Een film die onder vooroordelen en vooroordelen bedolven wordt <0xE2><0x80><0x93> _It's a remake! Doris Day speelt erin! Ze zingt!_ <0xE2><0x80><0x93> Hitchcocks tweede versie van 'The Man Who Knew Too Much' is zijn minst populaire film, en op zichzelf al een meesterwerk op zich.<br />Dit is, in meer dan één opzicht, de film van Doris Day. Niet alleen levert ze de beste prestatie van haar carrière, meer dan James Stewart, maar de hele film is subtieler gestructureerd rond haar personage in plaats van rond het zijne. Dit is tenslotte een film waarin muziek zowel motief als plot is. Welke casting is beter dan de populairste zangeres van haar generatie? Jo McKenna heeft haar carrière op het toneel opgegeven om zich met haar man te settelen en hun zoon op te voeden. Dat lijkt een gezamenlijke beslissing te zijn en ze lijkt niet ongelukkig te zijn. Maar kijk eens naar de manier waarop Stewart haar in de paardenwagen plaagt over haar zorgen over Louis Bernard, waarmee hij impliceert dat ze jaloers is dat Bernard haar geen vragen over haar carrière heeft gesteld. Dit is duidelijk een terugkerende grap tussen hen <0xE2><0x80><0x93> ze reageert met een 'háááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááá Nadat hun zoon is ontvoerd, staat Stewart erop haar eerst te verdoven voordat hij haar het nieuws vertelt. Dit is een wrede scène, briljant gespeeld door beide acteurs, die de onevenwichtigheid in hun huwelijk illustreert <0xE2><0x80><0x93> hij probeert haar reacties te beheersen en te bedwingen, waarbij hij in wezen zijn professionele kennis gebruikt om haar stem in het huwelijk te onderdrukken, net zoals zijn medische carrière haar zangcarrière heeft onderdrukt.<br />De kracht van die stem wordt gedemonstreerd in de reeks van de Ambrose-kapel, waar ze moet heersen in de door en door geoefende helderheid en volume om op te gaan in de congregatie van vrouwelijke sloofjes <0xE2><0x80><0x93> ze dienen bijna als waarschuwing voor wat er van haar zal worden als ze haar talent blijft onderdrukken. In de Albert Hall is het haar behoefte om het uit te schreeuwen, om die indrukwekkende longen te gebruiken, die een man het leven redt, en in de finale van de ambassade zijn het haar talent en haar reputatie die hen in staat stellen hun zoon op te sporen. Daarentegen werkt al Stewarts mannelijke activiteit averechts <0xE2><0x80><0x93> zijn bezoek aan de taxidermist loopt op niets uit, hij wordt in de kerk achtergelaten terwijl alle anderen naar de Albert Hall gaan, en zijn inspanningen daar slagen er alleen maar in om de moordenaar te laten vermoorden, waardoor de politie mogelijk nuttige informatie wordt onthouden. Pas wanneer zijn handeling gepaard gaat met de stem van zijn vrouw, om Hank uit de ambassade te redden, slaagt hij er echt in om iets nuttigs te doen. 'Que Sera Sera' fungeert in plaats van dat het Day de kans geeft om te zingen, als het eerste muzikale element in de film, dat een voorbode is van de nachtmerrie die de McKenna's op het punt staat te overspoelen; 'de toekomst is niet aan ons', inderdaad. Het bereidt ook keurig de weg voor de finale, waarin de hechte band tussen moeder en zoon door middel van muziek Doris in staat zal stellen de boel te redden.<br /><br />De beroemdste scène van de film maakt van muziek het hoofdonderdeel <0xE2><0x80><0x93> de aanloop tot de moordaanslag in de Albert Hall. Deze lange, woordeloze reeks is misschien wel het meest buitengewone wat Hitchcock ooit heeft gemaakt, de ultieme uiting van zijn overtuiging dat films verhalen moeten zijn die visueel worden verteld. In deze reeks zien we mensen gesprekken voeren, maar we horen nooit een woord van wat ze zeggen. Dat is ook niet nodig <0xE2><0x80><0x93> de beelden zeggen alles. Het is ook zijn meest verfijnde, spannende reeks, met stukken die langzaam op hun plaats vallen naarmate de muziek zich ontwikkelt. De montage is ongelooflijk strak, perfect afgestemd op de muziek. Er is geen lijst die van zijn plaats komt <0xE2><0x80><0x93> alles wat niet rechtstreeks met de moord te maken heeft, geeft de kijker een gevoel van de omgeving, de geografie waarin dit alles zich afspeelt. Het gaat langzaam, maar aan het eind is de spanning bijna ondraaglijk. Als Jo gilt, is dat niet alleen een opluchting voor haar, maar ook voor het publiek.<br />De opname van de Ambrose Chapel is geestig en vooral effectief voor iemand die een dienst heeft moeten bijwonen in een bijzonder sobere non-conformistische kerk. De opname van de Embassy lijkt een beetje vlak na die van de Albert Hall die aan de eerste keer voorafging, maar de tweede keer lijkt eigenlijk effectiever, met de laatste rondgang onder bedreiging van een pistool, waarbij het schitterende gebruik van Days zang op de achtergrond goed tot zijn recht komt, wat doet denken aan de muziek-als-omgevingsgeluid in 'Rear Window'. De muziek als geheel is subtiel, waardoor de muziek van de bronnen op het scherm goed op de voorgrond komt. <br />Bernard Miles is een onopvallende schurk, een beetje banaal, maar met een droge humor. Hij wordt overschaduwd door Brenda de Banzie als zijn vrouw, die op het randje van sinister en sympathiek balanceert. Kijk maar naar de manier waarop ze een sigaret rookt terwijl haar man de moordenaar voorbereidt <0xE2><0x80><0x93> haar houding is die van een echte gangstermeid, in tegenstelling tot haar uiterlijk van een vrouw uit Midden-Engeland, maar ze heeft duidelijk een zachte kant, en mogelijk ook moederlijke gevoelens voor Hank.<br />Stewart is uitstekend, hoewel, als Hitchcock hem echt altijd heeft gecast als 'iedereen', zoals de dochter van de regisseur schijnt te denken, dan bevestigt dat dat Hitchcock een cynische kijk op zijn publiek had. Stewart speelde een hypocriete intellectueel die de fascistische ideologie omhelst in Rope, een voyeur die zijn vriendin mishandelt in Rear Window en een obsessieve necrofiel in _Vertigo_. Day is zonder meer fenomenaal. Kijk maar naar haar reactie op het nieuws dat haar zoon is ontvoerd <0xE2><0x80><0x93> ze overdrijft nooit iets, maar ze doet het ook niet af. Dit is een van Hitchcocks emotioneel meest effectieve films. Hij laat ons nooit vergeten wat er voor de McKenna's op het spel staat; ze voelen zich de meest volledig menselijke van al zijn hoofdpersonen.
A film that tends to get buried under prejudice and preconception - It's a remake! Doris Day is in it! She sings! - Hitchcock's second crack at 'The Man Who Knew Too Much' is his most under-rated film, and arguably a fully fledged masterpiece in its own right.<br /><br />This is, in more ways than one, Doris Day's film. Not only does she give the finest performance of her career, more than holding her own against James Stewart, but the whole film is subtly structured around her character rather than his. This is, after all, a film in which music is both motif and plot device. What better casting than the most popular singer of her generation? Consider: Day's Jo McKenna has given up her career on the stage in order to settle down with her husband and raise their son. This seems to be a mutual decision, and she doesn't appear to be unhappy. But look at the way Stewart teases her in the horse-drawn carriage over her concerns about Louis Bernard, implying that she is jealous that Bernard wasn't asking her any questions about her career. This is clearly a recurrent joke between them - she responds with a 'har-de-har-har' that denotes the familiarity of this gag, suggesting that she has a certain latent resentment about her confinement, and that they both realise it.<br /><br />After their son has been kidnapped, Stewart insists on doping her before giving her the news. This is a cruel scene, brilliantly played by both actors, which illustrates the power imbalance in their marriage - he is seeking to control and subdue her reactions, in essence using his professional knowledge to suppress her voice in the marriage just as his medical career has suppressed her singing career.<br /><br />The potency of that voice is demonstrated in the Ambrose Chapel sequence, when she has to reign in its highly trained clarity and volume to blend in with the congregation of female drudges - they almost act as a warning of what will become of her if she continues to suppress her talent. At the Albert Hall, it is her need to cry out, to exercise those impressive lungs, that saves a man's life, and in the Embassy finale, it is her talent and reputation that allows them to locate their son. By contrast, all of Stewart's masculine activity is counterproductive - his visit to the taxidermist is a dead end, he gets left behind at the church whilst everyone else moves on to the Albert Hall, and his efforts there only succeed in getting the assassin killed, thus depriving the Police of potentially useful information. It is only when his action is joined to his wife's voice, in the rescue of Hank from the embassy, that he actually succeeds in doing something useful.<br /><br />Far from being forced into the film to give Day an opportunity to sing, 'Que Sera Sera' acts as the first musical device in the film, foreshadowing the nightmare that is about to engulf the McKennas; 'the future's not ours to see' indeed. It also neatly prepares the way for the finale, in which the close bond mother and son share through music will allow Doris to save the day.<br /><br />The most famous sequence in the film makes music the central feature - the build up to the assassination attempt in the Albert Hall. This lengthy wordless sequence may be the single most extraordinary thing Hitchcock committed to film, the ultimate expression of his belief that films should be stories told visually. We see people conduct conversations in this sequence, but we never hear a word they say. We don't need to - the images say everything. It is also his most exquisite suspense sequence, with the pieces moving slowly into place as the music builds. The editing is incredibly tight, matched to the music perfectly. There isn't a frame out of place - anything that doesn't relate directly to the assassination is giving the viewer a sense of the environment, the geography in which all this is playing out. It builds slowly, but by the end the suspense is nearly unbearable. When Jo screams, it isn't just a relief for her, but for the audience.<br /><br />The Ambrose Chapel sequence is witty, and particularly effective for anyone who has had to sit through a service at a particularly stick-in-the-mud Nonconformist church. The Embassy sequence seems a little flat after the Albert Hall one that preceded it on first viewing, but second time around actually seems more effective, with the final walk at gunpoint really benefiting from the gorgeous use of Day singing in the background, reminiscent of the music-as-ambient-noise in 'Rear Window'. The score as a whole is subtle, allowing the music from on-screen sources to be foregrounded effectively.<br /><br />Bernard Miles is a low-key villain, a little banal, but with a dry wit. He's outshone by Brenda de Banzie as his wife, who walks a fine line between sinister and sympathetic. Just look at the way she smokes a cigarette whilst her husband preps the assassin - her stance is pure gangster's moll, belying the Middle-England exterior, but she clearly has a soft side, and possibly maternal feelings towards Hank.<br /><br />Stewart is excellent, although if Hitchcock really did always cast him as 'Everyman', as the Director's daughter seems to think, then it confirms that Hitchcock had a cynical view of his audience. Stewart played a hypocritical intellectual who espoused fascist ideology in Rope, a voyeur who mistreated his girlfriend in Rear Window and an obsessive necrophiliac in Vertigo. Day is nothing short of phenomenal. Just look at her reaction to the news that her son has been kidnapped - she never overdoes anything, but neither does she sell it short. This is one of Hitchcock's most emotionally effective films. He never lets us forget what the stakes are for the McKennas; they feel the most fully human of all his central characters.