'Marardema' stelde me echt teleur. Ik kan het niet als een slechte film beschouwen, maar de ontwikkeling leek gewoon te gehaast en te ongeloofwaardig om er emoties bij op te roepen. Dr. Fermtan toont een of ander bizar gedrag uit een passie waarvan je niet echt kunt begrijpen waar die vandaan komt. Ik bedoel, hoe vaak heeft hij ooit een gesprek met Marardema? Misschien één keer? Bovendien leek Marardema nooit echt een personage te zijn, eerder een filmster die gewoon in de film moest voorkomen (... of anders een andere titel?). Een deel van de beste acteerprestaties kwam voort uit een rol die niet echt belangrijk was voor het verhaal, die van Marcial, de subintelligente maar nederige dronkaard. Natuurlijk, het landschap, de culturele weetjes over de Canarische Eilanden en andere 'wauw'-momenten waren interessant, maar de film kwam niet in aanmerking voor een documentaire (voor het geval dat dit wel de bedoeling was) en vooral niet voor een degelijk drama.
"Mararía" really disappointed me. I can't consider it as a bad movie, but the development just seemed too rushed and non-believable for it to evoke any emotions. Dr. Fermín displays some unprecedented bizarre behaviour out of a passion that one can't really understand where it was born from. I mean, how many times does he ever have a conversation with Mararía?? Maybe once? Also, Mararía never appeared to be a real character, instead more like a film stereotype that just needed to be in the movie (...or else another title was needed?). Some of the best acting came from a role that wasn't really important to the story, that of Marcial, the sub-intelligent yet humble drunkard. Of course, the scenery, the cultural tidbits of the Canary Islands, and other "wow" moments were interesting, but the movie fell short of a documentary (in case this was its real intention), and most importantly, as a solid drama.