Veel scènes en dialogen zijn ronduit lachwekkend, maar als je alles bij elkaar optelt, d.w.z. de dagelijkse cyclus van deprimerende wandeling naar de deprimerende bar naar de deprimerende stripteasetent naar de deprimerende met rook gevulde pokeravonden en weer terug naar huis, krijg je het vreemde gevoel dat iemand, ergens, probeert het leven van de junkie rond 1955 zo goed mogelijk te beschrijven. Of het nu Sinatra is, die dit type figuur ongetwijfeld is tegengekomen toen hij opgroeide in Hoboken en in talloze bands speelde, of Preminger, die de soundtrack en de Frankie-Zosch-subtekst gebruikt om het innerlijke wereldbeeld van de junkie door de Hays Code-kooi te loodsen, je krijgt een goed samenhangend stuk van On the Waterfront, dat bijna op precies hetzelfde moment werd gefilmd. Een soort pseudo-realistisch werk, waardoor je je realistischer gaat afvragen hoe diep de drugscultuur in het Amerikaanse leven verankerd is.
Lots of scenes and dialogue are flat-out goofy, but when you add it all up, i.e. Machine's daily cycle from depressing walkup to depressing bar to depressing burlesque hall to depressing smoke-filled poker games and back home again, you get a weird sense that somebody, somewhere is trying to give a faithful depiction of the junkie's life circa-1955. Whether it's Sinatra, who obviously would have bumped up against this type of character growing up in Hoboken and working in numerous bands, or Preminger, who uses the soundtrack and the Frankie-Zosch subtext to slip the addict's interior worldview past the Hays Code cage, you get a good companion piece to On the Waterfront, which was filmed almost exactly the same time. Sort of a faux-realist work that leaves you realistically wondering how deep the drug culture is embedded in American life.