Heel vreemd. Maar zo was het ook bedoeld. Deze regisseur is een man van zijn woord. Zelfs in het begin zijn er al spanningen tussen Polanski, Bergman en Kafka, althans in aflevering 6, de glurende kater. Wat het allemaal zo vreemd maakte, en het deed denken aan de bovengenoemde drie kunstenaars, was dat het zo maar doorging, dat je nooit wist waar het naartoe ging en dat het overal had kunnen eindigen, en dat het, als het eenmaal was afgelopen, gewoon door had kunnen gaan. Het einde is nauwelijks definitief, niemand kon je vertellen wat deze twee figuren in het volgende beeld zouden doen. Er moet nog iets over de regisseur gezegd worden: geen wonder dat Kubrick hem fascinerend vond. Op de een of andere manier heeft deze episode veel weg van Eyes Wide Shut, in de directe benadering van het karakter, de realistische fantasieelementen van beide. Een plaatsing van de camera door Kubrick zonder een van de grimmige effecten, veel saaier en gehaaster, en niet zo betuttelend. Dat gezegd hebbende, terug naar het begin, heeft die vent toch zijn eigen dingen te zeggen en zegt hij ze goed. Toch is er om de een of andere reden geen enkele scène die ik ooit nog wil zien. Maar ik voelde me absoluut niet in het minst beroofd om er één keer naar te kijken. Maar ik kreeg wel steeds het gevoel dat drie of vier andere regisseursgeesten door de optocht liepen en alles vervaagden. Het voorbehoud was dat het slechts aflevering zes was: de andere negen zouden me heel andere opnamen kunnen opleveren. Maar aangezien deze aflevering draaide om gluren, kijken, het absolute domein van de film, moet ik zeggen, nam hij geen van de gebruikelijke routes, ging hij beslist zijn eigen gang terwijl hij de bagage van een heleboel goede regisseurs met zich meedroeg.
Very strange. But meant to be. This director is his own man. Even through there are strains if Polanski, Bergman, and Kafka at least in the episode no 6, the peeping tom one. What made it all so strange, and reminiscent of the above three artists, was that it went all over the place, you never knew where it was headed, and could have ended anyplace, and finally when it did end, could have kept going. The ending is hardly a finality, nobody could tell you what these two characters would be doing in even the next frame. One other thing should be said about the director: No wonder Kubrick found him fascinating. There is a lot of Eyes Wide Shut in this episode somehow, in the direct approach to character, the realistic fantasy elements of both. A Kubrick placement of the camera without any of the stark effects, much more washed out, and hurried, not as fussed over. That said, back to the beginning, still this guy has his own things to say and says them well. Yet, for some reason, there is not a single scene I ever want to see again. But definitely did not feel ripped off in the least watching it one time around. But I did keep getting the feeling of three or four other directors ghosts moving through the parade, blurring everything. The caveat being that it was only episode six: the other nine might give me entirely different takes. But since this episode revolved around peeping, looking, the absolute domain of film, I will say this, he took none of the usual routes, definitely went his own way while carrying the baggage of a lot of good directors behind him.