Wat was dit, een film van de Zucker-broers? Ik heb niets tegen een beetje humor in mijn Holmes (ik ben een grote fan van Billy Wilders 'The Private Life of SH'), maar deze versie van 'The Sign of Four' voelt als een Grand-Guignol-achtige aflevering van 'Murder, She Wrote' (vanaf de openingstitels, die van het slechtst denkbare soort zijn: een montage van scènes uit de film) onder regie van Mel Brooks. Ian Richardson is een goede acteur, en hij ziet er ook goed uit (hij lijkt sprekend op die tekeningen van The Strand! Maar zijn interpretatie van het personage is helemaal verkeerd en veel te humoristisch, van de dwaze glimlach die hij regelmatig laat zien (ik dacht dat de drug die Holmes gebruikte cocaïne was, niet wiet) tot zijn komische stijfheid in de carnavalsnummers. Om nog maar te zwijgen over het feit dat hij, als hij zich vermomt als oude man, zo over de top is dat we hem, ondanks de fijne make-up, onmiddellijk herkennen. David Healy is een onopvallende maar, gezien de omstandigheden, acceptabele Watson, en is niet al te veel een hansworst... in elk geval niet meer dan de rest van de personages. Cherie Lunghi (Excalibur) speelt Mary Morstan op een overdreven ingebeelde manier die regelrecht uit een vaudeville uit de jaren dertig afkomstig lijkt. Er zijn een paar zinloze toevoegingen (zoals het geven van vampiertanden aan Tonga, zijn voorliefde voor rauw vlees en een kermiskuil als woonplaats, waardoor hij een verschoppeling wordt van het eiland van dr. Moreau), en zelfs het genoegen om het mysterie samen met Holmes te ontdekken wordt ons ontzegd, aangezien we van alles op de hoogte zijn voordat Holmes erachter komt. En dit staat vol met afgezaagde clichés: niet alleen krijgen we het beruchte gezegde 'Elementair, mijn beste Watson' (dat, zoals elke sherlockiaan zal weten, Conan Doyle nooit heeft geschreven), maar we worden ook blootgesteld aan zulke schaamteloze gemeenplaatsen als dat er Hindi-muziek uit het niets klinkt als Holmes een blanke man in Hindi-kleren ziet. In de jaren tachtig van de vorige eeuw probeerden twee rivaliserende tv-maatschappijen een langlopende serie Sherlock Holmes-bewerkingen te maken, en produceerden de eerste t.v.-films als potentiële piloten. Een van de twee speelde Ian Richardson, de andere Jeremy Brett. Gelukkig was de film die door meerdere afleveringen heen kwam de beste!<br />3/10. Travestie.
What was this, a Zucker brothers movie? I don't mind a little humor in my Holmes (I'm a big fan of Billy Wilder's "The Private Life of SH"), but this version of "The Sign of Four" feels like a Grand-Guignol-esque episode of "Murder, She Wrote" (right from the opening credits, that are of the worst possible kind: a montage of scenes from the movie) as directed by Mel Brooks. Ian Richardson is a fine actor, and certainly looks the part (he's a dead ringer to those drawings from The Strand!), but his interpretation of the character is all wrong and overly humorous, from the silly smile he frequently sports (I thought the drug Holmes was into was cocaine, not weed) to his expressions of comical stiffness in the carnival sequences. Not to mention that when he disguises himself as an old man, he is so over the top that despite the fine makeup we instantly recognize him. David Healy is an unmemorable but, given the circumstances, acceptable Watson, and is not too much of a buffoon... at least not more than the rest of characters. Cherie Lunghi (Excalibur) plays Mary Morstan in an exaggerated ingenue fashion straight out of a 1930s vaudeville.<br /><br />Story-wise, there are some pointless additions (like giving Tonga vampire teeth, an appetite for raw meat and a carnival pit as a place to live, turning him into a reject from Island of Dr. Moreau), and we are even denied the pleasure of discovering the mystery alongside Holmes, as we are well informed of everything way before Holmes finds out. And this is full of tired clichés: not only we get the infamous catchphrase "Elementary, my dear Watson" (which, as any Sherlockian will know, Conan Doyle never ever wrote), but we are exposed to such blatant commonplaces as having Hindi music pop out of nowhere when Holmes goes to see a white guy in Hindi clothes.<br /><br />Bottom line: In Britain, in the eighties, two rival TV companies attempted to create a long-running series of Sherlock Holmes adaptations, and produced initial TV-movies as potential pilots. One of them starred Ian Richardson, the other starred Jeremy Brett. Thankfully, the one that got its way through multiple episodes was the good one!<br /><br />3/10. Travesty.