Je kunt Roy Andersson niet echt productief noemen (6 films in 37 jaar). En je kunt hem ook niet van conventioneelheid beschuldigen; hij gaat niet recht op zijn doel af, in elk geval niet als het op verhaallijnen aankomt. 'You, the Living', zijn eerste film in zeven jaar, is als een surrealistische documentaire waarin een groot aantal personages wordt geobserveerd terwijl ze weinig doen, en als dat afschrikwekkend klinkt, kan ik je verzekeren dat het dat niet is. Dit is een grappige, toegankelijke en verrassend hartelijke film, een stuk-van-het-leven dat ver verwijderd is van wat we normaal gesproken op het scherm zien.<br />Natuurlijk is'stuk-van-het-leven' niet de juiste benaming voor deze film, aangezien de meeste mensen waarschijnlijk niet zo'n soort leven leiden. De incidenten op het scherm bestrijken het hele scala van het bijna angstaanjagend gewone tot de regelrechte waanzin, en hoewel de personages soms voorbijflitsen, soms om nooit meer terug te keren en anderen weer opduiken alsof ze om goedkeuring vragen, betoont Andersson ze allemaal een soort welwillende genegenheid. Dat, en een paar uitbundige muziek, zorgt ervoor dat de tijd die we met hen doorbrengen goed besteed is.
You can't really call Roy Andersson prolific, (6 films in 37 years). Nor can you accuse him of being conventional; he doesn't do 'straight-forward', at least when it comes to narrative. "You, the Living", his first film in seven years, is like a surreal documentary in which a large number of characters are observed doing nothing very much and if that sounds off-putting, let me assure you it isn't. This is a funny, accessible and surprisingly warm-hearted movie, a slice-of-life far removed from that which we normally see on the screen.<br /><br />Of course, 'slice-of-life' is hardly the proper moniker to apply to this movie since most people's lives are unlikely to be anything like this. The incidents on the screen run the gamut from the almost terrifyingly ordinary to the downright wacky and while characters may flit by, sometimes never to be seen again, others to reappear as if anxious for approval, Andersson bestows on them all a kind of benign affection. That, and some rollicking music, ensure the time we spend with them is time well-spent.