1ste keek 26/8/2001 <0xE2><0x80><0x93> 8 van de 10 (Dir-John Cassavetes): Goed doordachte, vroege onafhankelijke film van Cassavetes introduceerde een stijl die heel anders was dan wat het publiek van Hollywood te zien krijgt. Deze film bracht ook enkele taboeonderwerpen aan de orde, met name het racisme dat waarschijnlijk in het hele land voorkwam, maar niet werd vertoond door de voornamelijk blanke, gecontroleerde filmmakers van die tijd. Ongeveer de enige zwarte acteurs die in die tijd veel respect genoten, waren degenen die zich gedroegen en gedroegen als blanken (alias Sidney Poitier). Bovendien brengt het idee om een film te beëindigen zonder de relaties echt af te sluiten veel bioscoopbezoekers van hun stuk, maar doet het de kijkers wel beseffen dat het leven zo is (het gaat door...). Ik geef de voorkeur aan dit soort eindes, omdat je dan meer nadenkt over de personages en wat er gaat gebeuren, en de conclusies zijn niet zomaar voor je uitgestippeld. De film volgt het leven van mensen (in het bijzonder een paar mensen die een korte relatie hebben en toevallig verschillende huidskleur hebben) en dan kijken we naar wat er gebeurt als de blanke man beseft wat hij heeft gedaan. Dat wordt heel goed gedaan en maakt de film heel bijzonder. Het acteerwerk wordt zogenaamd improviserend gedaan, wat de film nog fantastischer maakt. Ik denk dat je kunt zeggen dat ik deze film goed vond, als je dat niet weet. Als je hem kunt vinden, moet je deze klassieke, vroege onafhankelijke film eens bekijken.
1st watched 8/26/2001 - 8 out of 10 (Dir-John Cassavetes): Well-done early independent film by Cassavetes introduced a style that was much different than what Hollywood shows it's audience. This movie also introduced some very taboo subjects, especially the actual racism that probably was prevalent all over the country but was not displayed by the mostly white controlled filmmakers of the time. About the only black actors that had much respect at this time were the ones that acted and displayed personality like whites(aka. Sidney Poitier). Besides this, the idea of ending a film without truly concluding the relationships that began leaves many moviegoers dumbfounded but actually makes the viewers realize that life is like this(it goes on...). I prefer this kind of an ending because it makes you think more about the characters and what may happen next and the conclusions are not just laid out for you. The movie follows the lives of people(particulary a couple of people who have a brief relationship and happen to be opposite skin colors) then we watch what happens when the white man realizes what he's done. This is done very well and makes the movie very special. The acting is supposedly done improvisationally which makes the movie even more amazing. I guess you can say I liked this movie, if you can't tell. If you can find it check out this classic early independent film.