Na het doorslaande succes van 'Mijn naam is BARBRA' stond CBS-televisie Barbra toe een nog uitgebreider vervolg te creëren als haar tweede special. Streisand was zo verstandig om, om het doorslaande succes van 'Mijn naam is BARBRA' te kunnen volgen, te weten dat haar tweede special het niveau van inventiviteit en spektakel nog verder zou moeten opkrikken. Zoals te verwachten was, slaagde ze daar opnieuw in. Nog indrukwekkender was het feit dat Streisand erin slaagde deze grote productie op te zetten zonder de intimiteit en het visioen van 'Mijn naam is BARBRA' op te offeren.<br /><br />Opnieuw is de special verdeeld in drie afzonderlijke Acts. Het warenhuis had zo'n succes met de eerste speciale aanbieding, dat Streisand en consorten besloten nog een keer op locatie te filmen voor de eerste akte van deze tweede speciale aanbieding. Deze keer werd de locatie bepaald: het Philadelphia Art Museum, waar Barbra eindeloos de kans zou krijgen om verschillende kunstwerken te 'invoeren' die pasten bij de liedjes die werden gespeeld. Naast de talloze artistieke mogelijkheden die deze locatie bood, bood het museum de perfecte gelegenheid om in kleur te filmen.<br />Na de opname van 'Draw Me a Circle', die zich afspeelt tegen de achtergrond van de openingsscène, rent Barbra vervolgens in een dienstmeisjeskostuum door het museum op de klanken van Kern en Harbachs 'Yesterdays'. Ze stopt om verschillende schilderijen en standbeelden te bewonderen, waarbij ze vaak het personage wordt dat wordt afgebeeld en een thematisch passend lied zingt. Streisand voert een bitterzoete vertolking op van Hammerstein en Rombergs One Kiss als Thomas Eakins publiekssinger, geeft een hilarisch campy vertolking van Chopins 'Minute Waltz' als Marie Antoinette, omhelst de abstracte kunst met het koortsachtige ritme van Peter Matz' 'Gotta Move', en voert een hartverscheurende vertolking op van Non C'est Rien als een radeloos Modigliani-meisje. Het hoogtepunt van akte I is echter wanneer Streisand profielen vergelijkt met het bustebeeld van de Egyptische koningin Nefertiti, terwijl ze een tour de force-vertolking zingt van Rogers en Harts 'Where or When'. De circusserenade uit de tweede akte stelt Streisand in staat om met verschillende boerderij- en circusdieren om te gaan, terwijl ze verschillende liedjes zingt met boerderij/circus/dierenthema's. Tot de hoogtepunten behoren Barbra die 'Were That Special Face' zingt voor een babyolifant, die 'I've Grown Getting At That Face' ten gehore brengt als serenade voor een biggetje, de kitscherige 'Sam, You Made the Pants to Long' die ze zingt voor een groep jonge pinguïns, en Barbra die een profiel vergelijkt met een miereneter terwijl ze 'We Have So Much in Common' neuriet. Streisand zwaait ook op een trapeze en springt van een trampoline op het koor van 'Spring Again', en vertraagt de boel dan door een meeslepende versie van 'I Stayed Too Long at the Fair' te zingen terwijl ze alleen Barbra krijgt ook de kans om met haar poedel Sadie te pronken en spreekt zelfs een beetje Frans.<br />Het derde concert is opnieuw het hoogtepunt van de avond. Het concert wordt uitgevoerd op een uniek ontworpen podium met een trap die nergens naartoe leidt. Streisand opent het concert met een zwoele vertolking van 'Anywhere I Hang My Hat Is Home' van Harold Arlen, waarna hij overgaat op hartgrondige versies van het bekende standaardnummer 'It Had to Be You' en de zelden gehoorde 'C'est Si Bon (It's So Good)'. Streisand verrast het publiek vervolgens met een adembenemend krachtige, octaafhoge uitvoering van de Sweet Charity-song 'Where Am I Going'. Streisand introduceert ook de toen pas geschreven ballad 'Starting Here, Starting Now' van Richard Maltby, Jr.-David Shire, die een hartstochtelijke stem van Streisand bevat die tot de beste vocale prestaties van haar lange carrière behoort.<br />Meer dan wat ook was Color Me Barbra een uitlaatklep voor Streisands steeds toenemende, megawatt-sterke macht. Ondanks de aanwezigheid van nog meer visuele chaos is Streisand zelf altijd de belangrijkste attractie. Haar stem klinkt even mooi als altijd, en deze special was de eerste om aan te tonen hoe treffend ze in kleur foto's maakt. Net als met MY NAME IS BARBRA was Color Me Barbra ook weer een daverend succes en leverde het weer een soundtrack op die in de top vijf van _Gold-selling_ kwam. Eenvoudig gezegd: _COLOR I BARBRA_ tart de traditie en ontpopt zich als een vervolg dat bijna op één lijn staat met een klassiek origineel.
After the across-the-board success of MY NAME IS BARBRA, CBS television permitted Barbra to create an even more elaborate follow-up as her second special. Streisand wisely knew, in order to follow in the ground-breaking success of MY NAME IS BARBRA, that her second special would indeed need to raise the bar even further in inventiveness and spectacle. Not surprisingly, she succeeded once again. Even more impressively, Streisand managed to mount this large production without sacrificing the intimacy and vision of MY NAME IS BARBRA.<br /><br />Once again, the special is divided into three distinct Acts. Filming on location at Bergdorf Goodman's department store was so successful in the first special, that Streisand and company decided to film on location once again for the first Act of this second special. The decided-upon location this time was the Philadelphia Art Museum, which would allow endless chances for Barbra to "enter" different art works that would correspond with the songs being performed. In addition to the numerous artistic possibilities that this location made possible, the museum would offer the perfect opportunity to take advantage of filming in color.<br /><br />After the recording of "Draw Me a Circle" that is set against the opening credits, Barbra then dashes around the museum in a maid costume to the strains of Kern and Harbach's "Yesterdays." She stops to admire various paintings and statues, often becoming the character that is depicted and singing a thematically appropriate song. Streisand performs a bittersweet rendition of Hammerstein and Romberg's "One Kiss" as Thomas Eakin's CONCERT SINGER, delivers a hilariously campy performance of Chopin's "Minute Waltz" as Marie Antoinette, embraces abstract art with the frenetic rhythm of Peter Matz's "Gotta Move," and performs a wrenching rendition of "Non C'est Rien" as a distraught Modigliani girl. The high point of Act I, however, is when Streisand compares profiles with the bust sculpture of Egyptian Queen Nefertiti, while singing a tour de force rendition of Rogers and Hart's "Where or When." The Act II circus medley allows Streisand to interact with various farm and circus animals, while singing various songs with farm/circus/animal themes. Some highlights include Barbra singing "Were Thine That Special Face" to a baby elephant, performing "I've Grown Accustomed to that Face" as a serenade to a piglet, the campy "Sam, You Made the Pants to Long" sung to a group of baby penguins, and Barbra comparing profiles with an anteater while crooning "We Have So Much in Common." Streisand also swings on a trapeze and leaps from a trampoline to the chorus of "Spring Again," and then slows things down by performing a haunting version of "I Stayed Too Long at the Fair" while seated alone on stage. Barbra also gets the chance to show off her pet poodle Sadie in this segment, and even speak a little French.<br /><br />The Act III concert is once again the high point of the hour. Dressed in a slenderizing white wool dress, the concert segment is performed on a uniquely-designed stage with a partial staircase that leads nowhere. Streisand opens the Act with a sultry rendition of Harold Arlen's "Anyplace I Hang My Hat Is Home," before launching into heartfelt versions of the familiar standard "It Had to Be You" and the rarely-heard "C'est Si Bon (It's So Good)." Streisand then really amazes the audience with a breathtakingly powerful, octave-soaring performance of the Sweet Charity ballad "Where Am I Going," of which Streisand delivers the definitive rendition of. Streisand also introduces the then-newly written Richard Maltby, Jr.-David Shire ballad "Starting Here, Starting Now," which contains an impassioned vocal from Streisand that ranks among the very best vocal performances of her long career.<br /><br />More than anything else, Color Me Barbra was a showcase for Streisand's ever-increasing, mega-watt star power. Despite the presence of even more visual razzle-dazzle, Streisand herself is always the main attraction. Her voice sounds as beautiful as ever, and this special was the first to showcase how strikingly she photographs in color. As with MY NAME IS BARBRA, COLOR ME BARBRA was another rating-smash and spawned yet another Top-Five, Gold-selling soundtrack album. Simply put, COLOR ME BARBRA defies tradition and emerges as a sequel that is nearly on par with a classic original.