Het loont om naar _Reader's Digest_ te kijken. Of _Time_, als dat de oorspronkelijke bron was van het artikel dat Mani Ratnam zou hebben geïnspireerd om dit meesterwerk te maken. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een geadopteerd meisje dat op zoek gaat naar haar biologische ouders, schildert meneer Ratnam een klassieker die net zo goed nagelt als berispt, net zo goed koestert als kastijdt en net zo goed predikt als oefent.<br />Waar moet je beginnen? De onheilspellende somberheid die aan een nieuwe strijd in Noord- Sri Lanka voorafgaat? Het chaotische huishouden van een gezin dat aan het hoofd staat van een berucht ingenieur en 3 schattige ondeugende kinderen? Of dat duistere gebied waar de werkelijkheid het punt van een comfortabel bestaan overschrijdt en verandert in een monster van ongelovige en sinistere gebeurtenissen en ideologieën? Hoe je het ook bekijkt, deze film is het waard om in je collectie op te nemen, als je toevallig van Mani Ratnams meeslepende drama's houdt.<br /><br />Meneer Ratnam is een meester in het combineren van fictieve verhalen met echte gebeurtenissen, en in deze film geeft hij les in het inpassen van twee echte verhalen in één verhaal. Ik ga niet in op het verhaal omdat het beter gezien dan gelezen is. Maar waar ik bij wil stilstaan is de impact die het op mij had en waarom het, ondanks alle oorlogen die in deze wereld worden uitgevochten, die eenvoudige maar onuitputtelijke kracht die hoop heet, niet kan vernietigen.<br />Onschuld, in zijn zuiverheid, kan de complexe verlangens van volwassen decadentie en hebzucht niet doorgronden. Evenmin herkent het gevaar als het vergezeld gaat van de vurige vastberadenheid om te zoeken wat het wil. Het is een dergelijke onschuld die Amudha ertoe brengt haar biologische ouders op te zoeken, ondanks de waarschuwingen dat ze verloren zouden kunnen gaan in de heksenketel van een burgeroorlog. Amudha, die een angstaanjagende ervaring van een gesprek met een lichamelijk gehandicapte man heeft overleefd om vervolgens te beseffen dat hij een veel dodelijker, vermomde entiteit is, houdt zich aan haar doel op een manier die het verzet van haar weldoeners verscheurt. En als de twee elkaar eindelijk ontmoeten, moeder en dochter, is de hereniging zo gespannen van emotie dat zelfs de temperamentvolle pleegvader in tranen uitbarst. Geholpen door een fonkelende achtergrondmuziek van A R Rahman, is de scène die volgt schrijnend om zelfs de hardste harten te doen smelten: een lijst van vragen die Amudha haar biologische moeder moet stellen. In een culminatie die net zo dramatisch is als de reeks incidenten die eraan voorafging, ontdekt een kind zijn moeder, levend van lichaam, maar verloren van geest. Met het verpletterende besef dat ze niet bij degene kan blijven die haar heeft gebaard, doet Amudha haar pleegmoeder wat de titel van deze film betekent: een kusje op de wang.<br />Wat de cast betreft, het spoor wordt duidelijk gemarkeerd door de briljante PS Keerthana. Meneer Ratnam heeft de gave om spectaculaire voorstellingen los te peuteren van onbekende kinderartiesten, maar dit zou Keerthana niets moeten kosten voor een voorstelling die prijzen heeft gewonnen. Met een bekwame ondersteunende cast van Madhavan (Thiru), Simran (Indira) en de verbijsterende Nandita Das (Shyama) verfraait ze de scènes in bijna elk beeld waarin ze optreedt. De muziek mag dan niet zo gedenkwaardig zijn als de andere aanbiedingen van Rahman, maar dat weerhield hem er niet van om weer een nationale prijs voor de beste muziekrichting in de wacht te slepen. 'Vellai Pookal' is evenzeer een ode aan de behoefte om mensenlevens te koesteren als aan de natuur. De dialogen zijn eersteklas (denk aan de ontroerende woordenwisseling tussen Amudha en Indira op de schommel, kort na de onthulling dat ze niet Indira's biologische dochter is) en de cinematografie is subliem. Deze film is een duidelijke verklaring om de wapens neer te leggen, maar ook om menselijk leven en uitdrukkingen te respecteren. Beschouw hem niet als een les in filmmaken; je zult er alleen maar het allerbeste van de Mani Ratnam-A R Rahman-stal van missen.
It pays to watch Reader's Digest. Or Time, if it was the original source of the article that served as a supposed inspiration to Mani Ratnam to make this masterpiece. Based on a true story of an adopted girl who goes in search of her biological parents, Mr. Ratnam paints a classic that rivets as much as it rebukes, cherishes as much as it chastens and preaches as much as it practises.<br /><br />Where does one start? The foreboding gloom that precedes fresh strife in northern Sri Lanka? The chaotic household of a family headed by a firebrand engineer-author and 3 adorably naughty children? Or that murky region where reality crosses the point of providing a comfortable existence and becomes a monster of incredulous and sinister events and ideologies? Whichever way one looks at it, this film is worth being in your collection, if you happen to like Mani Ratnam's compelling dramas.<br /><br />Mr. Ratnam is a past master in blending fictional tales within real life incidents and in this film, he oozes class in adapting two real-life stories into one. I will not go into the story as it is better seen than read. But, what I will dwell upon is the impact it had upon me and why, for all the war-mongering that happens in this world, it cannot destroy that simple yet inexhaustible force called hope.<br /><br />Innocence, in its purity, cannot fathom the complex desires of adult decadence and greed. Nor does it recognize perils when it is accompanied by the fierce determination to seek what it wants. It is an innocence of such nature that drives Amudha to seek her biological parents, despite warnings that they could be lost in the cauldron of civil war. Having survived a terrorizing experience of conversing with a physically challenged man only to realize that he is a more lethal entity in disguise, Amudha sticks to her cause in a manner that tears down her well-wishers' resistance. And finally, when the twain do meet, mother and daughter, the reunion is so taut with emotion that even the temperamental adoptive father is reduced to tears. Aided by a coruscating background score from A R Rahman, the scene that follows is poignant to melt even the stoniest of hearts: a list of questions that Amudha has to ask her biological mother. In a culmination as dramatic as the sequence of incidents leading to it, a child discovers its mother, alive in body but lost in spirit. With the crushing realization that she has no hope of staying with the one who bore her, Amudha does to her adoptive mother what this film's title means: a peck on the cheek.<br /><br />As for the cast, the trail is clearly blazed by the brilliant PS Keerthana. Mr. Ratnam has a gift of extracting spectacular performances from little-known child artistes, but this should take nothing away from Keerthana for an award-winning performance. With an able supporting cast of Madhavan (Thiru), Simran (Indira) and the stupendous Nandita Das (Shyama), she embellishes the scenes in almost every frame she is in. The music may be not as memorable as other Rahman offerings but that still didn't stop him from garnering another National Award for the best music direction. "Vellai Pookal" is as much an ode for the need to cherish human life as it is for nature. The dialogues are top-class (sample the touching exchange Amudha and Indira have on the swing, shortly after the revelation that she is not Indira's biological daughter) and the cinematography, superb.<br /><br />This film is a clear statement to drop arms as much as it is to respect human life and expressions. Do not judge it as a lesson in film-making; you will only lose out on experiencing one of the very best from the Mani Ratnam-A R Rahman stable.