Als je denkt dat het mooi is om geobsedeerd te zijn door degene op wie je verliefd bent, dan kan ik me voorstellen dat je er een goede beoordeling aan geeft... maar ik kan me niet voorstellen dat dit thema van geobsedeerd zijn en weinig respect hebben voor anderen (zoals de manier waarop Paulie de leraren behandelt die proberen haar te helpen) iets is wat je je kinderen zou willen leren. Ja, het is ook slecht zoals Victoria Paulie behandelde, maar raad eens. Zo is het leven. Is het niet belangrijker om te leren hoe je over die teleurstellingen heen kunt komen en het beste van je leven kunt maken? Of is van het dak vallen een betere les om onze kinderen te leren? '... dat hij niet kwam opdagen voor het diner en dat Paulie Mary heeft geholpen haar woede te uiten, dat Mary zelfs zei dat ze wilde dat hij dood was... Op de een of andere manier denk ik ook niet dat het een goede boodschap is dat je je teleurstellingen uit woede moet verwerken.
If you think it's beautiful to be obsessive about who you are in love with, then I can imagine giving it a good rating... but I cannot imagine that this theme of obsessiveness and having little respect for others (such as the way Paulie treats the teachers who try to help her) is anything you would want to teach your children. Yes, it's also bad the way Victoria treated Paulie, but guess what. That's life. Isn't it a more important lesson to learn how to get past these disappointments and make the best of your life? Or is falling off the roof a better lesson to teach our children? Secondly, when Mary's father didn't show up for the dinner, and Paulie helped Mary release her anger, that Mary even said she wished he were dead... Somehow I don't think this is a good message either that you deal with your disappointments through anger.