Als Disney er maar bij uit de buurt was gebleven. Zie je, ik denk dat deze film potentie heeft. Nou ja, in elk geval de situatie van het hoofdpersonage. Haal dat hele gedoe met Jordan Cahill eruit en je hebt het begin van een fatsoenlijke film! Natuurlijk verlies je dan ook meer dan de helft van de film, maar ach. Zo'n groot verlies is het nou ook weer niet.<br />Dus daar gaat-ie dan: je neemt een doorsnee, bekakte tiener uit een buitenwijk (Danielle Panabaker, die in feite een fatsoenlijke actrice is) wier beste vriendinnen heel wat afkrijsen, voornamelijk over een 'pop-idool' (ik neem aan dat het een rechtstreeks citaat uit de film is; in films gaat het bijna altijd om die ene zin) die Jordan Cahill heet. Alleen wil TPSTG natuurlijk meer uit het leven halen. Het personage van Brenda Song, een verfijnd individu dat precies is wat TPSTG nodig heeft (echt, het kan me niet schelen wat de echte naam van het personage is, ik vind het acroniem leuker). De twee nieuwe vrienden gaan naar Jordan Cahill (de een om te kwijlen, de ander om de spot te drijven met de kwijlers) en ze komen eruit met zijn mobiele telefoon. Er volgt een hoop heibel, maar uiteindelijk komt alles goed.<br />Als Disney, of welke grote filmstudio dan ook, maar niet zo'n lage dunk had van acht- tot veertienjarigen. Dit soort suikerzoete troep, waardoor ik niet zo'n klein beetje meer weet van wie ik meer moet walgen (er schiet me een filmpje te binnen dat 'High School Musical' heet...)
...if only Disney had stayed away from it. See, I think that this movie has some potential. Well, the main character's situation does, at least. Take out the whole Jordan Cahill thing, and you've got the beginnings of a decent movie! Of course, you also lose more than half of the film, but, oh well. Not that much of a loss.<br /><br />So, here it goes: you take a typical, preppy, suburban teenage girl (Danielle Panabaker, who's actually a decent actress) whose best friends screech a lot, mostly over a "pop sensation" (I'm assuming it's a direct quote from the movie; movie's like this almost always involve that particular phrase) named Jordan Cahill. Except, of course, TPSTG wants more out of life. Enter Brenda Song's character, a sophisticated individual who is just what TPSTG needs (honestly, I don't care what the character's real name is, I like the acronym better). The two new friends go to see Jordan Cahill (one to drool, one to make fun of the droolers), and they come out of it with his cell phone. Hijinks ensue, and everything turns out alright in the end.<br /><br />If only Disney, or any major film studio for that matter, didn't have such a low opinion of 8 to 14 year olds. Or maybe if 8 to 14 year olds expected a little more out of the movies targeted at them. It's sugar-coated crap like this that make me more than a little unsure who to be more disgusted with (a little film called 'High School Musical' comes to mind...)