Alsof realityshows als 'American Idol' nog niet genoeg waren, waarin rechters als Simon Cowell vlijmscherpe steken uitdelen aan deelnemers die hun stempel op de muziekwereld proberen te drukken <0xE2><0x80><0x93> steken die zelfs de meest uitmuntende zangers tot tranen toe hebben bewogen na wat als een'slechte prestatie' werd beschouwd, nu 'America's Next Top Model' al drie jaar lang de tietenbuis binnendringt met zijn eigen versie van 'zoeken naar het volgende grote ding' in een wereld die waarde hecht aan oppervlakkigheid, concepten van schoonheid en lichaamsdysmorfie.<br />Een concept dat is bedacht door Tyra Banks, die ook rechter is in de show. Het verzamelt zo'n vijftien deelnemers uit alle lagen van de bevolking en laat ze zich onderwerpen aan ontelbare 'taken'. waarin ze hun 'talent' voor de camera moeten bewijzen en zich niet alleen moeten onderwerpen aan de nu overleden Janice Dickinson ('het eerste supermodel van Amerika') maar ook aan de al even kattige Jay Manuel en Nore Marin, die zich op een gegeven moment op een meisje kunnen richten dat niet goed presteert en haar dan vrolijk aan flarden scheuren alsof het slechte koffie is. Net als in veel andere op de werkelijkheid gebaseerde programma's wordt elke week een deelnemer afgekeurd en moet ze haar koffers pakken en onmiddellijk vertrekken (iets waar ze bij elke aflevering door Tyra aan worden herinnerd). Natuurlijk is er de venijnige spanning tussen een aantal van de meer type A-vrouwen, de vrouwelijke verbondenheid, tranen, dramatische muziekuitbarstingen in sleutelmomenten en een paar werkelijk adembenemende beelden die de vroeger zo gewone, knappe meisjes veranderen in onbereikbare godinnen.<br />Ik moet toegeven dat de show me een schuldig genoegen doet. Misschien komt het door mijn geestestoestand, maar ik vroeg me steeds af waar het vomitorium was in de gevallen waarin de al magere meisjes moesten kotsen om de look te krijgen die de rechters en fotografen en veel wispelturige ontwerpers op dat moment juist vonden. Maar ondanks mijn vorige alinea heb ik me erdoor aangetrokken gevoeld, mogelijk omdat ik...' Ik heb altijd belangstelling gehad voor de modewereld en ik heb het altijd prachtig gevonden om te zien hoe verbluffend mooi vrouwen worden door make-up en perfecte belichting. Maar ik vraag me af waar ze heen willen met die steeds moeilijker wordende fotosessies. Het is alsof ze concurreren met 'Fear Factor'. Foto's die eruitzien als herhalingen van vechtscènes in _Crowning Tiger_ en _Verborgen Draak_, foto's waarop de modellen onder water of in bijna onmogelijke situaties moeten poseren. Wat is het volgende: poseren terwijl je aan een spoorbaan bent vastgebonden terwijl een aanstormende Amtrak-trein met honderd kilometer per uur op hen af dendert? Of een fotosessie waarbij ze onder water zijn, geketend, en proberen zich in recordtijd te bevrijden terwijl ze er tegelijkertijd adembenemend uitzien in chiffon, en nooit, maar dan ook nooit, vergeten hun parelwitte tanden te laten zien aan de camera? Wat dacht je van een 'Pit and the Pendulum'-versie van een fotosessie?<br />In de eerste plaats moet de show een paar punten krijgen, en dat is in zekere zin te vergelijken met 'American Idol'. Hiermee wil ik waarschijnlijk de hardheid van beide shows en de agressieve jury's rechtvaardigen <0xE2><0x80><0x93> en in wezen in tegenspraak zijn met mijn eerste alinea. 'America's Next Top Model' is een show die uitloopt, net als 'American Idol' '... en daarin krijgen de meisjes het soort testbehandeling dat ze in de echte wereld zullen krijgen, waar toekomstige ontwerpers en fotografen, zo monsterlijk wispelturig als ze kunnen zijn, hen bij het minste of geringste in mootjes hakken als ze zichzelf niet kunnen verkopen zoals van hen wordt verwacht, en waar de een wordt gevraagd te vertrekken, zal een ander haar vervangen met de noodzakelijke vereisten. Wat het een wonder maakt dat een meisje in zo'n moeilijke media zou willen komen, maar daar zijn dromen van gemaakt.<br />' Het vertrek van Janice Dickinson is een grote teleurstelling voor me geweest; tijdens haar loop was ze een behoorlijk lastige barometer voor de manier waarop de meisjes moesten lopen, praten, zich uiten, en zich uiteindelijk presenteerden als een wandelend, levend product dat verkoopt. Ik vraag me af hoe het verder zal gaan met de kille toevoeging van Twiggy <0xE2><0x80><0x93> Twiggy kan het overdreven temperament van Dickinson gewoon niet vervangen. Dus nu Janice er niet meer is, heeft de show iets van zijn scherpte verloren en misschien zelfs het begin van zijn langzame ondergang ingeluid, maar intussen is het nog steeds een boeiend genoegen om op doordeweekse avonden naar het geestdodende vermaak te kijken, al is het alleen maar om de schitterende beelden. Als het al een show is, dan is het de show die Adrienne Curry in de schijnwerpers zette. Curry heeft naam gemaakt dankzij feiten die niet zozeer te maken hebben met haar werk als model als wel met haar theatrale liefdesrelatie met Christopher Knight, een voormalig kindacteur in hun eigen realitysoap.
As if reality shows like "American Idol" weren't enough, in which judges like Simon Cowell shoot razor-sharp barbs to contestants trying to make their mark on the music world -- barbs that many a time has reduced even outstanding singers to tears after what was deemed a "bad performance", now "America's Next Top Model" has for the past three years invaded the boob tube with its own version of "looking for the next big thing" in a business that values superficiality, concepts of beauty, and body dysmorphia.<br /><br />A concept created by Tyra Banks, who is also a judge in the show, it gathers some fifteen contestants from all walks of life and has them submit themselves to innumerable "tasks" in which they must prove their "talent" in front of the camera and subject themselves not only to the now departed Janice Dickinson (self-dubbed "American's First Supermodel") but the equally catty Jay Manuel and Nore Marin who may at one point focus on one girl not performing well and blithely rip her to shreds like it was bad morning coffee. Like in many other reality-based shows, each week one contestant is voted off and must pack her bags and immediately leave (a thing that they are reminded by Tyra at every turn). Of course, there is the bitchy tension between several of the more type-A females, female bonding, tears, dramatic swells of music in key moments, and some truly breathtaking pictures that transform erstwhile ordinary, pretty girls into unattainable goddesses.<br /><br />I'll have to admit, the show is a guilty pleasure. Maybe it's the state of mind I'm in, but I kept wondering where the vomitorium was in cases when the already thin girls would need to hurl to make the cut and look the way the judges and photographers and many fickle designers would feel was correct for the moment. Even so, it's drawn me in despite my previous paragraph, possibly because I've always had an interest in the fashion world and have always loved watching stunning women being made even more unworldly with make up and perfect lighting. But I wonder where are they going with these increasingly difficult photo shoots. It's as if they were competing with "Fear Factor". Shoots that look like re-enactments of fight scenes in CROUCHING TIGER, HIDDEN DRAGON, shoots where the models have to pose underwater or in almost impossible situations, What's next: posing while tied to train tracks as an oncoming Amtrak roars upon them at 70 miles an hour? Or a shoot where they are underwater, chained, trying to set themselves free in record time while at the same time looking smashing in chiffon, and never, ever forgetting to smile their pearly whites at that camera? How about a "Pit and the Pendulum" version of a photo shoot?<br /><br />In one thing the show has to be given some kudos, and it's in a way akin to "American Idol". With this I'm probably going to justify the harshness of both shows, and its abrasive judges -- and essentially go against my initial paragraph. "America's Next Top Model" is a show that is an extended audition, like "American Idol", and in it the girls will get the sort of test treatment they will receive in the real world, where prospective designers and photographers, as monstrously fickle as they can be, will crush them to bits at the drop of a hat if they can't sell themselves the way they're expected to, and where one is asked to leave, another will supplant her with the necessary requirements. Which makes it a wonder that any girl would want to get into such a difficult media, but that's what dreams are made of.<br /><br />Going into its Fifth season it's been a major disappointment with the departure of Janice Dickinson; during her run she was a pretty tough barometer as to how the girls should walk, talk, emote, express themselves, and ultimately present themselves as a walking, living product that sells. With the cold addition of Twiggy I wonder where it will go from here -- Twiggy just can't replace the over-the-top temperament of Dickinson. So with Janice's absence the show has lost some of its edge and may even have signaled its slow demise, but in the meantime, it's still a catchy pleasure to watch, mindless entertainment on weeknights, if at all for the gorgeous visuals. If at all, it's the show that launched Adrienne Curry into the spotlight. Curry has made a name for herself due to facts that have less to do with modeling as much as her theatric love-affair with one time child actor Christopher Knight in their very own reality soap opera.