In 1984 had The Karate Kid iets charmants, ook al was het weinig meer dan de Rocky van een arme man. Helaas besefte producent Jerry Weintraub niet dat het beter was om het verhaal te laten eindigen op het punt waar het was geëindigd, en hij haalde Ralph Macchio en Pat Morita over om extra moeite te doen om van de film een trilogie te maken. Deel III was het definitieve dieptepunt in de franchise, maar toch moet iemand hebben gedacht dat de serie nog enige potentie had. Welke andere verklaring kon er in vredesnaam zijn voor het bestaan van The Next Karate Kid?<br />Wacht eens even. De volgende? Ja, Macchio is weg (hij was in elk geval slim genoeg om er uiteindelijk mee op te houden) en zijn vervanger is Hilary Swank (! ), een tiener met problemen (wat anders?), die Julie Pierce heet. Goed, het meisje heeft problemen in de familie. Ze raakt ook in de problemen op school. Op die school zit een sadistische gymleraar (Michael Ironside). Maar het blijkt dat een van zijn leerlingen eigenlijk een aardige jongen is, en Julie valt voor hem. Dat brengt haar natuurlijk nog meer in de problemen. Gelukkig woont ze momenteel samen met meneer Miyagi (Morita), een oude vriend van haar grootvader die toevallig weet hoe hij de slechteriken kan terugpakken.<br />Al die factoren leiden tot zeven clichés, en dat is nog maar een algemene samenvatting van de plot <0xE2><0x80><0x93> stel je voor hoe gedetailleerd de scènes moeten zijn! Van het begin tot het eind is The Next Karate Kid een vermoeide, vlakke en saaie marathon van idiote dialogen en decors. Swank heeft, godzijdank, wel de typen Boys Don't Cry en Million Dollar Baby om deze ramp te verhelpen, maar waarom heeft Morita de terugkeer geaccepteerd? Hij mag dan een Oscarnominatie hebben gekregen voor de eerste film, en het in de vervolgfilms naar zijn zin hebben, maar hier heeft hij niets om voor te leven <0xE2><0x80><0x93> zelfs de heropleving van de 'wash on, was off'-grap is een doodgeboren kind. Wat Ironside betreft, hij is iets beter dan Martin Kove en Thomas Ian Griffith in Part III, maar dat is niet echt vergezocht.<br />Dus, is deze film echt zo vreselijk? Niet echt. Er is één scène die een vreemde schoonheid weet te bereiken, maar als het beste deel van de hele film een groep Aziatische monniken betreft die dansen terwijl ze voor het eerst van hun leven popmuziek horen, is dat geen aanbeveling om de rest te zien.
In 1984, The Karate Kid had some charm to it, even if it was little more than a poor man's Rocky. Alas, producer Jerry Weintraub failed to realize it was best to leave the story at the point where it had ended, and convinced Ralph Macchio and Pat Morita to make an extra effort to turn the film into a trilogy. Part III was the definitive low in the franchise, yet someone must have thought the series still had some potential. What other explanation could there possibly be for the existence of The Next Karate Kid?<br /><br />Wait a minute. Next? Yep, Macchio's gone (at least he was smart enough to stop eventually), and his replacement is Hilary Swank (!), playing a troubled teenager (what else?) named Julie Pierce. Now, the girl has family issues. She also gets in trouble at school. Said school has a sadistic gym teacher (Michael Ironside). As it turns out, though, one of his students is actually a nice guy, and Julie falls for him. This gets her in bigger trouble than before, of course. Lucky for her, she is currently living with Mr. Miyagi (Morita), an old friend of her grandfather who happens to know how to get back at the bad guys.<br /><br />All those factors ad up to seven clichés, and that's just a generic plot summary - imagine what the detailed scenes must be like! From beginning to end, The Next Karate Kid is a tired, flat and dull marathon of idiotic lines and set-ups. Swank does, thankfully, have the likes of Boys Don't Cry and Million Dollar Baby to redeem this disaster, but why did Morita accept to come back? He may have received an Oscar nomination for the first movie, and was quite enjoyable in the sequels, but has nothing to speak for him here - even the revival of the "wax on, wax off" gag is stillborn. As for Ironside, he is slightly better than Martin Kove and Thomas Ian Griffith in Part III, but that's hardly a stretch.<br /><br />So, is this picture really that awful? Not exactly. There is one sequence that manages to achieve a weird beauty, but when the best bit in the whole film involves a group of Asian monks dancing as they hear pop music for the first time in their lives, it doesn't qualify as a recommendation to see the rest.