'Classe tous risques' doet denken aan de grootvader van 'The Sopranos', die de misdaad en het huiselijk leven met elkaar vermengt, en aan de buddyfilm om zich net zo eigentijds te voelen als 'Reservoir Dogs'.<br />Zelfs terwijl deze gangsters liefdevol verstrengeld zijn met vrouwen, kinderen, minnaars en ouders, zijn ze ijskoud meedogenloos, en we worden er voortdurend aan herinnerd dat ze dat zijn, in welke warme situatie we hen ook zien. Ze kunnen het haar van een kind in de war maken <0xE2><0x80><0x93> en vervolgens in koelen bloede een bedreiging afvuren. De sleutel is loyaliteit, en de mannelijke camaraderie is prachtig overgebracht, zonder etnische of klassenstereotypen, zelfs terwijl hun web van vroegere verplichtingen en betalingen zich vernauwt tot achterdocht en paranoia, omdat de oude bende in verschillende stadia van voorwaardelijke vrijlating, pensionering, op borgtocht vrijgelaten of in nieuwe, minder winstgevende ondernemingen zit. Een intense beschuldiging is dat ze een vreemde sturen om een oud ontsnappingsscenario uit te voeren. Het is een hoogtepunt van emotie als een vrouw te horen krijgt dat zij niet degene is met wie de gangster bevriend is, terwijl we praktisch alleen muziek op de soundtrack horen als hij zijn vrouw terugroept. Straatbeelden in Italië en Frankrijk worden op schitterende wijze gebruikt, in het oogverblindende daglicht voor donkere wateren en snelwegen, vanaf de openingsscène van een stel brutale overvallers die met hun vrouw en twee kinderen op reis zijn. De ruige, verweerde Lino Ventura neemt het scherm onmiddellijk over als de criminele vader. En de tweede schurk is duidelijk een terloopse, vaderlijke aanwezigheid in hun leven, want ze co<0xC3><0xB6>rdineren de diefstal en de ontsnapping, in auto's, bussen, op boten en motorfietsen, in een soepele opeenvolging. Dit is niet de clichématige, chagrijnige, oude man die wordt verzacht door de wees met de grote ogen; dit zijn hun banen en hun gezinnen en ze kruisen elkaar op een afschuwelijke manier. <br /><br />De film levert geen stootjes op in de zin van het onverwacht afslachten van personages, direct en als bijkomende schade, en het uitdagen van onze sympathie voor hen, tot aan het onsentimentele einde toe, wat waarschijnlijk de reden is dat er nooit een Amerikaanse remake is gemaakt.<br />Het lijkt allemaal zo vers dat het pas als Jean-Paul Belmondo bijna op een derde van de film verschijnt en er zo zorgeloos uitziet als een jonge punker, tot je doordringt dat het een film uit 1960 is. De zwoele Sandra Milo heeft een geweldige chemie met hem, van een ambulance tot een lift tot een ziekenhuisbed.<br />Terwijl het Film Forum een nieuwe 35 mm-film vertoonde met pas vertaalde ondertitels, was de film niet smetteloos. De programmaaantekeningen verklaarden dat de titel verwijst naar een soort verzekeringspolis en slaat op 'toeristklasse'.
"Classe tous risques" feels like the granddaddy of "The Sopranos" in mixing the criminal and the domestic, and of the buddy film to feel as contemporary as "Reservoir Dogs."<br /><br />Even as these gangsters are affectionately entangled with wives, children, lovers and parents, they are coldly ruthless, and we are constantly reminded they are, no matter what warm situation we also see them in. They can tousle a kid's hair - and then shoot a threat in cold blood. The key is loyalty, and the male camaraderie is beautifully conveyed, without ethnic or class stereotypes, even as their web of past obligations and pay backs narrows into suspicion and paranoia, as the old gang is in various stages of parole, retirement, out on bail or into new, less profitable ventures. An intense accusation is of sending a stranger to perform an old escape scenario. It is a high point of emotion when a wife is told off that she's not the one the gangster is friends with, while virtually the only time we hear music on the soundtrack is when he recalls his wife.<br /><br />Streetscapes in Italy and France are marvelously used, in blinding daylight to dark water and highways, from the opening set up of a pair of brazen robbers -- who are traveling with one's wife and two kids. Rugged, craggy Lino Ventura captures the screen immediately as the criminal dad. And the second thug is clearly a casually avuncular presence in their lives, as they smoothly coordinate the theft and escape, in cars, buses, on boats and motorcycles, in easy tandem. This is not the cliché crusty old guy softened with the big-eyed orphan; these are their jobs and their families and they intersect in horrific ways.<br /><br />The film pulls no punches in unexpectedly killing off characters, directly and as collateral damage, and challenging our sympathy for them, right through to the unsentimental end, which is probably why there was never an American remake. <br /><br />It seems so fresh that it's not until Jean-Paul Belmondo enters almost a third of the way into the film, looking so insouciant as a young punk, that one realizes that this is from 1960. Sultry Sandra Milo has smart and terrific chemistry with him, from an ambulance to an elevator to a hospital bed.<br /><br />While the Film Forum was showing a new 35 mm print with newly translated subtitles, it was not pristine. The program notes explained that the title refers to a kind of insurance policy and is pun on "tourist class."