Na vele jaren heb ik deze verrukkelijke klassieker weer eens gezien, de op een na laatste film geregisseerd door Henry Cornelius, die drie jaar later overleed op slechts 45-jarige leeftijd (de leeftijd waarop ook de mannelijke ster van de film, Larry Harvey, in 1973 zou sterven). Er zaten drie toekomstige regisseurs in het team: Jack Clayton (Associate Producer), Guy Green (cinematographer) en Clive Donner (redacteur). Deze film is gebaseerd op het autobiografische verhaal 'Goodbye to Berlin' van de bekende Britse schrijver Christopher Isherwood, dat eerst werd verfilmd door John van Druten, vervolgens tot deze film werd gemaakt, vervolgens tot een musical, 'Cabaret', en ten slotte tot 'Cabaret' werd verfilmd. Dat bracht de verbazingwekkende Liza Minelli onder de aandacht van de wereld, met een stem die op een kilometer afstand een glas kan doen breken. Isherwood verschijnt als personage in de film onder zijn eigen naam. Hij was homoseksueel, maar dat was in die tijd illegaal en kon hem in de gevangenis doen belanden, dus verbergt hij zijn neigingen onder het mom dat hij 'een overtuigd vrijgezel' is. Dat is de sleutel tot zijn platonische relatie met het excentrieke, maffe, promiscue, altijd opgewekte en door en door unieke personage dat hij Sally Bowles noemt. Het portret van Sally Bowles in deze film wordt geschetst door de jonge Julie Harris, die elke scène tot een magisch en fascinerend web van sprankelende persoonlijke charme weet te spinnen. Wat een vehikel voor een actrice met haar eigen charmes! Het is een van de grote filmvoorstellingen van de jaren vijftig. Isherwood wordt perfect gespeeld door de jonge Lawrence Harvey, in een geraffineerde vertolking die de komedie nooit over de rand laat gaan, en zelfs de momenten van een klucht die aan slapstick grenst, blijven op de een of andere manier 'bijna geloofwaardig'. Larry is zo grappig in het spelen van een slappe hypochonder. Wat een ironie, gezien het totale gebrek aan hypochonder in zijn dapperheid en stoïcisme in het laatste jaar van zijn leven, toen hij stierf aan terminale maagkanker en zich zo waardig en zonder klagen gedroeg. Ik kende hem goed in de afgelopen drie jaar of zo, en hij was een grootmoedig, warm en bescheiden mens. Hij was dol op zijn kleine meisje Domino, dat nu helaas ook tragisch dood was. Deze film was zijn beste vroege optreden, gevolgd door zijn spectaculaire werk in 'Room at the Top' (1959), 'Summer and Smoke' (1961) en 'The Manchurian Candidate' (1962). Larry werd in zijn leven vaak ondergewaardeerd omdat hij te knap was, vaak de rol van schoft speelde, en glamourjongens worden niet altijd als goede acteurs geaccepteerd, maar veel van de beste actrices speelden tegenover hem, en zij twijfelden niet aan zijn capaciteiten, en hij had een sterke hoofdrol in veel van de belangrijkste films van zijn tijd. Als hij de middelbare leeftijd had bereikt, zou hij steeds sterker zijn geworden en een 'grote oude man' van het witte doek zijn geworden. Op een dag, toen hij in zijn huis in Hampstead zat, gaf hij me een glas van zijn gebruikelijke witte wijn uit een enorm vat dat hij uit een of andere buitenlandse kelder had meegenomen. Ik zei dat hij me altijd zulke heerlijke wijn gaf, wat was het ook alweer? Hij antwoordde trots dat het een Sancerre was die hij zelf in de wijngaard in Frankrijk had uitgekozen en speciaal had laten verschepen. Toen voegde hij er met uiterste weemoed aan toe: 'Weet je, ik weet het niet.' 'Ik heb vier jaar gewacht tot iemand er iets over zou zeggen en me zou vragen wat het is, en jij bent de eerste die dat ooit heeft gedaan.' Wat voor hem belangrijk was, was herkend worden als iemand die smaak had op het gebied van wijn, en zijn meer glamoureuze vrienden hadden hem die voldoening ontzegd. In deze film geeft Anton Diffring een ontroerende eerste vertolking van een serieuze jongeman (later zou hij veel te veel nazi-officieren moeten spelen, de arme kerel), en de jonge Shelley Winters speelt een rijk Duits-Joods meisje, op haar gebruikelijke luidruchtige maar effectieve manier, maar het was niet al te moeilijk, want ze was zelf toch al een luidruchtig Joods meisje. Deze film heeft zo'n joie de vivre, dat het pure verrukking is.
I have just seen this delightful classic again after many years, the next to last film directed by Henry Cornelius, who died three years later at the age of only 45 (the same age at which the film's male star Larry Harvey was also to die in 1973). Three future directors were in the crew: Jack Clayton (Associate Producer), Guy Green (cinematographer), and Clive Donner (editor). This film is based upon the autobiographical story 'Goodbye to Berlin' by the well-known British author Christopher Isherwood, which was first turned into a play by John van Druten, then made into this film, then turned into a musical, 'Cabaret', and finally filmed as 'Cabaret', which brought the amazing Liza Minelli to world attention, with her voice which can shatter a glass at the distance of a mile. Isherwood appears as a character in the film under his own name. He was gay, but in those days that was illegal and could land him in prison, so he disguises his proclivities under the description of being what he calls 'a confirmed bachelor'. This is the key to his Platonic relationship with the wildly eccentric, wacky, promiscuous, ever-cheerful and thoroughly unique character whom he calls Sally Bowles. The portrait of Sally Bowles in this film is a tour-de-force by the young Julie Harris, who sweeps every scene into a magical and captivating web of sparkling personal charm. What a vehicle for an actress with plenty of charm of her own! It is one of the great cinematic performances of the 1950s. Isherwood is played to perfection by the young Lawrence Harvey, in a finely-judged performance which never allows the comedy to go over the edge, and even the moments of farce bordering on slapstick remain somehow 'almost believable'. Larry is so funny at portraying a wimpish hypochondriac. What an irony, considering the total lack of hypochondria shown by his bravery and stoicism in the last year of his life as he died from terminal stomach cancer and behaved with such dignity and lack of complaint. I knew him well in the last three years or so, and he was a generous, warm, and modest person. He adored his little girl Domino, now alas also tragically dead.This film was his finest early performance, to be followed by his spectacular work in 'Room at the Top' (1959), 'Summer and Smoke' (1961) and 'The Manchurian Candidate' (1962). Larry was often undervalued in his lifetime because he was too handsome, was often cast as a cad, and glamour boys are not always accepted as good actors, but many of the finest actresses played opposite him, and they were in no doubt of his abilities, and he was a strong lead in many of the most important films of his time. If he had lived beyond middle age, he would have gone from strength to strength and become a 'grand old man' of the screen. Sitting in his house in Hampstead one day, he gave me a glass of his usual white wine from a huge barrel which he had brought from some foreign cellar. I said he always gave me such delicious wine, what was it? He proudly answered that it was a Sancerre which he had chosen himself at the vineyard in France and had shipped over specially. He then added with extreme wistfulness: 'You know, I've been waiting for four years for someone to comment on it and ask me what it is, and you are the first person who has ever done so.' What mattered to him was to be recognised for having taste in wine,and his more glamorous friends had denied him that satisfaction. In this film, Anton Diffring gives a touching early performance as an earnest young man (later he was to have to play Nazi officers far too much, poor fellow), and the young Shelley Winters plays a rich German Jewish girl, in her usual noisy but effective manner, but it was not too difficult, as she was a noisy Jewish girl herself anyway. This film has such an air of joie de vivre about it, that it is pure delight.