Een onbedoeld hilarisch vroeg melodrama met Kay Francis als gravin Balakireff, die alles in een broek achternazit. Aan het begin van de film 'gooit ze de staljongen eruit omdat hij te jong is, voordat ze op weg gaat naar de chauffeur! Het hoogtonige Engels dat ze instudeert is zo'n afgezaagde troep wartaal dat het belachelijk is. Maar de uitsmijter is Basil Rathbone als een Italiaanse violist met een Chico Marx-accent! 'Mijn violoncel! Hoe kan ik ooit weer spelen!' 'Patreecia, mijn snaren zijn koud!' Het is ongelooflijk kitscherig.
An unintentionally hilarious early talkie melodrama with Kay Francis as the Countess Balakireff chasing everything in pants. At the beginning of the film she "throws back" the stableboy for being too young before setting off for the chauffeur! The high-toned English set she moves in is such a clichéd bunch of harummpf-ers that it's ridiculous. But the topper is Basil Rathbone as an Italian violinist with a Chico Marx accent! "My violeen! How weel I ever play eet again!" "Patreecia, my meelk is cold!" It's campy beyond belief.