Toen ik aan het begin van de jaren zeventig ging studeren, was dat een eenvoudiger tijd. Afgezien van een korte periode in 1994 ben ik sindsdien volkomen vrij geweest van de invloed van illegale middelen en ik heb er nooit spijt van gehad... tot nu toe. DB:TBTE moet zonder meer de beste film zijn om stoned naar te kijken. De vreemde, dromerige toestand die hij oproept is heel vreemd als je niets rookt, maar ik weet zeker dat het na een flinke joint volkomen normaal lijkt. (Niet dat ik dit aanbeveel, begrijp me goed.) Het sussende verhaal dat, zoals gewoonlijk bij kwaliteitsfilm, wordt gegeven door een tb-slachtoffer dat gevangenzit in een schilderij, zou ideaal zijn om de stonede kijker te helpen het verhaal te volgen als het ingewikkeld wordt. Plus dat alles in de film behoorlijk organisch is... van ouderwetse natuurlijke borsten tot de emmer met gebraden kip.<br />Nu is er ook geen twijfel over mogelijk dat de jongeman met het (ahum) 'handprobleem' in de film er absoluut vandoor gaat. Op een gegeven moment weet je gewoon dat hij gaat zeggen: 'Hé! Als ik mijn hand beweeg, laat hij sporen achter!' Geloof me... dat weet je als je bij dat punt bent aanbeland.<br />Het enige andere waar we het over hebben is dit: hoe goed kan een film zijn als minstens de helft van het budget wordt besteed aan het verplaatsen van een enorm bed voor binnen- en buitenopnamen? Absoluut een must-see voor griezelfans, maar onder de juiste omstandigheden geschikt voor het algemene publiek (als je begrijpt wat ik bedoel, en ik denk van wel). Het krijgt maar vier sterren omdat ik niet kan zeggen dat er enig talent voor nodig was.
When I attended college in the early 70s, it was a simpler time. Except for a brief occurrence in 1994, I've been totally free of the influence of illegal substances ever since and I've never regretted it...until now. DB:TBTE has got to be, hands-down, the best movie to watch when stoned. The odd, dreamlike state it creates is very strange when you're not smoking anything, but I'm sure that it would seem completely normal after a big doobie. (Not that I'm recommending this, you understand.) The soothing narration, provided, as it usually is in quality cinema, by a TB victim trapped in a painting, would be ideal to help the stoned viewer to follow along as things get complicated. Plus, everything in the film is pretty organic...from old-fashioned natural breasts to the bucket of fried chicken.<br /><br />Now, there's also no question that the young man with the (ahem) "hand problem" is absolutely sailing away in the film. At one point, you just KNOW that he's going to say, "Hey! When I move my hand, it leaves trails!!" Trust me...you'll know when you get to that point.<br /><br />The only other thing we have to address is this: How good can a film be when at least half the budget was spent on moving a huge bed frame around for interior and exterior shots? <br /><br />Definitely a must-see for horror aficionados, but suitable for the general audiences under the right conditions (if you know what I mean, and I think that you do). It only earns four stars because I can't actually say that it took any talent to make.