De Engelse Patiënt is een van die films die meestal de hoogste lof verdienen. Ik zeg meestal, omdat deze film, hoewel heel serieus, intens, diep en heel bedachtzaam, toch een paar nadelen heeft. In de eerste plaats: waarom, o waarom zijn de moderne films zo lang? Deze duurt meer dan twee uur en van tijd tot tijd wordt het echt moeilijk om je te concentreren en de uiterst serieuze plot te volgen. Ik zeg: als de film een uur korter was, zou dat alleen maar goed zijn. Maar we hebben wat we hebben. De Engelse Patiënt, die verschillende Oscars heeft gewonnen, is nog steeds heel goed. Het is een diepzinnige, inzichtelijke verhandeling over de menselijke ziel, liefde en verraad, oorlog en lafheid, geweld en moed. Ralph Fiennes is een briljante acteur. Zijn held, neurotisch en zwijgzaam, is een raadselachtige man die bereid is alles te doen om het leven van zijn geliefde te redden. Hij is geweldig, ook al is hij de helft van de tijd een misvormde invalide. Hij is de sterkste schakel hier. Juliette Binoche is zoals gewoonlijk heel overtuigend en lief. Ze voegt veel toe met haar uitstekende spel en het liefdesverhaal met die Sikh-officier. Willem Defoe, Colin Firth, Christine Scott Thomas zijn er allemaal, allemaal enorm en allemaal heel sterk. En dan is er nog de woestijn van Egypte, dan is er de diepe, wolkeloze lucht, de groene bossen van Italië. De natuur is hier, zelfs als er mensen sterven, bommen brullen en landmijnen ontploffen. Oorlog is hier ook. Het is duidelijk, vreselijk en bloederig. Dan zijn er lijken, afschuwelijke, bebloede lijken, dan naakte lijken, met overspel en al. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Zoveel schitterend acteurswerk, zoveel realisme, zoveel wreedheid die de oorlog met zich meebrengt. Dit is geen film om je te ontspannen. Hij zet je aan het denken.
The English Patient is one of those films that mostly deserve all the highest praise. I say, most, because this movie, albeit very serious, intense, deep and really thoughtful, still suffers some drawbacks. First and foremost, why, oh why are the modern films so long? This one lasts for more than two hours and from time to time it becomes really hard to concentrate and follow the extremely serious plot. I say, if the film were an hour shorter, that would serve it only good. However, we have what we have. The winner of several Oscars, The English Patient is still very good. It is a deep, insightful treatise of human soul, love and betrayal, war and cowardice, violence and bravery. Ralph Fiennes is a smashing superb actor. His hero, neurotic and silent, is an enigmatic person, ready for everything only to save the life of his lover. He is great, even though half the time he is a deformed cripple. He is the strongest link here. Juliette Binoche is as usual very convincing and sweet. She adds a lot with her excellent play and the love story plot with that Sikh officer. Willem Defoe, Colin Firth, Christine Scott Thomas are all here, all enormous and all very strong. And then there is desert of Egypt, then there is deep, cloudless sky, green groves of Italy. The nature is here, even when people die, bombs roar, land mines explode. War is here, too. It is obvious, terrible, and bloody. Then, there are corpses, horrible gory bodies, then nude bodies, adultery and all. I do not know what to say. So much of a splendid actors' work, so much of realism, so much of brutality that war brings. This is not a film for relaxation. It makes you think.