Deze film is de meest traumatische en pijnlijke horrorfilm die ik ooit in mijn leven heb gezien. De wetenschap dat deze film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en het zien van Jeffrey Dahmer (Carl Crew) die zijn slachtoffers op brute wijze vermoordt, is genoeg om een traan in mijn oog te laten springen. Ik geef toe dat dit een lowbudgetfilm was met niet de beste dialoog, hoe het ook verklaart waarom Jeffrey Dahmer een psychotische maniak was. Omdat hij zo zelfzuchtig/innerlijk emotioneel was, gingen zijn emoties en zelfzuchtigheid zo diep in zijn hersenen dat hij een moordenaar werd. Iedereen die hij naar zijn appartement lokte, trok hem aan en had gevoelens voor hem, en de redenen waarom hij hen vermoordde waren...' Niet alleen omdat het zo opwindend was om ze te doden, maar ook omdat hij het niet aankon dat ze hem in de steek lieten. In de scène waarin hij zijn eerste slachtoffer doodde door een voorwerp tegen het achterhoofd van de man te slaan, merkte ik dat hij dat niet deed omdat hij hem wilde doden, maar omdat hij kapot was van het idee dat de man hem in de steek zou laten. Vanaf dat moment raakte hij gewend aan het moordlustige gedrag en werd moorden zijn hobby <0xE2><0x80><0x93> om zowel kwaadaardige als emotionele redenen.<br />De scène waarin hij huilend aan de telefoon zat met zijn moeder en haar vertelde hoeveel hij van haar hield en hoeveel liefde hij aan zijn grootmoeder gaf en hoe hij haar in de steek had gelaten.' Het feit dat hij uit haar huis wilde verhuizen, bewees dat hij liefde in zijn hart had. Een scène die ik nogal griezelig en vreemd vond, was toen een priester in een pub hoorde dat Jeffrey een man uitnodigde om naar zijn appartement te komen en hem vervolgens in een telefooncel in de pub belde, zodat de man zijn geduld zou verliezen en van gedachten zou veranderen en toch met Jeffrey mee naar huis zou gaan. Toen de man de pub verliet, hing de priester op en lachte hij Jeffrey uit. Ik ontdekte ook dat Carl Crew een opmerkelijke acteerprestatie leverde als Jeffrey Dahmer. Zijn kwaadaardige en kille gezichtsuitdrukkingen voordat hij zijn slachtoffers afslachtte, waren zo echt dat ik huiverde in mijn stoel. Zijn gezichtsuitdrukkingen deden me denken aan de manier waarop Vincent D'onofrio (soldaat Pyle/Leonard) er in de film 'Full Metal Jacket' uitzag vlak voordat hij de generaal in de toiletten neerschoot.<br />Als je emotioneel bent, zou ik je deze film niet aanraden, maar als je dat niet bent, ga er dan naar kijken.
This film is the most traumatising and painful horror film I have ever seen in my life. To know that this film is based on a true story and watching Jeffrey Dahmer(Carl Crew) brutally murder his victims is enough to bring a tear to my eye. I admit this was a low budget film with not the best dialogue, however it explained why Jeffrey Dahmer was a Psycotic maniac. As he was so selfishly/inwardly emotional his emotions and selfishness went so far deep into his brain that it resulted into him becoming a murderer. Every person that he lured back to his apartment, he was attracted to and had feelings for, and the reasons why he murdered them wasn't only for the thrill of killing them but because he couldn't cope with the fact of them leaving him. In the scene when he killed his first victim by bashing an object at the back of the guys head from what I noticed wasn't because he wanted to kill him but because he was devastated with the idea of the guy leaving him. It was from thereafter that he got use to the homicidal behaviour and made killing his hobby - for both evil and emotional reasons.<br /><br />The scene when he was talking while crying on the phone with his mother and telling her how much he loved her and the love he showed to his grandmother and how he didn't want to move out of her house did show that he did have love in his heart. One scene that I found quite spooky and strange was when a priest overheard Jeffrey in a pub inviting a guy back to his apartment and then phoned Jeffrey up in a phone booth within the pub so that the guy would lose patience and change his mind on going home with Jeffrey. When the guy left the pub, the priest then hung up the phone and was was laughing at Jeffrey. I also found that Carl Crew played a remarkable acting performance as the role of Jeffrey Dahmer. His evil and cold blooded facial expressions before he massacred his victims were so real, I was shivering in my seat. His facial expressions reminded me of the way Vincent D'onofrio (Private Pyle/Leonard) in the film 'Full Metal Jacket' looked just before he gunned-down the General in the toilet barracks.<br /><br />If your an emotional person I wouldn't recommend you to watch this film but if your not, than go ahead and watch it.