Toen ik als kind naar deze film keek, begreep ik niets van de premisse van Hitchcock-films en duistere komedies. Nu ik halverwege de twintig ben, begrijp ik het veel beter.<br />Ik denk dat ik deze film zo leuk vind omdat het komedieduo van Billy Crystal en Danny DeVito voor een interessante komedie zorgt, zowel slapstick (de scènes in de braadpan en de autoscènes) als verbaal (de ruzies/conversaties over moord en schrijven).<br />Het verhaal draait om Larry Donner (Crystal), een worstelende schrijver die zijn meesterwerk wordt ontstolen door zijn vrouw Margaret (gespeeld door een verrassend stralende Kate Mulgrew, alias Capt. Janeway uit Star Trek: Voyager).<br />Terwijl hij heen en weer schuift tussen schrijver en schrijver. Hij studeert af aan de kunstacademie en geeft creatief schrijven als bijvak. Hij ontmoet student Owen Lifts (DeVito), een aankomend schrijver en uit de kluiten gewassen moederskindje dat zich jammer genoeg nog steeds als een kind gedraagt. Hij heeft speelgoedtreintjes, moet ik nog meer zeggen? Denk aan Mislukt aan de lancering, alleen is Matt McConaughey klein, dik en kaal.<br />Owen zit vast in zijn eigen leven, met een veeleisende, boosaardige moeder (Anne Ramsey) die hij niet kan uitstaan. Hij vraagt Larry om advies over hoe hij zich hieruit kan redden, en als hij zegt dat hij naar een Hitchcock-film wil gaan, krijgt Owen het verkeerde idee dat als hij Larry's vrouw vermoordt, hij Larry een wederdienst zal bewijzen door zijn moeder voor hem te vermoorden. Er volgt een hoop hilariteit terwijl de twee proberen elkaars probleem op te lossen. Owen gaat tot het uiterste om Margaret te vermoorden, terwijl Larry, die weigert zijn 'deel van het plan' uit te voeren, door Owens moeder tot waanzin wordt gedreven.<br />Gedurende de hele film vormen Larry en Owen langzaam maar zeker een vriendschapsband die tegenwoordig zeldzaam is in donkere komedies. Een deel van de film waar ik echt dol op was, was de scène waarin Owen Larry zijn muntenverzameling laat zien, en laat ik zeggen dat het meer een sentimentele verzameling is dan iets anders.<br />Afgezien van de twee hoofdsterren is wijlen Anne Ramsey hilarisch als Mama, en dodelijk met die wandelstok van haar. Ze is in deze rol veel komischer, zowel verbaal als fysiek, dan in haar rol als Mama Fratelli uit The Goonies. Dus vloekt ze als een zeeman en kleinert ze haar zoon om de haverklap, maar dat maakt haar personage zo levensecht. Ze maakt van haar personage het soort persoon dat je het liefst haat.<br />Een andere traktatie in deze film is de muziek van de grote Brandford Marsalis, die Larry's buurman en vriend Lester speelt. Er is een geweldig moment in de film waarop hij jazz speelt voor Larry, die depressief is en een paar goede deuntjes nodig heeft om de pijn te verlichten. Jazz kan dat.<br />Ter afsluiting zou ik willen dat Billy Crystal en Danny DeVito nog een goede film samen zouden maken, maar helaas worden zij te oud voor het spel. Dit is een van die zeldzame films waarin beide sterren op hun eigen subtiele manier schitteren. DeVito's kinderlijke komedie en Crystals scherpe geestigheid hebben deze film voor me gemaakt. 5-sterrenkomedie.
When I watched this movie when I was a kid I didn't understand the premise of Hitchcock movies, and dark comedy. Now that I'm in my mid 20's it makes a lot more sense.<br /><br />I think the reason I like this movie so much is that the comedy duo of Billy Crystal and Danny DeVito make for some interesting comedy, both slapstick (the frying pan and car scenes) and verbal (the arguments/conversations over murder and writing).<br /><br />The story revolves around Larry Donner(Crystal), a struggling writer who has his masterpiece stolen from him by his wife Margaret (played by a surprisingly radiant Kate Mulgrew, aka Capt. Janeway from Star Trek: Voyager).<br /><br />While he shifts between writer's block and teaching creative writing class, he meets with student Owen Lifts(DeVito), an aspiring writer and overgrown mama's boy who sadly still acts like a kid. He has toy train tracks, need I say more? Think of Failure to Launch, only Matt McConaughey is short, fat, and bald.<br /><br />Owen is stuck in his own life, with a demanding evil mother(Anne Ramsey) who he can't stand. He seeks Larry's advice on how to get out of it, and when he says to go see a Hitchcock film Owen gets the wrong idea that if he kills Larry's wife, he'll return the favor and kill his mom for him. Hilarity ensues while the two try to deal with each other's problem. Owen goes to extremes to kill Margaret while Larry, who refuses to agree to do his "part of the plan", is driven nuts by Owen's mother.<br /><br />Throughout the film, Larry and Owen slowly but surely form a bond of friendship that is rare in dark comedy nowadays. One part of the movie I really loved was where Owen shows Larry his coin collection, and lets just say its more a sentimental collection than anything.<br /><br />The two main stars aside, the late Anne Ramsey is hilarious as Mama, and deadly with that cane of hers. She's a lot more comedic verbally and physically in this as opposed to her role as Mama Fratelli from The Goonies. So she curses like a sailor and belittles her son at every turn, but thats what makes her character so vivid. She makes her character the kind of person you love to hate.<br /><br />Another treat in this movie is the music of jazz great Brandford Marsalis, who plays Larry's neighbor and friend Lester. There is a great moment in the movie where he plays jazz for Larry, who is depressed and needs some good tunes to relieve the pain. Jazz can do that.<br /><br />In closing, I wish Billy Crystal and Danny DeVito would do another good movie together, but their kinda getting too old for the game I'm sad to say. This is one of those rare movies where both stars shine in their own subtle ways. DeVito's childish comedy and Crystal's sharp wit made this movie for me. 5 star comedy.