'Alexander Nevsky' markeerde de terugkeer van regisseur Sergei Eisenstein naar het filmen na een periode van ballingschap, en wat hij produceerde was een propagandafilm met een kale montage waarin Ruslands superioriteit ten opzichte van Duitsland werd verkondigd.<br />Er is heel weinig plot: Russen verenigen zich tegen Duitsers in de strijd; Rusland wint. De film is in feite een uitgebreide montage van voornamelijk gevechtsscènes, afgewisseld met enkele momenten van Duitse wreedheid (zoals een nogal schokkende scène waarin Duitse soldaten Russische kinderen op een laaiend vuur gooien). Dit was Eisensteins eerste geluidsfilm, en het is duidelijk dat hij geen idee had wat hij met het medium aan moest. Deze film lijkt eigenlijk meer op een stomme film met wat extra geluid. Er zijn een paar dialoogscènes, maar die blijven nogal levenloos op het scherm staan, en het geijsbeer is helemaal weg, alsof de acteurs niet echt samen op de set waren toen ze die opnamen. Eisenstein gebruikt meestal geluid als excuus om een opzwepende score van Prokofjev over de gebeurtenissen heen te leggen, en dat is inderdaad een van de belangrijkste eigenschappen van de film.<br />Je kunt zeggen wat je wilt over het vermogen (of het gebrek daaraan) van Eisenstein om acteurs te regisseren of zijn film een meer verhalende vorm te geven, maar hij weet zeker hoe hij beelden en muziek samen moet monteren voor het maximale effect, en 'Alexander Nevsky' straalt over alles heen door zijn tekortkomingen.<br />Een pluim.<br />Een pluim.
"Alexander Nevsky" marked director Sergei Eisenstein's return to film-making after a period of exile, and what he produced is a bald-faced propaganda film proclaiming Russia's superiority over Germany.<br /><br />There's very little plot: Russians unite to battle Germans; Russia wins. The film is really an extended montage of mostly battle scenes, mixed in with some moments of German brutality (like a rather shocking scene that shows German soldiers throwing Russian children onto a raging fire). This was Eisenstein's first sound film, and it's clear that he had no idea what to do with the medium. Indeed, this film really looks more like a silent film with some sound added. There are some dialogue scenes, but they sit rather lifelessly on the screen, and the pacing is all off, as if the actors weren't actually on the set together at the same time when they were filming them. Eisenstein mostly uses sound as an excuse to overlay a rousing Prokofiev score over the proceedings, and indeed, that's one of the film's biggest assets.<br /><br />Say what you will about Eisenstein's ability (or lack of) to direct actors or tell his film in a more narrative format, he certainly knows how to edit images and music together for maximum effect, and "Alexander Nevsky" over all shines through its deficiencies.<br /><br />Grade: A