Het is een riskante zaak om zo'n overdadige productie van 'De koopman van Venetië' te filmen. Het zou een saai, houterig, ouderwets stuk kunnen zijn, of het zou belachelijk kunnen worden gemaakt door zijn excessen. Deze versie is geen van beide. Hoewel ik niet helemaal verkocht ben door de zeer beheerste Shylock van Al Pancino, geeft hij wel een competente en eerzame voorstelling. Jeremy Irons Antonio is zoals altijd met zijn gekwelde rollen fascinerend. Sommige van de mindere rollen leken een beetje te veel te zijn in de geest van luidruchtige pret, 'een jongensachtig Venicisch avonturenverhaal', maar de centrale plot wordt efficiënt en sympathiek door de film heen geschoven. <br />Het spreekt vanzelf dat de locatiefoto's, kostuums en interieurs adembenemend waren, bijna zo adembenemend dat het de aandacht afleidde.<br />Eén ding, waar ik geen commentaar op wil geven, is de anti-esthetische inhoud van het stuk. De film is zo sympathiserend met de hachelijke situatie van de joden als maar mogelijk is, terwijl hij toch Shylock afschildert als het instrument van zijn eigen zelfvernietiging. Het is een trieste opmerking dat de regisseur van deze film het vier eeuwen later nodig vond om commentaar te geven op zijn genuanceerde visie voor de premièrevertoning op het filmfestival van Toronto.<br />Dit
It is a risky business to film such a lavish production of "The Merchant of Venice". It could be a stodgy, wooden, period piece, or it could be laughable for its excesses. This version is neither. While I am not completely sold by Al Pancino's very restrained Shylock, he does give a competent and honorable performance. Jeremy Iron's Antonio, is as always with his tortured-self roles, riveting. Some of the lesser roles seemed to be a little to much in the spirit of boisterous fun, "a boy's own Venician adventure story", but the central plot is efficiently and sympathetically moved forward through the film.<br /><br />It goes without saying, that the location shots, costumes, and interiors were breathtaking, almost to the point of distraction.<br /><br />One thing, on which I do not wish to comment on, is the anti-semetic content of the play. The film is as sympathetic to the predicament of the Jews as possible while still portraying Shylock as the instrument of his own self-destruction. It is a sad comment that four centuries later, the director of this film found it necessary to comment on his nuanced view before the premiere screening at the Toronto film fest.<br /><br />This is a beautiful film, and I look forward to several viewings.