Hoe lang moeten we nog doorgaan met dit gebrekkige geloof dat als een regisseur eenmaal groot, baanbrekend werk heeft geproduceerd, al het toekomstige werk 'zo slecht nog niet kan zijn, hij per slot van rekening dat-en-dat heeft gemaakt'?<br />Mulholland Drive is daar een voorbeeld van, en in feite is het pure onzin. De voorstellingen zijn uitstekend, vooral die van Watts en Theroux, maar een goede film maken ze niet per se. Wat Lynch duidelijk is vergeten, is dat het alleen maar werkt als je het publiek bij de neus neemt. Als het publiek verwacht dat de film nergens op slaat, moet de film iets substantieels hebben om de belangstelling van het publiek vast te houden. Lynch slaagt in de eerste helft van de film, waarin het moordmysterie met een heleboel kronkels en dwaalsporen wordt opgezet, en dan... plop! Het verhaal daalt af in een moeras van bizarre halucinaties en zinloze overgangen. Me dunkt dat Lynch besefte hoe warrig de film aan het worden was en de lesbische en masturbatiescènes erin gooide om het publiek wakker te schudden en de mannelijke kijkers ervan te weerhouden op te staan en weg te gaan.<br />Terwijl ik naar de film keek tijdens de voorvertoning, werd ik omringd door Lynchofielen die net zomin als ik enig idee hadden van wat er aan de hand was, maar het theater verlieten met opmerkingen over de 'lagen en lagen' van Lynch' filmproductie. Neem me niet kwalijk, maar deze mensen zijn dezelfde idioten die in kunstgalerieën staan te staren naar wit geschilderde doeken en commentaar leveren op de'moed van de kunstenaar om zo'n dapper werk te schilderen'.<br />Dit soort films worden gemaakt omdat (a) Lynch zijn vorige werk inruilt voor iets anders; en (b) omdat mensen zichzelf ervan overtuigen dat onintelligente films kunst zijn, en dus goed moeten zijn. Ik vroeg een aantal Lynchofielen wat ze eigenlijk zo leuk vonden aan de film, en het enige antwoord dat ik kreeg, was dat het geen breed 'lagen'-type antwoord was, namelijk dat ze het leuk vonden als de'meiden hun kleren uittrokken'.<br />Kort samengevat.
How much longer are we to persist with this flawed belief that once a director produces great, ground-breaking work, all future work "can't be all that bad, after all, he made such-and-such".<br /><br />Mulholland Drive is a case in point, and is in fact unmitigated rubbish. The performances are excellent, particularly from Watts and Theroux, but a good film they do not necessarily make. What Lynch has clearly forgotten is that just making a film unnecessarily wierd only works when it takes the audience by surprise. When the audience is expecting the film to not make sense, then the film has to have some substance to keep the audience interested. Lynch succeeds in the first half of the film, with the murder-mystery set up with lots of twists and red herrings, and then ... plop! The story decends into a quagmire of bizarre halucinations and pointless segues. Methinks Lynch realised how muddled the film was becoming, and threw in the lesbian and mastobatory scenes to the audience awake, and to stop the male viewers from standing up and leaving.<br /><br />Watching the film at the preview, I was surrounded by Lynchophiles who had no more idea of what was going on than I did, but left the theatre commenting on the "layers and layers" of Lynch's film-making. Excuse me but these people are the same nitwits who stand in art galleries staring at canvasses that have been painted white commenting on the "courage of the artist at painting such a brave work".<br /><br />Films like these are made because (a) Lynch is trading on his previous work; and (b) because people convince themselves that unintelligeable film is art, and therefore, must be good. I queried a number of the Lynchophiles about what they ACTUALLY liked in the film and only response I recieved that wasn't a broad "layers" type of answer was that they liked it when the "chicks got their kit off".<br /><br />Nuff said.