Jean-Pierre Melville is een regisseur die ik pas sinds kort ken (ik moet Bob le Flambeur en Le Samourai nog eens zien om ze volledig te begrijpen), maar toen ik Le Cercle Rouge (De Rode Cirkel, zogenaamd gebaseerd op een boeddhistisch gezegde) zag, besefte ik dat ik voor het eerst in lange tijd een misdaadfilm zag die zo vakkundig was gemaakt en zo'n diepe indruk op me maakte. Hoewel zijn film dialogen heeft, is dat voornamelijk om de scènes in beweging te houden, om ze aan de plot te laten vasthouden. Wat me alert hield, zelfs in schijnbaar alledaagse scènes/sequenties, was de nadruk op de bewegingen of gedragspatronen van de personages. Melville heeft zijn verhaal klaar, en hij neemt er de tijd voor om het te vertellen (dit kan voor sommigen saai lijken, maar het lijkt te werken, want hij legt wat meer nadruk op het gewicht van de personages/omgevingen dan op de plot). Maar kijk eens naar elk van de vier hoofdrolspelers: Alain Deleon als Corey (net uit de gevangenis, bezig een nieuwe overval te beramen), Gian Maria Volonte als Vogel (op de vlucht voor de handboei & op de vlucht voor de gevangenis, die Corey toevallig tegen het lijf loopt), Yves Montand als Jansen (een oude beroeps met vele jaren ervaring met wapens, een vriend van Vogel) en André Bourvil als Mattei (een ervaren rechercheur, die op zoek is naar Vogel en op zijn tenen loopt bij Interne Zaken). Elk van deze acteurs speelt zijn rol met precisie en afstandelijkheid, en ze hebben elk hun eigen momenten die het publiek duidelijk maken hoe hun persoonlijkheid zou kunnen zijn naast die van misdadiger en politieman. De volgorde van de inbraken geeft bijvoorbeeld kleine aanwijzingen, zoals dat Vogel bij het passeren in de gangen aan een vrouwenbeeldje voelt, of dat Jansen een flacon pakt en alleen maar een vleugje van de inhoud opsnuift (en wat een droom deze man creëert). Zelfs Corey's bewegingen die met een foto van een vrouw te maken hebben, wekken belangstelling.<br />Zoals het verhaal je opslokt en je koud laat, en hoe geweldig je je moest inspannen om het te laten gebeuren (via filmer Henri Decae, de montage en de muziek van Eric Demarsan), zijn het de mensen op het scherm die je fascineren door de manier waarop ze trouw blijven aan hun aard en idealen. Geen film die over het hoofd wordt gezien door Franse new-wave-fans, en moderne misdaadliefhebbers zouden de 140 minuten wel eens kunnen gebruiken om de sfeer van Melvilles werk op te snuiven. Een fraai staaltje filmmaken dat nog steeds een van mijn favorieten is.
Jean-Pierre Melville is a director I've only recently gotten acquainted with (I need to see Bob le Flambeur and Le Samourai again to fully grasp them), but in watching Le Cercle Rouge (The Red Circle, supposedly based on a saying in Buddhism) I realized I was watching as skillful and absorbing a crime film as I had seen in a quite some time. Though his film has dialog, it is mainly to keep the film's scenes rolling along, adherent to the plot. What kept me on the alert, even in seemingly mundane scenes/sequences, was the emphasis on the characters' movements, or behavior patterns. Melville has his story laid out, and he is careful to take his time to tell it (this could seem boring to some, but it does seem to work since he puts a little more emphasis on the weight of the characters/environments over plot). <br /><br />Yet look at each of the four main players: Alain Deleon as Corey (just released from prison, scheming a new heist), Gian Maria Volonte as Vogel (escaping & on the lam from hand-cuffed custody, meets Corey by luck), Yves Montand as Jansen (an aged pro with many years of experience with weapons, a friend of Vogel), and Andre Bourvil as Mattei (an experienced investigator, who is on the look-out for Vogel, and on his toes with internal affairs). Each of these actors plays their parts with precision, detachment, and they each have their own kinds of moments that indicate to the audience what their personalities might be besides as criminals and cops. The heist sequence gives little hints, for example, like how Vogel cops-a-feel off a female statue while passing down the halls, or how Jansen takes out a flask and merely has a whiff of the contents (and what a dream this guy creates). Even Corey's movements involving a photograph of a woman arouse interest. <br /><br />As absorbing and cool the story becomes, and as great the skills were to make it happen (via cinematographer Henri Decae, the editing, and the musical score by Eric Demarsan), it's the people on the screen that gain fascination, in how they stay true to their natures and ideals. Not a film to be missed by French new-wave enthusiasts, and modern-day crime movie buffs might want to take the 140 minutes to soak up the atmosphere of Melville's work. A suave piece of film-making that still ranks as one of my all-time favorites.