Dertig procent van deze film lijkt het prototype voor het Kaartenkanaal te zijn. Je ziet ongeveer tien minuten lang een reusachtige kaart, en dan komen ze met de hoofdfilm, terwijl ze maar doorzeuren (zeuren over radar, snap je?) over radar. Er schijnen een heleboel radarstations in het verre noorden te zijn, die de grenzen van Noord-Amerika beschermen tegen aanvallen van dodelijke ijsberen. De beren komen nooit voor, maar een reusachtige Wesp wel. Hij heeft meer dan een miljoen jaar in het ijs vastgezeten, tot hij ergens anders op de wereld door een aardbeving werd losgelaten (ja, dat is waar. Ik durf te wedden dat hij door de opwarming van de aarde is losgelaten). Het is een enorm prehistorisch insect, en het heeft een heleboel voedsel nodig. De Wesp besluit zich te goed te doen aan de meest rundachtige dieren die hij in het bevroren noorden kan vinden. I.E., menselijke wezens. Hij begint radarstations aan te vallen, waarschijnlijk omdat het gezoem van de radarschotels hem op de zenuwen begon te werken.<br />Er verschijnt Kolonel Joe Parkman, de inwonende slijmerd van de film. Hij onderzoekt een vliegtuig dat is neergestort en vraagt zich af waarom er geen lijken in het wrak liggen. Het enige wat hij vindt, is een van de klauwen van de Wesp. Blijkbaar heeft hij besloten zijn nagels te knippen terwijl hij zich te goed deed aan de bemanning van het vliegtuig. Parkman neemt de punt van de klauw mee om te worden geanalyseerd door een duizend jaar oude wetenschapper.<br />Grootvader-wetenschapper kan? Luke maakt geen kop of staart aan de klauw, vooral omdat hij zijn dutjes heeft gemist en zijn geest niet al te best functioneert. Dus haalt hij er een zelfvoldane paleontoloog bij, gespeeld door de vent die de privédetective was in Perry Mason. Hij en zijn vriend, een travestiet-fotograaf, vliegen naar het noorden omdat hij tot de conclusie is gekomen dat de klauw van een bidsprinkhaan moet zijn geweest. Al was het er maar een zo groot als een forensentrein.<br />Het is Lukes liefde op het eerste gezicht als kolonel Parkman de vrouwelijke fotograaf voor het eerst ziet. De mannen op de basis, die het duidelijk al jaren zonder vrouw moeten stellen, vinden haar het lekkerste ding dat ze ooit hebben gezien sinds oma Clampett. De zelfvoldane wetenschapsman en de slijmerige soldaat beginnen samen te werken om het spoor van de Wesp te volgen, die een aantal opnamen van een Eskimodorp heeft vernietigd. Hij komt naar de basis, op zoek naar een hapje na het eten, en verplettert een paar goedkope opnamen heel effectief. Dan vliegt hij naar het zuiden en verdwijnt.<br />Nu komen de spannende uren waarin de mannen van de burgergrondwaarnemers worden opgeroepen om de lucht af te speuren naar iets groots dat overvliegt. Ik betwijfel of ze in werkelijkheid te horen zouden hebben gekregen dat ze op zoek waren naar een reusachtige vliegende bidsprinkhaan die mensen opeet, want dat zou paniek hebben veroorzaakt. Ze kregen waarschijnlijk te horen dat ze moesten uitkijken naar een reusachtige 727 die groen geverfd was en zoemde omdat de motor defect was.<br />Col. Parkman gaat met een vliegtuig naar boven om te proberen de Wesp neer te schieten, en verknoeit de missie. De Wesp landt in New York City, waarschijnlijk omdat hij een show op Broadway wilde zien of een bezoek wilde brengen aan Sex World op Times Square. Het leger drijft hem in een hoek in de Tunnel, en Parkman en zijn mannen lenen stomme pakken van de Orkin Man om naar binnen te gaan en te proberen de Wesp op te blazen. Succes! Nou ja, bijna, want de Wesp stuiptrekt nog zo erg dat hij de mannelijke fotografe Eve Arden bijna vermoordt. Aan het eind is er een lauwe liefdesscène, en de paleontoloog maakt een foto van de dode bidsprinkhaan, want Kolonel Haarvet en Juffrouw Geslacht Onbepaald zijn druk aan het zoenen. Zo'n misselijkmakend einde.
Thirty per cent of this movie appears to be the prototype for the Map Channel. You see a giant map for about ten minutes, then they unleash the stock footage big time while droning(droning, get it?)on about radar. Apparently there's a lot of radar stations in the far north, protecting North America's borders from attacks by deadly polar bears. The bears never show up, but a giant Mantis does. It was frozen in the ice for over a million years or so, until it was released by an earthquake somewhere else in the world(yeah, right. For my money, it was released by global warming). It is a huge prehistoric insect, and it needs lots of food. Since there aren't any cows in the frozen north, it decides to feast on the most bovine-like creatures it can find up there. I.E., human beings. It starts attacking radar stations, probably because the humming from the radar dishes was getting on its nerves.<br /><br />Enter Col. Joe Parkman, the resident smarmy guy of the film. He's investigating a plane that went down, and is puzzled why there are no bodies in the wreckage. The only thing he finds is one of the claws of the Mantis. Apparently it decided to trim its nails while it was snacking on the plane's crew. Parkman takes the claw tip back with him to be analyzed by a thousand year old scientist.<br /><br />Grandpa scientist can't make heads or tails of the claw, mostly because he's missed his naps so his mind isn't functioning too well. So he calls in a smug paleontologist played by the guy who was the P.I. in Perry Mason. He and his friend, a transvestite photographer, fly north because he's decided that the claw must have come from a Praying Mantis. Just one the size of a commuter train.<br /><br />It's Luke warm love at first sight when Col.Parkman first sets eyes on the she-male photographer. The men at the base, obviously having been deprived for many years, think she's the hottest thing to come along since Granny Clampett. Smug science guy and smarmy soldier guy start working together to track the path of the Mantis, which has devastated some stock footage of an Eskimo village. It comes to the base looking for an after dinner snack, and crushes some cheap sets quite effectively. Then it flies south and disappears.<br /><br />Now comes the tense hours when the civilian ground observer core are called on to sweep the skies looking for anything large flying overhead. I doubt that in reality they would have been told that they were looking for a giant flying mantis that eats human beings, since that would haver caused a panic. Probably they were told to look for a giant 727 that was painted green and hummed because its engine was out of tune.<br /><br />Col. Parkman goes up in a plane to try to shoot the Mantis down, and botches the mission. The Mantis lands in New York City, probably because it wanted to take in a show on Broadway or visit Sex World in Times Square. The army corners it in the Tunnel, and Parkman and his men don stupid suits that they borrowed from the Orkin Man to go in and try to blow the Mantis up. Success! Well, almost, since the Mantis is still twitching enough that it almost kills the mannish Eve Arden photographer lady. There's a tepid love scene at the end, and the paleontologist takes a picture of the dead mantis because Colonel Hair Grease and Ms. Gender Unspecified are busy smooching. So kind of a nauseating ending.