Ik heb altijd een zwak gehad voor Barbara Stanwyck, die misschien wel de moeilijkste werkende hoofdrolspeelster van de jaren dertig en veertig was, hoewel maar weinig van haar filmrollen memorabel zijn. Tegenwoordig wordt ze het meest herinnerd voor de tv-serie 'The Big Valley'. Stanwyck werkte zo hard omdat ze onverwoestbaar was; het schijnt dat ze bijna elke rol accepteerde en er alles uit haalde om de film tot een succes te maken en dus hielden de regisseurs van haar en veel van de gewone films kregen geloofwaardigheid door haar aanwezigheid.<br />En zo was het voor 'Kerstmis in Connecticut' een heel gewone onderneming waarvan de plot ongeloofwaardig is en die niet eens echt over Kerstmis gaat. Maar er staan ook Stanwyck en Dennis Morgan in, en een paar voortreffelijke karakterspelers, onder wie Sydney Greenstreet en S.K. Sakall, dus er zijn verwikkelingen en grappige momenten die in 1945 ongetwijfeld echter leken dan tegenwoordig. Om te beginnen gaat het verhaal over een tijdschriftschrijver (Stanwyck) die volgens de lezers van het tijdschrift een huisvrouw is, getrouwd en met een kind op een boerderij in Connecticut woont, maar die in werkelijkheid ongetrouwd is, in New York woont en niets van koken of huishoudelijk werk weet. Zou iemand zelfs in die tijd met zo'n bedrog weg kunnen komen? Kennelijk, en zelfs de eigenaar van het tijdschrift (Greenstreet) wordt voor de gek gehouden, hoewel je zou denken dat hij het bedrog allang door zou hebben, maar het verhaal gaat verder en Stanwyck, Greenstreet, een zeeman die kortgeleden zijn gezonken schip heeft overleefd (Morgan) en Stanwycks vriend de restauranthouder (S.Z.Sakall) brengen de kerstdagen door in Connecticut op een boerderij van Stanwycks lompe vriend (Reginald Gardiner). Je kunt je alle mogelijkheden voor de geest halen, want het bedrog loopt zoals het loopt. Gardiner wil dat Stanwyck met hem trouwt om de boel in stand te houden, maar je vraagt je af hoe ze hem <0xC3><0xBC>berhaupt kan uitstaan. Morgan en Stanwyck vallen voor elkaar, maar hij wordt verondersteld verloofd te zijn en zij wordt verondersteld getrouwd te zijn. Hoe dan ook, ze beginnen aan iets wat op een schijnvertoning lijkt: ze dansen wang aan wang en sluipen weg in een door paarden getrokken slee. Intussen ziet de ongelooflijk naïeve Greenstreet, die Stanwyck en Morgan samen heeft zien weggaan maar het nog steeds niet snapt, dat een van de buren een kind meeneemt dat als onderdeel van het bedrog is geleend en de politie belt om een ontvoering aan te geven. Stanwyck en Morgan worden gearresteerd voor het stelen van de slee en het bedrog begint zich te ontvouwen.<br />Op dat moment is de film grappig, in de zin van belachelijk of absurd, niet grappig ha, ha, en hij eindigt zoals altijd in komedies. De brave borst krijgt het meisje en waarschijnlijk leven ze nog lang en gelukkig. Ik kijk elk jaar met Kerstmis naar deze film om te genieten van deze karakteracteurs op hun best in een verhaal dat weerspiegelt hoe het in 1945 was en vanwege een lang gekoesterde fascinatie voor Barbara Stanwyck. Godzijdank was de film met Kerstmis opgenomen, anders zou 95 procent van Stanwycks films allang zijn vergeten en zouden we hem niet elk jaar opnieuw kunnen zien.
I've always liked Barbara Stanwyck who was, perhaps, the hardest working lead actress of the 30's and 40's although few of her movie roles are memorable. Today she is remembered most for the TV show "The Big Valley". Stanwyck worked so much because she was durable; it seems that she would accept most any role and make the most of it to make the movie a success and so directors loved her and many an ordinary picture gained credibility by her presence.<br /><br />And so it was for "Christmas in Connecticut" a very ordinary effort whose plot strains credulity and isn't even really about Christmas. It does, however, have Stanwyck and Dennis Morgan as well as some supreme character actors including Sydney Greenstreet and S.K. Sakall so there are plot twists and funny moments which undoubtedly seemed more real in 1945 than they do today. To begin, the plot concerns a magazine writer (Stanwyck) who the magazine's readers believe is a domestic goddess, married with a child and living on a farm in Connecticut but who is really single, lives in New York City and knows nothing about cooking or homemaking. Could anyone get away with such a fraud even then? Apparently, and even the owner of the magazine (Greenstreet) is deceived although one would think that he would have long since seen though the deception but the story moves on and Stanwyck, Greenstreet, a sailor recently survived from his sunken ship (Morgan) and Stanwyck's restaurateur friend (S.Z.Sakall) find themselves spending Christmas in Connecticut at a farm belonging to Stanwyck's boorish boyfriend (Reginald Gardiner). You can imagine all the possibilities there are for this as the fraud unwinds as it must. Gardiner wants Stanwyck to marry him to perpetuate the rouse but one wonders how she can stand him at all. Morgan and Stanwyck fall for each other but he is supposed to be engaged and she is supposed to be married. Regardless, they begin what seems to be a make believe affair dancing cheek to cheek and stealing off in a horse drawn sleigh. Meanwhile, the incredibly naive Greenstreet character who has seen Stanwyck and Morgan go off together but still doesn't get it sees one of the neighbors take back a child that has been borrowed as part of the deception and calls the cops to report a kidnapping. Stanwyck and Morgan are arrested for stealing the sleigh and the hoax begins to unwind.<br /><br />At this point the movie is funny as in ridiculous or absurd, not funny ha,ha and it routinely ends like screwball comedies always did. The good guy gets the girl and presumably they live happily ever after.<br /><br />I watch this movie every year at Christmas to enjoy these character actors at their best in a story that reflects way it was in 1945 and because of a long held fascination with Barbara Stanwyck. Thank goodness it was set at Christmas or like 95 percent of Stanwyck's movies it would have been long ago forgotten and we would not get to see it each year anew.