Als een saboteur een controversieel onderzoekslaboratorium van de overheid opblaast, worden twee proefdieren losgelaten in een kleine gemeenschap in de staat Washington. De ene is een hond met een ongewone intelligentie. De andere is een 'Buitenlandse eXperimentele combat-stier', of OXCOM. Om redenen die verder in de film worden onthuld, heeft de oscom een hekel aan de hond en probeert hem ook te doden. De toeschouwers maken zich zorgen over de toevallige betrokkenheid van Travis Cornell (Corey Haim), zijn moeder Nora (Barbara Williams) en zijn vriendin Tracey (Lala Sloatman) bij de hond en de oscom, als twee agenten van de Nationale Veiligheidsdienst, Lem Johnson (Michael Ironside) en Cliff (Blu Mankuma) hen opsporen. Er worden veel opmerkingen gemaakt over het feit dat _Wakers_ heel anders is dan het boek van Dean Koontz, dat dient als startpunt voor de film. Dat is waar. Maar het heeft geen invloed op je kijkcijfers. Als je het boek wilt, lees het boek dan. Beoordeel de film op zijn eigen merites, niet op de mate waarin hij bij het boek past. Bill Freed en Damian Lee, die het scenario hebben geschreven, zijn net zo goed kunstenaars als Koontz (dat is geen kwaliteitsvergelijking, alleen een statement dat ze allemaal kunstenaars zijn). Dat geldt ook voor regisseur Jon Hess. Hun taak als filmmakers is niet om het boek slaafs te volgen alsof het een script is. Ze passen het boek aan, als kunstenaars, om een uniek kunstwerk te maken. Het is gebaseerd op het boek. Niet identiek. Je moet je vooroordelen/verwachtingen laten varen als je naar de film kijkt, want je zult een kunstwerk zien dat je nog niet kent, ook al heb je Koontz' roman gelezen.<br />Dus, is Watchers een goede film? Hij is vrij goed, niet uitmuntend. Goed genoeg om een 'B' of een '8' te verdienen. Hess begint op de juiste manier met een van de mooiste explosies die ik in lange tijd heb gezien. Helaas hapert hij vlak daarna een beetje als we naar een heel dikke, jargonistische verhandeling luisteren. Na die scène dreigt Watchers een clichéfilm uit de jaren tachtig te worden als we Travis en Tracey voor het eerst ontmoeten.<br />De neiging tot clichés wordt voortdurend bedreigd. Maar het is niet meer dan een misvatting. In de meeste gevallen is Hess in staat om vertrapt terrein te overstijgen met een aantal interessante wendingen: Travis en Tracey komen allebei uit een eenoudergezin en zijn van het verkeerde geslacht. Ze hebben allebei een unieke, volwassen relatie met hun ouders. Hoewel dit een horrorfilm is, is een schattige, intelligente hond het hoofdthema, en de film voelt vaak net zo aan als een avonturenfilm als een horrorfilm, een thriller of een sf-film, allemaal genres waar hij zich op richt. Hess introduceert een groot aantal personages, van wie sommigen pas laat in het spel aan bod komen, maar de film is nooit verwarrend en geen van de personages heeft het gevoel dat hij in het stof moet kruipen <0xE2><0x80><0x93> alle draden zijn uiteindelijk netjes met elkaar verbonden. De structuur is ook complex, want er zijn twee grote schurken, en naarmate de film vordert, wordt het steeds duidelijker dat de tweede minder kwaad in de zin heeft, tot een wending vergezeld van wreed geweld een van de antagonisten duidelijker maakt. Kort daarna bezorgt Hess ons een leuk moment van twijfel met de andere antagonist.<br />De grootste fout in mijn ogen is een gevreesde, veelvoorkomende fout in horrorfilms sinds minstens de jaren tachtig: de 'aanval'. De meeste scènes zijn te donker, te dichtbij, te onscherp, en ze worden te grillig bewerkt. Daardoor is het buitengewoon moeilijk om te zien wat er gebeurt, waardoor de meeste spanning wordt weggenomen van scènes die een hoogtepunt zouden moeten zijn. Een deel van Hess' motivatie voor de stijl <0xE2><0x80><0x93> en dit is de typische rechtvaardiging voor dit probleem <0xE2><0x80><0x93> was de angst dat het schepsel zou overkomen als humoristisch en/of nep in plaats van angstaanjagend en spannend. Naar mijn mening is het presenteren van het publiek in een duizelingwekkende waas geen bevredigende oplossing. We krijgen het schepsel pas duidelijk te zien aan het eind van de film, in kostuum en make-up. Het was zo goed gedaan dat een betere opname en betere aanvalsscènes de film op z'n minst een 9 hadden opgeleverd.<br />Ongeacht de mate van correspondentie tussen het boek en de film, biedt _Wachters_ een aangrijpend verhaal met slimme, aanlokkelijke personages. Het is vaak een nagelbijter en de horrorscènes zijn wilder dan je zou verwachten, zij het niet echt bloederig (hoewel er in een paar scènes vrij veel bloed te zien is). _Wachters_ wordt over het algemeen onderschat vanwege misvattingen over de rol van de film als het gaat om het aanpassen van de literatuur <0xE2><0x80><0x93> geef het niet weg of wijs het onmiddellijk van de hand op grond van een misvatting.
When a saboteur blows up a controversial government research lab, two experimental animals are loosed in a small community in Washington State. One is a dog with unusual intelligence. The other is an "Outside eXperimental COmbat Mammal", or "OXCOM". Because of reasons divulged further into the film, the oxcom hates the dog, and so is trying to kill it. Watchers concerns the accidental involvement of Travis Cornell (Corey Haim), his mom Nora (Barbara Williams) and his girlfriend Tracey (Lala Sloatman) with the dog and oxcom, as two National Security Organization agents, Lem Johnson (Michael Ironside) and Cliff (Blu Mankuma), track them down.<br /><br />Many comments are made about Watchers being very different than the Dean Koontz book that serves as the launching pad for the film. This is true. But it should not affect your rating. If you want the book, read the book. Judge the film on its own merits, not how closely it matches the book. Bill Freed and Damian Lee, who wrote the screenplay, are just as much artists as Koontz is (that's not a quality comparison, just a statement that they're all artists). So is director Jon Hess. Their job as filmmakers isn't to slavishly follow the book as if it were a script. They're adapting the book, as artists, to make a unique artwork. It's based on the book. Not identical to it. You have to loosen your preconceptions/expectations when you watch the film, because you're going to be experiencing an artwork that you are not already familiar with, even if you've read Koontz' novel.<br /><br />So, is Watchers a good film? It's pretty good, not excellent. Good enough to earn a "B", or an 8. Hess begins things on the right foot with one of the most beautifully filmed explosions I've seen in awhile. Unfortunately, he trips a bit immediately afterward as we listen to some very thick, jargonistic exposition. After that scene Watchers threatens to become a clichéd 1980s film as we first meet Travis and Tracey.<br /><br />Veering towards cliché is a tendency continually threatened. But it is only a skew. More often than not, Hess is able to transcend well-trodden territory with a number of interesting twists: Both Travis and Tracey are from single parent homes, with their genders flipped. Both have unique, mature relationships with their parents. Although this is a horror film, a major focus is a cute, intelligent canine, and it often feels as much like an adventure film as it does horror, a thriller, or sci-fi, which are all genres it touches upon. Hess introduces a large cast of characters, some not entering until late in the game, yet the film is never confusing and no characters feel as if they are left in the dust--all of the threads are nicely tied up in the end. The structure is also complex in that there are two major villains, the second becoming less obviously ill-intentioned as the film progresses, until a twist accompanied by brutal violence makes one antagonist clearer. Soon after, Hess gives us a nice moment of doubt with the other antagonist.<br /><br />The biggest flaw in my eyes is a dreaded, common one with horror films since at least the 1980s--the "attack" scenes are shot too darkly, too close, too out of focus, and they're edited too choppily. It makes it extremely difficult to tell what's going on, which saps most of the tension from scenes that should be a highlight. Surely, part of Hess' motivation for the style, and this is the typical justification for this problem, was worry that the creature would come across as humorous and/or fake rather than frightening and suspenseful. In my view, presenting the audience with a dizzying blur isn't a satisfactory solution. We only get to see the creature costume/makeup clearly towards the end of the film. It was well done enough that better shot and edited attack scenes would have brought the film up to at least a 9.<br /><br />Regardless of the degree of correspondence between the novel and the film, Watchers presents a gripping story using smart, alluring characters. It is frequently a nail-biter and the horror scenes are more feral than you might expect, if not exactly gory (although there is a fair amount of blood in a couple scenes). Watchers tends to be underrated because of misconceptions about the role of film when it comes to adapting literature--don't pass it up or summarily dismiss it based on a misconception.