O, waarom moest het zo aflopen? De laatste film van Laurel en Hardy, van het grof opgeklopte Koekoeksthema (met een misplaatste eerbetuiging aan Hal Roach) tot de slotscène met 'Leuke rotzooi'/'Ik kon er niets aan doen', dit is het duo als een groteske parodie op zichzelf. Daartussenin is hun relatie alleen nog maar opgebouwd uit onzeker acteerwerk, stompzinnige dialogen en halfslachtige slapstick. Mensen noemen hem King of New York, maar Chaplins laatste buiging was bij lange na niet zo onwaardig als deze.<br />Wat echt pijn doet voor iemand die van Laurel en Hardy houdt, is het uiterlijk van de twee komieken. Het videoomslag dat ik in mijn hand heb, laat ze zien in hun beste jaren, een en al jongensachtige glimlach en glanzende huid, met een tekst op de achterkant die luidt: ' De foto op deze mouw is alleen voor illustratiedoeleinden en weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs de inhoud van de film.' Noodzakelijk? Het komt er niet eens bij in de buurt. In de film zien ze er minstens vijftien jaar ouder uit dan op de foto's die de mouw sieren, en Ollie is schrikbarend dik. Dat is niet grappig of komisch, zoals hij er normaal uit zou zien, maar hij ziet er slecht uit en balanceert op de rand van overgewicht. Hij zou zeven jaar na het maken van de film, na een reeks beroertes, dood zijn. Intussen ligt Stan met een ondraaglijk probleem en dysenterie op bed en ziet hij er spookachtig uit nu zijn gewicht drastisch is gedaald. Elke keer dat hem iets ergs overkomt, zoals verpletterd worden tussen een reddingsboot en een tafel, vrees je voor zijn leven. Zelfs als Ollie hem een traditionele klap geeft, ben je doodsbang dat hij doodgaat. Na de voltooiing van deze film zou hij nog vijftien jaar leven en uiteindelijk in 1965 aan een hartaanval overlijden. Het is verontrustend om te bedenken dat zulke geliefde acteurs oud worden en een pijnlijke dood sterven. En het is verontrustend om te zien hoe ze op het scherm achteruitgaan, zowel in gezondheid als in prestaties. Als ik, en ik weet zeker dat bijna iedereen, graag aan Laurel en Hardy denk, denk ik aan _Way Out West_, _Buzzy Bodies_ of _Our Relations_. Als ik hen in zo'n slechte gezondheid zie en aan het eind van hun carrière ijzingwekkende routines zie uitvoeren, is dat een smet op mijn gelukkige herinneringen aan hen. De waarschuwingstekens zijn duidelijk vanaf de openingscredits, die niet alleen vier schrijvers vermelden, maar ook iemand die met het concept op de proppen kwam, en een eervolle vermelding voor 'grappen'. Dus als Monty Collins de 'grappen' schreef, wat schreven de andere vier dan? En waarom betaalde Monty Collins in dat geval een honorarium, gezien het feit dat er in de hele film geen enkel bewijs van één enkele 'grap' te vinden is? Meer dan 40 procent van de film wordt besteed aan een reis naar het eiland bij die naam, waar we een paar van de pijnlijkste, minst grappige scènes meemaken waar de jongens ooit bij betrokken zijn geweest. Toen ik de vleermuisscène zag, wilde ik me oprollen en doodgaan, zo kinderachtig was de onbeholpenheid ervan. Maar wat de film de das omdoet, is dat alle figuranten nagesynchroniseerd zijn en geen woord Engels spreken. Dat maakt de film niet alleen onsamenhangend, maar ook Stan en Ollies reacties op hun medespelers worden er niet beter op. De film is vlak geregisseerd, de filmvoorraad is weerzinwekkend en de montage is afschuwelijk, maar dat is nog niets vergeleken bij de 2,5 miljoen dollar die er volgens de geruchten aan besteed is. Eerlijk gezegd ziet het er verschrikkelijk uit, en hoewel een dvd-uitgave de film misschien zou kunnen oppoetsen, is de geluids- en beeldkwaliteit veel minder dan die van hun Hal Roach-werk.<br />Stan en Ollies 'vrienden' Giovani en Antoine zijn charismaloze saaie kerels die sterk afsteken tegen het ouderwetse repertoire van Laurel en Hardy. Dit is een ander groot probleem met de film, in die zin dat geen van de bijrollen grappig is, of in contact staat met de onschuldige mentaliteit van de jongens. Door de hardvochtigheid die L & H ('jij, de dikke') wordt voorgeschoteld, vallen ze op als geïsoleerde sociale mislukkelingen in plaats van sympathieke sub-anarchisten. Er is sprake van een duisterdere politieke satire <0xE2><0x80><0x93> hoewel dit Duck Soup niet is <0xE2><0x80><0x93> en het concept van een eiland zonder regels is een interessant onderwerp. Misschien wel relevanter dan ooit, een film die kijkt naar de problemen van de immigratie en die in 2003 plotseling het meest actueel wordt. Helaas leidt dit, afgezien van een amusante scène waarin Stan tot 'het volk' wordt gekozen, nergens toe. En deze ietwat zwarte humor heeft zijn scherpe kantjes <0xE2><0x80><0x93> of is een Laurel en Hardy-film waarin verkrachting direct wordt geïmpliceerd en Stan een man bedreigt met een fles, om vervolgens per ongeluk iemand in het gezicht te spuiten, jouw idee van een leuke tijd? Na al die jaren waarin Stan en Ollie het bed delen, krijgen we ook een duidelijke verwijzing, waarin Stan hem per ongeluk kust <0xE2><0x80><0x93> Ollie wuift de kus vol walging weg. Ook zorgwekkend is de implicatie dat Stan en Ollies illegale immigrantenvriend, Antoine, aan het eind van zijn leven door een leeuw wordt opgevreten. Maar goed, ik had ook nooit gedacht dat ik een Laurel en Hardy-film zou zien waarin ze zouden worden opgehangen. De noodzaak van het opdringerige en niet-grappige verhaal is een andere aanwijzing voor hoe rommelig het allemaal is, nu de Amerikaanse uitgave (dezelfde versie die op video te zien is) er 16 minuten uithakt in een vergeefse poging er iets van te maken.<br />Deze afgrijselijk gemaakte, niet-grappige film dient alleen maar om de reputatie van Stan en Ollie te bezoedelen <0xE2><0x80><0x93> tot elke prijs te vermijden.
Oh, why did it have to end like this? Laurel and Hardy's last film, from the crudely cranked-up Cuckoo theme (with erroneous credit to Hal Roach) to the closing "Nice mess"/"I couldn't help it" schtick, this is the duo as a grotesque parody of themselves. In between, their relationship is now solely constructed of uncertain acting, asinine dialogue and half-hearted slapstick. People slate King of New York, but Chaplin's final bow-out was nowhere near as undignified as this.<br /><br />What really hurts to someone who loves Laurel and Hardy is the appearance of the two comedians. The video cover I'm holding shows them at their prime, all boyish smiles and glowing skin, with a blurb on the back that reads "The photograph on this sleeve is for illustrative purposes only and does not necessarily reflect the content of the film." Necessarily? It doesn't even come close. The actual film sees them at least fifteen years older than the photographs that adorn the sleeve, with Ollie distressingly overweight. This is not humorously, or comically, fat, as he would normally appear, but ill looking and on the verge of obesity. He would be dead seven years after this film was made, after a series of strokes. Stan, meanwhile, suffering a prostrate problem and dysentery, looks ghoulish as his weight has plummeted drastically. Every time something bad happens to him, such as getting squashed between a lifeboat and a table, you fear for his life. Even Ollie giving him a traditional slap makes you terrified he could be killed. He would last for another fifteen years after the completion of this film, eventually passing away from a heart attack in 1965. It's upsetting to think of such cherished performers growing old and dying painful deaths. And it's distressing watching their deterioration, both in health, and in performance, on screen. When I, and, I'm sure, almost everyone else, likes to think of Laurel and Hardy, I think of Way Out West, Busy Bodies or Our Relations. Seeing them in such physical ill health and performing dire routines at the dog-end of their career is a blight on my happy memories of them.<br /><br />The warning signs are clear right from the opening credits, which list not only four writers, but also someone to come up with the concept, and a credit for "gags". So if Monty Collins was writing the "gags", then what were the other four writing? And in that case, why was Monty Collins paid a fee, given that there's no evidence of a single "gag" in the whole film? Over 40% of the movie is spent travelling to the eponymous island, during which we experience some of the most painfully unfunny scenes the boys were ever involved in. When I saw the bat scene I wanted to curl up and die, so great was its childish ineptitude. Yet what kills the film stone dead is that all of the support cast are dubbed, unable to speak English. Not only does this make the film disjointed, but also it severely depletes Stan and Ollie's reactions to their co-stars. Flatly directed with appalling film stock and absolutely atrocious editing, this totally belies the rumoured $2 million that was spent on it. Frankly, it looks terrible, and while a DVD release might clean up the picture, the sound and image quality is vastly inferior to any of their Hal Roach work.<br /><br />Stan and Ollie's "friends", Giovani and Antoine are charisma-free bores who stand out greatly against Laurel and Hardy's outdated repertoire. This is another major problem with the film, in that none of the supporting characters are funny, or keyed in to the boys' innocent mentality. The dubbed harshness shown to L & H ("you - the fat one") makes them stand out as isolated social misfits, rather than loveable sub-anarchists. There is evidence of some darker political satire - though Duck Soup this ain't - and the concept of an island with no rules is an interesting topic. Perhaps more relevant now than it ever was, a film that looks at the problems of immigration and the American constitution suddenly becomes most topical in 2003. Sadly, however, beyond an amusing scene where Stan is elected "the people", this doesn't really go anywhere. And this somewhat black humour does have its harsh edges - or is a Laurel and Hardy movie where rape is directly implied and Stan threatens a man with a bottle, only to accidentally glass someone in the face, your idea of a good time? After all the years of Stan and Ollie sharing a bed, we also get a definite reference, with Stan accidentally kissing him - Ollie wipes off the kiss in disgust. Also worrying is the implication that Stan and Ollie's illegal immigrant friend, Antoine, ends his life being eaten by a lion. Mind you, I never thought I'd see a Laurel and Hardy movie where they were due to be hanged, either. The need for the intrusive and unfunny narration is a further pointer to how messy the whole thing is, with the American release (the same version available on video) hacking out 16 minutes in a vain attempt to improve it.<br /><br />Almost completely unwatchable, this horrifically made, relentlessly unfunny movie serves only to tarnish the reputation of Stan and Ollie - avoid at all costs.