Ik was maar al te bereid om de Rendition het voordeel van de twijfel te geven als het ging om alle negatieve pers die ik erover had gelezen. Zelfs op driekwart van de film vond ik hem nog steeds een beetje warrig en een beetje onsamenhangend, maar verder was het een goed verhaal dat zijn einde naderde. En toen viel de bodem eruit. Niet dat ik de film per se voor iemand wilde verpesten, maar de conclusie verdraait alles wat je voor waar aannam over wat en wanneer er dingen waren gebeurd op zijn kop <0xE2><0x80><0x93> om geen enkele reden, behalve misschien om de wereld te laten weten: ja, ik ben oké, en dat weet ik. Ik hou van een goede wending, ik hou van een goed a-ha-moment, maar alleen als het relevant is voor het verhaal. De complete misleiding van de kant van de filmmakers dient geen enkel doel bij het verhaal, tijdlijnen hoeven niet parallel te lopen en ze hoeven niet met een week te worden gescheiden. Het enige wat de onthulling deed, was elke verdienste vernietigen die ik regisseur Gavin Hood en scenarist Kelley Sane wilde geven, en dat is misschien maar goed ook, want achteraf bezien was het niet zo'n solide film als ik aanvankelijk blindelings voor ogen had gehad.<br />'Het is bewonderenswaardig om te proberen de term "uitvoering" in het filmpubliek te krijgen.' Ik weet dat de meeste films die ik heb gezien een menselijke inslag hebben, en daarom vind ik het niet erg dat ik die weg ben ingeslagen. Mijn enige bezwaar is dat we niet genoeg krijgen van wat de titel zegt dat we zouden moeten krijgen. In plaats daarvan krijgen we talloze plotlijnen te zien, die allemaal op een verwarrende manier naar de voorgrond worden gebracht voordat ze worden teruggestuurd naar de onderste regionen van ons bewustzijn, waar ze nooit meer naar terugkeren. Er gebeurt zoveel dat je vergeet waar je eigenlijk voor zou moeten zorgen: voor je vrouw? Voor de ondervrager? Voor de CIA-agent? Voor het slachtoffer? Voor de senator? Voor de dochter uit het Midden-Oosten en haar fanatieke vriendje? Op het laatst gaf ik het gewoon op en liet ik me door de film meenemen naar de plek waar hij me heen zou brengen, en dat was iemand die totaal anders was dan wat hij me had voorgeschoteld.<br />Alles wat er gebeurt, is het gevolg van een bomexplosie. Deze bom is het middelpunt van elke verhaallijn en uiteindelijk wordt hij zo onschuldig dat je niet kunt geloven hoe groot de golven zijn die hij veroorzaakt. 's missie om wraak te nemen heeft tot gevolg dat het leven van zovelen wordt verwoest. Of het nu door dood, vernietiging, fysiek en emotioneel misbruik of zelfmoord is; niemand komt er echt ongeschonden van af. Maar uiteindelijk is alleen het verhaal over de man die voor marteling naar Egypte is gebracht echt interessant. We krijgen te horen dat hij vanaf het begin ontegenzeggelijk onschuldig is, en toch wordt hij gewaterboard, geëlektrocuteerd enzovoort, om informatie los te krijgen die hij misschien heeft. Als de machthebbers ook nog een man hebben die geen mededogen of reden hebben om te stoppen tot er iets wordt verklapt (of dat nu waar is of niet) en een waarnemer die het lef niet heeft om eraan deel te nemen of het tegen te houden, wordt de situatie wat intrigerender over hoe het zou kunnen eindigen. De drie betrokken acteurs zijn alle drie de beste rollen in de film en bewijzen eens te meer dat de film zich volledig op hen had moeten richten.<br />Ik wil mensen als Reese Witherspoon (de vrouw van het slachtoffer) of haar door de Senaat aangestelde ex, gespeeld door Peter Sarsgaard, niet kleineren omdat ze echt goed werk leveren met wat ze krijgen. Zelfs Meryl Streep, met haar rare accent, en Alan Arkin doen niet te veel afbreuk. Maar het trio van Jake Gyllenhaals CIA-agent, de ondervrager van Yigal Naor en het slachtoffer van Omar Metwally blinkt echt uit. Naor is briljant als de Egyptenaar die tijdens werktijd zo scherp als een scheermes probeert te blijven, maar tegelijkertijd meelevend en bezorgd is als een vader die zijn dochter probeert te vinden. Deze man is wreed, maar dat is zijn beroep en daarom is hij er ook op aangewezen om antwoorden te vinden. Metwally geeft nooit een valse noot tijdens de pijn en het lijden die hem worden toegebracht. Of hij nu liegt of echt niets weet over de terrorist die hem op zijn mobiele telefoon heeft gebeld, we geloven hem volledig en wachten wanhopig af hoe de situatie zich ontwikkelt. Wat Gyllenhaal betreft, iemand die gedurende zijn hele carrière maar één keer heeft opgetreden, met wisselend succes, vindt altijd wel een rol die bij hem past. De demonen die zijn ziel binnendringen tijdens de beproevingen die hij moet doorstaan, slijten aan zijn lichaam en geest en veroorzaken zowel ambivalentie als de behoefte om tussenbeide te komen. Die twee gevoelens worstelen met elkaar tot hij uiteindelijk een beslissing neemt, en zijn stoïcijnse, jongensachtige houding past daar perfect bij.<br />Het is alleen jammer dat die ene plotlijn nooit het hoofdthema wordt, ondanks het feit dat hij de naam van de film draagt. Met al die rommel aan de randen worden wij als publiek te vaak heen en weer geslingerd, in slaap gesust met een gevoel van tijd en volgorde, en dan in het gezicht geslagen als het allemaal in een lachbui op ons neerdaalt, gevolgd door een 'dat had je vast niet zien aankomen'. Ik voelde me bedrogen en helaas is dat het blijvende effect dat ik van de film heb. Als het simpeler was geweest, had ik me misschien meer vermaakt, maar zoals het nu is, kun je toch nog wel iets positiefs halen uit het ernstig gehavende geheel.
I was very willing to give Rendition the benefit of the doubt when it came to all the negative press I had read concerning it. Even about three-quarters of the way through, I still thought it was jumbled and a bit incoherent, but otherwise a solid tale reaching its conclusion. And then the bottom fell out. Not wanting to necessarily ruin the film for anyone, but the conclusion flips everything you held to be fact about what and when things have been happening on its headfor no particular reason whatsoever except to maybe tell the world, yeah I'm cool, and I know it. I love a good twist, I love a good ah-ha moment, but only when it is relevant to the story at hand. The complete misguidance on the part of the filmmakers serves no purpose on the overall tale, timelines didn't need to be parallel and they didn't need to be separated by a week. All the revelation did was destroy any merit I was about to give director Gavin Hood and screenwriter Kelley Sane, which may be a good thing, because looking back, it wasn't really as solid a movie as I initially was going to blindly give it credit for.<br /><br />It is an admirable thing to try and get the term rendition out into the film-going public's consciousness, but it needed a story that delved deeper into the connotations and politics involved, rather than gloss over those issues for a tale of a woman in distress over her husband's disappearance and the angst-filled rebellion of a daughter against her "interrogator" father. I understand that the bottom-line film attendee needs a human quality to grasp onto and for that reason I don't fault it for going that route. My only qualm is that we don't get enough of what the title says we should be getting. Instead we are shown numerous plot lines, all confusingly brought to the forefront before being sent back into the nether regions of our consciousness, never to be returned to. So much is going on that you forget what you are supposed to be caring for, the wife? the interrogator? the CIA agent? the victim? the senator? the Middle Eastern daughter and her zealot boyfriend? At the end I really just gave up and let the film take me where it would, which ended up being someone totally different than what it first laid out.<br /><br />Everything that occurs happens as the result of a bomb explosion. This bomb is at the center of every story thread and finally ends up being so innocuous that you can't believe how huge the waves it spread were. The old butterfly wings flapping quote is in full effect, because one boy's mission for revenge ends up destroying the lives of so many. Whether by death, destruction, physical and emotional abuse, or career suicide; no one really escapes unscathed. However, at the end of the day, only the story about the man who has been excised to Egypt for torture is really interesting. We are led to believe he is unequivocally innocent from the start, yet he is waterboarded, electrocuted, etc. in order to extract any information he might have. When those in power include a man with no compassion or reason to stop until something is spilled, (whether true or not), and an observer without the guts to partake or stop it, the situation lends itself some intrigue as to how it could possibly end. The three actors involved all are the best parts of the film and prove once more that the movie should have concerned itself with them for the entirety.<br /><br />I don't want to belittle people like Reese Witherspoon, (the victim's wife), or her Senate employed ex, played by Peter Sarsgaard, because they actual do a good job with what they are given. Even Meryl Streep, her kooky accent, and Alan Arkin don't detract too much. However, it is the trio of Jake Gyllenhaal's CIA agent, Yigal Naor's interrogator, and Omar Metwally's victim that truly shine. Naor is brilliant as the Egyptian trying to stay sharp as a razor during working hours yet compassionate and worry-filled as a father attempting to locate his daughter. This man is brutal, but he is because that is what his occupation calls for and why he is relied upon to find answers. Metwally never gives a false second during the pain and suffering inflicted upon him. Whether he is lying or truly knows nothing about the terrorist who has been calling his cell phone, we totally buy into his plight and desperately wait to see how the situation turns out. As for Gyllenhaal, someone who seems to have one performance recycled throughout his career with varying degrees of success, he finds a part that suits him. The demons entering his soul throughout the ordeal he is forced to be a part of wear on his body and mind, causing both ambivalence and a need to intervene. The two feelings wrestle with each other until he makes a final decision, and his stoic, boyish demeanor suit that battle perfectly.<br /><br />It is just too bad that the one plot line working never finds itself as the main focal point, despite being the namesake of the film. With all the clutter around the edges, we as an audience get bounced around too much, lulled into a sense of time and sequence, and then slapped in the face as it all unravels in more of a laugh on us then a, "bet you didn't see that coming." I felt cheated and unfortunately that is the lasting effect I have taken from the movie. Had it been more straightforward I might have enjoyed myself more, but as is, one can still take some positives from the severely flawed whole.