Ahum. Ik denk dat ik de enige ben die dit zegt, maar ja, ik verveelde me tijdens de film. Ik wil niet zeggen dat dit een slechte film is, in feite is het een heel goede poging om de diepste emoties te beschrijven <0xE2><0x80><0x93> dilemma, verdriet, liefde, want het is het debuut van de regisseur (gelezen ergens, is het waar?). Ik had het gevoel dat er iets niet helemaal in de haak was, misschien ligt het aan mij, ik voel me niet genoeg aangetrokken tot de personages om me in hun wereld onder te dompelen. Dit is een eenvoudig verhaal, over gewone mensen, gewone levens. Door middel van eenvoudige en korte dialogen probeert de regisseur het leven van een gewone man te beschrijven, en hoe hij het nieuws van zijn ziekte verwerkt door het elke keer weg te lachen. O ja, zijn gelach was in het begin best schattig, maar ik krijg er langzamerhand de kriebels van, zo'n diep, joviaal gebulder voor een zachtaardige man! Ik moet zeggen dat ik niet de impact voelde die de meeste lezers voelden, in feite werd ik meer aangetrokken door de triviale scenario's zoals het uitspugen van watermeloenzaadjes met zijn zus die duidelijk aantonen dat ze zich bij elkaar op hun gemak voelen, het omatje dat terugkwam voor nog een shot <0xE2><0x80><0x93> dat is een beetje melancholiek, het attente gebaar om de procedures voor zijn vader op te schrijven <0xE2><0x80><0x93> hmm maar dit is voorspelbaar. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op actie, onafhankelijke films zijn voor mij een fluitje van een cent! Misschien heb ik gewoon een heel hoge verwachting na het zien van veel diepzinnige films met een sterker beeld. Sommige Aziatische films zijn het horloge waard:<br /><0x3E> Tony Takitani (afbeeldt eenzaamheid) Wayward Cloud (maar 1 dialoog) My Sassy Girl (leuk!) 4.30 (ook eenzaamheid) 15 (gangsters wonen in plaatselijke omgeving) Voor zonsopgang en voor zonsondergang (die moet ik gewoon noemen, ook al zijn het geen Aziatische films. Fans zullen het begrijpen!)
Ahem.. I think I'll be the only one who's saying this but yes, I was a lil bored during the film. Not to say that this is a bad movie, in fact it's a very good attempt at portraying the innermost emotions - dilemma, sorrow, love.., esp it's the director's debut (read from somewhere, is it true?). I felt that something's not quite right, maybe it's just me, I'm not drawn to the characters enough to immerse me in their world. This is a simple story, about ordinary people, ordinary lives. Through simple and short dialogs, the director tries to relate a simple guy's life, and how copes with the news of his illness by laughing it away every time. Oh ya his laughter was kinda cute at first but gradually it gets to me, such a deep hearty roar for a gentle man! I must say, I didn't feel the impact that most readers felt, in fact I was more drawn to the trivial scenarios like spitting of watermelon seeds with his sis that clearly shows that they're comfortable with each other, the granny who came back for another shot - this is kinda melancholic, the thoughtful gesture of writing down the procedures for his dad - hmm but this is predictable.. Don't misunderstood that I'm an action-lover, independent films are my cup of tea! Perhaps I just have a really high expectation after watching many deep films that have stronger imagery. Some Asian films worth the watch: <br /><br />Tony Takitani (depicts loneliness) Wayward Cloud (only 1 dialog) My Sassy Girl (I like it!) 4.30 (loneliness as well) 15 (gangsters lives in local setting) Before sunrise and Before sunset (I just have to mention these even though they are not Asian films. Fans will understand!)