Dit was de film van een personage. De plot was niet zo geweldig, maar de personages waren interessant en heel goed geacteerd. Het verhaal concentreert zich op het gezin Travis in de nasleep van de zelfmoord van de oudste zoon. Dat zeg ik losjes, want het verhaal gaat voornamelijk over de overlevende zoon en de moeder, want als de vader verondersteld werd dat het verhaal zich ook op hem richtte, was de montage van de film nogal slecht. Het acteerwerk was in alle opzichten heel goed, vooral Emile Hirsch als de overlevende, verwarde zoon. De personages waren allemaal heel interessant en ik vond het niet erg om naar hen te kijken tot laat in de film, toen het allemaal maar leek te duren.<br />Maar mijn grote klacht was het verhaal. De zoon die zelfmoord pleegde, zou het middelpunt van het verhaal moeten zijn. Maar dat was niet zo. Het was iets dat aan het begin van het verhaal gebeurde, maar daarna ging alles alle kanten op. Dan werd er gezegd dat de zoon zelfmoord had gepleegd om je eraan te herinneren dat dat het centrale punt was. Het andere punt was dat de grote verwikkelingen in het verhaal, waarvan er genoeg waren, nooit echt werden verklaard of uitgewerkt, maar gewoon willekeurig en vaak van links naar rechts werden gestrooid. Eerlijk is eerlijk, het einde was heel, heel cool. Maar het was ook duidelijk waar de inspiratie voor het verhaal vandaan kwam: ongeveer de helft ervan (de helft die was). Het verhaal in _Alive_ van Pearl Jam werd min of meer overgenomen uit het nummer van Pearl Jam. Dat doet me ergens aan denken...<br />Er was een 'gedicht' in de film dat zogenaamd was geschreven door iemand die zichzelf had vermoord. Ik kon niet de enige zijn die dat gedicht herkende, dat woord voor woord uit datzelfde nummer was overgenomen. Ik weet het niet, maar dit was een film waarop ik had gehoopt, en ze lieten de bal heel, heel erg vallen.
This was a character's movie. The plot wasn't that hot when it was there, but the characters were interesting and very well-acted. The story focuses on the Travis family in the wake of the eldest son's suicide. I say that loosely, because the story is mostly about the surviving son and the mother, because if the father WAS supposed to have the story focus on him too, they edited the movie pretty poorly. The acting on all parts was very good, particularly Emile Hirsch as the surviving, confused son. The characters were all very interesting and I didn't mind watching them until late in the film, when it just seemed to drag. <br /><br />My big complaint, however, was the story. The son killing himself was supposed to be the center of the plot. However, it really wasn't. It was something that happened at the start of the story, but then everything went every which way. Then they'd mention that the son killed himself to remind you that that was the central thread. The other thing was that the big plot twists, of which there were plenty, were never really explained or built up to, but just thrown in there randomly and often from far left field. In fairness, the ending was very, very cool. But it was also clear where the inspiration for the story came from: about half of it (the half that wasn't padding) was pretty much lifted from the story in the Pearl Jam song Alive. Which reminds me... <br /><br />There was a "poem" in the movie that was supposedly written by someone who killed themself. I could not have been the only one who recognized that said poem was lifted, word for word, from that very same song. I dunno, this was a movie I had hope for, and they really, really dropped the ball.