Een echtpaar in Chicago, Dillon en Dougherty, wordt valselijk beschuldigd van de moord op hun dochter. De mensen beginnen zich af te vragen of zij het hebben gedaan. De politie stelt een onderzoek in en vindt verdacht bewijsmateriaal. Het echtpaar wordt door het publiek belasterd en in de pers beschuldigd. De politie vermoedt dat ze satanisten zijn en hun eigen dochter op rituele wijze hebben vermoord. Ze worden in staat van beschuldiging gesteld en voor de rechter gebracht. Ze worden vertegenwoordigd door publiciteitsgeile advocaten die hun slecht advies geven en ze honderdduizend dollar in rekening brengen. Het bewijsmateriaal dat tegen hen wordt aangevoerd, wordt door de politie verdraaid of verborgen gehouden. Er worden valse aanwijzingen voor seksueel misbruik aangevoerd. Hun andere kind wordt bij hen weggehaald en in een pleeggezin geplaatst. Ze heeft het niet gedaan, maar hij wel. Hij wordt veroordeeld tot vijfenveertig jaar.<br />In het laatste deel van de film, als Dillon in de gevangenis zit en Dougherty zich afvraagt wat hij nu moet doen, zien we hoe mensen die zich vijandig hebben opgesteld het echtpaar langzaam te hulp schieten. Getuigen geven toe dat ze hebben gelogen. Er worden andere feiten aan het licht gebracht die uiteindelijk tot Dillons vrijlating leiden. De moordenaar wordt nooit gevonden, maar de film geeft ons een volkomen gestoorde als een plausibele dader.<br />Dit is een tranentrekker van begin tot eind. Niets lijkt goed te gaan voor het echtpaar. O, er zijn wel een paar gelukkige momenten, misschien een feest waarbij iedereen blij is om bij elkaar te zijn en de tranen van vreugde over de wangen stromen, of er wordt een bewijsstuk in hun voordeel ontdekt en de mensen omhelzen elkaar. Maar het duurt nooit lang voordat er iemand binnen komt rennen met nog meer slecht nieuws en alle gezichten verstijfd zijn van tragisch ongeloof. (Meestal volgt er dan een fade om te blokkeren.) Er is niet per se iets mis met roerende tragedies, hoewel ik me niet kan voorstellen hoeveel plezier het ons doet om mensen te zien lijden. Er zitten ook genoeg tragedies in Shakespeare. Ik denk dat alles wat we interessant vinden aan tragische verhalen in de manier ligt waarop ze worden verteld. 'O, maar ik ben de dwaas van Fortune!' roept Romeo uit nadat hij Julia's broer heeft vermoord. Hier zien we Dougherty in haar ochtendjas door een ziekenhuisgang rennen, schreeuwend: 'Waar is mijn kindje??' Er is geen sprake van dubbelzinnigheid of ironie in het verhaal - zoals dat in het echte leven ongetwijfeld wel het geval moet zijn geweest. De mensen zijn hier goed of slecht. Of anders zijn ze slecht en worden ze goed.<br />De film is niet bedoeld om de menselijke eigenaardigheden te onderzoeken, of de manier waarop de dingen gaan. Hij is bedoeld om het publiek tranen te doen vergieten. De acteurs leveren eersteklas rolmodellen. Ik kan me de laatste film niet herinneren waarin ik zoveel tranen heb gezien. Er zijn stroompjes van tranen. Zeeën van tranen. Een echte Niagara van tranen. Een meer van Lacrymose van tranen.<br />'Nou, ik...' Ik zal een voorbeeld geven van de efficiëntie waarmee de film in elkaar zit. Dillon en Dougherty nemen een agent uit Chicago in de arm die daarnaast als privé-detective (Ed Asner) werkt. Asner voelt met hen mee, maar hij bereikt niet veel. Hij lijkt niet in de film te zitten omdat hij zo belangrijk is voor de zaak, maar omdat hij het slachtoffer van de zaak een soort filosofie kan meegeven - 'Leer ermee te leven' - en dat is prima - en omdat hij aan darmkanker lijdt, zodat we kunnen zien hoe hij zijn medicijnen slikt, dubbelslaat van de pijn en uiteindelijk het leven laat.<br />Wat?' Het frustrerende van de film is dat hij, door zich zo intens op het lijden van het echtpaar te richten, een van de belangrijkere kwesties die hij aansnijdt <0xE2><0x80><0x93> de functie van roddel bij het reguleren van privélevens <0xE2><0x80><0x93> uit de weg gaat.<br />Roddels zijn eigenlijk iets vreemds. Als we het 'roddels' noemen, is het slecht, maar als we het'publieke opinie' noemen, klinkt het op z'n minst acceptabel. Natuurlijk hebben we allemaal onze overtuigingen over kwesties die al dan niet gerechtvaardigd zijn. (Terwijl ik dit schrijf, wordt Michael Jackson opnieuw voor de rechter gesleept omdat hij ervan wordt beschuldigd een jonge jongen te hebben misbruikt, en ik vraag me af hoeveel van ons enthousiast waren over het nieuws en onmiddellijk aannamen dat hij een pedofiel was.) Maar roddels zijn ook niet allemaal slecht. 'Het is net als met water. Als het goed onder controle wordt gehouden, is het een bron van gemeenschapszin. We hebben roddels nodig om elkaar in het gareel te houden. Het helpt ons de openbare orde te handhaven. Maar net als water in een overstroming of een tsunami, is het verwoestend voor een dorp als het uit de hand loopt.'<br />'Dit is een film die oké is als je niet te veel op zoek bent naar inzicht in de menselijke natuur. Hij is zo slim gemaakt dat je er, gezien het doel ervan, moeilijk iets tegenin kunt brengen.'
A Chicago couple, Dillon and Dougherty, are falsely accused of killing their daughter. People begin to wonder if they did it. The police investigate and find suspicious evidence. The couple are maligned by the public and accused in the press. The cops speculate that they are Satanists and have ritually murdered their own daughter. They are charged and brought to trial. They are represented by publicity-seeking lawyers who give them bad advice and bill them for $100,000. The evidence presented against them is twisted or hidden by the police. Fabricated intimations of sexual abuse are presented. Their other child is taken away from them and put in a foster home. Dougherty is pregnant and gives birth to find her baby removed. Verdict, she didn't do it but he did. He goes to the slams with a sentence of 45 years.<br /><br />In the last third of the movie, with Dillon in jail and Dougherty wondering what to do next, we see people who have been antagonistic now slowly coming to the couple's defense. Witnesses admit to having lied. Other facts are brought to light that, finally, result in Dillon's release. The killer is never found, though the movie gives us a thorough whacko as a plausible perp.<br /><br />This is a weeper from beginning to end. Nothing seems to go right for the couple. Oh, there are a few happy moment, maybe a party where everyone is glad to be together and tearing up with joy, or some point of evidence in their favor is discovered and people hug one another. But it's never long before someone rushes through the door with more bad news and all the faces are frozen in tragic disbelief. (Usually a fade to block follows.) There isn't necessarily anything wrong with moving tragedies, although I can't imagine what pleasure we get out of seeing people suffer. There's plenty of tragedy in Shakespeare too. I suppose whatever we find interesting about tragic stories lies in the way they're told. "Oh, but I am Fortune's fool!" Romeo cries after killing Juliet's brother. Here we have Dougherty running in her robe through a hospital corridor, screaming, "Where's my baby???" There isn't any ambiguity or irony in the story -- as I'm sure there must have been in the real life events on which it's based. People are either good or bad here. Or else they're bad, then they turn good.<br /><br />The film isn't aimed at exploring human quirkiness, or the way things work out. It's aimed at wrenching tears from the audience. The actors provide first-rate role models. I can't remember the last movie in which I saw so many tears. There are rivulets of tears. Showers of them. Cascades of them. A veritable Niagara of them. A Lake Lacrymose of them.<br /><br />Well, I'll give one example of the efficiency with which the movie is crafted. Dillon and Dougherty hire a Chicago cop who works on the side as a private investigator (Ed Asner). Asner is sympathetic to them but he doesn't really accomplish much. He seems to be in the movie not because of his importance to the case but because he can provide the victimized couple with a kind of philosophy -- "Learn to live with it," which is okay -- and because he suffers from colorectal cancer, so we can watch him take his medicine, double over with pain, and finally pass away.<br /><br />What's frustrating about the movie is that in focusing so intensely on the suffering of the couple, it sidesteps one of the more important issues that it raises -- the function of gossip in regulating private lives.<br /><br />Gossip is a strange thing really. If we call it "gossip" it's bad, but if we call it "public opinion" it sounds acceptable, at the very least. Of course we all have convictions about issues that may or may not be justified. (As I write, Michael Jackson is once again being brought to court accused of molesting a young boy, and I wonder how many of us thrilled at the news and immediately assumed he was a pedophile.) But gossip isn't all bad either. It's like water. When it's properly controlled it's a community asset. We need gossip to keep each other in line. It helps us to maintain public order. But, like water in a flood or a tsunami, it is ruinous to a village when it rages out of control.<br /><br />This is a movie that's okay if you're not looking for too much in the way of insight into human nature. It's done so cleverly that, given its goal, it's hard to argue with it.