Leuk idee om Dionne Warwick de songteksten te laten schrijven voor deze filmversie van Jacqueline Susanns bestseller (een soort versie van 'Valley of the Dolls')... hoewel het eigenlijk jammer is dat deze sukkel niet Patty Dukes Neely O'Hara heeft om het verhaal kracht bij te zetten. 'The Love Machine' is onverminderd saai. Zelfs de laatste knokpartij (met een Academy Award als vechtrekwisiet!) kan het niet redden. Dyan Cannon lijkt gebalsemd door haar zware make-up en zware val (hoewel haar kleine, zongebruinde figuur een schoonheid is om te zien), John Phillip Law is een blok hout op de voorgrond, David Hemmings is g<0xC3><0xAA>nant op zijn homofiele manier als flamboyante fotograaf. En waar loopt Robin Stone aan het eind van de film naartoe? Gaat hij naar de haven om een paar zeelui op te pikken? Als Cannon zijn mannelijkheid heeft afgezworen, zou dat een veilige gok zijn. In dat geval was 'Love Machine <0xE2><0x80><0x93> The Final Episode' misschien een interessantere film geweest. In elk geval beter dan deze geeuwverwekkende slaapverwekkende opera.
Cute idea to have Dionne Warwick do the song vocals for this movie-adaptation of Jacqueline Susann's bestselling book (a la "Valley Of The Dolls")...although it's really too bad this sudser doesn't have Patty Duke's Neely O'Hara to spike the story. "The Love Machine" is unrelievedly dull. Even the final brawl (with an Academy Award as a fight prop!) can't save it. Dyan Cannon seems embalmed in her heavy pancake make-up and cumbersome fall (although her tiny, suntanned figure is a beauty to behold), John Phillip Law is a block of wood in the lead, David Hemmings embarrassing in gay-mode as a flamboyant photographer. And where is Robin Stone walking to at the end? Is he trekking out to the waterfront to pick up some sailors? After Cannon has deflated his masculinity, it would be a safe bet. In that case, "Love Machine--The Final Episode" might've been a more interesting flick. Certainly better than this yawn-inducing snooze-opera. *1/2 from ****