Visconti's 'Dood in Venetië', dat zich afspeelt in Venetië en voornamelijk op het Lido, is een triomf van het filmen, een combinatie van de uitmuntende Dirk Bogarde's karakterisering en de vakkundige fotografie van het gebied in al zijn dagelijkse stemmingen. Voor degenen die van Venetië houden, is dit een film om te koesteren.<br />Mahlers muziek, die veelvuldig in de film te horen is, verhoogt het drama. De stemming die daardoor ontstaat, is niet altijd gelukkig. Maar ja, wat kun je anders verwachten met zo'n titel?<br />Er is niet veel dialoog in de film. Eigenlijk niet veel. Het zijn voornamelijk achtergrondgeluiden, gebabbel en gelach van de hotelgasten. Het intrigerende onderdeel is de uitwisseling van blikken tussen een zekere Gustav von Aschenbach, een componist van enige faam, en een slanke tiener, Tadzio, die elkaar van tijd tot tijd zien aan de tafels in de eetzaal van het hotel, op het strand en op vreemde, onverwachte plaatsen in Venetië. Ze lijken elkaars aanwezigheid eerst verlegen te erkennen met weinig meer dan een zweem van een glimlach, maar later met een sterke, fascinerende, dringende blik.<br />Iedere toeschouwer zal zijn eigen interpretatie hebben. De componist heeft een kind van zichzelf verloren. Is dit gedrag een uiting van verlangen naar het kind van wie hij hield? Is het misschien een seksuele aantrekkingskracht voor deze fragiele jongeman met zijn verdwaasde, ietwat meisjesachtige blik? Zou hij een nieuwe inspiratiebron ontdekken voor een nog ongeschreven meesterwerk? Wie weet?<br />Van het begin tot het eind toont deze film de ware geest van het negentiende-eeuwse Venetië. De elegantie van de dames, de ligstoelen op het zand, de kinderen die ronddartelen in hun badpakjes van nek tot knie, de gloed van zonsondergangen en een algemeen gevoel van tevredenheid met de wereld. Hoewel sommigen misschien denken dat het tempo soms nogal traag is, heeft de film over het geheel een zachtaardige kwaliteit, maar met een smeulende besluiteloosheid tussen twee onderdrukte menselijke wezens. Wees voorbereid op een droevig en mooi einde.
Set in Venice mainly on the Lido, Visconti's "Death in Venice" is a triumph of filmmaking combining the excellence of Dirk Bogarde's characterisation and expert photography of the resort area in all its various daily moods. For those who love Venice, this is a film to cherish.<br /><br />Mahler's music frequently heard throughout the film heightens the drama. The mood it creates is not always happy. But then what else would you expect with a title like that?<br /><br />There is not a lot of dialogue in the film. Rather sparse in fact. It's mainly background noises and chatter and laughter among the hotel guests. The intriguing part is to interpret the exchange of glances between Gustav von Aschenbach a composer of some renown and a slim teenage youth Tadzio who see each other from time to time across the tables of the hotel dining room, on the beach and at odd unexpected places around Venice. They seem to acknowledge each other's presence shyly at first with little more than the suggestion of a smile but later with a strong and riveting and urgent gaze.<br /><br />Each viewer will have his own interpretation. The composer has lost a child of his own. Is this behaviour an expression of yearning for the child he loved? Is it perhaps a sexual attraction towards this fragile young man with his dazed somewhat girlish stare? Could he be discovering some new inspiration for a yet unwritten musical masterpiece? Who knows?<br /><br />From beginning to end this film captures the true spirit of 19th Century Venice. The elegance of the ladies, the deck chairs on the sand, the children frolicking in their neck-to-knee bathing costumes, the glow of sunsets and a general feeling of satisfaction with the world. While some may think the pace is rather slow at times, the film has an overall gentle quality, but with a simmering indecision between two repressed human beings. Be prepared for a sad and beautiful ending.