Dit is een diepgravend en ontroerend boek over de schepping van kunst, dat wat uniek menselijk is en niet door de natuur kan worden voortgebracht, over de prijs van het genie, de zoektocht naar transcendentie en wat uiteindelijk familie betekent, dat wil zeggen: wij allemaal. Ik was erg geroerd door de familiediscussie die Nathaniel met zijn zussen had over de tekortkomingen van hun vader, die zich afspeelde in een prachtig huis dat warmte uitstraalde die Lou had gecreëerd. En hoewel Esther zo kil lijkt in haar discussie over Lous onvermogen om geld te verdienen, kun je je voorstellen dat ze op veel punten in zijn leven een tegenwicht moet hebben gevormd tegen zijn impulsen. Nathaniel heeft heel goed laten zien hoe alle mensen in Lou's leven in zijn leven passen, en hij heeft het afgemaakt en is net zozeer een deel van zijn werk geworden als zijn eigen genie. Ja, zelfs, of misschien juist wel, door onze mislukkingen worden we wie we zijn. En dan zijn er natuurlijk de gebouwen. Ik kende Lou Kahn alleen van naam en had zijn naam niet echt in verband gebracht met zijn werk, maar ze zijn een bewijs van genade. Misschien komt er op een dag een gebouw waar we allemaal in passen, en het zal zeker op een gebouw van Lou Kahn lijken, misschien wel op de nog niet voltooide tempel in Jeruzalem. Misschien is er redding.
This is a profound and moving work about the creation of art, that which is uniquely human and cannot be produced by nature, the cost of genius and the search for transcendence and what in the end constitutes family, i.e, all of us. I was very much moved by the family discussion that Nathaniel had with his sisters about the shortcomings of their father as it was set in a beautiful home that seemed to radiate warmth that Lou had created. And although Esther seems so cold in her discussion about Lou's inability to make money you can appreciate how she at many points in his life must have been a counter-weight to his impulses. Nathaniel did a great job of showing how all of the people in Lou's life fit in and completed it and became as much a part of his work as his own genius. Yes even, or maybe especially, our failures make us who we are. And of course there are the buildings. I had only known Lou Kahn by name and did not really connect his name to his work, they are evidence of grace. Perhaps someday there will be a building where we will all fit, and it will certainly resemble a Lou Kahn building, perhaps the unbuilt temple in Jerusalem. Perhaps there is salvation