Als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, wordt het dan de waarheid? Park Avenue 15 is het verhaal van een alternatieve werkelijkheid van een schizofrene (Mithi) vrouw. De film gaat over haar zoektocht naar haar huis op een fictief adres waar haar denkbeeldige man en 5 kinderen wonen. Aparna Sen levert weer een meesterwerk. Elke acteur in de film was beter dan de andere. Konkona Sen ziet er ongelooflijk overtuigend uit als schizofrene vrouw. Ze speelt de rol met een gemak en een volwassenheid die haar leeftijd ver te boven gaan. Shabana Azmi is zoals gewoonlijk ongelooflijk. Ze speelt de dominante en fel onafhankelijke oudere zus van Mithi die voor haar zieke zus en oude moeder zorgt. Ze weigert dat te accepteren - ondanks al haar kracht en moed voelt ze zich af en toe nog steeds eenzaam. Dit had voor Rahul Bose een heel gemakkelijke film moeten zijn. De rol was niet al te veeleisend en iedereen had de rol kunnen spelen.<br />Het einde van de film was het meest surrealistische deel van de hele ervaring aan de Park Avenue. Het duurde even voor ik had verwerkt dat de film was afgelopen. Ik was in de war en misschien zelfs een beetje verontrust. Maar later begon het tot me door te dringen. Mijn ogen zijn zwart. Maar als iedereen zegt dat ze blauw zijn, geloof ik dan nog steeds dat ze zwart zijn?
If you repeat a lie enough number of times will it become the truth? 15 park avenue is the story of an alternative reality of a schizophrenic (Mithi). The movie is about her search for her home at a fictitious address where her imaginary husband and 5 children live. Aparna Sen delivers yet another masterpiece. Each and every actor of the movie was better than the other. Konkona Sen looks unbelievably convincing as a schizophrenic. She pulls off the role with such ease and maturity beyond her age. Shabana Azmi is incredible as usual. She plays the dominating and fiercely independent elder sister of Mithi who takes care of her ailing sister and aging mother. She refuses to accept that in-spite of all her strength and courage, she still feels lonely at times. This should have been a very easy movie for Rahul Bose. The role was least bit demanding and anyone could have done the role.<br /><br />The ending of the movie was the most surreal part of the whole park avenue experience. It took me a while to digest that the movie had ended. It left me confused and maybe even a bit disturbed. But later on, it started sinking in. My eyes are black. But if everyone says they are blue, will I still believe that its black??!