Het basisgenre is een thriller met een ongemakkelijke menage <0xC3><0xA0> trois. Fellowes heeft geprobeerd er nog een schepje bovenop te doen door de leugens in de titel te gebruiken om er allerlei kleine wendingen in te leggen, die er steevast op gericht zijn de personages meer te verrassen dan het publiek.<br />Maar het is in feite nogal rommelig. Fellowes lijkt er niet veel voor te voelen om de elementen van de thriller zo te presenteren dat we op onze stoel blijven zitten. Hij concentreert zich liever op de morele dilemma's zelf.<br />De dialoog is inconsequent, hier toneelachtig, daar volks en met de voortdurende verrassing van het realisme, dat zo nu en dan wordt verstoord door een cliché-landmijn. Hoewel er niet over de locaties is geluld zodat de acteurs verder kunnen gaan met hun bestaan in hun eigen ruimte, kan de verschrikkelijke score geen verdere dimensies creëren en werkt vaak tegen de emotionele stuwkracht van gegeven stukken in. De film heeft ook een heel prozaïsch, mag ik wel zeggen Brits tintje. Ik wilde geen document zien van twee succesvolle mensen uit de middenklasse die in een uitzonderlijke situatie terechtkomen, ik wilde een soort gekunsteld verslag van het verhaal zien.<br />Ten slotte is het in feite het verhaal dat de rest teleurstelt. Net zoals de elementen van spanning nogal vlak zijn, zo is het verhaal een asymmetrische som van subplots van verschillende vormen en afmetingen, verweven als een voertuig voor karakteronderzoek. Wilkinson en Watson steunen dit metaverhaal met goede prestaties en John Warnaby's uitbundige collega Simon is een welkome aanvulling op Wilkinson voor veel van de fronsen.<br />Ik ben teleurgesteld; niet dat het slecht is, maar dat het veel beter had kunnen zijn.
The basic genre is a thriller intercut with an uncomfortable menage-a-trois. Fellowes has tried to make a lot more out of this, using the lies of the title in order to bring about all manner of small twists, invariably designed to surprise the characters more than the audience.<br /><br />It's really rather messy though. Fellowes doesn't seem interested presenting the thriller elements in a fashion that will keep us seat-edged. Rather his focus is on the moral predicaments themselves.<br /><br />The dialogue is inconsistent, stagey here, vernacular there and with the constant surprise of realism undone by the occasional cliché-landmine. Though there is no fussing over the locations so that the actors can get on with existing in their space the dreadful score can't create a further dimension and often works against the emotional momentum of given set pieces. There's also a very prosaic, dare I say it British feel to the filming. I didn't want to see a document of two successful middle class people caught in an extraordinary situation, I wanted to see some sort of artful recounting of the story.<br /><br />Finally it is, in fact, the story which lets the rest down. Just as the elements of suspense are rather flat so the story is an asymmetric sum of subplots of different shapes and sizes, woven as a vehicle for character examination. Wilkinson and Watson support this meta-essay with good performances and John Warnaby's ebullient colleague Simon to Wilkinson is a welcome foil for much of the brow-furrowing.<br /><br />I'm disappointed; not that it's bad, but that it could have been much better. 3/10