Nadat ik 'La Pianiste' een paar jaar geleden had gezien, zei ik tegen mezelf dat ik het nooit meer zou zien, zo krachtig en verontrustend was het. De tijd verstreek, maar ik kon de film en de hoofdpersoon, Erika Kahut, niet uit mijn hoofd zetten. Het verhaal van een gerespecteerde pianolerares van het Weense conservatorium, koel en beheerst aan de buitenkant, een expert op het gebied van klassieke muziek, met een innerlijke wereld die zo duister en verontrustend was door de demonen van angst, zelfhaat en zelfvernietiging die sterk genoeg waren om haar te ruïneren, eiste meer dan één viewer. De film is gebaseerd op een boek van Elfriede Jelinek, de controversiële literatuurschrijfster op wie de film is gebaseerd, en nadat ik het gelezen had, zag ik de film opnieuw. De tweede keer kwamen alle puzzelstukjes op de juiste plaats terecht. Het komt niet vaak voor dat een aangrijpend boek met zo'n briljante verfilming als _Le Pianiste_ op het witte doek wordt gebracht. Drie acteurs gaven uitstekende vertolkingen. De pianomuziek van Franz Schubert, 'doordrenkt van de morbide menselijkheid', is ook een opvallende ster in de film.<br />Ik heb maar één probleem met de visie van Hauser. Er is een scène in de film waarin Hauser een paar veranderingen in Erika's personage aanbrengt in vergelijking met de roman. In het boek liet ze zich alleen in een brief aan Walter zien, de jonge student in de serre die zich tot haar aangetrokken voelde. Zodra hij besefte waar hij mee te maken had en haar liet zien hoezeer hij daarvan walgde, communiceerde ze niet meer met hem. Erika uit het boek zou nooit achter Walter aan gaan om zich aan hem te vergrijpen. Ze hield alles binnenskamers <0xE2><0x80><0x93> ze hield niet van acteren, ze was geen jager <0xE2><0x80><0x93> ze keek graag toe. De grote scène tijdens de ijshockeywedstrijd was niet nodig. Het probeerde Erika sympathiek te maken (en Huppert was natuurlijk hartverscheurend), maar het miste het mysterie dat haar omringde. Jelinek had die scène niet geschreven, hij klonk vals en zag er vals uit in een overigens uitstekende film.
After I saw "La Pianiste" several years ago, I said to myself that I would never see it again, so powerful and disturbing it was. Time went on but I could not get the movie and its main character, Erika Kahut out of my mind. The story of a respected Piano teacher in Vienna Conservatory, cool and collected on the surface, an expert in classical music, with the inner world so dark and disturbing with the demons of fear, self-loathing and self destruction strong enough to ruin her demanded more than one viewing. I read the book "The Piano Teacher" by Elfriede Jelinek, the controversial Nobel Prize winner in literature that the film is based on and after reading it I saw the film again. Second time, all pieces of puzzle came to the right places. Not very often an outstanding harrowing book is transferred to the screen with such brilliancy as "Le Pianiste". Three actors gave outstanding performances. Franz Schubert's Piano music, "soaked in the morbid humanity", is another bright star of the movie.<br /><br />I only have one problem with Haneke's vision. There is a scene in the film where Haneke made some changes to Erika's character comparing to the novel. In the book, the furthest she went to reveal herself to Walter, the young student in the conservatory who became attracted to her, was in a letter. As soon as he realized what he was dealing with and showed to her how much he was repulsed by that, she had stopped communicating with him. Erika of the book would never chase Walter to throw herself to him. She kept everything inside - she did not like to act, she was not a chaser - she loved to watch. The big scene during the hockey game was not necessary. It tried to make Erika sympathetic (and of course, Huppert was heartbreaking) but it took the mystery that surrounded her - Jelinek did not write that scene, it sounded and looked false in otherwise excellent film.