Het is een soapopera die gebaseerd is op een toegepast ethisch idee. Een film over menselijk lijden en dood is niet noodzakelijkerwijs een goede film. Ik kreeg er geen enkele emotie van, de ideeën zijn helemaal niet nieuw, de spanning ontbreekt, de tweede helft wordt saai maar tegen het eind vind ik hem op een komische manier heel interessant. Ik bedoel, je hebt zo'n verlamde kale man van middelbare leeftijd die meer vrouwen krijgt dan Don Juan. Hij lijkt niet zoveel te lijden als je zou verwachten van iemand die meer dan achtentwintig jaar volkomen verlamd is, hij heeft geen problemen met God (en dat zou je waarschijnlijk ook verwachten), de mensen om hem heen lijken de volmaakte slaven (ik kan het niet). Ik moet denken aan Bergman's Gehuil en Gefluister, dat in veel opzichten lijkt op deze film, die gewoon barst van de emoties, en niet allemaal even humane). Deze film is het perfecte recept voor huisvrouwen die op zoek zijn naar een beetje emotionele spanning, maar niet verwachten dat ze worden weggeblazen. De film is het zien waard te midden van al het cynisme dat we vandaag de dag te verduren krijgen omdat hij oprecht de bedoeling heeft een modern ethisch vraagstuk te presenteren zonder de kijker te willen opwinden. Amenabar wrijft je niet onder de neus dat het een film is en hij kiest geen partij, hij wil ons geen fanatici maken vanwege een bepaald idee. Toch heb ik geen idee waarom deze film zo hoog werd aangeslagen.
It's a soap-opera drawing upon an applied ethics idea. A movie about human suffering and death is not necessarily a good movie. I didn't get any emotion from it, the ideas are not at all new, the tension lacks, it becomes tedious towards the second half but towards the end I think it becomes quite interesting in a burlesque way. I mean you have this middle-aged, paralyzed bald guy who gets more women than Don Juan. He doesn't seem to suffer as much as you would expect from someone completely paralyzed for over 28 years, he has no issues with God (and one would probably expect that too), the people around him seem to be the perfect slaves (I can't get out of my mind Bergman's Cries and Whispers, similar to this one in many respects, which simply bursts with emotions, and not all of them humane) etc. This movie is the perfect recipe for housewives who look for some emotional thrill but don't expect to be blown away. The movie is worth seeing among all the cynicism we get today for its sincere intention to present a modern ethical issue without any desire to arouse the viewer. Amenabar doesn't rub your face in it and he doesn't take sides, he doesn't want to make us fanatics for a particular idea. Still I have no clue as to why this movie was so highly regarded.