Een van de meest onderhoudende van alle zwijgende komedies is Pudovkins korte _Chess Fever_, een waanzinnig verhaal over hoe een rigoureus intellectueel bordspel zelfs de meest zorgvuldig voorbereide centrale economies kon ontwrichten. Zo'n weinig belovend komisch onderwerp als schaken vond een eerdere uitlaatklep in deze verrukkelijke korte komedie. Twee jongemannen spelen het spel ernstig tegen een kunstmatige achtergrond, een beschilderde achtergrond. Dit in tegenstelling tot eerdere Lumiere-shorts zoals _L'Arrosseur Arrosse_ of _Repas du bebe_, waarin de menselijke activiteit opzettelijk werd omlijst door een natuurlijke omgeving. Het verschil in activiteiten (natuurlijke voedering van baby, watertuin, kunstmatig beademingsapparaat) is mogelijk van belang. Het grootste contrast in deze film is dat van deze onaantastbare achtergrond en het kalme, serene schaakspel, en de felle hartstochten die dat laatste veroorzaakt, zoals de beschuldiging dat je vals speelt in een hoogst onwaardige m<0xC3><0xAA>lee. Het intellectuele spel wordt een grof fysiek handgemeen, net zoals de pretenties van kunstzinnige filmmakers voor altijd worden ondermijnd door de 'cruciale' eisen van het publiek.<br />Wat het meest amusant aan de film is, is niet het feit dat hij geleidelijk in slapstick overgaat, maar de manier waarop hij wordt gefilmd, hoe hij wordt voortgezet lang nadat de eerste grap is gemaakt; de manier waarop de camera weigert het gevecht enige aandacht te geven en zich in plaats daarvan op de set richt, terwijl wij glimpen opvangen van rondvliegende voeten en losgeraakte kleding. 's weigering om te redigeren is vermetel, zodat de humor lijkt te voort te komen uit iets anders dan de strijd, iets wat onze behoefte aan lichamelijk contact overstijgt, onze onwil om los te laten.<br />Wat vooral briljant is, is de ontknoping, wanneer deze patsers uit de hogere kringen worden betrapt door de huisknecht, die hen oppakt als twee schooljongens die van de weg afdwalen, alsof hij op het punt staat hen een draai om hun oren te geven. Als je niet van meesters kunt verwachten dat ze zich netjes gedragen, dan zal iemand het voor hen moeten doen.
One of the most entertaining of all silent comedies is Pudovkin's short 'Chess Fever', a mad tale of how a rigorously intellectual board game could disrupt even the most carefully planned central economies. Such an unpromising comedic subject as chess found an earlier outlet in this delightful short. Two young men play the game earnestly against an artificial background, a painted set. This is in contrast to earlier Lumiere shorts such as 'L'Arrosseur Arrosse' or 'Repas du bebe', wherein the human activity was deliberately framed by a natural setting. The difference in activities (natural=feeding baby, watering garden; artificial=chess) is possibly significant.<br /><br />The main contrast in this film is between this immoveable background and the placid, serene game of chess, and the fierce passions this latter causes, as accusations of cheating lead to a most undignified melee. The intellectual game becomes a gross physical scrap, just as the pretensions of arty filmmakers are forever deflated by the 'cruder' demands of audiences.<br /><br />What is most amusing about the film is not neccessarily this descent into slapstick, but the way it is filmed, its prolonging long after the initial joke has been made; the way the camera refuses to dignify the fight with anything like attention, focusing instead on the set, while we catch glimpses of hurling feet and dislodged clothing. The film's refusal to edit is audacious, so that the humour seems to arise from something else other than the fight, reflecting our need for physical contact over intellectual stimulation, our unwillngness to let go.<br /><br />What is especially brilliant is the denouement, as these upper-class fops are caught by the valet, who picks them up like two errant schoolboys, as if he is about to box their ears. If masters can't be expected to keep their place with decorum, than somebody's going to have to do it for them.