Ik denk dat het ongelooflijk moeilijk is om Giorgino volledig te beoordelen, alleen maar omdat het zo'n complexe, poëtische en filosofische film is die het brein aantast als je, terwijl je ernaar kijkt, probeert te genieten van het omhulsel en tegelijkertijd tot de kern ervan probeert door te dringen, en toch zijn er een paar dingen die voor een man van de kunst (wat ik, hoop ik, ben) zeker en onomstotelijk vaststaan. Ten eerste: het is een zeker meesterwerk, zelfs van dat soort kunst dat heel lang blijft bestaan; ten tweede: het is een van die zeldzame 'donkere' films waarin duisternis poëtisch is, zelfs romantisch, aantrekkelijk en eerder triest dan deprimerend, zoals de kunst van Pieter Brueghel of Caspar David Friedrich. Wat de kern van de film betreft, iemand noemde die Kafkian, hoewel ik het daar niet mee eens ben, want in feite gaat die film veel verder dan Kafka's misantropische logica en lijkt hij veel meer op de parabels van Edgar Poe: duister en angstaanjagend, maar door dat alles raakt hij de tederste snaren van onze ziel. Aan de poëtische kant (die veel belangrijker is dan het verhaal) is Giorgino een verhaal over eeuwige vrede en liefde, dat alleen bereikt kan worden door een eeuwige kindertijd van de ziel. Degenen die zo'n ziel hebben, worden door onze samenleving meestal als krankzinnig bestempeld, maar vanuit een ander gezichtspunt hebben ze allemaal de deugd die alle anderen verloren toen ze 'volgroeid' werden: de deugd van Gods liefde. Giorgino is inderdaad een zeer christelijke film.' Wees als kinderen' (Mt. 18:3) is echt een verborgen citaat, al gaat de film nooit over enige vorm van moraal en concentreert hij zich alleen op de christelijke filosofie, want, durf ik te veronderstellen, de ware God gaat elke menselijke moraal te boven. Toch vind ik dat Boutonnat te hard is als hij 'volwassen' mensen afschildert als een soort demonen die hun jeugd proberen te stelen van zeldzame, in leven gebleven zielen, maar het is zijn standpunt en hij heeft het recht om dat te denken. Hoewel je bij het kijken naar Giorgino niet moet zoeken naar verborgen symbolen (hoewel die er wel zijn), kun je beter zoeken naar gedachten die worden uitgedrukt door personages en hun gedrag, en er iets van leren. Ik kan ook niet zeggen dat de film verbazingwekkend goed gefotografeerd is, vooral door het rationele gebruik van kleurenfilters, de ongelooflijk toepasselijke montage, het fantastische acteerwerk van de hele cast en natuurlijk door de sfeervolle winterse bergen die me deden denken aan 'Hunters in the Snow' van Brueghel. Ook deed de scène met de dood in de vorm van een oude vrouw met diepliggende, zwartomrande ogen die op een kar rijdt me meteen denken aan Pesta (Plaag) uit de reeks tekeningen van de Noorse schilder Theodor Kittelsen, waarop te zien is hoe een plaag de bevolking van een klein stadje in de bergvallei wegvaagt. Is dat toeval?
I think it's incredibly hard to write any kind of full-scale review to Giorgino, merely because it's one of those viewer-dependent, complex, poetical and philosophical movies that are brain-wearing if, while watching them, you're trying to enjoy their shell and get to their core simultaneously, yet there are several things which are certain and beyond any doubt for any man of art (which, I hope, I am). The first thing: it's a certain masterpiece, even of that kind of art which remains through a long long time; the second: it's one of those rare "dark" movies in which darkness is poetic, even romantic, attractive and much more sad than depressing, like the art of Pieter Brueghel or Caspar David Friedrich. As to the core of the movie, someone called it Kafkian, though I don't agree with that because actually it's far beyond Kafka's misanthropic logic and much more like Edgar Poe's parables: dark and scary but through that touching the most gentle strings of our souls. Actually, on the poetic side (which is much more important than the narrative), Giorgino is a tale about eternal peace and love which can be achieved only through eternal childhood of soul. Those who have such souls are usually branded as crazy by our society, but from another point of view, they all have the virtue all the others lost when become "grown": the virtue of God's love. Indeed, Giorgino is a very Christian movie, "Be like children" (Mt 18:3) is it's real hidden tag-line, though the movie never deals with any kind of moral and concentrates only on the Christian philosophy for, dare to suppose, true God is beyond any human moral. Yet I think that Boutonnat is too harsh portraying "grown" people as a sort of demons trying to steal childhood from rare survived souls, but it's his point of view and he has a right to think so. While watching Giorgino don't try to look for some hidden symbols (though there are some), better look for thoughts expressed through characters and their behavior, and do learn from them. Also I cannot mention that the movie looks astonishingly through excellent photography, especially through rational use of color filters, incredibly apposite editing, wonderful acting of all the cast and, of course, due to the atmospheric beauty of winter mountains that reminded me of the Brueghel's "Hunters in the Snow". Also, interestingly enough, the scene with Death in the form of an old woman with sunken black-ringed eyes riding a cart, instantly reminded me of Pesta (Plague) from the series of drawings by the Norwegian painter Theodor Kittelsen, depicting how a black plague is sweeping out the population of a small town in the mountain valley. Is it a coincidence?