Als je een Catalaanse anarchistische anarcho-socialist bent met een ongenuanceerde eerbied voor de mythologie van de Spaanse republiek, dan is deze film misschien wel iets voor jou. Twee broers, echte levens (waaronder Marc Recha zelf), spelen opnieuw een fictieve versie van een levensechte reis die ze hebben gemaakt door het spectaculaire landschap van Catalan, en de geschiedenis wordt opgeroepen (pannen vol kogelgaten, artilleriegranaten op de soundtrack) maar niet getoond. Er is heel weinig dialoog, en het meeste ervan is bijzaak: het verhaal wordt verteld in de derde persoon, met de stem van een actrice die de echte zus van de echte broers speelt. De beelden hebben weinig te maken met de verhaallijn, en die is niet veel. Vele zijn verbluffende, broeierige pans over grimmige, half verdorde bergen en rivieren (denk aan Terrence Malick of Gus van Sant <0xE2><0x80><0x93> van zowel 'Gerry' als 'Last Days' komt hier geen greintje in voor), afgewisseld met enkele verbluffende stills en bewegingloze beelden. Deze zijn het leukst in de schitterende natuurlijke geluidsomgeving van de film en zonder het uiteindelijk saaie verhaal of zelfs maar de zo nu en dan aanwezige achtergrondmuziek (sommige heel goed, sommige nogal vreemd, maar allemaal gratis). Het beste van wat deze film te zeggen heeft, wordt gezegd in deze reeksen, met hun nu en dan commentaarloze invoeging van krachtcentrales en dammen.<br />De relatie tussen de broers wordt schetsmatig en algemeen gehouden; een belangrijk personage is een mensbijtende katvis, die nooit te zien is. Hoe meer de Catalaans-nationalistische anarcho-wat-dan-ook-betekent van de regisseur, hoe meer de rijkere, onuitgesproken boodschap van de film wordt ondermijnd en hoe ergerlijker en narcistischer de ervaring wordt. Hoewel de regisseur bij de screening van de NYFF zei dat de film vanaf het begin was bedacht met zijn verhaal in de derde persoon, zou ik graag een versie ervan zien zonder het verhaal of de muziek en met alleen de natuurlijke soundtrack en minimalistische dialogen <0xE2><0x80><0x93> het resultaat zou misschien ontroerender zijn en in elk geval niet zo veel minder verbijsterend.<br />Intussen is dit hoogstwaarschijnlijk de enige film die je dit jaar te zien zult krijgen waarin een man met een kledingstuk (het badpak dat hij droeg?) ) aan zijn penis bungelt. Dit is een van de weinige momenten in de hele film waarop je belangstelling (sorry) wordt geprikkeld door iets wat echt op het scherm gebeurt (wat is dat? waarom hangt het daar?), maar zoals gewoonlijk worden er geen antwoorden gegeven. Heel Warholiaans, heel jaren zestig, en heel vermoeiend.
If you are a Catalan nationalist anarcho-socialist with unnuanced reverence for the mythologies of the Spanish republic, this movie may be for you. Two brothers, real-life ones (one of them being Marc Recha himself), re-enact a fictional version of a real-life journey they had made through the spectacular Catalan countryside, and history is evoked (pans of bullet-holed walls, artillery booms on the soundtrack) but not shown. There is very little dialog, and most of it is incidental: the story is told in a third-person voice-over, the voice being that of an actress impersonating the real-life sister of the real-life brothers. The images have little to do with what story line there is, which isn't much. Many are stunning, brooding pans across stark semi-arid mountains and rivers (think Terrence Malick or Gus Van Sant -- there's not a little of both "Gerry" and "Last Days" here), interspersed with some stunning still images and motionless frames. These are best enjoyed within the film's superb natural sound environment and without the ultimately tedious narration or even the occasional background music (some quite good, some rather odd, but all gratuitous). The best of what this movie has to say is said in these sequences, with their occasional comment-less inclusion of power stations and dams.<br /><br />The relationship between the brothers is left sketchy and generic; a major character is a man-biting catfish, never shown. The more the Catalano-nationalist anarcho-whateverist commitments of the director are suggested, the more the film's richer, unspoken message is subverted and the more irritatingly narcissistic the experience becomes. Though the director said at the NYFF screening that the film was conceived from the beginning with its third-person narrative, I'd like to see a version of it without the narrative or the music and with only the natural soundtrack and minimalist dialog -- the result might be more moving, and would in any case not be that much less baffling.<br /><br />Meantime, this is most likely the only film you will see this year in which a guy strides into the frame with a cloth object (the bathing suit he had been wearing?) dangling from his penis. This is one of the few moments in the whole movie in which your interest is (sorry) pricked by something that's actually happening on screen (what is that? why's it hanging there?), but, as usual, no answers are provided. Very Warholian, very sixties, and a not a little tiresome.