Mijn eerste Ichikawa in vele jaren en de eerste van zijn oorlogsfilms die ik heb gezien, was van het begin af aan aangrijpend en genadeloos. In de eerste scène krijgt de held in spe, Tamura, te horen dat hij niet verder kan met zijn eenheid, waar hij naar toe is teruggekeerd. Hij heeft blijkbaar tbc, maar hij is niet zo ziek dat het ziekenhuis hem kan opnemen, gezien de hoeveelheid oorlogswonden die ze hebben. Maar zijn oude eenheid wil hem ook niet terugnemen; zijn commandant geeft hem een granaat en zegt dat als hij zich werkelijk hopeloos voelt en zichzelf wil opblazen, dat het dan maar het beste is. De situatie lijkt werkelijk hopeloos, voor soldaat eerste klas Tamura en voor iedereen. Nobi is een odyssee door de hel, of liever gezegd, door een hel van ontboste bossen, dode rotsvlakten en dode en stervende Japanse soldaten die alleen nog maar hopen op het einde, vrede of de dood. Ichikawa's film wordt gefotografeerd met een verbluffende B&W-lens, die zowel de troosteloosheid van Tamura als die van de mensen die hij op zijn reis naar zijn ondergang ontmoet, benadrukt, en laat zien hoe klein en naakt ze allemaal zijn te midden van de onmetelijkheid van de bergen en de bossen. Aan deze kleine kwestie van mensen zal spoedig een einde komen, lijkt de aarde te zeggen, maar ik zal in leven blijven en het nauwelijks merken. De rest van de film probeert Tamura in leven te blijven, menselijk te blijven en uit de gevarenzone te komen. Het lukt hem in geen enkel opzicht om het er goed af te brengen. Hij sterft langzaam van de honger en pleegt uiteindelijk een paar tamelijk weerzinwekkende daden. Uiteindelijk sluit hij zich aan bij twee andere wanhopige mannen die hun eenheid hebben verloren of overleefd, en die hun toevlucht hebben genomen tot kannibalisme. In zijn verzwakte toestand, tegenover andere gewapende mannen, komt hij tot de ontdekking dat de enige manier om in leven te blijven is om te breken met alles waarin hij gelooft.<br />Ichikawa's film is net zo wreed, compromisloos en intens als elke oorlogsfilm die ik ooit heb gezien. Er zijn momenten van humor en tederheid, maar die zijn vluchtig en blijven niet in de herinnering hangen, zoals de scène met de man op de bergtop die Tamura praktisch smeekt om zijn vlees te mogen eten; het terugkerende komische moment met Tamura die zijn versleten schoenen verruilt voor het betere leer van een gevallen kameraad; de vernederingen die mensen moeten doorstaan om te overleven; de waarheid dat dit elke oorlog is, alle oorlogen, alle mensen, zolang we zo doorgaan. Een meesterwerk dat ik waarschijnlijk heel, heel lang niet meer zal zien.
My first Ichikawa in many years, and the first of his war films that I've seen, this was gripping and brutal from the very get-go. In the very first scene, nominal hero Tamura is told that he can't continue on with his unit, to which he has returned from the hospital. He apparently has TB  but he is not sick enough for the hospital to take him given the quantity of war-wounded they have. But his old unit won't take him back either; his CO gives him a grenade, and tells him that if he feels truly hopeless to blow himself upit's the honorable thing to do.<br /><br />The Phillipines, 1945, and the situation really does seem hopeless, for PFC Tamura and everyone else. Nobi is an odyssey through hell, or rather hells  denuded forests, dead rocky plains, and the dead and dying Japanese soldiers hoping just for an end, through peace or death. Ichikawa's film is photographed in stunning B&W scope which serves to highlight both the desolation felt by Tamura and those he meets on his journey towards his doom, and to show how truly small and naked they all are amidst the immensity of the mountains and the forests.this small affair of humans will end soon, the earth seems to be saying, but I will survive and barely notice it.<br /><br />Tamura travels back towards the hospital, but is (not surprisingly) rejected there, and spends the rest of the film trying to stay alive, stay human, and get out of danger. He doesn't manage to do very well on any account, slowly starving and eventually committing some fairly repellent acts. Eventually he hooks up with two other desperate men who have lost, or survived their units, and have resorted to cannibalismand in his weakened state facing other armed men, finds that the only way to live is to break with everything that he believes in.<br /><br />Ichikawa's film is as brutal, uncompromising and intense as any war film I've seen. There are moments of humor and tenderness, but they are fleeting and don't stick in the memory such as the scene with the man on the mountaintop who practically begs Tamura to eat his fleshthe recurring black-comic bit with Tamura exchanging his ragged shoes for the better leathers of a fallen comrade.the degradations that humans will endure to survive.the truth that this is any war, all wars, all mankind as long as we continue thus. A masterpiece that I probably won't watch again for a long, long time. Watched via the beautiful Criterion Collection DVD.