Soms krijg je precies wat je verwacht. Je kunt niet verwachten dat een film die door en als een voertuig voor een rockband midden in een comeback wordt geproduceerd een hoge artistieke waarde heeft <0xE2><0x80><0x93> en in dit geval is dat zeker niet het geval. In feite is de soundtrack, zoals verwacht, een veel betere investering dan de film zelf, die, net als de rock-'n-roll-levensstijl uit de jaren zeventig die hij probeert af te schilderen, wordt gekenmerkt door overdaad, drugs en overdreven fratsen, maar helaas lang niet zo leuk is. Het gebruik van een script van Carl Dupré is zo afschuwelijk dat een collega-scenarioschrijver ervoor in elkaar krimpt en het verspillen van de talenten van Edward Furlong is het enige hoogtepunt van dit uit de hand gelopen rock-'n-roll-moment, met name de gedetailleerde reconstructie van een KISS-concert in 1978.
Sometimes you get exactly what you expect. A film produced and by and as a vehicle for a rock band in the middle of a comeback is not to be expected to rank high in artistic merit- and in this case it certainly doesn't. In fact, as expected, the soundtrack is a much better investment than the movie itself, which like the 70's rock and roll lifestyle it attempts to portray, is characterized by excess, drugs, and over-the-top antics, but unfortunately is not nearly as much fun. Utilizing a script by Carl Dupre horrible enough to make a fellow screenwriter cringe, and wasting the talents of Edward Furlong, the sole highlight of this rock and roll period piece gone wrong is the music, most notably the elaborate recreating of a 1978 KISS concert.