Twee krantenjongens die bij een radiozender werken, proberen tussen hun werk door moorden op te lossen en spelen tussen de bedrijven door in het zwart. Jack Moran en Sidney Miller spelen de hoofdrollen in deze whodunnit uit 1945. Er wordt heel wat afgekletst, iedereen schreeuwt tegen iedereen, en de twee krantenjongens noemen de rechercheur 'Marty' (gespeeld door Ralph Sanford). Het is een echte 'korte film' van 59 minuten, en je krijgt het gevoel dat het een versie van een toneelstuk is, want het speelt zich voornamelijk af in de geluidsstudio van een radiostation. De personages interesseren ons niet echt, wat waarschijnlijk de reden is dat het zelden wordt vertoond. Niks bijzonders. Dit was Phil Karlsons tweede film als regisseur. We krijgen geen enkele aanwijzing over wie de mensen om zeep helpt, dus volgen we de politierechercheur en de piccolo's, die allemaal proberen het mysterie als eerste op te lossen. Ik zeg niet meer om geen spoilers te geven.
Two page boys working at a radio network go from trying to solve murders to performing in black-face in between work shifts. Jack Moran and Sidney Miller star in this whodunnit from 1945. Lots of fast talking, everybody yells at everybody, and the two page boys call the police detective "Marty" (played by Ralph Sanford). It's a real "shortie" at 59 minutes, and it has the feel of being adapted from a play, since it mostly takes place in a radio station soundstage. We don't really care about any of the characters, which is probably why its hardly ever shown. No big deal. This was Phil Karlson's second film as director. We're not given any clues as to who might be knocking people off, so we just kind of follow the police detective and the page boys as they all try to solve the mystery first. I'll say no more so as not to give away any spoilers.