Een jaar geleden zag ik Nightbreed voor het eerst op de televisie en ik was aangenaam verrast door het resultaat.<br />Er wordt gezegd dat Clint Barker met Hellraiser de horror nieuw leven heeft ingeblazen, maar dit is een film die zijn filmcarrière enigszins heeft vertraagd. Wat jammer dat dit is gebeurd, want net als de inwoners van Midian schijnt deze film verkeerd begrepen te worden.<br />Barker heeft in dit verhaal een kruising van verschillende genres gecreëerd <0xE2><0x80><0x93> het begint als een traditionele horrorfilm, maar wordt al snel een fabel over de onmenselijkheid van de mens tegenover de mens. Het is in het beste geval al moeilijk om sympathie voor de duivel op te wekken, maar als de personages zo demonisch zijn als in deze film, wordt het bijna onmogelijk (klik!). De bijna Klan-achtige opstandigheid van de mensen (met hooivorken en heilige toorn!) tegen de afloop van de film is dubbel verontrustend in het licht van wat er is gebeurd. Als een parabel van etnische spanning en blanke suprematie kan deze film heel indringend zijn.<br />Ik heb medelijden met degenen die de film niet vanuit deze invalshoek zien en hem beschouwen als Barkers fantastische uitspatting die te ver is gegaan. We hebben hier een echt vergeten juweel en hoe eerder de studio en meneer Barker het goedmaken en er wat tijd aan besteden, hoe beter.
I experienced Nightbreed for the first time on television a year ago and i was pleasantly surprised with the results.<br /><br />Clive Barker is said to have revitalised horror with Hellraiser but this is a film that effectively stalled his cinema career somewhat. What an unfortunate thing to happen because, like the inhabitants of Midian, this film seems to be misunderstood.<br /><br />Barker has created a cross-breed of genre staples in this story - it begins as a traditional horror film but soon becomes a fable regarding mans inhumanity to man. Evoking sympathy for the devil is tough at the best of times but when the characters are as visually demonic as they are in this film it becomes nigh on impossible (cue the child!). The practically Klan-like human insurgence (pitchforks and holy wrath!) at the films conclusion becomes doubly upsetting in the face of what has gone before. As a parable of ethnic tension and white supremacy this film can be quite evocative.<br /><br />I pity those who will not see the film from this angle and think of it as Barker's fantastical indulgence gone too far. We have a genuine forgotten gem here and the sooner the studio and Mr Barker make nice and devote some time to it - the better.