The Tender Hook, of, Who Killed The Australian Film Industry? Zaak nr. 278. Dit armzalige excuus voor een periodedrama krijgt een cast en een idee samen met potentiële ster Rose Byrne, Pia Miranda, Hugo Weaving, in een gangsterdrama uit het Jazz-tijdperk, en verandert het in een slordig georkestreerd en uitgevoerd slaapmiddel. McHeath (Weaving) is een bokspromotor en gangster en functionerend analfabeet; zonder aanwijsbare reden zingt hij liedjes van Bob Dylan en Leonard Cohen voor een bokswedstrijd. Wat postmodern. Wat stom. Hoe dan ook. Er is een bokser, Art (Matthew Le Nevez), die McHeaths nieuwste protegé wordt, boven zijn onfortuinlijke aboriginal-stalgenoot Alby (Luke Carroll).<br />McHeaths rokkenjager Iris (Byrne) kijkt hem met grote ogen aan. Seksuele spanning sijpelt onder het oppervlak. Miranda speelt Daisy, een vriendin van Iris (de bloemenmeisjes blijven bij elkaar) die steeds onaangekondigd opduikt. Ze oefenen samen en hebben het erover dat ze 'het met jongens gaan doen'. In de jaren twintig. Daarna ben ik gestopt met het tellen van anachronismen. Er is een subplot over Japans bier en een achtergrondverhaal over de vissers van Broome. Ik weet niet waar het allemaal over ging. Om de een of andere reden die niet helemaal (helemaal) verklaard kan worden, doet Byrne cocaïne in Art' limonade. McHeath denkt dat hij dronken is en ontslaat hem. De twee gangsters, de gezette Ronnie (John Batchelor) en de Rus Donnie (Tyler Coppin), discussiëren over McHeath als hij beseft dat ze een rol spelen in een van Iris' intriges, maar Ronnie doet er het zwijgen toe als hij McHeath ziet huilen. Een heleboel bijna onsamenhangende scènes komen in de film terecht als het einde eindelijk in zicht komt.<br />Directeur Jonathan Ogilvie besteedt veel tijd aan het creëren van mooie beelden met de filmer Geoffrey Simpson, maar slaagt er totaal niet in een gevoel voor stijl te ontwikkelen, wat een compensatie had kunnen zijn voor het spichtige, pathetisch onderontwikkelde script; helaas is Ogilvies gevoel voor filmgrammatica, het ontbreken van structuur in de scènes en de uitleg, verbluffend incompetent. In een vroege scène verschijnt Daisy plotseling in de auto bij de hoofdrolspelers. Hoe ze daar terecht is gekomen, en wie ze is, lijkt Ogilvie te zijn ontschoten. Er zijn nog veel meer voorbeelden van deze slordigheid. Waar hij poëtische spaarzaamheid najaagt, bereikt hij slechts vage irritatie. Hij bezorgt haar ongemakkelijke optredens van acteurs die normaal gesproken betrouwbaar zijn, die Weaving totaal verkeerd neerzetten en die leunen op Byrnes vermogen om een soort opgejaagd popperig mens uit te beelden terwijl hij haar opzadelt met een onbegrijpelijk personage.<br />Het zou misschien niet zo erg zijn als het verhaal wat meer personages en een sterkere plot had, bij voorkeur niet gestolen uit een stuk of tien oude film noirs en opgesierd met stompzinnig gesprenkelde popcultuur-citaten. Maar dat is het niet. Het is saai.
The Tender Hook, or, Who Killed The Australian Film Industry? Case No. 278. This sorry excuse for a period drama takes a cast and idea with potential  Rose Byrne, Pia Miranda, Hugo Weaving, in a Jazz-era gangster drama  and turns it into a sloppily paced and executed soporific. McHeath (Weaving) is a boxing promoter and gangster and functioning illiterate; for no apparent reason he's given to singing Bob Dylan and Leonard Cohen songs before bouts. How post-modern. How stupid. Anyway. There's a boxer, Art (Matthew Le Nevez), who becomes McHeath's latest protégé, over his unfortunately Aboriginal stablemate Alby (Luke Carroll).<br /><br />McHeath's flapper moll Iris (Byrne) makes the goo-goo eyes at him. Sexual tension squelches under the surface. Miranda plays Daisy, a friend of Iris's (these flower girls stick together) who keeps turning up in scenes unannounced. They practice dancing together and talk about "hooking up" with guys. In the 1920s. I stopped counting anachronisms after that. There's a subplot involving Japanese beer and a backstory of Broome pearl fishermen. I don't know what it was all about. For some reason that is not exactly (at all) explained, Byrne puts cocaine in Art's lemonade. McHeath thinks he's a drunk and sacks him. Byrne plots and schemes to help him out again. She's a big one for the plotting and scheming. Most of which causes trouble. McHeath's two gunsels, portly Ronnie (John Batchelor) and Russian Donnie (Tyler Coppin), debate bumping off McHeath when he realises their part in one of Iris's schemes, but Ronnie wimps out when he sees McHeath crying. A lot of practically incoherent scenes get in the road of the film finally ending.<br /><br />Director Jonathan Ogilvie spends a lot of time working with cinematographer Geoffrey Simpson creating some pretty images, but utterly fails to generate a sense of style, which might have compensated for and decorated the wispy, pathetically underpowered script; unfortunately Ogilvie's sense of film grammar, the lack of structuring of the scenes and exposition, is stunningly incompetent. In an early scene, Daisy suddenly appears in the car with the protagonists. How she got there, and indeed who she is, seems to have slipped Ogilvie's mind. There are many more examples of this sloppiness. Where he chases poetic sparseness, he achieves only wan irritation. He gains awkward performances from actors who are normally reliable, badly miscasting Weaving and leaning on Byrne's ability to project a kind of haunted doll-like humanity whilst saddling her with an incomprehensible character.<br /><br />It might not matter so much if the story had more substantial characters and stronger plotting preferably not stolen from a dozen old noir films and festooned with witlessly sprinkled pop-culture quotes. But it doesn't. It's boring.