Ja, de film overweldigt je soms als hij van het ene verhaal naar het andere stuitert <0xE2><0x80><0x93> nee, stuitert <0xE2><0x80><0x93> in het meest onconventionele gebruik van thematische elementen en personages. Pas toen ik de film voor de tweede keer zag, begon ik te begrijpen wat P.J. Hogan met deze eigenzinnige, onconventionele film dacht te bereiken. Misschien is de hele film wel een metafoor voor de onvoorwaardelijke liefde waarnaar Grace (Kathy Bates) verlangt en die ze in het latere deel van de film beschrijft. Grace houdt vol dat onvoorwaardelijke liefde niet meer is dan dat, zonder voorwaarden en zonder voorbehoud. Dus keek ik met dat in mijn achterhoofd nog een keer naar 'Onvoorwaardelijke liefde'. Ik lachte veel meer dan de eerste keer, ik raakte meer betrokken bij de personages, ik begon de, soms, absurde wendingen in het verhaal te begrijpen. De uitvoeringen zijn vaak over de top, maar niet meer dan nodig is om in te passen in Hogans bizarre en krankzinnige visie, een visie die me tot tranen, hunkering en uitbarstingen van lachsalvo's bracht. Ja, Hogan vraagt veel van zijn publiek. Maar ik ben van zijn film gaan houden <0xE2><0x80><0x93> onvoorwaardelijk.
Yes, at times "Unconditional Love" overwhelms as it bounces -- no, as it ricochets -- from one story element to another in the most unconventional use of thematic elements and characters. In fact, it wasn't until I watched the film for the second time that I began to understand what I think P.J. Hogan might have been attempting to do with this quirky, unconventional flick. Perhaps the entire film itself is a metaphor for the unconditional love for which Grace (Kathy Bates) yearns and describes in the later part of the film. Grace insists that unconditional love is just that, without condition and without qualification. So I watched "Unconditional Love" again with that in mind. I laughed much more than I did the first time, I became more involved with the characters, I began to understand the, at times, absurd turns the story takes. The performances are often over the top but no more than they need to be to fit Hogan's weird and whacky vision, a vision which moved me to tears, yearning and outbursts of side-splitting laughter. Yes, Hogan is asking a great deal of his audience. But I for one have come to truly love his film -- unconditionally.