De zoveelste versie van de moeder aller gangsterfilms: de Klassieke 'Godfather' en weer een geval van overhype ten gevolge van het mediacircus. Sarkar, de 13e Hindi-film met Ram Gopal Varma als regisseur, is ook de zwakste in zijn Underworld-trilogie, met als uitblinkers de andere twee: Satya and Company. The Charisma, de magnetische persona van de twee Bachchans die voor het eerst vader en zoon spelen, is beslist een traktatie om naar uit te kijken. Niet alleen door hun sterke optredens, maar ook door hun perfecte chemie is Varma het grootste punt van waardering dat hier geapprecieerd zou moeten worden. Maar dezelfde vergelijking van het duo ontbreekt bij de andere personages in de film. Reden: de andere personages lijken meer op kartonnen karikaturen. De dramatiek en het conflict worden tot leven gebracht door het excessieve gebruik van close-ups, die een claustrofobisch effect teweegbrengen dat terecht nodig is om een ambiance te creëren. De spookachtige Score (Amar Mohile) en het geluidsontwerp (Kunal Mehta, Parikshit Lalwani & Anup Dev), samen met een donkere, sombere achtergrond die wordt overschaduwd door golvende, krachtige beelden (camerawerk van Amit Roy) dragen bij aan de beelden die zo kenmerkend zijn voor Ramu's stijl. Maar er wordt te veel muziek gebruikt, hoewel er gelukkig geen liedjes in de film voorkomen. Ik geloof het niet. Het publiek'mangeert' toch zeker meer en hier levert de film niet genoeg op. Bij elke aanpassing, om een nieuwe dimensie toe te voegen, is het grootste vereiste het scenario, dat hier traag is omdat het hier en daar niet scherp genoeg is, zodat het tempo vrij vaak wordt vertraagd. Waar het publiek uiteindelijk aan onderworpen wordt, is een zeer voorspelbaar, heel alledaags drama met heel weinig verrassingen. Topstuntregisseur Allan Amin Ghani is ook niet in zijn beste vorm. Sommige scènes die een andere aanpak vereisen - een Minister die kwaadspreekt over Sarkar en de zoon die hem hoort - een heel amateuristische schietpartij in de gevangenis over Sarkar, Sarkar junior. Een Zoon die gemakkelijk zijn eigen vader kan vermoorden, een Zoon die in het geheim de kamer van zijn vader binnendringt om hem te vermoorden, een hoofdcommissaris die Sarkar jr. een klap geeft - dit alles vereist een realistischer, hardere aanpak die de basis vormt voor het creëren van het vereiste conflict. De dialogen zijn zwak voor eg. Kijk maar eens naar een amateuristische regel waar een CM tegen Sarkar jr. zegt: 'Wo Jo Politiecommissaris tha na usay maine hata diya'. De vrouwenrollen die Sarkar op zich neemt worden volkomen genegeerd. De ononderbroken onderhandelingen over criminele activiteiten terwijl Sarkar bij zijn gezin is lijken ook enigszins misplaatst. In feite volgt de film een grafiek die sterk lijkt op Ramu's eigen productie: Ab Tak Chhappan. Bij het weergeven van de strijd tussen goed en kwaad wordt de andere kant van het leven <0xE2><0x80><0x93> de wet, de politie, het bestuur, de politiek <0xE2><0x80><0x93> volkomen genegeerd. Er wordt zeker meer van de inhoud verwacht. Hier schiet de film beslist tekort en zou hij niet boven het gemiddelde kunnen uitstijgen. Beste Ramu, ik ben het met je eens dat je, nu je je een weg naar de bank lacht, beslist drastische bezuinigingsmaatregelen moet nemen in je filmproductiefabriek, voordat het te laat is.
Yet another version of mother of all gangster flicks-the Classic "Godfather" and yet another case of over-hype due to media circus. Sarkar, the 13th Hindi film of Ram Gopal Varma as director is also the weakest in his Underworld trilogy including the other two being the excellent-Satya and Company. The Charisma, the magnetic persona of the two Bachchans playing father-son duo on screen for the first time is definitely a treat to watch out for. Not just strong performances but their perfect chemistry is the biggest scoring point here for which Varma should be applauded. However, the same equation of the duo is missing with the other characters in the film. Reason-the other characters look more like cardboard caricatures esp. the villains represent the typical Bollywood baddies. A character who attracts attention is elder son played by Kaykay but again not able to hold due to half-baked characterization. . The Drama and conflict is brought alive by the excessive use of Close-shots, which brought a claustrophobic effect rightly needed to construct an ambiance. The haunting Score (Amar Mohile) and the sound design (Kunal Mehta, Parikshit Lalwani & Anup Dev), together with dark, murky background overlapped by shinning powerful images (camerawork by Amit Roy) contributes to Visuals so typical of Ramu's style. But there is an overuse of Music though fortunately no songs are there in the film. But can interest of today's "intelligently growing" audience be sustained just on shoulders of two performers and strong Visuals ? I don't think so. Surely, audience "maangey more" and here film fails to deliver. In any adaptation, in order to add a new dimension, the biggest pre-requisite is the Screenplay, which is sluggish here not being crisp at places, and therefore the pace slackens quite often. What finally audience is subjected to is a highly predictable, very commonplace drama with very little surprise elements. Top Stunt director Allan Amin Ghani is also not in his best form. Some scenes which require a different treatment includes- a Minister is talking foul about Sarkar and the son is overhearing; a very amateurish shoot out in the jail on Sarkar, Sarkar Jr. escapes from the clutches of his enemies, a Son easily motivated to kill his own father, a son is secretly entering his father's room to kill him, a police commissioner slapping Sarkar Jr-all this requires a more realistic, hard-hitting approach which is the back-bone to create the required conflict. The dialogues are weak for eg. look at an amateurish line where a CM says to Sarkar Jr. "Wo jo Police Commissioner tha na usay maine hata diya".. The women folk take on Sarkar's working is completely ignored. The uninterrupted negotiations about criminal activities while Sarkar is with his family also look slightly out of place In fact, the film follows a graph quite similar to Ramu's own production-Ab Tak Chhappan. In depicting the battle between good and evil, the other side of life-the law, police, administration, politics is completely ignored. Certainly, more is expected in content. Here the film definitely falls short and could not rise above an average fare. Dear Ramu, agreed that now you are laughing your way to the bank, you definitely need to take some drastic overhauling measures in your film production factory, before it is too late.