Gewoonlijk begin ik mijn recensies met een uitleg over hoe en waarom ik naar de film heb gekeken die ik aan het recenseren ben. Hier heb ik gewoon geen verklaring voor. Ik moest de volgende dag vroeg op mijn werk zijn, dus het laatste wat ik wilde was naar een film kijken waar ik niets van wist. Maar iets hield me aan mijn comfortabele futon gekluisterd terwijl ik naar die Heather Graham-auto keek. O, ja. Verveling.<br />Graham speelt Joline, een bohemienachtige geschifte vrouw die meer geobsedeerd lijkt door haar huwelijksgeloften dan door de man met wie ze is getrouwd (gespeeld door Luke Wilson). Als haar man besluit op zoek te gaan naar iets beters (werk, vrouwen en scenario's, neem ik aan), begint Joline een fanatieke zoektocht om haar man te vinden en hem uit zijn'spirituele rolstoel' te bevrijden. Het klinkt alsof ik dit verzin, maar helaas is dat niet zo. In werkelijkheid is dit weinig meer dan een acteeroefening voor Graham, die deze rol van Phoebe-van-de-Vrienden dapper aan het oefenen is. O, en om de een of andere reden komt Goran 'ER' Visnjic er ook in voor.<br /><br />De tv-programma's hadden dit ingeroosterd als een komedie, maar ik kon nergens een lach vinden. Ik bedacht dat dit een persoonlijke reis was voor Lisa Krueger (regisseur en schrijfster), in dezelfde stijl als 'Meisje, gestoord'. maar zelfs daar werd meer om gelachen dan hier. Grahams personage is gewoon te egocentrisch om door het publiek te worden gewaardeerd en ik had medelijden met de door de wol geverfde echtgenoot die dapper vocht voor zijn vrijheid van zijn duidelijk geestelijk gestoorde vrouw. Van deze film was maar heel weinig zinnigs te zeggen, want de personages verschenen gewoon in het verhaal alsof ze er gewoon bij stonden te wachten tot Graham zou opduiken, net als de figuranten in 'The Truman Show'. De enige positieve noot die ik uit mijn gekrabbel kon halen was: 'Heather Graham <0xE2><0x80><0x93> lekker wijf'. En dat was niet omdat ik te moe was om van de film te genieten.<br />Eerlijk gezegd is het heel moeilijk om iemand te bedenken die deze film kan aanbevelen. Graham-puristen (een zeer klein aantal bioscoopbezoekers, dat zult u met me eens zijn) zullen zich moeten inzetten om deze prutser te zien, en mogelijk hippe studenten die Amerikaanse indiaanse droomvangers verzamelen, zullen hier iets van willen maken. Het verbaasde me dat de gemiddelde score (op het moment van schrijven) 5.0 was <0xE2><0x80><0x93> dat zou deze film in mijn ogen net zo goed maken als 'Die Another Day' en 'Gothika', en dat is gewoon niet goed. 'Committed' is een eigenzinnige, bizarre puinhoop van een film die noch vermaakt, noch verlicht wordt. Hij is ingewikkeld, zinloos en gewoon te saai naar mijn smaak en waarschijnlijk ook naar de uwe. Denk er niet eens over om hiernaar te kijken.
Usually, I start my reviews with an explanation of how and why I watched the film I'm reviewing. With this, I simply cannot explain. I needed to be awake early for work the next day so the last thing I wanted to do was watch a film that I didn't know anything about. But something kept me glued to my comfy futon as I watched this Heather Graham vehicle. Oh, that's right. Boredom.<br /><br />Graham plays Joline, a bohemian nut-case who seems more obsessed with her marriage vows than the guy she married (played by Luke Wilson). When her hubby decides to set off in search of better things (work, women and scripts, presumably), Joline begins a fanatical quest to find her husband and free him from his "spiritual wheelchair". It sounds like I'm making this up but sadly, I'm not. In reality, this is little more than an acting exercise for Graham as she gamely gives this Phoebe-from-Friends role a work-out. Oh and Goran "ER" Visnjic is in there as well, for some reason.<br /><br />The TV schedules had this down as a comedy but I failed to find a single laugh anywhere. It struck me that this was a personal journey for Lisa Krueger (the director and writer), in the same mould as "Girl, Interrupted" but even that had more laughs than this. Graham's character is simply too self-centred for the audience to care about and I felt sorry for the hen-pecked husband as he bravely fought for his freedom from his clearly mental wife. Very little of this film made sense as characters simply appeared in the story as though they were standing around, waiting for Graham to turn up like the extras in "The Truman Show". In fact, the only positive note I can produce from my scribblings was "Heather Graham - nice baps". And that wasn't because I was too tired to enjoy the film.<br /><br />In truth, it's very difficult to think of anybody to recommend this film to. Graham purists (a VERY small number of overall movie-goers, I think you'll agree) will have to be committed to watch this dross and possibly hippy students who collect American Indian dream-catchers will take something from this. I was amazed that the average rating (at time of writing) was 5.0 - that would make this film as good as "Die Another Day" and "Gothika" in my book and that simply ain't right. "Committed" is a quirky oddball mess of a movie that neither entertains or enlightens. It's complicated, pointless and simply too boring for my tastes and probably yours too. Don't even think about watching this.