Een demon, uit een boom, verwijdert zich in de gedaante van een menselijke man om met een jonge schone maagd te vrijen, waarna ze sterft. De ogen van de demon verstarren, twee druppels bloed vallen op een bed dat hij speciaal voor zijn lustobject heeft gemaakt. Het bed verteert het bloed en het blijft honger. Alles wat in contact komt met het bed wordt verteerd! Dit wordt ons uitgelegd door een van de slachtoffers van het bed, een schilder wiens ziel 'binnenin' zit opgesloten in een van zijn laatste werken, de artistieke weergave van zijn laatste rustplaats (...hij stierf aan de tering, hoestte bloed op en besloot op het doodsbed te sterven). Je ziet de schilder, die we kunnen zien alsof hij gevangen zit in een kleine kamer en zijn schilderij bekijkt, helaas als toeschouwer bij de maaltijden in het bed. Het bed heeft een duister gevoel voor humor, en dat zien we doordat het de schilder in leven laat en hem zelfs sieraden en andere bezittingen geeft die ooit van opgegeten slachtoffers waren. Op de schedel van een van de slachtoffers groeien felrode bloemen, niet ver van de kelder waarin het bed staat. Op de film zijn drie jonge vrouwen te zien die door de villa lopen waar het kelderbed staat. De schilder (Dave Marsh) heeft misschien een manier gevonden om het doodsbed te vernietigen, maar daar zal een mensenoffer aan te pas komen om het lichaam te laten herrijzen van degene wiens dood om te beginnen de honger heeft veroorzaakt. Patrick Spence-Thomas zorgt voor de zachte, deprimerende stem van de schilder die in de val zit. Hij vertelt over de film, klaagt over zijn huidige situatie, vertelt ons over vroegere slachtoffers en berispt het bed vaak vanwege de roofzuchtige aard ervan.<br />Een definitieve, authentieke cultfilm. Ik verwacht dat de status van de film zal stijgen nu _Doodsbed: het bed dat bestaat_ zijn weg heeft gevonden naar een publiek (zoals ikzelf) dat het bizarre en groteske kan waarderen. In een van de meest gestoorde scènes van de film probeert Russ het bed te doorsteken, maar zijn handen raken verstrikt in de greep van het bed. Het vlees is verzuurd, er zijn alleen nog botten over en het kraakbeen is aan het afsterven. Er is een lange ontsnappingspoging van een slachtoffer wier benen vastzaten in het bed, bijna de kelder uit, toen de lakens haar terugsleurden naar de buik van het bed, waar ze thuishoorde. De film voelt bijna volkomen surrealistisch aan, alsof we naar een macabere nachtmerrie kijken die zich ontvouwt. Regisseur George Barry maakt vaak grappen over de slachtoffers die in de meest ongelukkige positie terechtkomen en het doodsbed als hun toevluchtsoord kiezen. De schilder laat ons herinneringen zien aan alle verschillende mensen die werden opgegeten. Er is echt niets dat op deze film lijkt, het is beslist uniek.
A demon, from a tree, removes itself in the form of a human man to make love to a young fair maiden only for her to die. The demon's eyes freeze, two drops of blood fall onto a bed he had specially created for his object of desire. The bed consumes the blood and it's hunger remains..anything that comes in contact with the bed is consumed! This is explained to us by one of the bed's victims, a painter whose soul is trapped "inside" one of his last works, the artistic rendering of the his final resting place(..he was dying of consumption, coughing up blood, deciding to die on the death bed). You see the painter, who we are able to see as if he were trapped in a small room looking through his painting, unfortunately a spectator to the bed's meals. The bed has a dark sense of humor, and we see this through it's allowing the painter to live, even giving him jewelry and other possessions once owned by eaten victims. One victim's skull grows bright red flowers not far from the basement housing the bed. The film features three young women who come across the mansion which holds the basement containing the death bed. The painter(Dave Marsh)might just have a method to destroying the death bed but it will include a human sacrifice in order to resurrect the body of the one whose death caused it's hunger in the first place. Patrick Spence-Thomas provides the soft, depressing voice of the trapped painter, narrating the film, lamenting about his current situation, telling us about past victims, and often scolding the bed of it's predatory nature.<br /><br />A definitive, genuine cult film..I expect it's status to soar now that DEATH BED:THE BED THAT EATS has found it's way to an audience(..such as myself)who appreciates the bizarre and grotesque. The bed itself contains a liquid type of acid with an apple-cider hue where we see the objects and humans(..struggling for naught) consumed. Many might recognize a young William Russ(BOY MEETS WORLD, THE UNHOLY)in curls, seeking after his runaway sister, finding her in the basement, zombie-like and traumatized(..of course, Julie Ritter pretty much was this way the whole film, in a trance, barely uttering a word)with them both trapped. In one of the film's most demented scenes, Russ attempts to stab the bed only for his hands to get caught in it's grip, the flesh acidified with only skeletal bones remaining, the cartilage deteriorating. There's one lengthly attempted escape by a victim whose legs were caught in the bed, almost out of the basement when it's sheets snatched her back into it's belly where she belonged. The film feels almost completely surreal as if we were watching a macabre nightmare unfold. Director George Barry often features gags regarding the victims who find themselves in the most unfortunate position choosing the death bed as their place of refuge..the painter gives us a recollection of all the various people who were eaten. There's really nothing like this movie anywhere, it's definitely one of a kind.