Jakkes! en we dachten allemaal dat Joan Crawford _The Horror Mommy Dearest_ was... nou ja, Laura Hope Crewes als mam in deze bijtende 4-delige film levert (en brengt de politie) de goederen in deze knoeiboel van een echtelijke mommy mangle.... THE SILVER CORD is een echt sensationeel pre-codedrama van RKO, gemaakt in 1932 en in 1933 uitgezonden in een toneelstuk uit 1929. Zo verbazingwekkend, eerlijk en oprecht is elke opzienbarende woordenwisseling tussen de vrouw van de ene zoon (IreneDunne) en de verloofde van de ander als deze twee jongere meisjes samen ten strijde trekken <0xE2><0x80><0x93> vrolijk en kwaad de duidelijk incestueuze hunkering van mam naar haar knappe oudste zoon gespeeld door de viriele Joel MacCrea en haar jongere 'vriend'/zoon betaald door de tere en mooie 25-jarige acteur Eric Linden. Ik zou denken dat deze film in 1933 in grote theaters voor een juichend en bewonderend publiek is gedraaid en de kijkers zelfs in 2005 een heel fruitig melodrama voorschotelt, verlevendigd door knetterende dialogen die niet bang zijn om moeder precies zo te noemen als ze is. Deze film zou onmogelijk gemaakt kunnen zijn nadat de censuurcode na 1934 was binnengekomen. Andere commentaren op de IMDb onderschrijven mijn reactie en je zult merken dat bijna iedereen die het geluk heeft gehad om _THE SILVER CORD_ te zien (en op te nemen) het met me eens zal zijn dat het een onvergetelijk en scherpzinnig script is in een voortreffelijk geproduceerde film. Hij zou gespeeld zijn als de _Virginia WOLF_ van 1932. En het is zelfs nog beter dan haar wollige rol in _GWTW_. Irene Dunne is even adembenemend en nonchalant en geloofwaardig als altijd, en ze vecht opnieuw voor haar man, en het is de moeite waard om _De gescheiden vrouw_ te zien, dat in 1929 is gemaakt als aanvulling op _The silver cord_. Joel MaCrea is beslist van hetzelfde niveau als Cary Grant en Randolph Scott in de knappe en sympathieke rollen. Ik had Eric Linden nog nooit in een echte rol gezien (hij speelde de man met het geamputeerde been in de horrorscène in het ziekenhuis in _GWTW_ ) en hier is hij verrassend en jeugdig, met een uitstekende rol als Robert, de jongere en gevoeliger zoon. Een paar verbale stekeligheden die weer tegen hem werden geuit, zouden niet voorbij het Code-kantoor komen als ze later werden gemaakt. Dit is echt een goede film, en als de kijker een deel van de krakerigheid van zijn tijd vergeeft en zich voorbereidt op een robbertje vechten van ongeëvenaarde scherpte voor een film uit 1932, zul je rijkelijk worden beloond. Eerst dacht ik dat een deel van het keelklemmende melodrama van moeder gedateerd was, tot ik besefte dat het een opzet was van het uitstekende scenario om de kijker om haar te laten lachen alsof ze een zwak oud dametje is... NIET... maar de andere twee vrouwen in deze krachtcentrale zijn ook niet op film vastgelegd, vandaar de fantastische retorische dialogen. Het oceaanschip dat in beeld is, is de LEVIATHAN, het monsterschip dat de Verenigde Staten in de Tweede Wereldoorlog van de Duitsers hebben gewonnen. Het was zo groot en log dat de bemanningen zenuwlijders waren die op de Atlantische Oceaan met het schip probeerden te worstelen. Het is berucht omdat het in een storm met de kop naar voren een kolossale golf opwierp en zo schuin over de kam heen schoot dat de ruggegraat langs de bodem brak en het schip verticaal tussen de schoorstenen door spleet. Het hinkte naar bakboord met rammelende stalen panelen en knipperlichtgaten... en mentaal totaal verwoeste bemanning en passagiers. Het werd in 1935 tot zinken gebracht nadat het zijn hele bestaan lang was vervloekt en geplaagd door gruwelijke mechanische problemen. Toch niet zo'n oorlogsbuit. <br /><0x3E> Hoe dan ook, de dialoog in de zilveren schaal is genoeg opwinding voor één avond: eg: 'Moeder! De dokter zei dat er niets met je aan de hand was, hij zei zelfs dat er een staaf dynamiet voor nodig zou zijn om je te doden.'
Yikes! and we all thought Joan Crawford was THE horror Mommy Dearest...well Laura Hope Crewes as Mom in this stinging 4 character film delivers (and cops) the goods in this cracker of a marital Mommy mangle.....THE SILVER CORD is a genuinely sensational pre code drama from RKO made in 1932 released in '33 from a 1929 play. So astonishing, frank and honest is each startling verbal exchange between one son's wife (IreneDunne) along with the other's fiancé as these two younger girls together go to war - gleefully angrily unwrapping the clearly incestuous hankerings of Mom towards her hunky eldest son played by virile Joel MacCrea and her younger 'beau'/son payed by delicate and beautiful 25 year old actor Eric Linden. I would think this film played to many howling appreciative audiences in huge theaters in 1933 and offers viewers even in 2005 a very fruity melodrama enlivened by crackling dialog not afraid to call Mother exactly as she is. This film would have been impossible to make after the censorship code came in after 1934. Other viewer comments on the IMDb support my reaction and you will find almost everyone lucky enough to see (and tape) THE SILVER CORD will agree it is an unforgettable and pungent script in a superbly produced film. It would have played like the VIRGINIA WOLF of 1932. Laura Hope Crewes must have kissed the sound stage at RKO for this role of a lifetime..even more than her fluffy turn in GWTW. Irene Dunne is as gorgeous and casual and believable as ever, fighting for her husband yet again, and it is well worth seeing The Divorcée made in 1929 as a companion piece to THE SILVER CORD. Joel MaCrea is certainly in the same league as Cary Grant and Randolph Scott in the handsome and lovable stakes. I had never seen Eric Linden in a real acting role before (he played the leg amputee in the hospital horror scene in GWTW) and here he is startling and youthful with an excellent role as Robert, the younger and more sensitive son. Some verbal barbs leveled at him again would not get past the Code office if made later. This is a really good film, and if the viewer forgives some of the creakiness of its time and settles in for a sparring match of unequaled pungency for a 1932 movie, you will be well rewarded. At first I thought some of the throat clutching melodrama of Mother was dated until I realized it was a set up of the excellent screenplay to make the viewer laugh at her as though she is a weak little old lady......NOT..... but nor are the other two women in this powerhouse play on film, hence the fantastic retort dialog. That ocean-liner seen in reel one is THE LEVIATHAN the monster ship the US won from the Germans in WW1 that was so huge and unwieldy that crews were nervous wrecks trying to wrestle with it upon the Atlantic. It is infamous for ploughing headfirst up a colossal wave in a storm and shot over the crest at such an angle the spine along the bottom cracked and the ship split vertically between the funnels. It limped to port with rattling steel panels and winking rivet holes...and mentally shattered crew and passengers. It was scuttled in 1935 after being cursed and plagued with horror mechanical problems all its existence. Not such a war prize after all. <br /><br />Anyway, the dialog in THE SILVER CORD is enough excitement for one night: eg: "Mother! the Doctor said there was nothing wrong with you, in fact he said it would take a stick of dynamite to kill you". Whammo!