Ik moet zeggen dat het een teleurstelling was. Over het geheel genomen is het geweldig om te zien hoe Aparna Sen de kwestie van schizofrenie heeft aangepakt. Ik weet er niet veel van en heb me laten leiden door wat er in _A Beautiful Mind_ werd beschreven, en hier ook door de interessante beschrijving ervan.<br />Maar wat de teleurstelling voor mij veroorzaakte, waren de kunstmatige dialogen en het te veel gebruik van het Engels. Het is waar dat er in India een nieuwe klasse wordt gevormd/is gevormd die zelfs thuis in het Engels spreekt, maar ik weet zeker dat het niet zo formeel is als in de film. Bovendien leek Waheeda Rehmaan het niet prettig te vinden om alles in het Engels te zeggen. Charu's dialoog in de Bihari-taal leek veel realistischer en beter te verteren. Het tweede punt gaat over de abstracte sfeer die ze aan de film heeft proberen te geven. Ik hou van films met een open einde, maar hier waren veel losse eindjes. Het leek wel of er stukjes van een puzzel aan elkaar waren geplakt om de film te maken. Er leek ook geen centraal thema in de film te zitten. Schizofrenie was zeker het hoofdthema, maar door zuster-zuster, moeder-dochter en dokter-azmi met elkaar te vermengen, werd er geen gebruik gemaakt van broer, Bose <0xE2><0x80><0x93> de vrouw van Bose <0xE2><0x80><0x93> maakte ze het publiek niet duidelijk wat ze eigenlijk probeerde af te beelden.<br />Over het geheel genomen is het een film die geschikt is voor mensen die van slechte films houden, een die vermeden moet worden voor degenen die films alleen maar als amusementsmiddel zien.
I must say it was a let down. Overall its great to see the way Aparna Sen has handled the issue of schizophrenia, I am not much knowledgeable on this and got whatever it was depicted in A Beautiful Mind, and here too its interesting portrayal.<br /><br />But the thing that caused the let down for me was the artificial dialogues and over use of English. Its true that a new class is being formed/ has been formed in India which talks in English even at home, but I am sure its not as formal as in the movie. Moreover, Waheeda Rehmaan did not seem very comfortable talking everything in English. Charu's dialogue in Bihari tone was seemingly much more realistic and digestible.<br /><br />The second thing, its about the abstract flavor she has tried to give to the movie. I generally like movies with open ending, but here there were many loose ends. Its like cut pieces are joined together to make the movie. Also there seemed no central theme to the movie. Schizophernia for sure was the main line but intermingling sister-sister, mother-daughter, adding doctor-azmi relation, no real use of brother, Bose - Bose's wife relations..... all were not required and made the audience loose track of what actually did she try to depict.<br /><br />On the whole, a watch for people who like off-beat movies, a must avoid for the ones who just see movies as an entertainment tool.