Ik geloof dat ik dezelfde psychologische kijk op de wereld heb als Kieslowski. Hij is Pool, ik Nederlander, en toch delen we een synthetische geest: de wereld is niet verstoken van het metafysische te midden van totale toeval. Nauwelijks geregeerd door de mens of misschien door een eerstedichter, zodat Polen als sociaal en cultureel 'lagedrukgebied' de rol kon spelen die het in de Tweede Wereldoorlog had gespeeld: kritisch maar christelijk ten opzichte van de joden, maar vaak niet minder kritisch ten opzichte van zichzelf. Er zijn onschuld en schuld in Kieslowski's wereldbeeld, als de symbolen in het katholicisme: de witte versus de zwarte Madonna. In Rouge is de zwarte Madonna degene op wie de rechter verliefd werd toen hij nog jong was. Flashbacks zijn magisch-realistisch vervlochten met het heden, hoewel ze volkomen toevallig zijn, zoals de camera die gewoon naar de andere kant van de straat zwaaide, of de rode jeep van de toen jonge rechter die langs de auto van de nu jonge vrouw reed nadat ze er per ongeluk zijn hond mee had geraakt. Dat we in diezelfde camera door de tijd sprongen, is wat we later begrijpen. Zijn liefde was onbeantwoord, zodat zijn leven niet was zoals hij het had gepland. Hij verloor zijn vermogen om van andere mensen en dieren te houden. Omdat hij rechter is, heeft hij het gevoel dat hij het leven van andere mensen bespioneert, en als hij met pensioen gaat, gaat hij daar gewoon mee door, ditmaal bespioneert hij zijn buren. De onschuld en het gevoel voor rechtvaardigheid van de jongere vrouw, die (letterlijk) per ongeluk in zijn leven is gekomen, brengt zijn gezonde verstand terug, en het is aan haar te danken dat hij zijn spionagegedrag spontaan aan zijn buren en de politie opbiecht. Hij accepteert het en houdt zich zelfs vast aan de stenen die door zijn ramen zijn gegooid. Al doende herhaalt de geschiedenis zich tussen deze man en de vrouw van wie hij houdt, hoewel hij deze keer oud is en de vrouw niet dezelfde. Kieslowski heeft er misschien wel mee geworsteld, want de oude rechter is zijn alter ego, en men zegt dat hij verliefd was op Irène Jacob. Beide vrouwen spelen dezelfde essentiële rol in zijn psychologie, van de (!) Het is alsof de 'krachten in de lucht' hen samenbrengen, of God dat doet. Toeval is te toevallig om alleen maar toeval of zelfs geluk te zijn. Er moet een mystieke, bovennatuurlijke of theologische bron zijn die deze onpeilbaar diepe levensbeslissingen beïnvloedt. Het studieboek dat openviel bij de vraag van het examen is daar een voorbeeld van. Of het moment dat de oude rechter zijn hart uitsprak tegen de jonge vrouw, waarop de wind buiten de deuren van het operagebouw plotseling dichtslaat en de ramen versplintert. De gigantische foto van de jonge vrouw is precies zoals die op tv, na het verdrinkingsongeluk tijdens de oversteek van het Kanaal. Deze momenten worden doeltreffend geaccentueerd door de menselijke stem van de liturgie, of wat daarvoor door moet gaan (Van den Budenmayer).
I believe I share the same psychological outlook on the world with Kieslowski. He is Polish, I am Dutch, yet we share a synthetic mind: the world is not void of the metaphysical amidst total coincidence. Hardly ruled by man or perhaps by a poet-prime minister, so that as a social and cultural 'low pressure area', Poland could play the role it did in WWII, being critical yet Christian towards the Jews but often not less critical toward oneself. There are innocence and guilt in Kieslowski's world view, as the symbols in Catholicism: the White versus the Black Madonna. In Rouge, the Black Madonna is she who the judge fell in love with when he was a young man. Flashbacks are magically-realistically intertwined with the present, although totally coincidental, such as the camera simply swinging to the other side of the street or the then young judge's red jeep passing by the now young woman's car after she accidentally hit his dog with it. That we leaped through time in those same camera moves, is what we grasp later. His love was unanswered, so that his life wasn't as he had planned it. He lost his ability to love other people and animals. Being a judge, he feels he is actually spying on other peoples' lives and when he retires, he simply continues to do so, spying on his neighbors this time. The innocence and sense of righteousness of the younger woman (literally) accidentally getting into his life, reinstalls his better judgment and it is because of her that he spontaneously confesses his spying behavior to his neighbors and the police, accepting and even holding on to the stones consequentially thrown through his windows. In the process, history repeats itself between this man and the woman he loves, although this time he is old and the woman not the same. Kieslowski may have wrestled with this bit for the old judge is his alter ego, and it is said he was infatuated by Irène Jacob. Both women play the same essential role in his psychology, of the one (!) who possesses his heart and soul and therefore can make him or break him, even as an old man! It is as if the 'powers in the air' are, or God is, bringing them together. Coincidences are *too* coincidental to just be chance or even good luck. There has to be some mystical, supernatural or theological source influencing these unfathomably deep life-decisions. The study book fell and opened at the page of the exam question is another example of this. Or the moment the old judge spoke his heart to the young woman, the wind outside the opera house suddenly slams the open doors and breaks the windows. The gigantic picture of the young woman happens to predict the one on TV, after the drowning accident on her Canal crossing trip. These moments are effectively accentuated through the human voice of liturgy or what sounds like it (Van den Budenmayer).