Als spektakel is Nihon chinbotsu moeilijk te bekritiseren. De Japanners hebben geprofiteerd van hun intieme relatie met de zee, en het concept van de film impliceert dat een hele wereld en manier van leven op het spel staan <0xE2><0x80><0x93> dankzij het vulkanische erfgoed. Vanuit het gezichtspunt van de werkelijkheid is het nogal dwaas om een drama te hebben waarin heel Japan onder de golven verdwijnt; waarom alleen Japan?<br />Dus laten we aannemen dat we de filmrealiteit hebben, gevoed door spektakel (en popcorn), en dat sommigen dat heel aangrijpend zullen vinden. Vergeleken met avonturen met Japanse radioactieve monsters komt dit over als volwassener en beter getimed. Het emotionele element wordt onderschat, en het werkt echt. (Maar bij de climax gaat het wel een beetje mis met de opgeblazen herkenningsmelodie.)<br />Is Nihon chinbotsu geloofwaardig? Waarschijnlijk niet, maar de opwindende uitbarstingen en het ontspannen ijsberen zorgen voor een aangenamer vermaak dan je op een avond zou verwachten.
As spectacle, it's hard to fault Nihon chinbotsu. The Japanese people have benefited from their intimate relationship with the sea, and the concept of the film implies that an entire world and way of life at risk - thanks to its volcanic heritage. From the standpoint of reality it's rather silly to have a drama wherein the entirety of Japan vanishes under the waves; why just Japan? <br /><br />So, presume instead that we have movie reality, fueled by spectacle (and popcorn), and some may find this quite affecting. Compared to adventures with Japanese radioactive monsters, this comes off as more mature and better paced. The emotional element is underplayed, and it really works. (It loses a bit with the overblown theme song at the climax, however.)<br /><br />Is Nihon chinbotsu credible? Probably not, but the thrilling eruptions, and the relaxed pacing make for a more pleasing entertainment that one night expect.