In 1984 verraste Edgar Reitz filmliefhebbers over de hele wereld met zijn epische opus Heimat: A Chronicle of Germany. Acht jaar later kwam hij met een vervolg, The Second Heimat: Chronicle of a Youth, dat nog verbazingwekkender is dan zijn voorganger.<br />Eigenlijk is het geen vervolg. Het is meer een'midquel', want het gaat over gebeurtenissen die plaatsvonden tussen de negende en de elfde aflevering van de eerste Heimat-cyclus.<br />De tweede Heimat begint in 1960, vier jaar nadat Hermann Simon (Henry Arnold) door zijn onverdraagzame moeder en oudere broer Klarchen is gescheiden van zijn eerste liefde, Klarchen. De controverse had te maken met het feit dat hij minderjarig was, terwijl zij vijfentwintig was. De jongeman, die nog steeds kwaad is over die gebeurtenissen, neemt zich plechtig voor nooit meer verliefd te worden (een grandioze, zij het griezelige scène), en besluit naar M<0xC3><0xBC>nchen te verhuizen (net als de regisseur in ongeveer dezelfde periode), in de hoop na een paar jaar op de muziekschool een beroepscomponist te worden. Hij blijft tien jaar in M<0xC3><0xBC>nchen, en de dertien afleveringen van twee uur van Heimat 2 beslaan dat tijdsbestek, en elk van die afleveringen gaat over een andere persoon onder Hermanns medestudenten, mensen die net als hij op zoek zijn naar een 'tweede vaderland', of het nu muziek, film of iets anders is, waarin ze eindelijk vredig kunnen leven. Deze tweede cyclus is, net als de eerste Heimat, een perfecte combinatie van film en televisie: de episodische structuur en de verschillende romantische subplots doen het lijken op een soap; in feite moet _De tweede Heimat_ in zijn geheel worden gezien om met succes te worden omarmd, terwijl sommige hoofdstukken van _Heimat 1_ als afzonderlijke verhalen kunnen worden beschouwd (met name dat over Hermanns tienerjaren). De stijl en de inhoud zijn echter pure auteurscinema, met de vertrouwde zwart-wit/kleurovergangen (eigenlijk een tikkeltje voorspelbaarder dit keer) en dubbelzinnige personages. Dat laatste wordt nog eens onderstreept door de relatie tussen Hermann en celliste Clarissa Lichtblau (Salome Kammer): ze zijn duidelijk dol op elkaar, maar blijven aanpappen met andere mensen, het onvermijdelijke uitstellend tot het te laat is. Deze keer lijkt Reitz pessimistischer over zijn personages (op een gegeven moment is Hermann zo gedesillusioneerd dat hij zegt: 'De Beatles zijn veel beter dan wij!'), hele afleveringen bouwend rond duistere, controversiële thema's als abortus en zelfmoord. De ontdekkingsreis van Reitz is niet voor iedereen weggelegd, want sommigen zijn op dramatische wijze getekend door de cruciale gebeurtenissen in de jaren zestig (met name de revolutie van 1968).<br />Reitz lijkt deze miniserie ook speciaal voor filmliefhebbers te hebben gemaakt, gezien de talloze filmverwijzingen (onder andere een briljant citaat uit Casablanca) en de gevatte inside jokes (een aflevering speelt zich af in Venetië, waar het filmfestival een belangrijke rol speelde in het succes van Heimat). En sinds 1992 zijn filmliefhebbers hem eeuwig dankbaar dat hij 26 van de boeiendste uren ooit op celluloid heeft vastgelegd.
In 1984, Edgar Reitz surprised film-lovers all over the world with his epic opus Heimat: A Chronicle of Germany. Eight years later, he came up with a sequel, The Second Heimat: Chronicle of a Youth, which is even more astounding than its predecessor.<br /><br />Actually, it's not really a sequel. It's more of a "midquel", as it covers events that took place between the ninth and eleventh episode of the first Heimat cycle.<br /><br />The Second Heimat begins in 1960, four years after Hermann Simon (Henry Arnold) was separated from his first love, Klarchen, courtesy of his intolerant mother and elder brother (the controversy had to do with him being a minor, while she was about 25). Still angered by those events, the young man vows never to fall in love again (a grandiose, if creepy scene), and decides to move to Munich (like the director himself did in approximately the same period), hoping to become a professional composer after a few years spent at the music academy. He stays in Munich for ten years, and the thirteen two-hour episodes of Heimat 2 cover that time-frame, each of them focusing on a different person among Hermann's fellow students, people who, like him, are searching for a "second home country", be it music, film or something else, in which they can finally live peacefully.<br /><br />Like the first Heimat, this second cycle is a perfect union of film and television: the episodic structure and the various romantic subplots make it look like a soap opera, in fact The Second Heimat needs to be seen in its entirety to be successfully embraced, whereas some chapters of Heimat 1 could be viewed as separate stories (in particular, the one concerning Hermann's teenage years). The style and content, however, is pure auteur cinema, with the familiar black and white/color transitions (actually, a tad more predictable this time around) and ambiguous characters, the latter element being underlined by the relationship between Hermann and cello player Clarissa Lichtblau (Salome Kammer): they clearly love each other, yet they keep embarking on affairs with other people, delaying the inevitable until it's too late. This time, Reitz seems to be more pessimistic regarding his characters ( at one point, Hermann is so disillusioned he says: "The Beatles are much better than us!"), building entire episodes around dark, controversial themes such as abortion and suicide. The decade he's exploring is not suitable for everyone, as some are scarred in dramatic ways by the pivotal events of the '60s (the '68 revolution especially).<br /><br />Reitz also seems to have made this mini-series specifically for movie-buffs, given the numerous film references (including a brilliant Casablanca quote) and clever in-jokes (one episode is set in Venice, whose film festival had an important part in the Heimat saga's success). And since 1992, film-lovers have never ceased to thank him for delivering 26 of the most compelling hours ever committed to celluloid.