Je moet wel van het spaghettiwestern-universum houden. Het beeld van een westen waar de goeden zonder enige waarschuwing recht in het gezicht worden geschoten, stripfiguren die in extreme close-ups op het landschap inhakken, en de antiheld die uiteindelijk wegloopt van het meisje. Veel mensen noemen Corbucci's films 'deprimerend'. Ik vind dat een beetje dubieus voor wat betreft beschrijvingen. Ik denk dat somber en onverzoenlijk meer op zijn plaats is, vooral omdat 'deprimerend' een zekere sentimentaliteit suggereert die bijna elke regisseur in het Europese westen negeert en in plaats daarvan personages in grote lijnen schildert.<br />Gli SPECIALISTI moet in al zijn breedbeeld glorie worden gezien voordat hij zijn juiste plaats in de canon van Sergio Corbucci kan innemen. Het is een prachtige film. En het ligt voor de hand dat Corbucci wat stoom wilde afblazen met COMPANEROS na de niet-aflatende ene twee stootslagen van DE GROTE STILTE en dit (hoewel hij later zou terugkeren naar zijn gebruikelijke trucs met de grofgebekte SONNY EN JED). Er is nog steeds een zekere mate van karikatuur die afbreuk doet aan de algehele grimmigheid van de film, zodat het meer pijn doet dan goed is dat er drie als hippies verklede jongelui in de stad rondsluipen op zoek naar goud en moeilijkheden. En het doet pijn dat Mario Adorf de Mexicaanse bandiet met één hand El Diablo speelt, zoals hij zijn personages altijd speelt.<br />'<br />Die kleine kwaaltjes daargelaten.' Het is meer dan genoeg om het gehemelte van de spaghetti-aficionado te bevochtigen. Schietpartijen in overvloed, de bevolking van een hele stad die naakt door de modder moet kruipen, de typische iconische slechtheid van de laconieke antiheld (gespeeld door Johnny Halliday) en het morele bankroet van bijna alle personages in de film. Corbucci zal misschien nooit de bijval krijgen van de beroemdere Sergio of de Amerikaanse patriarchen van het genre, maar jij en ik weten dat dat een grove onrechtvaardigheid is voor een zeer getalenteerde regisseur. Zijn dynamische selectie, tot in de diepte, met voorwerpen die dicht bij de camera blijven en op de achtergrond verdwijnen, zijn flair voor het snelle heen en weer lopen en zijn koortsachtige energie om een verhaal te brengen dat was.' Als Corbucci een Amerikaan was geweest die vijftien jaar later met Mann en Hawks op het toneel was verschenen, zouden de recensenten van Cahiers du Cinema hem hebben geprezen als een auteur die het waard was om serieus in overweging te worden genomen.
You gotta love the spaghetti western universe. The vision of a west where good guys get shot point blank with no warning, cartoonish villains chew the scenery in extreme close-ups, and the anti-hero walks away from the girl in the end. A lot of people call Corbucci's films 'depressing'. I find that a bit dodgy as far as descriptions go. I think bleak and unforgiving are more apt mostly because 'depressing' suggests a level of sentimentality almost every Eurowestern director ignored in favour of painting characters in broad strokes.<br /><br />GLI SPECIALISTI must be seen in all its widescreen glory before it can take its proper place in the Sergio Corbucci canon. It's a beautiful movie. And it makes sense that Corbucci wanted to blow off some steam with COMPANEROS after the unremitting one two punch of THE GREAT SILENCE and this (although he would later revert back to his usual tricks with the foulmouthed SONNY AND JED). There's still a certain amount of caricature that detracts from the overall grimness of the movie, imo it hurts more than does any good to have a needless inclusion of three kids dressed like hippies skulking around town in search of gold and trouble. And it hurts to have Mario Adorf playing Mexican one-handed bandit El Diablo as over the top as he always plays his characters.<br /><br />Those minor gripes aside there's more than enough here to wet the palate of the spaghetti aficionado. Shootouts galore, the population of an entire town reduced to crawling naked in the dirt, the typical iconic badassitude of the laconic antihero (played by Johnny Halliday), the moral bankruptcy of almost every character in the movie. Corbucci might never receive the acclaim of the more famous Sergio or the American patriarchs of the genre but you and I know that's a gross injustice for a very talented director. His dynamic shot selection, in depth staging with objects sticking close to the camera and receding in the background, his flair for quick pacing and feverish energy in moving a story that wasn't always all that along, the way he photographs open spaces, everything in his work makes me sure that if Corbucci was American and had emerged 15 years later along with Mann and Hawks, the Cahiers du Cinema critics would have lauded him as an auteur worthy of serious critical consideration.