Dit bewerkelijke en slordige spionagedrama, waarin twee hansworsterige (een idealistische en een drugsverslaafde) Californische jongelui geheimen aan de KGB verkopen, lijkt nooit genoeg stoom af te blazen om enige spanning en spanning vast te houden voordat het meer dan twee uur later een heel langzame dood sterft. Het eindproduct van John Schlesinger wekt de indruk dat hij het grootste deel van de tijd in zijn regisseursstoel zat te slapen, terwijl de film hapert en de acteurs slaapwandelen, afgezien van de hoogst irritante scène over de topprestatie van Sean Penn.<br /><br />De misdienaartjes en vrienden Chris (Tim Hutton) en Daulton (Penn) bedenken een plan om geheimen aan de KGB te verkopen als Chris een baan krijgt waarbij hij toegang krijgt tot uiterst geheime overheidsdocumenten. Gedesillusioneerd door wat hij ziet als de Verenigde Staten zich met buitenlandse aangelegenheden bemoeien, nemen de idealistische Chris en de drugsgeile Daulton contact op met de Russen en beginnen ze geheime informatie naar hen door te sluizen. Als Chris besluit dat hij eruit wil stappen, begint alles in een traag tempo uit elkaar te vallen.<br />De jaren tachtig waren geen goede jaren voor de bekende regisseur John Schlesinger. In de jaren zestig en zeventig had hij een reeks met lof bekroonde films in zowel Engeland als Amerika, maar toen kwam in 1981 Honky Tonk Freeway en dat was het begin van het einde. De Valk en de Sneeuwman legden er min of meer een deksel op. Bij gebrek aan de spanning van Marathon Man en de kwaliteitsvoorstellingen (Hoffman Voight, Christie, Jackson, Finch, Olivier) die hij in het verleden had losgepeuterd, draait de Falcon het grootste deel van de weg in kringetjes rond.<br />Sean Penn kauwt van begin tot eind op het decor, op zo'n weerzinwekkende manier dat je geneigd bent zijn folteraars aan te moedigen meer met hem te doen. Tim Hutton laat zich leiden door zijn beperkte acteertalent en de meeste scènes laten zien dat er meer repetitietijd nodig is. Lori Singer als Huttons vriendin speelt het grootste deel van de tijd zonder geluid en Schlesinger stelt zich tevreden met het filmen van haar nietszeggende gelaatsuitdrukkingen. Als ze haar emoties laat zien, begrijp je waarom. Alleen David Suchet, de KGB-begeleider met zijn doordringende, introspectieve aanwezigheid en terughoudendheid, komt er goed vanaf.
This belabored and sloppy spy melodrama featuring two buffoonish (one idealistic, one drug addled) California kids dealing secrets to the KGB never seems to get enough steam up to sustain any tension and suspense before it dies a very slow death over two hours later. John Schlesinger's finished product gives the impression that he was asleep in his director's chair most of the time as the film lags and the actors sleep walk, save for the highly annoying over the top performance of Sean Penn. <br /><br />Childhood altar boys and friends Chris (Tim Hutton) and Daulton (Penn) devise a plan to sell secrets to the KGB when Chris lands a job that allows him access to top secret government materials. Disillusioned by what he sees as US meddling in foreign affairs the idealistic Chris and the drug hungry Daulton make contact with the Russians and begin to funnel them classified materials. When Chris decides he wants out things begin to unravel at a lackadaisical pace. <br /><br />The eighties were not kind to distinguished director John Schlesinger. In the 60s and 70s he had a series of critically acclaimed films in both England and America but then came Honky Tonk Freeway in 1981 and it marked the beginning of the end. The Falcon and the Snowman more or less put a lid on it. Lacking the suspense of Marathon Man and the quality performances (Hoffman Voight, Christie, Jackson, Finch, Olivier) he had coaxed from leads in the past Falcon goes in circles most of the way. <br /><br />Sean Penn chews scenery from start to finish in such an obnoxious fashion you find yourself encouraging his torturers to do more to him. Tim Hutton is governed by his limited acting chops and most of his scenes show a need for more rehearsal time. Lori Singer as Hutton's girlfriend plays it mute most of the way with Schlesinger content to film her vapid expressions. When she does emote you understand why. Only David Suchet as the KGB handler with a piercing eyed introspective presence and restraint acquits himself well.