Ik was op zoek naar een documentaire van dezelfde journalistieke kwaliteit als Frontline of 'Fog of War' (door Errol Morris). In plaats daarvan was ik ontzet over dit oppervlakkige en naïeve verslag van een zeer complexe en verontrustende man en zijn regime: Alberto Fujimori. Deze film zou 'De terugkeer van Fujimori' moeten heten. De regisseur gaat ervan uit dat ze een 'perfecte' film heeft gemaakt omdat hij zowel de pro- als de anti-Fujimori-groeperingen tegen elkaar uitspeelt, terwijl het in werkelijkheid een zeer bevooroordeeld en onprofessioneel stuk werk is.<br />De film heeft weinig cruciale feiten die niet kloppen.<br />1. Ze gebruikt de zogenaamde 'landslide'-verkiezingen van 1995, waarbij Fujimori met 65 procent van de stemmen herkozen werd, als voorbeeld van de massale steun van de bevolking voor Fujimori. Maar we weten nu allemaal dat we de vrucht zijn van een zeer goed georganiseerde verkiezingsfraude.<br />2) De film vermeldt dat Sendero Luminoso (Glimmend Pad) 60.000 mensen het leven heeft gekost. In het laatste rapport van de Truth Commission staat zelfs dat er 69.280 doden zijn gevallen als gevolg van politiek geweld in Peru. 33 procent daarvan was het gevolg van SL. Dat betekent dat de andere 67 procent in handen is van de politie, het leger en andere groeperingen. Het feit dat ze gebruikmaakt van dezelfde misleidende informatie die Fujimori al tien jaar gebruikt, is het zoveelste voorbeeld van hoe verschrikkelijk deze film is.<br /><br />Voor iedereen met enige kennis van de Peruviaanse politiek en geschiedenis is Fujimori duidelijk een doorgewinterde manipulator, iemand met waandenkbeelden en een meedogenloze egomaniak. Zijn regime was verre van democratisch. Hij vormt nog steeds een bedreiging voor de Peruanen. Ondanks deze feiten laat de regisseur Fujimori het verhaal vertellen. Niet alleen hoe hij wil dat de camera wordt opgesteld, maar ook het verhaal en de richting van de film lijken deel uit te maken van zijn politieke agenda. Hij lijkt altijd het laatste woord te hebben. Er zijn geen journalistieke 'cojones', alleen maar zachte vragen en onbetwiste opmerkingen. Waar is Oriana Fallaci als we haar nodig hebben? De regisseur heeft, toen hij na de screening werd ondervraagd, niet verhuld dat ze diep onder de indruk was van Fujimori, zijn charme en intelligentie. Ja, ze is beslist door hem gecharmeerd, en dat kun je zien als je naar deze film kijkt. Het is duidelijk dat ze het heel moeilijk heeft met het verwerken van de vele feiten die wijzen op zijn verantwoordelijkheid voor de corruptie, de moord en de misleiding die hebben plaatsgevonden. Ze verzekerde het naar adem snakkende publiek dat Fujimori in werkelijkheid een 'patriot' was, terwijl enkele ogenblikken eerder een van de belangrijkste Peruviaanse journalisten ons met grote stelligheid vertelde dat Fujimori in de eerste plaats een'verrader' was. Ze ging verder met te zeggen dat ondanks alle beschuldigingen er geen enkele dollar op zijn bankrekening is aangetroffen, enzovoort, enzovoort. Het was alsof ik weer dezelfde bende meedogenloze schurken hoorde die het land 10 jaar lang regeerden en hun meester verdedigden. Het was een droevig moment voor de journalistiek.<br />Deze film maakt onrecht in de geschiedenis. Het is een belediging aan het adres van honderden doden, verdwenen of ten onrechte opgesloten door Fujimori's regime. Geen wonder dat ze later opbiechtte dat alle Peruaanse intellectuelen met wie ze bevriend was geraakt zich door de film verraden voelden. Onbevooroordeeld? In plaats daarvan schieten me de woorden 'opportunistisch', 'naïef' en 'ontkenning' te binnen.
I was looking for a documentary of the same journalistic quality as Frontline or "Fog of War" (by Errol Morris). Instead I was appalled by this shallow and naive account of a very complex and disturbing man and his regime: Alberto Fujimori. This movie should be called "The return of Fujimori". The director presumes she made a "perfect" movie because alienates both pro and anti-Fujimori factions when in fact it is a very biased and unprofessional piece of work. <br /><br />The movie has few crucial facts wrong: <br /><br />1) She uses the so called "landslide" election of 1995 in which Fujimori was re-elected with 65% of the vote, as an example of the massive popular support of Fujimori. But we all now know to be the fruit of a very organized electoral fraud.<br /><br />2) The movie states that Sendero Luminoso (Shining Path) killed 60,000 people. In fact, the Truth Commission's final report states that there were 69,280 deaths due to political violence in Peru. 33% of those were caused by SL. That leaves the other 67% in the hands of the police, military and other groups. The fact that she uses the same misleading information that Fujimori has been using for 10 years it is another example of how terrible this movie is. <br /><br />For any person with some education on Peruvian politics and history, Fujimori is clearly a consummated manipulator, a delusional character and remorseless egomaniac. His regime was very far from being democratic. He is still a menace to Peruvians. Despite these facts the director lets Fujimori tell the story. Not only on how he wants the camera to be positioned but the narrative and direction of the film seem to be part of his political agenda. He always seems to have the last word. There are no journalistic "cojones", just soft questions and unchallenged remarks. Where is Oriana Fallaci when we need her? The director, when questioned after the screening, didn't hide the fact that she was deeply impressed by Fujimori, his charm and intelligence. Yes, she has been definitely charmed by him, and you can tell by looking at this film. It's obvious she has a very hard time to digest the multitude of facts that point towards his responsibility on the corruption, murder and deception that took place. She assured the gasping audience that Fujimori was really a "patriot" when few moments earlier, one of the leading Peruvian journalists was very adamant in telling us that Fujimori was, above all, a "traitor". She went on to say that despite all the accusations not "a single dollar" was found on any bank account on his name, etc, etc. It was like hearing again the same gang of ruthless thugs that ruled the country for 10 years defending their master. It was a sad moment for journalism.<br /><br />This film makes injustice to history. It is an insult to hundreds of dead people, disappeared or unjustly incarcerated by Fujimori's regime. No wonder she later confessed that all the Peruvian intellectuals she befriended while making the movie felt betrayed by it. Unbiased? The words "oportunistic", "naïve" and "denial" come to my mind instead.