Ik hield van deze film! Hij heeft een groot hart en grote botten. Ik stuitte er toevallig op en ik kon me niets herinneren, zelfs geen vaag vermoeden, van deze film van promo's of recensies of van mond-tot-mondreclame. Ik herinner me dat ik jaren geleden een journalist las die een opmerking maakte over de waarde van het kijken naar films zonder dat die wordt aangetast door de vooringenomenheid van recensies of de valse aanmoediging van promo's. En dit schijnt de meest voorkomende oorzaak te zijn van de negatieve reactie van de critici op de film: hij voldeed niet aan de verwachtingen dat het een komedie zou zijn, of een stukje leven, of een door het leven ingegeven karakter. Ik verwachtte niets van de film en daarom was het een komische vertoning <0xE2><0x80><0x93> maar ik lachte maar een paar keer <0xE2><0x80><0x93> zonder komedie te zijn; het ging over een persoon, maar zo excentriek dat het niet over het leven ging; het ging over een personage, maar dat personage was zo intelligent en optimistisch en vertrouwde zo op haar instinct voor het leven, dat het niet het door angst ingegeven sentimentele melodrama was dat zo kenmerkend is voor Amerikaanse'serieuze' films <0xE2><0x80><0x93> zoals ik schreef, dat ik besefte dat de schrijfster/regisseur Lisa Krueger erin was geslaagd de spot te drijven met die slome Amerikaanse sentimentaliteit van de echtgenoot! En heel slim ook! En Kreuger slaagde erin het weeïge sentimentele einde van het scherm te houden toen de eigenzinnige, niet verloren gewaande echtgenoot met zijn staart tussen zijn benen terugkwam. Bravo, mevrouw Krueger, bravo! (Nu zal ik deze film weer gaan zien, want hij wordt steeds beter naarmate ik er langer over nadenk.)<br />Grahams rol als Joline is briljant. Ik vond het prachtig hoe subtiel maar volledig ze in staat was om een intelligent besef over te brengen van haar verplichting om haar woorden en daden te eerbiedigen <0xE2><0x80><0x93> door haar woord te houden tegenover een groep, of vrienden, of echtgenoot, wist ze dat ze zichzelf belachelijk maakte en/of teleurstelde in een wereld die niet in staat was om haar woord te eerbiedigen, zoals zij dat wel kon. Maar zelfs met die kracht was ze volledig verbonden met de mensheid en omarmde ze met een volhardend hart hun zwakheid en mislukkingen. Het personage van Joline was verbazingwekkend goed gespeeld, en toen ik de film verliet, was ik verbaasd dat ik me niet kon herinneren dat ik ervoor was genomineerd. Oké, niet zo verbazingwekkend, want Amerikaanse prijzen gaan meestal naar vrouwen in'serieuze' rollen, vervuld van angst en de juiste hoeveelheid naaktheid, wat deze film niet had. Wat hij wel had, was veel beter, en dat was de moed van deze vrouw om zichzelf te ontdekken met de hulp van nieuwe vrienden en een sjamaan met zelfkritiek.<br />Ik geef toe dat ik een beetje een softie ben voor excentrieke personages die hun eigenaardigheden weten te beheersen terwijl ze eerlijk en oprecht blijven terwijl ze zich door het mijnenveld bewegen van wat 'juist' maatschappelijk gedrag en 'aanvaardbaar' intermenselijk contact omvat. Dus als mensen zich in jouw wereld moeten aanpassen aan normaal gedrag, dan zal deze film je niet bevallen. En dat was, naar het schijnt, een van de gemeenschappelijke draden in de kritieken.<br />En ik ben altijd in voor een goede woordkeuze als die vragen oproept over menselijk gedrag en ethisch/filosofische waarden. Tot aan deze film had ik het emotionele verband niet gelegd tussen toegewijd zijn (aan een zaak of eerlijkheid of zoiets) en toegewijd zijn (aan een krankzinnigengesticht). Op welk punt wordt je toewijding aan een persoonlijk gevoel van waarheid en actie in het leven een eenrichtingsbiljet naar krankzinnigheid? Dat klinkt als een eenvoudige vraag, of als een vraag die gemakkelijk als retorisch kan worden afgedaan. En toch gaven maar weinig critici <0xE2><0x80><0x93> ik denk misschien twee <0xE2><0x80><0x93> direct of indirect commentaar op dit aspect van de film.<br />Een prachtige film. 8/10.<br /><br />
I loved this film! It has a great heart and great bones. I stumbled onto it by chance and I had no recollection, not even an inkling, of this movie from promos or reviews or word of mouth.   I remember reading, many years ago, a journalist who commented on the value of watching movies without having them contaminated by the pre-judgement of reviews or the false shill of the promos.  And this seems to be the single most common source of the critics' negative reaction to the film:  it failed to meet expectations of it being a comedy, or a slice of life, or character driven.  I had no expectation about the film, and so it was comedic - but I only laughed once or twice - without being a comedy; it was about a person, but so eccentric that it wasn't slice of life; it was about a character, but the character was so intelligently optimistic and trusting of her instinct to life, that it wasn't the angst-driven sentimental melodrama so typical of American 'serious' film - as I wrote that I realized that writer/director Lisa Krueger managed to poke fun at this schlock American sentimentality in the husband!  And very cleverly too! And Kreuger was able to keep the cloyingly sentimental ending from the screen, when the wayward, not prodigal, husband returned with his tail shrunk between his legs. Bravo, Ms. Krueger, bravo!  (Now I will be watching this film again, as it is getting better and better as I reflect on it.)   <br /><br />Graham's performance as Joline is brilliant. I loved how subtly but completely she was able to portray and convey intelligent awareness of her committable commitment to honouring her words and actions - she knew that in keeping her word with a band, or friends, or husband that she was setting herself up to ridicule and/or disappointment in a world that was unable to honour commitment as she was able to do. But even with that strength, she was fully connected to humanity, and embraced with a fully committed heart their frailty and failures. The character of Joline was amazingly well acted, and I left the film surprised that I had no recollection of awards nominations for it. Okay, not that surprised, as American awards tend to go to women in 'serious' roles, filled with angst and the proper amount of nudity, which this film did not have. What it has was far better, which was heart in this woman's discovery of herself with the assistance of new friends and a self-deprecating shaman.<br /><br />I admit to being a bit of a soft touch for eccentric characters who manage their peculiarities while remaining honest and true to themselves as they move through the minefield of what comprises 'proper' societal behaviour and 'acceptable' interpersonal discourse. So, if people must conform to normality in your world, then this film will not be to your liking.  And that was, it seems, one of the common threads in the critiques.<br /><br />And I am always a sucker for a good play on words when it raises questions of human behaviour and ethical/philosophical values. Until this movie I hadn't made the emotional connection between being committed (to a cause or honesty or something) and being committed (to an insane asylum). At what point does one's commitment to a personal sense of truth and action in life become a one way ticket to insanity? This sounds like a simple question, or one that is easily dismissed as being rhetorical. But is it? And yet few of the critics - I think maybe two, commented on this aspect of the film either directly or indirectly.<br /><br />A lovely film. 8/10.<br /><br /> 