De vliegeraar is een van die moderne eposën waar je af en toe mee gezegend wordt. Over twee continenten, meerdere generaties van familie, en vele tientallen jaren, gaat deze film over talloze onderwerpen zoals vriendschap, liefde, verlies en uiteindelijk verlossing.<br />De belangrijkste hoofdpersoon is de jonge Amir (Zekeria Ebrahimi), een in Afghanistan geboren jongen die vaak met de ingehuurde hulp speelt, en vooral de jonge Hassan (Ahmad Khan Mahmoodzada), een Hazara-jongen die in zijn familie inferieur wordt geacht aan de heersende Afghanen. Maar de twee vormen een vriendschap die gebaseerd is op opleiding (Amir leert Hassan lezen), een hechte band in het huis van Amir en natuurlijk vliegeren.<br />Maar de stad Kabul maakt een slechte tijd door. De communisten vallen Afghanistan binnen en Amir en Hassan zijn uit elkaar gegaan als gevolg van een onmogelijk brute, vooringenomen daad van een Afghaanse jongen tegenover Hassan. De twee zullen elkaar misschien nooit meer zien.<br />Amirs vader doet er alles aan om zichzelf en zijn zoon uit Afghanistan te krijgen en uiteindelijk in Amerika te komen. Daar beginnen de twee een benzinestation en leven van de hand in de tand door op nichemarkten te verkopen. En naarmate Amirs vader geleidelijk zieker wordt, zal er een nieuwe openbaring bij Amir opkomen; een die hij niet kan negeren en die hij nodig heeft om terug te keren naar zijn geliefde Kabul.<br />Een studie van vriendschap, oorlog en verzoening, The Kite Runner is werkelijk een fantastisch stuk film. Het verhaal wordt nooit ongepast in het Engels gesproken wanneer we in een vreemd land zijn, en alleen in gebroken Engels wanneer we in Amerika zijn. Dit was verfrissend en leende zich voor een gevoel van realisme.<br />Het acteren was ook goed. Een speciale vermelding moet worden gegeven aan Homayoun Ershadi, die Baba speelt, de zieke vader en sterke patriarch van de emir. Ook Khalid Abdalla wordt goed gespeeld, vooral wanneer hij terugkeert naar Kabul en ziet dat het verwoest is; een groot verschil met toen hij er weg was.<br />De filmografie van Afghanistan tijdens de ontsnapping van de emir en zijn uiteindelijke terugkeer is adembenemend, met besneeuwde bergtoppen die je mond zullen doen openvallen (ik). Ik weet niet precies welke bergketen ze in de film hebben gebruikt, maar waar het ook was, ik zou er zelf heen willen om het te filmen!) Maar het is niet de cinematografie of het acteren van een of twee mensen die deze film tot een succes maken. Het is een eenvoudig verhaal dat heel goed wordt verteld en dat het de moeite van het kijken waard maakt. Zeer aanbevolen.
THE KITE RUNNER is one of those modern epics that one is occasionally graced with. Spanning two continents, multiple family generations, and many decades, this film touches on a myriad of items including friendship, love, loss, and, ultimately, redemption.<br /><br />It's prime mover is young Amir (Zekeria Ebrahimi), a native Afghan boy who often plays with the hired help; mainly young Hassan (Ahmad Khan Mahmoodzada), a Hazara boy who's family is supposedly inferior to the ruling Afghans. But the two form a bond of friendship based on education (Amir teaches Hassan to read), closeness in Amir's house, and, of course, kite flying.<br /><br />But bad times are on the way for the city of Kabul. The communists are invading and Amir and Hassan have separated due to an impossibly brutal act of prejudice by an Afghan boy against Hassan. The two may never see each other again.<br /><br />Amir's father races to get himself and his son out of Afghanistan, eventually finding their way to America. Here the two set up a gas station and live hand to mouth by selling at niche markets. And as Amir's father gradually becomes ill, a new revelation will strike to the heart of Amir; one that he cannot ignore and requires his return to his beloved Kabul.<br /><br />A study of friendship, war, and reconciliation, The Kite Runner is truly a fantastic piece of cinema. The story is never inappropriately spoken in English whenever we're in a foreign country, and only broken English whenever we're in America. This was refreshing and lent itself to a sense of realism.<br /><br />The acting was on-par with the best you'll see, too. Particular note must be made of Homayoun Ershadi who plays Baba, Amir's ailing father and strong patriarch. Also lead Khalid Abdalla as the older Amir is played well, especially when returning to Kabul to find it in ruin; quite the contrast from when he'd left.<br /><br />The cinematography of Afghanistan during Amir's escape and ultimate return are nothing short of breathtaking, with snow-capped peaks that will cause your mouth to slacken (I'm not sure exactly which mountain range they used in the film, but wherever it was I want to go there and film it myself!) But it isn't the cinematography nor the acting of one or two people that makes this film a success. It is a simple story told very well that makes it worth any movie watchers' while. Highly recommended.