Geen echte spoilers, maar wel een paar heel kleine.<br />'Acacia', een Koreaanse bijdrage aan de immer populaire Aziatische horrorgolf, gaat over een man en vrouw die besluiten dat ze het wat rustiger aan gaan doen en besluiten een kind te adopteren. Het kind, dat zoals gewoonlijk geobsedeerd is door de dode boom in de tuin van het gezin, verdwijnt uiteindelijk wanneer het stel uiteindelijk zelf een kind krijgt en de voornoemde boom een wrok lijkt te koesteren tegen het gezin zelf.<br />En dat is het wel zo'n beetje. De film gaat met een slakkengangetje, klokt meer dan 100 minuten met materiaal van 80 minuten. Het is in wezen een dun familiedrama met een enge boom, en er is maar heel weinig om bang voor te zijn, alleen maar opnamen van de boom met vreemde, mompelende geluiden die over de bovenkant heen spelen. Maar het idee dat de boom de moeder van het kind is, is vrij origineel, maar het wordt niet echt ten volle uitgebuit. Dit scheidt 'Acacia' min of meer van een groot deel van de nieuwe golf waar het toe behoort: films als Ju-On en Ring hebben de neiging het tegenovergestelde te doen, en melkachtige ideeën tot ze rood in het gezicht zijn.<br />De film begint inderdaad naar het einde toe te gaan, maar het besef van het lot van het kind en dat van de ouders is dan al tot stand gekomen. De manier waarop de film is gemaakt, tempert niet alleen de eerdere nieuwsgierigheid van het verhaal, maar wordt ook nog eens met zo'n machinegeweerachtige montage onthuld dat het moeilijk is om alles in één keer in je op te nemen. De laatste scène is ongetwijfeld eng, hoe weinig het ook voelt als te weinig als te laat.<br />Over het geheel genomen voelt de film niet echt aan als een kaskraker, maar door de 'filmrenaissance' die op dit moment in Korea plaatsvindt, had ik het gevoel dat deze film zoveel meer had kunnen zijn.
No serious spoilers, but some very minor ones.<br /><br />"Acacia", a Korean contribution to the ever popular Asian horror wave, concerns a husband and wife who decide that they're getting on a bit and decide to adopt a child. The child, who has an usual obsession with the dead tree in the family's garden, eventually disappears when the couple eventually have a child of their own and the aforementioned tree seems to hold a grudge against the family itself.<br /><br />And that's about it. The film moves at a snails pace, clocking in at over 100 minutes with 80 minute material. It is essentially a thin family drama with a creepy tree, and there is very little in the way of scares, just shots of the tree with weird mumbling noises playing over the top. However, the idea of the tree being the child's mother is a pretty original one, but it isn't exactly exploited to its full potential. This sort of separates "Acacia" from much of the new wave it belongs to: films like Ju-On and Ring tend to do the opposite, and milk bland ideas until they are red in the face.<br /><br />The film does begin to get going towards the end; however the realisation of the child's fate and the parent's actions not only dampen the earlier curiosity of the story, but are revealed with such machine gun editing that it's difficult to take in all at once. The final sequence is undoubtedly creepy, however it feels like too little too late.<br /><br />Overall, the film does not feel too much like a Ring cash in, however with the "film renaissance" that Korea is currently going through, I couldn't help but feel this film could have been so much more.