Het eerste wat je in deze film te zien krijgt is een statische beeldhoek (een die later in de film zal worden herhaald), waarop de chaos te zien is die zich (ongezien voor het publiek) voltrekt in een studio die nieuws uitzendt. Kort daarna wordt het typerende verhaal van Fonda getoond, in diezelfde hoek. Laat je hierdoor niet misleiden; de film gaat niet over een vrouwelijke verslaggeefster, een vrouw die haar best doet een door mannen gedomineerd beroep te bereiken. Dat is alleen maar een inleiding, een manier om de film te beginnen (hoewel die later wordt gebruikt). Het eigenlijke doel van deze productie wordt geleidelijk onthuld, en het eerste wat we ervan te zien krijgen is in een opzettelijk lange scène in het begin. De hele film heeft dat tempo; niet langzaam of uitgerekt, maar doelbewust. Het is nooit echt snel, zelfs niet in de paar scènes die je normaal gesproken zou verwachten. Dit geijsbeer (vooral omdat het steeds langzamer lijkt te gaan naarmate de plot wordt onthuld, naarmate het verontrustende, verwarrende karakter van de film wordt onthuld) is sterk, bijna pijnlijk voor de kijker. Het inspireert je om, als het mogelijk was geweest, op het scherm te springen, de verantwoordelijke mensen bij hun kraag te grijpen en tegen hen te schreeuwen dat ze er iets aan moeten doen, dat ze er iets aan moeten doen. Ik had geen moment de neiging om op te staan of zelfs maar mijn ogen van het scherm af te wenden. Het onderwerp is extreem belangrijk om je van bewust te zijn, en het wordt hier perfect aangepakt. Geen overdreven dramatiek (nou ja...). Het resultaat is verbazingwekkend. De empathie voor het karakter van Lemmon is diep. De montage is meesterlijk... een scène aan het eind illustreert dat perfect. De redacteur wordt, te oordelen naar zijn filmografie, zwaar onderschat. Het schrijven was uitstekend. Het acteren was geweldig, met name van Lemmon, Fonda en Douglas (die de film ook produceerden). Het ontbreken van een score is perfect; er is geen muziek nodig om het effect te verhogen. Het einde is subliem en effectief. De film heeft een paar negatieve punten... een daarvan is dat een deel van de dialoog duidelijk en onmiskenbaar voornamelijk een uiteenzetting is, een bepaald deel van de film, hoewel theatraal, lijkt niet te stroken met iets wat erop volgt. Niet iedereen wil naar de film kijken vanwege twee eigenschappen die gewoonlijk (en terecht) worden toegeschreven aan slechte films: het geijsbeer (dat als traag kan worden beschouwd) en het (gebrek aan) niveau. Je zou kunnen aanvoeren dat dat een negatieve eigenschap is, aangezien iedereen de punten die het oplevert in overweging zou moeten nemen, maar misschien is het zo beter; het zware onderwerp aanpakken met de intelligentie en het respect (voor het onderwerp én de kijker)... zoiets als dit, misschien zou het niet moeten worden voorgeschoteld. Ik was gebiologeerd door de film en was erg van mijn stuk gebracht. Ik kan dit aanbevelen aan iedereen die denkt dat hij sterk genoeg is om ermee om te gaan.
The first thing you see in this film is a static angle(one which will be repeated later in the film), depicting the chaos going on(unseen to the audience) in a studio that airs news. Soon after, Fonda's character's typical story is shown, in that same angle. Don't let this mislead you; the film is not about a female reporter, a woman struggling to succeed in a male-dominated profession. That is merely a lead-in, a way of starting the film(though it's used later). The actual point to this production is revealed gradually, and the first we see of it is in a deliberately long scene early on. The entire film has that pace; not slow or drawn-out, but deliberate. It's never really fast, even in the few sequences that one would normally expect to be so. This pacing(especially because it seems to slow down further as the plot is revealed, as the disturbing, unsettling nature of the film is unraveled) is strong, almost painful to the viewer. It inspires you to, if it had been possible, jump into the screen, grab the people responsible by the collar and yell at them to *do* something about it, to remedy the situation. Never once did I feel like getting up or even taking my eyes off the screen for a moment. The subject is extremely important to be aware of, and it's handled perfectly here. No over-dramatization(well... very little, anyway), just an accurate presentation of the issue. The direction is astounding. The empathy felt for Lemmon's character is profound. The editing is masterful... one scene near the very end illustrates that perfectly. The editor, judging from his filmography, is vastly underrated. The writing was excellent. The acting was great, in particular by Lemmon, Fonda and Douglas(who also produced it). The lack of a score is perfect; no music is needed to enhance. The ending is sublime and effective. The movie does have a few negative points... among them, some of the dialog is obviously and undeniably mainly exposition, one particular part of the film, whilst dramatic, doesn't seem to mesh with something that follows it. Not everyone will watch the film because of two features of it which are commonly (and rightfully so) attributed to bad movies; the pacing(which can be mistaken as being slow) and the (lack of) score. One could argue that to be a negative thing, as everyone ought to consider the points it presents, but maybe it's better this way; handling the heavy subject with the intelligence and respect(for the topic as well as the viewer)... something like this, maybe it shouldn't be spoon-fed. I was mesmerized with the film, and left very taken aback. I recommend this to anyone who believe themselves strong enough to handle it. 9/10