Sommige martial-artspuristen denken dat komedie het ergste was wat de kungfufilm van de oude stempel had kunnen overkomen, en het is waar dat de introductie van komedie in het genre het einde inluidde van de 'hak-sok-periode' in de Hongkongse filmwereld. Maar het is een feit dat je een in hoofdzaak fysieke vertoning van vaardigheid maar een bepaalde tijd kunt volhouden, en dan gaat het iedereen vervelen. En dat is eigenlijk de reden waarom de 'hak-sok' stierf en de Hongkongse 'New Wave'-actiefilm geboren werd: de producers, de acteurs, de regisseurs kregen er genoeg van om negentig minuten achter elkaar mensen te slaan. Als je dat in aanmerking neemt, en gezien het feit dat Liu Chia Liang een beroepsregisseur is met een aanzienlijke lijst films op zijn cv, moet deze film niet worden gezien als zomaar een kungfu-komedie. Het is een komische film in het genre van de martial-arts, en in feite een van de beste die ooit is gemaakt.<br />Wat Liu met deze film heeft gedaan, is eigenlijk een aangename verrassing: hij heeft een martial-artsthriller geconstrueerd aan de hand van een Hollywood-achtige musical! Compleet met zang- en dansscènes! Rond de tijd dat deze film werd gemaakt, begonnen sommige filmproducenten en filmfans in te zien dat de martial-artsfilm (die in feite is afgeleid van de acrobatiek van de Chinese opera) meer gemeen heeft met dansen dan met vechten. (Ik zal op dit verband blijven wijzen tot de meeste Amerikanen beseffen waar ze eigenlijk naar moeten kijken als ze naar een martial-artsfilm kijken <0xE2><0x80><0x93> goed gechoreografeerde lichaamsbewegingen, met de plot van een actiefilm als excuus voor hun optreden.) Hoe dan ook, het was duidelijk dat Liu Chia Liang dit verband zag en besloot dat hij het tot het uiterste zou onderzoeken. Het resultaat is een ongelooflijk charmante vertoning, vol prachtige menselijke personages die een wonderbaarlijke kung-fu proberen (en vaak over hun eigen schoenveters struikelen als ze dat doen). Omdat de film zich afspeelt aan het begin van de 19e en 20e eeuw, heeft Liu de gelegenheid om de aard van de Westerse en Moderne China's te onderzoeken, die zo'n grote bijdrage hebben geleverd aan het ontstaan van het China dat we nu kennen. De film heeft dus ook een aanzienlijke historische waarde.<br />Ook moeten fans van Stephen Chows recente Kung Fu Hustle deze film echt goed bekijken, want Chow heeft er duidelijk van geleerd voordat hij zijn eigen film maakte.<br />Een zeer amusante, goed gemaakte film. O ja, en de kungfu die erin zit is echt heel goed.<br />De gelovigen zullen het niet toegeven, maar dit is waarschijnlijk de beste film van regisseur Liu.
Some martial-arts purists think that comedy was the worst thing that could have happened to the old-school kung-fu flick; and it is true that the introduction of comedy into the genre signaled the end of the "chop-socky" period in Hong Kong film. But the fact is, one can only carry-on a primarily physical exhibition of prowess for just so long, then everyone gets bored with it. And that's really why the chop-socky died and how the Hong Kong "New Wave" action film was born: the producers, the actors, the directors all just got bored with hitting people for ninety-minutes straight.<br /><br />Given that, and given the fact that Liu Chia Liang is a professional director with a considerable list of films in his resume, this film has to be seen as something other than just another kung-fu comedy. Rather, it is a comic film within the martial-arts genre, and in fact one of the best ever made.<br /><br />What Liu has done with this film is really a pleasant surprise: he has taken a martial-arts plot and re-constructed it along the lines of a Hollywood-style musical! Complete with episodes of singing and dancing! It was around the time of the making of this film that some film-makers and film fans began to recognize that the cinematic performance of martial-arts (really derived from the acrobatics of the Chinese opera) has more in common with dance than with fighting. (I will continue to point out this connection until most Americans realize what they are actually supposed to look for when watching a martial arts film - well-choreographed body movements, using the plot of an action film as an excuse for their performance.) At any rate, quite clearly Liu Chia Liang made this connection and decided he would explore it close to its limits.<br /><br />The result is an incredibly charming entertainment, filled with marvelously human characters attempting miraculous kung-fu (and tripping over their own shoelaces as often as not when they do so). and the film being set at the turn of the 19th and 20th centuries, allows Liu the opportunity to explore the nature of the Westernization and Modernization of China that contributed so greatly to the making of the China we know today. So the film has considerable historical import as well.<br /><br />Also, fans of Stephen Chow's recent Kung Fu Hustle should really watch this movie carefully, as Chow clearly learned from it before the making of his own film.<br /><br />A very amusing, well-made film. Oh, yes, and the kung fu in it is really, really good.<br /><br />Purists won't admit it, but this is probably director Liu's best film.