Opnieuw lijkt Woody Allen volkomen gespeend van enige andere inspiratie dan het herscheppen van zichzelf. Hier hebben we een namaakdocumentaire (zoals _Zelig_ ), de structuur van de film bestaat uit een serie anekdotes (Radio Days, Broadway Danny Rose) die zich afspelen in de jaren 30 ( _Zelig_, _Plain Rose_, _Bullets over Broadway_ ), over een laag-bij-de-grondse ( _Deconstructing Harry_ ) die gelooft dat het feit dat hij een genie is hem vrijstelt van het feit dat hij een eikel is (idem). Gezien deze film en _Deconstructing Harry_, vraag je je af of dit Allens rechtvaardiging is voor zijn eigen daden met de geadopteerde dochter van Mia Farrow; ja, ik was een eikel, maar ik ben een genie, dus je moet wel van me houden. In de afgelopen tien jaar heeft Allen slechts twee goede films geproduceerd: de uitstekende maar overschatte _Bullets over Broadway_ en de voortreffelijke maar grotendeels genegeerde _Manhattan Murder Mystery_. Zijn andere inspanningen strekken zich uit van onbeduidende films ( _New York Stories, Mighty Aphrodite_ ), tot scherpzinnige maar experimentele films ( _Husbands and Wives_ ), tot pure flauwekul ( _Alice, Scenes from a Mall, Shadows and Fog, Celebrity, Deconstructing Harry_ ). Zijn films proberen niet eens meer een verhaallijn te hebben, en zijn humor lijkt te zijn gericht op wrang amusant, niet op grappig. Na _Deconstructing Harry_ heb ik zijn films niet meer in de bioscoop gezien; na _Sweet and Lowdown_ huur ik ze misschien ook niet meer.
Once again Woody Allen seems to be completely devoid of any inspiration other than recycling himself. Here we have a mock documentary (like Zelig), the structure of the film is a series of anecdotes (Radio Days, Broadway Danny Rose) set in the 30's (Zelig, Purple Rose, Bullets over Broadway) about a low-life (Deconstructing Harry) who believes being a genius absolves him from being a jerk (ditto). Given this film and Deconstructing Harry, one wonders if this is Allen's justification for his own actions with Mia Farrow's adopted daughter; yes, I was a jerk, but I'm a genius so you gotta love me.<br /><br /> Allen has only produced two good movies in the past ten years; the fine but overpraised Bullets over Broadway, and the excellent but largely ignored Manhattan Murder Mystery. His other efforts range from trifles (New York Stories, Mighty Aphrodite), to edgy yet experimental (Husbands and Wives), to pure drek (Alice, Scenes from a Mall, Shadows and Fog, Celebrity, Deconstructing Harry). His films no longer even try to have a narrative arc, and his humor seems to aim at wryly amusing, not funny. After Deconstructing Harry I stopped seeing his films in theaters; after Sweet and Lowdown I may stop renting them as well.