'The Women' van Claire Booth toont relaties met mannen vanuit het gezichtspunt van een vrouw in een toneelstuk (en in een film uit 1939 waarin ook Joan Crawford een teef speelt, een personage dat 20 jaar eerder Amanda Farrow had kunnen zijn), die geen mannelijke personages heeft. Hier zien we de mannelijke personages en wat een stelletje ze zijn. Ze gebruiken vrouwen als speelgoed en gooien ze weg, waarna ze de vrouwen laten lijden. Ironisch genoeg worden de vrouwen in 'The Women', misschien omdat ze alles zijn wat we zien, in een niet al te gunstig licht getoond, afwisselend onnozel en intrigerend, met de enige 'aardige' (Norma Shearer) die aan het eind 'klauwen' krijgt. We zien de mannen als de schurken die ze zijn, terwijl de vrouwen grotendeels onschuldig en kwetsbaar zijn.<br />Dit is een film over vrouwen die uit het leven springen. Diane Baker springt uit een auto (in misschien wel de meest absurde scène uit de geschiedenis van de film, die niet in het boek voorkomt). Suzy Parker valt van een brandtrap. De vrouwen in de film springen op een werkplek, op zoek naar succes en liefde tegelijk. Vrouwen zouden in de toekomst springen en dit soort soapseries in de komende tien jaar achter zich laten. Maar ze zouden er in de jaren tachtig en negentig op terugkomen in de romans van mensen als Sidney Sheldon en Judith Krantz (hoewel hun slonzigere werk' Het is lang niet zo goed als dit).<br />Het mooiste aan deze film is hoe hij eruitziet. Ik ben dol op de glossy cinemascope-films uit de jaren vijftig en zestig. Ze zien er zoveel beter uit dan de door pixels geplaagde homevideo's die we sindsdien hebben gemaakt, vooral in de ingelijste versie die we op tv zien, en op de dvd, met een beeld dat zo helder is dat je er zo in zou kunnen lopen. De aanblik van de schare jonge schoonheden is ook gedenkwaardig. Deze film heeft waarschijnlijk meer mooie vrouwen in zich dan welke andere ook. Er zit een supermodel in (Suzy Parker), een schoonheidskoningin (Myrna Hansen, die niet Miss Amerika 1954 was, zoals Rona Jaffe in het dvd-commentaar zegt, maar Miss Amerika 1953, volgens de IMDb: nou en?), en een Playboy-speelkameraadje (June Blair, uit januari 1957). Mijn stem gaat uit naar Suzy, een van de verbazingwekkendste schoonheden aller tijden. Haar acteerprestaties zijn niet zo vreselijk als de mensen denken: ze reageren gewoon, zoals de mensen toen deden, op de aanblik van een supermodel (het eerste, eigenlijk), dat probeert te acteren. Het leek niemand iets te kunnen schelen hoe goed ze het deed. Haar rol, die van een schijnbaar wereldwijze vrouw die het kwetsbaarst blijkt te zijn, is de meest complexe van het stel en ze doet het prima. Het ontroerendste aan de film is nu de leeftijd van de vrouwelijke hoofdrolspeelsters. Hope Lange was 27 toen ze dit in het voorjaar van 1959 filmden. Diane Baker was 20. Suzy Parker was 26. Hope, die zo te zien de erfgename van Grace Kelly was, werd nooit echt groot en werd uiteindelijk Mrs. Muir op de televisie. Ze kwam, volgens de IMDb, terecht in een huis met 'kratten voor salontafels', omdat ze haar geld uitgaf aan zaken waarin ze geloofde, voordat ze in 2003 op 72-jarige leeftijd overleed. Deze film moet haar tegen die tijd een heel verre en irrelevante herinnering hebben geleken. Parker heeft veertig jaar lang 'het beste van alles' gevonden met Bradford Dillman, voordat hij op zeventigjarige leeftijd stierf, net als Lange. Maar hier zijn ze dan, jong, mooi en ambitieus voor succes en liefde, net als hun personages.
Claire Booth Luce's "The Women" shows relationships with men through a woman's point of view in a play, (and 1939 film that also has Joan Crawford playing a bitch: a character who might have been Amanda Farrow 20 years before), that has no male characters. Here we see the male characters and what a bunch they are. They use women like toys and throw them away, leaving the women to suffer. Ironically, the women in "The Women", perhaps because they are all we see, are shown in a less than favorable light, alternately silly and scheming, with the only "nice" one, (Norma Shearer), growing "claws" by the end. In "The Best of Everything" we see the men for the cads they are while the women are largely innocent and vulnerable.<br /><br />This is a film about women leaping from things. Diane Baker leaps from a car, (in perhaps the most absurd scene in cinema history, which is not in the book). Suzy Parker falls from a fire escape. The women in the film are leaping into the workplace, looking for success and love at the same time. Women would leap into the future and leave this type of soap opera behind in the next decade. But they would come back to it in the 80's and 90's through the novels of people like Sidney Sheldon and Judith Krantz, (although their trashier works aren't as good as this).<br /><br />The best thing about this film is the way it looks. I love the glossy cinemascope films of the 50's and 60's. They look so much better than the pixel-challenged home movies we've been making since, especially in the letterboxed version we see on TV, and the DVD, with the picture so clear you could walk into it. The look of the bevy of young beauties in it is also memorable. This film probably has more beautiful women in it than any other. It has a supermodel, (Suzy Parker), a beauty queen, (Myrna Hansen, who was not Miss America 1954 as Rona Jaffe says in the DVD commentary but rather Miss USA 1953, per the IMDb: but so what), and a Playboy playmate, (June Blair, from January 1957). My vote goes to Suzy, one of the astonishing beauties of all time. Her acting here isn't as awful as people pretend: they are just reacting, as people did then, to the sight of a supermodel, (the first, really), trying to act. Nobody seemed to care how well she did. Her role, that of an apparently worldly woman who turns out to be the most vulnerable, is the most complex in the bunch and she does just fine.<br /><br />The most touching thing about the film now is the age of the female leads at the time. Hope Lange was 27 when they filmed this in the spring of 1959. Diane Baker was 20. Suzy Parker was 26. Hope, who looked to be Grace Kelly's heir, never made it really big and wound up being Mrs. Muir on television and, per the IMDb, wound up living in a home with "crates for coffee tables" because she spent her money on causes she believed in before dying at age 72 in 2003. This film must have seemed a very distant and irrelevant memory to her by then. Baker, always a welcome face in 60's TV, (especially to Richard Kimble), and still active as an actress and acting coach, just turned 67. Parker found "the best of everything" with Bradford Dillman for 40 years before dying at age 70 the same year Lange did. But here they are, young, beautiful and ambitious for success and love, just like their characters.