Voor producent David O. Selznick is geen regisseur goed genoeg. Daarom krijgen we in A Farewell to Arms (1957) twee regisseurs: Charles Vidor en John Huston. Hoewel beide mannen op hun eigen manier heel goed waren, konden ze geen van beiden ook maar iets maken van deze rampzalige remake van Hemmingways magnum opus. Hemmingway heeft in het algemeen nooit goed vertaald van boek tot film. Maar onder Selznicks ijver om het om te zetten in zijn volgende 'Gejaagd door de wind' is de excursie zowel slopend als uitputtend. Op dit punt in Selznicks carrière was hij niet langer de titaan die het gif uit de postbus kon omzetten in Gejaagd door de wind. Vermoeid, broos, zonder zijn studio en met het dreigende gevoel dat zijn tweede huwelijk met Jennifer Jones een vergissing was geweest, droeg Selznick de creatieve heerschappij over deze film over aan de Fox-studio's, maar hij hield genoeg van zichzelf over om een verdomde lastpost op de set te worden.<br />Inmiddels is men bekend met het bitterzoete, tragische liefdesverhaal van een verpleegster, Catharine Barkley (Jennifer Jones) en haar held, luitenant Frederick Henry (Rock Hudson). Hun passie zou moeten dienen als de stabiliserende kracht voor wat in wezen een oorlogsverslaggevingsverhaal is met voor de goede orde wat romantiek. Maar de chemie tussen Hudson en Jones is zowel gezwollen als saai. In de laatste film zijn de gezichtstrekkingen van Jones tijdens de bevalling zo erg dat het me verbaast dat geen van beide regisseurs ervoor heeft gekozen ze uit de film te knippen. Een deel van het probleem met Jones is dat ze op haar achtendertigste veel te verstandig is om de optimistische Catharine met veel overtuiging te spelen. Maar oudere actrices zijn er vaak in geslaagd een publiek discrepanties in leeftijd te laten vergeten. Dat is niet het geval met Jones. Je bent je er pijnlijk van bewust dat ze niet past in de rol die ze speelt, noch in de jaren die ze op deze planeet heeft doorgebracht. Hudsons laconieke charme heeft hopeloos weinig te maken met het stoïcisme van een legersoldaat wiens hart is gebroken, maar wiens hoofd sterk blijft. De bijrollen worden besprenkeld met sterren als Vittorio de Sica en Mercedes McCambridge, maar dat zijn verspilde stukjes onzin die geen enkele invloed hebben op de formidabele talenten van beide acteurs en die zich het best laten zien in hun eigen genre.<br />Het anamorfische beeldelement van 'A Farewell to Arms' ziet er goed uit, hoewel er in sommige scènes net iets te veel film grain aanwezig is naar de smaak van deze recensent. Over het geheel genomen zijn de kleuren subtiel en gedempt, hoewel de balans in overeenstemming is met de DeLuxe-kleurenanalyse die in deze tijd wordt toegepast. Er is een lichte vervaging te zien. Vleestinten lijken niet erg natuurlijk. Contrastniveaus zijn een beetje zwak. Zwarten zijn over het algemeen stevig. Witten bijna schoon. Deze film is niet erg aanbevelenswaardig op sonisch gebied. Het is in wezen een woordeloze film met geweerschoten als achtergrond. Er zijn geen extra's.
For producer David O. Selznick, no one director would ever do. Hence, on "A Farewell to Arms" (1957) we get two  Charles Vidor and John Huston. Though both men were quite accomplished in their own right, neither could make head or tail of this disastrous remake of Hemmingway's magnum opus. Hemmingway in general has never translated well from book to screen. But under Selznick's zeal to transform it into his next 'Gone With The Wind' the excursion is both punishing and exhaustive. At this point in Selznick's career, he was no longer the titan who could take "box office poison" and transform it into Gone With The Wind. Tired, frail, minus his studio, and, with an impending sense that his second marriage to Jennifer Jones might have been a mistake, Selznick handed the creative reigns of this flick over to Fox Studios  but he kept enough of himself in it to become a damn nuisance on the set.<br /><br />By now one is, or should be familiar with the bittersweet tragic love story of a nurse, Catharine Barkley (Jennifer Jones) and her soldier hero, Lt. Frederick Henry (Rock Hudson). Their passion is supposed to serve as the stabilizing force for what is essentially a war correspondent's tale with romanticism thrown in for good measure. But the chemistry between Hudson and Jones is both turgid and dull. In the final reel, Jones' facial contortions during child birth are so bad I am surprised that neither director opted to cut them from the general release. Part of the problem with Jones is that at thirty-eight she's far too wise to play the optimistic Catharine with any great conviction. Yet, older actresses have frequently managed to make an audience forget discrepancies in age. Not so with Jones. One is painfully aware that she doesn't fit the bill in either acting chops or years invested on this planet. Hudson's laconic charm is hopelessly out of touch with to stoicism of an army soldier whose heart is broken but head remains strong. The supporting cast is peppered with such luminaries as Vittorio De Sica and Mercedes McCambridge, but these are wasted bits of nonsense that in no way reflect upon the formidable talents of either actor and best made evident elsewhere in their canons of film making.<br /><br />The anamorphic picture element for "A Farewell to Arms" looks good enough, though there's just a bit too much film grain present in certain scenes for this reviewer's liking. Overall, colors are subtle and muted, though balanced in accordance with the DeLuxe color processing employed at this time. Some fading is evident. Flesh tones don't appear very natural. Contrast levels are a tad weak. Blacks are generally solid. Whites are almost clean. There's not much to recommend this film sonically. It's essentially a wordy picture with gun shots as a backdrop. There are no extras.