Acteur Liev Schreiber, die ook regisseur is geworden, speelt een bovengemiddelde filmversie van het boek, _Alles is verlicht_, van de schrijver Jonathan Safran Foer. Dit verhaal over een reis en zelfontdekking wordt geaccentueerd door sterke ensembles en scherpe regie en een verhaal dat de ziel verrijkt en verlicht.<br />Jonathan Foer (Elijah Wood) is een jongeman die zijn grootvader, Safran, heeft zien sterven. Jonathan heeft de eigenaardige gewoonte om kleine voorwerpen en kleine souvenirs uit het leven in plastic ziplock-zakjes te doen en die aan de muur te hangen. Safran geeft Jonathan een oude foto van een jonge Safran die naast een mooi meisje staat dat vele jaren geleden zijn leven heeft gered. En zo begint Jonathan aan een lange reis om die mysterieuze vrouw in de Oekraïne op te sporen, zonder te weten of ze nog leeft. Hij schakelt de hulp in van een vrijpostige jonge gids die Alex heet (Eugene Hutz) en van zijn grootvader (Boris Leskin) om hem naar zijn doel te brengen. In het begin loopt de reis op niets uit en levert het niets op, maar als de groep het doel nadert, komen de mannen terecht in de ruïnes van een duister hoofdstuk in de geschiedenis, met de herinneringen aan de oorlog en de geesten uit het verleden van een niet-bestaande stad. Daar vinden ze hun eigen lotsbestemming en zullen ze voor altijd veranderen door wat ze te weten komen. Deze film voelt aan alsof hij is geregisseerd door iemand die wist hoe hij het meeste uit zijn acteurs kon halen. Soms wordt de film in het Russisch gesproken en lijkt hij op een buitenlandse film. De titel is een spel met zelfontdekking. Dit is een bedachtzame tocht van een man naar zijn verleden, en ironisch genoeg gaat zijn verleden ook over zijn metgezellen; Jonathans obsessieve reis wordt ook een emotionele reis voor Alex en zijn grootvader. Het is een verhaal over een band op de lange termijn en de schuld die je je hele leven met je mee moet dragen. Tegen het eind van de film hebben deze personages het hele leven ervaren en veranderen gebeurtenissen die hun leven voorgoed zullen verstrengelen. Het bewijst dat herinneringen krachtig kunnen zijn om de ziel te traumatiseren en ook te reinigen. Het gaat ook over iemands erfenis en hoe anderen een gebeurtenis of een persoon in het verleden zien. Uiteindelijk ziet Alex zijn grootvader in een heel ander licht. Zelfs onze perceptie van deze personen zal door het einde van de film zijn veranderd, wat een eerbetoon is aan een verhaal dat goed is verteld.<br />Het verhaal is bedrieglijk eenvoudig. Het werkt als een road trip-film (zoals _The Straight Story_ ) gecombineerd met een interessant mysterieverhaal. Het gaat in feite over een groot aantal lagen van emoties en subplots die variëren van het verleden tot het heden. Het einde is een beetje surrealistisch met zijn _déj<0xC3><0xA0> vu_-gevoel. <br />Elijah Wood (Sin City, The Eternal Sunshine of the Spotless Mind)) heeft een breed scala aan rollen gekozen sinds zijn spetterende rol in The Lord of the Rings. Hier doet hij het goed met wat in wezen een minimalistische rol is zonder veel te laten zien. Eugene Hutz en Boris Leskin vergaat het beter als respectievelijk Alex en zijn grootvader. Zelfs de hond van de grootvader, Sammy Davis jr. (dat klopt) is grappig als een uiterst loyale metgezel.<br />De reservemuziek van Paul Cantelon is een humeurig compliment aan het zorgzame karakter van de film. Het bewerken van de beelden uit het verleden en het heden verloopt efficiënt omdat ze moeiteloos met elkaar zijn verbonden. De filmografie van Matthew Libatique (Gothika, Requiem voor een Droom) is gepast grimmig en levenloos, met een paar indrukwekkende beelden van de oorlog en de nasleep ervan.<br />De toevalligheden die in de laatste helft van de film naar voren komen, zorgen voor een goed drama, maar zijn een beetje te toevallig. We begrijpen nooit het hele achtergrondverhaal van Alex' grootvader en wat zijn beweegredenen zijn. Hetzelfde geldt voor Jonathans nietszeggende blikken en het ontbreken van duidelijke inhoud en diepgang, die ons niet veel meer geven dan een schets van een eigenzinnige man. Soms voelt de film een beetje somber en deprimerend naarmate er meer gruwelijke onthullingen aan het licht komen. Maar dit zijn kleine kritieken op wat een goed, introspectief verhaal is, met goede vertolkingen en interessante thema's als herinnering en afsluiting. Dat Schreiber het scenario niet alleen heeft geënsceneerd, maar ook heeft aangepast aan dit waardevolle stukje geschiedenis, is een eerbetoon aan zijn talenten en veelbelovende toekomstperspectieven.
Actor turned director Liev Schreiber (The Sum of All Fears) does an above average screen version of the novel, Everything Is Illuminated, by author Jonathan Safran Foer. This tale of journey and self discovery is highlighted by strong ensemble performances and sharp direction with a storyline that enriches and enlightens the soul.<br /><br />Jonathan Foer (Elijah Wood) is a young man who has seen his grandfather, Safran, pass away. Jonathan has a peculiar habit of taking small objects and life's little memorabilia and sealing them in plastic ziplock bags to display them on his wall. Safran gives Jonathan an old picture showing a young Safran standing next to a beautiful girl who saved his life many years ago. Thus Jonathan commences on a long journey to locate this mystery woman in the Ukraine not knowing if she is still alive. He enlists the help of a brash, young tour guide named Alex (Eugene Hutz) and his grandfather (Boris Leskin) to drive him to his goal. At first the trip hits dead ends and false leads, but as the group nears its target, the men find themselves amid the ruins of a dark chapter in history with the memories of war and the past ghosts of a nonexistent town. There, they find their own respective destinies and will be forever changed by what they learn.<br /><br />This film feels like it was directed by someone who knew how to get the most from his actors. At times, the film is spoken in Russian and seems like a foreign film. The title itself is a play on self discovery. This is a thoughtful trek of one man into his past, and his past ironically involves his companions; Jonathan's obsessive journey becomes an emotional journey for Alex and his grandfather as well. It's a tale of bonding over the long haul and the guilt one must carry for a lifetime. By the end of the film, these characters have all experienced life altering events that will permanently intertwine their lives. It proves that memories can be powerful in traumatizing and also cleansing the soul. It's also about one's legacy and how others view an event or a person in the past. Alex eventually sees his grandfather in a completely different light. Even our perception of these individuals will have changed by film's end which is a tribute to a story that is well told.<br /><br />The story is deceptively simple. It functions as a road trip movie (like The Straight Story) combined with an interesting mystery story. It really involves a great many layers of emotions and subplots that range from the past to the present. The ending is a bit surreal with its déjà vu feeling.<br /><br />Elijah Wood (Sin City, The Eternal Sunshine of the Spotless Mind)) has chosen a wide range of roles ever since his splash in The Lord of the Rings trilogy. Here, he does a fine job with what is essentially a minimalist role with not much to show. Eugene Hutz and Boris Leskin fare better as Alex and his grandfather respectively. Even the grandfather's dog named Sammy Davis Jr. Jr. (that's right) is funny as a fiercely loyal companion.<br /><br />The spare music score by Paul Cantelon is a moody compliment to the thoughtful nature of the film. The editing is effective as imagery from past and present are linked and transitioned effortlessly. The cinematography by Matthew Libatique (Gothika, Requiem for a Dream) is appropriately stark and lifeless with some impressive images of war and its aftermath.<br /><br />The coincidences that emerge during the last half of the film make for good drama but are a little too coincidental. We never fully understand the whole background story of Alex's grandfather and what his motivations are. Likewise, Jonathan's blank stares and lack of apparent substance and depth do not give us much more than a sketch of a quirky man. At times, the film feels a little downbeat and depressing as more horrific revelations are exposed. But these are minor criticisms of what is a good, introspective story with good performances and interesting themes of remembrance and closure. That Schreiber not only directed but adapted the screenplay to this worthwhile slice of history is a tribute to his talents and promising potential in the future.