op een medewerker omdat die zijn nieuwe supergeweer zonder toestemming heeft gebruikt, een deal in gevaar heeft gebracht en hem dan hoe heeft afgemaakt? Door ongeveer tien van de supergeweren te gebruiken om zijn hele huis met de grond gelijk te maken, natuurlijk! Het is net zoiets als een brand blussen met een groter vuur.<br />Zo nu en dan wordt er wel eens gelachen om Showtime, maar er zijn gewoon niet genoeg grappen om de film twee uur achter elkaar te laten draaien. Erger nog, de echt slimme grappen suggereren dat deze film echt iets te betekenen had kunnen hebben, als ze maar een paar versies van het script hadden ingeleverd. Murphy drinkt en praat zo snel als hij kan, met een minimum aan resultaat, en De Niro kijkt er het grootste deel van de tijd verveeld bij. Na een volstrekt onnodig vuistgevecht tussen smerissen en gangsters (dat opmerkelijk genoeg geen gewonden en geen arrestaties tot gevolg heeft) roept Russo's personage: 'Dat is geweldige televisie!' Misschien is het geweldige televisie, maar het is verre van een geweldige film.
Bubbling just beneath the surface of Showtime is a good idea. Actually, it's more like two or three ideas that constantly fight for screentime. This film doesn't just have its cake and eat it too; it has the whole bakery.<br /><br />Detective Mitch Preston (Robert De Niro) has a drug bust interrupted by the media and a brash, cop-slash-actor named Trey Sellars (Eddie Murphy). When Preston's partner is shot, he angrily shoots the camera out of the hands of a pestering newsman, and the tiff lands him in a new reality cop show produced by Chase Renzi (Rene Russo). In the first of many errors and oddities in the movie, that injured partner is never heard from again or alluded to for the remainder of the film.<br /><br />De Niro's best gag is his speech to a classroom of small children to open the picture about how TV cops don't act like real cops. Funny thing is, as the movie progresses, his character and Murphy's begin to act more and more like the clichés they supposedly clash so strongly with. In a smarter movie, De Niro's diatribe could have played as ironic comment; here, it only shows to point out how truly lame the movie is. While a spoof of a reality based cop show could be funny, the team of writers and director Tom Dey (Who made the far superior Shanghai Noon a few years ago; see that movie instead) seem to be on unsure footing, and instead of slamming the TV industry, they really let them off light (The harshest thing they seem to be able to say about network execs is they like to play ping pong at work). Russo's character has a glint of fiendish delight in her eye, but her dialogue and actions rarely match the actress' enthusiasm. <br /><br />With little on screen to keep my attention, my mind began to wander, and that's dangerous in a movie with this many plot holes. For instance; if Showtime (the name given to the cop show) is such a popular smash, why doesn't anyone seem to recognize De Niro and Murphy when they are on the job? For that matter, if their investigation of smuggler and all around mean guy Vargas is being televised, why the heck hasn't someone mentioned to him that they are on his trail? Then again, given this villain's actions maybe I shouldn't be surprised; this is the same joker who is very angry at an associate for using his new supergun without approval, jeopardizing a deal, and then dispatches him how? By using about ten of the superguns to level his entire house, of course! That's like putting out a fire with a bigger fire. <br /><br />Occasionally, Showtime gets laughs, but there simply aren't enough for the film's nearly two hour running time. Even worse, the really smart gags suggest that this movie really could have been on to something, if only they had put in a few more drafts of the script. Murphy mugs and talks as fast as he can with minimal results, and De Niro looks flat out bored through most of this. After a completely unnecessary fistfight between cops and gangsters (That remarkably results in no injuries and no arrests) Russo's character shouts `That's great television!' Perhaps it's great television, but it's far from a great movie.