Beyond the Clouds is in veel opzichten de vreemdste film die ik ooit heb gezien. Niet vanwege de cultachtige aantrekkingskracht, het bloederige, zelfs niet vanwege de ideeën, maar vanwege de elementen die samen een meesterwerk van film maken. _Beyond the Clouds_ werd geregisseerd door Michelangelo Antonioni, een van de beroemdste regisseurs van Italië. Maar als je deze film alleen maar vluchtig zou bekijken, passief bedoel ik, zou het een van die melodramatische en vaak zinloze romances lijken. Deze film verdient veel aandacht, zo veel zelfs dat hij alle kaas in zich opneemt. Met kaas bedoel ik niet een plakje, maar een hele homp cheddar! De muziek lijkt erop.' Het verhaal en de dialoog doen denken aan een afgezaagde Japanse soap, en de metaforen zijn zo voor de hand liggend dat je jezelf wel voor je kop zou willen slaan.<br />Maar als je dit alles eenmaal hebt doorgewerkt, ben je bezig met een existentiële kunstvorm. De kaas voedt zich met de subtiele opnamen en trekt onze aandacht, perfect, naar wat we moeten weten. De basisthriller bestaat uit vier hoofdstukken, die niets met elkaar te maken hebben, en die allemaal over liefde gaan. Wat we leren is dat wat er ook gebeurt of wat er ook wordt gezegd, mensen niet met elkaar kunnen communiceren. In plaats daarvan kunnen ze alleen via elkaar communiceren. Ik neem aan dat dat zo is.' Waarom de dialogen en de plot zo goedkoop zijn, komt doordat de gesprekken overdreven irrationeel zijn door gebrek aan causaliteit en de reactie van de mensen overdreven melodramatisch.<br />Ik liet die film denken aan mezelf over; misschien is het hele leven één groot melodrama. We beoordelen onze gevoelens tegenover anderen als echt en doelbewust. Ik haat, omdat ik daar reden toe heb. Maar wat denken de gehate mensen? Misschien denken ze dat mijn haat stom en willekeurig is. Met andere woorden, melodramatisch.<br />Dus melodrama is in feite een existentiële functie. Een afgezaagde romance is gewoon menselijke interactie onder een vergrootglas gelegd, waardoor we de futiliteit kunnen zien van wie we zijn en wat we doen.<br />Dit is een geweldige film, ik kan hem iedereen aanbevelen!
Beyond the Clouds is in many ways the weirdest film I have ever seen. Not for its Cult appeal, gore, or even for its ideas, but because of the elements that combine to make this a masterpiece of cinema. Beyond the Clouds was directed by Michelangelo Antonioni, one of Italy's most famous directors. However, if you gave this film only a quick watch-over, passively I mean, it would seem one of those melodramatic and often pointless romances. This movie deserves great attention, to the point of embracing all its cheese. By cheese I don't mean a slice, but a whole brick of cheddar! The music seems like it's from some Italian porno, the story and dialogue like they are from a corny Japanese soap, and the metaphors are so obvious you want to smack yourself on the head.<br /><br />But once you get passed all this, you are engaged in an existential work of art. The cheese feeds into the subtle filming and draws our attention, perfectly, to what needs to be known. The basic plot is of four chapters, unrelated, and all about love. What we learn is that no matter what happens or what is said, people cannot communicate to each other. Instead they can only communicate through each other. I suppose that's why the dialogue and plot is so cheesy, because the conversations are overly irrational with lack of causality and people's reaction overly melodramatic.<br /><br />I left that film thinking to myself; maybe all life is one big melodrama. We judge our feelings towards others as real and purposeful. I hate, because I have reason. But what does the hated think? Maybe they think that my hate is stupid and arbitrary. In other words, melodramatic.<br /><br />So melodrama is actually an existential function. A corny romance is simply human interaction put under a magnifying glass, allowing us to see the futility of who we are and what we do.<br /><br />This is a great film, I recommend it to all!