The Railway Children, in elk geval deze film uit 1970, geschreven en geregisseerd door die Britse karakterspeler van vroeger, Lionel Jeffries, is een onvervalst... klassiek werk. Het vertelt met grote eenvoud en charme een kinderverhaal; de sentimentaliteit is gedempt; de evocatie van avonturen uit de kindertijd is meeslepend; en Jeffries geeft zijn productie iets intelligents en stijlvols.<br />De familie Waterbury leidt een idyllisch leven in het Edwardiaanse Londen. De vader is welvarend, de moeder mooi en liefhebbend, de kinderen zijn welgemanierd en hartelijk, hun huis is warm en gezellig. Dan, op een avond in de kerstvakantie, staan er twee mannen voor de deur, praten zachtjes met de vader en nemen hem mee. In een oogwenk zijn de levens van mevrouw Waterbury (Dinah Sheridan) en Bobbie, 14 (Jenny Agutter), Phyllis, 12 (Sally Thomsett) en de jonge Peter (Gary Warren) veranderd. Alleen hun doorzettingsvermogen en hun goede humeur zullen hen erdoorheen slepen. Mevrouw Waterbury, die nu in armoede verkeert, neemt haar kinderen mee naar een muf, oud bakstenen huis op het platteland, vlak bij een spoorlijn, niet ver van een klein dorp met een treinstation. De kinderen ontdekken de rails en gaan regelmatig op een heuveltje zitten om naar de passerende trein te zwaaien. Op een dag kijkt een oude heer, die naar zijn werk in de stad gaat, op van zijn krant en ziet dat hij terugzwaait. Het zal niet lang meer duren of hij zal een belangrijke rol in het verhaal gaan spelen.<br />Naarmate de tijd verstrijkt, brengt mevrouw Waterbury al haar liefde en intelligentie op haar kinderen over. Ze begint verhalen te schrijven om geld te verdienen. Ze geeft hun les en biedt hun een huis vol warmte en veiligheid. Maar het verhaal gaat over deze drie kinderen, vooral over Bobbie. Op haar veertiende is ze oud genoeg om de zorgen van haar moeder te willen delen, maar jong genoeg om te genieten van de avonturen die ze met haar zusje en broertje beleeft. Op het station treffen ze een arme man aan die geen Engels spreekt. Ze ontdekken dat hij een Russische vluchteling is die niet meer weet waar zijn vrouw en kind zijn. Ze staan erop dat hij met hen mee naar huis gaat, en hun moeder neemt hem in huis. Het duurt niet lang of de kinderen hebben een groot bord geschreven naar de oude heren in de trein, met het verzoek om hulp. Ze helpen een jongeman die meedoet aan een steeplechase en zijn been breekt in een treintunnel. Algauw is hij bij hen thuis aan het herstellen. Ze besluiten een verjaardagsfeestje te geven voor de stationschef, een man met weinig vrienden en een paar kinderen die erg op zijn waardigheid gesteld is. Het duurt niet lang voordat de kinderen hem het verschil tussen vriendschap en liefdadigheid doen inzien. Met andere woorden, de drie kinderen komen in hun jeugdavonturen allerlei soorten problemen tegen, en ze slagen erin om ervoor te zorgen dat alle problemen een happy end krijgen.<br />Maar hoe zit het met hun eigen problemen? Bobbie hoort eindelijk van haar moeder dat haar vader is weggehaald omdat hij van verraad werd beschuldigd, van het doorgeven van staatsgeheimen aan de Russen. Zal Bobbie in staat zijn om een manier te vinden om te helpen? Zal de oude heer iets meer zijn dan gewoon een oude heer in een passerende trein? Zal de zaak van hun vader heropend worden? Zal er een happy end zijn?<br />Jenny Agutter was bijna 18 toen ze haar rol filmde; ze speelt de 14-jarige Bobbie met grote natuurlijkheid en charme. Hoe belangrijk de andere spelers ook zijn, vooral Dinah Sheridan als de moeder, Agutter vormt de kern van het verhaal. Voor mij zijn het Jenny Agutters talent en Lionel Jeffries' stijl en terughoudendheid die deze film zo gedenkwaardig maken. De problemen van het verhaal zijn zonder enige twijfel op te lossen. En Jeffries geeft ons niet alleen een vakkundig aangepaste en geregisseerde film, hij voegt er details aan toe die nauwelijks opvallen, maar die ons betoveren. Dit kan een stilstaand beeld zijn van twee pratende mensen, of een langzame close-up van een kleine, gele wilde bloem in het gras voor Bobbie's huis. 's thuis, en dan een langzame spoeling van een gele olielamp die van binnenuit wordt aangedraaid; of het besef dat een verrukkelijk plaatje van het interieur, of een uitzicht op het groene landschap, of een blik op het treinstation vanaf een heuvel... plotseling allemaal die charmante Edwardiaanse, met de hand ingekleurde tekeningen van een volmaakt voorbije tijd oproepen.<br />Misschien kan dit zachtaardige verhaal niet wedijveren met de tijd die kinderen tegenwoordig nodig hebben om hun met Nintendo-monsters spetterende vaardigheden te perfectioneren. Ik ben er bijna zeker van dat het nooit de aandacht van de meeste ouders zou trekken, vooral niet van die ouders die zijn grootgebracht met Batman en Leone. Toch is het een perfect in elkaar gezette film, die niet vergeten mag worden. Als terzijde: negentien jaar later werd het verhaal opnieuw uitgezonden als een tv-programma. Deze keer speelde Jenny Agutter de moeder.
The Railway Children, at least this 1970 movie version written and directed by that long-time British character actor, Lionel Jeffries, is an unmitigated...classic. It tells a childhood story with great simplicity and charm; the sentimentality is muted; the evocation of childhood adventures is involving; and Jeffries brings cleverness and style to his production. <br /><br />The Waterbury family is leading an idyllic life in Edwardian London. The father is prosperous, the mother is beautiful and loving, the children are well-mannered and affectionate, their home is warm and cozy. Then one night during the Christmas holidays two men appear at the doorstep, talk quietly to the father, and then take him away. In a moment the lives of Mrs Waterbury (Dinah Sheridan) and Bobbie, 14 (Jenny Agutter), Phyllis, 12 (Sally Thomsett) and young Peter (Gary Warren), have been changed. Only their fortitude and good spirits are going to see them through. Now teetering into poverty, Mrs. Waterbury takes her children to live in a musty old brick house in the countryside near a rail-line, not too far from a small village with a train station. The children discover the rail and regularly sit on a small hill to wave at the passengers as the train chugs by. One day an old gentleman, going to his business in the city, looks up from his newspaper and finds himself waving back. It's not long before he will play an important part in the story. <br /><br />As time passes, Mrs. Waterbury brings all her love and intelligence to bear on her children. She begins to write stories to earn money. She teaches them their lessons and provides a home of warmth and security for them. The story, however, is about these three children, especially Bobbie. At 14, she is old enough to want to share her mother's worries, yet young enough to enjoy the adventures she has with her sister and brother. They find a poor man at the station who cannot speak English. They discover he is a Russian refugee who no longer knows where his wife and child are. They insist he must come home with them, and their mother takes him in. Before long the children have written a large sign to the old gentlemen on the train asking for his help. They help a young man taking part in a steeplechase who breaks his leg in a train tunnel. Soon, he is at their home recuperating. They decide to have a birthday party for the station master, a man with few friends and several children who is a stickler for his dignity. It's not long before the children help him realize the difference between friendship and charity. In other words, the three children encounter all sorts of problems in their childhood adventures, and manage to be instrumental in seeing that all the problems have happy endings. <br /><br />But what of their own problems? Bobbie finally learns from her mother that her father was taken away because he had been accused of treason, of giving state secrets to the Russians. Will Bobbie be able to find a way to help? Will the old gentleman be something more than simply an old gentleman on a passing train? Will their father's case be reopened? Will there be a happy ending? <br /><br />Jenny Agutter was almost 18 when she filmed her part; she plays the 14-year-old Bobbie with great naturalness and charm. As important as the other players are, especially Dinah Sheridan as the mother, Agutter is the heart of the story. For me, it is Jenny Agutter's talent and Lionel Jeffries' style and restraint that make this movie so memorable. The story's problems come with no serious doubt but that they will be solved. And Jeffries does not just give us an expertly adapted and directed movie, he adds touches that are barely noticed but which charm us. This might include just a split second of a freeze frame as two people talk; or a slow close-up of a small, yellow wildflower in the grass outside Bobbie's home, then a slow pull-back from a yellow oil lamp being turned up inside; or the realization that a delightful interior shot or a view of the green countryside or a look at the train station from a hill...all suddenly recall those charming Edwardian hand-tinted drawings of a perfect by- gone time. <br /><br />Perhaps this gentle story can't compete for the time kids need nowadays to perfect their Nintendo monster-splatting skills. I'm almost positive it would never capture the attention of most of their parents, especially those weaned on Batman and Leone. Still, it's a perfectly put together movie and shouldn't be forgotten. As an aside, 19 years later the story was retold as a television program. This time, Jenny Agutter played the mother.