The Railway Children was dit weekend weer op tv, en ik was vergeten hoe goed het was.<br />Als ik ergens kritiek op heb, dan is het dat de episodische structuur soms een beetje te duidelijk is, dat er weinig verhaalstroom is van de ene naar de andere reeks. De charme en schoonheid van de film zijn zodanig dat dit echter heel weinig uitmaakt.<br /><br />Dat zal ik doen. Ik herhaal de commentaren van anderen, behalve dan dat ik mijn stem uitbreng voor de laatste scène op het podium, die mogelijk de meest emotionele scène in de geschiedenis van de Britse filmgeschiedenis is: als cynische ouwe zak die iets te snel de middelbare leeftijd doormaakt, merk ik ook dat ik niet aan dat moment kan denken zonder een zwaar geval te krijgen van 'ik heb iets in mijn oog'. In feite is het niet alleen iets in mijn oog, het beroert ook dingen in mijn binnenste, met die prachtige, blije pijn die we soms voelen. En in deze film was Jenny Agutter buitengewoon mooi. Ze stond met één voet in haar kindertijd en met de andere in haar jonge vrouwelijkheid, en beide kwaliteiten bracht ze mee in haar vertolking van een meisje dat nogal snel volwassen moet worden.<br />Plus een korte plausibelheid voor Bernard Cribbins. Hij was voornamelijk een lichtgewicht acteur, maar wist toch een Perks van grote menselijkheid te creëren.
The Railway Children was on TV again this weekend, and I had forgotten how good it was.<br /><br />If I have a criticism, it is that the episodic structure sometimes shows a little too clearly, there being little narrative flow from sequence to sequence. The charm and beauty of the film are such that this matters very little, however.<br /><br />I won't revisit the comments of others, other than to add my vote for the final scene on the platform as being possibly the single most emotional scene in the history of British cinema: as a cynical old git passing through middle age rather too quickly I, too, find I cannot even think of that moment without being hit with a severe case of "I've got something in my eye." In fact, it's not just something in my eye, it moves things around inside me, too, with that beautiful happy pain we sometimes feel.<br /><br />And Jenny Agutter was exquisitely beautiful in this film, standing with one foot in childhood and one in young womanhood, and bringing qualities of both to her portrayal of a girl having to grow up rather too quickly.<br /><br />Plus a quick plaudit for Bernard Cribbins. Regarded mostly as a lightweight actor, he deftly created a Perks of great humanity.