Ik heb echt mijn best gedaan om 'Saw' leuk te vinden. Het verhaal was goed en ik heb bewondering voor de halsbrekende snelheid waarmee de film was opgenomen. Maar er waren te veel clichés en elementen die er misschien 'cool' uitzagen, maar die in werkelijkheid nergens op sloegen.<br />Ten eerste vond ik de algehele toon van de film leuk, en ik vond de premisse fantastisch. Het personage van De Jigsaw-moordenaar was intrigerend en deed me denken aan de klassieke Dario Argento. Danny Glover was uitstekend in zijn rol van geobsedeerde rechercheur en Monica Potter was goed in een ondankbare rol als de ontvoerde vrouw van een dokter. De scène waarin de Jigsaw-moordenaar een manier vindt om zijn slachtoffers zelfmoord te laten plegen, was ongelooflijk en zowel Wan als Whannell verdient een compliment voor het feit dat ze die scène als demo gebruikten om de steun voor de film te krijgen. Het idee dat de Jigsaw-moordenaar een manier vindt om zijn slachtoffers zelfmoord te laten plegen is een uitstekend idee, maar toen de film eenmaal op gang was, begon de logica te verdwijnen.<br />Toen ze eenmaal hadden aangetoond dat Zap degene was die de vrouw en dochter van dr. Gordon gegijzeld hield, was het duidelijk dat hij niet de Jigsaw-moordenaar was en er ook geen deel van uitmaakte. De scène waarin hij een stethoscoop op het hart van de doodsbange Diana zet terwijl Allison door haar prop heen tegen hem schreeuwt, was een van de meest overbodige scènes die ik ooit heb gezien. Het was bedoeld als ijzingwekkend, maar het had niets te betekenen. Bovendien, aangezien de Jigsaw-moordenaar een manier vindt om slachtoffers zelfmoord te laten plegen, heeft hij er geen enkele moeite mee om de keel van een politieagent door te snijden. Ik denk dat het een manier is om te laten zien dat hij niet gepakt wil worden en alles zal doen wat nodig is om te zorgen dat dat niet gebeurt, maar voor mij was het gewoon niet logisch, vooral niet omdat hij geen wroeging toont over de dood van een andere rechercheur (wat ik wel een goede opzet vond, alleen zou het beter zijn geweest als het aan iemand was gegeven die het echt verdiende).<br />Ik vond Leigh Whannell prima in haar rol als Adam. Ik vond de regie van James Wan niet zo geweldig. Het verhaal was misschien origineel, maar de regie was dat zeker niet. Ik denk dat ik genoeg heb van de snelle MTV-stijl-cuts ten gunste van de oude manier van regisseren, maar een heleboel scènes over de Jigsaw-moordenaar deden me te veel denken aan 'Se7en', veel te veel. Naarmate de film vorderde, begon hij voor mij een reeks demo's te worden, zoals 'Hé, kijk eens wat ik kan'. In plaats van intrigerend te zijn, werd het erg afleidend. Maar hé, het werkte. Hij is op weg naar een succesvolle carrière, en ik denk dat hij in de komende jaren een uitmuntende horrorregisseur zal worden.<br />Wat me echt dwarszat, was het einde. Zoals ik al zei, wist ik dat Jigsaw Zap niet was, en ik vond het leuk dat Adam de minicassetterecorder ontdekte nadat hij hem had vermoord. Het zou een geweldig einde zijn geweest, als er niet één fatale tekortkoming was geweest: ik vond dat ze het hadden moeten laten waar je niet wist wie de moordenaar was. De manier waarop het was gedaan, had maar één reden: tjonge, zijn we slim? Eh, nee. Voor mij sloeg het gewoon nergens op. Sommige van de betere horrorfilms zijn niet voor niets gemaakt, omdat er een reden is voor het geweld dat we in het verhaal zien. Terwijl 'Saw' heel goed begon, werd het steeds minder door de onverzadigbare behoefte van de filmmakers om 'cool' te zijn en de aandacht af te leiden van het winnende verhaal dat ze hadden. Als ze er niet zo op hadden aangedrongen om de films zelf te maken, en er een meer ervaren horrorregisseur bij hadden gehaald, denk ik dat het de horrorklassieker zou zijn geworden die de afgelopen vier maanden onverdiend is gegeven. Als dit en 'Cabin fever' de toekomst van de horror zijn, ben ik heel bang.
I really tried to like "Saw." The story was good, and I admire the breakneck pace of the way the film was shot. However, there were too many clichés and elements that while they may have looked "cool," they really made no sense.<br /><br />First, what I liked about the film was the overall tone of the story, and I thought the premise was fantastic. The character of The Jigsaw Killer was intriguing and reminded me of vintage Dario Argento. Danny Glover was excellent in his role as an obsessed detective, and Monica Potter was good in a thankless role as a doctor's abducted wife. Shawnee Smith's scene was incredible and both Wan and Whannell should be commended for using that scene as a demo to get the backing for the film. The whole notion that the Jigsaw killer finds a way for his victims to kill themselves is an excellent notion, but once the film got going, logic began to get away.<br /><br />Once they showed that Zap was the one holding Dr. Gordon's wife and daughter hostage, it was apparent that he was not the Jigsaw killer, and part of it. The scene where he puts a stethoscope over the heart of the terrified Diana while Allison screams at him through her gag was one of the most gratuitous scenes I've ever seen. It was supposed to be chilling, but establishing nothing. Also, since the Jigsaw killer finds a way for victims to kill themselves, he has no problem slicing the throat of a police officer. I guess it's a way to show that he doesn't want to get caught and will go to any means necessary to ensure that doesn't happen, but to me it just didn't make any logic, especially when he shows no remorse over the death of another detective (which I did like that setup, just would've been better if given to someone who actually deserved it).<br /><br />I felt Leigh Whannell was fine as Adam. It wasn't really a showy role and he has a lot of potential as a character actor. However, I wasn't too fond of James Wan's direction. The story may have been original, but the direction sure wasn't. I guess I'm tired of quick, MTV style cuts in favor of the old approach to directing, but a lot of scenes involving the Jigsaw killer reminded me too much of "Se7en," way too much of it. As the film progressed, to me it was starting to become a series of demo reels like "Hey, look what I can do." Instead of being intriguing, it became very distracting. But hey, it worked. He's now directing "Final Destination 3" so he's on a path to a successful career, and I think he will become a top notch horror director in years to come.<br /><br />What really did it in for me was the ending. Like I said, I knew that Jigsaw wasn't Zap, and I liked how Adam discovered the mini tape player after killing him. It would've had a terrific ending, except for one fatal flaw: I felt they should've left it where you didn't know who the killer was. The way it was done was only done for one reason: Boy, are we clever? Uh, no. To me, it just didn't make sense.<br /><br />Some of the better horror films are made for a reason, where there is a reason for the violence we see in the story. While "Saw" started out very well, it started to become undone by the filmmakers' insatiable need to be "cool" and detract from the winning story they had. Perhaps if they weren't too insistent on making the films themselves, and relied on a more experienced horror director to helm it, I think it would've been the horror classic that it undeservedly has been given over the past four months. If this and "Cabin Fever" are the future of horror, I'm very scared.