Het komt zelden voor dat ik de gelegenheid krijg om een film voor IMDb te recenseren die zo nauw verband houdt met mijn eigen leven. Maar omdat ik iemand ben met hersenverlamming (zij het minder ernstig dan Michael, een van de hoofdpersonen in de film) wil ik deze film niet 'gratis weggeven' alleen maar omdat hij een onderwerp aansnijdt dat zelden ter sprake komt; en als dat wel zo is, wordt er gewoonlijk met een ernstig gezicht op gereageerd. Er waren kleine problemen die ik met de film had; en daar zou ik graag eerst iets aan doen, zodat de mensen weten dat het niet mijn situatie is die mijn oordeel over deze over het geheel genomen uitstekende film heeft vertroebeld! Delen ervan vond ik onbeschaamd aangenaam voor het publiek, ten koste van het realisme. Als ik een pond kreeg voor elke keer dat een goedbedoelend lid van het publiek het over elektrische rolstoelen had, zou ik een veel rijker man zijn; maar persoonlijk past dat meer in de publieke perceptie van hoe we met onze nadelen omgaan, dan de realiteit van wat er werkelijk gebeurt. Hetzelfde geldt voor het kijken naar gehandicapten die naar de pub gaan <0xE2><0x80><0x93> het is niet zo belangrijk voor degenen onder ons die het daadwerkelijk doen, maar het zou wel bewonderenswaardig kunnen zijn voor buitenstaanders. Ik begrijp dat dit vanuit het tot nu toe beschermde perspectief van Michael is, maar ik denk nog steeds dat hij...' Ik concentreerde me meer op het genieten van de ervaring dan op de vraag hoe belangrijk het eigenlijk was dat hij er was. De hoeveelheid tijd die we met hen doorbrachten, werd me een beetje te veel.<br /><0xE2><0x80><0x93> Ik had het gevoel dat de terminale aard van Rory's ziekte veel te laat onder onze aandacht was gebracht, wat betekende dat die alleen maar werd gebruikt als een goedkoop sentimenteel middel om tussen hen in te komen, in plaats van iets waarvan iedereen al die tijd al wist dat er iets aan gedaan moest worden.<br /><0xE2><0x80><0x93> Om die kritiek in evenwicht te brengen, moet ik ook een hoop lof uitdelen. Hoewel ik vond dat sommige scènes waarin ze met het normale leven te maken krijgen een beetje overdreven waren, waagde het script zich ook op een paar lastige plekken die ik niet had verwacht, en het komt er allemaal goed uit. Het brengt bijvoorbeeld de kwestie van liefde en relaties ter sprake, en toont het dagelijkse apparaat dat vaak wordt gebruikt om de levens van niet-lichamelijke mensen te helpen en te helpen. Bovendien is de film als geheel veel minder sentimenteel dan je zou mogen verwachten, ondanks de botte emotionele schoktactiek van de dood die ons wordt opgedrongen. <br /><br />Brenda Fricker kan variaties op haar rol op de automatische piloot uitvoeren en dat doet ze al jaren, lijkt het wel, maar Robertson en McAvoy hebben een speciale interactie die je niet mag missen. Inwendig maak ik radslagen omdat een groep mensen ergens eindelijk een film heeft gemaakt die recht doet aan de levenslust van veel gehandicapten.
It's rare that I get the opportunity to review a film for IMDb that relates to my own life in such a close way. However, as someone living with cerebral palsy (albeit less severe than Michael, one of the main characters in the film) I don't wish to give this film a 'free pass' just because it tackles a subject that's rarely approached; and when it is, is normally treated with po-faced seriousness. There WERE minor problems I had with the film; and I'd like to address those first, so that people are clear that it isn't my situation which has clouded my judgement of this overall excellent film! <br /><br />* Parts of it I felt were unashamedly crowd-pleasing, at the expense of realism. If I had a pound for every time a well-meaning member of the public has mentioned electric-wheelchair racing to me, I'd be much the richer man; but speaking personally, that fits more into the public perception of how we deal with our disadvantages, rather than the reality of what actually goes on. Same thing with spending time watching disabled people go to the pub - it's not a big deal to those of us who actually do it, as much as it might be admirable for outsiders looking in. I appreciate that this is from the previously sheltered perspective of Michael; but I still think he'd be concentrating more on enjoying the experience, rather than reflecting on what a big deal it was that he was actually there, in the first place. As such, the amount of time we spend seeing them have fun felt like a bit too much.<br /><br />* I felt that the terminal nature of Rory's illness was brought to our attention far too late; meaning that it was just used as a cheap sentimental device to come between the pair, rather than something everybody knew all along was going to have to be dealt with.<br /><br />To balance those criticisms, I have to dish out a heap of praise, as well. Although I thought some scenes showing them getting to grips with normal life were a touch overdone; the script also ventured into some tricky places I wouldn't have expected, and comes out with a lot of credit for doing so. For instance raising the issue of love and relationships; and showing the daily apparatus often used to aid and assist the lives of non able-bodied people. Also, despite the blunt emotional shock tactic of death being sprung upon us, the movie as a whole is far less sappy than anyone has a right to expect these type of films to be.<br /><br />Brenda Fricker can and has been performing variations of her role capably on autopilot for what seems like years; but Robertson and McAvoy share a special interaction that must be noted. Inside, I'm doing cartwheels that a group of people somewhere have finally made a film doing justice to the lust for life of many disabled persons.