Waarschuwing! Lichte verklikker!<br />'The Italian Job' is niet de beste film die je het hele jaar zult zien, en waarschijnlijk zelfs deze zomer niet. Maar de twee uur die hij kost zijn de moeite waard, want hij kleurt binnen de lijnen, kent de grenzen en probeert ze niet te overschrijden.<br />Wat de film draagt is het werk van de cast. In een film over een bende dieven moeten de personen een goede verstandhouding met elkaar hebben. Zonder dat samenhangende gevoel gelooft het publiek collectief noch individueel in de personages, en de film maakt geen schijn van kans. Maar vanaf de eerste scènes, waarin de mannen grappen maken en elkaar treiteren terwijl ze een Venetiaans paleis binnendringen, is de juiste chemie er al. De personages zelf zijn niets nieuws; het is een bende misdadigers, bestaande uit een stuk of zes spelers, elk met een specifieke en specifieke vaardigheid. Maar elke acteur brengt de juiste spullen mee voor zijn of haar rol. Mark Wahlbergs ingehouden acteerwerk en humor passen goed bij zijn rol als het meesterbrein achter de plannen. Edward Norton zorgt voor de houding en draait zijn snor goed rond in zijn duistere rol. Donald Sutherland is de vaderfiguur van de groep en hij ziet eruit als de beminnelijke en ouderwetse dief, die mentaal nog kwiek is. Jason Statham, Seth Green en Mos Def gaan niet veel verder dan de vaardigheden van hun personage, maar ze hebben die onderdelen wel allemaal onder de knie. Statham als de soepel opererende chauffeur; Green als de technische whizzkid met een licht ontvlambaar karakter; en Def als de man van de explosieven. Charlize Theron komt goed tot haar recht in een rol die niet te veel van haar vraagt. Ze wordt voornamelijk gevraagd om hard te rijden en er goed uit te zien. Dat doet ze. Geen van de personages is diepzinnig of driedimensionaal, maar in dit soort bekende films zijn twee dimensies het enige wat nodig is.<br />Zoals de titel al aangeeft, heeft de film een Europees tintje, <0xC3><0xA0> la 'The Bourne Identity', deels omdat hij op locatie in Venetië is opgenomen, samen met Philadelphia en Los Angeles. Ook draagt de ritmische, springerige muziek bij aan de Europese flair, die bijdraagt aan het vrolijke karakter van de film en bijdraagt aan de verstandhouding van de cast. De look van de film past ook perfect bij elkaar. De felle kleuren van alle locaties versterken de stemming en dragen bij aan de houding. De Mini's zorgen niet alleen voor een leuke variatie op de autoachtervolging, maar werken ook als een noodzakelijk instrument voor de plot.<br />De plot is min of meer rechttoe rechtaan. Er zijn een paar verrassingen, maar die zijn meer van het snelle-en-gladde-soort, in tegenstelling tot de haarspeldbocht waarbij je je kaak laat vallen. Zelfs daarmee schiet de film vooruit. Als de fundering eenmaal bij de eerste akte is gelegd, gaat alles gestaag door. Gelukkig zijn er geen onderbrekingen in de actie voor een romance, iets wat de film wijselijk heeft vermeden. Er zijn zelfs geen onderbrekingen voor 'het echte leven'. Het verhaal heeft een doel en volgt die koers zonder afleidingen. Het gebrek aan karakterdiepte voorkomt dat 'The Italian Job' meer is dan een goede popcornfilm, maar met alle complexe details van de overvalplannen zouden dergelijke overbodigheden het tempo en de kwaliteit van de film hebben vertraagd.<br />Er zijn een aantal onwaarschijnlijkheden die ik zowel tijdens als na het kijken bedacht. Maar de film is zo leuk dat het me niets kon schelen. In de echte wereld zou het grootste deel van de film waarschijnlijk niet zo gladjes zijn verlopen. Het gebeurt niet in de echte wereld. Het gebeurt in een stijlvolle en luchthartige criminele wereld die de rebel in ons allen aantrekt.<br />'The Italian Job' is een film, in de ware zin van het woord. Hij heeft geen schijn van Oscar en bevat geen diepe morele boodschap. Hij biedt puur amusement voor escapisme en doet dat heel goed.<br />_Bottom Line_ : Misschien wel de beste popcornfilm van het jaar tot nu toe.
**Warning! Slight Plot Spoilers Ahead!**<br /><br />"The Italian Job" is not the best movie you'll see all year, or probably even this summer. But it is a worthwhile two hours because it colors within the lines, knowing its limits and not attempting to exceed them.<br /><br />What carries the movie is the work of the cast. In a movie about a crew of thieves, the individuals must have a good rapport with each other. Without that cohesive feel, the audience doesn't believe in the characters collectively or individually, and the movie never has a chance. But from the first scenes, in which the men joke around and rag on each other while infiltrating a Venetian palace, the proper chemistry is in place.<br /><br />The characters themselves aren't anything novel; they're your basic gang of criminals, containing about half a dozen players, each with a specific and defining skill. But each actor brings the proper goods to the table for his or her part. Mark Wahlberg's understated acting and humor fits well with his part as the mastermind planner. Edward Norton provides attitude and twirls his mustache well in his dark role. Donald Sutherland is the father figure of the crew, and he looks the part of the suave and old-fashioned thief, who is still mentally spry. Jason Statham, Seth Green, and Mos Def don't do much beyond their character's abilities, but they each nail those parts. Statham as the smooth-operating driver; Green as the tech whiz geek with a chip on his shoulder; and Def as the demolitions man. Charlize Theron slides in well in a part that doesn't ask too much of her. She is primarily asked to to drive fast and look good. That she does. None of the characters are that deep or three-dimensional, but in this familiar sort of movie, two dimensions are all that is required. <br /><br />As the title implies, the movie has a European feel to it, a la "The Bourne Identity," in part because it was shot on location in Venice, along with Philadelphia and Los Angeles. Also contributing to the Euro flair is the rhythmic, bouncy music, which adds to the upbeat nature of the flick and complements the rapport of the cast. The look of the movie is also a perfect match. The bright colors of all locales enhance the mood and add to the attitude. The Minis not only provide a fun variation on the car chase, but also work as a necessary plot device. <br /><br />The plot is more or less straight-forward. There are a few surprises, but they are more of the swift-and-smooth-turn variety, as opposed to the drop-your-jaw hairpin curve. Even with those, the movie speeds along. Once the foundation is laid by the first act, everything continuously progresses. Thankfully there are no breaks in the action for a romance, something the movie wisely avoided. There aren't even any breaks for 'real life.' The story has its purpose and runs that course without distractions. The lack of character depth prevents "The Italian Job" from being more than a good popcorn movie, but with all the complex details of the heist-planning, such superfluities would have dragged down the pace and quality of the flick.<br /><br />There are a number of implausibilities that I thought of both during and after viewing. But the movie is so enjoyable that I didn't and don't care. In the real world, most of the movie probably couldn't have gone off that cleanly. But "The Italian Job" doesn't take place in the real world. It occurs in a stylish and light-hearted criminal world that appeals to the rebel in all of us. <br /><br />"The Italian Job" is a movie, in the true sense of the word. It has no pretenses of Oscar and contains no deep moral message. It provides pure escapism entertainment and does so quite well.<br /><br />Bottom Line: Maybe the best popcorn movie of the year so far. 7 of 10.