Geachte heer Ram Gopal Varma, ik weet niet in welke hoedanigheid ik u deze brief schrijf. Ik ben een onverbeterlijke Amitabh Bachchan-fan, nadat ik zijn neukpartij in Jaadugar heb bijgewoond. Ik eis ook een belangrijke aanduiding in de fanclub van The Godfather, aangezien ik de Coppola-klassieker vaker heb gezien dan u flops uit uw fabriek. En ik ben natuurlijk een grote bewonderaar van u geweest, vanaf het moment dat u Nagarjuna de ketting van de fiets om zijn knokkels in Shiva liet wikkelen. Toen je Sarkar aankondigde en hem jouw Godfather noemde, wilde je alleen nog maar de datum weten waarop het eerste filmpje zou worden uitgezonden, de zondag waarop de promo's zouden worden uitgezonden, de vrijdag waarop de film zou worden uitgebracht. Het was pure wensvervulling om op je werk te weten dat jij, en niet iemand die ergens tussen de mosterdvelden van Amritsar en de tulpentuinen van Amsterdam rondhing, de taak op je had genomen om de Puzo-pagina's op het grote Bollywood-scherm te herscheppen.<br /><br />Jouw cast kon dat niet.' Het heeft er meer van weg dat je voor het eerst met de legende hebt gewerkt, Abhishek als zijn zoon op het witte doek hebt gezet, Kay Kay een rol hebt gegeven die hij al jaren verdiende, vergeten gezichten als Supriya Pathak en Rukhsar hebt teruggehaald en complete niet-acteurs als Katrina en Tanishaa op de lijst hebt gezet. Vóór 1 juli had je van Sarkar de meest verwachte film gemaakt die ooit voor een Godfather-freak die Bachchan aanbad gemaakt zou worden.<br />De openingsbeelden wakkerden de hoop aan dat je verbluffend mooie sepiakleurige beelden op de tv tot leven waren gekomen. Maar nu noemde je Sarkar je eerbetoon aan Godfather in plaats van het woord 'geïnspireerd' dat je de hele tijd had gebruikt. Ik wil dat de twee scheppingen met elkaar worden vergeleken, maar als het medium hetzelfde is, zou een Kaante worden vergeleken met Reservoir Dogs en een Reservoir Dogs met een Stad Op Vuur.<br />Als je eerste en laatste reeksen de kern van een scenario vormen, gaat het allemaal om de gevestigde orde en de overdracht van macht, dan kun je de Nagares en de Corleones niet uit elkaar houden, ook al vervang je de Amerikaanse maffia door het politieke machtsspel van Maharasjtra.<br />Maar je hebt het mis, meneer Varma. Je wilde Amitabh in zijn jaren zeventig-avatar laten zien, zoals hij was opgeduikeld uit de hokken van Salim-Javed. Je wilde dat hij groter dan levensgroot op de loer lag. Je wilde dat hij zijn eigen merk(o) was. Hoe kon je dan zijn stem stelen uit naam van het zwijgen? Hoe kon je ervoor zorgen dat hij als vastgenageld aan zijn stoel bleef zitten tijdens de jacht op interessante camerahoeken? Hoe kon je hem daar achterlaten zonder zijn stem en zijn postuur, de twee dingen die zijn B zo groot hebben gemaakt? Coppola's Godfather-cameraman Gordon Willis verborg Brando's ogen gedurende de hele film, omdat ze niet in staat waren om die lijzige, hese stem of dat plotselinge knippen met de vingers te evenaren. Maar jij probeerde de Malik-act van je eigen Maatschappij te herhalen. Maar Bachchan is geen Ajay Devgan, want zijn kracht ligt niet in de starre blik en de verstikkende stilte. Je hebt de man eruit laten zien als een comateuze patiënt, wie...' Van tijd tot tijd worden we eraan herinnerd dat we naar de keukaarten moeten kijken en die voorspelbare oneliners moeten uitspreken. Daarvoor is Agneepath er, op elke willekeurige zaterdag.<br />Welke Bachchan-fan zou gaan kijken naar Kay Kay Menon die onder zijn neus de donder steelt in de scène waarin Sarkar Vishnu vraagt zijn huis te verlaten? Welke Amitabh-fan zou gaan kijken hoe hij zich concentreert op achaar en carom, in een film die over macht praat met een hoofdletter P in de promos? We kunnen niet zoveel aan in naam van zelfbeheersing en understatement! Je laat de camera niet eens vijf seconden op hem rusten als hij hoort dat zijn zoon hem wilde vermoorden. Geef mij maar de ouderwetse camera-alleen-op-Bachchan-stijl, op elke willekeurige zaterdag.<br />Je wordt natuurlijk beloond voor het feit dat je een acteur van Abhishek hebt gemaakt, eerst in Naach en nu in Sarkar. Je hebt hem ook de kans gegeven om Mallika Sherawat te laten zien dat hij net zo goed kan rennen als zijn vader. Zelfs in de korte gevangenissequentie laat je de Bachchans echt uit de tekst naar voren komen, een kans die Shaad in Bunty Aur Babli had gemist. Ik wou dat de film meer een verhaal over een vader en een zoon was geweest dan een chaotisch conflict tussen karikaturen in naam van personages, die als advertenties op internet opduiken. Ook laat je de vrouwen meer een rol spelen in het script dan Puzo en Coppola, en opnieuw verdien je alle punten omdat je ze er zo effectief in hebt weten te persen. Pathak is een welkome terugkeer als de moeder in het midden, Tanishaa beminnelijk als het verliefde meisje, Katrina een openbaring als de verwarde minnares van Abhishek en Rukhsar's zwijgen boekdelen spreken.<br />Maar subplots zijn geen klassieke remake. Als je vrij bewegende camera probeert om elk beeld een hoedje te laten lijken en je harde achtergrondmuziek onophoudelijk irriteert, worden we er voortdurend aan herinnerd dat we ons in een Fabriek bevinden. Nou ja, misschien geen Nino Rota-muziek, maar Sarkar verdiende beslist beter dan die Govinda, Govinda-songs en ongepaste fluit intermezzo's. '<br />'Meneer Varma, sommige van uw fabrieksdirecteuren hebben me verteld dat u bij elk project betrokken bent, van het toezicht op de opnameschema's tot het toezicht op de montagesessies. Misschien wordt, te midden van al die verschillende storyboards, de Bhiku Matre-schreeuw gedempt door de stilte van Subhash Nagare. Misschien moet u de luiken van de fabriek dichtdoen en aan één enkel zelfgemaakt product werken. Anders zouden uw producten producten blijven om te gebruiken en weg te gooien, geen schatten. En filmfanaten zoals ik, voor wie er geen hits en flops zijn, alleen goede film, zouden liever een film kiezen zonder Factory-afwerking, op elke willekeurige zaterdag.
Dear Mr Ram Gopal Varma, I don't know in which capacity I am writing this letter to you. I am a never-say-he's-finished Amitabh Bachchan fan, having sat through his cock-chasing act in Jaadugar. I also demand some important designation in The Godfather fan club, having watched the Coppola classic more times than you have delivered flops from your Factory. And, of course, I have been a big admirer of yours, right from the time you had Nagarjuna wrapping the cycle chain around his knuckles in Shiva.<br /><br />When you announced Sarkar and called it your take on Godfather, all one wanted to know was the date the first look would be out, the Sunday the promos would go on air, the Friday the film would be released. It was sheer wish fulfillment at work knowing that you, and not someone hovering between the mustard fields of Amritsar and the tulip gardens of Amsterdam, had taken up the task of recreating the Puzo pages on the Bollywood big screen.<br /><br />Your cast couldn't have been more you  working for the first time with the legend, casting Abhishek as his screen-son, giving Kay Kay a role he has deserved for years, bringing back forgotten faces like Supriya Pathak and Rukhsar, and picking complete non-actors like Katrina and Tanishaa to join the list Before July 1, you had made Sarkar the most-awaited film ever for any Godfather freak who worshiped Bachchan.<br /><br />The opening credits stoked the hope that your stunning sepia-tinted promos on the telly had kindled. But now, you labeled Sarkar your tribute to Godfather instead of the word "inspired" which you had been using all along. Probably you don't want the two creations to be compared but when the medium is the same, then a Kaante would be compared to Reservoir Dogs and a Reservoir Dogs to a City On Fire.<br /><br />Also, when your first and last sequences  the heart of any screenplay treatment  are all about the establishment and the transfer of power, you can't keep the Nagares and the Corleones apart, even if you replace the American mafia moves with Maharashtrian political power play.<br /><br />But you got it wrong, Mr Varma You wanted to show Amitabh in his 70s avatar, as rustled up by the pens of Salim-Javed. You wanted him to lurk around larger than life. You wanted him to be his own brand(o). Then how could you steal his voice in the name of using silence? How could you keep him rooted to his chair in the hunt for interesting camera angles? How could you leave him stranded without his voice and stature, the two things that have made his B so big? Coppola's Godfather cameraman Gordon Willis masked Brando's eyes throughout the movie because it didn't have the power to match that drawling husky voice or that sudden snap of the fingers. But you tried to repeat the Malik act from your very own Company. But Bachchan is no Ajay Devgan  his forte doesn't lie in the stagnant stare and the suffocating silence. You made the man look like a comatose patient, who's reminded from time to time to look at the cue cards and mouth those predictable one-liners. For that, Agneepath's there, any given Saturday.<br /><br />Which Bachchan fan would go and watch Kay Kay Menon stealing the thunder from under his nose in the scene where Sarkar asks Vishnu to leave his house? Which Amitabh aficionado would go and watch him focus on achaar and carom, in a film that talks about power with a capital P in the promos? We can't handle so much in the name of restraint and understatement! You don't even allow the camera to rest on him for five seconds when he learns that his son wanted to kill him. Give me the old-school camera-only-on-Bachchan style, any given Saturday.<br /><br />Kudos to you, of course, for making an actor out of Abhishek, first in Naach and now in Sarkar. You also allow him to show Mallika Sherawat that he can run as well as his father. Even in the short prison sequence, you really make the Bachchans come out of the text, an opportunity Shaad missed in Bunty Aur Babli. Wish the film could have been more a father-son story rather than a chaotic conflict between caricatures in the name of characters, who pop up like the ad windows on the Internet.<br /><br />You also let the women more into the script than Puzo and Coppola did and again, you deserve all the Brownie points for squeezing them in so effectively. Pathak is a welcome return as the mother in the middle, Tanishaa lovable as the lovelorn girl, Katrina a revelation as Abhishek's confused lover and Rukhsar's silence speaks volumes.<br /><br />But sub-plots do not a classic remake. When your free-flowing camera tries to make every frame look hatke and your loud background score irritates incessantly, we keep getting reminded that we are in a Factory. Well, maybe not a Nino Rota score but Sarkar certainly deserved better than those Govinda, Govinda chants and uncalled-for flute interludes.<br /><br />Mr Varma, some of your Factory directors tell me that you are involved with every project, from overseeing the shooting schedules to supervising the editing sessions. Perhaps, in the middle of all the various storyboards, the Bhiku Matre scream is being muted by the Subhash Nagare silence. Perhaps, you need to bring the shutters down on the factory and work on a single homemade product. Otherwise, your products would remain products, to use and throw, not treasure. And movie buffs like me, for whom there are no hits and flops, only good cinema, would rather choose a film without Factory finish, any given Saturday.