Eugene O'Neill wordt door sommigen geroemd als Amerika's beste toneelschrijver, afgezien van zaken als The Iceman Cometh, Long Day's Journey Into Night, The Emperor Jones. Strange Interlude was een experimenteel stuk dat hij in elkaar had geflanst, waarin de personages op het toneel opzij kijken naar het publiek, zeggen wat ze werkelijk denken en dan de conversatie hervatten. Het was een productie van negen uur met een pauze voor het diner op Broadway, dus je kunt veilig aannemen dat er veel is opgeofferd.<br />Voor het scherm wordt de stem die de gedachten weergeeft voor alle personages gebruikt. Het is waarschijnlijk een techniek die beter bij het scherm past. Sir Laurence Olivier deed het heel goed met zijn versie van Hamlet. Maar Bill Shakespeare gaf Olivier een veel beter verhaal dan O'Neill zijn spelers in dit geval gaf.<br />Acteurs als Clark Gable, Norma Shearer, Ralph Morgan, May Robson enz. zijn in de meeste van hun films veel levendiger dan in Strange Interlude. Het verhaal speelt zich af in een periode van twintig jaar. Norma Shearer is een jonge vrouw wier verloofde in de Eerste Wereldoorlog om het leven komt. Ze begint met allerlei mannen om te gaan, hoewel dat in deze versie niet gebeurt. Ze leert Alexander Kirkland en zijn vriend Clark Gable kennen. Ze heeft ook Ralph Morgan als eeuwige aanbidder, een vriend van haar vader, Henry B. Walthall. '<br />Ze trouwt met Kirkland, maar wordt dan gewaarschuwd door zijn moeder May Robson en ziet hoe de waanzin in dat gezin op hol slaat om weer een literair werk te citeren. Aangezien Kirkland kinderen wil en Shearer en Robson denken dat Kirklands trein zal uitvallen als hij er geen krijgt, wordt Gable gerekruteerd om te paren. Je kunt natuurlijk alle complicaties zien die dit kan veroorzaken en O'Neill gaat ze allemaal na.<br />'<br />Gable is zo'n vreselijk misbaksel in een O'Neill-productie, maar hij was een veelbelovende speler bij MGM en deed wat hem werd opgedragen. Shearer doet wat ze kan om een erg saai verhaal op te voeren, maar ze lijkt in het begin verslagen. Het beste in de film is waarschijnlijk Robson, die haar dialogen een beetje scherp houdt.<br /><br />Strange Interlude was in 1928-1929 te zien op Broadway en speelde Glenn Anders en Lynn Fontanne in de rollen van Gable en Shearer. Misschien had niemand de film echt kunnen redden, omdat Groucho Marx er twee jaar eerder de vulling uit had gepeuterd in Animal Crackers. Nu ik heb gezien wat hij heeft gedaan, denk ik niet dat de film die in de openbaarheid kwam hem al te serieus nam.<br />En aangezien het niet het beste van O'Neill is, kon ik dat ook niet.
Eugene O'Neill is acclaimed by some as America's leading playwright, but for things like The Iceman Cometh, Long Day's Journey Into Night, The Emperor Jones. Strange Interlude was a piece of experimentation he concocted where the characters on stage, look aside to the audience and say what they really are thinking and then resume conversation. It was a nine hour production with a dinner break on Broadway, so you can safely assume a lot has been sacrificed here.<br /><br />For the screen the voice over regarding the thoughts is used for all the characters. It probably is a technique better suited to the screen. Sir Laurence Olivier did very well with it in his version of Hamlet. But Bill Shakespeare gave Olivier a lot better story than O'Neill gave his players in this instance.<br /><br />Players like Clark Gable, Norma Shearer, Ralph Morgan, May Robson, etc. are a lot more animated in most of their films than they are in Strange Interlude. The story takes place over a 20 year period. Norma Shearer is a young woman whose intended is killed in World War I. She starts playing around quite a bit, although that part is not shown in this version. She makes the acquaintance of Alexander Kirkland and his friend Clark Gable. She also has as a perennial suitor, Ralph Morgan, a friend of her father's Henry B. Walthall.<br /><br />She marries Kirkland, but then is warned by his mother May Robson and shown that insanity gallops in that family to quote another literary work. Since Kirkland wants kids and Shearer and Robson think Kirkland's train will slip the track if he doesn't get one, Gable is recruited for breeding purposes. Of course you can see all the complications this can cause and O'Neill explores them all.<br /><br />Gable is so terribly miscast in an O'Neill production, but he was an up and coming player at MGM and did what they told him. Shearer does what she can to lift a very dreary story, but she seems defeated at the start. Best in the film is possibly Robson who puts some real bite in her dialog.<br /><br />Strange Interlude ran for 426 showings on Broadway in 1928-1929 and starred Glenn Anders and Lynn Fontanne in the Gable and Shearer parts. Perhaps no one could really have saved the film because two years earlier, Groucho Marx lampooned the stuffings out of it in Animal Crackers. After seeing what he did, I don't think the movie going public took it too seriously.<br /><br />And since it's not the best of O'Neill, neither could I.