De 'Dag van de Jakhals' uit 1973, geregisseerd door Fred Zinnemann van de roman van Frederick Forsyth, was weliswaar geen meesterwerk in het grote geheel der dingen, maar toch een bovengemiddelde thriller, geschreven en uitgevoerd met aanzienlijke zwier, geestigheid en stijl. Het is nog steeds een genoegen om af en toe een film te huren en te bekijken.<br />Bij het aanpassen van dat voor 'De Jakhals' uit 1997 lijkt het erop dat de schrijvers en de regisseur bij elke omwenteling de slechtst mogelijke keuze hebben gemaakt, waardoor het allemaal loodzwaar, overdreven, onopmerkelijk, niet verrassend, niet sexy en niet spannend werd. Als we een catalogus samenstellen van alle details die in deze film zijn verwerkt, groot en klein, zou ik je voor elk onderwerp een korte samenvatting kunnen geven over hoe de versie uit 1997 is aangepast. In dit geval: het wapen.<br />Punt: het wapen.<br />In het origineel is er veel geharrewar over hoe de moordenaar het wapen op de plaats delict wil smokkelen, hoe hij van plan is het te vermommen en waarom het op maat gemaakt moet worden door zijn ondergrondse ambachtslieden. In de remake dachten ze blijkbaar dat het publiek dat tegenwoordig naar actiefilms kijkt, geen genoegen zou nemen met een klein geweer waarvan de punt nauwkeurig is en dat zou vragen om het lugubere machinegeweer dat je op de zwarte markt voor een habbekrats kunt kopen, dat een minibusje nodig heeft om het te vervoeren en waarvan de punt Macho heet. Het hele betrokken en interessante verhaal over het vermommen van de onderdelen is teruggebracht tot de vraag hoe we het kunnen zien (herhaaldelijk, alsof dit een moeilijk te volgen punt is). ) dat hij de joystick van zijn absurd hightech afstandsbedieningssysteem als pen in zijn zak had.<br />Punt: de samenzweerders en hun motief.<br />Zonder een droge uiteenzetting te hoeven geven, slaagt de originele auteur er toch in ons een goed inzicht te geven in de historische situatie van de _pieds-noirs_ <0x5C>- de Franse-Algerijnse irredentisten, die niet konden accepteren dat de eeuw het kolonialisme voorbij was en die het standpunt innamen dat De Gaulle hen had verraden. Dit geeft het hele complot een historisch gewicht. De remake lijkt het af te doen als een wraakverhaal van een gangsterbende die wraak neemt, waarbij ze het nog een beetje opfleuren door hen tot Russische gangsters te maken. Ik ben niet tegen het bijwerken: ze hadden dit op een intelligente manier kunnen doen en met iets moderners, maar niet iets onbenulligs kunnen komen. Rusland en de rest van de voormalige Sovjet-Unie hebben de laatste tijd een enorme verandering doorgemaakt, en een bijgewerkt verhaal had daar kunnen staan op een manier die ons het gevoel zou geven dat het belangrijk was.<br />Punt: de relatie tussen de moordenaar die op de vlucht is en de politie die achter hem aan zit; en de ingewikkelde verschuiving van de sympathie van de kijker van de slechterik naar de goede.<br />Bovenal aarzelde ik een beetje om het origineel een meesterwerk te noemen, maar in dit opzicht was het echt een meesterwerk. We volgen de moordenaar in een groot deel van de eerste delen van de film, en nu we zijn slimheid en vindingrijkheid hebben gezien, beginnen we hem te bewonderen, en we willen niet dat zijn plan wordt gedwarsboomd of dat hij wordt gepakt <0xE2><0x80><0x93> tenminste, niet te snel! Dan ontmoeten we de politieman die wordt overgehaald om het onderzoek/de beschermingspogingen te leiden, en stukje bij beetje gaan we naar hem toe, en we zien dat hij niet de trieste figuur is die zijn huiselijke problemen misschien doen vermoeden. Tegen de tijd dat het ertoe doet, zijn we aan zijn kant gebracht.<br />In de remake had Poitier misschien zo'n ontwikkeling aangekund, maar Gere zeker niet. <0xE2><0x80><0x93> een gimmick van de zwendel die was opgezet om de politie te helpen, had in die komedies moeten blijven waar hij vandaan kwam.<br /><0x3E> In de remake praten de moordenaar en de moordenaar-jager over hoe ze als spelers boven een schaakbord zijn, indirect communiceren via hun zetten en alleen in staat zijn om te 'bewijzen' hoe de ander is. Dat is in de remake uitstekend bereikt. Maar in de remake worden ze in feite veel te vroeg met elkaar geconfronteerd, zodat ze naar elkaar kunnen grijnzen, de boel kunnen verzieken en een paar vrij normale achtervolgingsscènes kunnen doormaken.<br /><0x3E> Punt: fotografie en 'omgeving'.<br /><0x3E> De remake heeft een paar mooie beelden, vooral in het eerste deel in het besneeuwde Finland. Metro kan niet echt concurreren met de straten van Parijs voor interessante perspectieven en gezichten van omstanders.
The 1973 "Day of the Jackal", directed by Fred Zinnemann from the Frederick Forsyth novel, while not a masterpiece in the general scheme of things, was nevertheless quite an above-average thriller, written and carried out with considerable panache, wit, and style. It remains a pleasure to rent and watch now and then.<br /><br />In adapting that for the 1997 "The Jackal", it seems that at every turn the writers and director made the worst possible choice, making it all quite leaden, overdone, unsuspenseful, unsurprising, unsexy, and unthrilling. If we put together a catalog of all the specifics that went into this movie, big and small, I could give you a mini-essay for each topic on how the 1997 adaptation ****ed up.<br /><br />Item: the weapon. <br /><br />In the original, there is considerable intrigue over how the assassin is going to smuggle it onto the scene, how he intends to disguise it, and why it needs custom work from his underground craftsmen. In the remake, they apparently thought that today's action-flick-raised audiences wouldn't tolerate a small rifle whose point is precision and would demand the lugubrious off-the-[black-market-]shelf machine gun, which needs a minivan to transport it, and whose point is to shout Macho. The whole involved and interesting business about disguising its components, has been reduced to showing us (repeatedly, like this is a difficult point to follow?) that the joystick for his absurdly high-tech remote-control system has been in his pocket as a pen. <br /><br />Item: the conspirators and motive.<br /><br />Without resorting to dry lecture, the original still manages to give us a good understanding of the historical situation of the "pieds-noirs" [ "blackfeet"], the French-Algerian irredentists who could not accept that the century was moving away from colonialism, and formed the view that De Gaulle had betrayed them. This gives the whole plot some historical weight. The remake seems to leave it as a gangland-shootout revenge story, minimally spicing it up by making them Russian gangsters. Note please that I'm not opposed to updating: they could have done this intelligently and come up with something more current but non-trivial. Certainly Russia and the rest of ex-USSR have been through huge changes of late, and an updated story could have been situated there in a way that would make us feel that it *matters*.<br /><br />Item: the relationship of the assassin on the run and the police hunting him down; and the complex steering of the viewer's sympathies from the bad guy to the good guy.<br /><br />Above I hesitated somewhat at calling the original a masterpiece overall; but in this aspect it really was one. We follow along with the assassin for much of the first portions of the film, and having seen his cleverness and resourcefulness we begin to admire him, and not want to see his plan thwarted or see him caught -- at least, not too soon! Then we meet the policeman who gets pushed into heading up the investigation / protection efforts, and bit-by-bit we take to him, and see he is not the sad-sack his domestic troubles may have suggested. By the time it matters, we have been won over to his side.<br /><br />In the remake, perhaps Poitier could have handled that sort of development , but Gere sure can't. And the absurd "48 Hours"-derived gimmick of the con brought out to help the police should have been left in those comedies where it came from. <br /><br />The remake has the assassin and the assassin-hunter *talk* about how they 're like players above a chessboard, communicating indirectly via their moves and only able to *infer* what the other is like. That was achieved superbly in the original. But in the remake in fact they're brought into face-to-face confrontation way too soon, so they can grimace at each other, bloody the place up, and go through some fairly standard chase scenes.<br /><br />Item: photography, and "scenery".<br /><br />The remake does have some nice images, particularly in snowy Finland in the opening section. But the Washington, D.C Metro cannot really compete with the streets of Paris for interesting perspectives and bystander faces.    