Als je naar deze film kijkt, met zijn deterministische oorzaak en gevolg, kamerbrede clichés en afgezaagde sentimenten, is er dan iemand zo naïef om te denken dat Barries leven zich op deze manier heeft voltrokken? Je kijkt ernaar in een houding van verschil van mening. De biopics van Hollywood zijn niet meer gebaseerd op het individuele leven, het zijn alleen maar herschreven versies van eerder succesvolle biopics. Als Hollywood een film over je leven zou maken, zou die zo perfect gesynchroniseerd zijn dat je je eigen verhaal nauwelijks zou herkennen. Elke persoonlijke complexiteit zou worden weggevaagd door een alles verklarende, simplistische achtergrond. Jouw verhaal zou op 'Rocky' lijken omdat het de enige levenscirkel is die Hollywood nog kan produceren. We konden het publiek niet achterlaten met een open einde als ze weggingen. Ik vertrouw er niet op dat het publiek de dingen kan uitvogelen zonder er zelf naar toe geleid te worden. Ik had al een eeuwigheid voordat de film het voor mij letterlijk ging nemen een beeld van de moeder/vader-van-de-film. Ik zag de 25 kinderen al dagen aankomen.<br />Dit is een doodgewone film. Niet afschuwelijk, maar ook niet geweldig. Daarom zal hij waarschijnlijk volgend jaar een paar Oscars in de wacht slepen. Er is niets wat de Academy liever doet dan zichzelf feliciteren met het feit dat het eindelijk is opgevallen dat er in de afgelopen dertig jaar bepaalde patronen zijn ontstaan.<br />Uit het artikel in de New Yorker 'Lost Boys' door Anthony Lane:<br />Arthur Llewelyn Davies was ook dol op zijn jongens, en het is misschien niet helemaal eerlijk om 'Finding Neverland' te vergelijken met 'Lost Boys'. Tegen de tijd dat Johnny Depp Kate Winslet leert kennen, is ze al weduwe, terwijl Arthur nog springlevend was toen Barrie voor het eerst het bewustzijn binnenging <0xE2><0x80><0x93> en stukje bij beetje de huisvader van de familie Llewellyn Davies werd.<br />'Het vinden van Neverland' is een klucht. Vanaf het moment dat Barrie George en Jack leerde kennen en begon na te denken over de manier waarop ze onsterfelijk zouden kunnen worden, is het een triest verhaal, maar de werkelijkheid is nog triester: in 1907 overlijdt Arthur Llewellyn Davies aan kaakkanker. In 1910 overlijdt Sylvia aan longkanker. De vijf jongens worden wees; Barrie wordt hun voogd. In 1915 overlijdt George in de Eerste Wereldoorlog, terwijl hij met zijn regiment in Vlaanderen vecht. 1921adem: Michael, een student in Oxford, verdrinkt terwijl hij met een vriend aan het zwemmen is. De twee lichamen, als ze gevonden worden, klampen zich aan elkaar vast.<br /><br />Op 5 april 1960 wierp Peter Llewellyn Davies, toen al een gewaardeerde publisher, zich in Londen onder een metrotrein. We mogen ons niet aanmatigen een gekwelde geest te lezen, maar we mogen tussen neus en lippen door opmerken dat hij, als hij een maand langer geleefd had, de honderdste geboortedag van Barrie zou hebben bereikt en dus, zo stel je je voor, een nieuwe golf van belangstelling voor 'Peter Pan' boven 'dat verschrikkelijke meesterwerk', in de woorden van Peter Llewellyn Davies.
When watching this movie, with it's deterministic cause and effect, wall-to-wall clichés and hackneyed sentiment, can anyone be so naive as to think that this is actually how Barrie's life played out? You watch it in a posture of disagreement. Hollywood biopics aren't based on the individual lives anymore, they're just rewrites of previously successful biopics. If Hollywood made a movie about your life it would be filled with such perfect synchronization that you'd barely recognize your own story. Any personal complexity would be obliterated by some all-explaining, simplistic backstory. Your story would resemble "Rocky" because it's the only life-arc Hollywood knows how to produce anymore. We couldn't leave the audience pondering anything left open-ended as they exit. This movie doesn't trust an audience to figure things out without being led to them. I perceived the captain hook/mother reference eons before the movie literalized it for me. I could see the 25 kids twist coming for days.<br /><br />This is a completely average movie. Not horrible but not great. Hence it's likely to be showered with a few Oscars next year. There's nothing the Academy likes better than congratulating itself for finally noticing patterns put in place over the previous thirty years.<br /><br />From the New Yorker article "Lost Boys" by ANTHONY LANE: <br /><br />"Arthur Llewelyn Davies, also adored his boys, and it may be unfair of "Finding Neverland" to omit him, for streamlining purposes, from the scene; by the time that Johnny Depp meets Kate Winslet, she is already a widow, whereas Arthur was very much alive when Barrie first entered the consciousnessand, little by little, the homeof the Llewellyn Davies family.<br /><br />"Finding Neverland" is a weepie. From the moment that Barrie met George and Jack, and started to ponder the means by which they might be rendered immortal, the story is sad, but the reality is even more dismal: 1907Arthur Llewellyn Davies dies from cancer of the jaw. 1910Sylvia dies of lung cancer. The five boys are orphaned; Barrie is made their guardian. 1915George is killed in the First World War, fighting with his regiment in Flanders. 1921Michael, an undergraduate at Oxford, is drowned while swimming with a friend. The two bodies, when recovered, are found clinging together.<br /><br />On April 5, 1960, Peter Llewellyn Davies, by then an esteemed publisher, threw himself under a subway train in London. We should not presume to read a mind in torment, but we may note in passing that, if he had lived another month, he would have reached the centenary of Barrie's birth and thus, one imagines, a fresh flurry of interest in "Peter Pan""that terrible masterpiece," in the words of Peter Llewellyn Davies.