Het is zonder meer een van mijn drie of vier lievelingsfilms. Absoluut een voor het onbewoonde eiland. Er is niets briljants aan deze film. Hij straalt eerder warmte en gastvrijheid uit. Het publiek wordt uitgenodigd voor een feestje en net als bij elk goed feestje komt de vreugde voort uit de interactie van de gasten en wat je leert als je van het ene naar het andere gaat. Met verontschuldigingen aan Joyce roept de titel van de film een aantal ideeën op die het publiek weghouden. De film is niet afschuwelijk. Hij is niet deprimerend. Het is een prachtige blik in een tijd die voorbij is, waarin mensen opgroeien en anderen aftakelen. Sommigen zijn gefrustreerd en anderen zijn sereen. En overal om ons heen, de hele avond lang, zijn de mensen, en de rollen van de mensen, die te ruste zijn gelegd. De woorden die deze verfijnde acteurs moeten uitspreken, zijn volmaakt en vormen, in combinatie met de muziek van het Ierse accent, een auditief feestmaal, vooral voor ons vlakke Amerikanen. Over het gebrek aan genialiteit waar ik hierboven op doelde, neem ik het terug. Er is geen ander woord om de laatste scène tussen Anjelica Huston en Donal McCann te beschrijven. Het spreekt boekdelen over <0xE2><0x80><0x93> nou ja, over alles. Een mooie sneeuwachtige avond, huur deze film en laat het gewoon voor je ogen gebeuren. Geen vuurgevechten, geen achtervolgingen met auto's, geen dinosaurussen, gewoon een film op zijn allersubliemst.
Easily one of my three or four favorite films. Definitely one for the desert island. There is nothing `brilliant' about this film. Rather, it glows warm and welcoming. The audience is invited to a party and, like any good party, the joy comes in the interaction of the guests, and what you learn as you progress from one to the next. With apologies to Joyce, the film's title conjures up a number of ideas that keep audiences away. The film is not horrifying. It is not depressing. It is a beautiful look into a time that has past, within which people are growing up, and others are winding down. Some are frustrated, and others are serene. And all around, ever present throughout the evening, are the people, and the parts of people, that have been laid to rest. The words these exquisite actors are given to speak are perfection and, set to the music of the Irish brogue, are an auditory feast, particularly to us flat-toned Americans. About the lack of brilliance I referred to above, I take it back. There is no other word to describe the final scene between Anjelica Huston and Donal McCann. It speaks quiet volumes about  well, everything. Some lovely snowy evening, rent this film and just let it happen before you. No gunfights, no car chases, no dinosaurs  just film at its most sublime.