Soms is het grappig om films vanaf je bank te zien imploderen, maar andere keren is het gewoon verschrikkelijk pijnlijk voor zowel je ogen als je geest. House Party 4: Down to the Last Minute is een van die zeldzame momenten waarop zowel je ogen als je geest je smeken om de film uit te zetten. Deze laatste aflevering van de House Party-serie is verreweg de ergste, niet alleen het vervolg, maar de film die door Hollywood is uitgebracht. Al heel vroeg in deze'serie' wordt duidelijk dat regisseur Chris Stokes met passie van Ferris Bueller's Day Off hield. Ik zeg dit omdat het heel duidelijk wordt dat Stokes er geen enkele moeite mee had om de originaliteit van Bueller van John Hughes' film af te halen. Stokes is een man van weinig woorden die er de voorkeur aan geeft een film te maken zonder enig gevoel voor humor. Je zou denken dat je, door thema's en beelden uit een grappiger film te'stelen', op z'n minst een paar giechels zou kunnen opwekken. Met House Party 4 bewees Stokes dat hij niet in staat is een vervolg te regisseren, laat staan een Hollywood-film. Uit zijn verwarrende en onsamenhangende verhaal, het onvermogen om zijn personages te begrijpen en oude, vermoeide, clichématige momenten, is het enige wat Stokes doet een grotere spijker slaan in de doodskist waarin de House Party-films liggen. Het doet me denken aan die student die vergeet dat zijn project over een uur klaar moet zijn en snel wat superlijm, macaroni, kattenharen, kauwgum en rietjes bij elkaar spoelt en het presenteert als 'Hannibal die de Alpen oversteekt'. Het ziet er alleen maar afschuwelijk uit en je schaamt je voor de maker.<br />Dus, waar nam deze film voor het eerst de duik in het rijk van de komische stompzinnigheid? Eerlijk gezegd denk ik niet dat de meeste plaatsen me in staat zullen stellen om zo lang te praten, dus in plaats daarvan zou ik graag een paar van de grotere onderwerpen aansnijden die me het hardst raakten. Om te beginnen kan ik nog steeds niet afkomen met het Ferris Beuller-trucje. Het was alsof regisseur Stokes zich schaamde voor het feit dat hij weer een vervolg op de House Party moest regisseren en besloot een volkomen willekeurige formule te gebruiken (uit een nog grappiger film) om te zien of hij elementen uit de oorspronkelijke serie kon inpassen in die formule. Dat was een enorme vergissing. Als een regisseur dat probeert, gebeurt er uiteindelijk verwarring in het publiek. We denken dat we de ene kant opgaan, maar in plaats daarvan gaan we een andere kant op. Dat is precies wat je kunt zien in House Party 4. In één geval proberen we John-John het 'grootste feest van het decennium' te bezorgen. terwijl we ook proberen een platencontract te scoren (oké, het doet me een beetje denken aan de oorspronkelijke House Party), maar dan vliegen we weg naar een willekeurig eiland waar oom Charles bang is om te vliegen, oma dronken wordt en een paar idiote, geestdodende momenten heeft met een zogenaamde moordenaar. Opnieuw beginnen we nogal sterk en eindigen we in een chaos. Dit is de verwarring waarin ik spreek. Directeur Stokes was niet in staat om de vinger aan de pols te houden, noch om een opeenvolgend verhaal te vertellen. Hij sneed liever gaten, hield de grappen goedkoop en dacht dat het publiek een stelletje idioten was dan dat hij probeerde een serie die op sterven na dood was nieuw leven in te blazen. Je zou denken dat als een regisseur de taak kreeg om een nieuwe film van het Huis-party-gezelschap te filmen, hij of zij het huis binnen zou lopen met de gedachte dat hij of zij degene zou zijn die het weer tot leven zou wekken. In plaats daarvan wilde Stokes alleen maar betaald worden.<br />Ik besef dat ik langzaam ouder word naarmate de dagen sneller voorbijgaan, maar ik geloof dat ik nog steeds de hand heb in de cultuur van de jongere generatie. Ik luisterde als kind naar rap en R&B, maar de groep 'Immature' heeft nooit mijn cassettedeck of mijn cd-speler gehaald. Waarom? Ik weet het niet. Ik geloof niet dat ze ooit veel aanhangers hadden, maar blijkbaar zou het voor regisseur Chris Stokes gunstig zijn om hen te casten als hoofdrollen in zijn nieuwe House Party-film. Besefte niemand in welke studio dan ook dat dit nogal snel in het nieuws zou komen? Of wat dacht je van de mogelijkheid om Stokes zelf de rol van de komische autoreparateur te laten spelen, niets voor een regisseur zonder gevoel voor komische timing, die zichzelf opwierp als de enige bron van mogelijke humor. Het was een van de weinige keren dat ik Robin Harris echt miste, en ik had nooit gedacht dat ik dat ooit tegen een film zou zeggen. Afgezien van een go-nowhere-band die de hoofdrol speelde, vond ik ook dat de rest van de cast alleen maar het leven uit deze film bleef zuigen. Oom Charles was irritant als hij een poging deed om grappig te zijn. Kim Whitely was volkomen verspild aan haar scènes ( zowel letterlijk als figuurlijk) terwijl <0xE2><0x80><0x93> nou ja <0xE2><0x80><0x93> alle anderen zo'n beetje in die categorie vallen.<br />Waar had Chris Stokes het grootste deel van het budget voor deze film aan besteed? Niet aan speciale gaststerren, want hoewel er in deze film misschien een paar voorkwamen, was er absoluut niemand aanwezig op de 'onvergetelijke' houseparty, noch de mogelijke droom dat Kid or Play nog een laatste keer zou optreden. House Party 4 volgde geen vooropgezet plan, wat uiteindelijk deze film vanaf het begin heeft geruïneerd. Kan iemand me uitleggen waarom het nodig was om de 'ontsnapte moordenaar die toevallig een gediplomeerd taxichauffeur was'-act voor de grap te gebruiken? Stokes stak zijn hand diep in de bodem van het vat en produceerde alleen maar meer troep in plaats van substantie. Voor één keer kan ik toegeven dat deze film geen blijvende waarde heeft. House Party 4 heeft de serie begraven, en hoewel ik hoor dat er misschien meer in de pijplijn zit, hoop ik alleen maar dat Hollywood beseft dat deze serie dood is. Hollywood moet deze serie beëindigen, het verleden vergeten en verdergaan in de toekomst. Ik denk dat een vervolg op Who's the Man? hen in de goede richting zou sturen.
Sometimes it is funny to watch films implode from your couch, but other times it is just horribly painful to both your eyes and your mind. House Party 4: Down to the Last Minute is one of those rare examples of when both your eyes and your mind are pleading with you to turn the film off. This final installment to the House Party series is by far the worst, not just sequel, but film released by Hollywood. It becomes very apparent early on in this "feature" that director Chris Stokes loved Ferris Bueller's Day Off with a passion. I say this because it becomes very clear that Stokes had no trouble lifting the originality of Bueller off John Hughes' hands and choosing to create a film completely void of humor. You would think that by "stealing" themes and images from a funnier film, your own film would at least be able to generate a giggle or two. With House Party 4, Stokes proved that he does not have what it takes to direct a sequel, much less a Hollywood film. From his confusing and choppy story, the inability to make sense of his characters, and recycled old/tired cliché moments, all Stokes is doing is hitting a bigger nail into the coffin that holds the House Party films. It reminds me of that student that forgets about his project due in an hour and quickly slops together super glue, macaroni, cat hair, chewing gum, and straws and presents it as "Hannibal Crossing the Alps". It just looks horrible and you feel embarrassed for the creator.<br /><br />So, where did this film first take the plunge into the realm of comic stupidity? Honestly, I do not think that most places will allow me to speak that long, so instead I would like to hit upon some of the larger topics that hit me the hardest. To begin, I still cannot shake the Ferris Beuller rip-off. It was as if director Stokes was ashamed of having to direct another sequel to House Party and decided to bring in a completely random formula (from a funnier film) and see if he could cut and paste elements from the original series into that formula. That was a huge mistake. When a director tries to do this, what eventually happens is confusion within the audience. We think that we are going in one direction, but instead we head in another one. That is exactly what you can witness in House Party 4. In one instance we have John-John trying to have the "biggest party of the decade" while also trying to score a record deal (ok, kinda reminds me of the original House Party), but then we whisk away to this random island where Uncle Charles is afraid of flying, Grandma gets drunk, and some idiotic mind-dulling moments with a supposed killer. Again, we begin somewhat strong, and end chaotic. This is the confusion in which I speak. Director Stokes did not have the ability to keep his hand on either the pulse of humor or the ability to tell a sequential story. He would rather cut corners, keep the jokes cheap, and think that the audiences are idiots than attempt to revive a stone-dead series. One would think that when a director was handed that task of filming another House Party film he would walk into it thinking that he/she would be the one to revive it or bring it back to life, instead Stokes just wanted to get paid.<br /><br />I realize that I am slowly growing older as the days go quickly by, but I do believe I still keep my hand in the younger generation's culture. I listened to rap and R&B growing up, but the group "Immature" never made it to either my cassette deck or my CD player. Why? I don't think they ever quite had a following, but apparently to director Chris Stokes, it would be beneficial to cast them as leads in his new House Party film. Didn't anyone at any studio realize that this was going to be in the red rather quickly? Or how about the option to have Stokes himself play the comedic car repairman, nothing like a director with no sense of comic timing casting himself as the only source of possible humor. It was one of those few instances when I actually missed Robin Harris, and I never thought I would find myself saying that to any film. Outside of a go-nowhere band playing the lead role, I also thought that the remainder of the cast only continued to suck the life out of this film. Uncle Charles was annoying when he attempted humor. Kim Whitely was completely wasted for her scenes (both literally and figuratively) while  well  everyone else pretty much falls into that category.<br /><br />Where did Chris Stokes spend most of the budget for this film? Not for special guest stars because while this film may have boasted some, there were definitely none present at the "unforgettable" House Party, nor the possible dream that perhaps Kid or Play would make one final appearance. House Party 4 followed no preset design, which ultimately ruined this feature from the foundation down. Can anyone explain to me why there was any need to use the "escaped murderer who happened to be a licensed taxicab driver" routine for humor? Stokes was reaching deep within the bottom of the barrel and only produced more muck instead of substance. For once I can admit to there being no redeeming value to this film. House Party 4 buried the series, and while I do hear that there may be more in the pipeline, I only hope Hollywood realizes that this series has died. Hollywood needs to let this series end, forget about the past and move forward in the future. I think a sequel to Who's the Man? would get them started in the right direction.<br /><br />Grade: * out of *****