Allereerst wil ik opmerken dat er, ondanks de titel (Verhalen in de keuken, in meervoud), alleen maar _Het verhaal van de keuken_ bestaat. Of Isak aan het eind is gestorven, weet ik niet, want in een van de allerlaatste scènes zie ik zijn PIEP op de tafel naast de twee kopjes liggen. Op de dvd-hoes staat een verwijzing naar Tati. Er staat dat de film _<0xC3><0xA0> trés drère: Tati rappelle!**_ (Heel grappig: doet aan Tati denken.) De grote Jacques Tati vertrouwde voornamelijk op mime en een onbewogen, uitgestreken gezicht om zijn komische effecten te bereiken en zijn kritisch satirische opvattingen over zijn Franse, onderontwikkelde, moderne samenleving ten beste te geven. Natuurlijk vond de film _Der Kokenmeister_ plaats in de jaren 1950 en hij bevat inderdaad een paar (nogal vage) satirische toespelingen op de absurditeiten van de bureaucratie en er zijn een paar lange momenten dat er geen woorden worden gesproken <0xE2><0x80><0x93> maar ze zijn niet echt grappig. Zijn al deze kleine details genoeg om van _Der Kokenmeister_ een _Der Kokenmeister_ een _Der Kokenmeister_ te maken? Dit gezegd zijnde, moet ik toegeven dat _Der Kokenmeister_ wel degelijk te maken heeft met de soms valse objectiviteit van wetenschappelijk onderzoek versus de _onwaarheid_ van menselijke subjectieve emoties. In het algemeen gesproken was de film tergend langzaam, er gebeurde niet veel <0xE2><0x80><0x93> er was nauwelijks sprake van een _dramatische impuls_ : de belangrijke delen werden gedurende de eerste 15 minuten of zo opgenomen, en gedurende het laatste half uur of zo. Het laatste deel was inderdaad <0xE2><0x80><0x93> eindelijk! <0xE2><0x80><0x93> interessant en ontroerend. Het leek misschien een kort onderwerp van minder dan een uur, dat overdreven lang was gemaakt tot ongeveer 90 minuten. En nu over de organisatie (een onwetenschappelijke observatie over het gedrag van alleenstaande mannen in hun keuken): in het begin leek het erg veelbelovend <0xE2><0x80><0x93> het in kaart brengen van het komen en gaan van vrijgezellen in hun keuken als een middel om vast te stellen welke nieuwe uitvindingen het nuttigst zouden zijn om mee te komen. Maar al heel snel bleek deze premisse alleen maar een voorspel te zijn, een excuus om het echte onderwerp te introduceren, dat pas tegen het eind volledig was ontwikkeld en dat ging over eenzaamheid en de onschatbare vriendschapsband. Jammer! Ik wilde die film echt graag leuk vinden. Ja, hij leek zo veelbelovend toen ik hoorde over een paar van de ongebruikelijke anekdotes <0xE2><0x80><0x93> die er inderdaad waren en waar ik van genoot <0xE2><0x80><0x93> zoals het verbranden van een mannenneushaar (in plaats van een schaar te gebruiken om het af te knippen), het bezuinigen van een enorme hoeveelheid onschatbare zwarte peper in een schuur, de omkeringen van rollen (de waarnemer wordt de waargenomene), een mannenmond die geluiden uit een radioprogramma voortbrengt. En er is ook een ziek paard dat de katalysator wordt van halfverborgen menselijke wanhoop, het relatieve belang van een auto die in Zweden en Noorwegen links of rechts rijdt (een afspiegeling van het belang dat elk van deze zeer nabije buurlanden heeft om zijn individualiteit te bevestigen?). Ben ik de enige die niet ten volle van die film heeft genoten? Betekent dit noodzakelijkerwijs dat ik het mis heb? Zou mijn persoonlijke mening over deze film ironisch genoeg de essentie van de film zelf kunnen weerspiegelen <0xE2><0x80><0x93> en dat zou de vitale noodzaak zijn om het recht te hebben van mening te verschillen, om iemands individualiteit te bevestigen en niet blindelings de trends en meningen van de maatschappij te volgen? Ieder van ons heeft het recht om verschillende persoonlijke meningen te hebben en niet de slaaf te zijn van de eisen van iemands broodwinnende tirannieke plichten: vaak hebben we wel andere alternatieven die ieder van ons in staat zouden stellen nuttig te zijn voor onze maatschappij terwijl we iemands innerlijke principes respecteren. Kortom, trouw zijn aan jezelf <0xE2><0x80><0x93> op de manier waarop in die film Folke (Isak is een onwetenschappelijke waarnemer) uiteindelijk zijn baan opgeeft terwijl hij liever in het huis van zijn nieuwe vriend blijft en hem helpt met de taken op zijn boerderij... En dus, nive la différence man, zoals de Fransen zeggen!
First, let me mention the fact that, in spite of its title («Stories», in plural), there is only ONE Kitchen Story. As to whether Isak died or not at the end, I'm not so sure since, in one of the very last scenes, HIS PIPE is seen lying on the table next to the two cups. On the DVD cover, there is a reference to Tati. It claims that the film is «très drôle: rappelle Tati !» («Very funny: reminiscent of Tati!». The great Jacques Tati relied mainly on mime and silent deadpan attitudes to achieve his comical effects and to offer his critically satiric views of his 1950’s French «modern» society. Of course «Kitchen» does take place during the 1950’s and it does offer some (rather faint) satirical references to the absurdities of bureaucracy and there are some long moments were no words are uttered -– but they are not really funny. Are all these small details enough to make «Kitchen» a «Tatiesque» movie ? This being said, I have to admit that «Kitchen» does deal with the sometimes false objectivity of scientific research versus the «truth» of human subjective emotions. Generally speaking, the movie was agonizingly slow, with nothing much happening -- with barely any «dramatic impulse» : the involving parts were the set up during the first 15 minutes or so, and during the last half hour or so. Indeed, the last segment was -- FINALLY !!! -- interesting and moving. It might seem that it was a short subject, of less than an hour, unduly stretched to some 90 minutes. Now, about the set-up (a «scientific» observation on the behavior of single males in their kitchen): at first it seemed very promising –- with the charting out of the comings and goings of bachelors in their kitchen as a means to determine what new inventions would be most useful to come up with. But very quickly this premise turned out to be just a prologue, an «excuse» to introduce the real subject which was only fully developed towards the end and which was about loneliness and the invaluable bond of friendship. Pity ! I honestly wanted to like that movie. Yes, it seemed so promising when I heard about some of its unusual little «anecdotes» -- which were indeed there and which I enjoyed -– such as the burning of a man’s nose hair (instead of using scissors to cut it off), the «investment» of having a huge quantity of «valuable» black pepper stacked away in a barn, the role reversals (the observant becoming the observed), a man’s mouth emitting sounds from a radio program. And there is also a sick horse becoming the catalyst of half-hidden human despair, the relative importance of right or left side car driving in Sweden and Norway (a reflection of the importance for each of these very close neighboring countries to affirm its individuality ?). Am I the sole person who did not fully enjoy that film ? Does this necessarily mean that I'm wrong ? Perhaps it’s almost generally praised «fine points» were, in fact, «too subtle» for me ? Perhaps... Could my individual views on this movie ironically reflect the very essence of the film itself -- which would be the vital necessity to have the right to differ, to affirm one’s individuality and not to follow blindly society’s trends and opinions ? Each one of us has the right to have different personal views and not to be a slave of the demands of one’s bread-winning «dictatorial» demands: often, we do have other alternatives that would allow each one of us to be useful to our society while respecting one’s inner principles. In short, being true to oneself -– the way that in that film Folke (Isak’s «scientific observer») ends up by giving up his job while preferring to stay in his new friend Isak’s house and help his out with the tasks of his farm ... And so, «Vive la différence», as the French say !