Tamara Anderson en haar familie zijn weer aan het verhuizen, terwijl haar rondtrekkende vader, een schilder, zijn volgende landschap najaagt. Ze is vijftien en verkeert in haar opstandige fase. Ze is al boos op haar vader omdat ze zo vaak verhuizen, en haar woede wordt nog erger als haar moeder plotseling in een sanatorium voor tuberculose wordt opgenomen. Door de afwezigheid van haar moeder haalt Tamara uit naar haar vader en zoekt ze troost in de godsdienst, de buurjongen, Rusty, en in de geest van de dode tiener die vroeger in haar huurhuis woonde.<br />Het verhaal is uiterst bescheiden. Het wordt op een vreemde manier ingekort, en zelfs tijdens de emotionele scènes is er geen enkele spanning. De acteurs die de ouders spelen, zijn prima. Alberta Watson is ongelooflijk charismatisch als de zieke moeder, en Maria Ricossa als de door schuldgevoelens gekwelde moeder van de dode tiener is bijzonder effectief. Maar Katie Boland, als Tamara, is te amateuristisch voor de rol. De dialogen zijn heel natuurlijk en Boland kan het niet helemaal waarmaken. Ze heeft haar momenten en als ze die heeft, kan ze goed zijn, maar er waren te veel momenten waarop ze niet goed uit de verf kwam. Je kunt haar zien denken 'oké, dit is mijn tekst en dit is het gezicht dat ik moet spelen' in plaats van dat ze op de andere acteurs reageert. Kevin Zegers als Rusty en Megan Park als zijn zus Brenda hebben ook last van gekunstelde bevallingen, maar ze spelen in elk geval minder scènes.<br />Als het goed was gedaan, had het script een ontroerende film van haar kunnen maken. En het heeft momenten, maar het grootste deel zit vast in een amateuristische hoofdrol en vlakke regie.
Tamara Anderson and her family are moving once again, as her itinerant painter father chases his next landscape. Fifteen years old, she is in her rebellious stage. Already angry at her father for their frequent relocations, her anger is exacerbated when her mother is suddenly confined to a sanatorium for tuberculosis. Her mother's absence causes Tamara to lash out at her father and seek comfort in religion, the boy next door, Rusty, as well as the spirit of the dead teenager who used to live in her rented house.<br /><br />The story is modest to a fault. It's oddly paced, and even during its emotional scenes there isn't any tension. The actors portraying the parents are fine. Alberta Watson is incredibly charismatic as the sick mother, and Maria Ricossa is particularly effective as the guilt-ridden mother of the dead teenager. But Katie Boland, as Tamara, is too amateurish to carry the movie. The dialog is very natural and Boland can't quite pull it off. She has her moments and when she hits them she can be good but there were too many times when she came off awkward. One can see her thinking 'ok this is what my line is and this is the face i'm supposed to make' rather than actually reacting to the other actors. She's not the only one, Kevin Zegers as Rusty and Megan Park as his sister Brenda also suffer from stilted delivery but at least they're in fewer scenes.<br /><br />If done right, the screenplay could have made her an affecting movie. And it has it moments but much of it is bogged down with an amateurish lead performance and flat directing.