De Verenigde Staten bouwden de atoombom om hun superieure militaire macht te tonen en een einde te maken aan de Tweede Wereldoorlog. De film _Fat Man and Little Boy_ gaat over de pogingen van Amerikaanse natuurkundigen om de technologie uit te vinden die nodig was om de bom te maken, en over de spanning die er bestond tussen de wetenschappers en het leger over de mogelijke toepassingen van de bom, en zelfs over de acceptatie ervan. De wetenschappers vonden dat de bom moest worden gemaakt als afschrikmiddel, een mechanisme dat een eind zou maken aan de oorlog door zo weinig mogelijk leven te verspillen. Vuist, ze zagen zichzelf als een wedstrijd met Duitse wetenschappers, die zelf kernwapens probeerden te maken. Toen de Duitsers werden verslagen, hoopten veel wetenschappers het werk aan het bomproject te kunnen staken, omdat ze wisten dat de Japanners niet over de technologie beschikten die nodig was om een kernwapen te bouwen en daarom geen bedreiging vormden voor een groot verlies aan levens. Degenen die voorstander waren van het voortzetten van het Manhattan Project, hoopten dat de bom als demonstratie zou worden gebruikt en dat het Japanse staatshoofd zou worden uitgenodigd om de installatie op een klein, verlaten eilandje te bekijken. Dit massale vertoon van kracht, zo meenden ze, zou voldoende zijn om de oorlog te winnen <0xE2><0x80><0x93> er zou geen moordpartij nodig zijn. Onder leiding van generaal Leslie Groves hoopte het Amerikaanse leger de bom te kunnen gebruiken als een wapen dat tegen de vijand ingezet kon worden, eerst tegen de Duitsers en daarna tegen de Japanners. Vanwege de hardnekkigheid van Japanse soldaten op de kleine Japanse eilanden besloot de VS de bom op dichtbevolkte steden te laten vallen om een eind te maken aan de oorlog, eerst op Hiroshima en daarna op Nagasaki. Het vertoon van die enorme kracht maakte de rest van de wereld ook duidelijk dat de VS de dominante militaire macht was, een boodschap die vooral aan Rusland gericht was, wier groeiende militaire macht en economisch gewicht in Eurazië onze belangrijkste wereldpositie bedreigde. Dikke Man en Kleine Jongen was een film met goede bedoelingen, maar werd nogal vertroebeld door de keuze van de acteurs, het script en de cinematografie. Een van de hoofdpunten van de film was de strijd tussen de militaire visie op de wetenschap als moordwapen en de wetenschappelijke visie op de wetenschap als kennismiddel. De hoeksteen van dit conflict is de voortdurende onenigheid tussen generaal Groves en dr. Oppenheimer. De heer Newman speelt de rol van de generaal, onverzettelijk, enorm boos en hij straalt zijn afhankelijkheid van het succes van het project uit. Dwight Schultz, daarentegen, biedt nooit veel weerstand tegen de eisen van de generaal en ziet er in zijn publiek altijd nogal zwak, ontmoedigd en flegmatiek uit. John Cusack speelt een verbluffend onsympathiek personage in de meest vlakke rol die ik ooit heb gezien <0xE2><0x80><0x93> het lijkt wel of hij zijn tekst aan het voorlezen is. Laura Dern lijkt aan dezelfde kwaal te lijden. Geen van de personages wordt geholpen door het script, dat bijna kinderlijk belachelijk is in de manier waarop het wetenschappelijke concepten onwetenschappelijk probeert te verklaren. Het biedt de meest onrealistische relatie tussen meneer Cusack en mevrouw Dern die je je kunt voorstellen, nietwaar?' Het geeft ons niet eens de goedkope sensatie om te zien hoe het leger kernbommen op Japan laat vallen, en het is volledig afhankelijk van de commentaarstem - een techniek die op elk moment slecht is, zelfs als het een uitleg is van de diepste gedachten van een personage, of voor het vertellen van iets wat onmogelijk in de film te zien kan zijn, maar dat hier wordt gebruikt om een paar volstrekt banale selecties uit Cusacks dagboek voor te lezen. De filmer laat ons verscheidene opnamen zien van de onheilspellende schaduw van de twee bommen, die treffend zouden zijn geweest als het er niet naar had uitgezien dat het kartonsnippers waren in plaats van bommen, en het namaak-atoomvuur ziet er echt namaak uit - en waarom zou je het gebruiken als de film die je bij de hand hebt zo werkelijk verbijsterend en realistisch is - en de alomtegenwoordige bruine toon doet...' Het lijkt me wel passend bij het thema. Bovendien is het geen slechte film.
The United States built the atomic bomb in order to show their superior military power and to end the Second World War. The movie Fat Man and Little Boy is a portrayal of the efforts of American physicists to invent the technology necessary to create the bomb, and the tension that existed between the scientists and the military over the potential uses of the bomb, and even the acceptability of its creation. The scientists thought that the bomb should be created as a deterrent, a mechanism that would halt the war by wasting as little life as possible. Fist, they saw themselves as in a race with German scientists, who were attempting to build nuclear weapons themselves. When the Germans were defeated, many scientists hoped to stop work on the bomb project, as they knew that the Japanese did not have the technology necessary to build a nuclear weapon, and therefore did not pose a threat of massive loss of life. Those who favored the continuation of the Manhattan Project hoped that the bomb would be used as a demonstration, inviting the Japanese head of state to view its deployment upon some tiny deserted island. This massive display of force, they felt, would be enough to win the war-no killing would be needed. The US military, under the direction of General Leslie Groves, hoped all along to used the bomb as a actual weapon to be deployed against the enemy, first against the Germans and then against the Japanese. Because of the persistence of Japanese soldiers on the small Japanese islands, the US decided to drop the bomb on populous cities in order to end the war, first Hiroshima and then Nagasaki. The display of that vast amount of force also served notice to the rest of the world that the US was the dominant military power, a message aimed especially at Russia, whose growing military power and economic weight in Eurasia threatened our preeminent world position. Fat Man and Little Boy was a movie that had good intentions in mind, but muddled them rather badly by the choice of actors, script, and cinematography. One of the main points of the movie was the struggle between the military view of science for killing, and the scientific view of science for knowledge. The keystone of this conflict is the continued disagreements between General Groves and Dr. Oppenheimer. Mr. Newman does his job in the part of the General, craggy, massively angry, and radiating his dependence upon the success of the project. Dwight Schultz, on the other hand, never puts up much resistance at all to the General's demands, always looking rather weak, deflated, and phlegmatic in his audiences. John Cusack presents a stunningly unsympathetic character in as flat a role as I have ever seen-it looks like he is just reading his lines. Laura Dern seems to be suffering from the same malady. None of the characters are helped by the script, which is almost childishly ridiculous in the way it attempts to explain scientific concepts unscientifically, offers the most unrealistic stock relationship between Mr. Cusack and Ms. Dern imaginable, doesn't even give us the cheap thrill of watching the army drop nuclear bombs on Japan, and relies heavily on voice-over-a technique that is evil anytime, even when explaining a characters true innermost thoughts, or for the narration of something that cannot be possibly show on the film medium, but is used here to read some absolutely trite selections out of Cusack's diary. The cinematographer offers us several shots of the ominous shadow of the two bombs, which might be striking if it didn't look like they were cardboard cutouts instead of bombs, the fake atomic fire really does look fake-and why use it when the stock footage on hand is so genuinely stunning and realistic--, and the pervasive brown tone doesn't seem to be thematically appropriate. Besides that, it's not a bad movie.