'On a Clear Day You Can See Forever' is niets meer dan een New Age-update van het 'Pygmalion'/'My Fair Lady'-verhaal: een professor probeert een gewoon meisje te veranderen in een vrouw uit de hogere kringen. Deze keer probeert de professor dat echter niet te doen door middel van taal, maar door middel van hypnose en regressie naar het verleden.<br />Je weet dat een musical problemen heeft als recensenten voortdurend de decors en de kostuums noemen voordat ze het plot en de muziek noemen. De liedjes zijn dan meteen vergeten. (Geen 'Get Me to the Church on Time' hier, vrees ik.) En het plot gaat nergens heen. Om Gertrude Stein te parafraseren: er is hier geen 'er'. De personages dwalen door het verhaal zonder ooit van punt A naar punt B te komen. Professor Chabot beweert een paar keer dat hij tot de kern van Daisy's problemen zal doordringen, maar dat lijkt hij nooit te doen.<br />Alle betekenisvolle conflicten worden vermeden. Er komt bijvoorbeeld een moment waarop de universiteit van Chabot eist dat hij zijn onderzoek naar reïncarnatie staakt of ontslag neemt. Dat is nog eens een conflict! Zal hij zijn carrière opgeven voor Daisy? Helaas! Deze ontwikkeling leidt tot niets. Een paar scènes later verandert de universiteit van gedachten en zegt tegen Chabot dat hij moet doorgaan met zijn werk. Daar gaat het conflict.<br />Het talent voor deze film was in elk geval bijeengebracht door Vincente Minnelli. Geschreven, gedeeltelijk, door Alan Jay Lerner. Een cast van Yves Montand, Bob Newhart en Jack Nicholson. En, o ja, met de hoofdrol voor Barabara Striesand, die op dit punt in haar carrière bijna aan de top stond.<br />Maar het valt allemaal in het water. Lerners poging om zijn grootste succes te reïncarneren, het eerder genoemde 'My Fair Lady', is net zo gedoemd te mislukken als Daisy's poging om de grootsheid van haar eigen verleden nieuw leven in te blazen.<br />Als je van filmmusicals houdt, zijn er veel betere keuzes dan deze.
"On a Clear Day You Can See Forever" is nothing more than a New Age update of the "Pygmalion" / "My Fair Lady" story: A professor attempts to turn a common girl into an upper society woman. This time, however, instead of using language skills, the professor tries to do so by hypnotism and past life regression.<br /><br />You know a musical has problems when reviewers constantly mention the sets and the costumes before they mention the plot and the music. The songs are instantly forgettable. (No "Get Me to the Church on Time" here, I'm afraid.) And the plot goes nowhere. To paraphrase Gertrude Stein, there is no "there" here. The characters wander through the story without ever getting from point A to point B. Professor Chabot claims several times that he will get to the root of Daisy's troubles, but he never seems to do so.<br /><br />All meaningful conflict is avoided. For instance, there comes a time when Chabot's university demands he either stop his research into reincarnation or resign his position. Now there is conflict! Will he give up his career for Daisy? Alas! Nothing comes of this development. A scene or two later the university changes its mind and tells Chabot to continue on with his work. So much for conflict.<br /><br />The talent was certainly assembled for this movie: Directed by Vincente Minnelli. Written, in part, by Alan Jay Lerner. A cast of Yves Montand, Bob Newhart and Jack Nicholson. And, oh yes, starring Barabara Striesand who was nearly at the top of her game at this point in her career.<br /><br />But it all falls flat. Lerner's attempt to reincarnate his greatest success, the previously mentioned "My Fair Lady," is as doomed to failure as Daisy's attempt to revive the greatness of her own past.<br /><br />If you enjoy movie musicals, there are far better choices than this.