Deze hedendaagse Fulci-kluns is een totaal abominabele kwakzalver die te maken heeft met een ongeneeslijke gokker (Brett Halsey) die besluit in Blauwbaard-stijl zijn steeds hoger wordende schulden af te betalen door een paar van de lelijkste teven die je ooit zult zien te verleiden en die toevallig rijke weduwen zijn! Het door Fulci geschreven script slaagt er ook in om een paar zwarte komische elementen te verwerken <0xE2><0x80><0x93> die slechts resulteren in een niet zo grappige toestand met een lijk dat niet wil blijven liggen, een slachtoffer van een operazangeres dat niet wil ophouden met zingen enzovoort <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van een dubbelgangerthema dat regelrecht uit THE STUDENT OF PRAGUE komt <0xE2><0x80><0x93> hoewel de twee persoonlijkheden in dit geval communiceren via radioboodschappen die van tevoren zijn opgenomen! Het verbaast me dat deze film geen blijk geeft van de verfijning van Mario Bava's hatchet for the honeymoon (1970) waarop hij in meerdere opzichten lijkt en dat hij zich tevredenstelt met het opstapelen van de weerzinwekkend bloederige (maar niet erg overtuigende) effecten van afgehakte ledematen en platgedrukte of smeltende gezichten waarmee Fulci inmiddels helaas volledig in verband was gebracht.
This latter-day Fulci schlocker is a totally abysmal concoction dealing with an incurable gambler (Brett Halsey) who decides Bluebeard-style to pay off his ever-rising debts by seducing some of the ugliest bitches you will ever lay your eyes on and who just happen to be wealthy widows! The Fulci-penned script also contrives to incorporate a few blackly comedic elements - which only result in some unfunny business involving a corpse which won't stay put, an opera singer victim who won't stop singing, etc. - not to mention a doppelganger theme straight out of THE STUDENT OF PRAGUE - although, in this case, the two personas communicate via pre-recorded radio messages!! In the end, I can't say I'm surprised that this film shows no sign of the sophistication of Mario Bava's HATCHET FOR THE HONEYMOON (1970) which it resembles in several ways and that it is content to merely pile up the disgustingly gory (but none-too-convincing) effects of dismembered limbs and squashed or melting faces with which, alas, Fulci had by then become completely associated.