Omdat ik een grote fan van Charlie Chaplin ben, na de goede recensies die ik had gekregen nadat ik eerst 'The Gold Rush' en daarna 'City Lights' had gezien, was ik erg benieuwd naar 'The Great Dictator', omdat me was verteld dat dit zijn beste film was. Ik was ook geïntrigeerd door het feit dat het een talkie was; mijn eerste, wat Chaplin betreft.<br />Het begin is typisch Chaplin en het onomstotelijke bewijs dat wanneer het op geluid aankomt, Chaplin het kan maken zonder alleen maar op muziek te vertrouwen om de stemming te bepalen en het woord te voeren; het is grappig, goed getimed en de elementen van slapstick, zoals van een luchtdoelgeschut af vallen, zijn goed te rijmen met de grappen. Het was goed om de kijker bij deze 'klassieke Chaplin' te betrekken. De manier waarop Chaplin in de openingsscènes het Engels met het namaak-Duits vermengt, is het zoveelste bewijs van de manier waarop hij zich heeft weten aan te passen aan het melodramatisme van die tijd. Mijn favoriete grap was de vijf minuten durende toespraak van Hynkel, die de Engelse vertaler slechts in een paar woorden kon vertalen; waardoor je terug moest denken aan de beelden van Hitler die je op een bepaald moment in je leven had gezien en die je inderdaad had uitgelachen.<br />Historisch gezien klopte er ook wel het een en ander van de film. Hynkel wordt gefotografeerd terwijl hij met kinderen op de foto staat; iets wat Hitler deed om erkenning te krijgen terwijl hij de media manipuleerde, maar hier wordt Hynkel geeuwend en verveeld op de foto gezet, terwijl hij inhakt op Hitlers onderhandse techniek om het Duitse publiek te winnen door sympathie (O, hij knuffelt en kust kinderen. Hij moet wel oké zijn!). De film krijgt ook een fantastische premisse voorgeschoteld van een joodse burger die weer in het getto wordt geplaatst te midden van alle schijnvertoningen, maar met het addertje onder het gras: hij is zich nergens van bewust. Films als 'De Pianist' en 'Come and See' zijn twee goede voorbeelden van de wreedheid van de nazi's tegenover 'inferieure' mensen, waar we tegenwoordig allemaal hoofdschuddend op terug kunnen kijken, terwijl het feit dat hij in de jaren dertig, toen deze film werd gemaakt, de schijnvertoning in stand hield en er gebruik van maakte, het tot een nog verbazingwekkender prestatie maakt. Chaplin is erin geslaagd wapens en wapenstokken te vervangen voor tomaten en steelpannen en slaagt daar nog steeds in.<br />Wat ik heb gedaan. Het mooie van de film was echter dat hij na de opening in een echt verhaal overging. Dat vertraagde de film en dat is heel opvallend omdat de voet een beetje van het gas werd genomen. De film begon te zinspelen op verhalen en subverhalen. Daaronder vielen de kapper en de buurvrouw die verliefd werd en de vermeende verwoesting van Hynkels paleis, terwijl geen van die verhalen echt was ontwikkeld. Het 'een vrouw scheren' en de 'wie het geld in zijn zak heeft, doet de daad'-grappen zinspeelden op deze plotpaden, maar uiteindelijk kwamen er alleen maar smoesjes om het verhaal uit te werken, niet-grappige smoesjes die teleurstellend waren. Tijdens de finale krijgt De grote dictator een oppepper door het feit dat de Italiaanse dictator wordt geïntroduceerd, die een broodnodig leven en een excuus voor komedie aan de film toevoegt. Het werkt fantastisch als we hen zien ruziën en er worden nog meer achterbakse tactieken uitgebuit als Hynkel probeert zijn Italiaanse tegenhanger te 'overweldigen' door een reeks gemene trucs (al worden die humoristisch verijdeld). Ondanks een paar zwakke momenten in het middengedeelte en het feit dat ik het gevoel had dat de boodschap aan het eind een beetje door mijn keel werd geperst, houdt De grote dictator het vandaag vol om bekeken te worden, maar dat is alleen omdat hij de gok nam om dingen uit te buiten waarvan niemand anders echt wist dat ze er waren.
Being quite a fan of Charlie Chaplin following good vibes after seeing first 'The Gold Rush' and then 'City Lights', I was eager to see 'The Great Dictator' as I had been told this was, arguably, his best film. I was also intrigued at the fact it was a talkie; my first one, Chaplin-wise.<br /><br />The start is typical Chaplin and blatant proof that when it comes to sound, Chaplain can cut it whilst not solely relying on music to set mood and to do the talking; it's funny, well timed and the elements of slapstick such as falling off an anti-aircraft gun are well tied in with the jokes. It was good to draw the viewer in with this 'classic Chaplin' opening and at the same time, kick start the narrative of characters getting to know one another. What was also well done was the way in which Hitler is spoofed. Any scene involving Hitler or 'Hynkel' in this film, was funny and even now; makes you think back as you know exactly who he's spoofing and does create an internal reaction of some kind. The way in which English in mixed in with the mock German during the dialogue scenes is further proof of the way Chaplin managed to adapt to the talkie era. My favourite joke was the five minute speech Hynkel gave, only for the English translator to translate it into a mere few words; making you think back to footage of Hitler you may have seen giving a speech at some point in your life and, indeed, laugh at him.<br /><br />Historically, the film got a few things right as well. Hynkel is seen getting his photograph taken with children; something Hitler did for recognition as he manipulated the media but here, Hynkel is seen to yawn and act bored; stabbing at Hitler's underhand technique of winning over the German public through sympathy (Oh, he hugs and kisses children. He must be OK!). The film is also given a fantastic premise of a Jewish civilian reinstalled into the ghetto amongst all the travesties going on but with the catch that he is oblivious. Films such as 'The Pianist' and 'Come and See' are two good examples of Nazi cruelty towards 'inferior' people which nowadays, we can all look back on and shake our heads at whereas back in the late 1930's when this was filmed, the fact he had the cruelty going on and was exploiting it makes it even more an astounding achievement. Chaplin has managed to replace guns and truncheons for tomatoes and saucepans and still pulls it off.<br /><br />What I didn't like about the film, however, was the fact it settled into an actual narrative after the opening. This slowed the film up and this is very noticeable as the foot was taken off the gas somewhat. The film started to hint at stories and sub-stories. These included the barber and the female neighbour falling in love and the supposed destruction of Hynkel's palace whereas none of these were actually developed. The 'giving a woman a shave' and the 'whoever has the coin in their pudding does the deed' gags were hinting at these plot paths but in the end, just materialised into nothing but excuses for drawn out, unfunny gags which was disappointing.<br /><br />During the final straight, The Great Dictator gets a boost from the fact the Italian dictator is introduced who adds some much needed life and excuse for comedy to the film. It works a treat as we see them argue and more underhand tactics are exploited when Hynkel attempts to 'overpower' his Italian counterpart through a series of dirty tricks (although, they are humorously foiled). Despite a few weaknesses in pacing during the middle segment and the fact I felt the message at the end was a little forced down my throat, The Great Dictator holds up for viewing today but that's only because he took the gamble of exploiting things nobody else really knew were there.