Een blik op drie geisha's die hun beste tijd ver achter zich hebben. Nu kijken ze met genegenheid terug op hun verleden en klagen over hun heden. Kin (gespeeld door Haruko Sugimura van de Drijvende Onkruiden) heeft mannen afgezworen en een goed inkomen als geldschieter; iedereen in het blok staat bij haar in het krijt. De andere twee, Nobu en Tamae, zouden willen dat ze een man aan de haak konden slaan, maar ze zijn niet zo dom om te geloven dat ze dat ooit zullen doen. Intussen staan hun kinderen <0xE2><0x80><0x93> de een heeft een zoon en de ander een dochter <0xE2><0x80><0x93> op het punt te gaan trouwen (niet met elkaar). Tamae ergert zich eraan dat haar dochter zoveel knapper is geworden dan zij, en probeert haar er bitter van te overtuigen niet met de man te trouwen. De zorgen die Kin over haar zoon heeft, zijn van een andere aard, maar ze zijn (heel begrijpelijk) ook uit eigenbelang. Als haar zoon weg is, zal ze alleen zijn. Als de film een beetje op gang is, komen twee van Kins vroegere cliënten naar haar toe. De ene is een man die zo geobsedeerd door haar is dat hij geprobeerd heeft haar over te halen om samen met hem een dubbele zelfmoord te plegen, de andere is een van haar knapste cliënten. Helaas komt hij voor haar geld, niet voor haar liefde. Zoals ik de film heb beschreven, klinkt het onverbiddelijk deprimerend, maar dat is het niet echt. Triest, maar niet fataal. Het is bitterzoet. Jammer genoeg vond ik Late Chrysanthemums maar een klein beetje leuk. Het verhaal lijkt beter als ik erop terugkijk, maar het is erg traag en saai. Tijdens de film dommelde ik zelfs twee keer in en ik was helemaal niet moe voordat ik begon. Dit is het soort film dat ik meer dan op prijs stel; het doet me erg denken aan mijn reactie op een paar van Ozu's beroemder films.
A look at three geishas who are way past their prime. Now they look back on their pasts with fondness and bemoan their present. Kin (played by Floating Weeds' Haruko Sugimura) has sworn off men and has made a good living as a moneylender; everyone on the block owes her. The other two, Nobu and Tamae, wish they could land husbands, but are not foolish enough to believe they ever will. Meanwhile, their children - one has a son and one a daughter - are both about to get married (not to each other). Tamae is irked at how much prettier her daughter has become than her, and bitterly tries to convince her not to marry the man. Nobu's concerns about her son are more legitimate in nature, but they are also (understandably) self-serving. After her son leaves, she'll be alone. A bit into the film, two of Kin's former clients come looking for her, one a man so obsessed with her that he tried to get her to commit double suicide with him, the other one of her handsomest clients. Unfortunately, he comes for her money, not her love. The way I've described the film makes it sound unrelentingly depressing, but it's really not. Sad, but not fatally so. It's more bittersweet. Unfortunately, I only marginally liked Late Chrysanthemums. The story seems better when I look back on it, but it is very slow and dull. I actually nodded off twice during the film, and I wasn't at all tired before I started it. This is the kind of film that I can appreciate more than like; it reminds me very much of my reaction to a couple of Ozu's more famous films. 7/10.