Als je een science fiction-fan bent en je hebt deze film maar één keer gezien, ga er dan alsjeblieft nog eens naar kijken. Dat heb ik net gedaan, en ik stond er versteld van hoe goed ik de film vond, in tegenstelling tot toen ik hem drie jaar geleden voor het eerst zag. De eerste keer was ik zeker onder de indruk van de astronomische vergezichten die we in deze film te zien kregen, maar over het algemeen vond ik de film als geheel niet zo goed. Het was een imitatie van _Alien_, en ik vond de beschrijving van de monsters een geval van heel slechte wetenschap. Dat ze allergisch waren voor licht vond ik vooral belachelijk. Op basis van de eerste keer dat ik de film heb gezien, heb ik hem onlangs een 5 gegeven.<br />Maar nu het vervolg, _Kronieken van Riddick_, onderweg is, en de filmposter voor die film er fantastisch uitziet, vond ik dat ik Pitch Black nog een keer moest bijschaven, dus leende ik de video van een vriend. Ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan. Er is zoveel van wat ik me dacht te herinneren van de eerste keer dat ik de film heb gezien, dat ontzettend onnauwkeurig bleek te zijn. Ik dacht dat de meeste personages heel vroeg in de film stierven. Dat was niet zo. Ik dacht dat Claudia Black de eerste was die stierf. Dat was niet zo. Ik dacht dat Riddick de enige overlevende was. Dat was niet zo. Ik zie nu dat de film _extreem_ goed werkt. Er is geen overdreven, vermoeiende nadruk op de monsters. Het is veel meer een menselijk drama. De hoofdpersonen zijn aantrekkelijk en in staat tot wat overtuigend acteerwerk. En er zijn zo veel kleine details die het Pitch Black-universum samenhangend en geloofwaardig maken, zoals het gebrek aan zuurstof in de atmosfeer van de planeet waarop ze neerstorten, en het feit dat de monsters alles op de planeet hebben opgegeten, en zich dus tegen elkaar keren.<br />En ik moet de astronomische vergezichten weer noemen. Ik bedoel, we beginnen het ruimteschip door de staart van een komeet te zien gaan, met stukjes ruimtestof die door de romp dwarrelen. Dan komen we bij een planeet met drie zonnen. Net als de schipbreukelingen denken dat het donker gaat worden, komt er aan de andere kant van de horizon een blauwe zon op en wordt alles in een blauwe gloed gedompeld. Als de zonsverduistering nadert, zien we de enorme, aangrenzende, omcirkelde gasreus langs de hemel opstijgen, en in de laatste scène van de film zien we het schip vlak boven een van deze ringen wegglijden. Deze scènes zijn geschapen met een gevoel van schoonheid, verwondering en detail, en ik geloof niet dat ik ooit een SF-film heb gezien die er zo'n punt van maakte om die dingen in te sluiten. '<br />'Pitch Black krijgt van mij nu een 9 van de 10. Een cultklassieker? Reken maar!'
If you're a science fiction fan, and you've only seen this movie once, please, PLEASE go and treat yourself to a second viewing. I just did, and I was AMAZED about how good I thought the movie was, as opposed to when I first saw it three years ago. The first time around I was certainly impressed by the astronomical vistas we're treated to in this movie, but by and large I didn't think that much of the movie as a whole. It was an Alien rip-off, and I thought the description of the monsters was a case of really bad science. That they were allergic to light was something I found especially ridiculous. Based on my first viewing, I recently rated this movie a 5.<br /><br />However, now that the sequel, Chronicles of Riddick, is on the way, and the movie poster for that one looks amazing, I thought I'd better brush up on Pitch Black once more, so I borrowed the video from a friend. I am so glad I did. There's so much of what I thought I remembered from the first viewing that turned out to be wildly inaccurate. I thought most of the characters died very early in the movie. This was not so. I thought Claudia Black's character was the first to die. This was not so. I thought Riddick was the sole survivor. This was not so. <br /><br />I see now that the movie works *extremely* well. There isn't an excessive, tiresome focus on the monsters. It's much more of a human drama. The main characters are appealing and capable of some convincing acting. And there are so many little details that make the Pitch Black universe coherent and believable, such as the shortage of oxygen in the atmosphere of the planet they crash on, and the fact that the monsters have eaten everything on the planet, and so they turn on each other.<br /><br />And I have to mention the astronomical vistas again. I mean, we start out seeing the spaceship passing through a comet's tail, with bits of spacedust zapping through the hull. Then we come to a planet with three suns. Just as the shipwrecked people think it's about to get dark, a blue sun rises on the opposite horizon, and everything is engulfed in a blue glow. As the eclipse approaches, we see the huge, neighboring, ringed gas giant rise across the sky, and in the final scene of the movie we see the ship skid closely above one of these very rings. These scenes are created with a sense of beauty, wonder and detail, and I don't think I've seen any other SF movie that really made such a point out of including these things. I hope we see much more of it in the sequel.<br /><br />Pitch Black now gets from me a rating of 9 out of 10. A cult classic? You bet!!