Ik heb het gevoel dat Rupert Grint veel te bieden heeft in de rol die iedereen van hem kent. Dus ook al had ik nog nooit van deze film gehoord, toen hij in mijn tv-agenda verscheen, schakelde ik onmiddellijk over naar dat kanaal. Ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan!<br />Ik heb van andere recensenten gelezen dat ze over het algemeen niet van leeftijdsverhalen houden; ik daarentegen wel. Ik ben een van die mensen die altijd ouder worden; dat ben ik al sinds mijn twaalfde, ik ben nu 52 en ik zal waarschijnlijk doorgaan tot ik 92 ben. Ouder worden is niets meer dan plotseling de mogelijkheden beseffen die een andere dag met zich meebrengt. Het plotselinge besef, de omvang ervan, brengt ons soms in verwarring. Als we proberen ons tere wezen daarvoor te behoeden, ja, dan kan ik begrijpen hoe de komst van de ouderdom kan eindigen. Maar als we onszelf eenvoudigweg afstoffen en in de nieuwe richting gaan die we hebben ontdekt, dan zijn we plotseling op een nieuw pad, en we zijn net zo levend als gisteren, alleen sterker, helderder, en ik mag wel zeggen, interessanter.<br />Dus daar ging deze film over. Dit was een verhaal over de komst van de ouderdom in alle opzichten: de jonge Ben, zijn vader, pastoor Robert, en zeker vrouwe Evie... allemaal ondergingen ze een wonderbaarlijke transformatie. En meneer Fincham ook, nietwaar? Dat deden ze allemaal, vermoed ik, behalve de moeder, die ondanks haar enorme kans om dat te doen, werd geholpen door de gebeurtenissen aan het eind van de film. Dan heb je nog het gevoel dat ze precies hetzelfde pad zal blijven bewandelen, alleen met misschien een andere bijrollen.<br />Een uitstekende film dus, die onmogelijk in Amerika gemaakt kan zijn, wat bijzonder deprimerend is om over na te denken, maar godzijdank hebben we een gestage voorraad films die elders zijn gemaakt en die we af en toe te zien krijgen. Ik kan deze film van harte aanbevelen, als jij dat ook doet.' Ik moet er niet aan denken om door die delen heen te kruipen die ons allemaal maar al te vertrouwd zijn, en door de rest heen te grijnzen.
I've felt that Rupert Grint has a lot of promise from that role by which everyone knows him. So even though I had never heard of this film before, when it appeared in my cable TV listings, I immediately switched to that channel. I am so happy that I did! <br /><br />I've read from other reviewers that they don't generally like coming of age stories; I on the other hand quite do. I am one of those who is always coming of age; I have been since I was 12, I'm 52 now, and I will probably continue until I'm 92. Coming of age is nothing more than suddenly realizing the possibilities that another day brings. The suddenness of the realization, the magnitude of it, sometimes throws us into disarray. If we try to shelter our delicate selves from that, then yes, I can see how the coming of age can end. But if we simply dust ourselves off, and settle into the new direction we've discovered, then we're all of a sudden on a new path, and we're just as alive as we were yesterday, only stronger, brighter, and I daresay, more interesting. <br /><br />So that's what this movie was about. This was a coming of age story all the way round; young Ben, his father, Father Robert, and certainly Dame Evie... all went through a marvelous transformation. In fact, so too did Mr. Fincham, didn't he?! All did, I suspect, except in fact the mother, in spite of her enormous opportunity so to do, provided by the events of the end of the film. One is left with the feeling that she will continue on exactly the same path she's been on, only with perhaps a different supporting cast.<br /><br />So an excellent film, that could not possibly have been made in America, which is utterly depressing to think about, but thank God we have a steady supply of films made elsewhere that we occasionally get to see. I really heartily recommend this film, so long as you don't mind cringing through those parts of it that are all too familiar to us all, and grinning through all the rest of it.