Ik had het geluk deze film vorig jaar op een festival te zien en had half verwacht dat hij zou worden uitgebracht. Het feit dat hij op een digitale camcorder is opgenomen, heeft het succes zeker belemmerd, maar ik heb begrepen dat het nooit de bedoeling van de filmmaker is geweest om hem er FILM achtig uit te laten zien, het ging meer om het verhaal van de personages en hun relaties. Hoort een film daar niet over te gaan!? Maar de structuur van zijn visuele verschijning suggereert dat May Thomas iets op het spoor is waar we aandacht aan moeten besteden. Voor zowel onafhankelijke filmmakers als producenten die het talent en het geld en de gedrevenheid hebben, valt er veel te leren van het kijken naar deze film, technisch gezien zit er alles in wat je nodig hebt, het gebruik van licht, muziek enz. weegt veel zwaarder dan dat van elke andere digitale speelfilm die ik ooit heb gezien en daarom verdient hij veel lof. De acteerprestaties zijn tot op zekere hoogte geloofwaardig, zo niet lichtelijk onderkoeld, maar ik had het gevoel dat er veel meer in zat, meer diepgang, met name van de mannelijke hoofdrolspeler John Paul Clarke. Maar één ding dat me echt dwarszit, als filmmaker, is dat de zwart-witfilm een behoefte schept om een veelheid aan zonden te verhullen, in plaats van dat het kleur is. Moeten we nog meer leren van de ontwikkeling van de digitale technologie? Of is dit de toekomst van geweldige, betaalbare films?
I was lucky enough to see this film at a festival last year and had half expected it to get a release. The fact that it was shot on a digital camcorder has surely inhibited its success, but as i understand it was never the intention of the film maker to make it LOOK LIKE FILM in the first place, it was more about the story the characters and their relationships. Is that not what films are supposed to be about!? But it did have a quality in the texture of its visual appearance that suggests May Thomas is onto something we should pay attention to. For independent film makers and producers alike who have a the talent and lacking the money and drive, a lot can be learned from watching this film, technically it has everything going for it, the use of light, music etc by far outweigh that of any other digital feature film i have ever seen and therefore it is worthy of much praise. The actors performances are believable to a point, if not slightly under played, i felt there was much more in there, more depth, in particular from the male lead John Paul Clarke. But one thing that really does bother me, as a film maker myself, is the film being in black and white a need to cover up a multitude of sins than if it was colour? Do we have more to learn in the progression of digital technology? Or is this the future of wonderful, affordable film making?