Als kind was ik dol op het liedje 'Never smile to a krokodil', en als ik me in deze situatie bevond, die in feite geïnspireerd is door ware gebeurtenissen, zou glimlachen wel het laatste zijn waar ik aan dacht. Vanaf de openingsscène ben ik nog nooit zo ingegraven, opgejaagd en uiteindelijk uitgeput geweest als toen ik naar deze beperkte budgettaire Independent Australian horrorfilm keek, over drie mensen die in het Northern Territory in een mangrovemoeras gevangenzitten terwijl een heel sluwe krokodil in het water onder hen wacht. Wat de film echt tot leven bracht, was hoe realistisch hij was in het overbrengen van de angst en onzekerheid van de personages naar het publiek. semi-documentair camerawerk met een onrustbarend griezelige achtergrond en authentieke optredens brengen je in feite buiten je comfortzone. Wat we krijgen is een overlevingsverhaal van een patiënt in plaats van alleen maar een bloederige, uitzinnige aanval. Denk maar aan 'Open Water (2003)', waar het budget en de tijdsdruk ervoor zorgden dat het bescheiden bleef, maar deze minimale barrière versterkte de ervaring.<br />Het langzaam slijpende verhaal mocht dan zwart-wit zijn, het leek nooit vervangbaar, of te bezwijken voor vaste patronen. Nou ja, niet voor het grootste deel, en het verband tussen de personages was emotioneel ontroerend, zelfs met een kaal, rechtlijnig script. Hoewel je kunt zeggen'minder is meer', met de handelingen en uitdrukkingen die de talmende gedachten verlichtten die hun geest kwelden. De beproeving is uitermate angstaanjagend, omdat de dreiging zeer levend is en zich nooit lijkt te ontspannen. Dit is wat de chaotische adrenaline van de film aandrijft, en waarin hij (zelfs wanneer hij begraven wordt) tot het einde toe voortduurt.<br />De economische richtlijn van de schrijvers/directeuren Andrew Traucki en David Nerlich vervreemdt van de kijker en spant de toeschouwer met zijn gespannen geijsbeer en aangrijpende psychologische trekjes aan. Op sommige momenten gaat de scheidslijn omhoog, met door druk opgewekte spanning en schokkende beelden. De manier waarop de nachtscène wordt uitgevoerd is immens huiveringwekkend en pulserend. De dreigende krokodil manipuleert met zijn verse vlees in een verontrustende, spannende benadering. Zeker, er waren momenten dat het onwaarschijnlijk leek, maar het staat nooit in de weg of leidt niet af. Sound FX is de sleutel en soms vreet het gebrek daaraan alleen maar aan je. De muziek van Rafeal May is pretentieloos en komt niet veel in het mengsel voor, maar als dat wel zo is, bouwt het een organische klankkwaliteit op. De filmografie van John Biggins is prachtig ontworpen en wordt snel agressief als de stemming omslaat. Hij was altijd in beweging en claustrofobisch, maar geen van deze schokkerige bewegingen. Het monteren was scherp aangepakt en het effect werd professioneel geaccentueerd door het voortreffelijk uitkammen van levende krokodillenbeelden.<br />Iets als deze productie zou er ook op moeten vertrouwen dat de cast het verhaal op een geloofwaardige manier verkoopt en dat doen ze ook. Diana Glenn, Andy Rodoreda en vooral Maeve Dermody zijn overtuigend goed. Een groot deel van de verantwoordelijkheid komt op Dermody neer, en zij zorgt voor een geïnspireerde draai. Dit item mag dan een paar overeenkomsten vertonen met een andere bloederige krokodillenfilm 'Rogue (2007)', maar de twee kunnen niet anders zijn in wat ze willen zijn en hoe ze eindigen. Maar als ik moest kiezen, neig ik meer naar dit uitje, alleen al vanwege de betrokkenheid die het je bezorgt.<br />Een opmerkelijke inspanning op alle fronten, waarbij iedereen die erbij betrokken is echt iets te bieden heeft.
As a kid I loved the song "Never smile at a crocodile", and if I found myself in this state of affairs, which is actually inspired by true events. Smiling would be the last thing on my mind. From the opening set-up, I've never been so entrenched, caught up and finally exhausted like I was when watching this limited budget Independent Australian horror film, about three people in Northern Territory trapped in a mangrove swamp with a very conniving crocodile waiting in the water below them. What really brought the film alive, was how realistic it managed to be in transporting the fear and uncertainty of the characters' situation to the audience. Semi-documentary camera-work with a disquietingly eerie backdrop and authentic performances effectively take you out of your comfort zone. What we get is a patient survival tale than just a bloody, all-out creature feature onslaught. Think of "Open Water (2003)", where its budget and time restraint made sure it would stay low-key, but this minimal barrier enhanced the experience.<br /><br />The slow-grinding story might be black and white, but it never seemed to become disposable, or succumb to formulaic patterns. Well not largely, and the connection between the characters were emotionally engaging even with a bare, straight-forward script. Although you can say "less is more", with the actions and expressions illuminating the lingering thoughts plaguing their minds. The ordeal is utterly terrifying, because the threat is very alive and never seems to loosen up. This is what drives the film's chaotic adrenaline, and in which it lasts (even when its kept buried) through to the very end. <br /><br />Writers / Directors Andrew Traucki and David Nerlich's economical guidance alienates and smartly strings along the viewer with its taut pacing and harrowing psychological traits. In certain patches the notch goes up, with pressure induced suspense and startling images. The way the night sequence is executed is immensely chilling and pulsating. The menacing crocodile manipulative toys with its fresh-meat in a distressingly suspenseful approach. Sure some moments felt unlikely, but never does it get in the way or distract. Sound FX is the key, and at times the lack of any just eats away at you. Rafeal May's musical score is unassuming and doesn't really enter the mixture much, but when it does it builds an organic sounding quality. The cinematography of John Biggins is beautifully devised, and rapidly aggressive when the mood changes. It was always on the move and claustrophobic, but none of this jerky movements. The editing was sharply handled, and the effects were professionally catered by superbly combing live crocodile footage. <br /><br />Something like this production would also have to rely on its cast to sell to the story in a believable manner and they do it. Diana Glenn, Andy Rodoreda and especially Maeve Dermody are persuasively good. A lot of the responsibility falls on Dermody, and she strongly delivers with an inspired turn. Now this item might cop some comparisons with another killer crocodile film "Rogue (2007)", but the two couldn't be any different in what they want to be and how they end up. If I had to pick though, I'm leaning more towards this outing for its sheer involvement to snap at you.<br /><br />A remarkable effort on all fronts, with everyone involved showing potential to really look out for.