Minnie en Moskovitz is het meest meelijwekkende en onelegante liefdesverhaal dat ik ooit heb gezien. Minnie, een gedesillusioneerde museumconservator wier gewelddadige getrouwde vriend haar dumpt en haar nog nerveuzer en verwarder achterlaat dan ze al was, en Seymour Moskovitz, een parkeerwacht die zo wanhopig graag aandacht wil dat hij's avonds mensen lastigvalt in bars en restaurants, vormen vanaf het begin een chaotische en ontgoochelde combinatie. Net als zoveel koppels die we elke dag zien. In bijna elk liefdesverhaal zijn er een man en een vrouw, de man zelfverzekerd, grappig, op zijn eigen manier sexy of aantrekkelijk, met charmante tekortkomingen, en de vrouw een gekwetste ziel die elke man kan krijgen die ze wil, die deze man kiest omdat er gewoon iets aan hem is. Deze films geven iedereen een goed gevoel, omdat de personages belichamen wat elke man en vrouw wil zijn, niet wat ze zijn. Minnie en Moskovitz geven geen blijk van enige fantasie in het domein van de romantiek, maar definiëren mensen die misschien gewoon wat gewoner zijn dan de aantrekkelijke, zelfverzekerde mensen met zoveel ervaring in het veld. Is dit het verhaal achter de liefdesaffaires van de lelijke, verontrustend onhandige man zonder leven en werk die we allemaal tegenkomen, of van de vrouw die zo verlamd is door onzekerheid dat het moeilijk is om met haar te praten?<br />Deze film is niet zo fascinerend als Cassavetes' Faces of Opening Night, maar hij heeft die fascinerende eigenschap waar Cassavetes altijd zo hard voor heeft gevochten, namelijk een ongebreidelde weergave van mensen onder het ego dat zich in bijna alle andere films achter zichzelf verbergt. Gena Rowlands en Seymour Cassel, die verbijsterend meelijwekkende mensen ten tonele voeren, zijn nauwelijks sympathiek te noemen. Moskovitz maakt ons bijna gek, laat staan Minnie. Hij dringt zich zo krachtig in haar leven op dat de afspraakjes een explosie zijn van de innerlijke stemmen van ons allen die reageren op de krijsend onbeholpen onbehagen op afspraakjes waar we allemaal aan hebben meegedaan, afwijzingen die we allemaal hebben ingeslikt en ruzies waarvan we weten dat het onze eigen fouten waren. Ik bewonder een film als Minnie en Moskovitz omdat hij, zoals het kenmerk is van de films die Cassavetes zelf heeft gehelmd, zich met ons 100% eerlijk met ons identificeert. Ons ego speelt geen rol in het gezelschap van zijn personages, wat een enorme prestatie is per optreden van een acteur.
Minnie and Moskowitz is the most pathetic and ungraceful love story I've ever seen. Between Minnie, a disillusioned museum curator whose abusive married boyfriend dumps her and leaves her even more uptight and confused than she already was, and Seymour Moskowitz, a parking attendant so desperate for attention that he spends his nights going to bars and restaurants aggravating people, there is a chaotic and disenchanted match from the start. Just like so many pairings that we see every day.<br /><br />In nearly every love story, there is a man and a woman, the man being confident, funny, either classically hot or attractive in his own way, whose shortcomings are charming, and the woman a wounded soul who could have any man she wants who chooses this guy because there's just something about him. These movies make everyone feel so good because the characters embody what every man and woman wants to be, not what they are. Minnie and Moskowitz, instead of indulging in any hint of fantasy in the realm of romance, depicts people who may just be more common than the attractive, confident people with so much experience playing the field. What's the story behind the love affairs of the ugly, alarmingly awkward man with no life and no job that we all run into, or the woman so crippled by insecurity that it's difficult to talk to her?<br /><br />This film is not as fascinating as Cassavetes's Faces or Opening Night, but it has that riveting quality that Cassavetes always fought so hard to render, which is an unbridled depiction of people underneath the ego that hides behind itself in nearly all other films. Gena Rowlands and Seymour Cassel, delivering startlingly pitiable people, are hardly likable. Moskowitz nearly drives us mad, let alone Minnie. He imposes himself so forcefully in her life, the dates are an explosion of the inner voices of ours that respond to the screamingly inept uneasiness on dates we've all been on, rejections we've all swallowed, and arguments we've all had that we know were our own faults. I admire a film like Minnie and Moskowitz because, as the trademark is with the films Cassavetes helmed himself, it identifies with us in 100% honesty. Our egos play no part in company with his characters, thus a tremendous achievement per performance by actor.