In het midden van de jaren zeventig werd mijn apt. in New York eindelijk aangesloten op kabeltelevisie, en omdat Showtime (in plaats van HBO) het enige kanaal was dat recente films uitzond, meldde ik me aan. Omdat ik van nature een schrijver en nachtuil was, ontdekte ik al snel dat het kanaal's avonds laat films uitzond en tot in de kleine uurtjes van de ochtend had ik er nog nooit van gehoord <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk Amerikaanse onafhankelijke films en buitenlandse films die nooit een Amerikaanse bioscoopuitgave hadden gekregen. Veel van die films hadden herkenbare'ster casts' en respectabele regisseurs, en dankzij Showtime ontdekte ik veel eersteklas films die ik (en andere abonnees van Showtime) anders nooit te zien zouden hebben gekregen. Op een avond onthulde Showtime een klein, in Italië gemaakt juweeltje dat 'Redneck' heette (in 1972 uitgebracht en in 1973 in beperkte oplage in Europa uitgebracht). Hoewel de film nooit in de Verenigde Staten was uitgebracht, stond de MPAA-rating op een 'R'. Aangezien de regisseur ene Sylvio Narizzano was (de regisseur die naam had gemaakt met het glorieuze 'Georgy Girl') en de drie hoofdrollen werden gespeeld door Mark ('Oliver') Lester, Fabio Testi en Telly Savalas, besloot ik het te proberen. En ik zat negenentachtig minuten lang vol ongeloof naar mijn tv-scherm te staren. Als ik het me goed herinner, speelden Savalas en Testi twee criminelen, waarvan de eerste een razende maniak was die in één misselijkmakende scène een Duits gezin de dood in joeg door hun caravan van een klif af te duwen en zich vervolgens in de woeste diepte te storten. Tot zover ging het goed. Maar toen, uit het niets, werden Testi (als de 'aardige' psychopaat) en Lester (als alle veertien toen de film werd gemaakt) naakt gezien in een herentoilet. Testi gluurde tijdens het scheren stiekem naar het lichaam van de jongen, en de arme, verwarde Lester was gefixeerd op close-ups van Testi's naakte kont. Als nog niet afgestompte lid van de filmindustrie, en een liberaal met een hart van goud (ik was toen net zo tegen censuur als tegenwoordig), werd ik misselijk van de hele film (en omdat ik begin jaren zeventig dacht dat ik alles al had gezien in de alles-mag-films uit dat bevrijde tijdperk <0xE2><0x80><0x93> inclusief de ongekuiste versie van Altmans 'That Cold Day in the Park', een echte klapper die tot een R was bijgeschaafd en Altmans carrière zou hebben beëindigd als hij niet met iets was gekomen wat 'M*A*S*H' heette), vraag ik me nog steeds af of iemand anders dan ik ooit 'Redneck' heeft gezien en net zo ontzet was als ik. De acteurs en het filmpubliek te gronde richten is een ongepast plezier waar filmmakers zich vanaf het begin der tijden vrolijk aan te goed hebben gedaan. Maar het wellustig exploiteren van een zeer gerespecteerd en getalenteerd kindacteur (meneer Lester) in een tijd dat hij de moeilijke transactie van kind naar volwassen acteur begon te maken (en ik ben ervan overtuigd dat zijn filmaanbiedingen daardoor waren geslonken tot schunnige troep als 'Redneck')... Meneer Narizzano, u zou uw hoofd van schaamte moeten laten hangen. (Tussen twee haakjes, ik zou spoedig vrienden maken met acteurs die in Narizzano's toekomst waren verschenen, onopmerkelijke pogingen. Ze verachtten hem allebei. Verbazing?)
In the mid-1970s, my NYC apt. building was finally wired for cable-TV and since Showtime (instead of HBO) was the only premium channel offered showing recent movies, I signed up for it. Being a writer and night-owl by nature, I soon discovered the channel was showing movies late at night and until the wee hours of the morning I'd never even heard of--most of them American independent films and foreign films that had never been given a U.S. theatrical release. Many of them had recognizable "star" casts and respectable directors, and thanks to Showtime, I discovered many first-rate films I (and other Showtime subscribers) would never else have had the opportunity to see. Most of these cinematic mongrels were indeed "dogs" but often so bad they were unintentionally hilarious. One night, Showtime unveiled a little Italian-made gem called "Redneck" (filmed in 1972, given a limited European release in 1973). Even though the movie had never been released in the U.S., the MPAA rating was listed as an 'R'. Since the director was one Sylvio Narizzano (the director who made his name with the glorious "Georgy Girl"), and the three leads were Mark ("Oliver") Lester, Fabio Testi and Telly Savalas, I decided to give it a try. And found myself nailed to my TV screen in disbelief for 89 minutes. As I recall, Savalas and Testi played two criminals, the former a raging maniac who, in one stomach-churning scene, casually sent a German family to their deaths by nudging their trailer off a cliff, thereby plunging to the wilderness depths below. So far, so bad. Then, out of nowhere, Testi (as the "nice" psycho) and Lester (all of 14 when the movie was made) are seen, both nude, in a men's room, Testi sneaking peeks at the kid's body while shaving, and poor confused Lester fixated on close-ups of Testi's naked butt. As a not-yet-jaded member of the movie industry, and a card-carrying liberal (I was as much against censorship then as I am today), the entire movie made me queasy (and, being the early '70s when I thoughtI'd seen everything in the anything-goes movies of that liberated era--including the uncut version of Altman's "That Cold Day in the Park", a real jaw-dropper until it was trimmed for an 'R' rating and would have spelled The End for Altman's career had he not next come up with something called "M*A*S*H"), I still wonder if anyone else except me ever saw "Redneck" and was appalled as I was. Trashing the actors and movie-going audiences is joy maladjusted filmmakers have been merrily indulging in since the beginning of time. But leeringly exploiting a highly respected and talented child actor (Mr. Lester) at a time when he was beginning to make the difficult transaction from child to adult actor (and I'm sure his film offers had thereby dwindled to meretricious junk like "Redneck")...Mr. Narizzano, you should be hanging your head in shame. (Incidentally, I was soon to make friends with actors who had appeared in Narizzano's future, undistinguished efforts. They both despised him. Surprise?)