Twee acteurs spelen rivaliserende gangsters in drie films, waarvan de laatste een sciencefictionfilm is die vreemd genoeg tegelijkertijd knikt naar William S. Burroughs, Philip K. Dick en de anime. De robots heten eigenlijk'replicants', een verwijzing naar Dicks Blade Runner (er zijn ook diverse visuele toespelingen op de film te vinden) en de slechterik is een psychotische homoseksuele burgemeester die geobsedeerd is door het beperken van de voortplanting door het gebruik van een verplichte drug voor 'heteroseksuele liefde is vluchtig en homoseksuele liefde is eeuwig'... krijgskunstgevechten volgen, een primeur voor de dode of levende films. De hilarische climax bestaat uit de twee hoofdpersonen die veranderen in een gevleugelde robot met een gigantische fallus, die de personificatie is van'vernietiging'. De film eindigt met de burgemeester die op zijn gratis jazz speelt en de lakei speelt, terwijl de robot een muur om hen heen lijkt te slopen. De laatste woorden van de burgemeester zijn 'O f&&%', gevolgd door een snelle overgang naar zwart. Een deel van mij voelde zich bedrogen, een ander deel was in de war, maar meestal lachte ik alleen maar. Maar een groot deel van de film is nogal saai. De beste scènes beslaan de hele film, terwijl de rest veel te langzaam gaat. Takashi Miike heeft de seksuele motieven altijd ondergedompeld in actiefilms, en deze film met uitzondering van 'Gozu' '... versterkt dit thema meer dan enig ander. Seks en geweld zijn twee vrij elementaire thema's, maar net als Cronerberg (die de jazz intermezzo's misschien wel als een eerbetoon aan Naked Lunch beschouwt) is Mike in staat te laten zien waar die twee elkaar raken, met een hilarisch effect dat merkwaardig samenhangend is.
Two actors play rival gangsters in three films, the final of which is a sci-fi film, that nods strangely to William S. Burroughs, Philip K. Dick, and anime all at once. The robots are actually called "replicants", a reference to Dicks Blade Runner(several visual allusions to the film can be found as well) and the bad guy is a psychotic gay mayor obsessed with limiting procreation through use of a compulsory drug for "heterosexual love is fleeting, and homosexual love is eternal"....martial arts fights ensue, a first for the dead or alive films. The hilarious climax involves the two leads morphing into a winged robot with a gigantic phallus for a head, who personifies "destruction", which has been the path of both characters thus far, their individual minds and later literal heads functioning as something like testicles. The film ends with the mayor f*&%ing his free jazz playing boy lackey as the robot apparently tears down a wall around them, the last words of the mayor "Oh f*&%", followed by a quick fade to black. Part of me felt cheated, part of me confused, but mostly I was just laughing. A lot of the film is quite boring though, the best scenes bookend the film while the rest is far too slow. Takashi Miike has always mined the sexual motifs beneath male violence in action films, and this film with the exception of "Gozu", reinforces this theme more than any other. Sex and violence are two pretty basic themes, but like Cronerberg(who the jazz interludes may be a homage to ala Naked Lunch)Miike is able to show where the two connect, to hilarious an oddly cohesive effect.