CACTUS FLOWER was een verrukkelijke komedie uit 1969, gebaseerd op een toneelstuk van Neil Simon over een tandarts (Walter Matthau) die een verhouding heeft met een jonge, vrijgevochten vrouw (Goldie Hawn), zich er totaal niet van bewust dat zijn toegewijde verpleegster/assistente (Ingrid Bergman) verliefd op hem is. Matthau kan zo'n rol in zijn slaap spelen en hij stelt de rokkenjagende tandarts, dokter Julian Winston, die een verhouding heeft met de ene vrouw, niet teleur. Goldie Hawn kreeg een Oscar voor haar sprankelende vertolking van Toni Simmons, het bloemenkind op leeftijd dat langzaam begint te beseffen dat ze in een doodlopende relatie zit en dat ze niet zo dom is als ze op het eerste gezicht lijkt. Maar wat ik echt leuk vond in deze film was de rol van de legendarische Ingrid Bergman in de rol van Stephanie Dickinson, de toegewijde assistente van dr. Winston, die bereid is haar eigen geluk te begraven en op te offeren zolang dr. Winston maar gelukkig is met Tony. Bergman is een stralende verschijning in deze film, ze ziet er beeldschoon uit (hoewel de camera altijd al van haar heeft gehouden) en ze heeft een onvoorziene gave voor lichte komedie. Ja, de dialogen en de decors zijn enigszins gedateerd, maar het verhaal is tijdloos en de optredens van de sterren maken het tot een vermakelijk geheel.
CACTUS FLOWER was a delightful 1969 comedy based on a Neil Simon play about a dentist (Walter Matthau) having an affair with a young free spirited woman (Goldie Hawn), totally unaware that his devoted nurse/assistant(Ingrid Bergman)is in love with him. Matthau can play this kind of role in his sleep and he doesn't disappoint as the philandering dentist, Dr. Julian Winston, who is dating one woman but really has no clue that he's in love with another. Goldie Hawn won an Oscar for her sparkling performance as Toni Simmons, the aging flower child who slowly comes to realize she is trapped in a dead end affair and is not as dim as she appears on the surface. But the real pleasure for me in this film was the performance of the legendary Ingrid Bergman as Stephanie Dickinson, Dr. Winston's completely devoted assistant, who is willing to to bury and sacrifice her own happiness as long as Dr. Winston is happy with Tony. Bergman is luminous in this film, looking absolutely beautiful (though the camera has always loved her) and showing an unforeseen knack for light comedy. Yes, the dialogue and the settings are slightly dated, but the story is timeless and the performances by the stars make it imminently watchable.