Ik ben een groot liefhebber van surrealistische kunst, maar deze film van Bunuel (met een paar ideeën van Dali) liet me koud. Bunuel koesterde een levenslange wrok tegen de katholieke kerk en vond het heerlijk om katholieken op de meest onzinnige manieren te beledigen. Dit is een van de meest onzinnige manieren, bijna zoals je zou verwachten van een wijsneus van een achttienjarige die filmles heeft. De laatste paar minuten van de film, die nergens mee te maken hebben, zijn een laatste lik op stuk over religie.<br />Als je de 'geleerden' leest over deze traag verlopende, af en toe amusante film, gaat het allemaal over hoe de kerk en de samenleving zich schuldig maken aan seksuele onderdrukking. Als dat inderdaad het punt is, dan verwoordt Bunuel het op de meest omslachtige manier die maar mogelijk is. De mannelijke hoofdpersoon is een gemene bruut die dol is op het schoppen van honden en het neerslaan van blinden op straat, en die in zijn hoofd reclameborden verandert in vreemde seksuele fantasieën. Is dat gedrag de schuld van de kerk (omdat hij zijn liefdesspel onderbreekt), of is het gewoon een eikel? Ik denk het laatste. Ik denk dat Bunuel een hoop persoonlijke problemen heeft gehad en de schuld bij de katholieken heeft gelegd.<br />Er zijn een paar momenten waarop je zou kunnen roepen: 'Aha! surrealisme!': een koe in een bed, een giraffe die uit een raam valt (een arm model), een man die een veren kussen aan flarden scheurt, een vrouw die een wc doortrekt terwijl wij naar beelden kijken van ziedende lava (of een modderpoel... dat is moeilijk te zeggen in B/W). De rest is onvergetelijke genotzucht. Helaas zat Bunuel de rest van zijn carrière nog steeds achter dezelfde boeman aan (Viridiana, Discrete Charm...). Als je het surrealisme op het witte doek wilt zien, moet je het werk van Jean Cocteau eens bekijken.
I'm a big fan of surrealist art, but this film by Bunuel (with some ideas from Dali) left me cold. Bunuel had a life-long grudge against the Catholic church and delighted in trying to offend Catholics in fairly silly ways. This is one of the silliest; almost like what you'd expect from a smart-aleck 18-year-old in film class. The last few minutes of the movie, which have nothing to do with anything else, are a final nose-thumbing at religion.<br /><br />If you read the "scholars" regarding this slow-paced, occasionally amusing film, it's all about how the church and society are guilty of sexual repression. If that is indeed the point, then Bunuel expresses it in the most roundabout fashion possible. The central male character is a nasty brute who loves kicking dogs and knocking blind men down in the street, and who mentally turns billboard ads into strange sexual fantasies. Is this behavior the church's fault (for interrupting his lovemaking), or is he just a jerk? I vote for the latter. I think Bunuel must have had a lot of personal hangups and chose the Catholics as the ones to blame.<br /><br />There are a few moments where you might cry, "Aha! surrealism!": a cow in a bed, a giraffe falling out a window (a poor model), a man shredding a feather pillow, a woman flushing a toilet while we watch pictures of seething lava (or a mud pit...hard to tell in B/W). The rest is forgettable self-indulgence. Unfortunately, Bunuel was still chasing the same bogey-men through the rest of his career (Viridiana, Discreet Charm...). If you're interested in seeing surrealism on the screen, check out Jean Cocteau's early work.