Van de briljante geest die ons 'The Exorcist' bracht... en 'Cruising'. 'Rampage' lijkt helaas meer op het laatste. Het is een rommelige film die een enorme tv-vibe heeft. De hele film lijkt te draaien om de vraag: 'Stel dat de "Boy Next Door" een seriemoordenaar was?' maar in plaats daarvan wordt het een ongeïnspireerd rechtbankdrama en een meditatie op de ontoerekeningsvatbaarheid en de doodstraf die weinig met elkaar te maken hebben. De film is losjes gebaseerd op de zaak-Richard Trenton Chase, waarbij hier en daar een paar feiten zijn weggelaten om een neppersonage en een andere uitkomst te krijgen. Een van de hoofdpunten van de film lijkt te zijn dat het beëindigen van het leven van een ongeneeslijk hersendood kind en het beëindigen van het leven van een moordenaar op de een of andere manier tegenstrijdig zijn. 'Soms moet je gewoon kiezen,' zegt de hoofdrolspeler. Ja, soms moet je kiezen om de stekker eruit te trekken... op je tv!
From the brilliant mind that brought us "The Exorcist"...and "Cruising." "Rampage" is unfortunately more like the latter. It's an overall messy movie that has a major made-for-TV vibe going for it. The whole film pretends to hinge on the question, "What if the 'Boy Next Door' was a serial killer?" but instead it winds up being an uninspired courtroom drama and meditation on the the insanity plea and death penalty that makes little sense. The movie is very loosely based on the Richard Trenton Chase case, culling a few facts here and there to make a fake character and a different outcome. One of the main points of the film seems to be that ending the life of a terminally braindead child and ending the life of a murderer are somehow analagous. "Sometimes you just have to choose," says the lead character. Yeah, sometimes you have to choose to pull the plug...on your TV!