Ik vond deze film best goed en best vermakelijk voor een film die zo vol emoties zit. Ik ben het eens met wat een andere gebruiker schreef over het scenario dat sympathiseert met de drie hoofdpersonen. Ik denk dat dit de reden was waarom de film goed was. Het was geen schurkenfilm, noch van meneer noch van mevrouw Kramer, en het was, denk ik, verfrissend om te zien dat twee mensen in wezen zelf de kwestie uitwerken en uiteindelijk het beste voor Billy doen. En, hoewel het een beetje vreemd was, vond ik de muziek in deze film ook wel mooi. Om de een of andere reden leek de muziek toepasselijk voor de reis die de drie hoofdpersonen ondernamen. Deze film vloeide heel goed en was niet slecht. Het was een simpel verhaaltje, zoals sommige emotioneel zware films de neiging hebben te doen. Het ging over een ernstige situatie, maar nam zichzelf niet al te serieus. Het vertelde het verhaal gewoon recht voor zijn raap en het werkte heel goed.
I thought this film was quite good and quite entertaining for a film heavy on emotion. I agree with what another user wrote about the script being sympathetic to the three main characters. I think that this is what what made the film good. It didn't villainies either Mr. or Mrs. Kramer and it was refreshing, I think, to see two people essentially work the issue out on their own and eventually do the best thing for Billy. And, although it was a little strange, I actually liked the music in this film as well. For some reason the music seemed appropriate for the journey that the three main characters embarked upon. This movie flowed quite well and didn't doodle, like some emotionally heavy films tend to do. It dealt with a serious situation but didn't take itself too seriously. It simply told the story in a straight forward way and it worked quite well.