Luchino Visconti is wereldberoemd geworden na zijn fantastische productie THE LEOPARD. Filmfans leerden de stijl kennen van de regisseur die zich voorstelde als een van de nieuwe realisten van na de oorlog, een aristocraat die zijn individuele vrije denkwijze ontwikkelde en die als zodanig uitdrukte als kunstenaar. Maar als je deze film, MORTE A VENEZIA, die gebaseerd is op de roman van Thomas Mann, in aanmerking neemt, is het een iets ander verhaal.<br /><br />De hele film is, op het eerste gezicht, zo uniek, zo psychologisch en zo sterk beïnvloed door de verschillende gedachten van een kunstenaar ( zowel van de regisseur als van het hoofdpersonage Gustav von Aschenbach) dat hij voor veel kijkers 'onkijkbaar' lijkt te zijn. Daarom zijn dergelijke meningen over de film veranderd in 'te traag', 'ondraaglijk'. of 'eindeloze verveling'. Waarom? De reden lijkt te liggen in een belangrijk perspectief dat tegenwoordig wijdverbreid is: 'GOED MOVIEZIE IS PARALLEL OM AFSCHUWELIJKE ACTIE'. Hier zou het gepast zijn om te zeggen: 'GOED MOVIEZIE IS PARALLEL OM AFSCHUWELIJKE ACTIE'. In feite zou iedereen in staat zijn om één zin te zeggen over de hele inhoud van de film en dat zou voldoende zijn. Alles wat we in _MORTE A VENEZIA_ aantreffen heeft een vaag gevoel van realiteit, gevuld met zowel diepgang als oppervlakkigheid, dat belangrijk lijkt omwille van elk afzonderlijk moment. En dat is het ook wanneer we de psychedelische scènes in Venetië zien, wanneer we Gustav op het station zien, wanneer we worden voorzien van zijn intens emotionele herinneringen. Het inzicht in zijn aftakelende geest is soms zo intens dat de kijker de film alleen kan blijven bekijken door zijn/haar best te doen om te voelen en te ervaren, in plaats van te kijken en te denken. Alles is gedoemd om te vervagen, te verwelken als bloemen op een weiland wanneer hun tijd gekomen is. Met andere woorden, alles heeft een gevoel van verlies en dood zonder veel gebeurtenissen of zelfs maar dialogen. Als gevolg daarvan is het heel onwaarschijnlijk dat je het idee van de film krijgt na één keer kijken. Je moet hem meer dan twee keer zien met een geest die voortdurend openstaat. Of je hem leuk vindt of niet... dat is een heel ander verhaal, een heel persoonlijk verhaal. De artistieke waarden zijn de factor die op het eerste gezicht opvalt en ons de hele film bijblijft. Schoonheid als iets heel belangrijks voor de hoofdfiguur die lijkt te komen en te gaan; rust als iets waar hij zo slecht naar op weg is en wat hem op de meest onverwachte manier ten deel valt; het gevoel dat hij vindt in een tienerjongen die verschijnt als een voorbeeld van alle dromen en verlangens, als een verboden vrucht van homoseksuele lust die verdwijnt. De kostuumontwerper Piero Tosi levert in deze film een schitterend werkstuk af. Door middel van een heleboel prachtige kostuums voorziet hij ons van een zeer realistisch beeld van 1911 wanneer de actie plaatsvindt. De filmmaker Pasqualino De Santis voorziet ons van een geweldige visuele ervaring die je een waar feest voor de ogen zou kunnen noemen. Op de achtergrond klinkt muziek van Gustav Mahler, de componist wiens leven Thomas Mann inspireerde om het personage te introduceren.<br />De uitvoeringen zijn van het hoogste niveau, met name van Dirk Bogart als Gustav von Aschenbach, die na een zware artistieke taak en vergeefse pogingen om rust te vinden in het overvolle Venetie rust wil hebben. Voor het grootste deel van de film hebben we een goed inzicht in zijn gedachten, gevoelens en daden van woede, uitputting en wanhoop. Hoewel het soms deprimerend is, houdt hij ons op het juiste spoor tot het einde, zodat we de hoop op een minder tragisch einde niet verliezen. Tadzio (Bj<0xC3><0xB6>rn Andersen) is het toonbeeld van decadente homoseksuele begeerte, maar ook een toonbeeld van schoonheid en zuiverheid, dat vrij kort lijkt te duren... 'Adieu Tadzio, het was allemaal te kort,' zegt de hoofdpersoon. Mark Burns speelt een grote, zij het zeer controversiële rol als een soort'superego' Alfred, met wie Gustav polemiseert over idealen als schoonheid, rechtvaardigheid, hoop, menselijke waardigheid. Voor Alfred behoort schoonheid tot de zintuigen. Wat freudiaans, maar wat zou het idee gevaarlijk kunnen zijn! En altijd aanwezig in de artistieke Italiaanse films van die tijd, Silvana Mangano <0xE2><0x80><0x93> hier als een elegante dame uit Polen, Tadzio's moeder.<br />Gedenkwaardige momenten vormen inderdaad de sterke punten van de film; toch zullen niet alle kijkers ze onvergetelijk vinden. Net als bij de hele vreemde film kost het veel moeite om in het individuele ego van de regisseur en binnen de vier muren van zijn psyche op het juiste spoor te komen. Bij zulke scènes vind ik de strandscène heel belangrijk, vooral de manier waarop Gustav Tadzio observeert. De fysieke afstand vertegenwoordigt het gebrek aan moed om dichterbij te komen... Ik waardeer ook de opnamen als Gustav in de gondel zit en het uitzicht van de stad zich op de achtergrond beweegt <0xE2><0x80><0x93> hoe gedenkwaardig dat existentiële gedachten over overdracht kan oproepen. Zijn wij, mensen, niet een soort 'avonturiers' in de wereld, in de reis die het leven is?<br />Uiteindelijk moet ik jullie één belangrijk ding vertellen. Ik had MORTE A VENEZIA heel vreemd gevonden, tot ik dieper begon te kijken naar wat de regisseur werkelijk probeert over te brengen. Toen bleek elke scène betekenisvol te zijn in zijn interpretatie, waarmee je het niet eens hoeft te zijn (ik ben het niet eens met alles wat de hoofdpersoon doet), maar je zou dit op zijn minst moeten tolereren als iets wat de schrijver heel graag wilde zeggen. Luister naar zijn stem, laat hem een paar woorden zeggen op één pagina werkelijkheid...<br />Daarom is er een lange weg naar begrip van de film, aangezien er niet veel van zulke films in 1971 werden gemaakt en nu worden gemaakt. Paradoxaal genoeg lijkt het erop dat we allemaal op de lange duur de juiste gevoelens over deze film zullen hebben, net zoals we allemaal ooit de vreemde, onvermijdelijke, meestal onverwachte realiteit zullen ervaren dat de dood... 7/10.
Luchino Visconti has become famous to the world after his marvelous production THE LEOPARD. Movie fans got to know the style of the director who introduced himself as one among the post war new realists, an aristocrat who developed his individual free thinking and, consequently, expressed them as an artist. However, when applied to this movie, MORTE A VENEZIA based upon the novel by Thomas Mann, it's a slightly different story.<br /><br />The entire film is, at first view, so unique, so psychological and so much influenced by the various thoughts of an artist (both director and main character Gustav von Aschenbach) that it seems to be "unwatchable" for many viewers. Therefore, such opinions about the movie rose as being "too slow", "unendurable" or "endless boredom". Why? The reason seems to lie in a significant view widespread nowadays: "GOOD MOVIE IS PARALLEL TO FLAWLESS ACTION." Here, it would be appropriate to say: "GOOD MOVIE IS PARALLEL TO NO ACTION." As a matter of fact, everyone would be able to say one sentence about the whole movie's content and that would suffice. All that we find in MORTE A VENEZIA has a sense of vague reality filled with both profoundity and shallowness that appear to be significant for the sake of each single moment. And it is so when we notice the psychedelic scenes in Venice, when we see Gustav at the railroad station, when we are supplied with his intensely emotional memories. The insight into his decaying mind is sometimes so intense that the only way for the viewer to go on watching the film is to do his/her best to feel and experience rather than see and think. All is doomed to fade, to wither like flowers on meadow when their time comes. In other words, all has a sense of loss and death without many events or even dialogs. As a result, it is quite unlikely that you will get the idea of the movie after a single viewing. It must be seen more than twice with the mind that is constantly open. If you'll like it or not...that's a different story, very personal one.<br /><br />The artistic values are the factor that is noticeable at first sight and stays with us throughout. Beauty as something very meaningful for the main character that appears to come and leave; rest as something he's heading for so badly and which comes to him in the most unexpected way; feeling that he finds in a teenage boy who appears as a model of all the dreams and desires, as a forbidden fruit of homosexual lust which vanishes. The costume designer Piero Tosi does a splendid job in this movie. Through lots of wonderful wardrobe he supplies us with a very realistic view of 1911 when the action takes place. The cinematographer Pasqualino De Santis provides us with a terrific visual experience that can be called a real feast for the eyes. And in the background comes Gustav Mahler's music, the composer whose life inspired Thomas Mann to introduce the character. <br /><br />The performances are top notch, particularly from Dirk Bogart as the main character, Gustav von Aschenbach, who wants a rest after hard artistic job and vainly attempts to find it in crowded Venice. For the majority of the film, we have a great insight into his thoughts, feelings and acts of anger, exhaust and despair. Though sometimes depressing, he keeps us on the right track till the end not losing hope for the less tragic end... Tadzio (Bjorn Andersen) depicts the model of decadent homosexual desire but also a model of beauty and purity that appears to last pretty short... "Adieu Tadzio, it was all too short" says the main character. A great, though very controversial, job is done by Mark Burns as a sort of "super ego" Alfred with whom Gustav polemics about such ideals as beauty, justice, hope, human dignity. For Alfred, beauty belongs to the senses. How Freudian, yet how dangerous the idea might be! And ever present in artistic Italian movies of the time, Silvana Mangano - here as an elegant lady from Poland, Tadzio's mother.<br /><br />Memorable moments indeed constitute the movie's strong points; yet, not all viewers will find them unforgettable. They, similarly to the whole odd movie, require much effort to get onto the right track in director's individual ego and within the four walls of his psyche. Among such scenes, I consider the beach sequence pretty important, particularly the way Gustav observes Tadzio. The physical distance accurately represents the lack of courage to come closer... I also appreciate the shots when Gustav is sitting in the gondola and the city's view moves in the background - how memorably that may raise existential thoughts of transfer. Aren't we, people, a sort of "passangers" in the world, in the journey that life is.<br /><br />In the end, I must tell you one important thing. I had found MORTE A VENEZIA extremely weird until I started to look deeper at what the director is really trying to convey. Then, every scene turned out to be meaningful in its interpretation with which you don't have to agree (I hardly agree with anything the main character does) but you should at least tolerate this as something the author badly wanted to say. Listen to his voice, allow him for a few words in one page of reality...<br /><br />Therefore, there is a long way towards understanding the film since not many movies like that were being made in 1971 and are being made now. Paradoxically, it seems that we are all bound to have the right feelings about this film in the long run similarly to that we are all bound to experience once a strange, unavoidable, usually unexpected reality that death is... 7/10