Ik ben verbaasd over de vragen en kwesties die deze documentaire in de recensies hier naar voren heeft gebracht, vooral omdat het inderdaad interessante vragen zijn. Degenen die er het beste op in kunnen gaan, zijn ongetwijfeld de makers van de film zelf. Toch denk ik dat ik enig licht kan werpen op iets wat volgens mij over het hoofd is gezien, namelijk het doel van de film, waar hij over gaat en wat hij probeert over te brengen. Wat is uiteindelijk de boodschap? Op het gevaar af op het meest voor de hand liggende te wijzen, zal ik beginnen met te zeggen dat de filmmakers een bedoeling hebben. Ze proberen een verhaal te vertellen, er een betekenis aan te geven en iets duidelijk te maken. Met dit in gedachten kunnen we veel van de bekritiseerde punten wegstrepen, vooral die waar mensen iets verwachtten in contrast met wat de filmmakers in werkelijkheid probeerden te laten zien. Oorzaken en gevolgen van geweld? Daar gaat de film niet over. Het gaat niet over het'verlichten van het niet-Braziliaanse publiek' over de kwestie van de Braziliaanse favela's? Nou, wie wilde dat dan? Is Afro-Reggae dit of dat en wordt het gesteund door wie? In deze context doet het er niet toe. Niet genoeg vrouwen in de film naar jouw smaak? Het gaat niet over gelijkheid of de feministische zaak. Elk klein detail over Andersons leven, moeder, zoon, familie en alle aspecten en de werking van de Afro-Reggae-beweging? Nou, wees niet zo kieskeurig, want het doet er niet toe. '''Een verhaal kan net zo lang zijn als het duurt voordat het geen film meer kan worden. Als de auteurs alles zouden laten zien wat iedereen verwacht, zouden ze in plaats daarvan een tv-serie van 6 maanden moeten maken. Als je dat allemaal verwacht, bekijk je de film verkeerd.<br />''De film gaat in feite over twee mensen die een beweging zijn begonnen. Twee mensen vol idealen. Twee mensen die dorsten naar verandering. Twee mensen die iets proberen te doen aan alle misstappen die om hen heen gebeuren. Twee mensen die helemaal aan de grond zijn geraakt en weer omhoog willen. Het draait allemaal om het vinden van een doel in het leven, inspiratie putten uit ellende, het lot veranderen en iets anders worden dan wat ze waren voorbestemd <0xE2><0x80><0x93> misdadigers en drugsdealers, wat dat betreft. Het gaat om prestaties en hoop, en niet om de wrede realiteit van geweld in Rio de Janeiro, al is dat wel een integraal onderdeel van de film, aangezien de personages daar voortdurend mee geconfronteerd worden. Onverwacht en niet zonder reden, komt de film uiteindelijk veel meer op Andersons levensloop door tegenslag en tegenslag in het leven neer. Dat komt omdat ze tijdens de opnamen van de film geconfronteerd werden met Andersons ongeluk. Ik weet het niet zeker, maar misschien hebben ze zelfs serieus overwogen om er meteen een eind aan te maken, zodat alle energie die eraan was besteed achterbleef. Maar Anderson wilde doorgaan. En dat deden ze, met het risico dat ze een film kregen met een beetje een identiteitscrisis, gezien de plotselinge verandering van koers, maar ze wonnen door iemand te laten zien die zo'n verwoestende gebeurtenis te boven kwam. Het is heel duidelijk voor wie ernaar kijkt dat de film begint over Afro-Reggae en eindigt over Anderson. Hij is heel uniek in die zin (de verschuiving van de verhaallijn). Misschien is hun enige zonde dat ze het niet van tevoren duidelijk maken, waardoor er in het begin verwachtingen kunnen ontstaan die niet vervuld zullen worden.<br />Wat het belang of gewoonheid van Anderson betreft, ik...' Ik zou zeggen dat niet iedereen de hele wereld wil veranderen, een eind wil maken aan al het geweld, de hongerigen wil voeden, net als Mahatma Ghandi wil zijn, net zo bekend wil zijn als Moeder Teresa of wie er verder nog maar een persoonlijkheid is. Het is veel gemakkelijker om je te verplaatsen in iemand die, net als ieder ander, probeert zijn of haar harde leven te transformeren, problematische kinderen wil opvoeden, blijvende verwondingen of ziekten wil verwerken en er zelfs in slaagt om aan het eind van de maand de rekeningen te betalen. Om de film te begrijpen, moet je de film zien die gaat over het achter laten van een verleden van betrokkenheid bij drugs en misdaad, het goedmaken en proberen anderen ervan te overtuigen dat ze niet hetzelfde lastige pad moeten bewandelen. Hoewel je kritiek kunt leveren als de manier waarop ze het hebben gedaan effectief is en je kunt twijfelen aan de ideologie van de methode, kun je hun bedoelingen niet ontkennen.<br />Ook kan de opvatting dat Anderson bijzonder is of een uitverkorene, gedeeltelijk iets te maken hebben met het feit dat de filmmakers erg betrokken raakten bij het leven van de personages die ze filmden. Net zoals ze met hen bevriend raakten. Het is ondenkbaar dat de hele film niet een gunstiger licht zou werpen op Anderson. Als een dierbare vriend bij een ongeluk verlamd raakt, is dat niet zomaar een feit, je maakt er een hele toestand van. En dat is niet per se slecht. Het is niet veel dat ze hem behandelen als...' '... een uitverkorene', zoals ze ook alle mogelijke moeite doen om hem te laten zien als een zaadje voor transformatie en als bron van inspiratie.<br /><br />Tot slot: kijk niet naar deze documentaire voor de scènes van de realiteit van armoede en misdaad die erin zitten, kijk naar wat het is, veel meer: een inspirerend verhaal.<br />'Nike-advertentie-achtig? Het lijkt me gewoon verdomd goed en professioneel gemaakt en het doet niets af aan de bedoelingen van de film. Geromantiseerd? Je zou kunnen speculeren over de geloofwaardigheid als documentaire, maar waarom niet, als het verondersteld wordt reacties op te roepen en te inspireren? Het is toch een poging om mensen te verbeteren?' 's kijkt naar muziek en dans <0xE2><0x80><0x93> de essentie van wat de personages proberen te doen <0xE2><0x80><0x93> het romantiseren van de eigen werkelijkheid? Neem me niet kwalijk, maar verslaggevers doen dat nu eenmaal en je kunt het elke avond op tv zien.<br />Als ik filmmaker wilde worden, zou ik willen dat mijn eerste film ook zo geweldig was.
I'm surprised with the questions and issues this documentary has brought up in the reviews here, specially because they're indeed interesting questions. Surely, the ones who could best address it would be the makers of the film themselves. Nevertheless, I think I can shed some light upon something that I think has been overlooked, which is, in my opinion, the purpose of the film, what it is about and what it's trying to convey. What's its message after all? At the risk of pointing out the very obvious, I'll start saying the filmmakers have an intention. They're trying to tell a story, extract meaning out of it and get a point across. With this in mind, we can shoot down many of the criticized points, particularly the ones involving what people expected in contrast with what the filmmakers were really trying to show. Causes and consequences of violence? The film is not about that. It's not "enlightening Non-Brazilian audiences" about the Brazilian favelas' issue? Well, who wanted to do that? Is AfroReggae this or that and supported by whom? It doesn't matter in this context. Not enough women in the film for your tastes? It's not about equality or the feminist cause. Every little detail about Anderson's life, mother, son, family and all the aspects and the workings of the AfroReggae movement? Well, don't be so picky because it doesn't matter. There's just so much length a story can have before it can't become a film anymore. If the authors were to show everything everyone is expecting, they'd have to make a 6 months TV series instead. If you are expecting all that, you approach the film the wrong way.<br /><br />The film is actually about two individuals who started a movement. Two individuals full of ideals. Two individuals who thirst for change. Two individuals trying to do something about all the wrongdoing going around them. Individuals who went rock bottom and wanted to get up again. It's all about finding purpose in life, drawing inspiration from misery, changing the destiny and becoming something else than what they were destined to be -- criminals and drug dealers for that matter. It's about achievement and hope and not about the cruel reality of violence in Rio de Janeiro, though it's an integral part of the film given that's what the characters are constantly surrounded by. Unexpectedly and not without a reason, the film ends up centered much more on Anderson's course through difficulties in life. This is because they were faced with Anderson's accident while they were shooting the film. I'm not sure about this, but they may have even seriously considered ending the filming right there, leaving behind all effort spent. But Anderson wanted to keep going. And so they did, risking to lose in having a film with a bit of an identity crisis, considering the sudden change of course, but gaining in showing someone overcoming such a devastating happening. It's very evident for who watches it that the film begins about AfroReggae and winds up about Anderson. It's very unique in this sense (the shift of the story line). Maybe their only sin is not making it evident upfront, which may initially rise expectations that will go unfulfilled.<br /><br />As for the importance or ordinariness of Anderson, I'd say not everybody wants to change the whole world, end all violence, feed all the hungry, be like Mahatma Ghandi, be as known as Mother Teresa or whoever other known personalities there are. It's much easier to relate to and draw inspiration from someone who is, such as everybody else in fact, trying to transform his or her own harsh life, raising problematic kids, coping with permanent injuries or diseases and even managing to pay the bills by the end of the month. To understand the movie you have to see that's about leaving behind a past of involvement with drugs and crime, making up for it, and trying to persuade others not to go down the same troublesome path. Though you can criticize if the way they chose to do it is effective and doubt the ideology of the method, you cannot deny their intentions.<br /><br />Also, the perception that Anderson is special or a chosen one may have partially something to do with the fact that the filmmakers became very involved in the lives of the characters they were depicting. As much as becoming friends with them. There's no way it wouldn't tint the whole movie with a more favorable light over Anderson. If a dear friend becomes paralyzed in an accident, it's not just a fact, you make a big deal out of it. And this is not necessarily bad. It's not much that they treat him like "a chosen one" as much as they go to great lengths trying to show him as a seed for transformation and source of inspiration.<br /><br />In conclusion, don't watch this documentary for the scenes of the reality of poverty and crime it contains, watch it for what it is much more, an inspirational story.<br /><br />Nike-Ad-like? Seems just damn good and professionally made to me and doesn't affect or detract from the intentions of the film. Romanticized? Speculate on its credential as a documentary if you will, but why not when it's supposed to cause reaction and inspire? Isn't trying to better people's lives through music and dance -- the essence of what the subjects are trying to do -- romanticizing the very own reality? Pardon me, but showing just the plain facts is what reporters do and you can watch it on TV every night.<br /><br />If I wanted to become a filmmaker, I wish my first film would also be this great.