Chen Kaige verloor zijn gevoel voor tempo. Ik benijd Europeanen en Amerikanen die naar de film kunnen kijken zonder de dialoog met hun oren te volgen, want dat is pijnlijk: langzaam, onnatuurlijk zwaar en overdreven weloverwogen. Maar westerlingen lijden daarentegen aan de slechte kwaliteit van de ondertiteling, waardoor alle subtiliteit en dubbele betekenissen verloren gaan die een zorgvuldige bestudering van de film zo leuk maken.
Chen Kaige lost his sense of tempo. I envy Europeans and Americans who can watch the film without following the dialog with their ears, because it is painful to do: slow, unnaturally heavy, and over-deliberate. But Westerners, on the other hand, suffer from the poor quality of subtitle translation, which manages to lose all the subtlety and double meanings that make a careful study of the film so much fun.