De Gouden Deur (NUOVOMONDO) is voor deze kijker de mooiste film van het jaar tot nu toe. Het is een meesterwerk van concept, scenario, regie, acteerwerk en filmografie. Belangrijker nog, deze stralende, prachtige film is een hard nodige reflectiespiegel voor ons om de geschiedenis van de immigratie van 'buitenlanders' naar Amerika te bekijken in een tijd waarin het woord 'grenslanders' al een politieke lont in het kruitvat is. Schrijver/regisseur Emanuele Crialese heeft ons niet alleen een diep ontroerend verhaal gegeven, hij heeft ook een toetssteen geleverd voor de kijkers om de geschiedenis van elk van onze oorsprongen opnieuw te bezoeken: met uitzondering van de indianen zijn we allemaal als 'buitenlanders' Amerika binnengekomen. op een bepaald moment in onze geschiedenis, en het is deemoedig om deze film met dat feit in gedachten te bekijken.<br />De film begint op het einde van de eeuw op Sicilië, als de door armoede getroffen weduwnaar Salvatore Mancuso (Vincenzo Amato) en zijn broer Angelo (Francesco Casisa) een rotsachtige heuvel beklimmen om hun aandenkens aan het kruis te overhandigen en een teken te vragen of ze moeten blijven vechten voor hun bestaan op het eiland of naar Amerika moeten gaan, het land van dromen. De doofstomme zoon Pietro (Filippo Pucillo) rent naar de top van de heuvel met ansichtkaarten die hij heeft gevonden met afbeeldingen van Amerika (geld dat aan bomen groeit, vruchten en groenten die groter zijn dan mensen, enz.) en Salvatore accepteert dat als teken dat hij met zijn gezin naar Amerika moet verhuizen. Nadat hij zijn onwillige moeder Fortunata (Aurora Quattrocchi) en zijn zussen Rita (Federica De Cola) en Rosa (Isabella Ragonese) heeft overgehaald om de reis te maken, verkoopt hij zijn enige bezittingen (twee ezels, geiten en konijnen) en regelt de man met de boot hun reis. Hij geeft het gezin schoenen, passende kleding en instructies om aan boord te gaan van een oceaanstomer als derdeklaspassagier. Als het gezin Mancuso aan boord gaat, wordt hun gevraagd om een foto te maken, en terwijl ze achter een geschilderde achtergrond poseren, loopt een Engelse vrouw, Lucy/Luce (Charlotte Gainsbourg) de foto in alsof ze deel uitmaakt van dit boerengezin. Lucy kan niet zonder mannelijk escorte aan boord gaan voor Amerika.<br />De reis begint en op haar vriendelijke manier maakt Luce kennis met het gezin Mancuso. Als ze in Amerika aankomen, maakt ze haar veilige overtocht definitief door Salvatore voor te stellen met haar te trouwen 'voor het gemak, niet uit liefde'. Tijdens een hevige storm en de ontstellend armoedige leefomstandigheden, overleven de vele derdeklaspassagiers de storm. Ze krijgen een band met elkaar en komen uiteindelijk op Ellis Island aan, in de overtuiging dat hun droom over Amerika is uitgekomen. Maar iedereen moet aan strenge fysieke tests, ontluizingstests en zelfs intelligentietests worden onderworpen om vast te stellen of ze Amerika kunnen betreden: de autoriteiten laten hun weten dat Amerika geen genetisch inferieure mensen in de nieuwe wereld wil! Elke vrouw moet door een man worden uitgekozen om op Ellis Island te trouwen voordat ze wordt toegelaten. De manier waarop de familie Mancuso een eenheid blijft vormen, tot een enigszins verrassend einde van het verhaal, is de afsluiting van het verhaal.<br /><0x3E> Weinigen van ons begrijpen de strenge regels en strenge behandeling die immigranten op Ellis Island te wachten staan (of op zijn minst te wachten staan rond de eeuwwisseling), en als we dat wel doen, hebben we ervoor gekozen die informatie te verzwijgen. Maar afgezien van alle politieke kwesties is THE GOLDEN DOOR in de eerste plaats een film van enorme schoonheid, schitterende fotografie, door een enorme groep acteurs en actrices invoelende optredens, en een zeer gevoelig geschreven en gefocust verhaal. Het is een film die een brede distributie verdient, een film die iedereen moet zien. Zeer aanbevolen.
THE GOLDEN DOOR (NUOVOMONDO) is for this viewer the finest film of the year to date. It is a masterpiece of concept, writing, directing, acting and cinematography. More importantly, this radiantly beautiful film is a much needed reflective mirror for us to view the history of immigration of 'foreigners' into America at a time when the very mention of the word 'borders' is a political fuse. Writer/director Emanuele Crialese has given us not only a deeply moving story, he has also provided a touchstone for viewers to re-visit the history of each of our origins: with the exception of the Native Americans, we all entered America as 'foreigners' at some point in our histories, and it is humbling to view this film with that fact in mind.<br /><br />The film opens in turn of the century Sicily as poverty stricken widower Salvatore Mancuso (Vincenzo Amato) and his brother Angelo (Francesco Casisa) climb a rocky hill to present their tokens to the cross to ask for a sign as to whether they should continue to struggle for existence on the island or go to America, the land of dreams. Mancuso's deaf mute son Pietro (Filippo Pucillo) runs to the top of the hill with postcards he has found with images of America (money growing on trees, fruits and vegetables larger than people, etc), and Salvatore accepts this as the sign that he should move his family to America. After convincing his reluctant mother Fortunata (Aurora Quattrocchi) and his sisters Rita (Federica De Cola) and Rosa (Isabella Ragonese) to make the trip, he sells his only possessions (two donkeys, goats, and rabbits) and the man with the boat arranges their trip, giving the family shoes, appropriate clothing, and instructions to board an ocean liner as third class passengers. As the Mancuso family prepares to board they are asked for a photograph, and as they pose behind a painted set, an Englishwoman Lucy/Luce (Charlotte Gainsbourg) walks into the photo as though she were part of this peasant family. Lucy cannot board the boat for America without male escort.<br /><br />The voyage begins and Luce in her gentle way identifies with the Mancuso family, finally solidifying her safe passage by proposing to Salvatore to marry her 'for convenience, not for love' when they arrive in America. Through a violent storm and living conditions that are appalling poor, the multitude of third class passengers survive, bond, and eventually arrive at Ellis Island, believing their dream of America has been fulfilled. But everyone must pass harsh physical tests, de-lousing, and even intelligence testing to determine if they can enter America: the officials let them know that America does not want genetically inferior people entering the new world! Each woman must be selected by a man to marry on Ellis Island before they are allowed admission. The manner in which the Mancuso family remains united until a somewhat surprising ending is the closing of the tale.<br /><br />Few of us understand the strict rules and harsh treatment immigrants face (or at least faced at the turn of the century) on Ellis Island, and if we do we have elected to submerge that information. THE GOLDEN DOOR presents the case for immigrants' struggles in a manner that not only touches our hearts but also challenges our acceptance of current immigration legislation. But all political issues aside, THE GOLDEN DOOR is first and foremost a film of enormous beauty, exquisite photography, deeply felt performances by a huge cast, and a very sensitively written and directed story. The is a film that deserves wide distribution, a movie that is a must see for everyone. Highly recommended. Grady Harp