Het enige goede aan Persepolis zijn de schaduwen in de Duitse expressionistische stijl van de animatie en een vleugje geschiedenis. Deze film verveelde me. Hij ging over een vrouw die ontevreden is over haar cultuur, die al het andere uitprobeert en dan weer teruggaat naar haar wortels. Hier vindt ze weer grote ontevredenheid en ten slotte vertrekt ze voor het laatste deel om iedereen in haar land de situatie te laten uitdokteren en te laten bedenken wat ze zullen doen nu zij er niet meer is om hen te steunen. Het komt niet tot een conclusie en laat ons achter met het gevoel dat deze vrouw geen loyaliteiten heeft. Let wel, ze wordt heen en weer geslingerd tussen culturen en heeft niet genoeg achtergrond om te kunnen bepalen wat belangrijk en echt is. Ze luistert naar heel veel stemmen en zal hoogstwaarschijnlijk uiteindelijk een soort wereldburger worden, in plaats van iemand die banden heeft met haar eigen cultuur van Iran. Het enige wat ik uit deze film opmaakte, was angst.
The only good thing about Persepolis is the shadows created in the German Expressionism-style of animation and a hint of history. This movie bored me. It was about a woman dissatisfied with her culture who tries everything else and then goes back to her roots. Here she finds great discontentment once again and finally leaves for final to let everyone else in her country figure out the situation and what they will do now that she is not there to support them. It comes to no conclusion and leaves us with a feeling that this woman has no loyalties. Mind you, she is torn between cultures and doesn't have enough of a background it seems to figure what is important and real. She is listening to ever-so-many voices and will most likely end up a world citizen of some kind than one with any ties to her native culture of Iran. The only thing I received from this movie was angst.