George Burns keert terug als de schertsende Almachtige nadat hij een groot succes had behaald met 'O, God!' uit 1977, een optimistische fantasie die een succes werd door een plotselinge behoefte in de jaren zeventig om van duivelse thrillers over te gaan op komische verlossing (hoewel het geld opbracht, lag het origineel meer in de lijn van de 'Topper'-komedies uit de jaren dertig dan van een terugkeer naar een goede religieuze film). Hier verschijnt God aan een jong meisje (Louanne, die eerder de hoofdrol had gespeeld in een toneeluitvoering van 'Annie') en vraagt haar zijn Heilige Woord te verspreiden, wat haar al doende alleen maar problemen oplevert van volwassenen. Vreemde, op de familie gerichte film lijkt best aardig, en Burns mag zich er met een aardige spervuur van wrange schimpscheuten in mengen, maar de tekst is half slapstick en half serieus, waarbij de volwassenen in het stuk de kleine Louanne opsluiten in overweging nemen, waardoor God eerder een onruststoker lijkt dan een oude vriend. Louanne is een ander probleem: een parmantig kind met gerimpelde oogjes, niet getraind voor filmrollen en af en toe een beetje onbeholpen. De middelmatige productie heeft een waterig, tv-filmachtig uiterlijk, met weinig gracieuze details. De laatste scène imiteert de climax van het eerste 'O, God!' in die zin dat het een weemoedig sentiment in de mix brengt, wat welkom is. Het is het meest subtiele moment in de film.
George Burns returns as the joshing Almighty after enjoying a big success with 1977's "Oh, God!", an upbeat fantasy made successful by a sudden need in the 1970s to switch from devil-driven thrillers to comedic redemption (although it made money, the original was more in line with the "Topper" comedies of the '30s than a return to feel-good religious cinema). Here, God appears to a young girl (Louanne, who had earlier starred in a stage production of "Annie") and asks her to spread his Divine Word, causing her nothing but trouble from grown-ups in the process. Peculiar, family-oriented film appears to be warm-hearted enough, and Burns gets to chime in with a nice barrage of wry jibes, but the writing is half-slapstick and half-seriousness, with the adults of the piece considering putting little Louanne away, all of which makes God seem more like a troublemaker than an elderly friend. Louanne is another problem: a perky kid with wizened little eyes, she is untrained for screen-acting and occasionally seems awkward. The medium-budget production has a gloppy, TV-movie appearance, with few graceful touches. The final scene mimics the climax of the first "Oh, God!" in that it brings a wistful sentiment to the mix, which is welcomed. It's the most subtle moment in the movie. ** from ****