Ik geloof dat de filmcriticus van de New York Times, Elvis Mitchell, de beste recensie van In the Mood for Love heeft geschreven, waarin hij zegt dat de film 'droomt van een romantische geest die al eeuwen uit de filmwereld is verdwenen'. Hoe waar zijn die woorden! Echte romantische films zijn tegenwoordig zo zeldzaam, terwijl er een overvloed is aan films waarin veel seks en naaktheid voorkomt (die vaak op een obscene en gratuite manier worden geportretteerd). Dus gezien het cinematografische klimaat voelt de nieuwste film van Wong Karwai als een broodnodige frisse lucht. In the Mood for Love gaat over de tot mislukken gedoemde romance tussen twee buren ('Mr. Chow' gespeeld door Tony Leung en 'Mrs. Chan' door Tony Leung). Maggie Cheung), die een buitenechtelijke verhouding hebben omdat ze 'niet zoals zij' willen zijn. Maar nadat ze een paar eenzame nachten met elkaar hebben doorgebracht (terwijl hun echtgenoten 'voor zaken weg waren' of 'voor een zieke moeder zorgden'), worden ze smoorverliefd en moeten ze de verleiding weerstaan om te ver te gaan.<br />Verschillende factoren zijn er verantwoordelijk voor dat In the Mood for Love een nieuwe klassieker is onder de 'romantische melodrama's', in de beste zin van het woord. Ten eerste is de specifieke periode van de film (dat wil zeggen Hongkong in 1960) trouw tot in de kleinste details nagebouwd. De kleding (inclusief de prachtige jurken van Maggie Cheung), de muziek (bijvoorbeeld. Nat King Cole), en de algehele sfeer van deze film roept een nostalgische herinnering op aan die specifieke periode. Ten tweede creëert Christopher Doyles prijswinnende, adembenemend mooie cinematografie een omgeving die niet alleen de twee hoofdpersonen omhult, maar in elk van zijn weelderige, perfect geconstrueerde kaders lijkt te druipen van het romantische verlangen. Vergis je niet: In the Mood for Love was de mooiste film van 2001. (Ook moet gezegd worden dat Wong Karwais gebruikelijke hyperkinetische visuele stijl (hoewel begrijpelijk) ingetogen is voor deze film, hoewel zijn pallet net zo kleurrijk blijft.) Ten derde is er de meeslepende score van Michael Galasso, die vergezeld gaat van slow motion-scènes waarin, bijvoorbeeld, Chan in haar elegante jurk loopt en Chan en Chow 'kijken'. De hoofdrollen worden gespeeld door elkaar, op de trap, als ze elkaar passeren, en door andere prachtige scènes die zich in je geheugen etsen. De hoofdmelodie <0xE2><0x80><0x93> waarbij de instrumenten letterlijk lijken te huilen <0xE2><0x80><0x93> wordt op verschillende momenten in de film acht keer gespeeld en benadrukt zo de droefheid en het verlangen van de twee hoofdpersonen. Ten vierde leveren Tony Leung en Maggie Cheung allebei schitterende prestaties (Leung won de prijs voor de beste acteur in Cannes) en ze slagen erin op het witte doek echte chemie op te roepen.<br />De bovengenoemde elementen versmelten en werken zo mooi samen om een film te creëren die tijdloos, 'duizelingwekkend romantisch' en, in één woord, magisch aanvoelt. In The Mood for Love werd ik er, misschien meer dan in welke andere film van 2001 dan ook, aan herinnerd waarom ik het zo leuk vind om 'naar de film te gaan'. En ik denk dat dat zo'n beetje het grootste compliment is dat ik een film kan geven.<br /><br />
I think that New York Times film critic Elvis Mitchell wrote the best one line review of In the Mood for Love when he said that it is "dizzy with a romantic spirit that's been missing from the cinema forever." How true those words are! Truly romantic films are so rare these days, while films that include plenty of sex and nudity (which are often portrayed in a smutty and gratuitous manner) abound. So, given this cinematic climate, Wong Kar-wai's latest film feels like a much needed breath of fresh air. In the Mood for Love is about the doomed romance between two neighbors ("Mr. Chow," played by Tony Leung and "Mrs. Chan," played by Maggie Cheung), whose spouses are having an illicit affair, as they try "not to be like them." But after hanging out with each other on lonely nights (while their spouses are away "on business"/"taking care of a sick mother"), they fall madly in love, and must resist the temptation of going too far.<br /><br />Several factors are responsible for making In the Mood for Love a new classic among "romantic melodramas," in the best sense of that term. First, the specific period of the film (i.e. 1960's Hong Kong) is faithfully recreated to an astonishing degree of detail. The clothes (including Maggie Cheung's lovely dresses), the music (e.g. Nat King Cole), and the overall atmosphere of this film evokes a nostalgia for that specific period. Second, Christopher Doyle's award-winning, breathtakingly beautiful cinematography creates an environment which not only envelopes its two main characters, but seems to ooze with romantic longing in every one of its sumptuous, meticulously composed frame. Make no mistake about it: In the Mood for Love was the most gorgeous film of 2001. (It should also be mentioned that Wong Kar-wai's usual hyper-kinetic visual style is (understandably) toned down for this film, although his pallet remain just as colorful.) Third, there is the haunting score by Michael Galasso, which is accompanied by slow motion sequences of, e.g. Chan walking in her elegant dresses, Chan and Chow "glancing" at each other as they pass one another on the stairs, and other beautiful scenes which etch themselves into one's memory. The main score--which makes its instruments sound as though they're literally crying--is heard eight times throughout various points in the film and it serves to highlight the sadness and the longing which the two main characters feel. Fourth, Tony Leung and Maggie Cheung both deliver wonderful performances (Leung won the prize for best actor at Cannes) and they manage to generate real chemistry on screen.<br /><br />The above elements coalesce and work so nicely together to create a film that feels timeless, "dizzyingly romantic," and, in a word, magical. In the Mood for Love, perhaps more than any other film of 2001, reminded me why it is that I love "going to the movies." And I guess that is about the highest compliment that I can pay to a film.<br /><br />