Dertig jaar na de klassieker uit 1939, die Robert Donat een Oscar opleverde en van Greer Garson een ster maakte, leverde 'Goodbye, Mr. Chips' een veelheid aan problemen op voordat het in deze muzikale versie op het scherm verscheen. De oorspronkelijke sterren Rex Harrison en Samantha Eggar werden vervangen door Richard Burton en Lee Remick, die op hun beurt de wind van voren kregen van Peter O'Toole en Petula Clark. De partituur van André Prévin werd afgewezen, en de partituur die uiteindelijk werd gebruikt, was gecomponeerd door <0xE2><0x80><0x93> helaas <0xE2><0x80><0x93> Leslie Bricusse. De eerste regisseur Herbert Ross kreeg de monumentale taak toebedeeld om een eenvoudig liefdesverhaal <0xE2><0x80><0x93> dat van een man voor zowel zijn vrouw als zijn studenten <0xE2><0x80><0x93> te transformeren tot een groots spektakel. Dat het zo goed slaagt ondanks de vele obstakels die het op zijn weg vindt, is een bewijs van de twee sterren die het heeft.<br />Arthur Chipping is leraar Latijn op Brookfield, een jongensschool in een buitenwijk van Engeland, waar hij zelf is opgeleid. Introvert en sociaal onbekwaam als hij is, is hij toegewijd aan zijn leerlingen, maar niet in staat hen te inspireren. Voor de zomervakantie neemt een oud-leerling hem mee naar een Londense concertzaal om een voorstelling bij te wonen met Katharine Bridges in de hoofdrol, de jongedame met wie hij hoopt te trouwen. De bijeenkomst na de voorstelling is voor iedereen pijnlijk, en Chips <0xE2><0x80><0x93> zoals hij bekendstaat <0xE2><0x80><0x93> gaat op pad om een paar van de oude ruïnes van Italië te verkennen. Onverwacht loopt hij Katharine tegen het lijf, die een cruise door de Middellandse Zee heeft geboekt om haar de tijd te geven om te rouwen om een mislukte liefdesrelatie en na te denken over de richting van haar carrière. In de tijd die ze samen doorbrengen, ontdekt ze een vriendelijke en zachtaardige man onder het verwarde uiterlijk, en na haar terugkeer in Londen gaat ze serieus achter hem aan. Als het herfsttrimester begint, keert Chips met zijn jonge bruid terug naar Brookfield, en de twee beginnen een rustig huiselijk leven te leiden. Er doen zich complicaties voor wanneer aspecten van Katharines verleden aan de oppervlakte komen, en opnieuw wanneer de Tweede Wereldoorlog hun leven binnendringt, maar Chips wordt gesterkt door de steun van zijn vrouw, en zijn pas herwonnen zelfvertrouwen maakt hem tot een van de favorieten onder de studenten. Afgezien van een paar muzikale intermezzo's <0xE2><0x80><0x93> het verrukkelijke nummer 'London is London' en Katharines liefdesverklaring 'You and I' <0xE2><0x80><0x93> zijn de meeste liedjes van Bricusse, waarvan sommige worden gezongen door de voice-over terwijl de personages hun emoties onderzoeken, gemakkelijk te vergeten en doen op geen enkele manier afbreuk aan de film. Als je de soundtrack helemaal weglaat, werkt 'Goodbye, Mr. Chips' heel goed als drama. Het script van Terrence Rattigan houdt elementen van het origineel, terwijl het steeds verder wordt uitgebreid en het een paar decennia later nog steeds bijschaaft. Hij heeft verschillende scènes tussen Chips en Katharine gemaakt die hun toewijding aan elkaar prachtig weergeven, en heeft er een paar doorspekt met komische uitspattingen, met dank aan Katharine's komische uitspattingen. Hij speelt ook een rol in een Britse kostschool <0xE2><0x80><0x93> het equivalent van een particuliere academie hier in de Verenigde Staten <0xE2><0x80><0x93> die hij met onfeilbare perfectie reconstrueert.<br />Ross doet het goed als regisseur voor het eerst. Hij besprenkelt de film royaal met adembenemend gefotografeerde momenten <0xE2><0x80><0x93> de openingsscène, waarin het schoollied weerklinkt in de enorme stenen gangen van de school <0xE2><0x80><0x93> die de toon voor de film perfect zetten. Kostuums en decors zijn getrouw aan de tijd. De leerlingen, geportretteerd door niet-professionele acteurs die op de school waren ingeschreven als Brookfield, spelen hun verschillende bijrollen goed.<br />De hoogste lof is voor Peter O'Toole. Toole en Petula Clark in de hoofdrollen. O'Toole stond al heel lang bekend als een eersteklas toneelspeler, dus zijn door een Academy Award bekroonde optreden hier is geen verrassing. Clark, een veteraan van zo'n twintig B-films in het Verenigd Koninkrijk en de 'Finian's Rainbow' van vorig jaar, is absoluut stralend als de soubrette uit de muziekwereld, die haar toneelcarrière verruilt voor een leven als de vrouw van een schoolmeester. Haar gouden stem verrijkt haar liedjes en laat ons bijna vergeten hoe banaal de meeste ervan zijn, en ze past meer dan goed bij O'Toole in hun dramatische scènes samen. De chemie tussen die twee is tastbaar en laat ons geen twijfel dat dit een verliefd stel is. Het is geen klassieker zoals zijn voorganger, maar het is ook niet de ramp die veel critici beschreven toen het werd uitgebracht. Negeer de score, concentreer je op de optredens en geniet van de sfeer die Ross op het scherm heeft gebracht. Het is een prettige manier om een regenachtige middag door te brengen met iemand van wie je houdt.
Thirty years after the 1939 classic film won Robert Donat an Oscar and made Greer Garson a star, "Goodbye, Mr. Chips" overcame a multitude of problems before stumbling to the screen in this musical version. Original stars Rex Harrison and Samantha Eggar were replaced by Richard Burton and Lee Remick, who in turn were given the heave-ho in favor of - thankfully - Peter O'Toole and Petula Clark. Andre Previn's score was rejected, and the one eventually used was composed by - unfortunately - Leslie Bricusse. First-time director Herbert Ross was handed the monumental task of transforming a simple love story - that of a man for both his wife and students - into a big-budget extravaganza. That it succeeds as well as it does despite the many obstacles in its way is a testament to its two stars.<br /><br />Arthur Chipping is a Latin teacher at Brookfield, a boys' school in suburban England where he himself was educated. Introverted and socially inept, he is dedicated to his students but unable to inspire them. Prior to summer holiday, a former student takes him to a London music hall to see an entertainment starring Katharine Bridges, the young lady he hopes to wed. The post-performance meeting is awkward for all, and Chips - as he is commonly known - sets off to explore some of Italy's ancient ruins. Unexpectedly, he runs into Katharine, who has booked a Mediterranean cruise to allow her time to mourn a failed love affair and ponder the direction of her career. In the time they spend together, she discovers a kind and gentle man beneath the befuddled exterior, and upon returning to London pursues him in earnest. When the fall term begins, Chips returns to Brookfield with his young bride, and the two settle into a life of quiet domesticity. Complications arise when aspects of Katharine's past surface, and again when World War II intrudes in their lives, but Chips is bolstered by his wife's support, and his new-found confidence makes him a favorite among the students.<br /><br />Aside from a couple of musical interludes - the delightful music hall production number "London is London" and Katharine's declaration of love, "You and I" - most of Bricusse's songs, some of them performed in voice-over as the characters explore their emotions, are easily forgettable and in no way enhance the film. Eliminate the score entirely, and "Goodbye, Mr. Chips" works quite well as a drama. Terrence Rattigan's script retains elements of the original while expanding upon it and updating it by a couple of decades. He has crafted several scenes between Chips and Katharine that beautifully delineate their devotion to each other, and infused a few with comic relief courtesy of Katharine's friend and cohort, over-the-top actress Ursula Mossbank (delightfully played by Sian Phillips, O'Toole's real-life wife at the time). He also captures life at a British public school - the equivalent of a private academy here in the States - with unerring perfection.<br /><br />Ross does well as a first-time director, liberally sprinkling the film with breathtakingly photographed moments - the opening credits sequence, during which the school anthem echoes in the vast stone hallways of the school, perfectly sets the tone for the film. Costumes and sets are true to the period. The students, portrayed by non-professionals who were enrolled at the school used as Brookfield, handle their various small supporting roles well.<br /><br />Highest praise is reserved for Peter O'Toole and Petula Clark in the lead roles. O'Toole was long-established as a first-class dramatic actor, so his Academy Award-nominated performance here comes as no surprise. Clark, a veteran of some two dozen B-movies in the UK and the previous year's "Finian's Rainbow," is absolutely luminous as the music hall soubrette who forsakes a theatrical career in favor of life as a schoolmaster's wife. Her golden voice enriches her songs and almost allows us to overlook how insipid most of them are, and she more than matches O'Toole in their dramatic scenes together. The chemistry between the two is palpable and leaves us with no doubt that this is a couple very much in love.<br /><br />This version of "Goodbye, Mr. Chips" is no classic like its predecessor, but hardly the disaster many critics described when it was released. Ignore the score, concentrate on the performances, and revel in the atmosphere Ross has put on the screen. It's a pleasant way to spend a rainy afternoon with someone you love.