'Ik heb geworsteld met de dood. Het is de minst opwindende strijd die je je kunt voorstellen. Hij vindt plaats in een ontastbare grijsheid, met niets onder je voeten, met niets om je heen, zonder toeschouwers, zonder rumoer, zonder glorie, zonder het grote verlangen naar de overwinning, zonder de grote angst voor de nederlaag, in een ziekelijke atmosfeer van lauwe scepsis, zonder veel geloof in je eigen gelijk, en nog minder in dat van je tegenstander. Als dat de vorm is van de ultieme wijsheid, dan is het leven een groter raadsel dan sommigen van ons denken dat het is.'<br />Het is moeilijk om het onderwerp van de dood lyrisch te maken in welk kunstwerk dan ook. Toch hebben films de laatste tijd dappere pogingen gedaan om het menselijk te maken, in die zin dat het wordt omarmd als een deel van de cyclus van alle levende wezens, en dat het kan worden gekozen in plaats van gewettigd. 'Uitverkoren' is het sleutelwoord voor Alejandro Amenabars _Sea Inside_, dat losjes is gebaseerd op het ware verhaal van de Galicische zeeman Ramon Sampedro. Het is een drama over euthanasie zonder vooroordelen, gehuld in liefde, poëzie en vriendschap. Als het klinkt als _Barbar Invasions_ (2003), waarin een professor met kanker afscheid neemt van levenslange vrienden en geliefden voordat hij zich van het leven berooft, dan heb je gelijk. In feite is _Sea_ beter omdat het meer tijd met de hoofdpersoon doorbrengt voordat hij vertrekt, een opmerkelijke prestatie die niet in het minst saai of oninteressant is.<br />Javier Bardem als Ramon heeft expressieve ogen en een bevelende stem voor de romantische dwarslaesiepatiënt, een combinatie van een harde realist en een dichterlijke lijder. Belen Rueda speelt de gehandicapte advocate Julia, die een denkbeeldige minnares van Ramon wordt en steeds stralender wordt naarmate haar leven door ziekten wordt gedegenereerd. Naast de al bijna soapachtige omstandigheid is Lola Duenas de rol van Rosa, een bezoekster met een blauwe kraag die aanvankelijk probeert Ramon ervan te weerhouden de dood te zoeken, maar al snel verliefd op hem wordt. Over romantisch romantiseren van arbeidsongeschiktheidsarts gesproken: deze man heeft ongelooflijk veel geluk met het aantrekken van degelijke vrouwen, en hij kan geen vinger verroeren. Maar praten kan hij wel, en daarmee bewijst hij het ultieme argument over wat vrouwen willen: liefde die spreekt, niet alleen maar maakt.<br />Ik zal de belangrijkste film voor een Oscar die euthanasie als climax heeft niet noemen om de ervaring niet voor de eerste keer te bederven. Voldoende is het om te zeggen dat beide films erin slagen beide kanten van een twistziek onderwerp te ontsluiten zonder een specifiek standpunt te dwingen. Het religieuze rechts heeft het recht te klagen dat de vroegere film en Barbaarse Invasies zelfmoord veroorzaken; het heeft niet het recht de prachtig uitgebalanceerde Zee Binnen van hetzelfde te beschuldigen. '<br />'Een leven in deze toestand heeft geen waardigheid,' zegt Ramon. De ironie is dat hij zich met zo'n verheven waardigheid gedraagt dat iedereen twijfelt aan zijn besluit om een eind aan zijn leven te maken. 'The Sea Inside' is een formidabele inzending voor de Oscarnominatie voor beste buitenlandse taalfilm van 2004.
" I have wrestled with death. It is the most unexciting contest you can imagine. It takes place in an impalpable grayness, with nothing underfoot, with nothing around, without spectators, without clamor, without glory, without the great desire of victory, without the great fear of defeat, in a sickly atmosphere of tepid skepticism, without much belief in your own right, and still less in that of your adversary. If such is the form of ultimate wisdom, then life is a greater riddle than some of us think it to be." Marlow in Joseph Conrad's "Heart of Darkness"<br /><br />It's difficult to make lyrical the subject of death in any work of art. Yet movies have recently made bold attempts to humanize it to the extent that it is embraced as a part of the cycle of all living things, and it can be chosen rather than legislated. "Chosen" is the operative word for Alejandro Amenabar's Sea Inside, based loosely on the true story of the Galician sailor Ramon Sampedro. It is a drama about euthanasia without prejudice clothed in love, poetry, and friendship. If it sounds like Barbarian Invasions (2003), in which a cancerous professor says farewell to lifelong friends and loves before he takes his life, then you are right. In fact, Sea is better because it spends more intimate time with the protagonist before he goes, a remarkable feat with not one of those moments in the least dull or uninteresting.<br /><br />Javier Bardem as Ramon has expressive eyes and commanding voice for the romantic quadriplegic, a combination of tough realist and poetic sufferer. Belen Rueda plays the disabled lawyer Julia, who becomes an imaginary lover for Ramon, increasing in radiance as her life degenerates with disease. Added to the already almost soap opera circumstance is Lola Duenas as Rosa, a blue collar visitor who initially tries to dissuade Ramon from seeking death but quickly falls in love with him. Talk about romanticizing disabilityThis guy has unbelievable luck attracting substantial women, and he can't move a finger. But talk he can, proving the ultimate argument about what women want: love that speaks, not just makes.<br /><br />I will refrain from mentioning the major motion picture now up for an Oscar that features euthanasia as its climax in order not to spoil the experience for first timers. Sufficient it is just to say both films are successful in opening up both sides of a contentious subject without forcing a specific point of view. The religious right has a right to complain that the former film and Barbarian Invasions celebrate suicide; it has no right to accuse the beautifully balanced Sea Inside of the same.<br /><br />"A life in this condition has no dignity," Ramon says. The irony is he conducts himself with supreme dignity that makes anyone question his determination to end his life. "The Sea Inside" is a formidable entry in 2004's Oscar nominations for best foreign language film.