De meeste andere reacties van abonnees op deze dienst waren zeer toepasselijk, hoewel ik het vreemd vond dat sommigen het traag of dubbelzinnig vonden. In plaats van dubbelzinnig was het ingewikkeld en veelvoudig in zijn betekenissen. Men kan het zien als anti-oorlog, vanwege de openings- en slotscènes, en de dwaasheid van voorgewende grootsheid, zoals hoe prachtig de cavaleristen eruitzagen toen ze zich voorbereidden op de grote aanval op Eylau, in contrast met de zo afschuwelijke en verontrustende afloop, wanneer we de bloederige uniformen zien, de jongensachtige doden enzovoort - maar voornamelijk zie ik de film als over een moreel mens in een immorele samenleving. Uiteindelijk kiest Chabert ervoor zich terug te trekken uit de corrupte post-Napoleontische Franse wereld en kiest hij voor de eenvoudige geneugten die Derville hem biedt (die zelf wordt gered door zijn erkenning van Chaberts fundamentele fatsoen en de moraal van zijn keuze) <0xE2><0x80><0x93> witbrood, kaas, wat wijn en tabak <0xE2><0x80><0x93> boven de rijkdommen die hij nalaat aan zijn vrouw en haar en de schande van de society. In haar geval kunnen we de film ook als feministisch beschouwen, gezien in de positie van vrouwen in die tijd, waarin de enige wapens die Mme Chabert heeft haar charme, schoonheid, listen en uiteindelijk geld zijn.
Most of other reactions by subscribers to this service were very apt, although that some found it slow or ambiguous puzzled me. Rather than ambiguous, it was complex and multi-layered in its meanings. One can see it as anti-war, because of the opening and closing scenes, and the folly of pretended grandeur, as how wonderful the cavalry men looked as they prepared for the great charge at Eylau, contrasted with its so horrible and disturbing conclusion, when we see the bloody uniforms, the boyish dead, etc--but chiefly, I see the film as about a moral man in an immoral society. At the end Chabert chooses retreat from the corrupt post-Napoleonic French world and opts for the simple pleasures provided by Derville (who himself is saved by his recognition of Chabert's basic decency and the morality of his choice of renunciation)--white bread, cheese, some wine and tobacco--over the riches he leaves to his wife, and her and society's dishonor. In her case, we can see the film as also feminist, in the position of women at that time, in which the only weapons Mme Chabert has are her charm, beauty, wiles and, ultimately, money.