Ik kijk veel naar films. Een heleboel. Als je een graad in de filmwetenschappen hebt, kun je jarenlang 2-3 films per dag bekijken. Het wordt allemaal erg vermoeiend. Voornamelijk omdat ik het gevoel heb dat ik alles al heb gezien. Het komt zo zelden voor dat ik ergens door word verrast, meestal hoop ik iets te zien dat zo goed is als ik verwacht dat het zal zijn. De meest pretentieuze manier waarop ik het kan verwoorden is: dit is Samuel Beckett die een spookhuisfilm maakt. Ik bedoel, het is een manisch depressief bed dat mensen opeet! En gefrituurde kip! Midden in de rimboe! En er zijn benen handen! Ik kan mijn gevoelens over deze film nauwelijks onder woorden brengen. En ja, als je toegeeft dat je deze film leuk vindt, maak je jezelf belachelijk. Maar na een tijdje worden de dingen echt hetzelfde. Het is moeilijk om een cinefiel te zijn en voortdurend bezig te blijven. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat dit van begin tot eind een volledig unieke film is. Van wat het is tot hoe het in elkaar zit. Zulke films hebben we nodig, films die ons uit onze zelfgenoegzaamheid halen. Beschouw het als een existentialistisch kamp. Het is leuk en het is stom, maar ook briljant op zijn eigen rare manier. De ergste griezelschurk aller tijden? Misschien, maar het is in elk geval geen vent met een masker.
I watch a lot of movies. A LOT of movies. Getting a graduate degree in film forces one to watch 2-3 flicks a day for years. It all gets very exhausting. Mostly because I feel I have seen it all. So rare is it when I get surprised by something, mostly I hope to see something as good as I expect it to be.<br /><br />Death Bed is so unlike anything I have ever experienced I actually had to stop the DVD in order to rant about its genius.<br /><br />The rhythm of the piece is psychotic. It's structured in a way that forces the viewer to stay outside of the frame. It's not like something like Halloween with all its snappy editing and POV shots; Death bed actually comes across as kind of dreamy. The most pretentious way I can phrase it is: this is Samuel Beckett making a haunted house movie. I mean it's a manic depressive bed that eats people! And fried chicken! Out in the middle of nowhere! And there's bone hands! I can barely articulate my feelings about this film. And yeah, copping to liking this will open you up to ridicule. But things get real same-y after awhile. Its hard to be a cinephile and consistently stay engaged. I can honestly say this is a fully unique film up and down. From what it is to how its put together. We need films like that, movies that shake us out of our complacency. Consider it like existential camp. it's fun and it's stupid, but also brilliant in its weird little way. The worst horror villain of all time? Maybe, but at least it isn't a guy in a mask.