Tijdens de opnames van _GW_ gaat een debuutfilm bijna de mist in, en niet omdat hij niet goed is... dat is hij wel. Des te meer omdat het de schrijver/regisseur/technische allemansvriend Nick Gaglia is die dezelfde ontwenningskliniek doormaakt als die hij in de film afbeeldt. Soms gaat een eersteklas filmmaker, vol van de energie die je krijgt als je de duimen opsteekt van je medestudenten, halsoverkop in een stijl die veel te onsamenhangend, onzeker en dramatisch frustrerend is omdat de persoonlijke kant van het verhaal, de uiterst persoonlijke kant, wordt bezoedeld met het doel een goed verhaal te vertellen. Gaglia was een van de weinige leden van de revalidatiekliniek die niet in een psychiatrische inrichting was opgenomen. Hij had een paar jaar in een afkickkliniek gezeten, waar hij zich had beziggehouden met krankzinnige groepstherapieën, psychologische sessies die dagen konden duren, en houdingen van de revalidatieleiders waar de meeste nazi's voor zouden terugdeinzen. Uiteindelijk was hij daar op zijn vijftiende uit ontsnapt. Ik ben blij dat hij eruit is gekomen, hoewel het misschien helpt als hij nu naar een echte revalidatiekliniek gaat, al is het maar voor een paar dagen, om dingen te leren als structuur, goede belichting, soepele camerabewegingen, subtiliteit met acteurs en andere basale dingen die hier altijd verloren gaan.<br />Het is des te frustrerender omdat Gaglia zich bezighoudt met een onderwerp dat meer aan het publiek zou moeten worden getoond (er stond onlangs een artikel in Newsweek over een soortgelijke AA-revalidatiekliniek). Vele malen vraag je je af of bepaalde persoonlijke karakterstudies beter zouden werken als documentaires dan als verhalende drama's. Dit is een voortdurend knagend gevoel in de hele GW, waar je bijna het gevoel hebt dat Gaglia de waarheid wil vertellen maar niet weet hoe hij die op de juiste manier via zijn personages moet overbrengen. Het personage dat het dichtst bij hem in de buurt komt, de Bronx-tiener Tony Serra (Gallagher), die door zijn moeder wordt meegenomen naar een ontwenningskliniek in New Jersey, zou het dichtst bij Gaglia in de buurt komen, is eigenlijk veel meer een eendimensionaal wezen, met heel weinig achtergrondverhaal (we zien een korte uitbraak, zwart-op-wit, in zijn oude huis) en weinig connectie met zijn moeder (Moriarty), die meer potentieel heeft dat nooit wordt aangeboord, afgezien van een koude steen die haar kinderen doorgeeft aan een ander. Maar er is een verhaal dat past bij zijn twee jaar durende crisis, denk ik.<br />'<br />Meteen na de aftrap krijgen we het zwaar te verduren (een naaktholteonderzoek in de eerste vijf minuten), en het duurt niet lang.' Het is duidelijk dat het in plaats van medische zorg eerder een kruising is tussen woedebeheersing en een of andere bizarre religieuze sekte, waar de hoofddokter Hiller (Insinuaties) een volslagen gestoorde idioot is. Maar al snel wordt Tony's zus Sofia (Donohue) in het programma geworpen, en in tegenstelling tot Tony's herhaalde momenten van woede en veronderstelde gebrek aan medewerking, gaat ze halsoverkop door het gestoorde drie-stappenprogramma en wordt ze een keer vrijgelaten omdat ze van huis is weggelopen. Soms zitten er stukjes in deze verscheurde nachtmerrie waarin één vrouw, een tweeëntwintigjarige moeder die al anderhalf jaar in het programma zit, tot de ontdekking komt dat ze is weggelopen. En als de vader van de oudste broer een woedend bezoek brengt aan Hiller, en Sofia uiteindelijk bij hen terugkomt, dan zit daar wel enige rauwe macht in, heel korte glimpen van Gaglia die in staat is om in elk geval enige invloed te hebben in een puur melodrama.<br />Maar dat zijn maar heel weinig momenten. Het zijn niet alleen de onsuccesvolle personages, die meestal tot stereotypen zijn gereduceerd, die als hysterische D.A.R.E.-afpersers uit de bus komen (misschien een paar, zoals een boze zwarte jongen, de passief-agressieve therapeuten, of zelfs Serra). Het is dat Gaglia in zijn vele rollen op zijn piepkleine n30.000-budget zo ongericht is dat geen enkele kant van het mogelijke talent dat hij heeft door kan dringen. Hij gebruikt te veel tinten, meestal met een kleur die eruitziet alsof hij in urine is gedoopt), hij beweegt zijn DVX-camera in de hand heen en weer alsof het een intense City of God zou moeten zijn, en af en toe schiet een personage gewoon in het wilde weg een kader in, en zijn muziekkeuzes zijn als de slechtst denkbare selectie van pseudo-indische softrockers, en dan...' En dan zijn er nog de onbenullige nepinterviews met Nicholas Serra (inspiratie?) en Krakowsky, die je het gevoel geven dat ze zo nep mogelijk zijn.<br />Zou Gaglia gewoon geen interviews kunnen krijgen met de echte slachtoffers met wie hij te maken had en zijn toevlucht moeten nemen tot een zogenaamd artistiek cathartisch plan B? Waar het op neerkomt, is dat je, hoeveel van-het-harte-echte-levenverhalen je ook aanspreken, geen moeite hoeft te doen om ze in het theater te zien, of zelfs maar in huurvoorstellingen, tenzij je van een laatste scène houdt waarin twee kinderen naar de digitale zonsondergang aan de Hudson kijken en de laatste woorden zijn: 'Aan de kinderen opgedragen. Oy.'
Over the GW is a near failure of a debut feature, and not because it's not without trying...Actually, it is. It's a shamble all the more because it's writer/director/technical everyman Nick Gaglia went through the same rehab cult that he depicts in the film. Sometimes a first time filmmaker, full of the vigor that comes with getting a thumbs up or two from fellow film students, goes headlong into style that is way too disjointed, unsure, and dramatically frustrating that the personal side of the story, the extremely personal side, gets smudged in the purpose of telling a good story. Gaglia, who was 13 when put into a horrid program that basically tortured and brainwashed their "patients" with crazy group scare tactics, psychological mind-f*** sessions that could go on for days, and attitudes from the rehab leaders that would make most Nazis cringe, escaped finally when he was 15. I'm glad he got out, though it might help if he now goes into a real rehab for his film-making skills, if only for a couple of days, to learn things like, say, structure, proper lighting, fluid camera movement, subtlety with actors, and other basics that are perpetually lost here.<br /><br />It's all the more frustrating because Gaglia is dealing with a subject that should be shown more to the public (there was recently a Newsweek article referring to a similar AA cult-rehab). Many times one wonders if certain personal character studies might work better as documentaries as opposed to narrative dramas. This is an ever-nagging sensation throughout Over the GW, where it almost feels like Gaglia wants to tell the truth but doesn't know how to communicate it properly through his characters. The character that one would think is closest to him, Bronx teen Tony Serra (Gallagher), who is taken by his mother to a rehab in New Jersey, would be closest to Gaglia, is actually much more of a one-dimensional being, where there is very little back-story (we see a brief freak-out, in black and white, in his old home) and little connection to his mother (Moriarty), who has more potential that is never tapped aside from a cold stone who passes her kids off to another. But there is a story to go with his two-year crisis, I guess.<br /><br />Right off the bat things get rough (a nude cavity search in the first five minutes), and soon it's clear that instead of medical care it's more like a cross between anger management and some bizarre religious sect, where the head doctor Hiller (Insinnia) is a total over-controlling loon. But soon Tony's sister Sofia (Donohue) gets thrown in to the program, and as opposed to Tony's repeated moments of outrage and supposed non-compliance, she goes head-on through the whacked-out three step program and once released becoming a runaway. At times there are bits in this fractured nightmare, where there's one woman, a 22 year old mother who has been in the program a year and a half finds she's become a prisoner not allowed to leave, and when the father of the main siblings comes and pays an enraged visit to Hiller when Sofia finally returns to them, that do contain some raw power, very brief glimpses of Gaglia being able to at least garner some leverage in pure melodrama.<br /><br />But these are moments few and far between. It's not just the unsuccessful characters, who are mostly reduced to stereotypes that veer into being like hysterical D.A.R.E. rip-offs (maybe some of them, like an angry black youth, the passive-aggressive counselors, or even Serra's older sister who is ratted out by the siblings as having taken a hit off a joint and almost thrown into the program, would resonate more if there was more time given to develop any of them). It's that Gaglia is so unfocused in his multiple roles on his tiny $30,000 budget that not one side of whatever potential talent he has can come through. He over-uses tints, mostly with a shade that looks urine-coated), he jiggles his hand-held DVX camera as if it's supposed to be intense ala City of God, occasionally a character will just shoot into frame randomly, his choices of music are like the worst selections possible from pseudo-indie soft-rockers, and there's even inane fake interview scenes with Nicholas Serra (inspiration ?) and Krakowsky that feel about as false as possible.<br /><br />Could Gaglia just not get any interviews with the real victims he was with and resort to would-be artistically cathartic plan B? Bottom line, no matter how much from-the-heart true life stories may appeal to you, don't bother seeing it in the theater, or even on rental, unless you love a final scene with two kids staring off into the digital-hued Hudson river sunset with the final words reading: Dedicated to the Kids. Oy.