Utopia, gemaakt in Frankrijk in 1950, was de laatste film die Laurel en Hardy produceerden. Met de slechte reputatie die het duo heeft voor hun producties van na 1930, verwachtte ik dat deze film vreselijk zou zijn. Hoewel hij, toegegeven, niet voldoet aan de maatstaven van hun 'vintage' komedies, was ik aangenaam verrast. Hij is om naar te kijken, en voor een deel echt grappig! En de plot is zeker van dezelfde maatstaf als je zou verwachten. Sommige grappen zijn afgeleid van hun eerdere werk, maar als je bedenkt dat deze film hun eerste was in vijf jaar na hun laatste in Hollywood geproduceerde film, 'The Bullfighters', worden de scènes zelfverzekerd uitgevoerd zoals je van deze professionals zou verwachten. Sommige scènes stellen niet veel voor, maar de waarde van deze film is dat sommige scènes grappig zijn, en als zodanig absoluut onbetaalbaar. Ik genoot vooral van de bedscène.<br />Ik voelde me verdrietig aan het eind van de film. Onze helden worden achtergelaten op hun eigen onbewoonde eiland. Het is zo'n metafoor voor de echte waarheid. Hollywood en het publiek van die tijd hadden de sterren verbannen naar een onbewoond eiland van herinneringen, en dat zou het laatste beeld worden dat ze in de film zouden spelen. Ollie stierf zeven jaar later en Stan stierf vijftien jaar later. Stan wees een aanbod af om in 1963 te verschijnen in 'It's A Mad Mad Mad Mad Mad World'. Wat was dat jammer <0xE2><0x80><0x93> een kleurenfilm, slechts twee jaar voordat hij overleed. Maar zijn gezondheid was waarschijnlijk niet al te best.<br />Deze jongens zijn waarschijnlijk de grootste komedianten aller tijden, en hoewel de film verre van hun werkelijke potentieel is, is het toch een eer om hen voor de laatste keer in een film te zien verschijnen, en de echo's van hun enorme talent te horen.
Utopia, made in 1950 in France, was the last film Laurel and Hardy produced. With the bad reputation the duo have for their post 1930's productions I was expecting this film to be awful. Although admittedly it isn't up to the standard of their "vintage" comedies I was pleasantly surprised. It's watchable, and in parts genuinely funny! And certainly the plot is of the same standard as you'd expect. Some gags are derivative from their earlier work, but when you consider this film was their first for five years after their last Hollywood produced film, "The Bullfighters", the routines are executed confidently as you'd expect from these professionals. Some scenes are not up to much, but the value of this film is that some scenes are funny, and as such, absolutely priceless. I particularly enjoyed the bedtime scene.<br /><br />I felt sad at the end of the film. Our heros are left on their own desert island. It's such a metaphor for the real life truth. Hollywood and audiences of the time had consigned the stars to a desert island of memories, and that was to become last image they portrayed in film. Ollie died seven years later and Stan died fifteen years later. Stan turned down an offer to appear in "It's A Mad Mad Mad Mad World" in 1963. What a shame that was - a colour film, only two years before he passed. However, his health probably wasn't up to much.<br /><br />These boys are probably the greatest comedy performers of all time, and although the movie is far from their true potential, it's still an honour to watch them appear in film for the last time, and touching on the echos of their towering talent.