Ik vraag me wel eens af waarom makers van vervolgfilms denken dat ze de mysteries achter iconische horrorfilms moeten verklaren (en dus vernietigen). De oorspronkelijke Hellraiser uit 1987 was een absoluut meesterwerk en waarschijnlijk een van de engste films die ooit zijn gemaakt. De vervolgfilm Hellraiser uit 1988 was ook een fantastische horrorfilm, al vond ik het persoonlijk niet prettig dat de kijker achtergrondinformatie kreeg over de Cenobieten, een paar van de meest enge Horror-schurken uit het origineel. Het derde deel, Hell on Earth (1992) was al een behoorlijke puinhoop, waarvan de makers het kennelijk nodig vonden om een dosis humor toe te voegen aan de voorheen onvergelijkelijk eng uitziende, in lood gegoten Pinhead (een typische stommiteit uit de jaren negentig) en daardoor het grootste deel van zijn engheid te vernietigen. Het vierde deel Hellraiser: Bloodline (1992) was al een behoorlijke puinhoop, waarvan de makers het kennelijk nodig vonden om een dosis humor toe te voegen aan de tot dan toe onvergelijkelijk enge, in lood gegoten Pinhead (een typische stommiteit uit de jaren negentig) en daardoor het grootste deel van zijn engheid te vernietigen. Het derde deel (1996) heeft iets meer sfeer dan het derde, maar het verlaagt deze kwaliteit door nog dwazere en volkomen onnodige 'achtergrondinformatie' te verzinnen over de cenobieten en het openen van de poorten naar de hel.<br />Serieus <0xE2><0x80><0x93> moesten we weten hoe de mysterieuze puzzeldozen die de poorten naar de hel openen worden gemaakt? Ik denk het niet, en dat is niet het enige mysterie over de cenobieten dat in deze film op een stompzinnige manier wordt vernietigd. De setting van 'Bloedlijn' gaat in drie verschillende periodes heen en weer. De film begint in een ruimtestation uit de 22e eeuw, wanneer de wetenschapper dr. Merchant (Bruce Ramsay) probeert de poorten naar de hel voor altijd te sluiten. Wanneer regeringssoldaten zijn missie verstoren, moet hij zijn redenen uitleggen. In de achttiende eeuw in Parijs was Merchants voorvader een speelgoedmaker die een puzzeldoos moest maken voor een aristocraat die geobsedeerd was door het occulte. Een opgeroepen demon, de prinses van de hel, nam het lichaam over van de mooie Angelique (Valentina Vargas). Aangezien de enige persoon die in staat is de poort naar de hel te vernietigen degene is die hem heeft gebouwd, zou de bloedlijn van de speelgoedmaker worden vervloekt en zouden zijn voorouders door de eeuwen heen worden geteisterd door cenobieten... De film, die zich afspeelt in de achttiende eeuw, het heden en de tweeëntwintigste eeuw, is echt een enorme puinhoop. Ik geef toe dat het deel dat zich afspeelt in de achttiende eeuw een griezelige sfeer heeft en veruit het beste deel van de film is, maar ook het kleinste deel. De rollen die in het heden en in de toekomst worden gespeeld, zijn nogal zwak en zitten vol domme en onwaardige elementen. De sterke punten van de film zijn zonder twijfel de fantastische make-up en de bloederige effecten, de absoluut betoverende Valentina Varagas als de demon, en Pinhead (Doug Bradley), die ondanks het feit dat hij iets van zijn griezeligheid kwijt is, nog steeds een dreigende schurk is. Het is echter een bijna beledigend idee voor 'Hellraiser'-fans dat Pinhead wordt geacht door een belachelijke lichtshow te worden verslagen. Over het geheel genomen is 'Bloodline' geen complete ramp, maar het is wel een onwaardig vervolg op een serie die zo briljant begon. Zelfs regisseur Kevin Yagher schaamde zich er duidelijk voor, aangezien hij liever Alan Smithee werd genoemd. Over het geheel genomen is dit alleen maar aan te bevelen aan keiharde Pinhead-fanaten, en de meesten van hen zullen waarschijnlijk kwaad worden als er weer een verkleining van hun favoriete demonengrijns plaatsvindt. Alle anderen doen er goed aan zich te houden aan de briljante eerste en uitstekende tweede helft van de 'Hellraiser'-franchise en alle andere over te slaan. De make-up-effecten in 'Bloedlijn' zijn zo eng als de hel, maar bijna al het andere is teleurstellend.
***SPOILERS!*** I sometimes wonder what makes sequel-makers think that they have to explain (and therefore destroy) the mysteries behind iconic Horror films. The original "Hellraiser" of 1987 was an absolute masterpiece and probably one of the scariest films ever made. The 1988 sequel "Hellbound" was also a fantastic Horror film, though I personally didn't like how the viewer got background information on the Cenobites, some of the all-time creepiest Horror-villains in the original. The third part, "Hell on Earth" (1992) was already quite a mess, whose makers obviously thought it necessary to add a dose of humor to the formerly incomparably creepy lead-cenobite Pinhead (a typical 90s stupidity) and therefore destroyed most of his scariness. This fourth part "Hellraiser: Bloodline" (1996) is slightly more atmospheric than the third one, but it lowers this quality by inventing even more silly and completely unnecessary 'background information' about the cenobites and the opening of the gates to hell.<br /><br />Seriously - did we need to know how the mysterious puzzle boxes that open the gates to hell are being made? I think not, and that is not the only mystery about the cenobites that is stupidly destroyed in this film. The setting of "Bloodline" goes back and forth in three different periods. The film begins in a 22nd century space-station, when scientist Dr. Merchant (Bruce Ramsay) attempts to close the gates to hell forever. When government soldiers disrupt his mission he has to explain his reasons. In 18th century Paris, Merchant's ancestor was a toymaker assigned to build a puzzle box by an aristocrat obsessed with the occult. An evoked demon, the princess of hell, took over the body of the beautiful Angelique (Valentina Vargas). Since the only person capable of destroying the gateway to hell is the one who built it, the bloodline of the toymaker would be cursed and his ancestors infested by cenobites throughout the ages... The film, which takes place in the 18th century, the present, and the 22nd century, really is quite a mess. I admit that the part set in the 18th century has a creepy atmosphere and is by far the best part of the film, but its also its smallest part. The parts set in the present and in the future are quite weak, and filled with stupid and unworthy elements. The film's undoubtedly strong points are the terrific make-up and gore-effects, the absolutely ravishing Valentina Varagas as the she-demon, and Pinhead (Doug Bradley), who, in spite of having lost some of his creepiness, still is a menacing villain. It is an almost offensive idea for "Hellraiser" fans, however, that Pinhead is supposed be defeated by a ridiculous light-show. Overall, "Bloodline" is not a complete disaster, but it sure is an unworthy sequel to a series that began so brilliantly. Even director Kevin Yagher was obviously embarrassed about it, as he preferred to be credited as Alan Smithee. Overall, this is only recommendable to hardcore Pinhead-fanatics, and most of them are probably going to be angered by another diminution of their favorite demon's creepiness. All others are well-advised to stick with the brilliant first, and excellent second part of the "Hellraiser" franchise and skip all the others. The makeup effects in "Bloodline" are creepy as hell, but almost everything else is disappointing. My rating: 3.5/10