Om 2.37 uur pleegt een middelbare scholier zelfmoord. Omdat er niet is aangetoond wie de dader is of waarom, gaat de tijd terug naar het begin van de dag. Van hieraf volgen we zes afzonderlijke leerlingen: Marcus, Melody, Luke, Steven, Sarah en Sean. Elke leerling worstelt met zijn eigen morele dilemma's, en allemaal bereiken ze het kookpunt, komen ze voor een van hen aan het eind van hun Latijn.<br />Nadat hij een vriend heeft verloren door zelfmoord, en nadat hij zijn eigen zelfmoordpoging heeft overleefd, heeft schrijver/regisseur Murali K. Thalluri een meeslepend drama gecreëerd dat zich richt op het leven van tieners en de afschuwelijke daad van zelfmoord. Zelfmoord is een onderwerp dat altijd in de schaduw is gebleven, maar om 2.37 uur probeert Thalluri het aan het licht te brengen. Als je geraakt bent door de daad van zelfmoord of door wie dan ook, wordt 2:37 des te moeilijker te zien.<br />Met zware en moeilijke onderwerpen pakt Thalluri ook de dagelijkse tienerlevenscrisis aan. Seks, zwangerschap, seksuele identiteit, pesten, vriendschap, Thalluri weet het allemaal op een uiterst realistische manier te brengen en te laten zien. De factor die van invloed is op Thalluri's talent is zijn subtiliteit. Hij respecteert zijn onderwerp en de problemen waar iedereen op een gegeven moment mee te maken krijgt. Het is soms bijna een documentaire, omdat het zo'n pijnlijk realisme heeft; de interviews met elk personage die door de film heen zijn opgenomen, versterken dat alleen maar.<br />2:37 heeft een duidelijke overeenkomst met de film Elephant van Gus van Sant. Hoewel de kern van elke film anders is, gaan beide films over het tienerleven. Net als Sant maakt Thalluri lange achtervolgingsshots, waarbij de tijd heen en weer springt, om de interactie tussen de personages vanuit verschillende perspectieven te laten zien. Een bepalend punt voor Elephant was de etherische ambiance. Met de schaarse conversatie, de kleine ontwikkeling van de personages en de lange achtervolgingsshots creëerde Sant een spookachtige en hypnotiserende sfeer voor een naderende angst. Zolang die angst er is in 2:37, bereikt de emotionele band met de personages een hoger niveau dat Sant niet kon bereiken. Naarmate de tijd verstrijkt, sluipt de kwetsbaarheid van de personages naar buiten en sleurt je mee in hun emotionele achtbaan.<br />De echte hit in deze film komt met de onvermijdelijke zelfmoord, die al aan het begin wordt voorspeld. Het moeilijkste aan deze scène is de totale inbreuk en het onbehagen dat we voelen als we als publiek toekijken hoe iemands leven op een gruwelijke manier eindigt. Hoewel veel films die zelfmoord laten zien, de handeling verdoezelen of de handeling romantiseren, toont Thalluri de pijn en het verdriet die met deze handeling gepaard gaan, en dat is niet de beste oplossing. Met onbekenden in de hoofdrollen en hun eerste grote rollen: Teresa Palmereach, Frank Sweet, Joel Mackenzie, Marni Spillane, Charles Baird en Sam Harris laten allemaal een onmetelijk talent en een veelbelovende acteercarrière zien.<br />De verfilming en verfilming van 2:37 is een film die je absoluut niet mag missen.
At 2:37, a high school student commits suicide. Not shown who has taken their lives or reasons known, time skips back to the start of the day. From here we follow six separate students; Marcus, Melody, Luke, Steven, Sarah and Sean. Each student is struggling with their own moral dilemmas, all reaching boiling point, hitting to an end for one.<br /><br />After losing a friend to suicide, and surviving his own suicide attempt, writer/director Murali K. Thalluri has created a revetting drama focusing on teen life and the horrible act of suicide. Suicide has been a topic that has been kept in the shadows, 2:37 is Thalluri's attempt to bring it to light. If you have been touched by the act of suicide or anyone who has, 2:37 becomes all the harder to view.<br /><br />With heavy and hard subject matter, Thalluri also tackles everyday teenage life crisis's. Sex, pregnancy, sexual identity, bullying, friendship, Thalluri manages and shows them in an extremely realistic manner. The factor on Thalluri's talent is his subtlety. He respect his subject and the problems that everyone will have suffered through at sometime. It verges near documentary at times, it has such a painful realism; the interviews with each character spliced through the film only heightens this.<br /><br />2:37 has a distinctive similarity to Gus Van Sants film Elephant. While the core of each film is different, both tackle teen life. Like Sant, Thalluri utilizes long tracking shots, with time skipping back and forth, to show each characters interaction from different perspectives. A defining point to Elephant was its ethereal ambiance. With spare conversation, little development of characters, and the long tracking shots, Sant created a haunting and mesmerizing atmosphere to a coming dread. While there resides this dread in 2:37, the emotional connection to the characters reaches a higher level Sant couldn't reach. As time goes by, each characters fragility creeps out, dragging you along their emotional roller-coaster.<br /><br />The real hit in this film comes with the inevitable suicide, foretold at the very beginning. The hard part about this scene is the complete intrusion and discomfort we have as an audience watching someones life end in a gruesome fashion. Though many films that have shown suicide, gloss over the act or romanticizes the act. Thalluri shows the pain and agony involved with this act and that its not the best solution. With unknowns in the leads and their first major roles; Teresa Palmereach, Frank Sweet, Joel Mackenzie, Marni Spillane, Charles Baird and Sam Harris all show immense talent and promising acting careers.<br /><br />Compelling and revetting, 2:37 is an absolutely unmissable film.