Deze film is uitstekend! Heb je de angst om naar documentaires te kijken? Zet je psychiater uit je hoofd en kijk naar het verhaal van Dieter. Je zult niet geloven hoe fascinerend dit fraaie stuk filmmaken is tot je het zelf hebt meegemaakt. Ik wil graag zeggen dat het met bijna elke Vietnam-oorlogsfilm, inclusief Apocalypse Now, kan wedijveren. Het is een echt verhaal, een persoonlijk verhaal, een verhaal over de liefde voor het vliegen, de droom om piloot te worden en de nachtmerrie om boven vijandelijk gebied neergeschoten te worden. Het is allemaal opgenomen in de stijl van 'terug naar...' <0xE2><0x80><0x93> op locatie, Herzog die de vragen stelt, Dieter die ze beantwoordt met een gedenkwaardig Duits-Engels accent, en met mooie herinneringen die aanwijzen wat er ongeveer 25 jaar geleden waar is gebeurd. En dan is er nog iets wat ik mijn vrienden keer op keer heb verteld: op borgtocht vrijgelaten uit het Amerikaanse marinevliegtuig, wordt Dieter krijgsgevangen gemaakt door de Vietcong. Het grootste deel van de dagen wordt hij geblinddoekt kilometers lang door de Zuidoost-Aziatische jungle gesleept <0xE2><0x80><0x93> op blote voeten. Gemarteld, beledigd, gedesoriënteerd, hongerig en overdekt met besmettelijke wonden komen ze in een klein, vriendelijk dorpje aan om daar de nacht door te brengen. De volgende ochtend ontdekt Dieter na een paar uur lopen dat iemand zijn trouwring van zijn vinger heeft gestolen. Dat is het. Hij kan er niet meer tegen. Hij begint te huilen, als gevolg van totale uitputting. De Vietcong-mannen reageren verbaasd. De groep keert onmiddellijk terug naar het dorp en gaat op zoek naar de persoon die de ring heeft gestolen. Ze vinden de man, hakken onmiddellijk zijn vinger af en geven de ring aan Dieter terug. - De film zit vol geestdodende en verrassende situaties. De immense culturele verschillen, de botsing tussen Oost en West, de angst voor het onbekende (d.w.z. alles wat voor Amerika staat aan de ene kant, de Aziatische jungle en zijn geheimen aan de andere) kun je door de hele film heen voelen. Problemen met je rug? Dat komt doordat je twee uur lang op het puntje van je stoel hebt gezeten zonder het te merken.
This film is excellent! Fear of watching documentary movies? Cancel your shrink and watch little Dieter's story. You won't believe how captivating this fine piece of film making is until you have experienced it. I'm eager to say that it even out goes almost any Vietnam war movie, including Apocalypse Now. It's a real story, it's a personal story, a story about the love for flying, the dream of being a pilot and the nightmare of being shot down above enemy's territory. All is shot in a "return to..." style - at location, Herzog asking the questions, Dieter answering them in a memorable German-English accent, and with fine remembrance pointing out what happened where about 25 years before. There is this part that I told friends over and over again: bailed out from his US Navy plane, Dieter becomes a POW of the Vietcong. Blindfolded for the greater part of the days, he is being dragged through the Southeast Asian jungle for miles and miles - on bare feet. Tortured, insulted, disorientated, hungered and covered with infectuous wounds, they arrive in a small, friendly village to spend the night. The next morning, after walking for several hours, Dieter discovers someone stole his wedding ring from his finger. That is it. He can take no more. He starts to cry, as a result of complete exhaustion. The Vietcong men react surprised. Dieter manages to explain what happened. Immediately, the group returns to the village and starts searching for the person that stole the ring. They find the man, immediately chop of his finger and return the ring to Dieter. - The movie is full of these mind boggling and surprising situations. The immense cultural differences, the clash of East and West, the fear of the unknown (i.e. all that stands for America on the one hand, the Asian jungle and his secrets on the other) can be sensed the entire movie. Back problems? That's because you sat at the edge of your seat for two hours and didn't notice.