Naar mijn mening is de film een uitstekend voorbeeld van de realiteit van de oorlog en een eerbetoon aan de soldaten van alle naties die in Gallipoli vochten en bloedden. Het gebrek aan geweld deed niets af aan de omvang van het verhaal. Het is eerlijk, waar en dapper, net als de mannen die bij de Hellespont vochten en sneuvelden. Het gebrek aan wrede beelden van geweld is rechtvaardig en gepast. Die mannen hebben genoeg geleden voor vrijheid, vrijheid en het recht op zelfbeschikking in een vrije, betere wereld. Ze hebben nooit meer zo'n scène willen zien. Dat is de erfenis van Gallipoli. Het is beter om geen beelden te laten zien van nodeloze pyrotechnieken en bloed en bloedvergieten om het gepaste respect te bewaren voor de strijdende partijen in deze smeltkroes van de natie.<br />Deze film roemt de grootsheid van de mannen die voor hun leven vechten, met eer, moed, waardigheid en een onbedwingbare geest en humor in het aangezicht van ontstellende tegenslag. Deze film is er niet op uit om een spektakel te maken dat voor dwazen om te bejubelen is. De wrede uitkomsten die uit deze persoonlijke gevechten van deze mannen voortvloeiden, zijn niet iets dat degenen die het overleefden ooit voor hun vermaak op een scherm wilden zien. Indertijd hadden ze daar genoeg van gezien en ze zouden het liever nooit meer hebben gezien, en ze wilden dergelijke taferelen nooit meer op het witte doek zien in de naam van'vermaak'. De wrede gruwelen van de wrede strijd bij Gallipoli waren taferelen die hen de rest van hun leven's nachts en overdag achtervolgden. Het waren de pijnlijke inwendige littekens die zij, de mannen van al die landen die vochten, mee naar hun graf droegen. Ze vochten allemaal, en velen stierven in het aangezicht van dat alles, en op de een of andere manier slaagden zij, die machtige mannen, erin te lachen om de voortdurende angst voor de dood, omdat ze dat wilden.' Ze beledigden hun kameraden niet door niet bereid te zijn naast hen te sterven. Dat is Australisch voor dapper, vechten is vechten, maar het gold voor alle strijders in meer of mindere mate, maar uit de mond van de jongen die vocht, kwam het bericht dat Johhny Turk net zo'n strijder was, net zo dapper als je van een soldaat zou verwachten.<br />De ANZAC's en de Turken vochten om hun plaats op het wereldtoneel te veroveren, en vanaf 25-4-'15 werden hun respectievelijke aanspraken op gelijkheid in de natie bekend en onloochenbaar voor die wereld. De regisseur heeft een meesterwerk gemaakt dat werkelijk de geest en de herinnering van die soldaten eer aandoet en als een herinnering aan toekomstige generaties van alle leeftijden dient, want kinderen kunnen genomen worden zonder bang te hoeven zijn hen te laten schrikken omwille van visuele 'gruwel' en het is een morbide en zinloze aantrekkingskracht. En kinderen zouden deze film moeten zien om erachter te komen wat er op die heilige kust is gebeurd voordat ze geboren werden. Zodat ze het zich kunnen herinneren. Want het ligt in de aard van de mens om snel te vergeten.
In my opinion, the movie is an excellent example of the realities of war and a tribute to the soldiers of all nations who fought and bled into the soil Gallipoli. The lack of violence in no way detracted from the magnitude of the tale in hand. It is honest, true and brave, just like the men that fought and died at the Hellespont. The lack of brutal depictions of violence are just and proper. Those men suffered enough for freedom, liberty and the right to self determination in a free and better world. They never wished to ever see such scene's again.That is the legacy of the event of Gallipoli. To suffer scene's of gratuitous pyro-technics and blood and gore is best not shown for the maintenance of proper respect for the combatants of this crucible of nationhood.<br /><br />This film glories in the magnificence of men fighting for their lives,with honour, courage, dignity and irrepressible spirit and humour in the face of appalling adversity. This film is not interested in making a spectacle for fools to cheer over. The brutal outcomes that occoured from these personal combats of these men is not a thing that those that survived ever wished to see on a screen for entertainment. They saw enough of that at the time, and would much rather have never seen it at first, and never wished to review such scenes again on a screen in the name of "entertainment". The brutal horrors of the actualities of the vicious combat fought at Gallipoli were scenes that haunted their waking and sleeping hours for the rest of their natural days. It was the painful internal scars they, the men of all those nations who fought, carried inside to their graves. They all fought,and many died in the face of it all and somehow they, those mighty hearted men, managed to laugh in the teeth of constant dread death because they would'nt insult their mates by not being prepared to die game beside them. That's Australasian for brave, game is, but it applied to all combatants to a greater or lesser degree, but word from the boy's that fought was that Johhny Turk was as game, that is as brave, as you would ever wish for a soldier to be.<br /><br />ANZAC's and Turks were fighting to establish their place on the world stage, and from 25/04/15 onwards, their respective claims for equality in Nationhood were made known and undeniable to that world. The director has made a masterpiece that truly honours the spirit and memory of those soldiers and serves as a reminder to future generations of all ages, for children can be taken without fear of frightening them for the sake of visual "horror" and it's morbid and pointless appeal. And children should attend this movie so as to learn what happened at that sacred shore before they were born. So that they can remember. For it is the nature of men, that they soon forget.