De film stond al een eeuwigheid in een stoffige stapel video's in mijn huis voordat we hem bekeken. We wisten dat hij er was, elke keer dat iemand een film wilde zien, werd het voorgesteld. Het werd bijna een grap... 'Ik weet het, laten we _Throw Mama from the Train_ kijken'... Ik weet niet waarom hij altijd werd afgewezen, hij was er gewoon. We wisten niet wat we misten. Het valt me nog steeds op waarom het zo lang duurde... Ik bedoel, Danny DeVito, Billy Crystal en Ann Ramsy (die we 'The Lady from the Goonies' noemden), een hele cast die iedereen in mijn huishouden zou moeten aanspreken. Maar daar stond hij dan, bijna tien jaar lang. Tot het op een dag werd voorgesteld en we het niet langer konden afslaan...<br />Het was alsof we het graf van Toetanchamon hadden gevonden...<br />Geen enkele film heeft me ooit zo aan het lachen gemaakt, en ik betwijfel of er ooit een film komt die dat wel zal doen. Ik moest bijna elke regel terugspoelen omdat ik nog steeds moest lachen om de regel die ervoor kwam, en het vermogen verloor om te horen of op te letten. En niet zomaar lachen... het soort lachen dat meer energie kost dan tien kilometer hardlopen in de kou. Het soort lachen dat je niet kunt beheersen, dat maakt dat je heen en weer rolt en stuiptrekt, en dat er tranen en snot over je gezicht lopen omdat het gewoon zo fucking grappig is. Als ik de film eenmaal uit mijn hoofd ken, zal ik zeggen dat het effect minder is geworden, maar ik denk niet dat ik er genoeg van zal krijgen om ernaar te kijken en er nieuwe eigenaardigheden in te ontdekken die ik kan waarderen. Meer kan ik er niet van zeggen. Ik zou deze film aan iedereen aanbevelen, maar als je er niet van geniet, laat het me dan alsjeblieft niet weten, want dan ben ik waarschijnlijk beledigd.
This movie sat in a dusty stack of videos in my house for ages before we watched it. We knew it was there- every time someone wanted to watch a movie, it was suggested. It almost became a joke... "I know, let's watch Throw Momma from the Train"... I don't know why it was always turned down, it just was. Little did we know what we were missing out on. It still befalls me why it took us so long...I mean it stars Danny DeVito, Billy Crystal, and Ann Ramsy (who we referred to as "The Lady from the Goonies"), an all star cast that should have appealed to everyone in my household. But there it sat for nearly ten years. Until one day it was suggested and we could turn it down no longer....<br /><br />It was like finding King Tut's tomb...<br /><br />No movie has ever made me laugh so hard, and I doubt any movie ever will. I had to rewind for almost every line because I was still laughing at the line that came before it, and lost ability to hear or pay attention. Not just simple laughing, either... the kind of laughing that expends more energy than running ten miles in the cold. The kind of laughing that you cannot control, that causes rolling around and spasms, and tears and snot running down your face because it's just that freakin funny. Once I learned the movie by heart I will say this effect has lessened, but I don't think I will get tired of watching it and finding new quirks in it to appreciate. I think that's all I can say. I would recommend this movie to anyone, but if you don't enjoy it please don't let me know, I will probably be offended.