Het kost me moeite de juiste woorden te vinden om uit te leggen hoezeer ik deze film verafschuwde. Het historische proces tegen Henriëtte Deluzy-Desportes en de Duc de Praslin is een tragisch en meeslepend verhaal dat, naar mijn idee, de potentie had om een fantastische film te worden, maar daar niet in slaagde.<br />Hoewel de cinematografie zeker iets te zeggen had, kon die op geen enkele manier de verschrikkelijke structuur van de film, het slecht geschreven script en vooral de afschuwelijk overacting personages goedmaken. Het ergst waren de kinderen van de Duc, die zo over-de-top en misselijkmakend nep waren dat het bijna pijnlijk was om naar te kijken.<br />Tot slot liet deze film me alleen maar geïrriteerd en diep teleurgesteld achter.
I am having a hard time finding the words to explain just how much I detested this movie. The historical trial of Henriette Deluzy-Desportes and the Duc de Praslin is a tragic and compelling story that, I feel, had the potential to be a fantastic film, but failed. <br /><br />Although the cinematography certainly had something to say for itself, it in no way could make up for the terrible structure of the film, the badly written script and most of all the horrendously overacted characters. The worst of them were the Duc's children who were so over-the-top-corny and sickeningly fake that it was almost painful to watch.<br /><br />In conclusion, this film left me feeling nothing more than irritated and profoundly disappointed.