In de laatste aflevering staan Sho Aikawa en Riki Takeuchi (die er cooler dan ooit uitziet in zijn omkeerbare overjas!) tegenover elkaar voor een laatste gevecht, dit keer in de toekomst. De plot is te danken aan Blade Runner, maar die film is gemaakt in Takashi Miikes lowbudget, fanatieke, komische stijl. Ik vond het de zwakste van de drie DOA-films, en hoewel de afloop nog steeds buitensporig was, miste hij de schokwaarde van de vorige twee. Vergeleken met films als Ichi de Moordenaar en Bezoeker Q is DoA veel minder extreem, maar is hij trouw aan de andere twee films in de trilogie. Aan de andere kant zullen fans van de eerste twee (en fans van Miike) hier veel aan hebben, omdat het de drie films met elkaar verbindt en een verklaring geeft voor de relatie tussen de twee hoofdrolspelers.
The final installment sees Sho Aikawa and Riki Takeuchi (looking cooler than ever in his reversible overcoat!) pitched against each other for one last battle, this time in the future. The plot owes a lot to Blade Runner, but done in Takashi Miike's low budget, frenetic, comic style. I did feel that it was the weakest of the three DOA films, and although the ending was still outrageous, it lacked the shock value of the previous two. Compared to the likes of Ichi the Killer and Visitor Q, DOA:Final is nowhere near as extreme, but is faithful to the other two films in the trilogy. That said, fans of the first two (and fans of Miike) will get a lot from this as it ties all three films together and gives a final explanation of the relationship between the two protagonists.