Ik denk dat de filmografische lijn zo zal verlopen. Let op, alsjeblieft, want ik moest dit opzoeken. In 1967 regisseert Peter Yates, een ex-autocoureur, de Engelse avonturenfilm _Robbery_, waarvan het meest opwindende deel een achtervolging door de straten van Londen is, door steegjes waar kinderen aan het spelen zijn en zo. Het is een succes.<br />Een jaar later regisseert Yates _Bullet_, met Steve McCool, ik bedoel McQueen, in de hoofdrol, die weer een nog spectaculairdere achtervolging door de heuvels van San Francisco doet, met verbijsterend authentieke motorgeluiden, waaronder een dubbele koppeling, volledige racecams, geen knaldempers, twaalfcilindermotoren onder kappen van tien meter, supercharged, superdupercharged en alle vijfduizend pk op volle toeren. Een heleboel foto's van McQueens kauwgom kauwende gezicht dat vertrokken is van concentratie terwijl hij een andere auto van de weg probeert te drukken, hoewel een passagier in de andere auto een geweer bij zich heeft. De achtervolging wordt geënsceneerd door Philip D'Antoni. Bill Hopkins rijdt in de criminele auto.<br />Een jaar of twee later geeft Bill Friedkin, die een goed gevoel heeft, de regie aan 'The French Connection', een film over een achtervolging tussen een in beslag genomen politiewagen (Gene Hackman) en een verhoogde trein in New York City. Een heleboel foto's van Hackmans vloekende gezicht terwijl hij met de gehavende auto door de straten worstelt. De achtervolging wordt geënsceneerd door Philip D'Antoni. Academy Awards volgen.<br />Als Bill Friedkin een goed gevoel heeft, brengt een jaar of twee meer ons 'The Seven Ups'. De film gaat over een achtervolging tussen een auto met Roy Scheider achter het stuur, met veel opnamen van Scheiders vloekende gezicht terwijl hij de andere auto, die door Bill Hopkins wordt bestuurd, van de weg probeert te drukken, hoewel de criminele auto, dat staat vast, een passagier met een geweer aan boord heeft. Geen heuvels in New York City, alleen maar hobbels, maar ze zijn toch scherp genoeg om de auto's een paar meter hoger te doen komen. De achtervolgde auto scheurt met piepende banden een hoek om en schiet een straat in waar een stuk of tien kinderen aan het spelen zijn. Er worden schoten gelost op de gillende kinderen die van het trottoir afstuiven en de auto doorlaat. Maar één keer is niet genoeg. De kinderen rennen onmiddellijk de straat weer op en moeten de terugtocht herhalen voor de achtervolgende politiewagen met Scheider erin.<br />Ik ben eens getuige geweest van een achtervolging met hoge snelheid in de straten van Philadelphia. Zowel de misdadiger als de politie reden met een snelheid van zo'n veertig kilometer per uur door de straten en kwamen bij elk stopbord en elk rood stoplicht tot stilstand <0xE2><0x80><0x93> heel saai spul in vergelijking met deze film.<br />Over deze film gesproken, die is best goed. _Robbery_ en _Bullet_ waren cool. Iedereen netjes gekleed. Maar de films in New York zijn smerig. Het wemelt er van het afval en de metrowagons zijn bedekt met graffiti. Schieten en aftuigen vinden plaats op braakliggende terreinen, omringd door vervallen bakstenen gebouwen, of in afvalhopen voor vrieskisten van industriële afmetingen.<br />De acteerprestaties zijn ook vrij goed. Roy Scheider lijkt zo glad als een aal. De andere acteurs hebben gezichten die voor de camera gemaakt zijn, vooral Richard Welsh. En het verhaal is onderhoudend, zij het niet helemaal onbekend. Wat de film het beste maakt, is de manier waarop hij New York City vastlegt in zijn bijna totale onverschilligheid voor menselijke verdorvenheid en adeldom. Op een begrafenis staan de chauffeurs van de limousines met hun kraag omhoog en hun peuken uit hun mond, met hun koude voeten tegen elkaar te schoppen, volkomen verveeld door het ritueel dat zich voltrekt. De film wil ons doen geloven dat The Seven Ups een elitegroep van onaantastbare smerissen zijn die voor niets terugdeinzen om hun werk te doen, en hier is dat een beetje te veel van het goede. Het lijkt er altijd op dat ze dreigen iets onethisch en illegaals te doen <0xE2><0x80><0x93> een verdachte in elkaar slaan of een in het ziekenhuis liggende hulpeloze crimineel lichamelijk letsel toebrengen <0xE2><0x80><0x93> maar ze slagen er altijd in dat te vermijden. (Als ze het echt zouden doen, zouden hun personages levensecht en dubbelzinnig worden en hebben we liever onze helden en schurken van meer Bijbelse aard.) Heel leuk, zelfs als je het eerder hebt gezien, en dat kan heel goed in een van de voorgaande incarnaties.
I think the filmographic lineage may run like this. Pay attention, please, because I had to look this up. In 1967 Peter Yates, an ex auto racer, directs the English caper movie "Robbery," the most thrilling part of which is a car chase through the streets of London, down alleys where there are crowds of children playing and all that. It's a success.<br /><br />A year later, Yates directs "Bullet", starring Steve McCool, I mean McQueen, featuring another even more spectacular car chase up and down the San Francisco Hills, with dumbfoundingly authentic engine sounds that seem to include double clutching, full race cams, no mufflers, twelve-cylinder engines under forty-foot hoods, supercharged, superdupercharged, and all five-thousand horsepower running at full tilt. Lots of shots of McQueen's gum-chewing visage scowling with concentration as he tries to bump another car off the highway, though a passenger in the other vehicle totes a shotgun. The chase is staged by Philip D'Antoni. Bill Hopkins drives the criminal vehicle.<br /><br />A year or two later, sensing a good thing, Bill Friedkin directs "The French Connection," featuring a chase between a commandeered cop car(Gene Hackman) and an elevated train in New York City. Lots of shots of Hackman's cursing face as he wrestles the battered car through the streets. The chase is staged by Philip D'Antoni. Academy Awards follow.<br /><br />Sensing a good thing, a year or two more brings us "The Seven Ups," featuring a chase between a car driven by Roy Scheider, with lots of shots of Scheider's cursing face as he tries to bump the other car, which is driven by Bill Hopkins, off the road, although the criminal car, to be sure, carries a shotgun-toting passenger. No hills in New York City, just bumps, but they are still sharp enough to elevate the cars a few feet. The pursued car screeches around a corner and dashes down a street on which a dozen children are playing. Shots of the screaming kids as they scatter off the pavement and allows the car to zoom through. But once is not enough. The children immediately run back into the street and must repeat the retreat for the pursuing cop car carrying Scheider.<br /><br />I once witnessed a pursuit at high speed on the streets of Philadelphia. Both the criminal and the cops drove through the streets at about 25 miles an hour, coming to rolling stops at each Stop sign and red light -- very dull stuff compared to this movie.<br /><br />Speaking of this movie, it's pretty good. "Robbery" and "Bullet" were cool. Everyone dressed neatly. But the New York movies are filthy. There's garbage all over the place and the subway cars are covered with graffiti. Shoot outs and beat ups take place in vacant lots surrounded by crumbling brick buildings, or in disposal dumps for industrial-sized freezers.<br /><br />The acting is pretty good too. Roy Scheider seems whippet sleek. The other actors have faces made for the camera, especially Richard Welsh. And the story is engaging, if not entirely unfamiliar. What's best about the film is the way it captures New York City in its almost total indifference to human depravity and nobility. At a funeral, the limo drivers stand around with their collars up, butts hanging out of their mouths, kicking their cold feet together, utterly bored at the ritual goings on. The film wants us to believe that The Seven Ups are an elite group of untouchable cops who stop at nothing to get the job done, and here it's a bit of a sell out. They always seems to be threatening to do something unethical and illegal -- beat hell out of a suspect or physically damage a hospitalized and helpless hood -- but they always manage to avoid doing it. (If they actually did it, their characters would become lifelike and ambiguous and we'd rather have our heroes and villains of a more Biblical nature.) Very enjoyable, even if you've seen it before, and you very well may have in one or another of its previous incarnations.