Dit ellendige psychodrama gebruikt elk armzalig apparaatje in het boek om aandacht en sympathie van ons te krijgen voor de personages, die, met één uitzondering, geen enkele aandacht waard zijn, laat staan twee kostbare uren filmtijd.<br />Zoals in Robert Redfords 'Ordinary People' (een voortreffelijke film die, in vergelijking daarmee, duidelijk de leegte van 'Heldhaften' laat zien), is een overleden tienerjongen gestorven, zijn familie achterlatend in de rouw. In dit geval was de dood een zelfmoord, een gebeurtenis die bijna altijd de emotionele put van de overlevenden op een bijzonder bijtende manier vergiftigt. We volgen deze mensen de volgende 8 of 9 maanden. <br /><br />De vader (Jeff Daniels) wordt een teruggetrokken, bijna stom, meestal dronken lijk dat stiekem maandenlang verlof neemt, in plaats daarvan de hele dag op een bankje in het park zit en erop staat om bij het huis van de overleden zoon voor elke maaltijd een bord met eten neer te zetten. Hij behandelt alle anderen in het gezin met onfeilbare gemeenheid. Hij gaat regelmatig naar zijn dokter, maar de kwestie van therapeutische interventie in zijn kennelijk disfunctionele toestand komt nooit ter sprake.<br />De moeder (Sigourney Weaver) schreeuwt onder andere tegen de buurvrouw, wordt betrapt als ze zo stom is om'marihuana' (haar term) te kopen in een marihuanawinkel (welke volwassene zou in werkelijkheid ooit zo'n stomme stunt uithalen? ) en tegen het eind raakt ze in coma door een longaandoening waarvan iedereen in het theater aanneemt dat het kanker is (ze rookt zwaar). Ms. Weaver heeft een paar losse trekjes, maar gedraagt zich over het algemeen te onintelligent om veel empathie te verdienen.<br />Het is niet zo dat er geen mensen zijn die zich op die dwaze manier gedragen als zich ernstige stresssituaties voordoen. Maar waarom zou je zo'n kletskoekfilm maken? Wat kan iemand leren van het gedrag van dit stel?<br />De oudere zus van de overledene (Michelle Williams) studeert ver weg en wil maar al te graag afstand nemen van de familiedierentuin. De jongere broer (gespeeld door Emile Hirsch) is het enige geloofwaardige lid van de familie. Zijn lijden is echt, de oorzaken zijn veelomvattend, en zijn gedrag is coherent onder de omstandigheden. Maar Hirsch' personage is te zachtmoedig, te somber en terneergeslagen om de film te dragen. De andere bijrollen, subteksten en schattige, onechte dialogen helpen niet.<br />Het zelfmoordthema wordt op een bijna nonchalante manier herhaald in het geval van twee andere bijfiguren. Dus wat probeert de schrijver-regisseur, Dan Harris, over dit onderwerp te zeggen? Dat het geen ernstige zaak is? Waarom Jeff Daniels erin toestemde de sukkel van een vader te spelen, zoals beschreven in dit scenario, is iets waar alleen zijn therapeut mogelijk antwoord op kan geven. Vermijd deze hond. Huur in plaats daarvan Redfords klassieker. Ik wil graag meer van mijn recensies lezen, en ik wil graag weten hoe ik bij mijn websites kan komen.
This wretched psychodrama uses every shabby device in the book to wheedle attention and sympathy from us for its characters, who, with one exception, are not worthy of any notice at all, let alone two precious hours of filmgoers' time.<br /><br />As in Robert Redford's "Ordinary People" (a superb film that, in comparison, clearly shows up the vacuity of "Heroes"), a late teenage boy has died, leaving his family in the throes of bereavement. In this case, the death was a suicide, an event that nearly always poisons the emotional well of the survivors in a particularly corrosive way. We follow these people over the next 8 or 9 months.<br /><br />The father (Jeff Daniels) becomes a withdrawn, virtually mute, usually drunken stiff who secretly takes leave from his job for months, sits instead on a park bench all day, and insists on setting a full plate of food at the deceased son's place for every meal. He treats everyone else in the family with unerring nastiness. He sees his doctor regularly but the issue of therapeutic intervention in his obviously dysfunctional state never comes up.<br /><br />The mother (Sigourney Weaver) yells at the neighbor woman, among others, gets busted when she stupidly tries to buy "marijuana" (her term) at a head shop (what adult in reality would ever try such a dumb stunt?), and, near the end, swoons into coma with a lung condition that everyone in the theater assumes is cancer (she's a heavy smoker). Ms. Weaver has a few flip lines but generally behaves too unintelligently to merit much empathy. <br /><br />It's not that there aren't people out there who behave in these silly ways when severely stressful circumstances arise. But why make a film of such drivel? What can anyone learn from this pair's conduct? <br /><br />The deceased's older sister (Michelle Williams) is away at college and all too happy to distance herself from the family zoo. The younger brother (played by Emile Hirsch) is the only credible member of the family. His suffering is genuine, its causes multifold, and his conduct is coherent within the circumstances. But Hirsch's character is too soft spoken, too morose and beaten down, to carry the movie. The other bit players, subtexts and cutesy, unreal dialogue don't help.<br /><br />The suicide theme is echoed in an almost nonchalant manner in the case of two other minor characters. So what is the writer-director, Dan Harris, trying to say about this subject? That it isn't a serious matter? Why Jeff Daniels agreed to play the sap of a father as written in this screenplay is something only his therapist might possibly be able to answer. Avoid this dog. Instead rent Redford's classic. My rating: 4/10 (C-). (Seen on 2/17/05). If you'd like to read more of my reviews, send me a message for directions to my websites.