Ik ben al een paar jaar een trouwe IMDB-bezoeker. Dit is de film die me uiteindelijk dwong om een recensie te schrijven.<br />Ik heb deze film bij toeval gezien (de openingstitels rolden toevallig voorbij toen ik op een ochtend mijn tv aanzette). Ik heb om vele redenen intens van de film genoten, die door andere recensenten allemaal goed zijn verfilmd <0xE2><0x80><0x93> de stemmingswisselingen, de vergeten geschiedenis van de Tsjechische piloten, de subtiele charme van de hoofdpersonen, het fatalisme van de hoofdpersonen en de eerste blik in de strijdscènes.<br />Maar het element van 'Dark Blue World' dat echt opviel was het ontbreken van dramatische effecten, vooral tijdens de strijd (en dat is maar goed ook!). Terwijl de piloten in de strijd vlogen, werden ze niet begeleid door muziek, waren er geen manipulatieve beelden van bezorgde echtgenoten/vriendinnen, werd er bij elke kleine manoeuvre in de lucht geen banaal vaderlandslievend gejuich geslaakt en werd de kijkers niet gevraagd om ongelooflijke James Bond-achtige pilotenheroïek in te slikken. In plaats daarvan mag het publiek de melancholie, de angst en het isolement voelen van deze alleenstaande pilotenjagers terwijl ze tijdens de strijd in de lucht proberen te blijven. Als kameraden worden neergeschoten, wordt ons een huilerig gejammer en de typische (maar voor het publiek aangename) wraak op heroïsche wijze bespaard. In plaats daarvan kijken de andere piloten treurig en stilletjes naar het lot van hun medepiloten <0xE2><0x80><0x93> in werkelijkheid hoeven ze op dat moment nog steeds intens geconcentreerd te blijven op hun eigen veiligheid en doelen. De ademhaling van de man en het gebrul van de motoren op de achtergrond, terwijl wij, het publiek, toekijken hoe een vriend langzaam naar zijn dood afdaalt. En dan moeten 'wij' onmiddellijk weer in de gevechtsmodus springen en ons concentreren op overleven.<br />In Hollywood krijgen we maar al te vaak de emoties die we horen te voelen toegestopt en is er geen ruimte meer voor de verbeelding van de kijker. 'Dark Blue World' houdt een soberheid aan die de kijker boeit en bij de film betrekt, waardoor we in de film kunnen investeren en de hiaten en ruimtes kunnen opvullen met onze eigen gedachten en gevoelens.<br />Uitstekende film, de moeite waard.
I've been a devoted IMDB visitor for a few years. This is the movie that finally compelled me to write in a review.<br /><br />I caught this movie by chance (the opening credits happened to be scrolling past when I turned my TV on one morning). I thoroughly enjoyed the film for many reasons, all of which have been well covered by other reviewers -- the moodiness, the forgotten history of the Czech pilots, the subtle charm of the supporting characters, the fatalism of the main characters, and the first person view during the battle scenes.<br /><br />But the element of "Dark Blue World" that really stood out was the lack of dramatic effects, especially during combat (and this is a good thing!). While the pilots were flying in battle no musical score accompanied them, no manipulative shots of worried spouses/girlfriends were interwoven, every little aerial maneuver did not elicit trite patriotic cheers, and viewers weren't asked to swallow unbelievable James Bond-esque pilot heroics. Instead the audience is allowed to feel the melancholy, fear and isolation of these single pilot fighters while they try to stay aloft during combat. As comrades are shot down we are spared tearful howls and the typical (but audience pleasing) revenge based heroics. Instead the other pilots sadly and quietly observe their fellow pilot's fate -- in reality they still need to remain intensely focused on their own safety and objectives at that very moment. We only briefly experience the pilot's breathing and the background roar of the engines as we, the audience, witness a friend spiral quietly down to his death. And then immediately 'we' need to jump back into combat mode and focus on survival.<br /><br />Too often in Hollywood we're spoon-fed the emotions we're supposed to feel and no room is left for the viewer's imagination. "Dark Blue World" maintains a sparseness that captivates and involves the viewer, allowing us to invest in the movie and fill in the gaps and spaces using our own thoughts and feelings.<br /><br />Excellent film, well worth seeing.