Wakayama Tomisaburo's vertolking van de voortvluchtige ex-Kaishakunin Ogami Itto voelde volkomen natuurlijk aan. Zijn houding, zijn stem, zijn uiterlijk <0xE2><0x80><0x93> alles wees op een losbandig leven. Als hij een ruimte binnenging, voelde ik, net als de personages op het scherm, dat hij daar niet thuishoorde en dat zijn vastbeslotenheid om daar te zijn moeilijkheden betekende.<br />Ik heb ergens gelezen dat meneer Wakayama in werkelijkheid de Kendo (Japanse zwaardkunst)-training had gevolgd en dat dat zijn gemak met de katana zou verklaren, die in elk sabelgevecht schitterend te zien was. Als je naar een film kijkt, heb je vanaf het moment dat hij trekt tot het moment dat hij het zwaard in de schede steekt het gevoel dat je getuige bent van iets wat onvermijdelijk lelijk is. Zelfs als ik de katana snel ronddraai om het bloed eraf te vegen voordat ik hem in de schede steek, gebeurt het in een moeiteloos moment.<br />De vertolking van Nakamura Kinnosuke komt over als een vertolking. Het voelt alsof hij te hard zijn best doet om iemand anders te zijn of het verhaal van iemand anders te vertellen. Het gevolg is dat ik elke keer dat ik me erin probeerde te verdiepen mijn greep verloor, omdat hij zijn rol zelf niet goed in de hand leek te hebben. Alsof het ongemakkelijk voor hem was.<br />Het zwaardvechten in de tv-serie was ook van de oude stempel. Camerabewegingen om Nakamura's onhandigheid met de katana te verdoezelen, trage actie, de doelwitten die stilzitten, et cetera. Heel slecht, vanuit het perspectief van de kijker. In de aflevering _De aanval op de kasteelmuur_ was er een moment waarop meneer Nakamura als een kind zijn zwaard trok. Het was g<0xC3><0xAA>nant. Hij hanteerde het alsof het zwaar was! Ik viel bijna van mijn stoel.<br />En laten we eerlijk zijn: het verhaal gaat over een uitstekende zwaardvechter. Punt. Zwaardvechten is een punt van discussie.<br />Realisme is het echter niet: het zwaardvechten in de film was uitstekend en manga-achtig, zoals de bedoeling was, dat weet ik zeker. (De babywagen was uitgerust met een verzameling automatische, snelvuur musketten die bediend werden door een 3-jarige? Ja... mangastijl.) Het is de manier waarop het verhaal naadloos historische culturele accuratesse verweeft met, in wezen, een superheldenfantasie die de film boeiend maakt. 'Ik kijk niet echt naar de afleveringen van de tv-series. Ze waren gewoon goedkoop. Kijk eerst naar de films, dan weet je waar ik het over heb.'
Wakayama Tomisaburo's portrayal of fugitive ex-Kaishakunin Ogami Itto felt entirely natural. His demeanor, his voice, his appearance- all of it spoke to dislodgement. When he entered a space I, as well as characters on the screen, could feel he didn't belong there and that his determination to be there spelled trouble.<br /><br />I read somewhere that Mr. Wakayama actually took Kendo (Japanese swordsmanship) training and that would explain his comfort with the katana, which showed magnificently in every cutfest. If you watch the movies, from the moment he draws to the moment he sheaths the sword you feel as though you were witnessing something inevitably ugly. He'd even spin the katana quickly to flick off the blood before sheathing it and it would happen in an effortless instant.<br /><br />Nakamura Kinnosuke's rendition comes across as a rendition. It feels as though he were trying too hard to be someone else or tell someone else's story. As a result, every time I tried to engage I'd lose my grip because HE didn't seem to have a firm grip on the role, himself. As though it were awkward for him.<br /><br />The swordsmanship in the TV series was entirely old-school Hollyweird, too. Camera cuts to disguise Mr. Nakamura's awkwardness with the katana, slow action, targets sitting still, etc. Extremely bad, from a viewer's perspective. There was a moment in the episode The Castle Wall Attack when Mr. Nakamura drew his sword like a child. It was embarrassing. He handled it as though it were heavy! I almost fell off my chair.<br /><br />And let's be frank: The story is about an excellent swordsman. Period. Swordsmanship is an issue.<br /><br />Realism isn't, however: the swordplay in the movies was excellent and manga-like, as was intended, I'm sure. (The baby cart was outfitted with a cluster of automatic, rapid-fire muskets operated by a 3 year old? Yes...manga-style.) It's how the story seamlessly weaves historical cultural accuracy into, basically, superhero fantasy that makes the movies captivating. (Read Yoshikawa Eiji's Musashi [%historical legend]%!) I couldn't really sit through the TV series episodes. They just felt cheap. See the movies first and you'll know what I'm talking about.