Ik heb nog nooit een roman van Jacqueline Susann gelezen, maar ik heb ook Valley of the Dolls gezien, gebaseerd op een van haar andere boeken. Bij beide gelegenheden vond ik de film waarschijnlijk beter dan het boek en zal hij met het verstrijken van de tijd beter worden (zeker in tegenstelling tot de boeken). De reden is dat een film zich meer richt op een specifieke stijl in mode, design en gedragspatronen. En in dit opzicht biedt The Love Machine heel wat. Het decor past perfect bij het verhaal. En alle personages passen er ook bij. Ze zijn perfect op de manier waarop ze een goed uitgebalanceerd algemeen beeld completeren. Ze zijn oppervlakkig en ontwikkelen zich niet, dat is waar, maar in deze film zou ik niet willen dat het anders was. <br />David Hemmings speelt opnieuw de rol die hij in Antonioni's Blow Up heeft gespeeld. En het is meer dan oplichterij. Hij is modefotograaf, ziet er zichtbaar ouder uit en lijkt een beetje aan het aftakelen te zijn. Robert Ryan speelt opnieuw de rol die hij in Max Oph's Caught heeft gespeeld, hij is weer helemaal Smith Ohlrig, hebzuchtig, verveeld en saai, ongeïnspireerd en weinig inspirerend. Het is mogelijk dat Ryan niet in deze film wilde spelen en dienovereenkomstig heeft gehandeld, maar aan de andere kant heeft hij misschien veel over zijn rol nagedacht en vervolgens een zorgvuldig voorbereide voorstelling gegeven. Wat er ook is gebeurd, het past in het plaatje. De film begint en eindigt met de twee hoogtepunten: het verbranden van een luxueus bed en het neerslaan van het personage van Hemmings met een beeldje van de Academy Award.<br />De titel, _The Love Machine_, is natuurlijk ironisch bedoeld. Robin Stone is een soort Barry Lyndon uit het poptijdperk (de film is trouwens een beetje kubrickysh). Dat hij een tv-station uitkiest om zich naar de top te werken, lijkt louter toeval. Hij ziet liefde (met andere woorden, seksuele gunsten) alleen maar als een middel om persoonlijk vooruit te komen. Er zijn nogal angstaanjagende hints van een verwarde seksualiteit die in de film niet worden verkend. Homoseksualiteit wordt heel terloops behandeld, waarschijnlijk niet de standaard voor burgemeestersfilms uit die tijd. Het openlijke cynisme van de tv-directeuren hoeft niet bang te zijn voor vergelijking met andere goede films over het onderwerp, zoals A Face in the Crowd of Network of Truman Show. Ze produceren flauwekul, ze zijn het er onderling over eens dat het flauwekul is en ze weten dat ze er een hoop geld mee zullen verdienen.<br />Ik had er geen spijt van dat ik zo nu en dan 108 minuten met deze film doorbracht en het zou me niet verbazen als hij een cultaanhang zou krijgen, vooropgesteld dat hij de kans krijgt (dat wil zeggen een dvd-uitgave).
I have never read a Jacqueline Susann novel, but I have also seen Valley of the Dolls, based on another of her books. On both occasions I thought the movie is probably better than the book and will further improve with age (certainly contrary to the books). The reason being that a movie focuses more on a specific style in fashion, design and behavior patterns. And in this aspect The Love Machine offers quite a lot. The set design fits the story perfectly. And all the characters fit in, too. They're perfect in the way that they complete a well balanced general picture. They are superficial and do not develop, it is true, but in this movie I wouldn't want it any different.<br /><br />David Hemmings reprises the role he played in Antonioni's Blow Up. And it's more than a rip-off. He's a fashion photographer, looks visibly aged and seems to start going slightly to seed. Robert Ryan reprises the role he played in Max Ophül's Caught, he is Smith Ohlrig all over again, greedy, bored and boring, uninspired and uninspiring. It's possible Ryan did not want to be in this picture and acted accordingly, on the other hand he might have thought a lot about his part and then given a carefully studied performance. Whatever happened, it fits the picture. Dyan Cannon is great (fantastic wardrobe!), she dominates every scene she's in and is involved in the two highlights of the movie: the burning of a luxurious bed and the knocking down of the Hemmings character with a Academy Award statuette.<br /><br />The title, The Love Machine, is, of course, meant ironically. Robin Stone is a kind of a Barry Lyndon of the pop era (incidentally, the movie IS slightly kubrickysh). That he chooses a TV station to work his way up to the top seems to be a mere coincidence. He sees love (meaning sexual favors) merely as a means for personal advancement. There are rather scary hints of a troubled sexuality which are not explored in the movie. Homosexuality is treated very casually, probably not the standard for mayor movies of the period. The open cynicism of the TV executives need not fear comparison with other good movies about the subject like A Face in the Crowd or Network or Truman Show. They are producing crap, they agree among themselves it's crap and they know they will make a lot of dough with it.<br /><br />I did not regret spending the odd 108 minutes with this movie and would not be surprised if it picked up a cult following, provided it's given the chance (meaning a DVD release).