Dat deed ik, en ik verloor tweeënhalf uur van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen.<br />Ik heb echt geen idee wat de critici en de fans in deze film zien. En dat is niet omdat ik 'kunst' niet kan waarderen. Ik ben dol op een goede film met diepgaande boodschappen, briljante cinematografie en een geweldige regie.<br />Deze film hoort daar gewoon niet bij.<br />Mijn voornaamste klacht over deze film is dat hij zo verschrikkelijk langzaam gaat, dat het publiek zich dood verveelt. Aan de andere kant gaan er te snel scènes met dialoog voorbij en is er niet genoeg uitleg om mensen die het boek niet hebben gelezen te laten weten wat...' De film is bezig (mijn moeder heeft me genadig behandeld en me alles uitgelegd voordat ik ernaar keek). Zou het hun dood zijn geweest als ze een verteller hadden ingehuurd? In elk geval voor het begin en het eind?<br />Laat ik het even voor je samenvatten: (inclusief spuiters)<br />De eerste twee minuten word je getrakteerd op een zwart scherm zonder muziek, terwijl je wacht tot de echte film begint.<br />De volgende anderhalve minuut zie je verschillende beelden van zonsopgangen en savannelandschappen. Alsof het publiek niet kon bedenken hoe het de scène moest inkleden, tenzij het de openingsscène drie of vier keer had gezien.<br />De volgende elf minuten worden in beslag genomen door de grommende apen. Ze vechten, zien de monoliet, vechten nog wat meer, bevechten dingen met een bot. Het schijnt dat het prehistorische mensen zijn wier evolutie wordt beïnvloed door het gezang van de monoliet. Niet dat je dat zou kunnen zeggen als je het boek niet had gelezen.<br /><0x3E> Ten slotte komen we in de ruimte. Alleen om te worden onderworpen aan twaalf minuten van schepen die langzaam ronddraaien in de Blue Danube Waltz (een tamelijk snelle wals, naar ik heb begrepen, maar toch voelt hij hier absoluut martelend aan). Eindelijk krijgen we een of andere onschuldige dialoog en een nogal cryptische uiteenzetting over de regering die de mensen niet op de maan laat landen. Daar moeten we ons nog veertien minuten lang het hoofd over breken in Blue Danube en ronddraaiende schepen en keurige cameratrucjes met anti-zwaartekracht. Daarna volgt er vier minuten lang een beeld van een schip dat over het maanoppervlak reist, en van een kade bij een ruimtestation. In de volgende scène in de bestuurskamer krijgen we iets meer te zien. Dan zijn we weer buiten en reizen we met een slakkengangetje over de maan. Er wordt een tweede monoliet zichtbaar, en opnieuw vullen onze oren zich met dat afschuwelijke galmen (ik had geen idee dat dat een echt muziekstuk was!). De monoliet laat zijn kleine lichtshow zien en dan springt de plot naar voren. Maar we hoeven nog steeds geen vijf of zes verschillende opnamen van hetzelfde ding te zien om het concept van het'realisme' ervan te begrijpen. Laat me je vertellen over dat'realisme'; ik juichte toen de tweede-astronaut-figuur stierf. Niet omdat ik een sadist ben en net zo lief mensen zie sterven, maar omdat ik me na vijf minuten zo ergerde aan het geluid van zijn verdomde ademhaling! Ik word verondersteld om die figuur te geven, te voelen als hij doodgaat! In plaats daarvan merkte ik dat ik op een zalige stilte wachtte, hoe die ook zou komen.<br />Hoe dan ook, nu komen we bij het interessantste deel van de film <0xE2><0x80><0x93> het deel met HAL. Vergeet Dave de houterige hoofdpersoon. De echte ster van de show is die kille, onpersoonlijke, huiveringwekkend schurkachtige, meedogenloze slechterik van een computer. Hij is geweldig. En de 'Open de kleppen van de cocon'-sequentie is geweldig. Maar hij is te kort. En het duurt niet lang voor de regisseur weer in te lange scènes vervalt.<br />Vier minuten voor HAL sterft. En sterven doet hij. Langzaam, pijnlijk, met elke minuut verliest hij zijn verstand, zijn stem wordt lager en langzamer, hij zingt 'Daisy, Daisy', en dat alles met een laag en constant gesis dat net zo irritant wordt als zijn zware ademhaling.<br />Zeven minuten van vliegende kleuren als Dave de monoliet binnengaat. Zeven. Ik voelde mijn hersenen smelten en uit mijn oren druipen! Zeven volle minuten van absoluut niets, maar een of andere vent heeft een psychedelische versie van ruimtereizen uit zijn duim gezogen, alweer met dat driedubbele koor! We kregen het idee aan het begin van de film! Waarom zou je het zo lang rekken? Tenzij hij lsd-gebruikers psychotisch wilde maken en flashbacks wilde laten krijgen.<br />Ik ga niet eens proberen het einde uit te leggen, voornamelijk omdat ik het zelf niet helemaal snap. Het schijnt dat hij in een buitenaards onderzoekslaboratorium zit en dat ze hem diepe en diepgaande dingen leren terwijl hij toekijkt hoe hij ouder en ouder wordt en dan sturen ze hem terug naar de aarde als een soort kosmische hemelse ruimtebaby. Niets van dit alles komt in de film naar voren. Voor zover jij weet, kan het best waar zijn.' Het is gewoon een opeenvolging van beelden zonder enig doel of plot. Een groot deel van de film voelde zo.<br />De eerste keer dat ik probeerde naar deze film te kijken, gaf ik het halverwege op. De tweede keer dat ik dit pijnlijke excuus voor een film onderging, was om mijn zus te helpen de beelden te timen om te zien hoe lang ze duurden. Het is zo saai.<br />Noem deze waardeloze film 'kunst' als je wilt. Ik zou het niet doen. Ik heb in het plaatselijke museum interessantere 'kunst' gezien. En ik zal mezelf nooit meer aan dit soort lijden onderwerpen.
I did and I lost two and a half hours of my life that I can never regain again.<br /><br />I honestly have no idea what the critics and fans see in this movie. And that's not because I can't appreciate "art". I love a good film with profound messages, brilliant cinematography, and great directing.<br /><br />This film just isn't one of them.<br /><br />My main complaint about this film is that it's so horribly slow-paced, to the point of boring its audience to death. On the other hand, sequences of dialog go by too quickly and there's not enough exposition to let people who haven't read the book know what's going on (My mother had mercy on me and explained everything before I watched it). Would it have killed them to hire a narrator? At least for the beginning and the end? <br /><br />Let me break it down for you: (Spoilers throughout) <br /><br />For the first two minutes you are treated to a black screen with no music, waiting for the actual movie to begin.<br /><br />For the following minute and a half, you see several pictures of sunrises and savanna landscapes. Like the audience couldn't figure out how to set the scene unless they saw the establishing shot three or four times.<br /><br />The next eleven minutes are occupied with the grunting monkeys. They fight, see the monolith, fight some more, pommel things with a bone. Supposedly they are prehistoric men whose evolution is being influenced by the monolith's singing. Not that you could tell if you hadn't read the book.<br /><br />*Finally* we get into space. Only to be subjected to twelve minutes of ships slowly spinning to the Blue Danube Waltz (A pretty quick-tempo-ed waltz as I understand, yet here it feels absolutely agonizing). At last we get some innocuous dialog and rather cryptic exposition about the government not letting people land on the moon. We are left to wonder about this for fourteen more minutes of Blue Danube and spinning ships and neat camera tricks with anti-gravity.<br /><br />Next comes four minutes of watching a ship travel over the surface of the moon and dock at a space station. We get a little more exposition in a board room scene that follows. Then we're back outside traveling at a snail's pace over the moon. A second monolith is revealed, again filling our ears with that horrible ringing (I had no idea that was an actual piece of music!). The monolith does its little light show and then the plot jumps forward.<br /><br />*Seven* minutes of watching the ship to Jupiter travel. By this point in time my brains had turned into mush. Could it be moving any slower? Maybe it's "realistic" to portray it as such, but we still don't need to see five or six different shots of the same thing to grasp the concept of its "realism". Let me tell you about this "realism" thing; I cheered when the secondary astronaut character died. Not because I'm a sadist and like watching people die, but because after five minutes I was just so annoyed at the sound of his darn breathing! I'm supposed to care about this character, feel when he dies! Instead I found myself waiting for blissful silence whatever way it came.<br /><br />Anyway, now we get to the most interesting part of the film-the part with HAL. Forget Dave the stick-of-wood protagonist. The real star of the show is that coldly impersonal, chillingly villainous, ruthlessly merciless bad guy of a computer. He's great. And the "Open the pod bay doors" sequence is wonderful. But it's too short. And it's not long before the director once again lapses into too-long goings on.<br /><br />Four minutes for HAL to die. And die he does. Slowly, painfully, losing intelligence with every minute, voice getting lower and slower, singing "Daisy, Daisy", all with a low and constant hissing that becomes just as annoying as the heavy breathing.<br /><br />Seven minutes of flying colors as Dave enters the monolith. Seven. I could FEEL my brains melting and dripping out of my ears! Seven full minutes of absolutely nothing but some guy's whacked out psychedelic version of space travel, again with that thrice-cursed chorus! We got the idea at the beginning of the sequence! Why drag it out so long? Unless he wanted to make LSD users go psychotic and have flashbacks.<br /><br />I'm not even going to try to explain the ending, mostly because I don't quite get it myself. Supposedly he's in an alien research laboratory and they're teaching him deep and profound things while he watches himself getting older and older and then they send him back to earth as some kind of cosmic celestial space baby. None of this comes across in the film. For all you know, it's just a sequence of images with no purpose or plot whatsoever. A lot of the movie felt that way.<br /><br />The first time I tried watching this movie I gave up halfway through. The second time I suffered through this sore excuse for a film, it was to help my sister time the sequences to see how long they lasted. It's that boring.<br /><br />Call this crummy film "art" if you wish. I wouldn't. I've seen more interesting "art" in the local museum. And I am never subjecting myself to this kind of suffering ever again.