'De Racketeer'-ster Carol Lombard (verstoken van de 'e' die gewoonlijk aan het eind van haar voornaam staat) als een vrouw die uit de maatschappij is gegooid omdat ze haar man heeft verlaten voor een concertviolist (Roland Drew) die sindsdien een alcoholist is geworden, en die heen en weer wordt geslingerd tussen haar liefde voor hem en de belangstelling van New Yorks misdaadbaas Robert Armstrong (topzwaar). Het is praktisch een compendium van wat er mis was met de eerste praatprogramma's: stijve regie, onbeweeglijke camera's, theatraal acteerwerk en belachelijk langzame opvoering van de tekst. In die tijd zeiden de geluidsploegen tegen de regisseurs dat ze hun acteurs elke regel s-l-o-w-l moesten laten zeggen en dat ze pas hun eigen tekst moesten gaan zeggen als de vorige acteur klaar was met de hunne. Toen de film ongeveer vijf jaar later klaar was, had het een interessante film kunnen zijn, maar de regisseur Howard Higgin volgde trouw de instructies van zijn geluidsrecorder op en ondermijnde systematisch de talenten van Lombard en Armstrong die we kenden van het kijken naar hun latere films. 'De Racketeer' werd gemaakt in 1929, een jaar dat ons ondanks de overgangsproblemen van stilte naar geluid toch enkele legitieme meesterwerken opleverde: 'Halleluja!' van Vidor, 'Applaus' van Mamoulian, 'Hell's Heroes' van Wyler, 'Ladies of Leisure' van Capra <0xE2><0x80><0x93> allemaal van regisseurs met voldoende wilskracht om tegen de dictators op het klankbord te zeggen dat ze konden oprotten en hun acteurs naturalistisch te laten praten en handelen. Als je te horen krijgt dat je iets moet zeggen, vraag je je onwillekeurig af waar die gorilla van vijftien meter blijft als Armstrong hem nodig heeft.
"The Racketeer" stars Carol (deprived of the "e" that usually appeared at the end of her first name) Lombard as a woman thrown out of society because she left her husband for a concert violinist (Roland Drew) who has since become a down-and-out alcoholic, and torn between her love for him and the interest of New York crime kingpin Robert Armstrong (top-billed). It's virtually a compendium of what was wrong with the earliest talkies: stiff direction, immobile cameras, stagy acting and ridiculously slow-paced delivery of lines. At the time the sound crews were telling the directors to have their actors speak every line s-l-o-w-l-y and not to start speaking their own line until after the previous actor had finished theirs. Done about five years later, this could have been an interesting movie, but director Howard Higgin faithfully follows his sound recorder's dictates and systematically undercuts the talents we know Lombard and Armstrong had from watching their later movies. "The Racketeer" was made in 1929, a year that despite the transition problems from silent to sound nonetheless gave us some legitimate masterpieces  Vidor's "Hallelujah!," Mamoulian's "Applause," Wyler's "Hell's Heroes," Capra's "Ladies of Leisure"  all from directors with strong enough wills to tell the soundboard dictators to get stuffed and let their actors talk and act naturalistically. Too bad Howard Higgin wasn't that strong; as it is, watching a naturally rapid-paced actor like Armstrong slog through the part in the ridiculous way he's been told to speak, one can't help but wonder where that 50-foot gorilla is when Armstrong needs him.