Wat ik niet zou doen om deze film te herschrijven. Extra teleurstellend vanwege het geweldige begin, ontaardt Solo Dios Sabe halverwege in een bijgelovige janboel en eindigt op zo'n bespottelijke, sentimentele en melodramatische toon dat ik niet kon geloven dat ik naar dezelfde film zat te kijken als waarmee ik was begonnen. De film had tal van gunstige elementen, zoals de chemie tussen Diego Luna en Alice Braga die zo tastbaar was dat ik dacht dat het scherm zou gaan vonken, een geweldige soundtrack en prachtige locaties. In plaats van te eindigen met de grove religieuze abracadabra, had de film zich moeten concentreren op een luchtige reisfilm met misschien een paar ondertoontjes over lot en bijgeloof versus logica. De hele opzet van de film was om er een film over religie van te maken, maar het is een feit dat het gewoon niet werkte, en hij heeft vanaf het begin al zoveel geweldige dingen weggegooid door dat te doen.
What I wouldn't do to give this film a re-write. Extra disappointing due to the great beginning, Solo Dios Sabe degenerates into a mess of superstitious bull after the halfway point and ends on a note so ludicrous, soppy and melodramatic I couldn't believe I was watching the same movie I started with. The film had numerous elements in its favor, such as chemistry between Diego Luna and Alice Braga so palpable I thought the screen would start sparking, a great soundtrack, and beautiful locations. Instead of ending with the heavy-handed religious mumbo jumbo, the film should have kept the focus on being a frothy road movie with maybe some undertones about fate and superstition vs. logic peppered through. I understand the director's entire intent with the film was to make it about religion, but the fact is that it just didn't work, and he threw away so much great stuff from the beginning by doing so.