'Any Gun Can Play' (1967), geregisseerd door Enzo G. Castellari, is een zeer goede pastiche van Spaghetti Westerns, vooral die van Leone. De eerste helft is geweldig, die, afgezien van de opening, die een rechtstreekse verwijzing is naar 'For a Few Dollars More', met Monco, kolonel Douglas Mortimer en El Indio die een spookstad binnenlopen en dan prompt gedood worden door een Bounty Hunter die 'The Stranger' heet, volkomen serieus is, met geweldige vuurgevechten (vooral in de treinovervalscène), snelle, razende actie en aardige vertolkingen van Gilbert Roland, George Hilton en (die zich goed weet te redden, gezien het feit dat hij erg slecht in zijn rol is) Edd Byrnes. Het is niet erg grappig en het is het zwakste deel van de film, maar het plaatst alles wat je eerder hebt gezien in een nieuw licht. Je beseft dat het hele gebeuren eigenlijk een parodie is op de Spaghetti Western-conventies, en achteraf gezien is de eerste helft zo goed gedaan dat je die parodie-onderstroom volkomen mist. Wat nu volgt is een meer voor de hand liggende parodie, met zelfs wat acrobatische sprongen van Brynes die ouder zijn dan al die Circus Westerns uit de jaren zeventig. Het einde, een volledige uitvoering van de climax van 'The Good, the Bad and the Ugly', is heel goed gedaan, omdat het in andere handen heel dwaas had kunnen zijn. Dus een heel leuke Spaghetti Western, die zichzelf niet al te serieus neemt. Ik kan het iedereen aanbevelen die van spaghetti westerns houdt.
"Any Gun Can Play" (1967), directed by Enzo G. Castellari, is a very good pastiche of Spaghetti Westerns, especially Leone's. The first half is great, which, apart from the opening which is a direct nod to "For a Few Dollars More", with Monco, Colonel Douglas Mortimer and El Indio lookalikes walking into a ghost-town and then promptly killed by a Bounty Hunter called "The Stranger", is entirely serious, with great gunfights (especially the train-robbing scene), fast and furious action and nice performances from Gilbert Roland, George Hilton and (who manages well, considering that he is badly miscast) Edd Byrnes. But then, when the film reaches the half-way mark, there is a jokey fist-fight between Hilton and Byrnes. It isn't very funny, and is the weakest part of the film, but it throws everything you have seen previously in a new light. You realise that in fact the whole thing is a spoof of Spaghetti Western conventions, and in retrospect, the first half is so well done that you completely miss this spoof undercurrent. What now follows is a more obvious parody, with even some acrobatic jumping around from Brynes that predates all those seventies Circus Westerns. The ending, a complete send-up of "The Good, the Bad and the Ugly" climax, is very well done, as in other hands it could have been very silly. So, a pretty fun Spaghetti Western, that doesn't take itself too seriously. I would recommend it to anyone who likes Spaghetti Westerns.