Deze film heeft geen hart en geen ziel; het is een poging om een cultfilm te maken van de restanten van andere, betere regisseurs, voornamelijk David Lynch en Tim Burton. Rifkin schijnt te denken dat als hij een soort verrotte visuele stijl overbelast en de straat volgooit met troep en afval, hij een statement maakt. Maar het is geen statement over wat dan ook <0xE2><0x80><0x93> behalve de schrille kreet van de regisseur: 'Hup, kijk me aan! Ik ben ook kunstenaar.' Maar hij heeft niet de verbeeldingskracht van een kunstenaar, alleen een goed geheugen voor dingen die werkten <0xE2><0x80><0x93> zoals sommige acteurs in deze film <0xE2><0x80><0x93> voor andere regisseurs. Dit alles zou bijna aanvaardbaar zijn als deze film geen opgeblazen, saai karweitje was om uit te zitten.
This movie has no heart and no soul; it's an attempt to whomp up a cult film out of the leavings of other, better, directors, principally David Lynch and Tim Burton. Rifkin seems to think that if he overloads on a kind of rotted visual style and fills the street with crud and garbage, he's making a statement. But it's not a statement ABOUT anything -- except the director's shrill shriek of "HEY LOOK AT ME! I'M AN ARTIST, TOO." But he doesn't have the imagination of an artist, just a good memory for things that worked -- such as some of the actors trapped in this -- for other directors. All of this would be almost acceptable if this movie was not a turgid, boring chore to sit through.