Elf jaar geleden liet Stanley Ipkiss zijn ware innerlijk zien en werd hij de held van Edge City door de Noorse god van het kattenkwaad, Loki's masker, te vinden en te dragen. Het Masker bracht Jim Carrey in de voorhoede van de komedie en bereikte een zeer populaire status omdat het origineel was en puur voor de lol. Iedereen wist hoe je 'feest' moest spellen. P-A-R-T-Y. Waarom? Omdat ik het moet! Nu, elf jaar later, lijkt het me dat dezelfde filosofie is toegepast op de nieuwe film 'Son of the Mask'. Iemand vroeg aan regisseur Lawrence Guterman waarom je dit maakt. En hij antwoordt: 'Omdat ik het moet!' Helaas dekt dat antwoord de lading niet, want nadat ik Son of the Mask had gezien, verliet ik het theater nog steeds met de gedachte: 'Omdat ik het moet!' Guterman en de rest van de mensen die betrokken zijn bij de godslasterlijke film moeten zich realiseren dat het antwoord op de vraag waarom je deze film maakt niet zo eenvoudig moet zijn als het antwoord op de vraag of er wel of niet gefeest moet worden.<br />The Son of the Mask begint met Otis de hond die het beruchte masker vindt en het terugbrengt naar zijn eigenaar Tim Avery, een duidelijk eerbetoon aan de legendarische geesteszieke Toons-maker Tex Avery. Tim, gespeeld door Jamie Kennedy, is een zwoegende animator die vastzit aan zijn baan als gids voor de schildpadden van het animatiebedrijf waar hij een dagtaak aan heeft. Op de avond van het Halloween-feest van het bedrijf zet Tim het masker op en verandert hij in het ondeugende, krankzinnige personage dat we allemaal verwachten. Na het feest gaat Tim naar huis, met het masker nog op, en verwekt hij een kind bij zijn vrouw. Negen maanden later breekt er chaos uit omdat de baby die uit het masker is geboren opmerkelijke tekenfilmachtige krachten heeft. Otis de hond, die jaloers is op de aandacht die de baby krijgt, zet het masker op en doet mee aan een soort Tom en Jerry-rellen om de baby eruit te krijgen. Intussen is Loki, gespeeld door Alan Cumming, op bevel van zijn vader, Odin, op zoek naar zijn masker. Om te beginnen moet ik toegeven dat ik respect heb voor het feit dat deze film zoveel eer betoont aan de klassieke tekenfilms zoals Tom en Jerry en Loony Toons, met hun Wile E. Coyote-achtige apparaten en de beruchte dansende kikker-achtige plot. Maar deze eerbied kan de film niet redden en maakt hem minder respectvol en meer een verspilling van tijd.<br />De premisse van de film wordt steeds dwazer. Dwaasheid is niet altijd slecht, maar in deze film wordt de dwaasheid gewoon ronduit irritant. De personages zijn niet leuk om naar te kijken, en erger nog, ze zijn niet grappig. De saaiheid van de personages kan ook worden toegeschreven aan het feit dat er zo veel CGI werd gebruikt. Een van de grootste dingen aan het origineel is dat er weliswaar computeranimatie werd gebruikt, maar dat er ook zo veel werd vertrouwd op Jim Carrey en zijn uitbundige manier van gewoon-zijn. We waren ervan overtuigd dat Jim Carrey een echte cartoon was. Jamie Kennedy heeft dat gewoon niet in zich, een feit dat duidelijk wordt als je hem het masker ziet dragen en zijn gezichtsuitdrukkingen zelden veranderen. De baby en de hond waren voor het grootste deel volledig geanimeerd, wat tijdens de film steeds meer de aandacht afleidde. Het bijverhaal over Loki die op zoek was naar het masker werd steeds ongeloofwaardiger. De zoon van het masker is een trieste, trieste toestand. Ik stel voor dat je het origineel van het masker gaat huren of kopen en de Noordse goden, of wie dan ook, bedankt dat ze het ons hebben gebracht. En dat je overweegt het vervolg te zien als mijn offer, terwijl ik de beruchte vraag 'waarom?' blijf stellen. De zoon van het masker krijgt één ster, hoewel die ster verdeeld moet worden tussen de klassieke scheppers van Loony Toons en Jim Carrey, die in mijn ogen altijd het masker zal zijn.
Eleven years ago, Stanley Ipkiss released his true inner self and became the hero of Edge City by finding and wearing the Norse god of mischief, Loki's mask. The Mask helped bring Jim Carrey to the forefront of comedy and reached a very popular status for its originality and just pure fun. Everyone knew how to spell party. P-A-R-T-Y. Why? Cuz I gotta! Now, eleven years later, it seems to me that the same philosophy has been applied to the new movie "Son of the Mask." Someone asked director Lawrence Guterman why are you making this? And he responds "Cuz I gotta!" Unfortunately, that answer doesn't cover it because after seeing Son of the Mask I still left the theatre thinking, "Good Lord, Why?" Guterman and the rest of the people involved in the blasphemous film need to realize that the response given to why are you making this film should not be as simple as the answer to the debate on whether or not to party.<br /><br />The Son of the Mask begins with Otis the dog finding the infamous mask and bringing it back to his owner Tim Avery, a clear homage to legendary Loony Toons creator Tex Avery. Tim, played by Jamie Kennedy, is a struggling animator who is stuck working as a turtle tour guide for the animation company he aspires to one-day draw for. On the night of the company Halloween party, Tim puts on the mask and transforms into the mischievous, insane character that we all expect. After the party Tim goes home, mask still on and conceives a child with his wife. Nine months later mayhem ensues as the baby born of the mask has remarkable cartoonish powers. Otis the dog, jealous of the baby's attention, puts on the mask and partakes in Tom and Jerry type mayhem to out the baby. Meanwhile, Loki, played by Alan Cumming, is in search for his mask at the orders of his father, Odin.<br /><br />First off, ill admit that I do respect the fact that this film pays so much homage to the classic cartoons such as Tom and Jerry and Loony Toons, with its Wile E. Coyote type contraptions and the infamous dancing frog type plot. However, this reverence cannot save the film and makes it less respectful and more of a waste of time.<br /><br />The premise of the movie becomes increasingly silly. Silly is not always a bad thing, but in this movie, the silliness gets to the point of just plain annoying. The characters are not fun to watch, and what's worse, they're not funny. The dullness of the characters can also be attributed to the fact that so much CGI was used. One of the greatest things about the original is that while, obviously computer animation was used, so much relied on Jim Carrey and his exuberant style of just being. Jim Carrey, we were convinced, was an actual cartoon. Jamie Kennedy just doesn't have that kind of ability, a fact that is clear when you watch him wear the mask and his facial features rarely shift. The baby and dog were mostly completely animated which became increasingly distracting throughout the movie. The side story of Loki searching for the mask just became more and more stupefying.<br /><br />The son of the Mask is a sad sad state of affairs. What I suggest is you go rent or buy the original the Mask and thank the Norse gods, or whoever, for bringing it to us. And will consider seeing the sequel my sacrifice as I continue to ask the infamous question "WHY?" The son of the Mask gets one star, although that star should be divvied up between the classic creators of Loony Toons and Jim Carrey, who will always be, in my book, the mask.