Als je bedenkt dat Carson McCullers een van de belangrijkste literaire figuren van de twintigste eeuw is, lijkt er een enorm gebrek aan talent voor nodig te zijn om een van haar verhalen te ruïneren, maar deze film laat zien dat het mogelijk is! Hoe weten acteurs ervoor te zorgen dat ze regisseur worden? Houterig, ongevoelig, onsympathiek, totaal niet in overeenstemming met het poëtische mededogen van McCullers' werk, viel mijn mond open van afschuw en ongeloof dat zo'n warboel van een film ooit geld en steun had gevonden. De enige positieve punten zijn een paar redelijk goede acteerprestaties (hoewel Vanessa Redgrave altijd hetzelfde lijkt te doen, welke rol ze ook speelt) en hier en daar wat goede filmopnamen, maar verder is het een bittere, bittere teleurstelling, en het had een modern meesterwerk kunnen zijn, en zou dat ook moeten zijn. Simon Callow zou zijn hoofd moeten laten hangen van schaamte en het bij acteren moeten houden!
When one considers that Carson McCullers is one of the foremost literary figures of the 20th century, it seems that it needs a very great lack of talent to be able to ruin one of her stories, but this movie shows it can be done! How do actors ingratiate their way to becoming directors? Wooden, unatmospheric, unsympathetic, totally out of sync with the poetic compassion of McCullers' writing, my jaw dropped with horror and disbelief that such a mish-mash of a movie could ever have found finance and backers. The only redeeming features are some moderately good acting, (although that said, Vanessa Redgrave seems to permanently render much the same performance whatever character she plays), and some good cinematography in places, but otherwise it is a bitter, bitter disappointment, and it could, and indeed should, have been a contemporary masterpiece. Simon Callow should hang his head in shame and stick to acting!