Een beschutte jonge vrouw, die thuis les heeft gehad en mogelijk behoorlijk begaafd is, koestert een verstoorde, al te emotionele kant die aan de oppervlakte komt nadat haar afwezige vader haar moeder een bezoek brengt en haar om een scheiding vraagt. Geregisseerd door de gevierde filmer William A. Fraker loopt deze psychologische thriller met een slechte titel in de val waar de meeste regisseurs van fotografie in terechtkomen: elke scène is voor de grootste stijl geschreven, maar op het offer van een vloeiende beweging en een strak, pakkend verhaal. Fraker (en zijn filmer László Kovács) zijn dol op gaasachtige wittinten en gouden tinten, waardoor de film een gepoetste, tableauachtige sfeer krijgt. De villa in het midden van de film ziet eruit als een rouwcentrum, en Fraker ijsbeert door het piepende garen als op een begrafenis. Robert Shaw en Sally Kellerman (als Shaws verloofde), twee van de interessantste acteurs uit de jaren zeventig, slagen erin door de plastic overkapping heen te breken en zijn heel meeslepend, ondanks de rafelige montage (die hun scènes in kleine stukjes half afgemaakte zaken verandert). Sondra Locke, ook een interessante filmpersoonlijkheid, lijkt gecast voor de rol van Catherine Deneuve in 'Repulsion'. Met haar bleke gezicht, grote ogen en imposant dikke, lange haar is Locke een merkwaardige menselijke puzzel, en in het begin is ze heel intimiderend en gevaarlijk. Maar deze rol is zo oudbakken dat Locke niets nieuws kan vinden om uit de diepvries te halen, en ze raakt in de war. De film krioelt van de freak-out-scènes, terwijl Shaw (die er verschrikkelijk innemend uitziet) in de onmogelijke positie wordt gemanoeuvreerd om vadertje en moedertje met haar te spelen. Al deze onzin zou misschien de moeite waard zijn geweest als het scenario met een greintje realiteit was doorspekt (of op z'n minst wat droge humor of humoristische opluchting). Maar zoals de zaken er nu voor staan, houdt het slappe script van Lewis John Carlino en Edward Hume, dat is ontleend aan Stanton Forbes' roman 'Go To Thy Deathbed', de kijker al in het begin aan het lijntje, en alleen het charisma van de spelers brengt ons bij de finish.
Sheltered young woman, home-schooled and possibly quite gifted, harbors a disturbed, overly-emotional side which comes to the surface after her absentee father pays her mother a visit, asking for a divorce. Directed by celebrated cinematographer William A. Fraker, this ill-titled psychological thriller falls into the trap that most films helmed by directors of photography find themselves in: each shot is composed for the utmost style, but at the sacrifice of fluid pacing and a tight, gripping narrative. Fraker (and his cinematographer, László Kovács) are very fond of gauzy whites and golden tones, giving the picture a burnished, tableaux feel. The mansion at the center of the action looks like a funeral parlor, and Fraker paces the wheezing yarn just like a funeral. Robert Shaw and Sally Kellerman (as Shaw's fiancée), two of the most interesting actors of the 1970s, manage to cut through the plastic overlay and are quite compelling despite the jagged editing (which turns their scenes into little bits of half-realized business). Sondra Locke, another interesting screen personality, seems cast for her resemblance to Catherine Deneuve in "Repulsion". Pale and saucer-eyed, with imposingly thick and long hair, Locke is a curious human puzzle, and she's initially quite intimidating and dangerous; however, this role is so old-hat that Locke can find nothing fresh to bring out of the deep freeze, and she flounders. Fraker allows Locke's freak-out scenes to go on and on, while Shaw (looking terrifically debonair) is put in the impossible position of playing touchy-feely daddy to her. All of this nonsense might be worth slogging through if the screenplay had been peppered with a modicum of tangibility (or, at the very least, some dry wit or humorous relief). As it is, Lewis John Carlino and Edward Hume's limp script, adapted from Stanton Forbes' novel "Go To Thy Deathbed", strands the viewer early on, and only the charisma of the players gets us to the finish line. *1/2 from ****