Er is niets waar ik een grotere hekel aan heb in een film dan aanstellerij, en dit is een van de aanstellerigste films die ooit zijn gemaakt. Het zelfbewustzijn is in alle scènes voelbaar: 'Kijk eens wat een diepgaande, geraffineerde film we aan het maken zijn,' lijken de regisseur en de scenarioschrijver tegen ons te zeggen, en tegen zichzelf zeggen ze: 'Kijk eens hoe we het publiek nog meer kunnen vervelen en in de war kunnen brengen.' Ik kijk liever naar de slechtste film van Ed Wood of Edgar G. Ulmer dan naar zoiets als dit. Die gaven ons tenminste eerlijke rotzooi, en hun films waren tenminste, op hun eigen afschuwelijke manier, vermakelijk. Deze film is ongeveer even vermakelijk als een wortelkanaalbehandeling zonder verdoving, en staat dus gelijk aan martelen. Hebben deze scenarioschrijvers ooit het woord'verhaal' gehoord? Het lijkt er niet op. Ze hebben een concept, ze kunnen een sfeer scheppen, en ze hebben een uitstekende cast bij elkaar gekregen en goede prestaties geleverd. En waarvoor? Om ons een uur en drie kwartier te vervelen? Er gebeurt in deze film niet echt iets. Het enige opwindende deel, en dat duurt maar twee minuten, is wanneer een van de huiseigenaren die binnenkort uit hun huis gezet zullen worden op de ambtenaren begint te schieten die hem komen vertellen dat hij weg moet. Maar er komt niets van. Jammer dat hij niet is doorgegaan met schieten tot hij de scenarioschrijvers raakte. De enige positieve aspecten van deze film zijn het acteerwerk en een prachtig gefotografeerd landschap aan het eind.
There is nothing I hate more in a movie than pretentiousness, and this is one of the most pretentious films ever made. It's self-consciousness is obvious in every frame: "see what a profound, sophisticated film we are making," the director and screenwriters seem to be saying to us, and to themselves they say, "lets's see how we can bore and confuse the audience even more." I would rather watch the worst film by Ed Wood or Edgar G. Ulmer than something like this. At least they were giving us honest trash, and at least their films, in their own atrocious way, were entertaining. This film is about as entertaining as a root canal without anesthesia, and thus is tantamount to torture.<br /><br />Have these screenwriters ever heard the word 'story?' It doesn't appear so. They have a concept, they are able to create an atmosphere, and they were able to assemble an excellent cast and elicit good performances from them. And for what? To bore us for an hour and 45 minutes? Nothing really happens in this film. The only exciting part, and this lasts only about two minutes, occurs when one of the soon-to-be-evicted homeowners starts shooting at the state employees who come to tell him he has to leave. But nothing comes of it. Too bad he didn't keep shooting until he hit the screenwriters. The only redeeming features of this film are the acting and some beautifully photographed scenery toward the end. 3/10