'Fat Girls' is een van de slechtste films in het indie-homogenre.<br />De premisse is veelbelovend: een homo van gemiddelde leeftijd zit gevangen in een repressief klein stadje. Zijn enige verwante geesten zijn de andere HS'ers uit het dorp: de dikke meid uit de klas, een naïeve immigrant uit Cuba en de gevoelige dramadocente. Tot zover is het interessant. In theorie zorgt deze plotlijn voor een fatsoenlijke opbouw voor een aantrekkelijk verhaal over de opkomst van de volwassenheid met een ingebouwd publiek: de duizenden homo's die in kleine stadjes in heel Amerika zijn opgegroeid en die deze adolescente angst uit de eerste hand hebben ervaren, doorspekt met een dosis zelfspot. Helaas, in plaats van een genuanceerde dramedy, benadert Ash Christian zijn autobiografische onderwerp met een slecht uitgevoerde poging tot ironie en donkere humor. Het resultaat is een opeenvolging van onaantrekkelijke, afgeleide, tweedimensionale personages waar de kijker alleen maar onverschillig tegenover kan staan. Sabrina (Fink) is een quasi-gotische verbitterde navelstaarder. Ze is zo'n prikkelbaar, onsympathiek persoon; er bestaat weinig twijfel over de reden voor haar toestand van vriendschaploosheid. De chemie tussen haar en Rodney (Christian) is nul komma nul. Dit kan een slechte opeenvolging zijn geweest, maar het is waarschijnlijker dat het te wijten is aan een scenario dat eenvoudig niet te redden is. Dientengevolge vraag je je af wanneer er zo'n niet-bestaande band is, wat mogelijkerwijs hun bijna voortdurende kameraadschap gedurende het hele verhaal zou kunnen rechtvaardigen.<br />Sabrina' Zijn nieuwe vriend Rudy (de Jesus) en Rodneys moeder Judy (Theaker) behoren tot de meest overdreven van de clichématige personages die hij uit tientallen andere films heeft gejat. Rudy is de geile, ondersekste immigrant/nerd die rechtstreeks afkomstig is uit elke ranzige tienerkomedie die ooit in het domein van tv of film is gemaakt. Judy is de wedergeboren Jezus met het grote haar. Net als je denkt dat het Tammy Faye-gedoe tot een einde is gekomen, voert Christian een scène op waarin Judy's mascara uitloopt door haar tranen! Is er iemand in de beschaafde wereld die deze afgezaagde, stereotiepe mop nog grappig kan vinden nadat hij hem twintig jaar lang ad nauseam heeft gezien? Naast de mislukte pogingen tot sardonische humor zijn er nog vele raadselachtige inconsistenties in het verhaal. Rodney beschouwt zichzelf als een 'dikke, lelijke' loser. Hij slaagt er echter tegelijkertijd in om deel te nemen aan terloopse en regelmatige spontane afspraakjes met de alomtegenwoordige schooljockey Ted (Miller). Hoewel deze liaisons geen emotionele bevrediging bieden, zouden de meeste homoseksuele tieners (vol razende testosteron, net als hun heterobroertjes) dit een nogal benijdenswaardige regeling vinden, gezien het meer gebruikelijke alternatief van onvrijwillig celibaat.<br />Rodney vindt een voorwerp voor zijn genegenheid in Bobby (Bruening), een exotische immigrant uit Engeland. Tegen alle waarschijnlijkheid in komt de jongen niet alleen toevallig in dit kleine TX-nederzettingje terecht, maar is hij ook nog eens openlijk homoseksueel. Net als Sabrina is Bobby een ijzige, boze slimmerik en de kijker kan zijn magnetische aantrekkingskracht alleen maar bewonderen.<br />Tot zijn grote vreugde wordt Rodney door zijn nieuwe vlam uitgenodigd in de homobar van het stadje, waar Bobby beweert de dj te zijn. Bij aankomst laat de aanstaande vriend Rodney prompt alleen en gaat naar een ander deel van de bar voor een korte ontmoeting met een tamelijk knappe jongeman. Dit is weer een van die belachelijk onverklaarbare plotelementen, aangezien Rodneys gevoel van verschoppelingschap voornamelijk zou voortkomen uit zijn eenzame bestaan in een klein stadje. Hoe klein het stadje ook is, hebben ze openlijk lesbische leerlingen op de middelbare school? Een lesbische lerares? En er is een lesbische bar in het centrum (bemand door aantrekkelijke mannen, nota bene)? Blijkbaar is het er toch niet zo'n achterbuurt.<br /><br />Tien jaar eerder bevatte Todd Stephens' 'Edge of Seventeen' bijna hetzelfde materiaal als een veel creatiever, eerlijker, ontroerender en humoristischer filmpje.
"Fat Girls" is among the worst films within the indie gay genre.<br /><br />The premise is promising: an average-looking gay teen is trapped in a repressive small TX town. His only kindred spirits are the other village HS misfits: the class 'fat girl', a naïve immigrant from Cuba, and the sensitive drama teacher. So far, interesting. In theory, this plot line creates a decent setup for an appealing coming of age story with a built-in audience---the thousands of gay men who grew up in small towns across America and experienced this adolescent anxiety first hand, peppered with a dose of self-deprecating humor.<br /><br />Unfortunately, rather than a nuanced dramedy, Ash Christian approaches his autobiographical subject matter with a poorly executed attempt at irony and dark humor. The result is a cast of unlikeable, derivative, two-dimensional characters which the viewer cannot but help feel indifferent toward. Sabrina (Fink) is a quasi-Goth bitter navel-gazer. She is such a prickly, unsympathetic person; there is little doubt as to the reason for her friendless condition. The chemistry between her and Rodney (Christian) registers zero. This may have been bad casting, but is more likely due to a screenplay which is simply unsalvageable. Consequently, one is left wondering when there is such a non-existent bond, what could possibly warrant their near-constant companionship throughout the story.<br /><br />Sabrina's newfound boyfriend, Rudy (de Jesus), and Rodney's mother Judy (Theaker) are among the most exaggerated of the clichéd stock characters ripped off from dozens of other films. Rudy is the horny undersexed immigrant/nerd lifted directly from every raunchy adolescent "comedy" ever made within the realm of TV or film. Judy is the born-again obsessed with Jesus- talk and big hair. Just when you thought the Tammy Faye thing had been done to death, Christian inserts a scene where Judy's mascara is running with her tears! Is there anyone in the civilized world that can possibly think this tired old stereotype gag is still funny after seeing it ad nauseum for 20 years?<br /><br />In addition to the failed attempts at sardonic humor, there are many puzzling story inconsistencies. Rodney considers himself a "fat ugly" loser. However, he simultaneously manages to participate in casual and regular impromptu trysts with the ubiquitous school jock/hunk, Ted (Miller). Although these liaisons are devoid of emotional fulfillment, most gay teens (filled with raging testosterone, just like their hetero brethren) would find this to be a rather enviable arrangement given the more common alternative of involuntary celibacy.<br /><br />Rodney finds an object for his affection in Bobby (Bruening), an exotic transplant from England. Against all believable odds, the lad not only happens to land in this tiny TX hamlet, but is conveniently openly gay to boot. Like Sabrina, Bobby is an icy, angry smart aleck and the viewer is left head-scratching as to his magnetic appeal. <br /><br />Much to his delight, Rodney is invited by his new crush to the town gay bar, where Bobby claims to be the DJ. Upon arrival, the boyfriend-to-be promptly leaves Rodney solo and heads off to another area of the bar for a quick encounter with a rather handsome young man. This is yet one more of the ridiculously inexplicable plot elements since Rodney's feeling as an outcast are supposedly derived largely from his lonely existence in a parochial town. As tiny as the town is, they have openly gay students at the high school? A secretly bisexual football captain? Lesbian moms? A Gay teacher? and it has a gay bar downtown (patronized by attractive men, no less)? Apparently, the place is not so backwater after all.<br /><br />Ten years earlier, Todd Stephens' "Edge of Seventeen" covered nearly the same material with a much more creative, honest, touching, and humorous film.