De rolbezetting (en de richting) in _Onderstroom_ is eerder banaal dan geïnspireerd in deze noir-kluns die van het begin af aan niet van de grond komt. Robert Taylors houten stijl vormt bijna onmiddellijk een wegversperring voor de hooggestemde Kate Hepburn, en vanaf het begin is er sprake van een slechte chemie.<br /><0x3E> Naïeve en onschuldige Ann Hamilton (Hepburn) valt voor de knappe vliegtuigfabrikant Alan Garroway (Taylor) en rent met hem naar het altaar. Ze komt er al snel achter dat er veel is wat ze niet van hem weet. Naarmate Alan afstandelijker wordt, duikt ze dieper in het duistere verleden en al snel merkt Ann dat ze in een nachtmerrie leeft in plaats van in de Amerikaanse droom. De onderstroom doet denken aan een paar Hitchcock-scenario's, maar Vincent Minnelli komt er al snel achter dat hij geen meester is in het vertolken van spanning. Hepburn is geen breekbaar viooltje en het valt niet mee om een personage te vinden dat beter past bij de terughoudende stijl van Teresa Wright of Joan Fontaine. Minnelli slaagt er nooit echt in om Kate op een wanhopige manier te laten berusten in Taylors beperkte acteertalent. Haar pogingen komen over als zwijgzame Gish, terwijl Taylors waanzinnige afdaling in de waanzin wordt gespeeld door de beheerste Bela Lugosi. Robert Mitchum maakt de misplaatste rol van de gevoelige broer compleet.<br />Cinematographer Karl Freund zorgt voor een paar zeer gestileerde noir-interieurbeelden, maar Minnelli en de cast gebruiken de atmosferische middelen gedwee en de spanning blijft lauw. Met Minnelli ver van zijn forte (de muziek) en Hepburns slachtofferrol die haar als een slecht pak past.
The casting (and direction) in Undercurrent is more insipid than inspired in this noir clunker that fails from the outset to get off the ground. Robert Taylor's wooden style poses a roadblock almost immediately for the highly affected Kate Hepburn and it's bad chemistry from the outset.<br /><br />Naive and innocent Ann Hamilton (Hepburn) falls for handsome airplane manufacturer Alan Garroway (Taylor) and rushes to the altar with him. She soon finds out there is a lot she does not know about him. As Alan becomes more remote she delves further into the murky past and Ann soon finds herself living a nightmare instead of the American dream.<br /><br />Undercurrent resembles a few Hitchcock plots but Vincent Minnelli rapidly establishes he is no master of suspense. Hepburn is no shrinking violet and she is a hard sell for a character more suited to the reticent styles of Teresa Wright or Joan Fontaine. Minnelli never really succeeds in getting Kate to defer in desperate fashion to Taylor's limited abilities as an actor. Her attempts come across as silent Gish while Taylor's wide descent into madness takes on restrained Bela Lugosi. Robert Mitchum completes the miscasting as the sensitive brother. Talk about piling on.<br /><br />Cinematographer Karl Freund provides some highly stylized noir interiors but Minnelli and cast utilize the atmospherics meekly and the tension remains tepid. With Minnelli far from his forte (musicals) and Hepburn's victim role fitting her like a bad suit Undercurrent drowns all involved.