Ik was in 1965 een 22-jarige hippie, heb het stuk 5 keer gezien, heb 2 versies van de muziek en heb het script vele malen gelezen. Misschien is de film op zichzelf wel oké, maar als adoptie van het stuk is hij verschrikkelijk.<br />Eerst het goede. De liedjes worden goed gezongen en de productiewaarden zijn vrij goed. De homoseksuele implicaties van Black Boys, White Boys is schattig. De Claude/Berger-wisseling was interessant. Haar is een vloeiende productie en voortdurende veranderingen zijn inherent, mits de basisgeest ervan wordt behouden.<br />Maar de basisgeest was heel erg vervormd. Het leek wel of de producer alleen maar bepaalde liedjes wilde zingen en de verhaallijn daaraan wilde aanpassen, ongeacht wat dat met de oorspronkelijke bedoeling van het stuk te maken had.<br />Claude, Sheila en Hud werden afgeschilderd als egoïstische snotapen die zich niets aantrokken van mensen van buiten hun eigen stam. Claude verpestte het feestje van Sheila's ouders (het is moeilijk te geloven dat ze lachte terwijl haar ouders gewond waren) en stal herhaaldelijk auto's. Sheila stal de kleren en de auto van de soldaat. Toen liet ze hem midden in de woestijn achter, waar hij zeker ernstig zou verbranden in de zon, waarschijnlijk in rang zou worden gedegradeerd en waarschijnlijk zou sterven op die eenzame weg in Nevada. Leuk hoor. Terwijl hij tegen zijn ex stond te schreeuwen, voelde Berger een steek in zijn hart. Zo waren hippies niet, zo beschreef het toneelstuk ze niet, en het is precies het tegenovergestelde van een liefdesgeneratie.<br />Ik heb nog nooit een hippie om geld zien smeken. Het ging erom dat je buiten het kapitalistische systeem voor jezelf kon zorgen, niet dat je erom moest smeken.<br />Nadat Berger in de gevangenis is gegooid omdat hij Sheila's feestje heeft verpest en Claude heeft aangeboden om een deel van het geld op te hoesten, staat Berger erop dat hij op borgtocht wordt vrijgelaten. Hij heeft geen beter plan om de rest van het geld op te hoesten: eerst Sheila's ouders slaan en dan zijn eigen moeder.<br />'Wees In' is altijd een spiritueel punt geweest, maar hier wordt het verspild aan dwaze bruidjes die in het rond zweven. Zelfs al maakt dit deel uit van zijn reis, het verpest een prachtig nummer. Ik weet dat ze 'Floating In Space' vergelijken met het leger. Maar ook dit verpest een prachtig nummer.<br />Terwijl Sheila en Claude hun dunne ondergoed uittrekken, steelt Berger hun kleren en lacht 'it was fun man', ook al kan hij zien dat ze allebei erg geïrriteerd zijn. Even later doet Berger iets wat geen enkele hippie ooit doet. Hij slaat Claude. Verschrikkelijk.<br />Dan hebben ze de perfecte gelegenheid om's avonds op een prachtige SF-plek met twinkelende sterren 'Starshine' te zingen, misschien in een inventief duet. In plaats daarvan zingt de hele stam het in de brandende zon die in een cabriolet (gejat natuurlijk) over de weg snelt. In 1979 was ik enorm teleurgesteld over de film, en nu vind ik hem nog minder leuk. Ik denk dat het mogelijk was geweest om de show op een redelijke afstand te adopteren, maar dat is niet zo.
I was a hippie age 22 in 1965, have seen the play 5 times, have 2 versions of the music, and have read the script many times. Maybe taken as an separate thing, the movie is OK, but as an adoption of the play, it's terrible.<br /><br />First the good. The songs are sung well, and the production values are pretty good. The homosexual implications in Black Boys, White Boys is cute. The Claude/Berger switch was interesting. Hair is a fluid production, and constant changes in it are inherent provided the basic spirit of it is retained.<br /><br />But the basic spirit was very much distorted. It seemed like all the producer wanted was to sing certain songs, and fit the story-line to them regardless of what that did to the original intent of the play.<br /><br />Claude, Sheila, and Hud were presented as a selfish brats who could care less about anyone outside their tribe. Claude destroyed Sheila's parents party (it's hard to believe that she smiled while her parents were being hurt), and repeatedly stole cars. Sheila stole the soldier's clothes and car. Then she left him in the middle of the desert where he would certainly sunburn badly, probably be busted in rank, and could likely die on that lonely Nevada road. Good fun. And Hud found it fine to break his son's heart while yelling at his ex. This is not what hippies were like, not what the play described, and is directly opposite to a love generation.<br /><br />I've never seen a hippie beg for money. The point was to be self-sufficient outside the capitalist system, not beg from it.<br /><br />After Berger is thrown in jail for ruining Sheila's party and Claude offers to bail some out, Berger insists on being bailed instead, with no better plan for bailing the rest that hitting on Sheila's parents, and then hitting on his own mommy.<br /><br />"Be In" has always been a very spiritual point, but here it is wasted on silly brides floating around. Even if this is part of his trip, it ruins a beautiful song. I know they're contrasting "Floating In Space" with the Army. But again, it totally ruins a beautiful song.<br /><br />While Sheila and Claude are skinny dipping, Berger steals their clothes, laughing "it was fun man" even after he could see both were very annoyed. Then a little later, Berger does one thing that no hippie ever does. He hits Claude. Terrible.<br /><br />Then they have the perfect opportunity to sing "Starshine" at night in some beautiful SF spot with the stars twinkling down, maybe working into an inventive duet. Instead, the whole tribe sings it in the blazing sun speeding down the road in a convertible (stolen of course).<br /><br />I was vastly disappointed with the movie in 1979, and I like it even less now. I think it would have been possible to do a reasonably close adoption of the show, but this ain't it.