Nadat ik Carlo Lizzani's documentaire over Luchino Visconti had gezien, moest ik wel aan hogere verwachtingen voldoen voordat ik de film zag die drie jaar later door Adam Low werd gemaakt. Maar de kijker zoals ik werd wel ontevreden... Ik werd geconfronteerd met de behoefte aan een kritische opinie, die ik over het algemeen niet graag geef omdat er geen documentaires zijn die iedere kijker tevreden zullen stellen. Er zijn ook geen documentaires die een heel thema behandelen. Maar toen ik de recensies las die al over deze titel waren geschreven, raakte ik ook een beetje in de war. Mensen weten soms niet wat ze moeten bekritiseren. Daarom, voor de duidelijkheid, zal ik deze film verdelen in twee belangrijke delen die aanzienlijk verschillen: het eerste over Visconti in de tijd van zijn regisseur.' Het tweede gaat over Luchino's carrière en het derde over de regisseur Visconti.<br />De aristocratische achtergrond, alle hobby's, de rijkdom die de jonge Luchino ervoer en waar hij van genoot, komen duidelijk naar voren. Zijn inspanningen op het gebied van de paardenrennen worden vermeld, evenals zijn relatie met zijn moeder, die na de scheiding van zijn ouders zo verstoord was. We krijgen ook een zeer nauwkeurige beschrijving van waar Luchino als een echte graaf van Milaan is opgegroeid: in rijkdommen in overvloed, met kindermeisjes, koks die overal toegang toe hadden, in waarachtig aristocraat. De schitterende villa van zijn vader in Grazzano en andere prachtige villa's, bijvoorbeeld, bewijzen dat. Er is ook een nadruk op Visconti's cruciale bezoek aan Parijs in de jaren dertig, waar hij vooraanstaande mensen ontmoette ('de wingers'). Dat verklaart het idee van een communist met een aristocratische opvoeding (een contrast op het eerste gezicht).<br />Maar het deel over de carrière van zijn regisseur, dat begon met OSSESSION tijdens de Tweede Wereldoorlog en eindigde met INNOCENTE vlak voor de dood van de regisseur in 1976, is slecht uitgevoerd. Zijn films worden niet goed besproken. Waarom niet? Omdat er maar heel weinig mensen zijn die echt iets te zeggen hebben. Franco Zeffirelli, de regisseur, herinnert zich de werken van LA TERRA TREMA en dat is goed. Er zijn ook een paar interviews met Franco Rosi. Maar later worden films als IL GATTOPARDO, LA CADUTA DEI REI, LA MORTE A VENEZIA of LUDWIG voornamelijk besproken door Helmut Berger. Hoewel ik de acteur in de rol van Ludwig wel aardig vond, vond ik de interviews van hem niet leuk. Bovendien zijn sommige ideeën die hij naar voren brengt niet juist om in zo'n documentaire te verwerken... Er wordt geen melding gemaakt van belangrijke werken van Visconti als CONVERSATION PIECE, er zijn geen interviews met de eminente cast van Burt Lancaster. Er zou ook melding moeten worden gemaakt van Silvana Mangano en Romy Schneider. Er is één interview met Maria Callas dat interessant lijkt, maar dat is maar kort. Hoewel ik hem als regisseur zeer waardeer, maakt Franco Zeffirelli er eerder een grapje over dan dat hij er echt iets waardevols over zegt. Hij noemt bijvoorbeeld de gebeurtenis waardoor Visconti zich na jaren van dienstbaarheid van hem heeft losgemaakt. Daarom zeg ik: vereenvoudigd en onbevredigend.<br />Wat ik hier een sterk punt vind, zijn de gefilmde interviews met Visconti zelf. Als gevolg daarvan krijgen we misschien zijn eigen mening over zijn werk te horen. Zo waardeer ik de woorden die hij zegt over de dood als een normaal hoofdstuk in het leven en even natuurlijk als de geboorte zelf. Hij bespreekt ook zijn gezondheidsproblemen na de beroerte terwijl hij LUDWIG filmt.<br />Ik geloof dat het beter is om LUCHINO VISCONTI (1999) van Carlo Lizzani te zien dan deze dokter. Hoewel het korter is en als geheel ingekort, krijg je een beter beeld van de regisseur. Visconti zou daar woedend over zijn, en de woede van hem veranderde de emoties en gezichtspunten van de mensen meestal in steen...
Having seen Carlo Lizzani's documentary on Luchino Visconti, I was bound to higher expectations before watching this film made three years later by Adam Low. But the viewer like me did get dissatisfied... I faced a need for critical opinion, which I generally don't like giving due to the fact there are no documentaries that will satisfy every viewer. There are also no documentaries that will examine a theme totally. But when I read the reviews already written on this title, I also felt a bit confused. People sometimes don't know what to criticize. Therefore, to be clear, I'll divide this film into two major parts that differ considerably: the former one about Visconti before his director's career and latter one about Visconti the director. <br /><br />The aristocratic background, all the hobbies, the wealth that young Luchino experienced and enjoyed are clearly presented. His effort in horse racing is mentioned as well as his relation with his mother so much disturbed after his parents' divorce. We also get a very accurate idea of where Luchino was brought up as a real count of Milano: in riches galore, with nannies, cooks with access to everything, in TRUE ARISTOCRACY. For instance, his father's splendid villa at Grazzano and other marvelous villas prove that. There is also an emphasis on Visconti's crucial visit in Paris in the 1930s where he met eminent people ("left wingers") who later had impact on his style and message in art. That clearly explains the idea of a communist with the aristocratic upbringing (a contrast at first sight). <br /><br />However, the part about his director's career, which started with OSSESSIONE during WWII and ended with INNOCENTE just before the director's death in 1976, is poorly executed. His movies are not discussed well. Why? Because there are very few people who really have something to say. Franco Zeffirelli, the director, remembers the works on LA TERRA TREMA and that is all right. There are also some interviews with Franco Rosi. But later, such movies like IL GATTOPARDO, LA CADUTA DEI REI, LA MORTE A VENEZIA or LUDWIG are mostly discussed by Helmut Berger. Although I liked the actor in the role of Ludwig, I did not like the interviews of his. Moreover, some thoughts he reveals are not accurate to entail in such a documentary... There is no mention of significant works of Visconti like CONVERSATION PIECE, there are no interviews with eminent cast Burt Lancaster. A mention about Silvana Mangano and Romy Schneider should also be made. There is one footage interview with Maria Callas that appears to be interesting but that is only a short bit. Franco Zeffirelli, though I appreciate him as a director, makes fun of it all rather than says something really precious. For instance, he mentions the event how Visconti separated from him after years of service. Therefore, I say: simplified and unsatisfactory. <br /><br />What I find a strong point here are footage interviews with Visconti himself. As a result, we may get his own opinion about his works. For instance, I very much appreciate the words he says about death regarding it as a normal chapter of life and as natural as birth itself. He also discusses his health problems after the stroke while filming LUDWIG.<br /><br />I believe it is better to see LUCHINO VISCONTI (1999) by Carlo Lizzani than this doc. Although it is shorter and condensed as a whole, you will get a better idea of the director. Visconti would be furious about that and the fury of his usually turned people's emotions and viewpoints into stone... 4/10