'The Ballad of the Sad Café' werkte hard aan zijn imago, maar toen het erop aankwam, bleef het in zijn eigen zelfgeschapen stof staan.<br />Je kunt je niet voorstellen dat je dit hardop zou zeggen, maar als de Amelia van Vanessa Redgrave het tegen John Wayne of zelfs tegen Clint Eastwood zou opnemen, zouden mijn zuurverdiende dollars naar Redgrave gaan. Haar vertolking van Amelia was bijna perfect en werd verteerd door een meer gedetailleerde toewijding dan de meeste acteurs bereid zijn te geven aan een persona van meer dan een miljoen dollar. Redgrave gaf Amelia een gevoelvolle, lijzige stem die een mengeling was van haar eigen unieke stem en een zuurverdiende vrouw uit het zuiden. Voor de gemiddelde kijker kon dit worden uitgelegd als irritant, maar naarmate de film vorderde, werd het haar rol van juffrouw Amelia die deze toneelschoonheid in een ruige bink veranderde. Het was niet alleen Redgraves optreden, maar ook haar interactie met de andere personages, die deze film groot maakten, maar niet de grootste. De anderen die haar optreden volgden, waren nodig, maar niet geweldig. Toen we langs het sombere clichébeeld liepen dat door elke decorontwerper werd gebruikt die was ingehuurd voor de post-Depressieve klus in het Zuiden, voelden de kleinere personages aan als een aanplakbord. Het beeld was nodig om de scène te beschrijven, maar de personages van de stad hadden geen ander doel. Neem bijvoorbeeld Rod Steigers visioen van een of andere oude, wilde predikant. Zijn scènes alleen al zullen elke kijker aan het twijfelen brengen over de waarde van deze buiten de gebaande paden liggende stad. De twee hoofdrolspelers die Amelia omringden, vochten met veel charme om het bewonderenswaardige moment van de toprol, maar door het ontbreken van een richting leek het gewoonweg vervaagd. De meest absurde van de twee (al staan ze allebei hoog op de lijst van twijfelachtige geestelijke gezondheidsnormen) is Cork Hubbard, die Amelia's 'neef' speelt die op een avond toevallig opduikt. Zijn personage is nooit helemaal duidelijk, hij mist een echt motief en zijn loyaliteit blijft onzeker. Hij speelt in deze film geen vitale rol, behalve dat hij ons, de kijkers, dwingt vraagtekens te zetten bij zijn geestelijke gezondheid en eerlijkheid. Kun je een personage creëren door alleen maar je tong uit te steken, je oren te bewegen en op je borst en je hoofd te slaan? En dan is er nog het andere eind van de absurde sculptuur Keith Carradine. Callows close-ups van deze gekwelde man bouwen een personage op, maar ons gebrek aan begrip tussen hem en Amelia maakt dat zijn doel in duigen valt. Dit waren de personages, hoe clichématig zuidelijk ze ook waren, terwijl sommigen naar voren traden en probeerden een absurdistische periode te creëren, en ik kan niet ontkennen dat ze faalden.<br />Waar 'Ballad of the Sad Café' niet boven middelmatigheid uitsteeg, lag in de filmografie en het verhaal. Deze film ging over Amelia en haar behoefte aan andere zielen in haar leven. Het gemak waarmee Amelia zich bij de komst van haar dwergachtige neef op haar gemak voelde, maakte dat je je onwillekeurig afvroeg of hij eerlijk was of alleen maar een oplichter die probeerde een warm hart te winnen. Het karakter van Cork Hubbard wordt nooit helemaal begrepen, maar we accepteren hem wel met korte foto's waarop hij en Amelia samen kleine dingen doen. Het is zijn idee dat van een kluizenaarachtige zakenvrouw verandert in een bonafide caféeigenaar. Het probleem is dat regisseur Callow ons nooit helemaal meeneemt naar die dramatische scène tussen Cork en Redgrave - is de man gek of vertegenwoordigt hij Amelia's hele familie? Ik had iets van Callow nodig dat deze twee uit de relatie van David Lynch en zijn vrouw haalde. Dan wordt onze vijver nog groter door de toevoeging van Carradine als Amelia's 'liefdesbelangstelling'. Met behulp van de techniek van een flashback binnen een flashback zien we de twee trouwen, maar nooit hun liefde voltrekken, waardoor Amelia's woede tegen hun liefde hem de wereld van de waanzin in trekt. Waarom was Amelia zo boos? Waarom was er geen verband tussen Carradine en Redgrave? Waarom kwam dit zelfs maar in de film voor? Door het gebrek aan aandacht voor de connectie tussen deze personages hadden de uiteindelijke scènes tussen de twee geen zin in de keuze van Cork, en het wordt gewoon helemaal verwarrend. Hoewel er een paar prachtige choreografieën waren die Callow creëerde, het onvermogen van zijn personages van punt A naar punt B over te brengen. Ik verloor mijn concentratie, mijn belangstelling, en mijn belangstelling voor de personages daalde toen ik de uiteindelijke vraag over het 'waarom' niet begreep.<br />Over het geheel genomen begon 'The Ballad of the Sad Café' met een knal, maar eindigde met een kleine knal van een rotje. Mijn emotionele gevoel voor deze film ging op en neer, op en neer, en bleef uiteindelijk vooral lager doordat ik de motieven van de personages niet begreep. Redgrave deed het fantastisch als Amelia, en terwijl de andere personages (buiten de willekeurige Steiger) hun best deden, begreep ik gewoon niet helemaal wie ze waren. Hun motieven waren zo verward dat ik, toen het emotionele einde eindelijk kwam, apathisch was. Directeur Callow leek te hebben gefaald in het invoeren van verbindende scènes die ons in staat zouden stellen de dynamische relatie tussen al onze hoofdrolspelers te begrijpen. Callow creëerde een paar prachtige scènes waarin gezichten het decor leken te overlappen, waardoor we ons konden concentreren op Amelia Von of Carradine, maar er werd niets uitgelegd of ontwikkeld. De film speelde zich af met woede, ontdekking, geluk, flashbacks, woede, woede, woede, en vervaagde. Zonder de vergelijkingsmateriaal-connectors veranderde dit van een indrukwekkende film uit een bepaalde periode in een acteur die een rol speelde voor de camera. Het was jammer, want 'Sad Café' had de belofte in zich, maar kon die niet waarmaken.<br />*********
"The Ballad of the Sad Café" worked hard at its image, but when it came down to crunch-time, it was left standing in its own self-created dust.<br /><br />One cannot image saying this out loud, but if Vanessa Redgrave's Amelia were to fight John Wayne or even Clint Eastwood, my hard-earned dollars would have to go to Redgrave. Her portrayal of Amelia was as close to perfection and consumed with more detailed dedication than most actors are willing to give to any multi-million dollar contracted persona. Redgrave gave Amelia this soulful drawl that was a blend of her own unique voice and a hard-earned woman from the south. To the average viewer, this could be construed as annoying, but as the film progressed it became her  Miss Amelia transforming this stage beauty into a roughneck. It was Redgrave's performance, as well as her interaction with the other characters, that made this film stand tall  but not the tallest. The others following her performance were needed, but not stellar. As we moved past the murky cliché image passed on by every set designer hired for the post-Depression South job, the minor characters felt like poster board. The image was needed to set the scene, but the characters of the town had no other purpose. Take for example Rod Steiger's vision of some old, wild spoken preacher. His scenes alone will make any viewer question the validity of this off-the-beaten-path town. The main two players who surrounded Amelia battled with charm for the admirable top scene-stealing moment, but due to the lacking direction  it just seemed faded. The most absurd of the two (albeit both rank high among the questionable sanity line) is Cork Hubbard who plays Amelia's "cousin" who shows up randomly one night. His character is never quite defined, he lacks true motive, and his loyalties remain uncertain. He plays no vital role in this film outside of forcing us, the viewers, to question his sanity and honesty. Can you create a character simply by sticking out your tongue, flicking your ears, and punching your chest and head? Finally, there is the other end of the absurd  Keith Carradine. Callow's close-ups of this tormented man build character, but our lack of understanding between him and Amelia causes his purpose to flounder. These were the characters, as cliché Southern as they were  some stood forward and attempted to create an absurdist period piece, and I cannot argue that they failed.<br /><br />Where "Ballad of the Sad Café" failed to rise above mediocrity was in the cinematography and narrative. This film was about Amelia, and her need for other souls in her life. The audience's level of comfort with the arrival of her midget cousin was entertaining  one couldn't help but wonder if he was honest or merely a confidence man attempt to leech off a warm heart. Cork Hubbard's character is never quite understood, but we do accept him with brief shots of him and Amelia doing small things together. It is his idea that transforms from a recluse businesswoman to a bona-fide café owner. The problem is that director Callow never quite takes us to that dramatic take level between Cork and Redgrave  is the man crazy or does he represent all of Amelia's family? I needed something from Callow that brought these two out of the David Lynch-esquire relationship that they had. Then our pool gets even deeper with the addition of Carradine as Amelia's "love interest". Using the technique of a flashback within a flashback, we see the two wed, but never consummate their love  which Amelia's anger against their love drawing him into the world of madness. Why was Amelia so angry? Why was there no connection between Carradine and Redgrave? Why was this even in the film? With the lack of focus towards these characters's connection, the eventual scenes between the two made no sense  throw in Cork's choice and it just gets completely discombobulated. While there were a few beautiful choreographed scenes that Callow created, the inability to transfer his characters from point A to point B. I lost focus, interest, and my care for the characters plummeted when I didn't understand the ultimate question  "why"? <br /><br />Overall, "The Ballad of the Sad Café" began with a bang, but ended with a very small crack of a firecracker. My emotional feel of this film swung up and down, up and down, and eventually stayed further down mainly due to the lack of understanding of the motives of the characters. Redgrave did a phenomenal job as Amelia, and while the other characters (outside of the random Steiger) tried their best, I just didn't quite understand who they were. Their motives were so muddled that when the emotional ending finally occurred, I was apathetic. Director Callow seemed to have been lacking importing connecting scenes that would allow us to understand the dynamic relationship between all of our main players. Callow created some beautiful scenes where faces seemed to overlap the scenery, which allowed us to focus on Amelia  or Carradine, but nothing was explained or developed. The film played out with anger, discover, happiness, flashback, anger, anger, anger, fade out. Without the comparative connectors, this transformed from distinguished period film to actors playing parts in front of camera. It was a shame, because "Sad Café" had the promise, it just couldn't deliver.<br /><br />Grade: ** ½ out of *****