Het moet worden toegegeven dat het beste werk van Harold Lloyd eindigde met zijn laatste stille komedie 'Speedy' in 1928. Daarna begint hij geluidsfilms te maken (zoals Chaplin en Keaton en Laurel & Hardy en W.C. Fields) en hij doet het beter dan Keaton, maar niet zo goed als de andere drie. Chaplin was rijk genoeg om zijn eigen films te maken als producent (maar hij reguleerde zijn films zo dat er vijf jaar tussen de producties zaten). Laurel & Hardy stonden onder de bescherming van Hal Roach, dus de productienormen voor hun korte films en geluidsfilms waren vrij goed. Fields werkte eerst met Mack Sennett, toen met Paramount, en daarna met vrije productie. Lloyd probeerde de route die Chaplin volgde, maar met minder succes. Hij produceerde zijn eigen films, maar in tegenstelling tot Chaplin had hij geen eigen studio. Ook waren zijn eerste twee keuzes niet goed (vooral 'Feet First'). Maar hij begon verstandiger te kiezen en 'Movie Crazy', 'The Cat's Paw' en 'The Milky Way' waren allemaal goede keuzes. Deze drie (en mogelijk 'The Sin of Harold Diddlebock') waren zijn beste geluidsavonturen. Ze zijn allemaal onderhoudend, maar ze zijn geen van alle opgewassen tegen 'Safety Last', 'The Freshman', 'The Kid Brother' of 'Speedy'.<br />Van de vier beste geluidsfilms is 'The Cat's Paw' de meest controversiële. Ezekiel Cobbs oplossing om de stad die hem tot burgemeester heeft gekozen van de ondergang te redden Als er een film wordt gemaakt, moet hij politiek zijn: 'The Cat's Paw' is uit 1934. In dat tweede jaar van de Roosevelt New Deal (op zichzelf al controversieel vanwege de grotere betrokkenheid van de overheid) zagen de bioscoopbezoekers films als 'Gabriel over het Witte Huis' en 'The Phantom President', waarin onze leiders buiten de wet om acties ondernamen om het land van interne vijanden te bevrijden (en om overal ter wereld ontwapening af te dwingen). Zelfs Cecil B. De Mille ging op die manier te werk met 'This Day and Age', waarin een stel tieners ratten gebruiken om een gangster te dwingen zijn misdaden op te biechten.<br />Voor ons is het gebruik van geweld om wie dan ook te dwingen (zelfs een stelletje bullebakken en vechtersbazen als Alan Dineharts bende) afstotelijk. Het Hooggerechtshof heeft ons tenslotte beschermd tegen bekentenissen onder dwang. Wat we vergeten, is dat de hervormingen waaraan we denken pas zijn doorgevoerd toen de Warren Court en de Burger Court ze doorvoerden. Hoewel de mening van rechter Sutherland in de Powell-zaak ('Scottsboro-jongens') uit 1932 garandeerde dat iedere verdachte recht had op een advocaat, breidde Gideon v. Wainwright deze pas in 1962 uit tot het inhuren van een advocaat door de rechtbank. De Miranda-zaak, met zijn inmiddels bekende anti-zelfincriminatie-waarschuwing, stamt uit 1963. In 1934 werd niets van dit alles als noodzakelijk beschouwd. <br />Als je andere films uit die periode bekijkt, zie je dat er tot 1954 (en zelfs tot 1960) trucs worden gebruikt om bekentenissen los te krijgen <0xE2><0x80><0x93> Kirk Douglas bekent zijn misdaden in het bijzijn van getuigen van 'I Walk Alone', terwijl Burt Lancaster een pistool op hem gericht houdt. Als Lancaster weggaat, zegt Douglas spottend dat hij onder dwang heeft bekend, om vervolgens te zien dat het pistool wordt uitgeladen. Plotseling beseft hij dat hij (legaal <0xE2><0x80><0x93> in 1948) heeft bekend zonder dwang. Ik zeg het niet graag tegen burgers die deze brief lezen, maar wat Cobb/Lloyd in de slotscène van 'The Cat's Paw' met Dinehart en zijn vrienden doet, was niet alleen legaal, maar zou in 1934 tot hun gevangenisstraf hebben geleid. We kunnen het hardhandig, fascistisch of afschuwelijk noemen, maar het zou legaal zijn geweest toen het werd bedacht.
It has to be admitted that the best work of Harold Lloyd ended with his last great silent comedy "Speedy" in 1928. After that he enters sound films (like Chaplin and Keaton and Laurel & Hardy and W.C. Fields) and does do better than Keaton, but not as well as the other three. Chaplin was rich enough to make his own films as producer (but he paced his films so there were five years between productions). Laurel & Hardy were under the protection of Hal Roach, so production standards for their shorts and sound films were pretty good. Fields first worked with Mack Sennett, than with Paramount, and then free-lanced. Lloyd tried the route that Chaplin took, but with less success.<br /><br />He produced his own films, but unlike Chaplin he did not own his own studio. Also his first two choices were not good (especially "Feet First"). But he did begin to choose more wisely and "Movie Crazy", "The Cat's-Paw", and "The Milky Way" were all good choices. These three (and possibly "The Sin of Harold Diddlebock") were his best sound ventures. They are all entertaining, but none are up to "Safety Last", "The Freshman", "The Kid Brother", or "Speedy". <br /><br />Of the top four sound films "The Cat's Paw" is the most controversial. Ezekiel Cobb's solution to ridding the city that elects him mayor is very extreme for the tastes of 2005. Or is it? When a movie is made dictates what it's politics are: "The Cat's Paw" is from 1934. That second year of the Roosevelt New Deal (itself rather controversial for heavier government involvement) movie audiences saw films like "Gabriel Over the White House" and "The Phantom President", where our leaders did extra-Constitutional actions to rid the nation of internal enemies (and to force disarmament around the globe). Even Cecil B. De Mille got into this act with "This Day and Age", where a bunch of teenagers use rats to force a gangster to confess his crimes.<br /><br />To us, the use of violence to force anyone (even a bunch of goons and boodlers like Alan Dinehart's gang) to confess is repellent. After all, the Supreme Court has protected us from confession under duress. What we forget is that the reforms we are thinking of did not occur until the Warren Court and the Burger Court made them. For example, although Mr. Justice Sutherland's opinion in the Powell ("Scottsboro Boys") Case of 1932 guaranteed every criminal defendant had a right to counsel, Gideon v. Wainwright did not extend this to ordering court paid counsel to defendants until 1962. The Miranda Case, with it's now well-known anti-self-incrimination warning is from 1963. Nothing like this were considered necessary in 1934.<br /><br />If you study other movies of the period up to 1954 (and even to 1960) tricks are used to get confessions - Kirk Douglas confesses his crimes in front of witnesses in "I Walk Alone" while Burt Lancaster holds a gun to him. When Lancaster leaves, Douglas sneers about confessing under duress, only to see the gun is unloaded. Suddenly he realizes that (legally - in 1948) he has confessed without duress. Hate to say it, to any civil libertarians reading this note, but what Cobb/Lloyd does to Dinehart and his pals in the conclusion of "The Cat's Paw" was not only legal, but would have led to their jail sentences in 1934. We may call it heavy handed, fascistic, or horrid, but it would have worked legally when it was thought up.