Zo nu en dan stuit je op een film die zelfs je wildste verwachtingen overtreft. Gezien de IMDb-waarde van 4.0 verwachtte ik niet echt veel van The Brotherhood of Satan. Ik hoopte dat het op zijn minst goedkoop leuk zou zijn, zoals The Devil's Rain of een van de andere satanische horrorfilms met dezelfde thema's uit de jaren zeventig. Ik had het niet erger mis kunnen hebben. In plaats daarvan kreeg ik een ambitieuze en intelligente film met een cast waar ik echt van genoot. Om niet te veel te verklappen, de stijl en structuur van de film zijn veel experimenteler dan de rechttoe rechtaan verhalen die in de vroege jaren zeventig zo prominent waren. Je wordt niet om de oren geslagen met plotpunten en verklaringen. Er wordt veel aan de kijker overgelaten om de leemten op te vullen. Als kijker weet je dat er iets mis is, maar gedurende het grootste deel van de film weet je niet wat het is. Het onbekende zorgt voor een veel engere sfeer dan bij de meeste vergelijkbare films. Het einde is effectief met zijn surrealistische beelden. Ik zat vol verbazing te kijken toen de aftiteling begon. Mensen die een grote finale willen, zullen teleurgesteld zijn over de eenvoud van het einde. Een mindere film zou hebben geprobeerd alle registers open te trekken en hoogstwaarschijnlijk hebben gefaald.<br />'Er zijn momenten in de film waarop het...' Het is gemakkelijk om te vergeten dat de regisseur, Bernard McEveety, voor _De Broederschap van Satan_ voornamelijk voor de televisie had gewerkt. Er zijn een paar scènes die zo goed zijn opgezet, belicht en opgenomen dat zelfs de meest ervaren regisseur er het een en ander van zou kunnen leren. Ik heb in de loop der jaren bijvoorbeeld genoeg films gezien om te beseffen dat regisseurs soms moeite lijken te hebben met het maken van breedbeeldopnamen binnenshuis. Hier niet. De scène waarin de mannen in het kantoor van de sheriff hun actieplan bespreken is verbazingwekkend. We zien alle vijf mannen tegelijk hun eigen ding doen, net als in het echte leven. In een mindere film zouden we misschien alle mannen tegelijk zien, maar ze zouden allemaal bewegingloos op hun beurt wachten om hun dialoog uit te spreken. Het is een kleine scène, maar hij ziet er zo natuurlijk uit en hij is zo prachtig in beeld gebracht, dat het een van mijn favoriete momenten van _De Broederschap van Satan_ is.<br />Ten slotte noemde ik het acteerwerk in mijn openingsscène, dus zonder een langdradige toespraak te houden, kan ik alleen maar zeggen dat _De Broederschap van Satan_ wordt gespeeld door Strother Martin en L. Q. Jones. Elke film met deze twee kerels is voor mij bijna een automatische winnaar.
Every great once in a while, you stumble upon a movie that exceeds even your wildest expectations. Given the IMDb rating of 4.0, I wasn't really expecting much with The Brotherhood of Satan. I hoped that at a minimum it might be cheesy fun like The Devil's Rain or any of the other early 70s similarly themed Satanic horror films. I couldn't' have been more wrong. What I got instead was an ambitious and intelligent film with a cast I really enjoyed. Speaking in broad terms to avoid giving anything away, the film's style and structure are much more experimental than the straightforward storytelling so prominent in the early 70s. The Brotherhood of Satan doesn't beat you over the head with plot points and explanations. A lot is left to the viewer to fill in the blanks. As a viewer, you know something is amiss, but for the longest period you're just not sure what it is. The unknown helps make for a far creepier atmosphere than most similar films. The ending is effective with its surreal imagery. I sat in amazement as the final credits began to roll. Those wanting a big slam-bang finale will be disappointed with the ending's simplicity. A lesser film would have tried to pull out all the stops and would, most likely, have failed miserably.<br /><br />There are moments in the film where it's easy to forget the director, Bernard McEveety, had primarily worked in television before The Brotherhood of Satan. There are a few scenes that are so well set-up, lit, and shot that even the most accomplished of directors could learn a thing or two. For example, I've seen enough films over the years to realize that directors can sometimes seem to have trouble shooting widescreen shots indoors. Not here. The scene where the men are discussing their plan of action in the sheriff's office is amazing. We see all five men at once  each doing their own thing as in real life. In a lesser film, we might see all the men at once, but each would be motionless, quietly waiting their turn to deliver their dialogue. It's a small scene, but it looks so natural and is so beautifully shot that it's one of my favorite moments of The Brotherhood of Satan.<br /><br />Finally, I mentioned the acting in my opening, so without going into a long-winded speech, I'll just say that The Brotherhood of Satan features Strother Martin and L.Q. Jones. Any film with these two guys is almost an automatic winner with me.