Het mag nu dan een beetje kraken, en het zal zeker nooit meer zo'n impact hebben als vroeger, maar dit is nog steeds een opwindende herinnering aan wat Michael Jackson ooit kon. Nu ik er voor het eerst sinds de eerste opleving op terugkijk, werd ik niet getroffen door de gruwelen <0xE2><0x80><0x93> schilderachtig, maar leuk, en Vincent Price heeft nog nooit zo oprecht, on-camping (sic?) bedreigend geklonken <0xE2><0x80><0x93> dan door de manier waarop de horrorfilm erdoor werd opgenomen, waardoor Jackson, achter het genre en de make-up, ons een moedig onthullend portret van de mannelijke seksualiteit kon geven.<br />Want THRILLER gaat niet echt over horror, zoals horror niet echt over horror gaat: het gaat over dat eeuwenoude thema, het seksuele ontwaken van een jonge vrouw. De film begint in een bioscoop, waar Jacksons vriendin zich niet op haar gemak voelt bij de beelden en de agressief seksistische reacties. Natuurlijk heeft ze een date, en ze is minder bang voor de film dan ze van haar vriend zal verwachten.<br />De algemene beelden van de film waar ze naar kijken, de groepssfeer, ze duiden allemaal op sociaal geconditioneerde verwachtingen. Dit brengt haar er niet alleen toe vol walging aan het lichaam te denken <0xE2><0x80><0x93> vandaar al die rottende lijken; het verlies van haar maagdelijkheid wordt gezien als een soort dood <0xE2><0x80><0x93> maar de seksuele rite gaat niet alleen over haar vriend, maar ook over haar leeftijdgenoten, haar gemeenschap, vandaar de visualisatie ervan als een schending door een bende. Dit is briljant, verontrustend werk, het beste dat regisseur Landis ooit heeft gemaakt. Jackson, de populairste kunstenaar ter wereld, was nog steeds bereid om te laten zien dat het vaste beeld van een ster talloze facetten bevatte, die niet allemaal even geruststellend waren. Het nummer zelf is opmerkelijk goed overeind gebleven, met de griezelige, aanhoudende basritmes, de buitengewoon wellustige teksten, de prachtige disco-extase die het refrein volgt, de tijdloosheid versplintert en de melkachtige begeerte achter de angst onthuld.
It may be a little creaky now, and it certainly can never have the impact it once had, but this is still a thrilling reminder of what Michael Jackson could once do. Looking back on it now for the first time since its initial prominence, I was struck not by the horror trappings - quaint, but fun, and Vincent Price has never sounded so genuinely, un-camply (sic?) menacing - than its absorption of the horror film, allowing Jackson, behind genre and make-up, to give us a bravely revealing portrait of male sexuality.<br /><br />Because THRILLER isn't really about horror, in the way horror isn't really about horror: it is about that age-old theme, the sexual awakening of a young woman. The film opens in a cinema, with Jackson's girlfriend uncomfortable with the imagery, and the aggressively gendered response. Of course, she is on a date, and she is less scared by the film than what she knows will be expected by her boyfriend.<br /><br />The mainstream imagery of the film they watch, the group atmosphere all suggest the socially conditioned expectations. This leads her not only to think of the body in disgust - hence all the decaying ghouls; the loss of her virginity is seen as a kind of death - but the sexual rite is not just about her boyfriend, but her peers, her society, hence its visualisation as a gang violation.<br /><br />This is brilliant, disturbing stuff, the best thing director Landis has ever done. Jackson, the most popular artist on the planet, was still willing to show that the fixed image of a star contained multitudes, not all of them reassuring. The song itself has held up remarkably well, the creepy, insistent bass rhythms, the extraordinarily salacious lyrics, the beautiful 70s disco ecstasy tailing the chorus, shattering timelessness, revealing the milky desire behind the fear.