Deze film is niet alleen het laatste deel van de _Three Colours_ -trilogie, maar ook het beste van de drie en een van de beste films uit de jaren negentig. Er is nauwelijks een andere film die zo wijs en dus ook zo om menselijkheid en respect voor ieder mens vraagt.<br />Valentine (Irene Jacob) woont in Genève, waar ze als model werkt. Hoewel ze een vriend heeft, lijkt ze nogal eenzaam. Op een avond krijgt ze een ongeluk en verwondt ze een hond, die haar naar zijn baas brengt, een gepensioneerde kroegbaas (Jean-Louis Trintignant), die cynisch is en zijn buren aan de telefoon bespiedt. Ze kan niet bij hem weg en ze ontmoeten elkaar weer. Twee eenzame zielen ontmoeten elkaar en ze worden vrienden en ontwikkelen een diepe liefde voor elkaar.<br />Het verhaal zelf is te ingewikkeld om helemaal te vertellen, er is een andere band tussen hen in een jongeman die zowel de rechter als Valentines ware liefde vertegenwoordigt, en er zit meer in hun relatie dan alleen vriendschap.<br />De acteurs zijn fantastisch, Irene Jacob en Jean-Louis Trintignant ontwikkelen een diepe en authentieke vriendschap.<br />De onderwerpen zijn van een eindeloze geldigheid, Fraternity, niet alleen in het contact met elkaar, maar ook in het respect voor het recht op privacy. Verontrustend genoeg lijken we dit steeds meer los te laten, waardoor films als deze nog belangrijker worden dan ze in 1994 hadden kunnen zijn.<br />Rood is een van de sterkste kleuren die er bestaan en staat voor innerlijke beroering, liefde, woede en passie. Hier gebruikt als een van de hoofdpersonen, geeft het de film een ongeëvenaarde diepte.
This film is not only the last piece of the Three Colours trilogy, but also the best of the three and one of the best movies of the 90s. There's hardly another movie that so wisely and consequently asks for humanity and respect for every human being. <br /><br />Valentine (Irene Jacob) lives in Geneva, where she works as a model. Though she has a boyfriend, she seems to be rather lonely. One night she has an accident and injures a dog and who leads her to his owner, a retired jugde (Jean-Louis Trintignant), who is cynical and spies his neighbors phone calls. Disgusted by him she cannot go away and they meet again. Two lonely souls meet each other and they become friends and develop a deep love for each other. <br /><br />The story itself is too complex to be told completely, there is another connection between them in a young man who represents both the judge and Valentines real love and there is more to their relationship than only friendship.<br /><br />The actors are wonderful, Irene Jacob and Jean-Louis Trintignant developing a deep and authentic friendship. <br /><br />The topics are of an endless validity, Fraternity, not only in contact with each other, but also in the respect for the right of privacy. Alarmingly we seem to loose this right more and more, which makes movies like this one even more important than it might have been in 1994.<br /><br />Red is one of the strongest colours that exists, representing inner turmoil, love, anger and passion. Used here as another protagonist, it brings a unmatched depth to the movie. A masterpiece!