De mensen van mijn generatie en degenen die ouder zijn, weten over de Tweede Wereldoorlog (of zoals het in Rusland heet: de Grote Patriottische Oorlog) niet alleen uit de schoolboeken, maar ook van de getuigen en deelnemers aan het gebeuren. Mijn grootvader was soldaat in Stalingrad en toen ik klein was, luisterde ik altijd naar zijn verhalen over hoe hij de Duitsers had verslagen. Hij vertelde me ook een paar anekdotes, maar niet alles wat hij vertelde was somber. Maar dat was lang geleden, en nee, als ik bewust belangstelling heb voor wat er in de slag om Stalingrad is gebeurd, moet ik boeken en films raadplegen voor informatie. Op de een of andere manier zijn de meeste films die ik heb gezien in de Sovjet-Unie gemaakt, slechts een paar in het tegenwoordige Rusland. En pleegStalingrad is een uitzondering. In de film wordt de oorlog van de andere kant beschreven, en dat is op zich al interessant. Alles wat in de film wordt getoond is heel anders dan wat ik gewend ben.<br />De film doet me sterk denken aan _Remarque oms pleeg zu leben und Zeit zu sterbende,_ omdat de oorlog wordt getoond via de perceptie van een gewone Duitse soldaat. En die soldaat of luitenant wordt nogal geobsedeerd door het feit dat hij absoluut geen fascist is. De filmhelden komen rechtstreeks uit het keurige en enthousiaste Europa aan de Italiaanse kust in de besneeuwde hongerige Sovjet-Unie aan. Ze zijn gedoemd te sterven; dat is van het begin af aan duidelijk.<br />Nadat het elitedetachement had deelgenomen aan hun eerste gevecht bij Stalingrad, sprak een van de soldaten de zin uit die het hele idee voor mij weergaf; hij zei: 'Als je begint te denken, word je gek.' En naar mijn mening geldt dat ook voor toeschouwers. Aan de ene kant kun je denken: oké, ik kijk gewoon naar deze film en dan verdwijn ik niet, ik hoef geen medelijden te hebben met de mensen op het scherm, want zij waren het die mijn land aanvielen en niet andersom. Maar vroeg of laat, maar onvermijdelijk, ga je sympathie voelen voor de personages. Waarschijnlijk als de luitenant zijn tranen wegslikt bij het zien van de executie van Koljade.<br /><0x3E><0x3E> Het is moeilijk om naar _Stalingrad_ te kijken, al die bevroren benen, vuil, executies, sneeuw, hongersnood, verwoeste illusies.<br /><0x3E><0x3E> Voor zover ik weet is _Luitenant Hans von Witzland_ een van de weinige films waarin Thomas Kretschmann zijn sterrollen speelde. Ik heb heel wat Hollywood-films gezien waarin hij onbelangrijke rolletjes kreeg, zoals _Surprise Son_ of _Surprise Son_ (waarom deed hij dat?!). En nadat ik _Surprise Son_ had gezien, begrijp ik niet waarom Europese acteurs in Amerikaanse films willen spelen, zelfs niet als ze ten koste van alles tweederangs zijn. Dat verbaast me. Ik vind dat Thomas Kretschmann betere rollen en veel betere scenario's verdient dan die hij in Hollywood krijgt. En uit wat ik met hem heb gezien, blijkt dat _Sin-Stalingrad_ de beste is, zonder enige twijfel.<br />Naar mijn mening is het grootste nadeel van _Sin-Stalingrad_ de manier waarop ze in de film Russisch spreken. Ik bedoel natuurlijk diegenen die verondersteld worden Russisch te zijn. Bijvoorbeeld de jongen die enige tijd met de Duitsers heeft doorgebracht of het meisje met wie ze wilden ontsnappen. Was het echt zo moeilijk om acteurs te vinden die een paar zinnen konden uitspreken zonder dat afschuwelijke accent? Aanvankelijk ging ik naar _Sin-Stalingrad_ kijken om naar de Duitse sprekers te luisteren, alleen maar om de taal te leren. Ik verwachtte niets bijzonders aan de film. Maar hij maakte indruk op me, maakte me aan het huilen toen ik helemaal niet aan het huilen was. Ik weet dat ik 15 jaar te laat ben om het nog te zien, maar _Stalingrad_ is geen doorsneefilm, en na 15 jaar is het nog steeds een schokkende ervaring.
The people of my generation and those who are older know about the WW II (or as it is called in Russia – the Great Patriotic War) not only from the school textbooks, but from the witnesses and participants of the event. My granddad was a soldier at Stalingrad and when I was a small girl I used to listen to his stories of how he defeated the Germans. He also told me some anecdotes, not all he told me was gloomy. But it was long ago, and no when I have a conscious interest for what happened there in the battle of Stalingrad, I have to turn to books and movies for information. Somehow most films I saw were made in the Soviet Union, only a few in present day Russia. And “Stalingrad” is an exception. In the movie the war is described from the opposite side, and the fact in itself is interesting. All that is shown in the film is quite different from what I’m used to.<br /><br />The film reminds me a great deal of Remarque’s “Zeit zu leben und Zeit zu sterben”, because the war is shown through an ordinary German soldier perception. And this soldier or lieutenant is rather obsessed by repeating he is by no means a fascist. The movie heroes right from neat and enthusiastic Europe, from the Italian coast arrive in the snow-covered hungry Soviet Union. They are doomed to die; it is clear from the very beginning.<br /><br />After the elite detachment had taken part in their first fight at Stalingrad, one of the soldiers said the phrase which reflected the whole idea for me; he said “If you start thinking, you will go mad”. And to my mind it is true for spectators as well. From the one hand, one may think, OK, I’ll just watch this movie and it won’t dissipate me, I needn’t feel sorry for the people on the screen as it were they who attacked my country and not vice versa. However sooner or later but inevitably one starts sympathizing with the characters. Probably when the lieutenant chokes back his tears at seeing Kolya’s execution.<br /><br />“Stalingrad” is hard to watch, all these frostbitten legs, dirt, executions, snow, famine, destroyed illusions.<br /><br />As far as I know, Lt. Hans von Witzland is one of the few films where Thomas Kretschmann played his star roles. I watched quite many Hollywood movies where he was given unimportant parts of small fries, such as “Next” or “Transsiberian” (why did he do it?!). And after I had watched “Stalingrad”, I cannot make out the European actors desire to appear in American movies, even second-rated at any cost. The fact puzzles me deeply. I believe Thomas Kretschmann deserves better parts and much better screenplays than those he is given in Hollywood. And out of what I saw with him, “Stalingrad” is the best, beyond the doubt.<br /><br />In my opinion the worst “Stalingrad” drawback is the way they speak Russian in the movie. I mean of course those who are supposed to be Russian. Say, the boy who spent some time with the Germans or the girl with whom they planned to escape. Was it really so difficult to find actors able to pronounce a couple of phrases without that horrible accent? Initially I set down to watch “Stalingrad” just to listen to native German-speakers because I’m studying the language. I did not expect anything extraordinary of the film. But it impressed me, made me cry when I wasn’t going to at all. I know I’m 15 years late to watch it, but “Stalingrad” is not a run-of-the-mill movie, and after 15 years it is still watchable and shocking.