Dit is een meesterlijk stuk filmmaken, met veel thema's die smeulen en af en toe overkoken in deze knoeiboel en in alle studie van de bohémienachtige, genotzuchtige oorlogsjaren van de dichter, die de luchtbombardementen van Londen en de uiterlijke rust van een vakantiehuis aan de kust van Wales omvatten: de grenslijnen tussen vriendschap, lust en liefde, toewijding aan kunst en ervaring versus praktische beslommeringen, jaloezie, rivaliteit, lafheid en egoïsme versus heldendom en zelfopoffering en meer. Een volwassen, subtiel scenario dat de onderliggende spanningen suggereert en af en toe theatraal in beeld brengt, wordt uitstekend gediend door perfecte vertolkingen (afgezien van de af en toe ongepaste glimlach die Keira Knightley vaak tentoonspreidt, hoewel ze deze keer misschien een richting kiest, zoals de andere personages zelf vaak zeggen). Maar bovenal is de verfijnde visuele compositie van elk moment, met inventieve en elegante gebruikmaking van close-ups, camerastandpunten en belichting, inclusief pointillistische namaak-huisfilmbeelden, een wonder en een vreugde om te aanschouwen. Het is net zo voortdurend mooi om naar te kijken als een Bertolucci, maar de relaties hier zijn overtuigender en het verhaal boeiender dan sommige werken van die meester. Een heel zeldzaam soort film tegenwoordig <0xE2><0x80><0x93> hij houdt de aandacht vast en roert de emoties zonder zijn artistieke integriteit op te geven en te bezwijken voor manipulatieve, oppervlakkige sluipwegen.
This is a masterful piece of film-making, with many themes simmering and occasionally boiling over in this warts and all study of the poet's bohemian, self-indulgent wartime years that span the aerial bombardments of London and the outward tranquillity of a Welsh coastal retreat - the borderlines between friendship, lust and love, dedication to art and experience versus practical concerns, jealousy, rivalry, cowardice and egotism versus heroism and self-sacrifice and more. A mature, subtle script that suggests and occasionally brings into dramatic focus the underlying tensions is well served by perfect performances (apart from the odd inappropriate smiling that Keira Knightley is prone to, though perhaps under direction this time as the other characters themselves often mention it). But above all the exquisite visual composition of each moment, with inventive and elegant use of close-up, camera angle and lighting, including pointillistic faux home movie footage, is a wonder and joy to behold. It's as continuously beautiful to look at as a Bertolucci, but the relationships here are more convincing and the narrative more engaging than some of that master's work. A very rare type of film these days - it holds the attention and stirs the emotions without abandoning artistic integrity and succumbing to manipulative, superficial shortcuts.