Voor lezers die al een van Miyazaki's films hebben gezien: hij is nog steeds in topconditie en heeft weer een ervaring gemaakt die de moeite waard is. Oké, je hoeft nu niet verder te lezen.<br />Ik denk dat de meeste lezers al ouder zijn dan de twee hoofdrolspelers van deze film, dus ik zou zeggen dat Ponyo niet zozeer een familiefilm is als wel een kans om terug te denken aan het gevoel dat je als klein kind had: de wereld ontdekken zoals je die wilde zien, je eigen regels bedenken en pochen op je uitbundige enthousiasme om voor het eerst zelf dingen te doen. Ponyo wijkt af van veel van de problemen die leeftijdsfilms aansnijden. Het is nooit neerbuigend, alle personages hebben een goed hart en geloofwaardige problemen. De twee hoofdpersonen zijn misschien wel de twee meest geloofwaardige kinderen die ik ooit op het witte doek heb gezien. Ze zijn niet dom, arrogant of naïef, maar gewoon nieuwsgierig, enthousiast en lerend van de wereld. Ze zijn zo gemakkelijk om van te houden, maar nog gemakkelijker om mee te identificeren. Veel films bezien kinderen van buitenaf, als de volwassene die een wereld beziet waar alleen een kind binnen kan komen. Ponyo brengt iedereen terug naar die wereld. In Ponyo is er de eerste keer om te leren en te kiezen wat je het dierbaarst is, en de film hecht daar veel waarde aan. Het is de moeite waard om het je te herinneren, om het weer te voelen.
For readers who have already seen one of Miyazaki's films: he is still in top form and made another worthwhile experience. Okay, you don't need to read any further now.<br /><br />I already guess most readers are older than the two protagonists of this picture, so I should say Ponyo is not so much a family film as a chance to remember the feeling of being a small child: discovering the world as you wanted to see it, making up your own rules and boasting an exuberant enthusiasm at doing things on your own for the first time. Ponyo swerves away from many of the problems that all-age films tackle. It never condescends, all the characters have good genuine hearts and believable problems.<br /><br />The two main characters may be two of the most believable children I ever saw put on screen. They are not simple minded, arrogant or naive, just curious, enthusiastic and learning the ways of the world. They are so easy to love, but even more easy to identify with. Many films regard children from the outside, as the adult looking into a world only a child could enter. Ponyo brings everyone back to that world. In Ponyo, there lies the first time to learn and choose what you care about most, which the film values with high esteem. It is worth it to remember, to feel it again.