Deze film heeft een paar mooie special effects, die de Japanse archipel in zo'n mate aan stukken scheuren dat Godzilla er nederig van zou worden. De twee hoofdrollen worden ook in bovengemiddelde prestaties gespeeld. Afgezien daarvan is het allemaal een beetje wispelturig in deze ingetogen rampenfilm. De ongerijmdheden in het ijsberen zijn bizar. Op een gegeven moment zakt Hokkaido in zee en valt er pyroclastische sneeuw op de rest van Japan, terwijl Osaka bedolven wordt onder een immense tsunami. Maar elders in het land slenteren de mensen nog steeds rond om de bezienswaardigheden te bekijken en ijsjes te likken als er weer een tsunami aankomt... Kusanagi slaagt er ook in om zonder enige belemmering of zelfs maar een vouw in zijn crèmekleurige overhemd grote afstanden af te leggen. Andere mensen verschijnen met brandwonden, gescheurde kleren en modderstrepen op hun gezicht.<br />De Japansheid van de film is zowel ontroerend als weerzinwekkend. Kusanagi's offer in zijn laatste avond met Shibasaki is een tikkeltje ridderlijkheid, iets wat je tegenwoordig in dit soort films zelden ziet. Maar de onfortuinlijke premier mijmert over de Japanse psyche en de verleiding van de dood, en het feit dat Japan door iedereen in de steek is gelaten en in het laatste geval geen vrienden heeft, zinspeelt op een duisterder paranoia die de Japanse bezorgdheid over hun status in de wereld aanwakkert.<br />Helaas is de laatste scène een verfilming van _Armaggedon_, met een koekenpan als decor.<br />Ten slotte mijn eigen speciale insectenbeet <0xE2><0x80><0x93> het zware, aangereikte product voor sigaretten. Deze keer is het de waanzinnige (of is hij?) wetenschapper Toyokawa die het uithangbord van Japan Tobacco wordt. Op een gegeven moment slaagt hij erin 5000 meter onder het zeeoppervlak op te lichten in een miniatuuronderzeeër ter grootte van een telefooncel. Laat me niet lachen.
This film has some nice special effects, tearing apart the Japanese archipelago to a degree that would humble Godzilla. The two leads also put in above-par performances. Apart from that, it is all a bit ropey in this understated disaster flick. The incongruities in the pacing are bizarre. At one point we have Hokkaido sinking into the sea and pyroclastic snow falling on the rest of Japan, while Osaka is buried under an immense tsunami. Yet elsewhere in the country, people are still strolling around sightseeing and licking ice-cream when another tsunami rolls in... Kusanagi also manages to travel great distances without any hindrance, or even a crease in his cream shirt. Other people turn up with burns, ripped clothes and mud-streaks on their faces. <br /><br />The Japaneseness of the film is both touching and repugnant. Kusanagi's sacrifice in his final evening with Shibasaki is a touch of chivalry seldom seen in this genre these days. However, the ill-fated PMs musings on the Japanese psyche and the seduction of death, and the fact that Japan is abandoned by everyone and has no friends in the last instance, hint at a darker paranoia that infects Japanese concerns regarding their status in the world.<br /><br />Sadly, the final sequence is a rip-off of Armaggedon, edited with a cookie-cutter.<br /><br />Finally, my own particular bug-bear - the heavy handed product placement for cigarettes. This time around, it is mad(-or-is-he?) scientist Toyokawa who gets to be the poster boy for Japan Tobacco. At one point, he manages to light up 5000 meters below the ocean surface, in a miniature sub the size of a phone box. Gimme a break.