Lucio Fulci's 'Don't Torture a Duckling' schildert een buitengewoon onflatteus portret van een klein stadje op Sicilië dat wordt geteisterd door reeksen brute moorden op jonge jongens. Deze verrassend goed geregisseerde film (vooral in vergelijking met Fulci's bloedbaden later) onderscheidt zich door een algehele sfeer van perversiteit, wreedheid en twee werkelijk groteske scènes van wreed geweld. De kinderen die binnenkort dood zullen zijn, worden afgebeeld als terloops wrede, piepende katers; Bruno's bijna-verleiding door de naakte Patrizia (Barbara Bouchet) moet echt gezien worden om te kunnen geloven. Hoog aanbevelenswaardig <0xE2><0x80><0x93> vooral in combinatie met mijn andere favoriete cultfilm, 'House with the Windows That Laugh' (1976).
Lucio Fulci's "Don't Torture a Duckling" paints an exceptionally unflattering portrait of small-town Sicily plagued by series of brutal murders of young boys.This surprisingly well-directed film(especially in comparison to later Fulci's gorefests)is distinguished by overall atmosphere of perversity,nastiness and two truly grotesque scenes of brutal violence.The soon-to-be-dead children are depicted as casually cruel and budding peeping toms;Bruno's near-seduction by the naked Patrizia(Barbara Bouchet)really has to be seen to be believed.Highly recommended-especially in pair with my another cult favourite "House with the Windows That Laugh"(1976).