Lights of New York was de eerste speelfilm met alle dialogen. Er was natuurlijk The Jazz Singer geweest, die in oktober 1927 werd uitgebracht als de eerste speelfilm met gesynchroniseerde dialogen. Maar deze film, die in juli 1928 werd uitgebracht, is vrijwel vergeten vanwege zijn plaats in de filmgeschiedenis. Hij was begonnen als een korte film, maar geleidelijk werd er meer aan toegevoegd, tot hij <0xE2><0x80><0x93> toen hij afliep op 58 minuten <0xE2><0x80><0x93> per ongeluk de eerste speelfilm met alle dialogen werd. Hij werd uitgebracht door een grindhouse-maatschappij en tot Warner Bros's verrassing bracht hij meer dan een miljoen dollar op. Dat was in 1928 goed geld.<br />De plot is heel eenvoudig. Twee naïeve plattelandskappertjes kopen een kapperszaak op Broadway die eruitziet als een spreekkamer voor '' De Havik, een gangster. Als ze de waarheid horen, kunnen ze zich niet veroorloven om weg te gaan, omdat de jongere kapper, Eddie, al het geld van zijn moeder in de zaak heeft zitten. Kitty is de vriendin van de jongere kapper, en de gangster Havik (Wheeler Oakman) heeft er oog voor om zijn oudere vriendin (Gladys Brockwell) in te ruilen voor een nieuwer model <0xE2><0x80><0x93> revuemeisje Kitty (Helene Costello). Een agent komt om het leven terwijl hij probeert te voorkomen dat de mannen van de Havik een lading illegale drank uitladen, en de Havik ziet het als een kans om Eddie erin te luizen, en zo Kitty voor zichzelf te krijgen.<br />Deze vroege talkie is ontzettend leuk voor de enthousiasteling van deze pionierswerken. Natuurlijk, de plot is elementair en de dialogen hoogdravend, maar er is iets waar je in vroege talkshows niet veel van ziet: achtergrondmuziek. Vitaphone werd oorspronkelijk voor dat doel gebruikt, en hier gebruiken ze het nog steeds als muzikale begeleiding bij de dialogen. En dan zijn er nog de zang- en dansnummers! De scènes in Hawks nachtclub worden gebruikt om te laten zien wat films nooit eerder konden: muzieknummers. Er is zelfs een wild kijkende ceremoniemeester met een dikke laag make-up uit het stille tijdperk die een spektakel is om naar te kijken. <br />Vitaphone kon op dit moment niet naar buiten vanwege de statische cameracabines, dus de scène in het park tussen de twee geliefden Eddie en Kitty is gesimuleerd <0xE2><0x80><0x93> en goedkoop. Het groen ziet eruit als iets uit een film van Ed Wood, of misschien een uitvoering van 'Our Town' op de middelbare school.<br />Gladys Brockwell, als de afgedankte vriendin van de Havik, brengt haar tekst met kracht. Ze is een echte strijder als je nagaat welke tekst ze te brengen heeft. Voor de Havik: 'Dus jij denkt dat je elke kip kunt krijgen die je maar wilt en me dan weer in de bak kunt gooien!' Hè? Hoezo? En dan zijn er nog haar laatste regels: 'Ik heb geleefd, en ik heb liefgehad, en ik heb verloren!' Werd iemand betaald om deze dialoog te schrijven? Brockwell maakte een goed succes van haar talkshowcarrière, nadat ze een paar triomfen had behaald in stomme films (de boze zuster in _Seventh Heaven_ ), toen een dodelijk auto-ongeluk een eind aan haar carrière maakte.<br />Dan is er Eugene Palette <0xE2><0x80><0x93> de oudste van de twee kappers in ons verhaal. Zijn kikkerstem, natuurlijke manier van praten en zijn knuffelachtige uiterlijk gaven hem een lange carrière als karakterspeler, meestal als een gekwelde huisvader/zakenman met een nors uiterlijk en een hart van goud. In feite is meneer Palette het enige lid van deze cast dat nog steeds een aanzienlijke carrière in films heeft, slechts drie jaar nadat deze film is uitgebracht. Ten slotte is er de vraag: 'Waar is die microfoon verborgen?' Microfoons stonden op dat moment nog op hun plaats, en het is leuk om uit te zoeken waar ze hem hebben verstopt. Maar er is één beroemde scène waarin iedereen het min of meer kan uitvogelen. Hawk zit in zijn kantoor met zijn twee handlangers te praten <0xE2><0x80><0x93> die het zo langzaam lijken te begrijpen <0xE2><0x80><0x93> over 'Eddie een lift geven'. Als je deze scène ziet, zou je zweren dat de telefoon op het bureau een personage in deze film is. Hij staat tijdens het hele gesprek vooraan in het midden. De microfoon is waarschijnlijk in de telefoon geplaatst. Er is iets heldhaftigs aan deze pioniers die blind vliegen voor de nieuwe technologie van geluid. Je hebt zwijgzame acteurs die gewend zijn om uitdrukking te geven aan hun emoties met behulp van pantomime, vaudevilleartiesten die weten hoe ze een live publiek moeten bespelen maar niet weten hoe ze dezelfde indruk moeten maken in een camerahokje met een Vitaphone, en je hebt dialogenschrijvers die ofwel net zo compact proberen te schrijven als hun titelkaarten, of die films vullen met eindeloos geklets.<br />Moet je dit zien. Het is niet saai, het gaat snel en het is ontzettend leuk als je weet waar je op moet letten. En nee, dat weet ik niet.' Ik verwacht niet dat deze ooit op Blu-Ray zal verschijnen, maar ik hoop dat de mensen van Warner Brothers hem binnenkort aan het Warner Archive zullen toevoegen, zodat iedereen hem kan zien.
Lights of New York was the first all-talking feature film. There had been, of course, The Jazz Singer, released in Oct. 1927 as the first feature film incorporating synchronized dialog. However, this film released in July 1928 is virtually unremembered for its place in film history. It had started out as a short, but gradually more was tacked on until - clocking in at 58 minutes - it accidentally became the first all-talking feature film. It opened to a grind house run and to Warner Bros. surprise, made over a million dollars. That was good money back in 1928.<br /><br />The plot is quite simple. Two country barbers naively buy into a barber shop on Broadway that fronts as a speak-easy for "The Hawk", a gangster. When they learn the truth they can't afford to get out, because the younger barber, Eddie, has all of his mother's money tied up in the place. Kitty is the younger barber's girlfriend, and gangster Hawk (Wheeler Oakman) has an eye for turning in his older girlfriend (Gladys Brockwell) for a newer model - chorus girl Kitty(Helene Costello). A cop is killed while trying to stop the Hawk's men from unloading a shipment of bootleg liquor, and the Hawk sees it as an opportunity to frame Eddie, thus getting Kitty for himself.<br /><br />This early talkie is loads of fun for the enthusiast of these pioneering works. Sure, the plot is elementary and the dialog stilted, but there is something you don't see much of in early talkies - background musical scoring. Vitaphone had originally been used for this very purpose, and here they are still using it for musical accompaniment along with the dialog. And there are singing and dancing numbers! The scenes in Hawk's nightclub are used as an opportunity to show off what films could never do before - musical numbers. There is even a wild-eyed emcee with some heavy makeup left over from the silent era that is a hoot to watch.<br /><br />Vitaphone could not go outdoors at this point due to the static camera booths, so the scene in the park between the two lovers Eddie and Kitty is simulated - and cheaply. The greenery looks like something out of an Ed Wood movie or perhaps a high school production of "Our Town". <br /><br />Gladys Brockwell, as the Hawk's castoff girlfriend, delivers her lines with punch. She's a real trooper considering what lines she has to deliver. To the Hawk - "So you think you can have any chicken you want and throw me back in the deck!". Huh? mixed metaphors anyone? And then there are her final lines "I've lived, and I've loved, and I've lost!" Did someone get paid to write this dialog? Brockwell was making a good success of her talkie career after scoring some triumphs in silent films (the evil sister in "Seventh Heaven"), when a fatal car accident cut her career short.<br /><br />Then there is Eugene Palette - the older of the two barbers in our story. His frog voice, natural delivery of lines, and cuddly appearance gave him a long career as a character actor usually appearing as a put-upon family man/businessman with a gruff exterior and heart of gold. In fact, Mr. Palette is the only member of this cast who still has a notable career in films just three years after this movie is released.<br /><br />Finally there is the question of "where is that microphone hidden?" Microphones were still stationary at this point, and it's fun to figure out where they've hidden it. There is one famous scene, though, where everybody can pretty much figure it out. Hawk is in his office talking to his two henchman - who seem to comprehend as slowly as they talk - about "taking Eddie for a ride". If you watch this scene you'd swear the phone on the desk is a character in this film. It's front and center during the whole conversation. The microphone is likely planted in the phone.<br /><br />There is something heroic about these pioneers flying blind in the face of the new technology of sound. You have silent actors who are accustomed to using pantomime for expression, vaudevillians who know how to play to a live audience but don't know how to make the same impression on a Vitaphone camera booth, and you have dialog writers either trying to write conversation as compactly as they did title cards or filling up films with endless chatter. <br /><br />Check this one out. It is not boring, moves fast, and is loads of fun if you know what to look for. And no, I don't expect this one to ever be out on Blu-Ray, but I hope that the folks at Warner Brothers add it to the Warner Archive soon so everyone can see it.