In deze film worden we uitgenodigd om getuige te zijn van de afdaling in een morele en emotionele depressie van iemand die om te beginnen al niet sympathiek is. Wat had het dan voor zin om de film te maken? Om te laten zien dat het beter was geweest als we geen IN KOUD BLOED hadden gemaakt <0xE2><0x80><0x93> een boek dat ik overigens bewonder <0xE2><0x80><0x93> om de integriteit van onze held intact te houden? Nauwelijks. Hij gedraagt zich op het feest aan het begin van de film precies zoals hij zich gedraagt na zijn triomfantelijke voorlezing uit het boek, dus zijn vernedering is een kwestie van gradatie. Moeten we ons zo druk maken om Capote dat we zijn bewering dat hij en de moordenaar Perry Smith verwante geesten zijn, serieus nemen, ook al heeft de eerste alle kansen gehad en de tweede niet? Ik ben bang dat ik helemaal niet onder de indruk was van het lot van meneer Capote, dus als dat de hoofdgedachte was, dan was dat aan mij verspild. Maar zelfs als ik had kunnen begrijpen waarom de filmmakers dit zinloze project op zich hadden genomen, dan nog zou ik me hebben verveeld. Hoffman geeft een bravourestukje weg dat geen enkel emotioneel effect heeft, terwijl Keener en Cooper zo warm en interessant zijn dat ik naar meer van hen verlangde. Ongelooflijk saai.
In this film, we're invited to observe the descent into a moral and emotional funk of someone who isn't likable to start with. What was the point of making the film, then? To show that it would have been better not to have had IN COLD BLOOD - a book I admire, incidentally - in order to have kept our hero's integrity intact? Hardly. He behaves at the party at the start of the film exactly in the same way he behaves after his triumphant reading from the book, so his degradation is a matter of degree. Are we supposed to care enough about Capote to take seriously his claim that he and murderer Perry Smith are kindred spirits, with the former having had all the breaks while the latter had none? Mr Capote's plight didn't touch me at all, I'm afraid, so if that was the central idea it was wasted on me. But even if I could fathom why the filmmakers visited this pointless project on us, the clunky storytelling would still have bored me as it did. Hoffman gives a bravura performance to no emotional effect, while Keener and Cooper are so warm and interesting that I was yearning for more of them. Dreary beyond belief.