De emotioneel onzekere Tom Russo (Asbest Felt) leest het geheime dagboek van zijn sexy vrouw Leeza (Courtney Lercara) en ontdekt tot zijn ontsteltenis dat de liefde van zijn leven kennelijk met elke kerel die ze tegenkomt naar bed is geweest. Deze schokkende ontdekking maakt die arme Tom helemaal gek en hij neemt bloedig wraak op de mannen die volgens hem zijn vrouw hebben gemolesteerd. De ervaring heeft me geleerd dat echt slechte films vaak net zo leuk zijn als echt goede, en geen enkele film met een onthoofding door een met een machete bewerkte plafondventilator zou ooit helemaal waardeloos moeten zijn; maar hoewel Killing Spree heel af en toe weet te boeien met zijn vindingrijkheid en goedkope, vrolijke bloeddorstigheid, heb ik gemerkt dat de verschrikkelijke regie, de afschuwelijke productiewaarden, de lelijke filmografie, het gedempte geluid, de vreselijke belichting, de verlammend saaie en stompzinnige verhaallijn (waaronder een echt stomme plot die vanaf het begin wordt gefaxt, plus een zinloze zombiefinale), de nare synthesizermuziek, de inhoudsloze dialogen en het volslagen amateuristische acteerwerk deze poging van schrijver/regisseur Tom Ritter tot een vrijwel vreugdeloze ervaring hebben gemaakt.
Emotionally insecure Tom Russo (Asbestos Felt) reads the secret diary of his sexy wife Leeza (Courtney Lercara) and is dismayed to discover that the love of his life has apparently been sleeping with every bloke she meets; this shocking revelation sends poor Tom off his rocker, and he proceeds to wreak bloody revenge on the men who he believes have been rogering his old lady.<br /><br />In my experience, really, really bad films can often be as much fun as really good ones, and no film featuring a decapitation by machete-enhanced ceiling fan should ever be considered completely worthless; but even though Killing Spree very occasionally manages to entertain with its inventiveness and cheap and cheerful gore, I found that the terrible direction, awful production values, ugly cinematography, muffled sound, dreadful lighting, mind numbingly tedious and daft narrative (which includes a really dumb plot twist that is telegraphed from the beginning, plus a pointless zombie finale), nasty synthesizer score, inane dialogue, and thoroughly amateurish acting all served to make this effort from writer/director Tom Ritter a virtually joyless experience.