Ik zet een film zelden na de eerste 10 minuten uit, maar met deze deed ik dat wel. Wat me tegenstond was dat het zo overduidelijk was dat het enige doel van deze film was om zoveel mogelijk huid van zo veel mogelijk B-actrices bloot te leggen, en dat de rest er eigenlijk niet toe doet.<br />Begrijp me niet verkeerd; ik hou van mooie actrices en seksscènes, en seksploitatiefilms hebben hun eigen verdienste, maar deze regisseur doet verder niets goed.<br />Neem bijvoorbeeld de scène waarin de twee agenten (natuurlijk een man en een vrouw, en natuurlijk is er al dat zogenaamd geestige geklets tussen hen) staan te praten terwijl ze bij het eerste lijk staan. De camera zoomt voor elke regel uit (er zit meer dan één schermbreedte tussen!) en uiteindelijk vraag je je af of je zeeziek wordt van die beelden of van de zinloze dialoog.<br />Nou, misschien is het na de eerste 10 minuten beter geworden, maar ik zou het niet weten. Ik wees de weddenschap af en vond iets beters te doen.
I rarely shut a movie off after the first 10 minutes but that is what I did with this one. What turned me off was it was so obvious that the only purpose of this movie was to expose as much skin of as many B actresses as possible, and nothing else really matters.<br /><br />Don't get me wrong; I like pretty actresses and sex scenes, and sexploitation movies have their own scale of merits, but this director does nothing else right.<br /><br />For example, take the scene where the two cops (of course one guy one gal and OF COURSE there is all this supposedly witty banter between them) are talking over while standing over the first dead body. The camera pans between them for each line, (there's more than one screen-width between them!) and you end up wondering whether you're seasick from that or the clueless dialog.<br /><br />Well, it MIGHT have gotten better after the first 10 minutes, but I wouldn't know. I declined the sucker bet and found something better to do.