Francis Ford Coppola's _Apocalypse Now_ is geen Vietnam-film. Verwar hem niet met een Vietnam-film. Hij speelt zich af in de nadagen van de oorlog, maar het is een metaforische uiteenzetting over de verslechterende invloed die de oorlog heeft op de menselijke psyche. Het is ook een van de meest gewaagde films die ooit zijn gemaakt, geproduceerd of zelfs maar bedacht (na _The Lord of the Rings_ ). Het zou een understatement zijn om het een meesterwerk te noemen, gezien de proporties die zo ambitieus zijn als de productieniveaus van de film.<br />_Openen zonder aftiteling en na een gedenkwaardige eerste scène die op de melodie van de Doors 'The End' speelt als Captain Benjamin L_. Willard hallucineert over helikopters en napalm, de plot is in feite al in de eerste 15 minuten duidelijk. Willards opdracht is om '... met extreme vooringenomenheid' kolonel Kurtz (Marlon Brando) te 'elimineren', die in de verre uithoeken van de Cambodjaanse jungle onveranderlijk ongeoorloofd afwezig is, en die, zoals zijn generaal hem heeft verteld, 'daarbuiten zonder enige fatsoenlijke terughoudendheid opereert, zonder enig aanvaardbaar menselijk gedrag te vertonen. En hij is nog steeds te velde en voert het bevel over troepen.' Kurtz is een doorgedraaide kolonel die nu wordt aanbeden door een grote groep volgelingen die hem een god hebben genoemd. Voor Willard lijkt deze geheime operatie iets hanteerbaarder dan een echte strijd, maar de reis die hij gaat maken zal een persoonlijke queeste zijn die de grenzen van zijn menselijk gedrag zal overschrijden.<br />Ze vormen een team met een kleine bemanning en varen in een gammele boot de uitgestrekte rivier af. Onderweg verdiept Willard zich in alles wat Kurtz te vertellen heeft. Tijdens de schorre stem van Sheen legt hij uit wat hij denkt over de overvloed aan materiaal die hij leest. Kurtz was een hooggeëerd en gerespecteerd Groene Baret. Hij was een normale man met een gezin, totdat een deel van hem bezweek voor de gruwelen van de menselijke wreedheid en hij zichzelf het pad op stuurde dat Willard nu volgt. De afdaling in de jungle wordt gekenmerkt door een hypnotiserende aura die de strijd die niet ver van hen vandaan wordt uitgevochten, weerspiegelt. Uiteindelijk drukt de kracht van de ervaring zwaar op de groep als drugs en een soort eenzame opsluiting hun zintuigen aanvallen. Maar Willard lijkt onaangedaan en ongevoelig in zijn zoektocht naar Kurtz. Als hij over deze mythische figuur leest, voelt hij zich aangetrokken tot de kracht van de man en de reden waarom hij is geworden wat hij is geworden. We weten dat Willards langzame verval gelijk op zal gaan met dat van Kurtz.<br />Marlon Brando wordt al tientallen jaren vereerd. Zijn aanwezigheid: ongeëvenaard. Zijn genialiteit: ontegenzeglijk. Maar voor degenen die niet bekend zijn met zijn acteertalent en niet gewend zijn aan zijn fysieke nuances, kan Brando in de ogen van een compromisloze filmliefhebber worden gezien als een broodschrijver. Dat is hij zeer zeker niet. Brando was moeilijk om mee te werken, moeilijk te interpreteren en onmogelijk te begrijpen, maar zijn talent voor onbegrijpelijke tirades en ongeëvenaarde monologen is onweerlegbaar. De man wist duidelijk wat hij deed, ook al wisten wij dat niet. Zijn kolonel Kurtz is een wezen met grenzeloze waanideeën en een voortdurende diepzinnigheid.<br />Als de film een indicatie is van de reis naar de hel, dan is Francis Ford Coppola's feitelijke ervaring met het maken van dit meesterwerk een waarachtig levensverhaal van de fanatieke strijd van één man om een film te maken. Er wordt beweerd dat Coppola tijdens het 200-plus-dag-schema van de film zelfmoord overwoog. De film was niet alleen een onmiskenbare strijd om te maken; het is een slopende film om naar te kijken. Coppola's zweet en bloed sijpelen door de poriën van de dampende plaatselijke bevolking en zijn toewijding sijpelt door de openingen van Martin Sheens gekwelde soldaat Willard.<br />Ik kan er niets aan doen, maar ik voel een warm gevoel van nostalgie voor dit soort films. In het begin van alles wat oorspronkelijk en ongekend was, waren films die zowel werden uitgedaagd als gestimuleerd heel gewoon. Afgezien van de brutaliteit, is Apocalypse Now puur filmen. Mijn respect en bewondering voor meneer Coppola zijn van de hoogste orde. Maar ik huiver bij de terugkeer naar wat tegenwoordig de norm is voor de normen voor de film: een gebrek aan vernieuwing. Het is niet alleen de onoriginaliteit van de wereld van de film van tegenwoordig; het is het feit dat niemand meer de behoefte lijkt te hebben om een verhaal te vertellen of iemand met een goed hart een verhaal te vertellen. Maar we hebben nog steeds de groten, zoals het meesterwerk van Coppola, een film die badend in zijn vermogen om ons iets diepers te geven dan wat we konden begrijpen.<br />Die diepte in Apocalypse Now is de stap naar waanzin. Het doden kan storend zijn. Het verlies van onschuld kan ontwrichtend zijn. Maar het is de schade van binnenuit; de talloze beelden die ons van streek maken, ons van onze stuk brengen en ons losmaken van de wereld van alledag, en de herinneringen die onze diepste gedachten kwellen en ons uiteindelijk van de mensheid scheiden en ons naar het rijk van het instinctieve, het wilde en het dierlijke drijven. Als de gedachte aan doden ons niet van voedsel voorziet, verschaft het doden de mens zijn fundamentele catharsis.
Francis Ford Coppola's "Apocalypse Now" is not a Vietnam War film. Do not confuse it with one. It is set to the back drop of the war, but it is a metaphorical exposition on the deteriorating effects that war has on the human psyche. It is also one of the most audacious films ever made, produced, or even conceived (second to the Lord of the Rings trilogy. To call it a masterpiece would be an understatement of proportions as ambitious as the film's production levels.<br /><br />Opening with no credits and following a memorable first scene playing to the tune of the Doors "The End" as Martin Sheen's Captain Benjamin L. Willard hallucinates to images of helicopters and napalm, the plot is essentially laid out in the first 15 minutes. Willard's mission is to "terminate... with extreme prejudice" Colonel Kurtz (Marlon Brando) who has invariably gone AWOL in the far reaches of the Cambodian jungle and, as told by his general, is "out there operating without any decent restraint, totally beyond the pale of any acceptable human conduct. And he is still in the field commanding troops." Kurtz is a delusional Colonel now being worshipped by a large group of followers who have dubbed him a god. For Willard, this covert operation seems somewhat more manageable than actual combat, yet, the journey he is about to take will be a personal quest that will challenge the limits of his human behavior.<br /><br />Teaming up with a small crew, they embark down the vast reaches of the river in a rickety boat. Along the way, Willard educates himself on all things Kurtz. During Sheen's raspy voice over, he details his thoughts on the abundance of material he reads. Kurtz was a highly decorated and respected Green Beret. He was a normal man with a family, until a part of him succumbed to the horrors of human brutality and he led himself down the path that Willard is being led. The descent into the jungle is marked by a mesmerizing aura that echoes the battles being fought not to far away. Eventually the power of the experience weights on the group as drugs and a sort of solitary confinement attacks their senses. But Willard seems unfazed and desensitized in his quest to find Kurtz. As he reads about this mythic figure, he is drawn to the man's power and why he has become what he has become. We know that Willard's slow decay will parallel that of Kurtz's.<br /><br />Marlon Brando has been revered for decades. His presence: unmatchable. His genius: undeniable. But for those unacquainted with his acting prowess and unaccustomed to his physical nuance, Brando can be perceived, in the eyes of an uncompromising film-goer, as a hack. He is most certainly not. Brando was difficult to work with, hard to interpret and impossible to understand, but his talent for unintelligible rants and unparalleled monologues is irrefutable. The man obviously knew what he was doing even if we didn't. His Colonel Kurtz is a being of limitless delusions and continual profundity.<br /><br />If the film is any indication of the journeys into hell than Francis Ford Coppola's actual experience with making this masterpiece is a true life account of one man's fanatical struggle to produce a movie. It is reported that during the film's 200 plus day principle photography schedule, Coppola contemplated suicide. The film was not only an undeniable struggle to make; it is a grueling film to watch. Coppola's sweat and blood seep through the pores of the steamy locals and his dedication filters through the orifices of Martin Sheen's haunted soldier Willard.<br /><br />I can not help but feel a warm sense of nostalgia for this type of film. At the dawn of all that was original and unprecedented, films that challenged as well as stimulated were commonplace. Audacity aside, Apocalypse Now is pure film-making. My respect and admiration for Mr. Coppola is of the highest order. But I shudder at the return to what has become the norm for today's standards for film: a lack of innovation. It is not simply the unoriginality of the world of cinema today; it is the fact that nobody seems to care to tell a story anymore or to tell one with heart. But we still have the great ones like Coppola's masterpiece, a film which bathed in its ability to give us something deeper than that which we could comprehend.<br /><br />That depth in Apocalypse Now is the step into madness. The killing can disturb. The loss of innocence can unhinge. But it is the damage from within; the countless barrages of images that distress, unnerve and detach us from our everyday world and the memories that plague our deepest thoughts that eventually segregates us from humanity and propels us into the realm of the instinctual, the savage and the animalistic. If the thought of killing does not provide sustenance, the act of killing provides man with its fundamental catharsis.