Laten we eerlijk zijn, er worden voortdurend veel slechte films gemaakt. Voor mensen die in de filmindustrie werken, heb je waarschijnlijk veel tijd en moeite gestoken in veel van deze plotwendingen, in plaats van in wonderen. Soms, en dat is mijn mening, is alleen al het maken van de film belangrijk voor ons. Om een verhaal te vertellen (hoe eenvoudig en onrealistisch ook). Bovendien is het samenwerkende proces een sleutelkenmerk dat uniek is voor film en theater. Om een productie van welk kaliber dan ook te maken, heb je de talenten nodig van een wisselend aantal mensen, afhankelijk van de schaal waarop je het doet, om het verhaal tot leven te brengen. Maar het intrigerendste aan American Movie is niet de film die wordt gemaakt. Het is de filmmaker zelf, als personage in zijn eigen leven, die onze aandacht opeist. Geen van hen fungeert als model voor de filmmakers die we kennen en met wie we hebben samengewerkt. Maar, zal ik zeggen, het zijn archetypen van kleine delen van ons die proberen deel uit te maken van deze cultactiviteit van onafhankelijk filmen. (Goed, een heel klein deel van ons.) Dit zijn de mensen die onder de stenen van hun eigen leven leven en toevallig in de val lopen van de romantiek van de film. Dit leidt me naar mijn volgende argument. _American Movie_ vat de rauwe geest van onafhankelijk filmen samen. Slechte verhalen worden verteld in (nu) digitale films met slordige effecten en afschuwelijke uitvoeringen <0xE2><0x80><0x93> omdat dit het beste is wat ze kunnen maken met een budget van een paar duizend dollar in plaats van een studiobudget van een paar miljoen dollar per dag. Dat is het verschil tussen lage, lage, eindproducties en studioproducties. De onafhankelijke filmmaker wil gewoon een lineair of zelfs non-lineair verhaal creëren om zo goed mogelijk te kunnen filmen met het geld dat hij in zichzelf en de middelen om hem heen investeert om een eindproduct te zien op zijn aftandse tv. Ruig individualisme manifesteert zich in elke kunstvorm. Ik vind deze film voor veel filmmakers een briljant document van de waarheid. Ik ben niet vol van mezelf. Man, die mensen zijn hilarisch. Hun problemen lijken hilarisch, hun karakters zijn hilarisch. Beste regel uit de film: 'Het is goed! Het is goed! Er is iets om voor te leven! Jezus heeft het me gezegd!!!' Duizend keer gezegd door een grappige oude man. Terug naar Tom Beach. De Regels van Chicago.
Let's face it, lot's of bad movies are made all the time. For those people who work in film, you have probably poured a lot of time and effort into many of these plot less wonders. Sometimes, and this is my opinion, it is the act of merely making the movie that is important to us. To tell a story, (no matter how simple and unrealistic). Also, the collaborative process is one key characteristic that is unique to film and theater. To put on a production of any caliber, requires the talents of a varying amount of people, depending on its scale, to bring its story to life. The most intriguing part of American Movie, however, is not the movie being filmed. It is the movie maker himself, as a character of his own life, which demands our attention. None of them serve as models of the filmmakers we know and have worked with. But, I will argue, they are archetypes of small parts of us which try to be a part of this cult activity of independent film-making. (Alright a very small part of us) These are the people who live under the rocks of their own lives and just so happen to be snared by the romance of cinema. This leads me to my next argument. American Movie captures the raw spirit of independent film-making. Bad stories told on (nowadays) digital film with sloppy effects and horrible performances- because this IS the best they can do with a budget of a couple thousand dollars rather than a studio budget of several million dollars a day. That is the difference between low low LOW end productions and studio productions. The independent filmmaker just wants to create a linear or even a nonlinear story to shoot as well as he can with the money he's investing in himself and the resources around him in order to see a finished product on his rundown TV. Rugged Individualism materializes in every art form. I find this film to be a brilliant document of truth for many filmmakers. And no, I'm not full of myself. Man, these people are hilarious. Their problems seem hilarious, their characteristics are hilarious. Best line of the movie: "It's alright!. . . It's okay!. . . There's something to live for!. . . Jesus told me so!!!" Said a million times by a funny old man. Hat's off to Tom Beach. Chicago Rules.