O, jezus. Ik heb zin om terug te reizen naar de Monogram Studio's en iemand in hun 2-kamer-voorkantoor te wurgen voor deze slordige musical. 60 van de 61 minuten is de film één watt boven het vlak en dan blijkt (voor die ene ijle minuut, in milliseconden over het hele uur uitgestrooid) dat er echt talent slecht gefotografeerd wordt. Ik zie er gewoon het nut niet van in om enige moeite te doen om deze film te maken die gemakkelijk energiek en zelfs grappig zou kunnen zijn en waarbij de lethargie het hoofdonderwerp zou kunnen zijn. De vreemde verhaallijn laat zien hoe de chagrijnige variétéartieste Grace Hayes zich met een bulldozer een college inwerkt waar haar slungelige zoon de rijke studentenclown is. Haar echte zoon (die er raar uitziet) Peter Hays speelt haar rol in de film. Zijn echte vrouw speelt haar secretaresse. Over nepotisme gesproken. Ik vermoed dat dit talentpakket bijna de raison d'<0xC3><0xAA>tre was voor Monogram om deze achterlijke musical te financieren, geproduceerd door de inwonende schlemiel Sam Katzman. Net als bij andere Monogram-musicals lijkt het alleen maar een reden te zijn om recente aankopen van nieuwe meubelen en lampen te filmen om bij andere studio's de indruk te wekken dat Monogram Pictures 'overdadig' is op hun B-niveau. Kijk maar eens naar de SWING PARADE of 1946 om te zien of je daar echt iets van kunt vinden: ze hebben die gigantische nachtclubtent gewoon gebouwd en vonden toen een smoes om acteurs en muzikanten de kans te geven eroverheen te rennen. Verhaal? Niets. Trouwens, ZIS BOEM BOEM is meer BOEM dan BOEM. Waar waren Gale Storm en Mantan Mooreland toen Monogram ze echt nodig had? Waarschijnlijk bij het hek van PRC Pictures, waar ze zich afvroegen of het wel veilig was om naar binnen te gaan. Junior jive-drummer Roland Dupree komt tot leven en slaat met zijn tienerbenen twee wiebelige dansnummers aan, vooral in de finale van de 'grote show' in de nieuwe en uitgebreide moutshoppe/club-set. De gebruikelijke verkreukelde gordijnen hangen losjes tegen de achterwand, en het decor van slecht bij elkaar passende draperieën heeft zelfs één donkere hoofddoek die heen en weer wordt gerukt als de amateurs zich langs de vorige steken. De meisjes in het koor en hun heel gewoon uitziende partners zien er in deze finale uit als het personeel van een Monogram-kantoor, geleend (van typen en timmeren) voor de ochtend van de filmopnamen. Ze hebben absoluut geen danstalent en zien er op het scherm zo gewoon uit... Alle meisjes zien eruit alsof ze allemaal Joyce heten. Er is zelfs een calamiteit met kostuums waarbij ze kanten slipjes dragen... alleen aan één been. Het is allemaal zo afschuwelijk en sjofel... Het enige wat merkwaardig interessant is, is de dialoog tussen Grace en haar zoon/dochter in de advocatuur: die wordt zo terloops gebracht dat het ondanks het script en de logica werkt. Ze heeft een soort uitstraling die het enige is waardoor het belachelijke verhaal een beetje meeslepend wordt. De jongen van Dupree is de echte ster. Hij kan echt iets... ondanks het feit dat hij eruitziet als een dikke tapdansende tiener van Liberace... Dat klopt.
Oh Gawd. I want to time travel back to Monogram Studios and throttle someone in their 2 room front office for this sloppy musical. It is one watt above flat-lining for 60 of its 61 minutes and then actually shows (for the one thin minute, spread in milli-second blips across the hour) that there is real life talent being badly photographed.I just don't see the point of going to some trouble to actually make this film that could easily be energetic and actually funny and allow lethargy to be the main thing on view. The weird storyline shows cranky vaudeville trouper Grace Hayes bulldozing her blowsy way into a college where her rat-bag son is rich college clown. She's gonna fix his playboy ways, no matter what.Her real life son (weird looking) Peter Hays plays her screen son. His real life wife plays her secretary. Talk about nepotism. I suspect this talent package was almost the raison d'etre for Monogram financing this back-lot musical produced by resident schlockmeister extraordinaire Sam Katzman. As with other Monogram musicals it just looks more like a reason to film recent new furniture purchases and light fittings in order to show off to other studios that Monogram Pictures are 'lavish' in their B grade ways. Have a ghastly look at SWING PARADE OF 1946 for genuine evidence of this: they just constructed this gigantic nightclub set then found an excuse to film actors and musicians running all over it. Story? None. Anyway ZIS BOOM BAH is more BAH than BOOM. Where was Gale Storm and Mantan Mooreland when Monogram really needed them? Probably standing at the boom gate of PRC Pictures wondering if it looked safe to enter there. Junior jive hepster Roland Dupree springs to life to rappety tap his teen legs around two wobbly dance numbers, especially in the 'big show' finale set in the new and expanded malt shoppe/club set. The usual crumpled curtains are loosely hanging on the back wall, and the stage set of mis matched drapery even has one dark main rag that is yanked back and forth as each amateur sequence elbows past the previous one. The chorus girls and their very plain looking partners in this finale just look like Monogram office staff borrowed (from typing and carpentry) for the morning of filming. They have absolutely no dance talent and are so ordinary on screen... ALL the girls look like they are all called Joyce. There is even a costume calamity where they wear frilly hot-pants...on one leg only. It is all so awful and crummy...and actually annoying when one more tweak up by all concerned would result in ZIS being actually FUN. The one strangely interesting thing is the dialog delivery between Grace and her son/daughter in law: it is so casually delivered that it actually works in spite of the script and logic. She has a very life like presence which is the only thing that allows the ridiculous story to be slightly compelling. The Dupree kid is the real star. He can actually do something...in spite of looking like a tubby Liberace tap dancing teen... You read that right.