Als je naar Distant kijkt, weet je dat je niet naar een Franse film kijkt, er is weinig seks en het is voornamelijk elliptisch en de mensen praten hier niet zo veel, er zijn hier en daar een paar regels en een paar belangrijke gesprekken, gewoon om je iets te laten begrijpen van wat er aan de hand is. Het ziet er ook niet Amerikaans uit, er zijn geen autoachtervolgingen of schietpartijen of geweld, tenzij je het doden van een muis een bloedige daad vindt of de dagelijkse spanning van het doorkomen van een onderdrukte catastrofe. Het radicale minimalisme van sommige Taiwanese filmmakers, maar ja, dit is geen Taiwanese film, het is een Turkse film. Ik weet niet wat dat betekent, ik weet niet eens of dat iets moet betekenen.<br />De film heeft geen echte plot, maar toch, die paar regels, die ietwat langdradige opnamen en die vaak verzachte spanning bouwen geleidelijk aan een gevoel op dat er iets gebeurt, een gevoel van 'plot', bij gebrek aan een beter woord, dat steeds sterker wordt. Tegen het eind van de film krijg je misschien het gevoel dat je die twee neven gaat missen die veel gemeen hebben, maar werelden van elkaar verschillen.
When you're watching Distant you know you're not watching a French movie, there's little sex and it's mostly elliptical and people don't talk that much here, there are a few lines scattered here and there and a couple of important conversations, just to let you make sense of what's going on. It doesn't look American either, there aren't any car chases or shoot-outs or violence, unless you consider the killing of a mouse an act of blood or the daily tension of getting by a subdued catastrophe. At times, the relatively long-held medium-distance shots may remind you of 'contemplative' Asian cinema, but just reminds you, the director doesn't push things to the radical minimalism of some Taiwanese filmmakers but then again, this is not a Taiwanese movie, it's a Turkish movie. I don't know what that means, I don't even know if that's supposed to mean something.<br /><br />The movie doesn't have a plot proper and yet, those few lines, those somewhat long-held shots and that often mitigated tension gradually build a sense of something happening, a sense of 'plot', for lack of a better word, that grows on you. By the end of the movie you may get the feeling you're going to miss those two cousins who have many things in common but are worlds apart.