Ik heb geen andere films van Antonioni gezien en de mensen die deze samen met mij hebben gezien, waren het erover eens dat de thema's en de beelden overeenkomen met de rest van zijn werk. Als ik andere dingen van hem had gezien, zou ik misschien van deze film hebben genoten, omdat ik wist wat ik kon verwachten.<br />Ik zag het om zoveel redenen als een bijna totale mislukking. Ten eerste introduceert de film interessante, diepgaande kwesties over sociale relaties, gevoelens, de aard van de werkelijkheid versus de fictie, maar dit wordt heel vaak gedaan op de meest onhandige manier om de personages te laten praten alsof ze toespraken houden, maar in plaats van dialogen maken ze er een warboel van. De scriptschrijvers lijken zich zo veel zorgen te maken dat we niet zullen begrijpen waarom ze liever vertellen dan laten zien.<br />Ten tweede heeft de film geen ritme, vooral niet in de eerste helft. Het is niet alleen dat de film traag is. Sommige trage films zijn gemaakt met een uitstekend gevoel voor tempo en ritme (El Sur van Victor Erice of The Age of Innocence van Scorsese zijn voorbeelden van voorbeelden die ik goed vind), maar om daar succes mee te hebben moeten we de personages zo boeiend vinden of het verhaal zo ontroerend dat we ons eraan kunnen aanpassen. Dat gebeurt niet in Beyond the Clouds, waar de eerste episode eindeloos lijkt te duren en de relatie tussen de 'werkelijkheid' van John Malkovich en de'realiteit' niet duidelijk is. en de liefdesverhalen 'fictie' zijn soms vloeiend, soms abrupt, soms verwarrend.
I haven't seen any other films by Antonioni and the people that saw this one with me agreed that it shares themes and imagery with the rest of his works. Maybe if I had seen other stuff by him I would have enjoyed this one, knowing what to expect. <br /><br />I saw it as an almost complete failure for so many reasons. First of all, the film introduces interesting, deep issues about social relationships, feelings, the nature of reality versus fiction, but this is very often done in the clumsiest of ways making the characters speak as if they were delivering speeches, rambling on and on, juxtaposing declarations rather than having dialogues. The scriptwriters seem to be so worried that we will not get the point that they prefer to tell instead of showing.<br /><br />Secondly, the movie has no rhythm, especially in its first half. It is not only that it is slow. Some slow films have been made with an excellent sense of pace and rhythm (El Sur by Victor Erice Or Scorsese's The Age of Innocence are examples I like), but for that to be successful it is necessary that we find the characters so engaging or the story so moving that we can adapt to it. This does not happen in Beyond the Clouds, where the first episode seems to drag endlessly, and the relationship between John Malkovich's "reality" and the love stories "fiction" is at times fluid, others abrupt, others confusing.