Ik kan niet ontkennen dat de verhaallijn zich meer richt op de romance tussen de personages Mary Martin en Allan Jones, zoals in 'Showboat', dan op het leven van Victor Herbert. Maar zou dat in de jaren dertig een publiekstrekker zijn geweest? In plaats van 'Leven van VH' had het misschien 'Muziek van VH' moeten zijn. Daar is een overvloed aan van.<br />Voor mij kwam de opwinding van de film aan het eind van de film, als Susanna Foster 'Land van Romantiek' zingt. Het is al meer dan tien jaar geleden dat ik deze film voor de tweede keer zag in een plaatselijk 'oude filmtheater'. Eerst was het publiek verbijsterd; toen barstte het uit in een spontaan applaus. Ik herinner me de rillingen die over mijn rug liepen. Mijn onbenullige geheugen herinnerde zich de informatie die een plaatselijke journalist aan een nieuwsgierig publiek verstrekte toen de film eind jaren dertig voor het eerst werd vertoond. 'Die noot die door juffrouw Foster werd geraakt, was een verre F boven een hoge C.'<br />Ze had dan misschien geen vier octaven <0xC3><0xA0> la Yma Sumac, maar de tiener destijds had beslist een bereik!
I cannot argue with other comments that the story line focuses more on the romance between the Mary Martin and Allan Jones characters, much in the manner of "Showboat", than on the life of Victor Herbert. But in the 1930's, would that have been a box office draw? Instead of the Life of VH, perhaps it should have been the Music of VH. There is an abundance of this.<br /><br />For me, the thrill of the movie came near the end of the movie when Susanna Foster sings "Land of Romance". It has been over a decade since I caught this movie for a second time at a local 'old movies' theater. At first the audience was stunned; then it burst into spontaneous applause. I remember the shivers running up and down my spine. My trivia memory recalled the information provided to an inquiring public by a local journalist when the movie first came out back in the late 1930's. 'That note hit by Miss Foster was a far F above high C.'<br /><br />She may not have had four octaves a la Yma Sumac but the then teen-ager certainly had a range!