Haha, wat een geweldige kleine film! Wayne Crawford slaat weer toe, of liever gezegd, dit was zijn eerste grote slag, een uitzinnig vermakelijk balletje manische kitsch-energie dat zich voordeed als een psychopathische moordenaarsfilm. Het is in feite een briljante satire op de posthippie-Amerikaanse cultuur in het swingende platteland, hoewel de film in werkelijkheid onafhankelijk van de studio in Miami werd opgenomen. Hij tart elk soort studiogeoriënteerde conventie of plot-instrument dat ik kan bedenken: soms is AUTOPAS DOET MARTHA DINGEN technisch gezien misschien geen erg goede film, maar het is een prachtig stukje Americana, goedkoop gemaakt door mensen die eerlijk, ambitieus, fantasierijk en van staal gemaakt waren. Er was lef, lef en sluwheid voor nodig om deze film te maken, die verbazingwekkend genoeg de tand des tijds lijkt te hebben doorstaan. Deze film is fris, vitaal, levend, onvergetelijk en charmant vreemd genoeg om aan zo ongeveer iedereen met gevoel voor humor aan te bevelen.<br />Ik heb hem vorig jaar opgeduikeld in een periode waarin ik gefascineerd was door'ster' Wayne Crawford (hier opgevoerd onder zijn pseudoniem Scott Lawrence), een maestro van wat alleen maar regionaal filmen kan worden genoemd, meestal van de B-categorie. Hij is schrijver, producer, regisseur en acteur in één, waarschijnlijk het bekendst van de apocalyptische tienernacht van de komeet uit de jaren tachtig. Hier speelt hij Stanley, de broek met de helft van een paar werkelijk fantastische personages, kennelijk homoseksuele seriemoordenaars die op de vlucht zijn geslagen nadat ze een oude dame in Baltimore om haar sieraden hebben vermoord. De ongebruikte filmlegende Abe Zwick is volkomen overtuigend als Paul, die optreedt als Stanleys tante Martha, de dwarsliggers van het ensemble die Stanley hebben wijsgemaakt dat hij een moord heeft gepleegd om zijn loyaliteit veilig te stellen. Martha ziet er ongeveer net zo vrouwelijk uit als de zeelieden van het koor van Southpacific in hun kokosnootkleurige bikinitopjes, maar op de een of andere manier lijkt het niemand op te vallen <0xE2><0x80><0x93> of iets te kunnen schelen. Dat ze een hij is, dat ze geen duidelijk inkomen heeft, dat ze zich de hele dag afvraagt waar Stanley is en dat ze in haar badjas met een slagersmes door de buurt dribbelt. Alleen in Amerika...<br />Als de film begint, zijn ze net in Florida aangekomen en hebben ze hun intrek genomen in wat eruitziet als het oude huis van Ward Cleaver, een felverlicht & ontworpen televisiehuis dat zo clichématig is dat het surrealistisch aandoet. Tijdens een van de gedenkwaardige scènes zitten Martha en een onwelkome gast op de bank over problemen te praten en blikjes Budweiser te drinken in wat een van de meest hypnotiserende, subversief alledaagse scènes is die ik ooit heb gezien, afgezien van een John Waters-film. Stanley, die altijd in de problemen komt omdat hij een door de wol geverfde hippie is met een psychedelisch beschilderd busje dat ongeveer net zo subtiel is als de Batmobiel, die zijn melk rechtstreeks uit het pak drinkt, drugs snuift met blonde stootjes en donuts in een oude sigarendoos bewaart voor een snelle snack. Tegenpolen trekken elkaar aan, denk ik.<br />Maar Stanley heeft er ook een hekel aan als de jongedames met wie hij stoned wordt, proberen zijn broek uit te trekken, en het lijkt er altijd op dat tante Martha hem uit de problemen moet halen die daar onvermijdelijk uit voortvloeien. De lijken stapelen zich op, een nieuwsgierige junkie chanteert ze om hun huis als krot te gebruiken, Stanley.' De verjaardagstaart wordt platgedrukt en iedereen komt bij elkaar in de plaatselijke pizzeria voordat ze naar de houtschuur aan de achterkant van het huis gaan voor een hasjfeestje waar de meisjes in hun ondergoed dansen. Het loopt uit de hand als een van de buren een beetje te dik wordt met Martha, die er natuurlijk de voorkeur aan geeft mensen op afstand te houden als ze zichzelf onbeleefd uitnodigen voor een gezellig babbeltje. En dit is een vrouw die niet alleen een slagersmes bij zich heeft, maar ook een geladen.38 in haar onderjurk. Uiteindelijk zit het vreemde duo opgescheept met een lijk, een baby en geen plek om naartoe te gaan, en uiteindelijk zoeken ze hun toevlucht in een verlaten filmstudio, waar de technische ploeg ongetwijfeld de apparatuur heeft geleend waarmee de film is gemaakt. Ik hoop maar dat ze eerst beleefd om toestemming hebben gevraagd en de boel hebben opgeruimd.<br />Natuurlijk moet er iets gezegd worden over de relatie tussen Stanley en Martha/Paul, want als we om de hete brij heen draaien en er op z'n minst van uitgaan dat de twee homoseksueel zijn, missen we de essentie van de plot. We zien de twee nooit intiem worden, en zelfs niet als Stanley spottend verwijst naar zijn 'ballingschap'. In de ene scène is hun relatie eerder symbiotisch dan seksueel. Het is zeker geen 'homofilm', met een overvloed aan vrouwelijke naaktheid en een air van vrouwenhaat uit de jaren zeventig dat niet te ontkennen valt. Stanley & Paul hebben hun geïmpliceerde seksualiteit nooit op het scherm geconsumeerd, ook al zou de film zeker het lef hebben gehad om dat te doen als het belangrijk was. Het gaat niet, het verhaal gaat niet over hun seksualiteit, het gaat over de band die ze hebben, en hoe vreemd die is. Niet dat ze homo zijn, maar ze zijn de afzonderlijke individuen die ze zijn, ze zijn twee van de vreemdste films die ooit op mijn tv-scherm zijn verschenen.<br />De film is uniek. Het is gemaakt voor slechts een paar duizend dollar op zo te zien geleende studiodoeken, af en toe wat locatiewerk en een paar openbare locaties waar ze een cameraploeg naar binnen wisten te smokkelen als er niemand keek. De dialogen zijn volkomen bizar, alledaags en verrukkelijk esoterisch. Het is een film die je zal verrassen, niet iedereen zal hem leuk vinden, maar voor degenen met een voorkeur voor goedkope Amerikaanse horror/thrillers zoals THE NIGHT GREAMED, HELP ME! IK BEN GESLAAGD, BLOED & LACE EN KINDEREN HEBBEN NIET MET DODE DINGEN TE MAKEN, je hebt hier een topper.<br />8/10: Meestal zou ik zoiets zeggen als 'Verdient een dvd-revisie', maar op de een of andere manier denk ik dat dat de goedkope ambiance van de film zou bederven. En Wayne Crawford, u, meneer, regeert.
Haha, what a great little movie! Wayne Crawford strikes again, or rather this was his first big strike, a deliriously entertaining little ball of manic kitsch energy masquerading as a psycho killer movie. It's actually a **brilliant** satire on post-hippie American culture in flyover country, though the movie was actually filmed independently in Miami. It defies any kind of studio oriented convention or plot device that I can think of: SOMETIMES AUNT MARTHA DOES DREADFUL THINGS may not be a very technically adept movie, but it is a wonderful little slice of Americana, made on the cheap by people who were honest, ambitious, imaginative and had balls made out of steel. It took guts, nerve and guile to make this movie, which amazingly appears to have stood the test of time. This movie is fresh, vital, alive, unforgettable, and charmingly weird enough to recommend to just about anyone with a sense of humor.<br /><br />I dug up last year during a period of time when I was fascinated by "star" Wayne Crawford (here billed under his pseudonym Scott Lawrence), a maestro of what can only be called regional film-making, usually of the B grade variety. He's a writer, producer, director, and actor all in one, probably best known for the 80s teen apocalyptic favorite NIGHT OF THE COMET. Here he plays Stanley, the pants wearing half of a couple of truly marvelous characters, apparently homosexual spree killers on the lam after knocking off some old lady in Baltimore for her jewelry. Unsung screen legend Abe Zwick is completely convincing as Paul, who poses as Stanley's Aunt Martha, the cross dressing brains of the outfit who has conned Stanley into thinking he's committed murder to ensure his loyalty. Martha looks about as feminine as the sailors from SOUTH PACIFIC's supporting choir in their coconut bikini tops, yet somehow nobody seems to notice -- or care? -- that she is a he, has no visible means of income, seems to spend all day fretting about where Stanley is, and scurries around the neighborhood in her bathrobe carrying a butcher's knife. Only in America ...<br /><br />As the film opens the two of them have just arrived in Florida and set up residence in what looks like Ward Cleaver's old house, a garishly lit & designed television home that is so cliché as to be surreal. During one memorable scene Martha and an unwelcome house guest sit on the couch, talk problems and drink cans of Budweiser in what is one of the most mesmerizing, subversively ordinary sequences I've ever seen outside of a John Waters movie. Then there's Stanley, always getting into trouble as he is a mop topped hippie with an STP patch on his vest who drives a psychedelic painted van that's about as subtle as the Batmobile, drinks his milk straight from the carton, snorts drugs with blond bombshell bimbos, and hoards donuts in an old cigar box for a quick snack. Opposites attract, I guess.<br /><br />But Stanley also has a thing about not liking it when the young ladies he gets stoned with try to remove his pants, and it always seems to be up to Aunt Martha to get him out of the trouble that inevitably results. The bodies pile up, a nosy junkie blackmails them into using their house as a flop, Stanley's birthday cake gets squashed, and everybody meets down at the local pizza shop before heading to the wood shed on the back property for a hookah hash party where the girls dance in their underwear. Things get out of hand when one of the neighbors tries to get a bit too chummy with Martha, who naturally prefers to keep people at an arm's length when they rudely invite themselves over for a nice chat. And this is a woman who carries not just a butcher knife but a loaded .38 in her slip. Eventually the strange duo find themselves stuck with a body, a baby, and no place to go, and end up taking refuge at an abandoned movie studio where no doubt the technical crew borrowed the equipment used to make the film. I just hope they politely asked for permission first and cleaned up after themselves.<br /><br />A word of course must be said about Stanley and Martha/Paul's relationship, since to dance around the fact that the two are at least suggested to be a homosexual couple would be to miss the primary gist of the plot. We never see the two of them get intimate and indeed even though Stanley mockingly refers to being "balled" in one scene, their relationship is more symbiotic than sexual. It certainly isn't a "gay" movie, with abundant female nudity and an air of 70s misogyny that cannot be denied either. Stanley & Paul never consummating their implied sexuality on screen, even though the movie certainly would have had the guts to do so if it were important. It isn't, the story isn't about their sex, it's about the bond they share, and how weird it is. Not their being gay, but their being the distinct individuals they are, who are two of the strangest movie creations ever to inhabit my TV set.<br /><br />The film is unique. It was made for only a few thousand dollars on what look like borrowed studio sets, the occasional location work, and an couple of public locations they managed to sneak a camera crew into when nobody was looking. The dialog is completely bizarre, mundane and delightfully esoteric. It's a movie that will take you by surprise, not everyone will like it but for those with a taste for low budget American horror/thrillers like THE NIGHT GOD SCREAMED, HELP ME! I'M POSSESSED, BLOOD & LACE and CHILDREN SHOULDN'T PLAY WITH DEAD THINGS, you've got yourself a winner here.<br /><br />8/10: Usually I'd say something like "Deserves a DVD restoration" but somehow I think doing so would ruin the movie's tacky ambiance. And Wayne Crawford, you, sir, rule.