Nadat ik Stop-Loss heb gezien, merk ik dat ik in Hollywood teleurgesteld ben dat ik zo'n stinkerd ben geworden. Verdwenen zijn de gloriedagen van de films uit de jaren veertig die je trots maakten op het feit dat je een Amerikaan was, die vochten tegen het kwaad dat in het buitenland veroverd wilde worden en thuis dood wilde. Wat overblijft, is kwijl dat uit de mond van rabiate anti-Bush radicalen loopt. Het verhaal gaat over drie jongemannen die terugkeren uit de oorlog. Een van hen vervalt tot een onbeheerste waanzin, die culmineert in zijn dood. De hoofdrolspeler verlaat zijn land in oorlogstijd en vernietigt tegelijkertijd de relatie van zijn beste vriend met zijn verloofde. De derde is in feite de held van het verhaal, die ervoor kiest de strijd voort te zetten die bijna acht jaar geleden naar onze kusten werd gebracht. Wat deze film slecht maakt, is niet het acteerwerk, maar de premisse erachter. Wij worden ertoe gebracht te geloven dat gedecoreerde soldaten ons land in feite haten. Desertie is in tijden van oorlog verwant aan verraad, en de hoofdpersoon flirt er gedurende de hele film mee. Deze paradox is bedoeld om de reactie van het publiek op de centrale rol van de film te verzwakken. We worden niet geacht King te bekritiseren, omdat hij medailles draagt, maar zijn daden zijn het niet alleen waard, maar schreeuwen erom. Hij is geen antiheld. Om de film te accepteren, moet het publiek de correctheid van desertie accepteren, want het verhaal schildert King af als niets minder dan een held. Dat kan ik niet accepteren, want het is net zoiets als mij vragen de hemel geel te noemen op een helderblauwe dag. Bovendien wordt de echte held bespot, de man die zich weer aanmeldt en zijn land blijft dienen. Ik zou deze stinkfilm alleen aanbevelen aan iemand die overtuigd moet worden van het verval van Hollywood, want het is er een duidelijk voorbeeld van. Geen wonder dat het slecht ging met de kaartverkoop.
After watching Stop-Loss, I find myself against disappointed in Hollywood for making such a stinker. Gone are the days of glory of the films of the 1940's that made one proud to be an American, fighting the evilness that desires conquest abroad and death at home. What we are left with is dribble frothing at the mouth of rabid anti-Bush radicals. The story tells of three young men who return home from the war. One descends into out-of-control madness, culminating in his death. The main protagonist deserts his country at a time of war, and destroys his best friends relationship with his fiancé at the same time. The third truly is the hero of the story, electing to continue the fight that was brought to our shores nearly eight years ago. What makes this movie bad, is not the acting, but the premise behind it. We are lead to believe that decorated soldiers are in fact haters of our country. Desertion is akin to treason in a time of war, and the main protagonist flirts with it throughout the movie. This paradox is designed to weaken the audience's reaction to the central act of the movie. We are not supposed to find fault with King, since he wears medals, but his actions don't just merit it, but cry out for it. He is not an anti-hero. In order to accept the movie, the audience must accept the correctness of desertion because the story paints King as nothing else short of a hero. I cannot accept that, since it is like asking me to call the sky yellow on a clear blue day. Furthermore, derision for the real hero is heaped upon, the man who re-enlists and continues to serve his country. I would only recommend this stinker to someone who needs convincing of the decay of Hollywood, as it is a clear example of it. No wonder it fared poorly in the box office.