'De Egyptenaar' speelt zich af tijdens de heerschappij van een van de meest fascinerende figuren uit de oudheid, de farao Akhnaton, die dertien eeuwen voor Christus een monotheïstische religie, het Atenisme, in het oude Egypte probeerde in te voeren. De hoofdfiguur is echter niet Akhnaton, maar de fictieve Sinuhe. Als baby wordt Sinuhe op mysterieuze wijze in een mandje op de rivier de Nijl gevonden en geadopteerd door de arts Senmut en zijn vrouw. Als hij volwassen wordt, volgt hij zijn geadopteerde vader op in het medische beroep, waarbij hij aanvankelijk (net als zijn vader) onder de armen van de stad werkt, maar hij komt op de voorgrond als hij en zijn vriend, de ambitieuze jonge soldaat Horemheb, de farao redden.' Sinuhe wordt aangesteld als hofarts, maar raakt geobsedeerd door de Babylonische courtisane Nefer. Sinuhe ruïneert niet alleen zichzelf in een vergeefse poging haar liefde te winnen, maar wordt ook te schande gemaakt omdat hij door zijn verwaarlozing van zijn plichten niet in staat is het leven van Akhnatons dochter te redden.<br />Sinuhe vlucht in ballingschap, waar hij succes heeft als genezer in naburige landen, maar hij keert terug naar Egypte als hij hoort van een Hettitisch complot om het land binnen te vallen. Hoewel Akhnaton hem zijn eerdere vergrijpen vergeeft, komt Sinuhe in een staat van beroering. De pogingen van Sinuhe om een nieuwe religie in te voeren hebben geleid tot burgertwisten tussen zijn volgelingen en die van de priesters van het oude polytheïstische geloof, en hij is van nature te vredelievend om stappen te ondernemen om de dreiging van de Hettieten het hoofd te bieden. Sinuhe raakt betrokken bij een complot van Horemheb, nu de generaal van het Egyptische leger, en Akhnatons zuster, prinses Baketamon, om de farao omver te werpen en hem te vervangen door een effectievere monarch.<br />De zwakheden van de film komen voornamelijk voort uit de twee romantische subplots. In de loop van de film wordt Sinuhe onthuld als de verloren zoon van de vorige farao en halfbroer van Akhnaton en Baketamon. Het zou een modern publiek dus kunnen verbazen dat ze verliefd op hem werd; een huwelijk tussen broers en zussen werd naar de maatstaven van het Egyptische koningshuis niet noodzakelijk als incestueus beschouwd, maar de maatstaven van het bioscooppubliek in de jaren vijftig waren op dit punt over het algemeen minder liberaal. Hoe dan ook, de driehoek Horemheb-Baketamon-Sinuhe is een onnodige complicatie en doet afbreuk aan Baketamons rol in de film, die van de kille, cynische Realpolitik.<br />De subplot van Nefer, die het grootste deel van het eerste uur van de film in beslag neemt, is overdreven melodramatisch Nefer is moreel waardeloos maar fascinerend, en voor de rol was een actrice van grote schoonheid en ook van grote dramatische vaardigheid nodig om haar geloofwaardig te maken, vooral omdat Nefer de moeilijke taak heeft Sinuhe weg te lokken van een vrouw die zo mooi is als Jean Simmons (die Merit speelt, Sinuhes rivale om haar genegenheid). Het is daarom jammer dat de rol naar een actrice ging die zo komisch onbekwaam was als Bella Darvi, wier enige kwalificatie was dat ze de ma<0xC3><0xAE>tresse was van de producent Darryl F. Zanuck. Darvi was niet alleen een houterige actrice, maar sprak ook met een zwaar buitenlands accent, dat nog onbegrijpelijker werd gemaakt door haar slissen. Ze was niet eens bijzonder aantrekkelijk in vergelijking met de twee legendarische Hollywood-schoonheden in de film, Simmons en Gene Tierney, die Baketamon spelen.<br />De film is beter als hij zich concentreert op de belangrijkste politieke en religieuze thema's. De andere acteurs zijn beter dan Darvi, hoewel Peter Ustinov als Sinuhe's bediende Kaptah dezelfde fout maakt als in 'Spartacus', namelijk dat hij een komische sfeer probeert te brengen in een film die dat niet nodig heeft. Zijn stem was trouwens veel te patricisch voor een 'komische bediende'-rol.<br />Edmund Purdom, een weinig bekende Britse acteur, kreeg de hoofdrol toen Marlon Brando zich op het laatste moment terugtrok, maar hij speelt de grote man meer dan goed. De rol van Horemheb is beter dan hij was in zijn andere epos uit 1954, 'Demetrius and the Gladiators'. Simmons is stralend mooi als Merit.<br /><0x3E><0x3E> Akhnaton is de rol van een filosoof-koning die eindigt als een soort heilige dwaas.<br /><0x3E><0x3E> Michael Wilding (tot nu toe het best bekend als de tweede meneer Elizabeth Taylor) speelt Akhnaton als een zogenaamde filosoof-koning die eindigt als een soort heilige dwaas. Zijn onvermogen om moeilijke beslissingen te nemen maakt hem tot een ongeschikt heerser, maar hij heeft een profetische visie op vrede en rechtvaardigheid die hem een uitstraling van morele grootheid geeft die ver uitstijgt boven die van degenen die hopen hem op de troon te kunnen vervangen. Hoewel Aten meer gemeen had met het Opperste Wezen van de Deïsten dan met de Jehova uit het Oude Testament of de Trinitaire Christelijke God, is er een weloverwogen poging om parallellen te trekken tussen het Atenisme en het christendom. In de film is het Atenistische symbool de 'ankh', ongetwijfeld gekozen vanwege de gelijkenis met een kruis, maar in werkelijkheid was het een veelvoorkomende Egyptische hiëroglief voor het leven, niet uniek voor het Atenisme. Zijn taal heeft vaak een bijbelse klank; zijn vergelijking van zichzelf met 'de wind die in de woestijn fluit' doet denken aan Johannes de Doper's'stem die in de wildernis roept' (vandaar de titel van deze recensie). Sinuhes verwijzingen in de rivier komen overeen met het verhaal van Mozes uit het Oude Testament.<br />Aan het eind van de film bereikt Sinuhe, die de geest van de dode Akhnaton heeft geërfd, een eigen morele grootsheid. De boodschap van de film is dat we, hoewel we praktische mannen van actie zoals Horemheb nodig hebben, ook visionairs en denkers nodig hebben die bereid zijn de vraag 'waarom?' te stellen. is een film die idealistisch en menselijk is in zijn benadering van zowel religie als politiek.
"The Egyptian" is set during the reign of one of the most fascinating figures of the ancient world, the Pharaoh Akhnaton, who, thirteen centuries before Christ attempted to introduce a monotheistic religion, Atenism, to ancient Egypt. The main character, however, is not Akhnaton but rather the fictitious Sinuhe. As a baby, Sinuhe is found mysteriously floating in a basket on the river Nile and adopted by the physician Senmut and his wife. When he grows to manhood, he follows his adopted father into the medical profession, initially working (as his father did) among the poor of the city, but he comes to prominence after he and his friend, the ambitious young soldier Horemheb, save the Pharaoh's life while on a hunting expedition in the desert. Sinuhe is appointed Court physician, but becomes obsessed with the Babylonian courtesan Nefer. Sinuhe not only ruins himself in a vain attempt to win her love, but is also disgraced when his neglect of his duties means that he is unable to save the life of Akhnaton's daughter.<br /><br />Sinuhe flees into exile, where he achieves success as a healer in neighbouring countries, but returns to Egypt when he learns of a Hittite plot to invade. Although Akhnaton readily forgives him for his previous offences, Sinuhe finds the country in turmoil. The Pharaoh's attempts to introduce a new religion have led to civil strife between his followers and those of the priests of the old polytheistic faith, and he is too pacific by nature to take any steps to confront the Hittite threat. Sinuhe becomes embroiled in a plot by Horemheb, now the general of the Egyptian army, and Akhnaton's sister Princess Baketamon to overthrow the Pharaoh and replace him with a more effective monarch.<br /><br />The film's weaknesses arise mostly from its two romantic subplots. In the course of the film, Sinuhe is revealed as the long-lost son of the previous Pharaoh and half-brother to Akhnaton and Baketamon. It might therefore surprise a modern audience that she should fall in love with him; marriage between brothers and sisters were not necessarily considered as incestuous by the standards of Egyptian royalty, but the standards of 1950s cinema audiences were generally less liberal on this point. In any case, the Horemheb-Baketamon-Sinuhe love triangle is an unnecessary complication and detracts from Baketamon's role in the film, that of the voice of cold-eyed, cynical Realpolitik.<br /><br />The Nefer subplot, which takes up most of the first hour of the film, is overwritten and excessively melodramatic. Nefer is morally worthless but fascinating, and the role needed an actress of great beauty and also great dramatic skill to make her credible, especially as Nefer achieves the difficult task of winning Sinuhe away from a woman as lovely as Jean Simmons (who plays Merit, Sinuhe's rival for her affections). It is therefore unfortunate that the role went to an actress as comically inept as Bella Darvi, whose only qualification was that she was the mistress of the producer, Darryl F. Zanuck. Darvi was not only a wooden actress, but also spoke with a thick foreign accent, made even more incomprehensible by a lisp. She was not even particularly attractive by comparison with the two legendary Hollywood beauties in the film, Simmons and Gene Tierney who plays Baketamon.<br /><br />The film is better when it concentrates on its main political and religious themes. The other actors are better than Darvi, although Peter Ustinov as Sinuhe's servant Kaptah makes the same mistake as in "Spartacus", that of trying to bring comic relief into a film that does not need it. His voice, anyway, was far too patrician for a "comic servant" role.<br /><br />Edmund Purdom, a little-known British actor, was thrust into the main role when Marlon Brando pulled out at the last minute, but more than adequately fills the great man's shoes, even though his style of acting was quite different. He copes well with the challenge of showing the changes in Sinuhe's character, from unworldly idealist, to lovesick fool, to embittered cynic to the enlightened visionary of the final scenes. Victor Mature was never the most expressive of actors, but he is well-suited to the role of Horemheb, a practical, down-to-earth man of action. He is better here than he was in his other epic from 1954, "Demetrius and the Gladiators". Simmons is luminously beautiful as Merit.<br /><br />Michael Wilding (hitherto best known to me as the second Mr Elizabeth Taylor) plays Akhnaton as a would-be philosopher-king who ends as a sort of holy fool. His inability to make difficult decisions makes him an unsuitable ruler, but he has a prophetic vision of peace and justice which lend him an air of moral greatness far beyond those who hope to replace him on the throne. Although Aten had more in common with the Supreme Being of the Deists than with the Old Testament Jehovah or the Trinitarian Christian God, there is a quite deliberate attempt to draw parallels between Atenism and Christianity. In the film the Atenist symbol is the "ankh", doubtless chosen because of its resemblance to a cross, but in reality it was a common Egyptian hieroglyph for life, not unique to Atenism. Akhnaton's language often has a Biblical ring to it; his comparison of himself to "wind whistling in the desert" recalls John the Baptist's "voice crying in the wilderness" (hence the title of this review). Sinuhe's finding in the river parallels the Old Testament story of Moses.<br /><br />At the end of the film Sinuhe, who has become the inheritor of the spirit of the dead Akhnaton, achieves a moral greatness of his own. The message of the film is that, while we may need practical men of action like Horemheb, we also need visionaries and thinkers who are prepared to ask the question "why?" For all its faults, "The Egyptian" is a film which is idealistic and humane in its approach to both religion and politics. 7/10