'Games? Nicotine? Fisticuffs? We zitten in een neerwaartse spiraal van zondigheid!' Dat zegt het hoofd van St. Swithen's bij het inspecteren van het schoolplein van Nutbourne. De docenten en leerlingen van St. Swithen's hebben opdracht gekregen de faciliteiten van de school met die van Nutbourne te delen om Duitse bommen tijdens de Tweede Wereldoorlog te vermijden. Dan is er nog de schoolbibliotheek. 'Het Dagboek van Samuel Pepys? Abridged... nou, dat is iets om dankbaar voor te zijn. Wat is hierboven? De Memoires van Casanova? Was dat niet het boek dat we Jessica James in de kast hebben zien lezen? Decameron Nights! Nou zeg! Wat dit hier ook mag zijn, het is geen plek om zorgvuldig opgevoede meisjes heen te brengen!'<br />Ja, het ministerie van Onderwijs heeft een verschrikkelijke vergissing begaan. Nutbourne is een jongensschool. St. Swithen's is een meisjesschool. En wat deze post-WWII-komedie tot een van de beste Britse komedies maakt, is dat de hoofdonderwijzer van Nutbourne Wetherby Pond is... gespeeld door Alastair Sim, terwijl de hoofdonderwijzeres van St. Swithen Muriel Whitchurch is... gespeeld door Margaret Rutherford.<br />'St. Swithen's?' zegt Pond. 'U wilt toch niet zeggen dat uw school een jongens- en een meisjesschool is?' vraagt hij aan een van de eerste meisjes. 'Alleen voor meisjes,' zegt ze opgewekt. 'Betekent dit, meneer,' vraagt een van Nutbourne's onderwijzers, 'dat we 100 jonge meisjes kunnen verwachten?' 'Het betekent dat het ministerie niet alleen een fout heeft gemaakt door hier <0xC3><0xBC>berhaupt een school heen te sturen, maar dat het ook schuldig is aan een afschuwelijke seksuele afwijking!' <br />Margaret Rutherfords mejuffrouw Whitchurch, even positief en onverzettelijk als een slagschip, is van plan er het beste van te maken, door zo mogelijk Nutbourne zo snel mogelijk over te nemen. Alastair Sim's Pond is tot zijn grote kale kop ontstemd en is vastbesloten zijn school te redden. In de tussentijd moeten er 100 jonge meisjes en 170 jonge jongens te eten krijgen en moeten er slaapplaatsen voor hen worden gevonden (evenals voor al hun onderwijzers). De koks en verzorgers, totaal van hun stuk gebracht, lopen naar buiten. Mejuffrouw Whitchurch en haar meisjes zijn echter in staat om te koken. 'Kom op, Angela,' zegt ze tegen een meisje dat iets in een grote pan probeert te roeren, 'heb je nog nooit pap gemaakt?' 'Ja, maar niemand heeft het ooit hoeven eten.' 'Dat is een defaitistische houding, liefje. Roer het goed door en doe niet zo wispelturig.'<br />Het gaat bepaald niet goed als Pond ontdekt dat er vier directeuren van een school die hij hoopt te leiden elk moment arriveren om met eigen ogen te zien hoe goed Nutbourne geleid wordt. En mejuffrouw Whitchurch hoort dat er net vier rijke en invloedrijke ouders zijn gearriveerd om te zien hoe het met hun dochters gaat in de nieuwe <0xE2><0x80><0x93> jongens vrij, zo werd hun verteld <0xE2><0x80><0x93> faciliteiten. De enige oplossing? Mejuffrouw Whitchurch en Pond, hun leraren en hun leerlingen, verzinnen in een fractie van een seconde een verschuiving van de lessen om de suggestie te wekken dat Nutbourne geen meisjes en St. Swithen's geen jongens heeft. Nadat de ouders een slaapzaal hebben geïnspecteerd en op weg zijn gegaan naar een les, duiken de meisjes in de bedden weg en springen de jongens die onder het bed verborgen hadden gezeten in de bedden, precies op het moment dat de beheerders binnenkomen. De jongens worden geobserveerd bij rugby en zodra de beheerders zich omdraaien, worden de doelpalen weggehaald, de netten voor lacrosse opgehangen, en precies op dat moment komen de ouders aanlopen om de meisjes te observeren. Een ouder ziet haar dochter in een natuurkundeles, even later ziet ze haar in een koorrepetitie, dan weer even later... 'Daar heb je Angela weer,' zegt ze tegen mejuffrouw Whitchurch. antwoordt ze, terwijl ze de ouders naar buiten duwt om de directeuren te ontwijken die net om de hoek komen. 'Het kind is alomtegenwoordig.'<br />Als we uit Nutbourne vertrekken, is alles ontdekt. De leerlingen drentelen rond. De leraren zijn versuft (op twee na die aan het zoenen zijn). Het ministerie van Onderwijs heeft zojuist nog een paar busladingen leerlingen gestuurd. De ouders zijn sprakeloos, maar de directeuren niet. 'We wachten op een verklaring,' zegt een van hen scherp. Pond houdt zijn hoofd vast en huivert. 'Zien jullie niet dat ik een verklaring probeer te bedenken?'<br />De film verplaatst zich van de ene ingewikkelde en belachelijke situatie naar de andere, gesteund door een heel grappig scenario en twee enorme komische optredens van Rutherford en Sim. Het is jammer dat dit de enige film is die ze ooit samen hebben gemaakt. Joyce Grenfell, als Gossage, St. Swithen's lange, onhandige, soepele sportlerares, geeft hun wat concurrentie. Als je je ogen openhoudt, zul je ook een paar amusante verwijzingen vinden van regisseur Frank Launder zelf, waaronder een gongslag bij Nutbourne die precies lijkt op een dwergversie van die van J. Arthur Rank, een vage echo van de citerklank van The Third Man en een shot dat is gestolen uit Oliver Twist van David Lean, alleen komt dit keer het jongetje met zijn papkommetje aanlopen en zegt: 'Alstublieft, meneer. Ik wil niet meer.' <br />Frank Launder en zijn partner, Sidney Gilliat, waren verantwoordelijk voor een aantal van de beste films die in de jaren dertig, veertig en vijftig in Groot-Brittannië werden geproduceerd. Ze schreven, produceerden en regisseerden, deden soms het ene, soms het andere. Op de een of andere manier waren ze verantwoordelijk voor eersteklas films als _Green for Danger_ (met een meesterlijk komisch optreden van Sim), _I See a Dark Stranger_, _The Lady Vanishes_, _Night Train to M<0xC3><0xBC>nchen_, _Wee Geordie_, _The Belles of St. Trinian's_, _The Rake's Progress_ en vele andere. Met _The Happiest Days of Your Life_ schreef en regisseerde Launder, terwijl ze allebei werden geproduceerd. Het is een van hun beste films.
"Gaming? Nicotine? Fisticuffs? We're moving in a descending spiral of iniquity!" So says the head of St. Swithen's upon inspecting the master's common at Nutbourne. The faculty and students of St. Swithen's have been ordered to share facilities at Nutbourne to avoid German bombs during World War II. Then there's the masters' library. "The Diary of Samuel Pepys? Abridged...well, that's something to be thankful for. What's up here? The Memoirs of Casanova? Wasn't that the book we caught Jessica James reading in the closet? Decameron Nights! Well, really! What ever else this place may or may not be, it's no place to bring carefully nurtured girls!" <br /><br />Yes, a terrible mistake has been made by the Ministry of Education. Nutbourne is a school for boys. St. Swithen's is a school for girls. And what makes this one of the best post-WWII British comedies, Nutbourne's head master is Wetherby Pond...played by Alastair Sim, while St. Swithen's head mistress is Muriel Whitchurch...played by Margaret Rutherford. <br /><br />"St. Swithen's?" says Pond. "You don't mean to say that yours is a school for boys and girls?" he asks one of the early girls. "Only girls" she says cheerfully. "Does this mean, sir," asks one of Nutbourne's teachers, "that we are to expect 100 young girls?" "It means that not only have the ministry made a mistake in sending a school here at all, but that it is guilty of an appalling sexual aberration!" <br /><br />Margaret Rutherford's Miss Whitchurch, as positive and immovable as a battleship, intends to make the best of it, by briskly taking over Nutbourne if possible. Alastair Sim's Pond is exasperated up to his big bald head and is determined to salvage his school. In the meantime, there are 100 young girls and 170 young boys to be fed and places found for them to sleep (along with all their teachers). The cooks and caretakers, totally put upon, walk out. Miss Whitchurch and her girls, however, are up to the cooking tasks. "Come now, Angela," she says to one girl who is trying to stir something in a big pot, "haven't you made porridge before?" "Yes, but no one ever had to eat it." "That's a defeatist attitude, my dear. Stir it well and don't shilly shally." <br /><br />Things are hardly going well when Pond discovers four governors from a school he hopes to lead are arriving at any moment to see for themselves how well led Nutbourne is. And Miss Whitchurch learns that four wealthy and influential parents have just arrived to see how their daughters are doing in the new -- boy free, they were told -- facilities. The only solution? Miss Whitchurch and Pond, their teachers and their students, concoct a split-second shifting of classes to give the allusion that Nutbourne has no girls and that St. Swithen's has no boys. After the parents inspect a dorm and leave for a class, the girls in the beds duck under and the boys who'd been hidden under leap up into the beds, just as the governors walk in. The boys are observed at rugby and, as soon as the governors turn their backs, the goal posts are taken down, nets for lacrosse are put up, and just then the parents walk over to observes the girls. One parent spots her daughter in a science class, then moments later sees her in a choir practice, then moments later.... "There's Angela again," she says to Miss Whitchurch. "Why so it is," she replies, hustling the parents out to avoid the governors who are approaching just around the corner. "The child's quite ubiquitous." <br /><br />When we leave Nutbourne, everything has been discovered. The students are milling about. The teachers are dazed (except for two who are kissing.) The Education Ministry has just sent several more busloads of students. The parents are speechless but the governors are not. "We're waiting for an explanation," one says sharply. Pond holds his head and shudders. "Can't you see I'm trying to think of one." <br /><br />The film moves from one complicated and ridiculous situation after another, braced by a very funny script and two hugely comedic performances by Rutherford and Sim. Sim's droll exasperation and Rutherford's implacable determination are so well matched that's it's a shame this is the only movie they ever made together. Joyce Grenfell, as Gossage, St. Swithen's tall, awkward, loping sports teacher gives them some competition. If you keep your eyes open, you'll also find some amusing references director Frank Launder works in, including a gong at Nutbourne that looks just like a midget version of J. Arthur Rank's, a faint echo of the zither theme from The Third Man and a shot stolen from David Lean's Oliver Twist, except this time the little boy walks up holding his porridge bowl and says, "Please, sir. I don't want anymore." <br /><br />Frank Launder and his partner, Sidney Gilliat, were responsible for some of the best films produced in Britain during the Thirties, Forties and Fifties. They wrote, produced and directed, sometimes doing one, sometimes the other. In one way or another they were responsible for such first-rate films as Green for Danger (with a masterly droll performance by Sim), I See a Dark Stranger, The Lady Vanishes, Night Train to Munich, Wee Geordie, The Belles of St. Trinian's, The Rake's Progress and many others. With The Happiest Days of Your Life, Launder wrote and directed while both produced. It's one of their best.