Ik kan niet goed verklaren waarom ik dit zo aantrekkelijk vind en 'The Leopard' niet; het kan zijn omdat de aandacht hier gericht is op alles wat geweldig was aan die film, die intieme momenten die Visconti zo schitterend kan vertolken. Net als die film heeft hij een majestueus traag tempo, maar deze keer is het niet te lang. Het is het soort film waarin niets gebeurt, behalve dat er twintig minuten voorbijgaan. Ik denk dat dat deels te danken is aan de manier waarop de film omgaat met flashbacks die fungeren als hun eigen miniverhaal. Net als 'The Leopard' heeft hij een sympathieke hoofdrol die hetzelfde soort versleten pathos opwekt <0xE2><0x80><0x93> hoewel Bogard's' De manier waarop Gustav het onderwerp van zijn genegenheid aan ons voorstelt, is briljant: de camera toont een meisje, een meisje, een meisje, en dan die mooie, vrouwelijke jongen. Het is een soort toespeling op de sonnetten van Shakespeare, en het voelt niet zwaar aan. Pas als de camera Tadzio volledig in beeld heeft, zich terugtrekt en we zijn lange, slanke benen zien, beseffen we dat hij geen jongen is, maar een puber - in het begin zijn we gedwongen om op een ongemakkelijke manier vraagtekens te zetten bij Gustavs aantrekkingskracht; Visconti moet dat hebben geweten, en hij deinst er niet voor terug.) Visconti is buitengewoon geduldig met Gustav; we krijgen een indruk van de man, we kennen hem. Het is een grotendeels zwijgende voorstelling, en als hij zijn mond opendoet, is dat om venijn uit te spuwen; geen wonder dat hij wil dat de engelachtige jongen met de open gelaatstrekken zich op hem projecteert. Er is een verschil met Tadzio (we kennen hem nooit, net zoals we nooit een handvol groteske Fellini-stukken kennen, maar dat is...' Maar het is niet zo flirterig als het lijkt (er is echter wel een scène waarin hij om een paal heen draait die te veel is). Tadzio leidt hem niet noodzakelijkerwijs af <0xE2><0x80><0x93> hij kijkt naar hem; Visconti zoomt alleen maar in, dat is alles.<br />De film beschrijft Gustav niet als homo <0xE2><0x80><0x93> Tadzio is niet eens echt een man, hij is een opgedirkte versie van een jongen (delicaat, bleek, spichtig, met gouden lokken) waar iedereen van lijkt te houden (inclusief een beeldschone, iets oudere jongeman met wie hij worstelt). Wat als een verwijzing naar Gustavs homoseksualiteit zou kunnen worden opgevat, is de beroemde kappersscène, die zijn onderdrukte ijdelheid aan het licht brengt. Het is niet helemaal geslaagd: de hele scène met Alfred is een verspilling, en een paar overbodige scènes, mensen die tassen dragen, hadden weggelaten kunnen worden. Sommige scènes zijn grof, zoals wanneer Gustavs boot aanmeert en ruige jongens hem voorbijlopen - de uitdrukking op zijn gezicht is te opvallend. (Maar in dezelfde scène krijgt Gustav een woedeaanval omdat hij een nieuwe roeier wil, iets wat zo onverklaarbaar is dat het het goedmaakt.) Maar er zijn scènes - die elkaar voor het eerst raken - die een opmerkelijke, stille intensiteit opbouwen. Tadzio die een pianoliedje steeds weer herhaalt, de noten trillend in de lucht, is misschien wel het beste voorbeeld van de spanning die de film uitstraalt. Er is één discussie die een debat bevat dat me bijzonder interesseert: kan kunst spiritueel zijn als ze de zintuigen bevredigt, of moet ze verdergaan dan de zintuigen? (We kunnen Tarkovski, die zowel Visconti als Mann waardeert, beschouwen als het beste voorbeeld van iemand die verder gaat dan de zintuigen.) Ik denk dat deze het allebei kan.
I can't quite explain why I find this so alluring and "The Leopard" not; it may be because the focus here is on all that was great with that film, those intimate moments that Visconti can render so magnificently. Like that film, it has a majestically slow pace, but this time it isn't overlong. It's the kind of film where nothing happens but twenty minutes passes like that. I think that must be due in part to the way the film deals with flashbacks that act as their own mini-story. Like "The Leopard," it has a sympathetic lead who brings out the same kind of worn pathos -- though Bogard's performance is more willing to open itself to being unlikable, especially in look: he has a really stupid grin that's easy to dislike. It's often quite beautiful in the quiet moments. It's the opulence of Visconti's films, the grandeur of the ball scenes, that I find tedious, as they exchange individual clarity with mass precision. But here, that is part of the point -- Gustav surrounded by a visual din.<br /><br />The way in which the object of Gustav's affection is introduced to us is quite brilliant -- the camera shows a girl, girl, girl, then this beautiful, feminine-featured boy. It's like an allusion to Shakespeare's sonnets, and it doesn't feel heavy-handed. (It's not until the camera views Tadzio fully, pulls back and we see his long, slender legs, that we realize he is not a boy, but an adolescent -- at first we're forced to question Gustav's attraction in an uncomfortable way; Visconti must have known that, and he doesn't shy away from it.) Visconti is extremely patient with Gustav; we get a sense of the man, we know him. It's a largely silent performance, and when he does open his mouth it's to spew venom; no wonder he wants the angelic, open-featured boy to project himself onto. There's a difference with Tadzio (we never know him, just as we never know a handful of Fellini grotesques; but that's because his life is another, its own film), but it's not as flirtatious as it's been made to seem (there is one scene, however, where he twirls around a pole that's too much). Tadzio isn't necessarily leading him on -- he's looking at him; Visconti just zooms in is all.<br /><br />The film doesn't detail Gustav as being gay -- Tadzio isn't even really male, he's a prettified version of a boy (delicate, pale, wispy, with golden locks) that everyone seems to love (including one gorgeous, slightly older young man who he wrestles with). The closest they go to showing what could be understood as a reference to Gustav's homosexuality is the famous barber scene, which unlocks his repressed vanity.<br /><br />It isn't totally successful -- the whole section with Alfred is a waste, and some unnecessary scenes, people carrying bags in long shot, could have been excised. Some parts are heavy-handed, such as when Gustav's boat pulls in and rowdy boys pass him by -- the looks on his face are too obvious. (But during the same scene Gustav throws a fit, wanting a new rower, something so unexplainable that it makes up for it.) But there are some scenes -- touching for the first time -- that build up a remarkable, quiet intensity. Tadzio repeating a piano song again and again, the notes quivering in the air, may be the best example of the anxiety the film has. There is one discussion that contains a debate I'm especially interested: Can art be spiritual if it satisfies the senses, or does it have to go beyond them? (We can consider Tarkovsky, who esteems both Visconti and Mann, to be the prime example of someone going beyond mere sensory sensations.) I think this one manages to do both. 9/10