Deze uiterst verfijnde film belichaamt het onvergeeflijke (wat ironisch is, gezien de thematiek van de film). Niemand die in deze film meespeelt, weet wat hem of haar te wachten staat. Erger nog, na 3/4 deel van de film heeft niemand nog enig idee wat hem of haar te wachten staat, omdat alles tot aan dat'moment' een andere film is.<br /><br />Als fan van Dutchers eerste twee films, die tot op dat moment met gemak konden wedijveren met de Best 2 Mormon-films (concurrentie voor Saints and Soldiers en, nu, New York Doll <0xE2><0x80><0x93> zag dat tijdens een screening), wilde Dutcher me heel lang naar zijn film laten kijken. Ik was erbij. Ik had de volgende grote mormonenfilm willen zien, een die het Numero Uno-punt heel lang zou vasthouden. Maar nee. Driekwart van de film maakte een scherpe bocht naar links en sleurde me door iets wat ik nooit wilde doormaken. Hij neemt het tegen de Mount Everest van alle morele kwesties op, ja, allebei, en heeft nog maar weinig tijd of emotioneel vermogen over om ze adequaat aan te pakken, maar in plaats daarvan wuift hij ze allebei weg met een knikje naar Jezus, alsof alles dan meteen weer goed zal zijn. (Het is waar dat Jezus redt. Beschuldig me er niet van dat ik dat niet geloof. Dat is niet het probleem van een Nederlander.)<br />Is de film goed geschoten? Jazeker. Doen de acteurs het goed? Ze deden het in hun broek. Was de muziek toepasselijk? Alles, behalve wat er boven de aftiteling stond. Alles aan deze film was fantastisch, behalve het verhaal, dat zo bedompt en verkeerd was, dat al het andere er niet toe doet. (Ik heb 'bedompt' van de New York Doll geleerd, overigens een heel behoorlijke show.) Het derde bedrijf van de film was noch wenselijk, noch aangenaam, noch een bevestiging van mijn geloof. Ik weet dat Dutcher zich inspande om het zo te laten zijn, maar ik werd op dat moment zo ver uit de film geduwd dat niets, helemaal niets, me terug had kunnen brengen. De belachelijke ongeloofwaardigheid van tientallen details in de laatste minuten hielp niet. Iedereen die een missie heeft uitgevoerd weet wat ik bedoel. Ik heb het over iedereen die <0xE2><0x80><0x93> Spoiler Alert <0xE2><0x80><0x93> op de hoogte is van gebeurtenissen rond iemand die om morele en/of psychologische redenen vroeg van een missie naar huis wordt gestuurd. Het is alsof er plotseling een parallel universum is ontstaan waar normale regels of gedragsregels plotseling niet meer gelden.<br />Deze film heeft een miljoen goede kanten, maar die zijn gecreëerd en verfraaid om vervolgens vertrapt en weggegooid te worden in een voorspelbare vlaag van 'o, dit zal ze echt raken'-elitisme. Vandaar, onvergeeflijk. Het leger was zo'n ongeëvenaard succes.<br />Dutchers geschokte en ontzagwekkende benadering bewijst dat hij, als het op de Grote Problemen aankomt, er tot zijn nek in zit en dat hij noch de spirituele noch de creatieve volwassenheid noch het zakelijke inzicht heeft om het aan te kunnen. Ik bid dat hij zijn les leert en dat hij en wij er over een paar jaar allemaal met spijt op terugkijken en ons verheugen dat hij zijn hoofd heeft teruggetrokken uit een wereld waar het Licht niet schijnt en dat hij echt, met succes, die en andere Problemen aangaat en daardoor de wereld voor altijd verandert.
This very finely crafted film commits the unforgivable (which is ironic, given the film's theme). No one coming into this film knows what they are in for. Worse than that, 3/4 of the way into the film, no one still has any clue of what they're in for because everything up to that "moment" is a different movie.<br /><br />As a front-row fan of Dutcher's first two films, easily competing for the Best 2 Mormon films to date (competing with Saints and Soldiers and, now, New York Doll--saw that at a screening), Dutcher had me wanting to see his film for a very long time. I was there. I wanted to believe, believe that I'd see the next great Mormon movie, one that would hold the Numero Uno spot for a very long time. But no. Three-fourths in the film took the sharpest of left turns and dragged me through something that I never wanted to go through. He takes on the Mt. Everest of all moral issues, yea, both of them, with little time or emotional capacity left to adequately address them, but instead waves them both off with a nod towards Jesus as if that will make all things well, instantly. (True it is that Jesus saves. Don't accuse me of not believing that. That's not Dutcher's problem.)<br /><br />Is the film shot well? Indeed. Do the actors act? They acted their pants off. Was the music appropriate? All but whatever was over the closing credits. Everything about this film was superb, except the story, which was so dank and wrong, that all else doesn't matter. (I learned "dank" from New York Doll, very decent show, by the way.) The third act of the film was neither desirable nor pleasant nor faith affirming. I know Dutcher was bending over backwards to make it so, but I was so far shoved out of the movie at that point that nothing, no thing, could have brought me back. The preposterous unbelievability of dozens of details in the final minutes didn't help. Anyone who's been on a mission knows what I'm talking about, especially anyone whoSpoiler Alertis familiar with events surrounding someone being sent home from a mission early for moral and/or psychological reasons. It's as if a parallel universe suddenly sprung up where normal rules or behaviors suddenly don't apply.<br /><br />There are a million things good about this film, but they were created and beautified only to be trampled upon and thrown away in a knee-jerk fit of "ooh, this will really get them" elitism. Hence, unforgivable. I can only hope that when Dutcher puts the finishing touches on his next film ("Falling", apparently), that he remembers that film critics can only buy so many tickets and that it's the fans that pay the bills. That's why the first God's Army was such an unqualified success.<br /><br />Dutcher's shock and awe approach proves that when it comes to the Big Issues he is in way over his head, having neither the spiritual nor creative maturity nor business sense necessary to take them on. I praypray!he learns his lesson and that years from now he and we all look back, with a chagrin, and rejoice that he pulled his head out of where the Light doesn't shine and really, successfully, takes on those and other issues and changes the world forever because of it.