Le Cercle Rouge van Jean-Pierre Melville volgt de levens van twee misdadigers: Vogel (Gian Maria Volontè), een moordenaar die de politie ontglipt terwijl hij per trein van de ene stad naar de andere wordt overgebracht; en Corey (Allain Delon), een dief die net uit de gevangenis is ontslagen. Het lot besluit zich bij deze twee mannen te voegen om een spectaculaire overval te plegen. Op de achtergrond is Matei (André Bourvil) te zien, de detective aan wie Vogel ontsnapt, onverzoenlijk in zijn achtervolging en soms meedogenloos in zijn methoden. In de film ontmoet de kijker nog andere, minder belangrijke maar fascinerende personages, onder wie Jansen (Yves Montand), een in ongenade gevallen ex-smeris en een uitstekende schutter. Le Samourai, Un Flic en Le Cercle Rouge zijn duidelijk van hetzelfde laken een pak: de symmetrische hoeken, de lange shots, de stiltes, de jassen en hoeden en sigaren, de citaten in het begin, de verbazingwekkende overvallen, het fatalisme, het niet-glamoureuze en roemloze criminele leven. Alles wat in Melville geweldig is, is hier in topvorm.<br />En deze keer had ik niet zoveel last van zijn tekortkomingen: het onlogische, verwarrende gedrag van zijn personages en het verwarrende verhaal dat mijn plezier in zijn andere films bedierf, zijn hier bijna onzichtbaar. Aangezien Le Cercle Rouge voor Un Flic kwam, wil dat niet zeggen dat hij in de loop der tijd beter werd; misschien heb ik het wel verkeerd gedaan. Ik raak er alleen maar meer aan gewend en kom in een stemming waarin ik er geen last meer van heb.<br />Melville maakte unieke misdaadfilms. Hoe oud ze ook zijn, ze vertonen meer vindingrijkheid, realisme en gratie dan de moderne technothrillers waarin coole dieven computersystemen en James Bond-gadgets gebruiken om onmogelijke misdaden uit te voeren. Melvilles misdadigers zijn niet cool: ze zijn eenzaam, sociaal onbeholpen en beseffen waarschijnlijk dat ze niet veel meer kunnen dan plannen smeden voor een overval. Ze zijn ongewenst in de maatschappij, leven in de nacht en zijn de politie altijd een stap voor in een spel waarvan ze weten dat ze het uiteindelijk zullen verliezen. Er is niets romantisch aan hen.<br />Verbazingwekkend voor een film van dit type: de politie is ook niet helemaal achterlijk. Matei is slim, geslepen, geduldig en zelfs meelevend. Hij is geen onsympathieke schurk of cliché, hij is gewoon een oude man die zijn werk doet en het goed doet. Hij weet wanneer hij geweld moet gebruiken en wanneer hij zijn hersens moet gebruiken. Veel films zouden van hem kunnen leren.<br />Het is deze nuchtere, onromantische stijl die Melvilles films zo leuk maakt om naar te kijken en hem op een speciaal voetstuk plaatst als een van de grote meesters in de misdaad.
Jean-Pierre Melville's Le Cercle Rouge follows the lives of two criminals: Vogel (Gian Maria Volontè), a murderer who gives the cops the slip while he's being transferred from one city to another by train; and Corey (Allain Delon), a thief just released from jail. Fate decides to join these two men to pull off a spectacular heist. In the background there is Matei (André Bourvil), the detective Vogel escapes from, implacable in his pursuit and sometimes ruthless in his methods. Along the movie the viewer meets other minor but fascinating characters, the best of which is Jansen (Yves Montand), a disgraced ex-cop and an excellent marksman.<br /><br />Melville has such a unique style one doesn't need to watch many of his movies to catch on. Le Samourai, Un Flic and Le Cercle Rouge are clearly made of the same cloth: the symmetrical angles; the long shots; the silences; the coats and hats and cigars; the quotes at the beginning; the amazing heists, the fatalism; the unglamorous and inglorious criminal life. Everything that's great in Melville is present here in top form.<br /><br />And his shortcomings didn't bother me so much this time: the illogical, perplexing behavior of his characters and confusing storytelling, which hurt my enjoyment of his other movies, are almost invisible here. Since Le Cercle Rouge preceded Un Flic that doesn't mean he got better with time; perhaps I'm just getting more used to it and reaching a mindset where it doesn't bother me anymore.<br /><br />Melville made unique crime movies. As old as they may be, they show more ingenuity, realism and grace than the modern techno-thrillers in which cool thieves use computer systems and James Bond-esquire gadgets to pull off impossible crimes. Melville's criminals aren't cool: they're lonely, socially awkward and probably aware they're not good for much more than planning heists. They're society's unwanted, living in the night, always one step ahead of the police in a game they know they'll lose eventually. There's nothing romantic about them.<br /><br />Amazingly for a movie of this type, the cops aren't complete idiots either. Matei is smart, crafty, patient and even compassionate. He's not an unlikeable villain or a cliché, he's just an old man doing his job and doing it right. He knows when to use force and when to use brains. Many movies could learn from him.<br /><br />It's this down-to-earth, unromantic style that makes Melville's movies such a joy to watch and puts him on a special pedestal as one of cinema's great crime masters.