Als er twee rollen waren voor de fysiek hoog oprijzende, lelijk-charismatische acteur Gérard Depardieu, die als Fransman geboren was, dan moest dat wel die van Cyrano de Bergerac en die van de redenaar Georges Danton zijn. Hier domineert hij de film zowel door zijn brede schouders als door de kracht van zijn stem; zijn charisma draagt de rol ondanks het feit dat duidelijk wordt gemaakt dat het personage net zoveel bloed aan zijn handen heeft als de rest. Danton vreet zich vol terwijl de mensen van Parijs verhongeren... maar hij is de enige man die de tirannie kan uitdagen die opgelegd wordt door de gevreesde Commissie voor Openbare Veiligheid in naam van 'vrijheid'. en hij wordt voorgesteld als de held van de film <0xE2><0x80><0x93> ondanks het feit dat de bron zijn tegenstander Robespierre praktisch verafgoodt!<br />Voor degenen die de personages uit de geschiedenis kennen, is het interessant om de minder belangrijke rollen te identificeren: de man met het kikkergezicht, Couthon de kreupele, Fouquier-Tinville de aanklager van het tribunaal, de zwierige dandy St-Just, de epische schilder David. Maar het script laat in dit opzicht weinig ruimte; namen komen vaak te laat als er al minder belangrijke personages worden geïdentificeerd, en er is geen Hollywood-achtige 'infodump' om ervoor te zorgen dat het publiek de gebeurtenissen in hun historische context kan plaatsen. De film gaat ervan uit dat je weet wat er is gebeurd en wat er daarna zal gebeuren. Soms gaat dat te ver, zoals wanneer de film ervan uitgaat dat je precies weet wanneer het is gebeurd en dat Robespierre Danton naar het schavot is gevolgd.<br />Als film is hij niet helemaal bevredigend, omdat hij tegen het einde wegebt. De structuur van het verhaal leidt tot een grote confrontatie tussen de hoofdrolspelers in de rechtszaal of een dramatische climax van het proces, wat dankzij de geschiedenis nooit gebeurt. De dingen sputteren gewoon weg: er komt geen opstand, er komt geen omverwerping van de tirannie, de overwinnaar neemt geen macht over, aan beide kanten is er geen triomf. Het mag dan historisch juist zijn, maar het is niet helemaal bevredigend als resultaat van een scenario - het lijkt een vreemde plaats om te stoppen. Zoals anderen hebben opgemerkt, was het misschien logischer geweest om de gebeurtenissen tot het einde van de Terreur te laten doorgaan en de val van Robespierre aan te tonen.
If there were two parts that the physically towering, ugly-charismatic actor Gérard Depardieu was born, as a Frenchman, to play, it must surely have been Cyrano de Bergerac and the orator Georges Danton. Here he dominates the film both through the breadth of his shoulders and the power of his voice; his charisma carries the part despite the fact that it is made clear that the character has as much blood on his hands as any of the rest of them. Danton feasts while the people of Paris starve... but he is the one man who can challenge the tyranny imposed by the dreaded Committee of Public Safety in the name of 'freedom', and he is presented as the hero of the film -- despite the fact that the source play practically idolises his opponent Robespierre!<br /><br />For those who know the characters from history, there is interest to be had in identifying the minor parts: the frog-faced Tallien, Couthon the cripple, Fouquier-Tinville the tribunal's prosecutor, the dashing fop St-Just, the epic painter David. But the script cuts little slack in this respect; names are often late in coming if minor characters are identified at all, and there is no Hollywood-style 'info-dump' to make sure that the audience can place events in their historical context. The film takes it for granted that you know what has gone before, and what will happen after -- sometimes it takes too much for granted, as when it relies on a close knowledge of dates to provide the sting to its tail in the fact that Robespierre followed Danton shortly to the scaffold.<br /><br />Considered as a film, it's not entirely satisfactory in that it ebbs away towards the end. The structure of the story leads up to some great confrontation between the protagonists in the courtroom or some dramatic climax to the trial, which, thanks to history, never actually happens. Things just fizzle out: there is no revolt, there is no overthrow of tyranny, there is no assumption of power by the victor, there is no triumph on either side. It may be historically accurate, but it's not entirely satisfying as the outcome of a screen scenario -- it seems an odd place to stop. As others have commented, it might have been more logical to take events up to the end of the Terror and show in apposition the fall of Robespierre.