SAIMIN<br />(USA: The Hypnotist/UK: Hypnosis)<br /><br />Aspectverhouding: 1,85:1<br /><br />Geluidsformaat: Dolby Stereo SR SR<br />Na een reeks bizarre 'zelfmoorden' die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, schakelt een ervaren rechercheur uit Tokio (Ken Utsui) de hulp in van een jonge psychoanalyticus (Goro Inagaki) die denkt dat de slachtoffers handelden op basis van een posthypnotische suggestie. Maar het onderzoek dat daarop volgt, brengt een nog duisterder kracht aan het licht, die verband houdt met een jong meisje (Miho Kanno) wier leven is verwoest door sadistisch misbruik...<br />Dit complexe mysterie is gebaseerd op een roman van Keisuke Matsuoka en wordt geïnspireerd door verschillende bronnen (Italiaanse _gialli_, traditionele Japanse spookverhalen, enzovoort). ), hoewel sommige beelden in de climax van de confrontatie een meer directe invloed onthullen: het recente commerciële succes van Hideo Nakata's RING (1998). Ondanks alle ambitie is SAIMIN echter een routinekookprogramma dat na de opening van een krachtcentrale instort (de 'zelfmoorden' zijn bijzonder indrukwekkend, ondanks de zwakke CGI-effecten), hoewel regisseur Masayuki Ochiai <0xE2><0x80><0x93> die het script samen met Yasushi Fukuda heeft geschreven <0xE2><0x80><0x93> de voorbereidingen treft voor een uitgebreide finale waarin de schokkende geheimen van het verhaal eindelijk worden onthuld. Het is een film met een sterk visueel gevoel, maar hij valt in het niet bij het drama, en de meeste personages zijn niet meer dan cijfers, die de emotionele waarde van de verhaallijn ondermijnen. Dat is jammer, want het laatste halfuur wordt geanimeerd door een reeks dynamische scènes <0xE2><0x80><0x93> met name een scène in een concertzaal waarin Dvoraks 'Nieuwe Wereld'-symfonie wordt omgevormd tot een moordinstrument! <0xE2><0x80><0x93> en Ochiai wordt goed ontvangen door een uitstekend productieteam. Maar degenen die worden verleid door de belofte van een bloederig bloedbad, zullen misschien teleurgesteld zijn <0xE2><0x80><0x93> de film is lang van sfeer en kort van spetters.<br />'De scènes zijn verschillend, vanwege het script.' Kanno (TOMIE) doet het uitstekend als een jonge vrouw die lijdt aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis <0xE2><0x80><0x93> die, zoals de ondertitels in de recensie ons verzekeren, in Japan niet als een levensvatbare aandoening wordt erkend! <0xE2><0x80><0x93> die ten prooi valt aan een louche tv-hypnotiseur (Takeshi Masu), een hoofdverdachte in de moorden. Inagaki speelt een nietszeggende eendimensionale rol, en hij wordt voortdurend overtroffen door Utsui, een veteraan met een carrière die teruggaat tot de S dep de Jaiantsu-serie uit de jaren vijftig.<br />(Japanse dialoog)
SAIMIN <br /><br />(USA: The Hypnotist /UK: Hypnosis) <br /><br />Aspect ratio: 1.85:1<br /><br />Sound format: Dolby Stereo SR<br /><br />Following a series of bizarre and apparently unrelated 'suicides', an experienced Tokyo detective (Ken Utsui) enlists the help of a young psychoanalyst (Goro Inagaki) who believes the victims were acting on a post-hypnotic suggestion. But their subsequent investigations reveal an even darker force at work, linked to a young girl (Miho Kanno) whose life has been blighted by sadistic abuse...<br /><br />Based on a novel by Keisuke Matsuoka, this densely-plotted mystery takes inspiration from a variety of sources (Italian gialli, traditional Japanese ghost stories, etc.), though some of the images in the climactic showdown reveal a more immediate influence: The recent commercial success of Hideo Nakata's RING (1998). For all its ambition, however, SAIMIN is a routine potboiler which stumbles badly after a powerhouse opening (the 'suicides' are particularly impressive, despite some feeble CGI effects), though director Masayuki Ochiai - who co-wrote the script with Yasushi Fukuda - rallies proceedings for an extended finale in which the narrative's startling secrets are finally revealed. Ochiai is best known for his film adaptation of novel-turned-video-game PARASITE EVE (1997) - which also starred leading man Inagaki (a member of Japanese pop group SMAP) - and while SAIMIN echoes that movie's strong visual sense, it falls short as drama, and most of the characters are mere ciphers, undermining the storyline's emotional pay-off. Which is a shame, because the final half hour is galvanized by a series of dynamic set-pieces - most notably, a concert hall sequence in which Dvorak's 'New World' symphony is transformed into an instrument of murder! - and Ochiai is well-served by an excellent production team. However, those lured by the promise of gory carnage may be disappointed - the film is long on atmospherics and short on splatter.<br /><br />Performances are varied, due to the script's limitations, but Kanno (TOMIE) is outstanding as a young woman suffering from multiple personality disorder - which, the subtitles on the print under review assures us, isn't recognized as a viable medical condition in Japan! - who falls prey to a sleazy TV hypnotist (Takeshi Masu), a prime suspect in the murders. Inagaki is bland in a one-dimensional role, and he's constantly upstaged by Utsui, a veteran performer whose career stretches back to the "Sûpâ Jaiantsu" series of the 1950's.<br /><br />(Japanese dialogue)