Het is een verontrustende film, met een intens intieme hereniging van een naakte man en zijn jonge zoon, maar in zijn verwarde structuur bevat hij ook een poëtisch gefantaseerde visuele verkenning van de onschuld van een geïdealiseerde amnesiepatiënt.<br />De plot volgt twee lijnen, de zwakste daarvan is de geleidelijke onthulling van Graham/Pablo's toestand. Daar doorheen loopt echter een prachtige beschrijving van zijn toestand, en zijn kronkelende weg naar een gedeeltelijk ontwaken, gedreven door zijn affaire met Irene.<br />De affaire is de sterke lijn, terwijl de details van de plot worden geleverd door een schijnbaar vastgespijkerde verzameling personages: Grahams verhouding met Irene. Zijn beste vriend, die in een rammelende flashback de oorzaak van zijn ziekte kan onthullen, zijn manipulatieve baas en zijn gestoorde wetenschapper-psycholoog, die er allemaal belang bij hebben dat hij verloren en afhankelijk blijft.<br />De mislukking van de film ligt in het conflict tussen de twee draden. De ene is visueel, meanderend en subliem, terwijl de andere gestructureerd is als een onbeholpen thriller, een en al uitweidingen en onopgeloste symboliek.<br />Niettemin genoot ik van Novo. Het blijft flirten met de afgrond van het taboe en wegkruipen in iets moois, zoals in de steengroeve, met de dubbele bassist en de twee vrouwen, wanneer een scène met goedkope pornografie een segment van vrede en verjonging wordt. Maar ik snap die tand nog steeds niet.<br />Vreemd, lomp en een mislukt verhaal, maar met een bijna verlossende schoonheid.
A disturbing film, this, climaxing, as it does, with an intensely intimate reunion between a naked man and his young son, but in its confused structure it contains a poetically imagined visual exploration of the innocence of an idealised amnesiac.<br /><br />The plot follows two threads, the weaker of which is the gradual revelation of Graham/Pablo's condition. Wound through this, though, is a beautiful description of his condition, and his meandering path towards a partial awakening, driven by his affair with Irene.<br /><br />The affair is the strong thread, while the specifics of the plot are carried by a seemingly tacked on collection of characters: Graham's best friend, who can reveal the cause of his condition in a clunking flashback, his manipulative boss and his comic book mad scientist psychologist: all of whom have an interest in keeping him lost and dependent.<br /><br />The failure of the film lies in the conflict between the two threads. One is visual, meandering and sublime, while the other is structured like an inept thriller, all expository dialogue and unresolved patterns of symbolism.<br /><br />Nevertheless, I enjoyed Novo. It keeps flirting with the abyss of taboo and shying away into something beautiful, as in the quarry, with the double bassist and the two women, when a setup for a scene of cheap pornography becomes a segment of peace and rejuvenation. I still don't get the tooth, though.<br /><br />Odd, clunky and a narrative failure, but with an almost redeeming beauty.