Er bestaat een hele theorie over gruwelen die sommige mensen nauw volgen, namelijk dat de monsters en het geweld niet in beeld moeten worden gebracht. Park Chan-Wook gooit dat concept volledig overboord en laat rechtstreeks zien wat hij wil - en wat hij wil laten zien is zo'n beetje alles wat hij kan bedenken. Hij laat het over aan de acteurs en dialogen om subtiliteit te creëren, en vanuit een stilistisch perspectief lijkt Park bereid om zo'n beetje alles te doen om zijn standpunt over te brengen. Het gaat niet om een specifiek gestructureerde stijl, maar het gaat erom dat je het hele verhaal van de relatie van een stel vertelt, van de maagdelijke afstandelijkheid tot en met volledige afhankelijkheid tot en met totale zelfvernietiging <0xE2><0x80><0x93> en je gebruikt vampirisme als de schakel en priesterlijkheid als het drama. Zo eenvoudig en tegelijkertijd zo complex is het.<br />Je moet het hem nageven. Te veel mensen zijn bereid om een moderne vampierfilm te vergelijken met Twilight, waarbij Twilight bijna altijd de minste van de twee is, maar hier zijn de verhalen in feite vergelijkbaar, maar dit verhaal is rauwer en eerlijker. Niets van dit alles komt's nachts door het raam naar binnen om onzin uit te kramen, maar alles, van de smerigste, wanhopigste en maagdelijkste seksscène tot en met het uiteindelijke misbruik van de echtelijke sponde als de twee hoofdpersonen om de macht over elkaar beginnen te wedijveren. Het is hetzelfde liedje: man en meisje ontmoeten elkaar, het meisje ontdekt dat de man een vampier is, besluit zich toch bij hem te voegen, maar zonder lang en gelukkig te leven, alleen maar een korte, beperkte tijd, terwijl ze gedwongen worden elkaar steeds dichter bij elkaar te houden en de mogelijkheden uitgeput raken. De motivaties van een man die wanhopig naar macht en aandacht snakt zijn bijzonder interessant, maar worden verijdeld door de man die gewoon zo goed mogelijk onder de omstandigheden een goed leven wil leiden, maar een hypocriet is die niet kan toegeven dat hij zijn vampirisme alleen maar gebruikt als een excuus om tegen zijn morele opvoeding in te handelen.<br />De film is niet volmaakt en hij heeft de neiging zich uit te strekken (er is geen sprake van drie aktes, vijf aktes of enige vorm van acteren, alleen maar de ene na de andere scène waarin het karakter wordt opgebouwd en de romantische sfeer wordt verstoord), maar wat er zo geweldig aan is, is dat Park Chan-Wook bereid is alles openhartig en eerlijk te laten zien terwijl hij geniet van de gruwelen van spanning en bloed. Hij zorgt ook voor een vakkundig gekozen soundtrack die de emotionele noten op een behoorlijk effectieve manier weet te raken.<br />- PolarisDiB.
There's this whole theory of horror that some people adhere closely to that the monsters and the violence should be kept off-screen. Park Chan-Wook throws that concept completely out the window and shows directly what he wants--and what he wants to show is pretty much anything he can think of. Leaving it to the actors and dialog to create subtlety, from a stylistic perspective Park seems willing to do just about anything to get his point across. Whether it's long involved ensemble scenes with the camera whizzing around a mah-jong table or entire weeks confined to a single shot between two other scenes, dialog from the scenes before and after bleeding over them, Park doesn't keep to a specifically structured style but focuses more on telling the entire story of a couple's relationship from virginal remove through utter codependence to utter self-annihilation--and uses vampirism as the link and priestliness as the drama. It's that simple, and that complex, at the same time.<br /><br />You gotta give him credit. Too many people are ready to compare any modern vampire movie to Twilight, with Twilight almost always being the lesser of the works, but here the stories are actually comparable, but this one is more raw and honest. None of this sparkly coming in the window during the night to talk crap, but anything ranging from the dirtiest, most desperate and virginal sex scene to eventual spousal abuse as the two leads begin to vie for power over one another. It's the same deal--guy and girl meet, girl finds out guy is a vampire, decides to join him anyway, but with no happily ever after, just straight-up limited time as they become forced to keep each other closer and closer and run out of options. The girl's motivations are particularly interesting as one desperately craving power and attention, to a fault, foiled by the guy who just wants to live a good life as best he can under the circumstances, but is a hypocrite who cannot admit that he's merely using his vampirism as an excuse to act against his moral training.<br /><br />The movie isn't perfect and it does tend to stretch (there's no three act, five act, or any act structure here, just scene after scene of character building and dysfunctional romance), but what's great about it is that Park Chan-Wook is willing to show everything frankly and honestly while delighting the horror sensibilities of tension and gore. He also provides an expertly chosen soundtrack to hit the emotional high-notes in a pretty effective way, too.<br /><br />--PolarisDiB