Schrijver & regisseur Robert Downey sr., een pionier van de ondergrondse filmbeweging in de jaren zestig, satiriseerde de reclamewereld van New York Madison Avenue met zijn avant-gardefilm 'Putney Swope'. Downey beperkt zijn spot niet tot reclame, maar gaat in op de cultuur van zwarte militanten, de dynamiek in Hollywoods weergave van rassen, de witte elite en het karakter van corruptie in elke machtsstrijd. Hoe vermetel en ambitieus 'Putney Swope' ook wil zijn, hij valt in de categorie van een verschrikkelijke film, amateuristisch gemaakt met een budget van een paar centen, een naamloze cast en een humor die hilariteit ontbeert. Alles aan deze film riekt naar improvisatie. 'Putney Swope' veroorzaakte controverse tijdens zijn première met zijn politiek incorrecte aanpak van rassenkwesties en de consumptiecultuur. Zoals in de meeste Marx Brothers-films is de plot flinterdun en biedt het een excuus voor Downeys anekdotische grappen, die meestal vreselijk zijn.<br />De directeur van een prestigieuze reclamefirma aan Madison Avenue overlijdt tijdens een bestuursvergadering. Voordat het lichaam wordt weggehaald, houdt het bestuur een geheime stemming om te bepalen wie hem zal vervangen. Elk lid begrijpt dat het hun verboden is op zichzelf te stemmen. Het is puur toeval dat iedereen stemt voor het symbolische zwarte lid, Putney Swope (Arnold Johnson), aangezien niemand dacht dat iemand voor hem zou stemmen. Swope schuift op één na alle blanke directieleden door, omringt zich met zwarte, pistooldragende werknemers en hernoemt de firma tot 'Truth and Soul Advertising'. Swope besluit het gezicht van de Amerikaanse reclamewereld te veranderen. Hij weigert klanten aan te nemen die alcohol, tabak of oorlogsspeelgoed verkopen. Swopes klanten maken een exodus door nadat hij president-directeur is geworden, en zijn bombastische optreden trekt een nieuwe groep klanten aan die met zakken vol geld naar zijn kantoor komen en bereid zijn zich door Swopes militante werknemers te laten uitschelden. Swope maakt ook misbruik van zijn Afro-Amerikaanse personeel door zich meedogenloos hun ideeën toe te eigenen nadat hij ze heeft ontslagen en een aantal offensieve reclamecampagnes op te zetten, die allemaal worden bejubeld als een 'nieuwe golf' van marketinggenieën. Het is ongelooflijk, maar Swopes conservatisme blijkt succesvol, maar het bureau wordt het doelwit van overheidsagenten die vinden dat Swopes reclametactieken 'een bedreiging voor de nationale veiligheid' vormen. Het hoogtepunt van deze zwart-wit, vijfentachtig minuten durende komedie zijn de in kleur opgenomen televisiereclames. Helaas weet Downey niet wanneer hij die reclames moet afkappen, die altijd heel slim beginnen, maar hun effect verliezen. Het grappigste deel van 'Putney Swope' betreft de onderhandelingen van onze hoofdpersoon met de Amerikaanse president Mimeo in Washington D.C. (Pepi Hermine), een marihuana rokende lilliputter met een Teutoonse Kissinger-adviseur (Larry Wolf) die smakeloze grappen uitkraamt terwijl hij Swope probeert over te halen met een reclamecampagne voor zijn nieuwe auto, de Borman 6.
Writer & director Robert Downey, Sr., a pioneer of the underground film movement in the 1960s, satirized the New York Madison Avenue advertising world with his avant-garde comedy "Putney Swope." Downey doesn't confine his ridicule to advertising, but tackles black militant culture, the dynamics in Hollywood's portrayal of race, the elite white power structure, and character of corruption in any power struggle. As audacious and ambitious as "Putney Swope" strives to be, it qualifies as a terrible film, amateurishly made on a shoe-string budget with a no-name cast and humor that lacks hilarity. Everything about this movie reeks with improvisation. "Putney Swope" stirred up controversy during its initial release with its politically incorrect handling of race issues and consumer culture. Like most Marx Brothers movies, the plot is thin, providing an excuse for Downey's anecdotal gags, most of which are terrible.<br /><br />The chairman of a prestigious Madison Avenue ad agency dies during a board meeting. Before the body has been removed, the board holds a secret ballot vote to determine who will replace him. Each member understands that they are forbidden to vote for himself. Sheer accident occurs when everyone votes for the token black member, Putney Swope (Arnold Johnson), since none thought anybody would cast a ballot for him. Swope pink slips all but one of the white executives, surrounds himself with black, pistol packing employees, and renames the firm "Truth and Soul Advertising." Swope decides to alter the face of American advertising. He refuses to accept clients whose products are alcohol, tobacco, or war toys. Swope's clients stage an exodus after he becomes the CEO, and grandstanding attracts a new line-up of clients that show up at his office lugging bags of money and prepared to suffer abuse from Swope's militant employees. Swope exploits his African-American staff, too, ruthlessly appropriating their ideas after he fires them and conjures up a number of offensive advertising campaigns, all of which are hailed as a 'new wave' of marketing genius. Incredibly, Swope's conservatism proves successful but the agency becomes the target of government operatives who argue Swope's advertising tactics constitute "a threat to the national security." The high point of this black & white, 85-minute comedy are the television commercials shot in color. Unfortunately, Downey doesn't know when to cut off these ads that consistently start out cleverly but wear out their welcome. The funniest part of "Putney Swope" involves our eponymous protagonist's dealings with U.S. President Mimeo in Washington D.C. (Pepi Hermine), a marihuana-toking midget with a Kissinger-like Teutonic adviser (Larry Wolf) spouting tasteless jokes while trying to convince Swope to come up with an advertising campaign for his new car, the Borman 6.