Dit was een verbazingwekkend openhartige (uh-huh, uh-huh) film voor 1955. Otto Preminger en Carlyle Productions waagden een kans door hem te maken, de Motion Picture Association of America zag af van het maken van een film waarin openlijk een junkie te zien is die een injectiespuit vol heroïne in zijn arm steekt. Frank Sinatra waagde een kans door een verslaafde muzikant te spelen en door plat op zijn gezicht te vallen in een rol waarvoor hij minstens twee keer zoveel acteerwerk nodig had als ooit tevoren. Al deze gokjes leverden iets op, de film is een klassieker, hoewel hij niet volmaakt is.<br />Nelson Algren' De roman van Frank Sinatra mag dan geweldig zijn, maar er gebeurt veel te veel om hem in een film van twee uur te passen. 'The Man with the Golden Arm' duurt 119 minuten en voelt vaak veel langer. Maar naar mijn mening wordt de film niet gemaakt door Frankie Machine (Sinatra) maar door de andere personages en hun subplots, die allemaal met Frankie te maken hebben. Uiteindelijk is het niet alleen Frankie die verslaafd is, alles en iedereen lijkt van hem afhankelijk te zijn en dat voelt hij heel sterk. Als de druk te groot wordt, begint het tromgeroffel op de soundtrack en Frankie steekt de straat over met zijn goedgeklede 'vriend' Louie.<br />Het is overdreven om te zeggen dat Frank Sinatra' De muziekcarrière van Billy Wilder heeft altijd in het slop gezeten, maar in het begin van de jaren vijftig zat hij tussen zijn tournees met grote bands en het Las Vegas-tijdperk in. Met 'From Here to Eternity' bewees hij dat hij een serieuze acteur was en zijn carrière als zanger kwam ook weer op gang, maar 'The Man with the Golden Arm' was nog steeds een grote uitdaging, de hele show zakt of zinkt weg door zijn optreden. Hij doet het zo goed dat ik soms minutenlang vergat dat ik naar Frank Sinatra zat te kijken, hij moet junkiemuzikanten hebben gekend en die kennis tot het uiterste hebben uitgebuit.<br />Naast Billy Wilders meesterwerk 'The Lost Weekend' In 'The Man with the Golden Arm' wordt meer nadruk gelegd op de sociologische oorzaken van verslaving. Terwijl Don Birnem (Ray Milland in 'The Lost Weekend') zich voornamelijk tegen zichzelf lijkt te verzetten, wordt Frankie Machine belaagd door externe krachten en zoekt hij zijn toevlucht in de naald. Geen van beide benaderingen is helemaal goed of fout, vooral omdat verslaving onmogelijk volledig te verklaren is, maar het lijkt erop dat deze film baat zou hebben gehad bij wat meer inzicht in Frankies innerlijke strijd.<br /><0x3E><0x3E> Een van de problemen die ik met deze film heb, is het clichématige vertrouwen op het 'afbreken van de koude bouillon'. Ik besef dat 'The Man with the Golden Arm' waarschijnlijk de trend zette in plaats van hem te volgen, maar dat doet er niet toe. In het begin van de film heeft het er alle schijn van dat Frankie met behulp van een arts en een of andere behandelinrichting zijn verslaving te boven is gekomen. Natuurlijk vereist het drama van de film dat hij terugvalt, maar ik vond het typisch Amerikaanse ideaal dat een man zijn problemen alleen het hoofd moet bieden (of misschien met de hulp van een goede vrouw) hier niet op zijn plaats. Zomaar de pijp uit gaan en met Kim Novak de zonsondergang tegemoet rijden leek me te onrealistisch. Het einde van 'The Lost Weekend' leek er wel op, maar was naar mijn mening iets minder rooskleurig.
*** Spoiler in fifth paragraph *** This was an amazingly frank (uh-huh, uh-huh) picture for 1955. Otto Preminger and Carlyle Productions took a chance by making it, the Motion Picture Association of America balked at certifying a film that openly shows a junky jabbing a syringe full of heroin into his arm. Frank Sinatra took a chance both on playing an addicted musician and at falling flat on his face in a role that required at least twice as much acting as he'd ever done. All in all these gambles paid off, the movie is a classic, though it's not perfect.<br /><br />Nelson Algren's novel may be great, but it has far too much going on to fit comfortably into a two hour movie 'The Man with the Golden Arm' is 119 minutes and often feels much longer. However, in my opinion it's not just Frankie Machine (Sinatra) that makes the film but the other characters and their sub-plots, all involving Frankie. Ultimately it's not just Frankie who has the addiction, everyone and everything seems to be dependent on him and he feels it keenly. When the pressure gets to be too much the drums start pounding on the soundtrack and Frankie steps across the street with his well-dressed "friend" Louie.<br /><br />It's an exaggeration to say that Frank Sinatra's music career was ever really in the doldrums, but in the early 50's he was in limbo between his days touring with big bands and the Las Vegas era. 'From Here to Eternity' established him as a serious actor and his career as a singer rebounded as well, but 'The Man with the Golden Arm' was still a significant challenge, the whole show sinks or swims with his performance. He pulls it off with such skill that for several minutes at a time I forgot I was watching Frank Sinatra, he must have known junky musicians and exploited that knowledge to the utmost.<br /><br />Set side by side with Billy Wilder's masterpiece 'The Lost Weekend' there is more emphasis on the sociological causes of addiction in 'The Man with the Golden Arm.' Whereas Don Birnem (Ray Milland in 'The Lost Weekend') seems to struggle mostly against himself, Frankie Machine is beset by external forces and he takes refuge in the needle. Neither approach is wholly right or wrong, mostly because addiction is impossible to fully explain, but it seems like this film might have benefited from a little more insight into Frankie's internal struggle.<br /><br />*** Spoiler *** One of the problems I have with this film is the clichéd reliance on "quitting cold turkey." I realize that 'The Man with the Golden Arm' was probably setting the trend rather than following it but that doesn't make it any better. In the beginning of the movie Frankie has to all appearances kicked his habit with the help of a doctor and a treatment facility of some sort. Naturally the drama of the film requires that he backslide, but I found the All-American ideal that a man has to face his problems alone (or maybe with the help of a good woman) out of place here. Going cold turkey and riding off into the sunset with Kim Novak seemed too unrealistic. The end of 'The Lost Weekend' was similar but in my opinion was a little less rosy.