Een krachtige film die in de tweede helft van 2007 veel van zijn betekenis heeft herwonnen na de nieuwe wanhopige bewegingen van het Birmese volk tegen hun tirannen. Ik voelde een complexe mengeling van gevoelens over de mensen daar, iets als medelijden en bewondering tegelijk, samen met een beetje woede omdat ik het gevoel heb dat niemand, de landen van de wereld noch zijzelf, iets doet om een eind aan deze schande te maken. Ik denk dat deze gevoelens rechtstreeks uit de film kwamen, en dat ze bedoeld waren toen hij werd gemaakt, dus is het een succesvolle film. Het verlangen naar vrede, de zoektocht naar verlichting, het respect voor het leven leiden soms tot onderwerping. In feite is het de boeddhistische Birmese cultuur die de deuren wijd open heeft gezet voor hun dictators. Maar hoe kun je je kwaad maken over die arme mensen?
A powerful movie that has recovered much of its meaning in this second half of 2007 after the new desperate movements of the Burmese people against their tyrants. I felt a complex mix of feelings about the people there, something like compassion and admiration at the same time, together with a bit of rage because I feel that no one, neither the countries of the world, nor themselves, is doing anything effective to end this shame. I think these feelings became directly from the movie, and that they were intended when it was made, so it is a successful movie. The desire for peace, the quest for enlightenment, the respect for life sometimes leads to subjugation. In fact it is the Buddhist Burmese culture who has left the doors wide opens to their dictators. But, how can you feel angry about these poor people?