Een geweldige B-film. Een echte twee-hander, die zich in de loop van een dag afspeelt (je kunt zien hoe het stuk is ontstaan en zelfs hoe het als radioprogramma moet hebben gewerkt), en hoewel het maar 77 minuten lang is, wordt het in afleveringen gespeeld die aan iets als de echte tijd doen denken. Robert Ryan is de psychopaat die Ida Lupino in haar eigen huis gevangenhoudt. Beiden zijn geweldig, vooral de ondergewaardeerde Lupino wier aanvankelijke onafhankelijkheid en zelfbeheersing al snel in het niet vallen bij Ryans gestoorde indringer. Vandaag de dag zou het natuurlijk alleen maar om lef en bloedvergieten gaan, maar de terughoudendheid van regisseur Harry Horner (veel beter bekend als Art Director) draagt alleen maar bij aan de spanning die soms Hitchcock waardig is.
A terrific B-feature. A virtual two-hander and set over the course of a day, (you can see it's stage origins and even how it must have worked as a radio play), and although only 77 minutes long, played out in sequences akin to something like real time. Robert Ryan is the psychopath who keeps Ida Lupino trapped in her own home. Both are superb, especially the under-rated Lupino whose initial independence and self-control soon crumble before Ryan's unhinged intruder. Today, of course, it would be all guts and gore but the restraint shown by director Harry Horner, (much better known as an Art Director), only adds to the suspense which at times is worthy of Hitchcock.