Jack Black en Kyle Gass spelen fantasieversies van zichzelf in deze stripvertoning voor hun band Tenacious D, een punkband met satirische, stekelige teksten. Een ex-wegloper die geobsedeerd is door heavy metal en een lanterfanter die aan het strand woont en hasj rookt en die doet alsof hij een rockgod is en een band vormt (de moedervlekken op hun billen vormen de bijnaam van de groep). 'The Pick of Destiny' begint met een grappige proloog die een video van Twisted Sister uit de jaren tachtig imiteert, 'The Pick of Destiny', een vrij goed geproduceerde film die gericht is op oudere kinderen; af en toe lijkt het niet meer dan een middelbare variant van 'Wayne's World'. Niettemin hebben Black en Gass een enorm goed contact (ze traden ook op als producenten en schreven mee aan het script en alle muziek). Het publiek zal er duidelijk op ingaan, hoewel de inspiratie een beetje te verwaarlozen is, vooral in de tweede helft (net als wanneer onze helden in een studentenautootje de smerissen impulsief te snel af zijn). De muzieksecties hebben veel meer succes dan de pogingen tot filmkritiek, en het eerste half uur of zo is Jack Blacks manische enthousiasme aanstekelijk.
Jack Black and Kyle Gass play fantasy versions of themselves in this comic showcase for their side-band Tenacious D, an art-rock outfit with satirical, barbed lyrics. An ex-runaway obsessed with heavy metal and a beachfront-living, pot-smoking slacker who pretends he's a rock god meet and form a band (the birthmarks on both their butt-cheeks form the group's moniker). Opening with a funny prologue which apes a Twisted Sister video from the '80s, "The Pick of Destiny" is a fairly well-produced movie aimed at older kids; it occasionally resembles nothing more than a middle-aged variation of "Wayne's World", with jokey-stoner interludes and a climactic bout with Beelzebub himself, yet Black and Gass have an enormously comfortable rapport (they also acted as producers, co-wrote the script and all the music). The target audience will obviously go for it, though inspiration is a bit low, particularly in the second-half (just about the time our heroes impulsively outrun the cops in a student-driver car). The music sequences are far more successful than the attempts at movie satire and, for the first thirty minutes or so, Jack Black's manic enthusiasm is infectious. *1/2 from ****