Directeur/scenarioschrijver Allan Burns lijkt twee verschillende scripts aan elkaar te hebben genaaid voordat hij met dit kleine uitje op de proppen kwam: een komedie over ontrouw en een melodrama over verlies en sabotage. Het resulteert in een huiveringwekkend weinig grappige film. Christine Lahti speelt een botte, cynische tv-reporter die bevriend raakt met aerobicsinstructrice Mary Tyler Moore en al snel gaat dineren met Moore en haar gezin <0xE2><0x80><0x93> om er vervolgens achter te komen dat Mary's man (Ted Danson) Lahti's geheime affaire is! Burns heeft een vreemd, opeenvolgend ritme in zijn dialoog dat realistisch noch effectief is (alleen maar steeds ergerlijker, omdat er nooit iets belangrijks gezegd lijkt te worden). De broodmagere Moore, die er alarmerend broos uitziet in haar balletpakje, heeft een stralende glimlach, maar is niet zo overtuigend als Danson. De film probeert alle haken en ogen van een klassiek geval van te ver gaan af te dekken (de rol van de vrouw op de werkvloer, de tv-nieuwsbusiness, de overspelige echtgenoot, de werkende vrouw en moeder die meer willen, de behoefte van een vrouw aan vrouwelijke vriendschappen, enzovoort), maar uit deze ideeën komt niets substantieels voort, aangezien Burns de kwesties slechts halfslachtig onder de loep neemt. Als schrijver is hij verbazingwekkend vrij van clou's, maar ook van een doel, en het zware plot wordt gewoon door elkaar gehusseld.
Director/screenwriter Allan Burns seems to have patched two different scripts together before coming up with this minor outing: a comedy about infidelity and a melodrama about loss and sabotage. It results in a wincingly unfunny film. Christine Lahti plays a crass, cynical TV news reporter who makes friends with aerobics instructor Mary Tyler Moore and is soon having dinner with Moore and her family--only to discover Mary's husband (Ted Danson) is Lahti's secret affair! Burns has a strange, stop-and-start rhythm to his dialogue which is neither realistic nor effective (just increasingly annoying, because nothing important ever seems to get said). Rail-thin Moore, looking alarmingly frail in her leotard, has a radiant smile but doesn't convince as Danson's wife, and Danson gets stuck with a paltry, thankless role (he's just there to be a cad). The movie attempts to cover all the bases in a classic case of overreaching (woman's role in the workplace, the TV news-biz, the cheating family man, the working wife and mother who wants more, a woman's need for female friendships, et al), but nothing substantial comes out of these ideas since Burns only half-heartedly examines the issues. As a writer, he is surprisingly free of punchlines, but is devoid of a purpose as well, and the heavy plotting just gets all fouled up. *1/2 from ****