Gebaseerd op de autobiografie van 1952 'A Many-Splendoured Thing', 'Love Is a Many-Splendored Thing' (1955) vertelt het verhaal van Han Suyin en concentreert zich op de romance die Han, een Euraziatische arts die in 1949 in Hongkong weduwe was geworden, had met een getrouwde Amerikaanse correspondent die Mark Elliott heette. 'Ik wil nooit meer iets voelen,' zegt Han tegen Mark, kort nadat ze elkaar hebben ontmoet, maar de twee ontwikkelen al snel de onweerstaanbare aantrekkingskracht die ze voor elkaar hebben, en wie kan het ze kwalijk nemen? Mark wordt gespeeld door William Holden op het hoogtepunt van zijn vrijgezellentijd (het hoogtepunt van 'Picnic' zou het jaar daarop zijn) in deze, de eerste van de drie films die Holden in de daaropvolgende zeven jaar in China zou vinden (The World of Suzie Wong uit 1960 en 'Picnic' uit 1962). Satan Never Sleeps' is een van de andere). En dr. Han wordt hier gespeeld door Jennifer Jones, die, hoewel ze geen halfbloed is (in tegenstelling tot die heerlijke Nancy Kwan en de knappe France Nuyen uit die andere exotische Holden-films), er heel geloofwaardig in slaagt om voor een halfbloed door te gaan. Of ze nu gekleed is in een _cheongsam_, een Europese jurk, een operatiehemd of (hubba-hubba!) een badpak, Jones ziet er hier belachelijk mooi uit. Geen wonder dat _East meets West_ in deze film zo dramatisch is! Met zijn twee aantrekkelijke hoofdrolspeelsters, adembenemend Hongkong-landschap, prachtige CinemaScope en kleur, Oscar-winnende kostuums en dat klassieke, Oscar-winnende titellied dat door de film zweeft als een heerlijke wierookgeur, blijkt 'Love Is a Many-Splendored Thing_ een behoorlijk winnend en romantisch brouwsel. Han zelf vond de film blijkbaar niet goed, dus ik kan me alleen maar voorstellen dat ze zich heel wat vrijheden heeft veroorloofd met haar bronmateriaal. Toch heb ik ervan genoten. En als het einde van de film je aan het huilen maakt, denk dan aan Marks wijze woorden: 'De grootste tragedie in het leven is niet bemind te worden.'
Based on the 1952 autobiography "A Many-Splendoured Thing," "Love Is a Many-Splendored Thing" (1955) tells the story of Han Suyin, focusing on the romance that Han, a widowed Eurasian doctor in 1949 Hong Kong, had with a married American correspondent named Mark Elliott. "I don't want to feel anything again, ever," Han tells Mark soon after they meet, but the two soon develop the mutual irresistibles for each other, and who can blame them? Mark is played by William Holden at the near peak of his hunky-dude period (the following year's "Picnic" would be the peak) in this, the first of three films over the next seven years that would find Holden in China (1960's "The World of Suzie Wong" and 1962's "Satan Never Sleeps" being the others). And Dr. Han is here played by Jennifer Jones, who, although not a Eurasian (unlike yummy Nancy Kwan and pretty France Nuyen of those other exotic Holden films), does a credible job of passing as one. Whether dressed in cheongsam, European frock, surgical gown or (hubba-hubba!) bathing suit, Jones looks ridiculously gorgeous here. No wonder East meets West in this film so dramatically! With its two appealing lead stars, breathtaking Hong Kong scenery, beautiful CinemaScope and color, Oscar-winning costumes and that classic, Oscar-winning title song that wafts through the film like a lovely incense, "Love Is a Many-Splendored Thing" turns out to be quite the winning and romantic concoction. Han herself supposedly did not care for the picture, so I can only imagine that great liberties were taken with her source material. Still, I enjoyed it. And if the film's ending causes a tear to come to the eye, just remember Mark's words of wisdom: "Life's greatest tragedy is not to be loved."