Nadat ik de wereld had rondgereisd, drong het tot me door dat Australië eigenlijk één ding mist dat andere landen wel hebben: geschiedenis.<br /><0x3E> Gelukkig, of helaas, werd Australië niet gesticht na een oorlog, het heeft geen burgeroorlog gehad en het grootste deel van de politieke geschiedenis is nogal... saai! Er gebeurde niets 'groots' dat een of ander keerpunt in de geschiedenis van Australië markeerde... tot de Whitlam-regering werd ontslagen door de gouverneur-generaal van Australië, John Kerr.<br /><0x3E> Voor degenen die Australiër zijn, kun je deze alinea overslaan en naar de volgende gaan. Dit is ten behoeve van nieuwsgierige niet-Australiërs! Australië werd gekoloniseerd door de Britten. Mettertijd werd duidelijk dat Australië in staat was op eigen benen te staan. Dientengevolge gaf Engeland Australië toestemming om zijn eigen parlementen, wetten, rechtbanken en dergelijke in te stellen. De wetshandhaving en politiek van Australië zouden niet langer rechtstreeks door de Britten worden geregeld, maar door de Australiërs zelf, ook al zijn de rechtbanken, precedenten, rechtbanken en dergelijke grotendeels gemodelleerd naar het Britse systeem. Deze verschuiving is vastgelegd in de Australische grondwet. Ondanks het feit dat de grondwet de wetgevende macht van de Australische regering, de wetgevende procedures, de rechtbanken (maar voor degenen die nieuwsgierig zijn: niet de wetgevende macht) wettigt, zijn er twee 'pro- crown' secties die zijn opgenomen en tot op de dag van vandaag bestaan. Deze worden min of meer beschouwd als de'reservemachten van de Kroon (koning/koningin van Groot-Brittannië)'. De eerste groep secties heeft betrekking op de benoeming van de gouverneur-generaal. In het kort wordt de gouverneur-generaal beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de koningin in Australië en wordt hij omschreven als de 'directieve' tak van de Australische regering. Wanneer een wetsontwerp door het Australische parlement wordt aangenomen, bepaalt de grondwet dat het pas wet wordt als het door de gouverneur-generaal is ondertekend. Als zodanig wordt de Govenor-generaal door sommigen beschouwd als niets meer dan een stempelaar die een archaïsche en onnodige constitutionele functie vervult ten behoeve van de Kroon. In theorie kan de gouverneur-generaal weigeren een wetsontwerp te ondertekenen dat door het Australische parlement is aangenomen, als hij dat nodig vindt. Als het parlement bijvoorbeeld een wet aannam waardoor de politie iedere Australiër boven de vijftig (hypothetisch natuurlijk) dood kan schieten (hypothetisch natuurlijk), dan kon de minister-president weigeren deze te ondertekenen en zou het niet de wet van het land worden. Deze macht is echter theoretisch en is (tot op heden) nooit uitgeoefend. Volgens de 'conventie' (dat is het buzzwoord van de gebeurtenissen die tot het ontslag hebben geleid) handelt de gouverneur-generaal letterlijk in opdracht van de Australische regering en als de regering een wet aanneemt en de premier de gouverneur-generaal opdraagt die te ondertekenen, zal hij dat bijna altijd zonder vragen doen. In feite is de 'conventie' een 'conventie' van de regering. Het tweede aspect is artikel 64 van de grondwet, waarin staat dat de ministers de functie mogen uitoefenen 'naar het genoegen van de gouverneur-generaal'. De gebeurtenissen van 1975, die in deze film aan de orde komen, hebben een precedent geschapen: als de gouverneur-generaal op de een of andere manier 'ontstemd' is over de regering en/of de premier, lijkt het erop dat dit artikel hem het recht geeft de regering te ontslaan (wat in 1975 gebeurde... vandaar de titel van de film 'het ontslag'). Of 'naar het genoegen van de gouverneur-generaal' kan worden uitgelegd als 'het onbelemmerde recht om te ontslaan'. Maar dat is een twistpunt dat in die tijd tot nogal verhitte discussies onder de Australiërs heeft geleid <0xE2><0x80><0x93> vooral als je bedenkt dat de gouverneur-generaal niet door het Australische volk wordt gekozen.<br />Nu dit achtergrondaspect uit de weg is geruimd, kunnen we het weer over de film hebben. Hij was goed gemaakt. Het tempo was geduldig, maar helemaal niet slepend. Het drama was goed ingekleed en heel realistisch. Het overdreef de gebeurtenissen niet en, wat het belangrijkste was, het presenteerde zijn standpunt niet vanuit één politiek perspectief. Integendeel, ik vond dat het eerlijk en evenwichtig was, ook al geeft de tekst voor de aftiteling aan dat de filmmakers waarschijnlijk het besluit van de gouverneur-generaal om de Whitlam-regering te ontslaan niet goedkeurden. Maar ik zou de film niet in zijn geheel willen beschrijven als een vooringenomenheid in de ene of de andere richting.<br />Wat de nauwkeurigheid betreft, zat het helemaal goed. De filmmakers hadden hun huiswerk goed gedaan en hadden de boeken en geschriften van alle betrokken principespelers gelezen. Er waren een paar details die enigszins overgeslagen waren, voornamelijk omdat het lang duurde om ze uit te leggen en ze uiteindelijk weinig invloed hadden op de gebeurtenissen van 1975, dus dat vergeef ik ze. Verder denk ik dat het moeilijk was om de publieke opinie over dat post-Vietnamtijdperk te herscheppen, maar Noyce heeft het min of meer voor elkaar gekregen. Ten slotte was ik blij dat de film een poging deed om het individuele beleid van beide partijen ter sprake te brengen zonder analytisch, obsessief of veroordelend te worden. Bovendien was alles wat we te weten kwamen, zoals Connors pijplijn, heel relevant voor het verhaal. De filmmakers beseften dat het hun taak was om het verhaal te vertellen van de gebeurtenissen die tot het ontslag hadden geleid en geen politieke steun of oppositie te tonen met betrekking tot het beleid en de standpunten. Dat was slim, want het betekende dat de film niet beschuldigd kon worden van het verkeerd presenteren van het beleid van een van de partijen.<br />Het ontslag is waarschijnlijk het meest ongelooflijke stukje politieke geschiedenis dat Australië in zijn korte bestaan heeft gekend. Ik ben blij dat het in celluloid is gekristalliseerd. Essentiële informatie voor iedere Australiër.
After traveling around the world, it dawned on me that Australia really lacks one thing that other countries have: history.<br /><br />Fortunately or unfortunately, Australia wasn't establish following a war, it has not had a civil war and most of its political history is rather..... boring! Nothing "big" happened to mark some sort of turning point in Australia's history.... until the dismissal of the Whitlam government by the Governor-general of Australia - John Kerr.<br /><br />For those who are Australian, you can skip this paragraph and move onto the next. This is for the benefit of curious non-Australians! Australia was colonised by the British. As time went on, it became apparent that Australia was capable of standing on its own two feet. Accordingly, the UK granted Australia permission to establish its own parliaments, laws, courts and so on. The law and politics of Australia would no longer be provided directly from the British; rather, Australia would be run by Australians in their own right, even though the courts, precedents, parliament and so on is largely modeled on the British system. This shift was codified in the Australian Constitution. Despite the fact that the constitution lawfully establishes Australian governments, law-making procedures, courts (but for those who are curious - no bill of rights), their are two "pro-crown" sections that were included and remain there to this day. These are more or less regarded as the "reserve powers of the Crown (king/queen of Great Britain)." The first group of sections relates to the creation of the office of the Governor-general. Briefly, the governor-general is considered the Queen's chief representative in Australia and is described as the "Executive" branch of the Australian Government. When a piece of law is passed by the Australian parliament, the constitution states that it only becomes law when it is signed by the Governor-general. As such, the Govenor-general is regarded by some as nothing more than a rubber stamper performing an archaic and unnecessary constitutional function on behalf of the Crown. Theoretically, the Governor-general can refuse to sign a law passed by Australian parliament if he thinks fit. For instance, if parliament passed a law which allows the police to shoot dead any Australian over the age of 50 (hypothetically of course) then the GG could refuse to sign it and it would not become the law of the land. However, this power is theoretical and has (to date) never been exercised. By "convention" (which is the buzz word of the events leading to the dismissal), the Governor-general virtually acts at the behest of the Australian government and therefore, if the government passes law and the Prime Minister instructs the Governor-General to sign it, he will, almost always without question. In fact, by "convention" the Governor-General acts in accordance with the advice provided to him by the Prime Minister of the day (and the Prime Minister alone). The second aspect is section 64 of the constitution which states that the government ministers hold office at the Governor-general's "pleasure." Now the events of 1975 - covered in this film - gave rise to a precedent on this particular section: if the governor-general is somehow 'displeased' with the government and/or Prime Minister, it would appear that this section allows him to lawfully sack the government (which happened in 1975... hence the title of the film "the dismissal.") Whether 'at the Governor-General's pleasure' can be construed as "the unfettered right to dismiss" is a contentious point though that led to rather heated exchanges amongst Australians at the time - especially considering that the governor-general is not elected by the people of Australia.<br /><br />Now that this background aspect is out of the way, let's get back to discussing the film. It was well made. The pace was patient, but didn't drag at all. The drama was well contained and very realistic. It didn't over-dramatise the events and most importantly, it did not present its point of view from one political perspective. On the contrary, I felt that it was fair and balanced, even though concluding text before the credits indicates that the film-makers probably didn't approve of the Governor-general's decision to dismiss the Whitlam government. But I wouldn't describe the film overall as bias in one direction or the other.<br /><br />In terms of accuracy, it was virtually spot on. The film-makers certainly did their homework and evidently read the books and writings from all the principle players concerned. There were a number of finer details that were somewhat skipped over, largely because they took a long time to explain and ultimately had little impact on the events of 1975, so I forgive them for that. Further, I think it was difficult to recreate the public sentiment of that post-Vietnam war era, but Noyce pretty much pulled it off.<br /><br />Finally, I was pleased that the film attempted to raise individual policies of both sides without becoming analytical, obsessive or judgmental over them. Moreover, any that we're raised, for example Connor's pipeline, had a great deal of relevance to the story. The film makers realised that their task was to tell the story of the events leading to the dismissal and not to present a political endorsement or opposition in relation to policies and viewpoints. This was smart because it meant that the film can't be accused of misrepresenting one side's policies.<br /><br />The dismissal is probably the most incredible piece of political history that has occurred in Australia in its short life. I am glad that it has been crystallized in celluloid. Essential viewing for any Australian.