Ik huurde deze film via Netflix, in de veronderstelling dat ik de versie uit 1972 zou krijgen. Ik zat verbijsterd naar deze nieuwe versie te kijken en dacht: jee, wat een spectaculaire productie! Ik was ervan overtuigd dat de soundtrack een beetje aan de jaren zeventig deed denken. Ik was er nog meer van overtuigd dat dit een film uit de jaren zeventig was toen ik (bijna om de vijf seconden) besefte dat het enige wat er tussen Gene en Finney ontbrak, een intense omhelzing, een intense blik, een hartstochtelijke kus.<br />Het spijt me, hoewel John Knowles zelf heeft aangegeven dat dit geen homoseksuele relatie was, is het pijnlijk duidelijk dat het dat wel degelijk was. Als mensen (meestal adolescenten) van hetzelfde geslacht 'intens' zijn. Het betekent dat al die verlangens naar liefde, saamhorigheid en het verlangen om je seksueel te uiten over elkaar heen buitelen. Die jongens moesten met elkaar in contact komen, maar dat werd hun nooit toegestaan.<br />Ook had ik nooit het gevoel dat de emoties echt waren, ook al had Toby Moore er flink op los gefantaseerd. Ik had met geen van de jongens een band, juist om de reden dat hun relatie niet echt eerlijk was.<br /><br />Mensen willen in een fantasie leven en denken dat, omdat het in de jaren veertig gebeurde, die jongens die seksuele gevoelens voor elkaar niet konden hebben gehad. Maar ik zeg dat ze die wel hadden, in elk geval in het boek, en in deze film had Finney ze, bijna pijnlijk, voor Gene. Dat wat volgens John Knowles tussen hen bestond, was een heimelijke homoseksualiteit, een heldenverering, een afgoderij <0xE2><0x80><0x93> dat zou onder normale omstandigheden op een seksuele manier zijn uitgedrukt. Zelfs als deze jongens het onderdrukten, zou het kristalhelder moeten zijn, maar deze film zinspeelt er niet eens op.<br />Ten slotte is er een ongelooflijk bizar moment waarop Finney, die zijn been heeft gebroken, tijdens een honkbalwedstrijd speels door alle andere jongens wordt besprongen. Tenzij ze een stelletje oenen waren, zouden ze weten dat ze zich onmogelijk met hun lichaam tegen hem aan konden werpen. Kennelijk was dit beenbrekende moment zowel de regisseur als de producent ontgaan.
I rented this film courtesy of Netflix, thinking I would receive the 1972 version. I sat clueless, watching this new version, thinking: Gee, the production values were spectacular! I was convinced the soundtrack had a slightly 70s' sound to it. I was even more convinced that this was a 70s film when it occurred to me (almost every five seconds) that the one thing that was missing between Gene and Finney was an intense hug, a loaded stare, a passionate kiss.<br /><br />I'm sorry, although John Knowles himself has indicated that this was not a homosexual relationship, it is painfully obvious that yes, that's exactly what it was. When people (usually adolescents) of the same sex have "intense" friendships, it means that those longings for love, togetherness, the desire to express oneself sexually, are all spilling over. These boys needed to connect, but they were never allowed to.<br /><br />Also, despite a spirited performance by Toby Moore, I never felt any of the emotions were real. I never connected to either of the boys, for the very reason their relationship was not truly honest.<br /><br />People want to live in a fantasy and think that because this took place in the 1940s that these boys couldn't have had these sexual feelings for each other. But I say they did -- at least in the book they did, and in this movie, Finney had them, almost painfully, for Gene. The "intensity" that John Knowles suggests existed between them was a closet homosexuality, a hero worship, an idolatry -- that would, under normal circumstances, be expressed in a sexual way. Even if these boys were repressing it, it should have been crystal clear, but this movie doesn't even really hint at it. <br /><br />Lastly, there is an unbelievably bizarre moment when Finney, who has broken his leg, is playfully jumped on by all the other boys during a ball game. Unless they were just a bunch of nincompoops, they would know they could not possibly throw their bodies against him. Obviously this bone-shattering moment was lost on both the director and the producer.