Oké, ik heb de meeste recensies over deze film gelezen, en ook commentaren van bezoekers van deze site, en ik krijg het gevoel dat de meeste mensen die recensies schreven, deze film helemaal niet leuk vonden. Daarom schrijf ik nu <0xE2><0x80><0x93> ik vertegenwoordig de minderheid omdat ik hem wél leuk vond. Ik geef toe dat ik naar de film ben gegaan omdat ik erg onder de indruk ben van Ryan Goslings meeslepende kwaliteiten, en de projecten waar hij de laatste tijd aan heeft gewerkt, zijn niet minder dan ongelooflijk. Hij is een geweldige acteur. Afgezien daarvan wilde ik deze film zien omdat hij me intrigeerde... maar waarom? Omdat het een whodunit is waarbij je het 'whodunit' vanaf het begin kent, en dat is nogal ongebruikelijk. De plot gaat als volgt: twee tienerjongens proberen de 'perfecte misdaad' te plegen omdat ze geloven in een verwrongen filosofie dat alleen door het plegen van misdaden mensen werkelijk vrij zijn: ongeremd en, laten we niet vergeten, onschuldig, handelend uit eigen wil. De relatie tussen Richard en Justin was complex, wees op homoseksualiteit, en werd briljant gespeeld door Ryan Gosling en Michael Pitt. Gosling was de manipulerende, gladde prater, en Pitt was de buitengewoon slimme, sociaal onhandige verschoppeling. Dan komt Sandra Bullocks personage in beeld, die door de meeste mensen blijkbaar niet bijzonder werd gewaardeerd. Ik denk dat als mensen zien dat zij de uitvoerend producent was, ze automatisch aannemen dat elke rol die de acteur heeft, een zelfverheerlijking is. Dat lijkt me hier niet het geval. Zonder 'Cassies' persoonlijke geschiedenis over de ex-man die haar bijna het leven had gekost, en die, zoals te verwachten was, dezelfde karaktertrekken had als Richard Hayward, zou ze nooit haar instincten over Justin en Richard hebben gevolgd. De zaak leek waterdicht te zijn tegen Ray, de nietsvermoedende conciërge en vriend van de jongens. Zelfs als de jongens aan het eind van de film worden ondervraagd, hebben Bullock en haar partner niet veel harde bewijzen tegen hen, behalve het feit dat ze hebben gelogen over het feit dat ze elkaar kenden, en het braaksel dat Justin bij de aanblik ervan heeft achtergelaten. Daar lag het genie van de film, want de filosofie die de jongens probeerden te bewijzen door de daad van het doden, de schuldloze daad uit vrije wil als 'onware vrijheid', werkte uiteindelijk tegen Justin, die uiteindelijk toch een geweten kreeg (en uiteindelijk een deel van zijn geweten achterliet op de plek waar het lijk was gedumpt). Zonder dat cruciale bewijsstuk hadden ze bijna een'moord door middel van getallen'. En voor lezers die net zo lang over de titel hebben nagedacht als ik, heb ik het nagetrokken en kwam ik tot de conclusie dat iets wat 'door middel van getallen' wordt gedaan (zoals een schilderij) wijst op zorgvuldige, kritische planning en veeleisendheid. Er is ook een liedje van Sting dat 'Moord door middel van getallen' heet, maar daar gaat het niet om. :)<br />Veel lezers twijfelden aan de noodzaak van de relatie tussen Cassie en haar partner, maar ik denk dat het eigenlijk bedoeld was om te laten zien hoe cynisch en manipulatief ze was geworden door haar verleden. Of je het nu leuk vindt of niet, haar verleden speelt een belangrijke rol in deze film, want zonder dat verleden zou ze waarschijnlijk nooit haar instincten over Justin en Richard hebben gevolgd. Ja, het was een beetje het cliché van de afgewezen vrouw, de vrouw die vendetta voert in elk facet van haar levensverhaal, maar ik denk dat je zonder de diepte van Cassies personage gewoon een film hebt over tienermoordenaars, en dat ze er misschien wel mee weg zijn gekomen. Er is geen film. En aan de lezer die opmerkte dat de tieners duidelijk niet de perfecte misdaad hadden gepleegd omdat de politie hen van het begin af aan op de hielen zat, wil ik eraan herinneren dat de reden daarvoor was dat de schoenafdrukken opzettelijk waren geplaatst en volkomen traceerbaar waren. De jongens wilden erbij betrokken worden <0xE2><0x80><0x93> het was een spel. Ze waren er zo van overtuigd dat ze de perfecte misdaad hadden gepleegd, dat ze met eigen ogen wilden zien hoe moeilijk het voor de onderzoekers zou zijn om de waarheid boven tafel te krijgen. Wat ze niet hadden verwacht, was dat Cassie Mayweather een overactief instinct aan haar kant had. Een beetje ongeloofwaardig? Misschien. Maar veel misdaden zijn opgelost door politiemensen die hun instinct hebben gevolgd. Maar dit is een MOVIE!<br />Ik heb deze film ongeveer drie keer in de bioscoop gezien en elke keer kwam er iets meer bij me boven en vond ik hem iets leuker. Hoe meer ik ernaar keek, hoe meer ik geboeid en bang werd door de psychologische diepte van Richard Hayward <0xE2><0x80><0x93> er zijn echt mensen die zo zijn. Mijn voornaamste klacht over de film zou zijn dat ze de interacties van Justin en Richard wat meer centraal hadden moeten stellen (want, laten we eerlijk zijn, daar ligt de intrige van de hele film) en mijn voornaamste rekwisieten gaan over de karakters <0xE2><0x80><0x93> elk personage was op zijn of haar eigen manier heel apart en interessant. Het was heel goed gespeeld, al zou ik Ben Chaplin's' 's mans personage wat meer diepgang geeft om mee te werken (hij is een goede acteur) en misschien Bullocks personage een tikkeltje minder diepzinnig maakt.<br />Ik denk dat iedereen in gedachten moet houden dat voor een Hitchcock-thriller als deze, waarbij je in feite al in het begin weet wie de dader is, het voor de schrijvers een grote uitdaging is om de aandacht van het publiek tot het einde toe vast te houden. Ik denk dat ze dat heel goed hebben gedaan door een paar kleine wendingen in de plot te gebruiken, een langzame onthulling van de verschillende karakterdynamiek, en door het scherm op te lichten met een paar werkelijk emotioneel geladen optredens van de jonge acteurs Ryan Gosling en Michael Pitt. Ik denk dat als we ons aangeboren cynisme laten varen en proberen te zien hoe psychologisch complex de personages en hun interacties zijn, we misschien door alle schijnbare gaten in de plot heen kunnen kijken en de echte structuur en kwaliteit van deze film kunnen zien, al was het maar in de personages die briljant zijn geportretteerd. Vooral Richard Hayward. Niet dat ik bevooroordeeld ben.
Okay, so I've read most of the reviews on this movie, as well as comments left by visitors to this site, and the feeling I get is that most people who wrote reviews really didn't like this movie. That's why I'm writing now-I represent the minority because, I did. I admit, I went to see the movie because I am very impressed with Ryan Gosling's compelling abilities, and the projects he has been a part of lately have been nothing less than incredible. He is an amazing actor. That aside, I wanted to see this movie because it seemed intriguing to me... why? Because it's a whodunit where you know `whodunit' from the start, and that's kind of unusual.<br /><br />As the plot goes, two teenage boys endeavour to commit the "perfect crime" because they believe in a twisted philosophy that only through committing acts of crime are human beings truly free-the uninhibited, and let's remember, guiltless, acting out of one's will. The relationship between Richard and Justin was complex, hinted at homosexuality, and was brilliantly acted by Ryan Gosling and Michael Pitt. Gosling was the manipulating, controlling smooth-talker, and Pitt was the extremely book-smart, socially awkward outcast. Enter Sandra Bullock's character, who it seems most people didn't particularly appreciate. I think when people see she was the executive producer they automatically assume any role the actor has in it is a self-glorification thing. I didn't see that as the case here. Without "Cassie's" personal history about the ex-husband that nearly killed her, who, not surprisingly, shared similar traits with Richard Hayward, she never would have pursued her instincts about Justin and Richard. The case was seemingly airtight against Ray, the unsuspecting school janitor and friend of the boys. Even when the boys are questioned near the end of the movie neither Bullock nor her partner have much solid evidence about them other than the fact that they lied about knowing each other, and the vomit Justin left at the sight. Therein lay the genius of the movie because the philosophy the boys were trying to prove through the act of killing, the guiltless acting out of will as `true freedom,' ended up working against Justin, who ended up having a conscience after all (and ended up leaving part of his conscience at the body dump site). Without that crucial piece of evidence, they almost had a "murder by numbers." And to readers out there who have puzzled over the title as much as I have, I looked in to it and found that something done "by numbers" (such as a painting) suggests careful and critical planning and exacting. There's also a song by Sting called "Murder By Numbers", but that's beside the point. :)<br /><br />Many readers questioned the necessity of the relationship between Cassie and her partner, but I think it really meant to show how cynical and manipulative she had become because of her history. Like it or not, her history does play an important role in this movie because without it, she would likely have never followed her instincts about Justin and Richard. Yes, it was a bit of the cliche `women scorned, woman acting out vendetta in every facet of her life' plot, but I think without the depth of Cassie's character you have just another movie about teenage killers, and they just may have gotten away with it. There's no movie there.<br /><br />And to the reader who commented that the teenagers obviously didn't commit the perfect crime because the police were on to them from the beginning, can I remind you that the reason was because of the purposely placed, and totally traceable shoe prints. The boys wanted to be involved-it was a game. They were so confident that they had committed the perfect crime that they wanted to see first hand the difficulty the investigators would have in uncovering what they think is the truth. What they didn't expect was that Cassie Mayweather had an overactive case of instinct working on her side. A little unbelievable? Maybe. But many crimes have been solved by police officers who have followed their instincts. However, this is a MOVIE!<br /><br />I saw this movie in theatres about three times, and each time it revealed a little more to me, and I liked it a little more. The more I watched it, the more I was captivated and frightened by the psychological depth Richard Hayward-there are people really like this. My main complaint about the movie would be that they should have had Justin and Richard's interactions a little more central (because, let's face it, there lays the intrigue in the entire film) and my main props go to characterization-each character was very distinct and interesting in his/her own way. It was very well acted, although I would have given Ben Chaplin's character a little more depth to work with (he's a good actor) and maybe pared down Bullock's character a smidgen.<br /><br />I think everyone should keep in mind that for a Hitchcock type thriller like this to basically tell you the "whodunit" at the beginning, it poses a very big challenge for the writers to keep the attention of the audience until the very end. I think they did so quite well by utilizing a few small plot twists throughout, slow revelation of the different character dynamics, and by lighting up the screen with some really emotionally charged performances by the young actors Ryan Gosling and Michael Pitt. I think if we remove our innate cynicism and attempt to see how psychologically complex the characters and their interactions are, we may be able to look beyond any apparent plot holes and see the real texture and quality of this movie, if only in the characters who were brilliantly portrayed. Especially Richard Hayward. Not that I'm biassed. :)