Het overheersende conflict is dat tussen een paar uitstekende acteurs (Huppert en Dutronc) en het afschuwelijke script. Kennelijk hebben de acteurs verloren, want de regisseur/scenarioschrijver Claude Chabrol dwong het hoofdrolspelers uiteindelijk om dit waardeloze stuk zieke verbeelding naar de letter te volgen. Gelukkig verbetert de krachtige acteerprestaties van Huppert en Dutronc de algehele kwaliteit van de film, die op wonderbaarlijke wijze diepte en humor krijgt. Chabrols volharding om de film saai en onlogisch te houden, bereikt de climax in de laatste scène, die zo ongelooflijk armzalig is dat je je afvraagt welke pillen hij zelf heeft geslikt terwijl hij hem regisseerde.
The dominating conflict is between a couple of fine actors (Huppert and Dutronc) and the horrible script. Evidently, the actors lost, since the director/screenwriter Claude Chabrol eventually forced the leading couple to follow this worthless piece of sick imagination to the letter. Fortunately, the powerful performances by Huppert and Dutronc dramatically improve the overall quality of the movie, which miraculously gains the depth and humor. As for Chabrol's persistence in keeping the film bland and illogical, it reaches the climax in the final scene, which is so incredibly poor that you will wonder which pills he was taking himself while directing it.