De regisseur weet niet wat ze met een camera aan moet... te veel opties en ze kiest altijd altijd de verkeerde... ze laat travolta het heft in handen nemen... en hij regisseert de film van het begin tot het eind... de personages worden niet ontwikkeld... misschien omdat we ze moeten zien zingen... helemaal geen tempo, soms te snel soms te langzaam... verkeerd gecast: travolta oké... johansson, ze is te volwassen om een achttienjarige te zijn... ook al is ze echt twintig...<br /><0x3E><0x3E> de happy ending? nou het ziet ernaar uit dat die er moet zijn, dus het verhaal is triest maar niet te triest... travolta kan geen gitaar spelen maar de regisseur wel...' 't Ziet er niet naar uit dat het haar veel kan schelen dat hij totaal uit de pas loopt...<br /><br />'t idee is het enige dat geweldig is... maar hoe heeft ze het ontwikkeld? Nou ja, het zit gewoon vol met stereotypen en regels die ze te vaak heeft gehoord...<br /><br />'t Is jammer, weer een gemiste kans...
The director does not know what to do with a camera... too many options and she always always always picks the wrong one... she let travolta take charge... and he controls the movie from the beginning to the end... the characters are not developed... maybe because we need to watch them singing... no pace at all, sometimes too fast sometimes too slow... miscasted: travolta OK... johansson, she is too grown up to be a 18... even if she is really 20...<br /><br />the happy ending? well it looks like that there must be one, so the story is sad but not too sad... travolta doesn't know how to play a guitar but the director doesn't look she cares too much that he is totally out of synch... <br /><br />the idea is the only thing that is great... but how she developed it? well, it is simply full of stereotypes and lines heard too many times...<br /><br />too bad, another missed chance...