Natuurlijk was ik, net als alle anderen, voorbereid op een hoop Hollywood-fantasie-revisionisme in de trant van ZE ZIJN MET HUN BOTEN DOODGEGAAN om de legende van Custer. Alleen al het feit dat iemand als Errol Flynn de rol van Custer speelt, is voldoende aanwijzing dat de legende in deze productie voorrang heeft boven de waarheid. En voor het grootste deel werden mijn verwachtingen vervuld (op een welbekend opwindende en onderhoudende manier).<br />Maar zelfs in dit duidelijk bevooroordeelde (en veel bekritiseerde) verhaal over Custer werd ik getroffen door een aantal punten die in deze film werden aangevoerd en die, soms subtiel maar niettemin onomstotelijk, in tegenspraak leken te zijn met de clichés van de overduidelijke lotsbestemming en de ongepolijste heldhaftigheid die je in de westerns van het begin van de twintigste eeuw meestal aantreft. Zelfs al probeerde deze film de held van de film te verdoezelen, bepaalde scènes wekten nog steeds de indruk dat het personage van de echte Custer niet helemaal deugde.<br /><br />1) Zijn eerste entree bij de poort van West Point, waarin zijn arrogantie en opgeblazenheid een duidelijk aspect van zijn karakter vormen.<br />2) Zijn miserabele staat van dienst op West Point, die evenzeer te wijten schijnt te zijn aan het feit dat Custer geen flauw benul had van de eisen die de militaire dienst aan hem stelde als aan welke andere factor dan ook; er zijn momenten in de manier waarop Flynn Custer speelt op West Point waarop hij ronduit stom lijkt.<br />3) Custers bevordering tot generaal wordt niet alleen als een belachelijke vergissing afgeschilderd, maar ook als een slapstick-comedy. Ik verwachtte half en half de Marx Brothers of Abbott en Costello het toneel op te zien komen.<br />4. Custers stellingname tegen Jeb Stuart in Gettysburg wordt niet afgeschilderd als briljant militair tactisch leiderschap, maar als roekeloos en buitengewoon fortuinlijk.<br />5. Custers drankprobleem wordt zeker niet genegeerd. En hoewel de muziek en sommige van de manieren waarop de Indianen in deze film werden getoond, zeker versterkingen waren van het racistische stereotype van de onwetende wilde, kwam het toch als een verrassing voor me dat de film in feite tot in details uiteenzette waarom de Indianen gerechtvaardigd waren om de blanken aan te vallen die zich in hun land vestigden, en vrij expliciet de schuld voor de gevechten in de Black Hills bij de blanken legde. In feite kan niemand betwisten dat de duidelijke schurk van het stuk niet Anthony Quinn is als Sitting Bull, maar Arthur Kennedy & Co. als de witte duivels die valse aanspraken op het goud in de Black Hills maken. Natuurlijk, dat deel van het verhaal is waar, maar ik had niet verwacht dat het zo onconventioneel geportretteerd zou worden in een film als deze.<br />En nog iets: meestal worden in die films de indianen massaal geportretteerd als dronken dieren, die niet in staat lijken hun gezonde verstand te gebruiken om te voorkomen dat ze, zodra ze in de buurt van de alcohol komen, dronken op de grond vallen. In deze film zijn het in feite de troepen van de 7e Cavalerie, en niet de indianen, die in minstens twee scènes op deze manier worden geportretteerd.<br />Alles bij elkaar komt deze film op enkele verrassende momenten midden in het Hollywood-bed terecht.
Naturally, along with everyone else, I was primed to expect a lot of Hollywood fantasy revisionism in THEY DIED WITH THEIR BOOTS ON over the legend of Custer. Just having someone like Errol Flynn play Custer is enough of a clue that the legend has precedence over the truth in this production. And for the most part my expectations were fulfilled (in an admittedly rousing and entertaining way).<br /><br />Yet even in this obviously biased (and much criticized) retelling of the Custer story, I was struck by some of the points made in this movie that, sometimes subtly but nevertheless solidly, seemed to counter the typical clichés of manifest destiny and unvarnished heroism usually found in Westerns of the early 20th century.<br /><br />For instance, even while this film attempted to whitewash it's hero, certain scenes still suggested the more flawed and foolish character of the real-life Custer: <br /><br />1) His initial entrance at the West Point front gate, in which his arrogance and pompousness is a clear aspect of his character.<br /><br />2) His miserable record at West Point, which seems to be attributed as much to Custer's cluelessness about the demands of military service as any other factor; there are moments in the way Flynn plays Custer at West Point where he seems downright stupid.<br /><br />3) Custer's promotion to General is not only presented as a ridiculous mistake, but it plays out as slapstick comedy. I half-expected to see the Marx Brothers or Abbott and Costello wander into the scene.<br /><br />4) Custer's stand against Jeb Stuart at Gettysburg is not whitewashed as brilliant military tactical leadership, but is presented as reckless and wildly lucky.<br /><br />5) Custer's drinking problem is certainly not ignored.<br /><br />And although the music and some of the ways the Indians were shown in this film were certainly reinforcements of the racist stereotype of the ignorant savage, it still came as a surprise to me that the movie actually went into some detail as to why the Indians were justified in attacking the whites who were moving into their land, and fairly explicitly laid the blame for the battles in the Black Hills squarely at the foot of the white man. In fact, no one can argue that the clear villain of the piece is not Anthony Quinn as Sitting Bull, but Arthur Kennedy & Co. as the white devils making the false claim of gold in the Black Hills. Sure, that part of the story is true, but I didn't expect to see it portrayed quite so unequivically in a movie like this.<br /><br />And one other thing: usually in these films it is the Indians who are portrayed en masse as drunken animals seemingly incapable of the basic common sense to avoid getting falling down drunk any time they get near alcohol. In this movie, it is actually the troops of the 7th Cavalry, and not the Indians, who in at least two scenes are portrayed this way.<br /><br />All in all, this movie slips in some surprising moments in the midst of the Hollywood bunk.