Een jaar na haar triomfantelijke eerste special, 'My Name Is Barbra', hergroepeerde Barbra Streisand zich met haar productieteam om deze vervolgspecial in de toenmalige revolutionaire kleuren te produceren. De eerste uitzending in maart 1966 volgt op eenzelfde opzet als zijn voorganger <0xE2><0x80><0x93> drie segmenten, de eerste twee met unieke concepten. Het eerste vindt plaats in de avonduren van het Philadelphia Museum of Art, waar ze, gekleed als een oude vrijster, door de zalen dwaalt en door middel van liedjes deel uitmaakt van de kunstwerken. In verschillende gedaanten geeft Streisand uitdrukking aan een verscheidenheid aan stemmingen, van de komische noot van de 'Minute Waltz' tot het melodrama van 'Non C'est Rien' op een schilderij van Modigliani tot de beatnikachtige razernij van 'Gotta Move' op abstracte kunst. Mijn favoriete moment in de special is wanneer ze verandert in een evenbeeld van koningin Nefertiti terwijl ze een meeslepende vertolking van Rogers en Harts 'Where or When' zingt.<br />Het tweede deel begint met weer een komische monoloog vol malle non-sequiturs, deze keer in het Frans, en het tweede deel is terug in de studio voor een felgekleurde circussuite waarin ze omgaat met dieren, waaronder haar geliefde poedel Sadie. Ze vindt een passende context voor 'Sam, You Made the pants too long' met een schare pinguïns en vergelijkt haar profiel komisch met dat van een miereneter met 'We Have So Much in Common'. Net als bij de eerste special eindigt het programma met een meeslepend soloconcert waarin ze een paar kastanjes zingt. 'Every Place I Hang My Hat Is Home', 'Where Am I Going?' en 'Starting Here, Starting Now' horen er ook bij. Ook de korte inleiding die ze in 1986, ironisch gekleed in het wit, opnam, toen de special voor het eerst op dvd werd uitgebracht, komt erin voor. De combinatie van locatie en muziek is nog effectiever dan in haar eerste special, en een 23-jarige Streisand is in topvorm.
A year after her triumphant first special, "My Name Is Barbra", Barbra Streisand regrouped with her production team to produce this follow-up CBS-TV special in then-revolutionary color. First broadcast in March 1966, "Color Me Barbra" follows a similar format to its predecessor - three segments, the first two with unique concepts. The first takes place in the after-hours halls of the Philadelphia Museum of Art where dressed as a period maid, she roams the galleries and becomes part of the artwork through song. In various guises, Streisand expresses a variety of moods from the comedy schtick of the "Minute Waltz" to the melodrama of "Non C'est Rien" in a Modigliani painting to the beatnik-style frenzy of "Gotta Move" set to abstract art. My favorite moment in the special is when she transforms into a dead ringer of Queen Nefertiti while singing a haunting rendition of Rogers and Hart's "Where or When".<br /><br />Opening with another comic monologue full of silly non-sequiturs, this time in French, the second segment is back in the studio for a brightly-colored circus medley where she interacts with animals, including her beloved poodle Sadie. She finds an appropriate context for "Sam, You Made the Pants Too Long" with a bevy of penguins and comically compares her profile to an anteater's with "We Have So Much in Common". As with the first special, the program ends with a riveting solo concert in which she sings some chestnuts, "Any Place I Hang My Hat Is Home", "Where Am I Going?" and "Starting Here, Starting Now" among them. Also included is the brief introduction she filmed in 1986, ironically dressed in all-white, when the special was first released on VHS. The juxtaposition of locale and song is even more effective than in her first special, and a 23-year old Streisand is in peak form.