De versie uit 1978 bevatte alle ingrediënten voor een mogelijk fantastische film. Hij is gebaseerd op een uiterst charmant boek van Charles Kingsley. De cast bestaat uit getalenteerde acteurs als James Mason, Bernard Cribbons en David Tomblinson, om nog maar te zwijgen van de vocale talenten van David Jason en Jon Pertwee. Verder is er nog Lionel Jeffries, de regisseur van geweldige klassiekers als The Railway Children en The Amazing Mr Blunden, en hoewel de film voor het grootste deel goed is, was hij ook een beetje teleurstellend. Ik had geen problemen met de acteerprestaties, vooral niet met die van Mason en Tomblinson als respectievelijk Grimes en sir John Harriet, en Tommy Pender en Samantha Gates als Tom en Ellie. De cast is ook prijzenswaardig, vooral Jon Pertwee, die charmante personages op hun eigen manier tot uitdrukking brengt. Ik hield ook van de incidentele muziek - die is zo meeslepend en mooi - en het script was vrij trouw en over het algemeen goed geschreven, vooral in het begin. De personages, vooral de Water Babies zijn heel charmant, en de schurken zijn tegelijkertijd sinister en grappig, ik hield van het gedeelte waarin Tom en zijn vrienden de Water Babies helpen ontsnappen, toen ik de haai met een bijl achter de elektrische paling aan zag zitten was heel grappig. Maar ik moet zeggen dat de film er gedateerd uitziet, vooral de animaties, de live action-delen waren niet zo slecht, als je het nogal donkere camerawerk kunt vergeven. De karakteranimatie was nogal vlak, en de achtergronden waren soms een beetje saai, hoewel er een paar leuke momenten waren, zoals de scène met de Krakon en natuurlijk de eerste ontmoeting met de Water Babies. Ik had ook gemengde gevoelens over de liedjes, het nummer van de Water Babies was prachtig, maar ik vond het eerste lied, over Tom die onder water belandt, vergetenbaar. Hi-Cockallorum is een voorbeeld van een liedje, dat is net als marmite, je houdt ervan of je hebt er een hekel aan. Ik weet persoonlijk niet wat ik van dit liedje moet denken, in het begin was het leuk om naar te luisteren, maar als je het eenmaal in je hoofd hebt, is het misschien ergerlijk. Hoezeer ik ook op Lionel Jeffries en zijn films gesteld ben, zijn regie miste de verwondering en de magie die hij gewoonlijk uitstraalt. Al met al was het zeker geen slechte film, maar artistiek gezien had hij beter kunnen zijn.
The 1978 adaptation had all the ingredients of a potentially wonderful film. It is based on an absolutely charming book by Charles Kingsley. It has a truly talented cast from the likes of James Mason, Bernard Cribbons and David Tomblinson, not to mention the vocal talents of David Jason and Jon Pertwee. There is also Lionel Jeffries, the director of wonderful classics such as The Railway Children and the Amazing Mr Blunden, and while the film is good on the most part, it was also a little disappointing. I had no problem with the performances, particularly those of Mason and Tomblinson as Grimes and Sir John Harriet respectively, and Tommy Pender and Samantha Gates are believable as Tom and Ellie. The voice cast is also commendable, especially Jon Pertwee, voicing charming characters in their own right. I also liked the incidental music it is so haunting and beautiful, and the script was fairly faithful and in general well-written, particularly at the beginning. The characters, especially the Water Babies are very charming, and the villains are sinister and funny at the same time, I loved the part when Tom and his friends help the Water Babies escape, seeing the shark chasing the electric eel with an axe was very funny. However, I will say the film does look dated, especially the animation sequences, the live action parts weren't so bad, if you forgive the rather dark camera-work. The character animation was rather flat, and the backgrounds sometimes were a little dull, though there were some nice moments, like the scene with the Krakon and of course the first meeting with the Water Babies. I also had mixed feelings about the songs, the Water Babies's song was beautiful, but I found the first song forgettable, when Tom ends up underwater. Hi-Cockallorum is an example of a song, that is like marmite, you either love it or hate it. I personally don't know what to make of this song, it was fun to listen to at first, but once it's in your head, it is perhaps annoying. As much as I like Lionel Jeffries and his films, his direction just lacked the wonder and the magic it usually does. All in all, certainly not a terrible film, but could have been better artistically. 7/10 Bethany Cox.