Het ontbreekt Kidman en Law aan de chemie om dit slordige, slecht geschreven liefdes- en melodramatische werk op een ander niveau dan grandioos te maken. Kidman pruilt en Law kijkt smachtend naar haar afwezige minnaar Law. Ze heeft hem net ontmoet als hij wegvliegt om in de Burgeroorlog voor het Zuiden te vechten, en ze hebben maar ongeveer 5 zinnen en een kus uitgewisseld, en toch zijn ze smoorverliefd op elkaar. Laws voornaamste richting lijkt te zijn: 'Zie er leeg en geschokt uit, maar gevoelig.' Rene Zellweger is zo ongeveer de enige vonk in dit saaie script, maar ze speelt het veel te breed en overdreven, alsof ze de hoofdrol speelde in 'Annie Get Your Gun'. Iets aan haar personage had meer weg van een schets van Monty Python <0xE2><0x80><0x93> die ene uit _Se Holy Grail_, waarin de boeren de hele dag in de modder liggen te wroeten om zonder reden moddertaarten te maken. Kidman is een actrice die slim genoeg is om haar zoveel mogelijk uit de weg te gaan. Hun scènes samen zijn als een stripverhaal dat in een Victoriaanse roman verstopt zit.<br />Als de actie in een totale saaiheid wegzakt, wat regelmatig gebeurt, schreeuwen de schrijvers alleen maar: 'Maak die Simon Legree-achtige schurk koud!' en komt Teague (Ray Winstone) uit het niets aangalopperen om zijn onuitsprekelijke lafhartige daden te verrichten, zoals het doden en martelen van onschuldige godvrezende stadsbewoners in naam van de loyaliteit aan een snel vervagende democratie.<br />Confederatie. Alle andere keren komt hij niet in actie, wat zelfs in dit koekblik belachelijk is. Er is een overvloed aan andere getalenteerde acteurs die geloofwaardige rollen spelen. Dat zijn de personages die Law ontmoet als hij zijn Johnny Appleseed-trektocht maakt van de frontlinies, waar hij is gedeserteerd, naar de hopelijk liefdevolle omhelzing van Kidman in Cold Mountain. Maar uiteindelijk doen die personages er niet toe. Law heeft geen tijd voor hen of hun leven. Elk van deze kleine minifilms heeft hetzelfde saaie thema: oorlog is godverdomme en verandert fatsoenlijke christelijke mensen in dolle beesten.<br />En het scenario is veel te voorspelbaar, te grof. Bovendien gaat het verhaal vreselijk langzaam. Je zit de hele film te wachten op de onvermijdelijke hereniging van Romeo en Julia, met Kidman die haar handen wringt en zucht, de wet die de ongelooflijke overmacht overwint en kogels ontwijkt. En als het eindelijk zover is, kan het je allemaal niets meer schelen. Je kijkt op je horloge en vraagt je af hoeveel je nog van die druiper te verduren zult krijgen.<br />Ik geef het een ster van de vijf voor de gevechtsscènes. Er zit een krachtige anti-oorlogsboodschap in. Het ongelooflijke gebrek aan bezorgdheid voor het verlies van levens door de generaals aan beide kanten van het conflict is heel krachtig. Maar het is maar ongeveer een
Kidman and Law lack the chemistry to make this sloppily directed, poorly written romance/melodrama work on any level other than grandiosity. Kidman pouts and<br /><br />pines wistfully for her absent lover Law. She's just met him when he's whisked off to do battle for the South in the Civil War, and they've only exchanged about 5 sentences and one kiss, yet they're totally smitten. Law's main direction throughout seems to be `Look vacant and shell-shocked, but sensitive.' Rene Zellweger is about the only spark in this dreary script, but she plays it way too broad and over the top, like she was starring in `Annie Get Your Gun.' Yee-hah boy howdy! Something about her character felt more like it belonged in a Monty Python sketch - the one from `Holy Grail' where the peasants spend all their time wallowing in muck making mud pies for no reason. Kidman is a smart enough actress to stay out of her way whenever she can. Their scenes together are like a comic book hidden inside a Victorian Era novel.<br /><br />Whenever the action bogs down into total tedium, which is frequently, all the writers do is shout `Cue the Simon Legree-type Villain!' and Teague (Ray Winstone) comes galloping out of nowhere to do his unspeakably dastardly acts, like kill and torture innocent God-fearing townspeople in the name of loyalty to a fast-fading<br /><br />Confederacy. All other times, he's missing in action, which is preposterous even in this cornball script. There is a plethora of other talented actors who give credible performances in small roles. These are the characters Law meets as he does his Johnny Appleseed trek from the front lines, where he has deserted, to the hopefully loving embrace of Kidman back in Cold Mountain. Ultimately though, none of these characters matter. Law has no time for them or their lives. Each of these little mini-movies has the same tired theme: war is gol-durn heck, and turns otherwise decent Christian folk into rabid animals.<br /><br />And the script is far too predictable, too heavy-handed. Moreover, the pacing of the story is dreadfully slow. You spend the entire movie waiting for Romeo and Juliet's inevitable reunion, with Kidman wringing her hands and sighing, Law overcoming incredible odds and dodging bullets. And when it finally comes you just don't care anymore. You'll be looking at your watch wondering how much more of this clap you have to endure.<br /><br />I give it one star out of five for the battle scenes. There is a potent anti-war message here. The incredible lack of concern for the loss of life by the Generals on both sides of the conflict is powerful stuff. But it's only about 15 minutes of this 150-minute dog.