Deze film kreeg minder aandacht dan 'League of Their Own', mogelijk omdat er maar één 'naam'-ster in voorkomt. Maar terwijl het vrouwenbasketbal slechts acht jaar bestond, is het Japanse honkbal een veel groter instituut, zowel qua financiële steun als qua populariteit. Dat alleen zou het tot een betere film maken.<br />'Mr. Baseball' toont de feiten van het leven van het Japanse honkbal: het gedisciplineerde gejuich, de eerbied voor scheidsrechters, de druk van bedrijfseigenaren op managers, het extreme conservatisme van het spel <0xE2><0x80><0x93> en geen hotdogspelers welkom.<br />Het heeft ook te maken met het isolement dat elke gai-jin <0xE2><0x80><0x93> maar vooral een Amerikaanse honkballer, niet de mensen die het meest thuis zijn in buitenlandse culturen <0xE2><0x80><0x93> ervaart bij het leven in Dai Nippon. En de Japanners op hun beurt voelen zich niet op hun gemak bij buitenlanders en laten dat op verschillende manieren blijken ('de gai-jin slagzone,' klaagt een Amerikaanse speler, 'groter dan een Buick').<br />Het script mag dan geen prijzen hebben gewonnen, omdat het weer op het thema'verlossing door verbetering van het spel' speelde, maar ik vond het aanzienlijk plezieriger om te zien dan het pokke-'League'. Beslist aanbevelenswaardig voor degenen die een andere kant van deze geweldige sport willen zien.
This film got less attention than "League of Their Own," possibly because it has only one "name" star. But whereas women's professional baseball had only an eight year, Midwestern town existence, Japanese baseball is a vastly bigger entity, both in financial underwriting and popular support. That alone would make it the better movie.<br /><br />"Mr. Baseball" shows the facts of life of Japan-ball: the regimented cheering, the deference to umpires, the pressure of corporate owners on managers, the extreme conservatism of play - and no hot dog players welcome.<br /><br />It also touches upon the isolation that any gai-jin - but especially an American jock, not the people most versed in foreign cultures - feels living in Dai Nippon. And the Japanese, for their part, are not comfortable around foreigners and let it show in various ways ("the gai-jin strike zone," one American player complains, "bigger than a Buick.")<br /><br />The script may not have won any awards, playing once again on the "redemption by improved play" theme, but I found it considerably more enjoyable to watch than the pokey "League." Definitely recommended for those who want to see another angle on this great sport.