Ik voelde me aangetrokken tot deze film door de ongebruikelijke, rustige, 'echte' verhaallijn. Dat wil zeggen, een jongen van in de twintig die in de Big Apple neerstrijkt en weer thuiskomt bij zijn ouders en een nog sulligere broer. Het had kunnen werken, maar er is een probleem. En dat probleem heet Casey Affleck.<br />Casey Affleck is in deze film bijna catatonisch. Zijn acteermantra moet zijn: 'Doe zo weinig mogelijk moeite te allen tijde'. Of: 'Waarom zou je praten als je kunt mompelen?' Of misschien: 'Zorg dat je in coma raakt zodra de camera draait'. Lippen die bewegen als je praat? Nauwelijks. Gezichtsuitdrukkingen? Nauwelijks. Spieren in het gezicht? Atrofie. Iets? Niets. Helemaal niets? Nee.
I was attracted to this film by its offbeat, low-key, 'real life' story line. That is, a twenty-something guy flops in the Big Apple and comes back home to live with his parents and even more floppy brother. It just might have worked but there's a problem. And that problem's name is Casey Affleck. <br /><br />Casey Affleck is nearly catatonic in this film. His acting mantra must be "exert as little effort as possible at all times". Or "why speak when you can mutter?" Or maybe "put yourself into a coma as soon as the camera rolls". Lips moving when speaking? Barely. Facial expressions? None. Muscles in face? Atrophied. Something? Nothing. ANYthing? Zip.