Voor degenen die me nare e-mails sturen, kan ik de pot op. Er is een trend in Hollywood waar degenen die al te bizarre films maken onmiddellijk ongevoelig zijn voor kritiek. Garden State is zo'n film.<br />Zeker, Zach Braff, de ster van een nogal overgewaardeerde sitcom, verrast mensen met enig talent achter de camera, maar dat rechtvaardigt nog niet het soort lof dat een film als deze heeft ontvangen. Het verhaal is vaak te dun en te oppervlakkig om echt inzicht te bieden. Mensen hebben deze film met The Graduate vergeleken, maar dat soort mensen is het soort mensen dat probeert onafhankelijke cinema te overdrijven. Indiefilms zijn onderworpen aan dezelfde hit-and-miss-mentaliteit als de studiofilms, maar de mensen leken te zijn vergeten dat er veel meer slechte indiefilms zijn dan goede. Garden State is niet afschuwelijk, maar ook niet geweldig.<br />Ten eerste is de film te snel, wat resulteert in een vrij snelle terugkeer van Large in zijn vroegere leven. Na tien jaar doen de mensen meestal alsof hij nooit weg is geweest. Waar is de g<0xC3><0xAA>ne? Natuurlijk wordt de situatie altijd opgelost door een snelle drugsscène (die naar mijn mening behoorlijk accuraat is geportretteerd). De film lijkt een heleboel emotionele onrechtvaardigheden te vertonen, waardoor we het idee krijgen dat de emotie later op een diepere en beter doordachte manier naar voren zal komen. Maar op dat gebied levert hij niets, waardoor we ons gaan afvragen waarom de reis naar sommige van zijn beslissingen en momenten zo snel werd voltooid (zoals de neiging van Peter Saarsgard om zijn graf te beroven). Het was niet helemaal abominabel, maar misschien moeten we ophouden de film te prijzen als iets wat het niet is.
For those that might send me nasty e-mails, shove it. There is a trend in Hollywood where those that create overly-quirky movies are instantly impervious to criticism. Garden State tends to be one of those movies. <br /><br />Sure, Zach Braff, star of a rather overrated sitcom, surprises people with some talent behind the camera, but that doesn't warrant the kind of praise that a film like this has been receiving. The story is often times too thin and shallow to provide any real insight. People have compared this film to The Graduate, but those type of people are the types that try to oversell independent cinema. Indie films are subject to the same hit and miss mentality that typically hits the studio films, but people seemed to have forgotten that there are far more bad indie films than good ones. Garden State isn't atrocious, but its isn't great.<br /><br />First off, the film is too quick, resulting in a rather fast reemergence of Large into his former life. After ten years, people tend to act like he never left. Where's the awkwardness? Of course, the situation is always solved by a quick drug tasting scene (which I will say was portrayed rather accurately). The film seem to present a lot of emotional inequities, giving us the idea that the emotion will come up later in a more deeper and more well thought out way. However, it fails to deliver on those fronts, leaving us wondering why the journey to some of his decisions and moments were quickly resolved (like Peter Saarsgard's grave robbing tendencies). It wasn't completely abysmal, but maybe we should stop praising the film as something it isn't.