De eerste keer dat ik van Guest House Paridiso hoorde, was in de, uh... 'wasruimte' nadat ik de Fight Club had gezien. In elk urinoir werd een kleine, ronde, zwarte cirkel neergezet. Als de cirkel in contact kwam met vocht (om het voorzichtig uit te drukken), vormde zich een kleurenfoto, met foto's van de twee sterren en de tekst: 'Je zult jezelf uitlachen'. Als je klaar was met je handen wassen, was de cirkel opgedroogd en weer vervaagd tot zwart, wachtend op de verrassing van het volgende'slachtoffer'.<br />Oké, misschien was de clou niet erg geraffineerd, maar je moet toegeven dat hij vernieuwend was. Ik denk zelfs dat ik in alle eerlijkheid kan zeggen dat ik het leuk vond.' Ik heb nog nooit van mijn leven zoiets gezien, en in deze tijd van meer dan een eeuw van film en marketing is dat een hele prestatie. Wat jammer dat de film die erbij hoorde niet aan de verwachtingen heeft voldaan.<br /><br />Ik vind het vreselijk om Guest House Paridiso te verknallen en ik ben Rik Mayall (Richard Twat) en Adrian Edmondson (Eddie Elizabeth Ndingombaba) veel dank verschuldigd voor de vele jaren dat we hebben gelachen om hun aantrekkelijke tv-series, of het nu de uitvinding was van The Young Ones (1982-1984), de zitkamervoorstellingen van Bottom (1991-1995) of zelfs solowerk, zoals Rik in the New Statesman (1988-1993). Eigenlijk zou dit een hilarische tv-special van 45 minuten zijn geweest. Helaas is het een film van 89 minuten.<br />' Er valt beslist wel iets van te zeggen, en ik lachte de hele langdradige finale uit, waarin de Exorcist en de Raiders of the Lost Ark voorkwamen, en waarin... nou ja, dat zult u zelf moeten zien. Maar vaak is het tempo loodzwaar, en is er de hele tijd een steriele sfeer. De twee sterren (Edmondson op zijn gebruikelijke achterste rij, ditmaal dankzij het feit dat hij afdoende regisseert) komen nooit echt in de eerste versnelling, en Mayall toont slechts sporadisch de grofgebekte manie waardoor we op het kleine scherm van hem gaan houden. Sterker nog, de aanname van de schrijvers dat we de personages al kennen, leidt ertoe dat ze aan het publiek worden overgelaten. s verwijfde, mislukte sociale klimmers, bijvoorbeeld) zijn hier niet aanwezig, en in plaats daarvan blijven we zitten met parodieën op parodieën.<br />De beschuldiging van Fawlty Towers komt inderdaad uit, compleet met een dronken kok en een onzichtbare ober die 'Pasquele' wordt genoemd, wat griezelig rijmt op Manuel. Sommige van de ideeën, zo'n hotel naast een kernreactor met een kinderschommel die boven een rotswand hangt, zijn heel, heel grappig, maar uiteindelijk wordt het jachtige tempo gestolen, omdat de twee voortdurend op zoek zijn naar een studiopubliek dat er niet is, en alle 'dodelijke lach'-gebieden worden aangevuld met incidentele 'komische' muziek die twintig jaar geleden in een Carry On-film zou zijn opgenomen.<br /><br />Paridiso' 's soort kinderlijke, sadistische, perverse humor is grappig, en ik weet zeker dat je erom zult lachen... alleen niet zo vaak als zou moeten.
The first time I had heard of Guest House Paridiso was in the, er... "washroom" after having just seen Fight Club. In each urinal was deposited a small, round black circle. When the circle came into contact with moisture (to put it delicately), it caused a colour picture to form, with photographs of the two stars and the tag line "You'll P*** Yourself Laughing". When you'd finished washing your hands, the circle had dried and faded to black again, waiting to spring it's surprise on the next "victim".<br /><br />Okay, maybe the punchline wasn't terribly sophisticated, but you have to admit it was innovative. In fact, I think I can honestly say I've never seen anything like it in my life before, and these days of over a century of cinema and marketing, that's a real feat. What a pity the film that went with it failed to live up to the promise.<br /><br />I hate to pan Guest House Paridiso and I am indebted to Rik Mayall (Richard Twat) and Adrian Edmondson (Eddie Elizabeth Ndingombaba) for many years of laughter through their appealing television series, be it the invention of The Young Ones (1982-1984), the sitting room plays of Bottom (1991-1995), or even solo work, such as Rik in the New Statesman (1988-1993). In fact, this would have made an hilarious 45 minute tv special. Unfortunately, its an 89 minute film.<br /><br />There's definitely some merit to be had, and I laughed continuously throughout the protracted finale, which spoofed the Exorcist and Raiders of the Lost Ark, and involved... well, you'll have to see that bit for yourself. Yet often the pace is leaden, and a sterile atmosphere is throughout. The two stars (Edmondson taking his usual backseat, this time due to the fact that he adequately directs) never really get into first gear, Mayall only sporadically showing the foul-mouthed mania that makes us love him on the small screen. Indeed, the writers' presumption that we are already familiar with the characters leads to them being underdelivered to the audience. The slight hints of depth seen in the series (Richie's effeminate, failed social-climbing for example) are not present here, and instead we are left with parodies of parodies.<br /><br />The Fawlty Towers accusation does pass water, complete with drunken chef and unseen, called-for waiter "Pasquele", which uncannily rhymes with Manuel. Some of the ideas, such a hotel next to a nuclear reactor with a childrens' swing hanging over a cliff face, are very, very funny, but ultimately the frenetic pace is stolen, the two constantly looking for a studio audience that isn't there, and all the "dead laugh" areas patched up with incidental "comedy" music that would have been dated in a Carry On film two decades ago.<br /><br />Paridiso's brand of puerile, sadistic, perverse humour IS funny, and I feel sure it will make you laugh ... just not as often as it should.