Ik vind het niet prettig om dit een stonerfilm te noemen, alleen omdat de wiet ook zijn intrede doet. Ik kan me niet voorstellen dat dit zelfs maar in de buurt komt van een'stonerklassieker'. Dat zou net zoiets zijn als singles een 'grungefilm' noemen. De film ploetert beslist voort met een duistere plot. Soms vroeg ik me af of het script was laten vallen of dat ze het helemaal kwijt waren en alleen maar hadden geprobeerd er een schepje bovenop te doen. Als ik deze film zag, moest ik denken aan kinderen die toneelspelen en het verhaal al doende verzinnen.<br />De personages zijn houterig, de dialoog is moeizaam en het hele verhaal lijkt volkomen los van elkaar te staan. Wie is er vermoord? Wanneer? Wat? En zo handel je als je vriend een overdosis neemt? Het totale gebrek aan emotie en de totale onthechting van de werkelijkheid.<br />En wat betreft de eentonige gitaarmuziek die elke scène begeleidt: genoeg! Het was alsof je naar het openingsmenu keek, waar dezelfde muziek eindeloos op de achtergrond ronddraait zonder voor- of achteruit te bewegen.<br />Ik bleef kijken en hoopte dat de plot op de een of andere manier in orde zou komen, dat het acteerwerk en de dialogen beter zouden worden of zoiets, dat deze puinhoop op de een of andere manier in een samenhangende film terecht zou komen. Na 112 minuten gebeurde er niets.
I disagree in calling this a stoner movie just because weed also makes an appearance. I can't imagine this as even approaching "stoner classic." That would be like calling Singles a "grunge film." The movie definitely plods along with a murky plot. At times I wondered if the script had either been dropped and shuffled or if they lost it entirely and just tried to wing it. Watching this movie reminded me of watching children play-acting and making the story up as they go along.<br /><br />The characters are wooden, the dialog is taxed, and the whole story seems to be completely disconnected. Who got killed? When? What? And this is how you act when your friend overdoses? Complete lack of emotion and utter disconnect from reality.<br /><br />As for the droning guitar soundtrack that accompanies each scene: enough! It was like watching the opening menu screen where the same track loops endlessly in the background, neither moving forward or back.<br /><br />I kept watching and hoping that the plot would somehow fall in to order, the acting and dialog would improve or something, somehow would focus this mess in to a coherent movie. After 112 minutes, it never happened.