Universiteitsprofessor Justin Thorne (Jimmy Smits) heeft het helemaal voor elkaar. Een knappe, wereldwijze docent met een liefhebbende vrouw en twee schattige kinderen. Hij speelt saxofoon, bezit een dure auto en zijn studenten zijn dol op hem en respecteren hem. Maar als de verleiding groot is, in de vorm van een van zijn intelligente, knappe, sexy en gewillige studenten, Jennifer Carter (Naomi Watts), geeft hij zich over. De volgende dag wordt hij beschuldigd van verkrachting, en zijn perfecte leven zou voor altijd geruïneerd kunnen zijn.<br /><br />Als we een Amerikaanse acteur in een Australische film zien, weten we dat we niet te maken hebben met een meesterwerk. Maar zelfs als je het met lage verwachtingen bekijkt, is 'Gross Misconduct' een enorme flop. Gebaseerd op een toneelstuk met een nogal fantasieloze titel en vervolgens aangepast tot een redelijk aangenaam boek, slaagt de film er niet in zijn publiek op een fundamenteel niveau te boeien, te overtuigen of zelfs maar in de verste verte te interesseren. Het script is onbeholpen en niet overtuigend; het acteerwerk is voor het grootste deel niet veel beter. Watts levert een acceptabele prestatie en demonstreert voor een van de eerste keer op het witte doek haar emotionele rauwheid, maar zij is het enige goede aan de film, die bijna lijkt alsof zelfs die niet kan wachten tot hij voorbij is.<br />De richting is niet afschuwelijk of afleidend, maar pijnlijk middelmatig. Afgezien van de eerdergenoemde Naomi Watts, die je, gezien het vroege begin van haar carrière, vergeven zou kunnen zijn, is het acteerwerk houterig en wordt het in de loop van de film steeds erger. De doorgaans betrouwbare Jimmy Smits lijkt in deze film zijn best niet te hebben gedaan, en wie zou hem dat kwalijk kunnen nemen? Al deze kleine mislukkingen dragen echter alleen maar bij aan de uiteindelijke fatale tekortkoming van de film, namelijk dat de aandacht volledig op de verkeerde plek is gericht. Ieder gevoel voor de personages of belangstelling voor de afloop gaat verloren in een zee van wat in wezen softcore amusement van een volwassen soort is. Tegen het einde zal het publiek waarschijnlijk verveeld zijn, moe, en wensen dat ze iets anders hadden gedaan met hun negentig minuten. Tenzij je Naomi gewoon 4 of 5 keer naakt wilt zien, kun je het je beslist veroorloven om deze niemendalletje-film over te slaan.
University Professor Justin Thorne (Jimmy Smits) has got it made. A good-looking, sophisticated teacher, with a loving wife and two adorable children. He plays the saxophone, owns an expensive car and his students love and respect him. But when temptation calls, in the form of one of his bright, pretty, sexy and willing students, Jennifer Carter (Naomi Watts), he foolishly gives in. The next day, he is being charged with her rape, and his perfect life could be forever ruined.<br /><br />When we see an American actor in Australian film, we know we are not in for a masterpiece. But even viewed with low expectations, "Gross Misconduct" is a huge flop. Based on a play with a rather unimaginative title and then adapted into a reasonably enjoyable book, it fails to engage, convince or even remotely interest its audience on a most fundamental level. The script is awkward and unconvincing; the acting is, for most part, not much better. Watts gives an acceptable performance, demonstrating for one of the first times on screen her emotion rawness, but she is the only good thing about the film, which seems almost like even it can't wait to be over.<br /><br />The direction is not horrible or distracting in anyway, but it is just painfully mediocre. Apart from the afore-mentioned Naomi Watts, who could be forgiven, seeing as this was early in her career, the acting is wooden and gets steadily worse over the course of the movie. The usually reliable Jimmy Smits doesn't seem to have been trying in this one, and who could really blame him? All these small failures, however, only add to the film's ultimate fatal flaw, which is that the focus is entirely in the wrong place. Any empathy for the characters or interest in the outcome is lost in a sea of what is basically soft-core entertainment of an adult kind. By the end, audiences will probably be bored, tired and wishing they'd done something else with their ninety minutes. Unless you just want to see Naomi get naked 4 or 5 times, you could definitely afford to give this nonevent film a miss.