Ik begin me af te vragen of al die PG-13-horrorfilms niet gewoon veredelde screentests zijn voor jong en opkomend talent. Zoek een eerste scenarioschrijver, een onervaren regisseur, een paar tv-acteurs die op zoek zijn naar hun doorbraak op het witte doek en kijk wat ze kunnen. 'When a Stranger Calls' is iets beter dan de meeste van dergelijke recente producties, maar het is nog steeds volledig volgens het boekje; het zit vol gaten in de plot en clichés uit het genre.<br />Het verhaal is ongelooflijk simplistisch. De korte tijd van 87 minuten is gevuld met onbeduidende vrienden en een zinloze overspelige vriend. De moordenaar heeft zelfs niet de symbolische motivatie van Jason of Michael of zelfs de moordenaar van de oorspronkelijke film, en daarom is hij nooit echt angstaanjagend. De politie gedraagt zich op zo'n ongelooflijk ineffectieve en luie manier dat het aan professioneel wangedrag grenst. Simon West brengt dezelfde aantrekkelijke banaliteit in de gebeurtenissen die hij bij Lara Croft in de hand heeft gehad, maar zijn stijl van regisseren is bepaald nietszeggend en vertoont geen tekenen van echt talent of visie. De voorstellingen zijn routine, donkere gangen vervangen echte verschrikkingen en de angsten zijn van de vermoeide kat-in-de-kast-soort.<br />Maar de filmografie en het productieontwerp zijn bovengemiddeld voor dit soort films. Het huis is prachtig ontworpen, een en al donker hout en glasachtige weerspiegelingen, en er zijn een paar momenten die visueel interessant zijn.<br />Hoewel het geen greintje dramatische originaliteit heeft, werkt het als een redelijk bevredigend 'donker huis'. Het is een thriller die langer de aandacht vasthoudt dan de meeste van zijn soortgenoten.
I'm starting to wonder if all these PG-13 horror movies are just glorified screen tests for young and emerging talent. Get a first-time screenwriter, an inexperienced director, a few TV actors looking for their bigscreen break and see what they can do. 'When a Stranger Calls' is a little better than most such recent offerings, but is still completely by-the-book; riddled with plot holes and genre clichés.<br /><br />The story is unbelievably simplistic. The slim 87 minute running time is heavily padded with inconsequential friends and a pointless cheating boyfriend. The killer is devoid of even the token motivation of Jason or Michael or even the original movie's killer, and as a result is never particularly frightening. The police behave in such an unbelievably ineffectual and lazy manner as to verge on professional misconduct. Simon West brings the same attractive banality to proceedings that he managed with Lara Croft, but his style of directing is decidedly generic, possessing no indicators of real talent or vision. The performances are routine, dark hallways replace genuine horror, and the scares are of the tired cat-in-the-closet variety.<br /><br />The cinematography and production design, however, are above average for this kind of film. The house is beautifully designed, all dark wood and glassy reflections, and there are a few moments that are of visual interest.<br /><br />Though lacking an ounce of dramatic originality, it acts as a reasonably satisfying 'dark house' thriller, and maintains interest longer than most of its ilk.