Als Europeaan is de film een mooie terugblik op mijn tijd als student in de jaren tachtig en de ervaringen die ik opdeed toen ik in het buitenland woonde en met andere nationaliteiten omging, hoewel de omstandigheden enigszins anders waren. Klapisch (de regisseur) ging van 1982 tot 1985 naar de New York Film School, dus je zou denken dat hij op deze ervaring voortborduurt.<br />Het is interessant hoe de film de boodschap dat 'je niet moet generaliseren' afwisselt met het idee dat 'er voor elk stereotype een onderliggende waarheid is'. De Italiaanse personage is bijvoorbeeld meer gebaseerd op het cannabisaspect dan op enig bekend Italiaans stereotype. De Duitse personage heeft een paar meer beproefde stereotypen. Maar het meest stereotiepe aspect van de film is niet een personage, maar het centrale thema van ontrouw. Zoals een criticus opmerkte, is ontrouw net zo belangrijk voor de Franse film als klasse voor de Britse film.<br />Zowel het hoofdpersonage als zijn vriendin worden gespeeld als niet geheel sympathiek, wat volgens mij opzettelijk en geweldig is.<br />Het mag dan onbedoeld zijn, maar sommige van de landgenoten hebben elementen die je zou kunnen zien als een metafoor voor de rol van hun land in de EU. De Britse vrouw heeft een avontuurtje met een Amerikaan (die entertainer is <0xE2><0x80><0x93> zoals de Amerikaanse president in de jaren tachtig) terwijl de Fransman zich als de natuurlijke leider presenteert (als de huisbaas komt opdagen). Hoewel Europa niet zo divers is als New York, is het opvallend dat we slechts twee niet-blanke personages zien. Een van hen is een Chileense vrouw met inheems uiterlijk, die ondanks het feit dat ze de leeftijd van onze hoofdfiguur lijkt te hebben, niet wordt afgebeeld als een potentieel onderwerp van belangstelling. Een ander is een Gambian-Spaans of eigenlijk Gambian-Catalaanse man die een beetje verzonnen lijkt.<br />Je zou je kunnen afvragen waarom Klapisch de hoofdpersonen allemaal uit lang bestaande lidstaten van de Europese Unie in West-Europa heeft gekozen. Hoewel deze nationaliteiten een afspiegeling zijn van wat hij en ik als studenten in de jaren tachtig zouden ontmoeten, geloof ik dat uitwisselingsprogramma's in het hedendaagse Europa veel gevarieerder zijn. Het Erasmus-programma omvat zo'n 30 landen van IJsland tot Oost-Europa, waarvan er veel geen lid zijn van de EU. Ik begrijp echter wel dat de keuze van nationaliteiten die het grootste deel van de kijkers bekend is, misschien wel noodzakelijk is om de aandacht niet af te leiden van het contrast dat Klapisch wil creëren tussen het Europa van het Volk en het Europa van de bureaucratie.<br />Ondanks kleine kritieken was het een geweldige film die me deed overwegen om terug te gaan naar Europa om er te gaan wonen. Een Franse vriend van me, ook een emigrant in de Verenigde Staten, vatte onze gevoelens samen in dit staaltje van tegenstrijdigheid: 'Als Europa meer op de Verenigde Staten leek, zou ik meteen vertrekken.'
As a European, the movie is a nice throwback to my time as a student in the 1980's and the experiences I had living abroad and interacting with other nationalities, although the circumstances were slightly different. Klapisch (the director) went to the New York Film School from 1982-85, so one would think that he is drawing on this experience.<br /><br />It is interesting how the film balances the message that "one should not generalize" with the notion that "for every stereotype, there is some underlying truth". For example, the Italian character is based more on the pothead aspect than on any well-known Italian stereotype. The German character features a few more tried and tested stereotypes. But the most stereotypical aspect about the movie is not a character but the central theme of infidelity. As a critic observed, infidelity is as crucial to French film as class is to British film.<br /><br />Both the main character and his girlfriend are played as not entirely likable, which I think is deliberate and great.<br /><br />It may be unintentional, but some of the nationals have elements that could be taken as a metaphor for their countries' perceived role in the EU. The British woman has a fling with an American (who is an entertainer - like a 1980's US president) while the Frenchman shows himself as the natural leader (when the landlord shows up).<br /><br />Although Europe is not as diverse as New York, it is striking that we see only two non-white characters. One is a Chilean woman with indigenous features, who despite appearing the age of our main character is not portrayed as a potential object of interest. Another is a Gambian-Spanish or rather Gambian-Catalan male who appears a bit invented.<br /><br />One might ask why Klapisch chose protagonists who were all from long-established EU member countries in Western Europe. While these nationalities reflect what he and I would meet as students in the 1980's, I believe exchange programs in contemporary Europe are much more diverse. The Erasmus program encompasses some 30 countries from Iceland to Eastern Europe, many of which are not EU members. I do understand, however, that the choice of nationalities that are more familiar to the majority of the viewership may have been deemed necessary not to distract from the contrast Klapisch wants to create between the Peoples' Europe and the Bureaucratic Europe.<br /><br />Despite minor gripes a great movie that made me consider going back to Europe to live. A French friend of mine, also an expatriate in the US, captured our shared feelings in this piece of contradiction "If Europe was more like the US, I would leave in a heartbeat".