Dit is een moeilijke film om te beoordelen, omdat er met verschillende factoren rekening moet worden gehouden. Laten we de meer objectieve factoren eruit filteren. Oké, ben je geïnteresseerd in de feiten over de seriemoordenaar Jeffrey Dahmer? Kun je een onafhankelijke, lowbudgetfilm aan? Ben je objectief genoeg om NIET van een film te houden alleen omdat er geen sterren in spelen of omdat hij er zo professioneel uitziet? Nou, als je ja zei, moet je een open geest hebben om deze film aan te kunnen. Deze film is een bijna 100% accurate weergave van Dahmers volwassen leven en de daaropvolgende moordpartij, en is gestyled als een autobiografie. Het is geen geromantiseerd, onrealistisch verhaal zoals helaas het geval was met de theaterfilm 'Dahmer' (2001). De film begint met Dahmer, die heel overtuigend wordt gespeeld door Carl Crew, die in de politiewagen zit terwijl ze zijn appartement binnenvallen. Zijn gedachten over wat hem daar heeft gebracht worden ons gepresenteerd in een verleden-tijdse, geschetste stijl die een accurate verklaring geeft voor veel van Dahmers psychoses en motieven die hem bijna 20 keer tot moord hebben aangezet. We leren het personage kennen, zowel de slinkse kant als de kant die bijna een normaal leven leidde. Het is niemands schuld maar die van Dahmer dat er 17 mensen zijn gestorven, maar als student strafrecht was ik blij met meer dan alleen zijn dierlijke kant, die naar waarheid in deze film voorkomt. Je ziet dat hij een liefdevolle relatie met zijn grootmoeder heeft en ook dat hij op zoek is naar gezelschap, maar natuurlijk zien we ook de kant van hem die iedereen zich herinnert. Het moet gezegd worden dat er weinig echt geweld op het scherm te zien is, met veel suggestieve beelden zoals bloedspetters of een lichaam dat door een wazig gordijn wordt geraakt. Je ziet wel twee sterfgevallen die ik me herinner, het ene is een tamelijk bloedeloze keelwond en het andere is een man die levend in een vat met zuur wordt geduwd. Hoewel je niets schokkends ziet, maken deze wreedheid en het overtuigende acteerwerk van zowel Crew als zijn slachtoffer dit tot een verontrustende scène. En hoewel de feitelijke verminkingen op het scherm geheim worden gehouden, zult u de resultaten zien. Er zijn een paar handen en hoofden op het scherm te zien, maar het lijkt erop dat dit de kijker moet storen en het ziet er niet uit alsof het uitbuiting is. Bovendien zijn op deze nepanatomische stukken de budgetbeperkingen zichtbaar. Hoewel ze acceptabel zijn, lijken ze genoeg op nep om niet al te storend te zijn. De film eindigt in feite voor Dahmers dood in 1994, omdat hij een jaar of twee eerder is uitgebracht. Dat is zo ongeveer het enige grote verschil met het echte verhaal, en de informatie die overblijft, is, zoals ik al heb gezegd, geheel in overeenstemming met de feiten. De kwaliteit van de film had beter gekund, de dialoog klinkt vaak een beetje te rustig en de rolverdeling is een beetje slap, maar niet overdreven. Naar mijn mening is dit een gebrekkige maar uiteindelijk eerlijke en serieuze kijk op een van Amerika's meest memorabele seriemoordenaars. Ik denk dat ik gerust kan zeggen dat de film ook memorabel is, en ik respecteer het dat hij zijn beperkingen heeft overwonnen om het verhaal op een geloofwaardige manier te brengen, geholpen door een door en door goede Carl Crew als Dahmer.
This is a tough film to review, since several factors need to be taken into account. Let's filter the more judgmental..Ok, are you interested in the facts concerning the serial killer of Jeffrey Dahmer? Can you withstand an independent, low-budget film? Are you objective enough to NOT dislike a film solely due to its lack of stars or professional look? Well, if you said yes then you should have a mind open enough to handle this one. This film is an almost 100% accurate dramatization of Dahmer's adult life and subsequent murder spree, and is styled as an autobiography. It isn't a glamorized, unrealistic account that unfortunately the theatrical film "Dahmer" (2001) was. The movie begins with Dahmer, played quite convincingly by Carl Crew, sitting in the police car as they raid his apartment. His thoughts of what got him there are presented to us in a past-tense, narrated style that accurately explains much of Dahmer's psychoses and motives which led him to commit murder almost 20 times. We get to know the character, both the devious side as well as the side that came moderately close to living a normal life. It isn't anyone's fault but Dahmer's that 17 people died, but being a criminal psychology student, I was pleased to more than just his animalistic side represented, truthfully, in this film. You see him having a loving relationship with his grandmother as well as trying to find companionship, but of course we witness the side of him that everyone remembers. It should be noted that there is little actual onscreen violence, with much of it suggestive in shots such as spattering of blood or a body being struck through a blurred curtain. You do see two deaths that I remember, one being a pretty bloodless throat slash and the other being a man shoved alive into a barrel of acid. While you don't see anything graphic, this cruelty and the convincing acting of both Crew and his victim make this a disturbing scene. And while the actual onscreen mutilation is kept low, you will see the results. There is a prop hand and head or two, but it seems as if this was to disturb the viewer and doesn't look to be exploitive. Besides, these fake anatomical pieces are where the budget limitations are visible. Although acceptable, they look enough like fakes to not be too disturbing. The film actually concludes before Dahmer's death in 1994, due to the fact that it was released a year or two prior. That's about the only big difference from the real story, and the information that remains is, as I've stated, very true to the facts. The film quality could be better, the dialogue often sounds a little too quiet, and the acting of several characters IS a bit hammy, but it's not overboard. In my opinion, this is a flawed but ultimately honest and serious look into one of America's most remembered serial killers. I think it's safe to say the film is memorable as well, and I respect it for overcoming its limitations to deliver the story in a believable manner, aided by a thoroughly excellent Carl Crew as Dahmer.