Deze film zou goed zijn geweest, en waarschijnlijk zelfs uitstekend, als de regisseurs de interviews en de concertbeelden apart hadden laten staan. 'Into the Leegte' is een geweldig nummer, en ik vind het vreselijk dat het bij het beste gedeelte wordt afgekapt voor een mompelend interview met Ozzy Osbourne. Dat had aan het eind van de film moeten zijn, of in een speciale aflevering. Het beste van concertdvd's is ze op te zetten en de muziek te laten spelen, maar 'Black Sabbath: The Last Supper' is moeilijk op te zetten en gewoon te laten spelen, omdat de muziek voortdurend wordt onderbroken. Niettemin zijn er een paar sterke punten aan deze film; de concertbeelden, als ze al worden afgespeeld, zijn uitstekend. Black Sabbath keert terug naar het podium na een lange pauze zonder Osbourne, en die film pakt dat goed aan: Sabbath brengt de fans in feite in vervoering. De fans zijn natuurlijk in het voordeel in de film omdat ze de band live zien, maar ze hoeven ook niet de eindeloze interviews te ondergaan waarmee de dvd-kijkers worden opgezadeld. Schande voor Jeb Brien en Monica Hardiman (de regisseurs) dat ze dit de film aandoen! En ook schande voor Wyatt Smith dat hij de film op zo'n manier regisseert.
This movie would have been alright, indeed probably excellent, if the directors would have left the interviews and the concert footage separate. "Into the Void" is a great song, and I hate how it is cut off at the best part to go to an mumbling interview with Ozzy Osbourne. That should have been at the end of the film, or located in a special feature. The best part of concert DVDs is to put them on and let the music play, but "Black Sabbath: The Last Supper" is hard to put and and simply let play because the music is continually interrupted. Nevertheless, there are a few strengths to this film; the concert footage, when it does play, it excellent. Black Sabbath returns to the stage after a long hiatus without Osbourne and this film captures that well: Sabbath basically rocks the fans. The fans, of course, have a sweet advantage in the film because they are seeing the band live, of course, but also they do not have to put up with the incessant interviews that the DVD viewers are burdened with. Shame on Jeb Brien and Monica Hardiman (the directors) for doing this to the film! Also, shame on Wyatt Smith for editing the film in such a way.