Op het eerste gezicht lijkt De lastige man een combinatie van verschillende andere films/boeken. Kafka's _The Trial_, Melvilles _Bartleby_, _The Fall and Rise of Reginald Perrin_ en _Groundhog Day_ schieten me onmiddellijk te binnen. Een man, Andreas, arriveert in een naamloze stad waar hij onmiddellijk een baan op een kantoor krijgt en een beeldschone nieuwe vriendin vindt. Maar er zit een addertje onder het gras: zijn collega's zijn allemaal vriendelijk, minzaam en volkomen karakterloos, en iedereen die hij kent, inclusief zijn vriendin, lijkt maar één gespreksonderwerp te hebben: interieurontwerpen. Welkom in de hel van het moderne consumentisme, waarin mensen zich van gebouwen werpen en niemand een wenkbrauw optrekt, of hun dagen doorbrengen met het lezen van meubelcatalogussen en het eten van eten dat nergens naar smaakt. De rest van de film probeert Andreas op verschillende manieren te ontsnappen. Zelfmoord blijkt geen optie te zijn, en als hij een nieuwe vriendin vindt, is ze net zo ontdaan van gevoelens als de vorige <0xE2><0x80><0x93> er is een prachtige scène in een restaurant waarin hij haar vraagt bij hem in te trekken, en het enige wat ze kan zeggen is: 'Ik vind het niet erg.'<br />In feite is veel van wat De Lastige Man te zeggen heeft al eerder gezegd, en na ongeveer drie kwartier begin je het gevoel te krijgen dat je inderdaad een bepaald gevoel van déj<0xC3><0xA0> vu hebt. Maar het punt is er een dat het waarschijnlijk waard is om steeds weer te herhalen: een leven dat niet wordt onderzocht, is het niet waard om geleefd te worden. Daar komt nog bij dat het een uitgesproken moderne kijk geeft op het eeuwige thema van hoe het kapitalisme onze zielen vernietigt. Meer dan één personage deed me denken aan mensen die ik heb gekend, vooral zijn door meubelen geobsedeerde vriendin, en als de filmmakers tegen het eind van de film geen ideeën meer hebben, is dat misschien het punt <0xE2><0x80><0x93> er komt geen eind aan, tenzij je andere mensen kunt vinden die jouw gevoel van vervreemding delen.
At first sight The Bothersome Man seems like several other movies/books rolled into one. Kafka's The Trial, Melville's Bartleby, The Fall and Rise of Reginald Perrin and Groundhog Day instantly spring to mind. A man, Andreas, arrives in a nameless city where he is immediately given a job in an office and finds a beautiful new girlfriend. However, there's a catch: his colleagues are all friendly, bland and utterly characterless, and everyone he knows, including his girlfriend, seems to have only one topic of conversation -interior design. Welcome to the hell of modern consumerism, in which people throw themselves from buildings and no one raises an eyebrow, or spend their days reading furniture catalogues and eating food that tastes of nothing.<br /><br />Andreas quickly realises his predicament and spends the rest of the film trying to escape, in various ways. Suicide turns out not to be an option, and when he finds a new girlfriend she is just as bereft of feelings as the old one - there is a wonderful scene in a restaurant where he asks her to move in with him and all she can say is, 'I don't mind'.<br /><br />In fact, much of what The Bothersome Man has to say has been said before, and after about 45 minutes you begin to feel that you indeed are experiencing a certain sense of deja vu. Yet its point is one that is probably worth repeating, over and over again: an unexamined life is one that is not worth living. Added to which, it provides a decidedly modern take on the perennial theme of how capitalism is destroying our souls. More than one character reminded me of people I've known, especially his furniture-obsessed girlfriend, and if by the end of the film the film-makers have run out of ideas, maybe that's the point - there will no end unless you can find other people who share your sense of alienation.