Het enige wat ik met deze film kan doen, is improviseren op mijn indrukken. Ik heb niet de'veranderingen' gekregen, ken de'score' niet en ben niet geschoold in het genre. Ik had trouwens toch al problemen met het volgen van akkoordveranderingen (trompettist, weet je), dus ik beperkte me vrij goed tot het fundamentele 'hou de melodie in gedachten' en improviseerde daar omheen. Wat me zo dwarszat aan dit ongelooflijk humeurige zwart-wit bluesstuk was de knoop die het in mijn hoofd en hart legde bij de vraag of ik met het ensemble mee moest gaan of een pad moest kiezen langs de melodie (verhaal). Ik denk dat ik me bij de melodie hield, zoals gewoonlijk; ik raakte steeds de draad kwijt van de veranderingen <0xE2><0x80><0x93> te diep, te uitgebreid, waarschijnlijk boven mijn hoofd. Toch was het een genot om te proberen ze bij te houden. Ik bewonderde de acteurs die op het thema en de verhaallijn inspeelden. Ik zag sommige dingen niet en hoorde andere dingen die anderen wel leken te zien of te horen: ik had niet het gevoel dat het lichte huidmeisje probeerde 'door te lopen', net zomin als ze zich bewust was van de kleurkwestie of die probeerde te negeren <0xE2><0x80><0x93> in het begin: later kwam ze vechtend terug. De peinzende jonge huidman (zijn trompetgeschal was bespottelijk) was dubbelzinnig, ambivalent en <0xE2><0x80><0x93> misschien wel zijn beste eigenschap <0xE2><0x80><0x93> afstandelijk. Wat, dacht ik nadat het schaduwgordijn om dit provocerende stuk was dichtgegaan, is de basis van zoiets als dit? Is het een manier om de 'werkelijkheid' te vinden door een toneel op te zetten, het te overdekken met expressieve personages en er een melodie en een thema aan te geven? Is het werkelijker of waarachtiger dan een goed geschreven script, zonder het voordeel van redigeren en herschrijven? Is improvisatie heldhaftig, 'artier'? <0xE2><0x80><0x93> meer dan goed gemaakt werk? Waar is er een grotere of duidelijker waarheid: in retrospectieve kunst/techniek of in vervaardiging en hervorming? Nou, ik ga nog steeds op in deze vraag. Ik was dol op de film; ik ging er helemaal in op op een koele, mistige avond, toen ik alleen nog maar naar huis hoefde te gaan om mijn hoorn te pakken. Ik barstte los in een bluesriff van twaalf maten, zo goed en zo kwaad als het ging <0xE2><0x80><0x93> kon mezelf niet van de wijs laten brengen. De werkelijkheid is gewoon te eng.
12/17/01 All I can do with this film is improvise on my impressions. I wasn't given the "changes," don't know the "score," and am not schooled in the genre. I always had problems following chord changes anyway (trumpet player, y'know), so I was pretty well limited to doing the basic "keep the tune in mind" and ad lib around that. What jammed me up about this incredibly moody black and white blues piece was the knot it gave me in my head and heart in trying to figure out whether to go with the ensemble or pick out a path along the tune (story.) I guess I went with the tune as usual; I kept getting lost on the changes--too deep, extensive, over my head, probably. Still, it was a gas to try to keep pace. I admired the actors' playing to the theme and story line. I didn't see some things or heare things others seem to: I didn't feel the light skin gal was "trying to pass" as much as she was either oblivious to the color issue or was trying to ignore it--at first: later she came back fighting. The brooding light skin young man (his trumpet noodling mas ludicrous) was ambiguous, ambivalent, and --perhaps his best feature--remote. What, I thought after the shadow-curtain closed on this provocative piece--is the foundation of a thing like this? Is it a way of finding "reality" by setting up a stage, peopling it with expressive characters and giving them a melody and theme? Is it any more real or truthful than a well-crafted script--without the benefit of editing and revising? Is improvisation heroic, "artier"?--moreso than crafted work? Where is there greater or clearer truth: in retrospective art/craft or in fabrication and reformation? Well, I am still lost in this question. I loved the film; it got me lost in a cool blue foggy evening, where I just had to go home and get out my horn. Guess what? I broke out in a twelve-bar blues riff, tried and true--couldn't make myself stray from the tune. Reality is just too scary. jaime says give them a 7 and more. I'm on break.