Toen ik dit in de bioscoop zag, herinner ik me dat ik een paar minuten na het begin van de eerste scène ineenkromp bij het zien van het slechte acteerwerk en meteen tegen mezelf zei: 'Nee, dit moet beter worden.' Dat gebeurde niet. De scènes zijn allemaal even teak-en-grenen en nee, er is geen sprake van een seksuele aantrekkingskracht in deze film, alleen van de onhandige poses van een redelijk aantrekkelijke, discreet talentloze actrice die geboren lijkt om de cover van 'Interviool' te sieren en verder niet veel te bieden heeft. Als de scriptschrijver vond dat het maken van Mérimée tot een personage een verbijsterend originele creatieve zet was, zou hij misschien wat meer uit de kast moeten komen. Als hij er wat langer over had nagedacht, zou hij hebben beseft dat het verhaal van Carmen alleen maar schreeuwt om een bedachtzame, iconoclastische, parodiërende deconstructie, niet deze laat-je-hersens-aan-het-einde-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-de-loop-van-
When I saw this in the cinema, I remember wincing at the bad acting about a minute or two into the first scene, then immediately telling myself "no, this has to get better". It didn't. The performances are pretty uniformly teak 'n pine and no, there is NO sexual chemistry in this film whatsoever, just the awkward posturings of a reasonably comely, discreetly talentless actress who seems born to grace the cover of "Interviú" and not much else besides. If the scriptwriter thought that making Mérimée a character was a stunningly original creative ploy he perhaps ought to get out more. And Aranda, if he'd given the matter a bit more thought, would have realised that the story of Carmen is just CRYING OUT for a thoughtful, iconoclastic, parodic deconstruction, not this leave-your-brains-at-the-turnstile affair of ersatz passion and comic-book dialogue. This is contemporary Spanish cinema at its worst.<br /><br />