George Sluizers oorspronkelijke versie van The Vanishing, ook wel bekend als The Man Who Wanted to Know, is een van de meest verontrustende psychopaten uit de Europese filmgeschiedenis en een van de gedenkwaardigste finales aller tijden (die schaamteloos werd gestolen door Tarantino voor Kill Bill, deel twee), maar het stuk heeft nog veel meer te bieden. Het speelt met de chronologie en zet de gebruikelijke clichés van de standaard 'dame verdwijnt van de aardbodem'-scenario's op hun kop, maar biedt ook een voortreffelijke karakterisering en sterke, onderkoelde maar overtuigende voorstellingen. Ik kan helaas alleen maar aannemen dat Sluizer, toen het op de remake aankwam, zo vastbesloten was dat niemand anders de kans zou krijgen om zijn film te ruïneren, terwijl hij er heel goed toe in staat was om het zelf te doen, maar weinig mensen hadden kunnen voorzien hoe grondig hij zijn eigen werk ruïneert. Zijn carrière is nooit meer hersteld van deze rampzalige misstap.<br />De hoofdschuldige is een verbluffende prestatie van Jeff Bridges die tot in de kleinste details tot in het rampzalige detail is doordacht. Een vriend die een van zijn eerste films produceerde, merkte op dat Bridges een groot instinctieve acteur was, zolang je hem maar liet ophouden met denken aan wat hij aan het doen was, en deze film is het bewijs. Elke beweging is overdreven mechanisch in zijn precisie, waardoor hij eruitziet als een roestig uurwerk, terwijl zijn stem een bizarre mengeling is van Tootsie, Latka Gravas uit Taxi en een Dalek die allemaal voordrachtslessen hebben gehad van Dok-tah E-ville. Hier geen banaliteit van het kwaad, gewoon een gek die rondloopt met een onzichtbaar bord boven zijn hoofd waarop staat: 'Laat. Mij. Je. Vermoorden. Dank. Voor. Je. Bezwaren.' Maar de schuld moet hier echt worden verdeeld. Geen van de voorstellingen is goed; vaak zijn ze dat niet.' Het ziet er niet eens goed uit als Keifer Sutherland er in de gehaaste scènes bij het benzinestation meer uitziet als een babyhamster dan als een radeloze man die ten einde raad is. Nancy Travis komt niet uit de verf en Sandra Bullock maakt helemaal geen indruk als het voorwerp van zijn obsessie. Niet dat ze ook maar enige hulp krijgen van de regisseur of de schrijver Todd Graff. Het script is bijzonder zwak. De chronologie is veranderd om de aandacht volledig op Bridges te vestigen, ten koste van het stel bij de opening van de film. Erger is de haast waarmee de film zich voltrekt, die het leven en het karakter uit elke scène zuigt in zijn race naar de volgende. We krijgen alleen een paar argumenten die je de indruk geven dat hij waarschijnlijk beter af is zonder haar. En wat betreft de nieuwe en verbeterde happy ending <0xE2><0x80><0x93> een doorsnee vrouw die achterna wordt gezeten door een gek in het bos <0xE2><0x80><0x93> dat is een gevaarlijk verhaal, compleet met een slap 'laten we eindigen met een grap als een politieserie op tv'-moment, maar daar kunnen we maar beter niet aan beginnen, wat een advies is voor deze hele treinramp van een film. Zelfs een schokkend nietszeggende en ongeïnspireerde Jerry Goldsmith-score kan hier niets aan veranderen.
George Sluizer's original version of The Vanishing aka The Man Who Wanted to Know offers one of European cinema's most quietly disturbing sociopaths and one of the most memorable finales of all time (shamelessly stolen by Tarantino for Kill Bill Volume Two), but it has plenty more to offer than that. Playing around with chronology and inverting the usual clichés of standard 'lady vanishes' plots, it also offers superb characterisation and strong, underplayed but convincing performances.<br /><br />Unfortunately, I can only assume that when it came to the remake, Sluizer was so determined that no-one else was going to get the chance to ruin his film when he was perfectly capable of doing it himself, but few people could have anticipated how comprehensively he trashes his own work. His career never recovered from this disastrous misstep.<br /><br />Chief culprit is an astonishing performance by Jeff Bridges that has been over thought through in every detail to a truly disastrous level. A friend who produced one of his earliest movies noted that Bridges was a great instinctive actor as long as you stopped him thinking about what he was doing, and this film is the proof of the pudding. Every movement is overly mechanical in its precision, making him look like a rusty clockwork toy, while his voice is a bizarre mixture of Tootsie, Latka Gravas from Taxi and a Dalek who have all been taking elocution lessons from Dok-tah E-ville. No banality of evil here, just a looney walking around with an invisible sign over his head saying "Please. Let. Me. Kill. You. Thank you. For your. Consideration.' But the blame really needs to be shared out here. None of the performances are good: often, they don't even look good  Keifer Sutherland looks more like a baby hamster than a distraught man at his wits end in the hurried scenes at the gas station, Nancy Travis flounders badly and Sandra Bullock makes no impression at all as the object of his obsession. Not that they're given any help by either director or writer Todd Graff. The script is particularly weak. The chronology has been altered to put the focus firmly on Bridges at the expense of the couple at the opening of the film. Worse is the rush the film is in, draining the life and character from each scene in its race to get to the next. Rather than the high/low mood shifts in the couple's relationship or the apparently casual but careful establishing of the feel of the location, we just get a couple of arguments that give you the impression that he's probably better off without her. As for the new and improved happy ending  standard woman chased by nutter in the woods jeopardy stuff complete with lame 'let's end on a joke like a TV cop show' moment  best not go there which is advice that holds for this entire trainwreck of a movie. Even a shockingly bland and uninspired Jerry Goldsmith score can't do anything for this one.