Verbeeldingswerk beheerst deze film. De personages komen, hoewel interessant, uiteindelijk op de achtergrond. De eerste scène die ik me herinner is een ingelijste zwart-witopname van de oceaan, die vervolgens het hele scherm en alle kleuren in beslag neemt. Het geborrel van het water maakt plaats voor een kleine doodskist die door het oppervlak breekt. Het thema van de film hier is dat de dood kan worden aanvaard en naar het rijk van de levenden gebracht.<br /><0x3E> Water als ultieme bewustzijn, als een werktuig van God, wordt hier gebruikt om mensen te dwingen hun "huizen" op orde te brengen (de Dag des Oordeels). De doden moeten worden opgespoord en naar een betere plaats gebracht. Alles wat niet is opgelost of ontregeld, zal worden weggespoeld. Het gaat er niet om dat je je vastklampt aan het verleden, aan een begraven herinnering aan wat was.<br />Deze film is vergeleken met O, Brother Where Art thou, en de dreiging van water en het gebruik ervan als reinigende kracht komt overeen met die film. Wat anders is in deze film, is dat de komst van het water kenbaar is, en dus ligt de nadruk opnieuw op wat er gedaan moet worden met het hier en nu.<br />Ik ben het met je eens dat sommige scènes doen denken aan een werk van David Lynch. Neem bijvoorbeeld het dinergedeelte met de diepe stem en androgyne serveerster. Je krijgt hetzelfde surrealistische gevoel van de omgeving en de vreemde figuur als van de achterstevoren pratende prater in de scène uit Fire Starter. Het verschil is dat Lynch ons aanvalt met het beeld om de psychologische processen van een gekwelde figuur tot uitdrukking te brengen, terwijl deze film surrealistische elementen lijkt te gebruiken om een morele boodschap te creëren. De mannen in zwarte pakken kunnen niets krijgen wat ze willen <0xE2><0x80><0x93> ze moeten geduldig zijn en accepteren wat er is.
Imagery controls this film. The characters, although interesting, ultimately take a back seat. The first scene I remember is a framed black and white shot of the ocean, that then opens to full screen and color. The bubbling of the water gives way to a small coffin that breaks the surface. The theme of the movie here, being that death can be accepted and brought into the realm of the living.<br /><br />Water as an ultimate consciousness, as a tool of God, is used to here to force people to get their "houses" in order (Judgment Day). The dead have to be accounted for and lifted to a better place. Whatever one has left unresolved or unsettled, will be washed away. There's no clinging on to the past, to a buried memory of what was.<br /><br />This movie has been compared to O, Brother Where Art Thou, and the threat of water and its use as a cleansing force is similar to that film. What's different in this movie is that the coming of the water is knowable and so, again, the emphasis is on what needs to be done with the here and now.<br /><br />I agree that the some of the scenes are reminiscent of a David Lynch work. Take, for example, the dinner segment with the deep-voiced and androgynous waitress. One gets the same surreal feel from the setting and odd character as one does with the backwards talker in the scene from Fire Starter. The difference is that Lynch attacks us with the image to express the psychological processes of a troubled character, whereas this film seems to use surreal elements to create a moral message. The men in black suits can't have anything they want-they must be patient and accept what is available.