De sleutelscène in Rodrigo Garcia's 'Negen levens' speelt zich af in een hotelkamer waar Sissy Spacek een verhouding heeft met Aiden Quinn. Ze vindt een natuurdocumentaire op de televisie en op dat moment valt het Quinn op dat zulke dingen worden bedacht - losse beelden worden samengevoegd tot één scène, roofdieren en prooien worden bij elkaar gezet om het moment te vangen - om verbindingen te forceren die er eigenlijk helemaal niet zijn. De personages in de negen korte films die deze film vormen, komen af en toe in elkaars verhalen voor, maar geen van hen lijkt ooit echt met elkaar in verband te staan. Een vrouw die zich voorbereidt op een gewelddadige confrontatie met haar vader die haar mishandelt, wordt later aan het werk gezien in een ziekenhuiskamer waar een andere vrouw zich voorbereidt op een borstamputatie. Een man die in een supermarkt een oude vriendin tegen het lijf loopt en ziet hoe zijn leven later gastheer had moeten zijn van een etentje voor een ongelukkig stel, met zijn huidige vrouw erbij. Garcia zet een aantal van zijn personages tegenover elkaar, maar geen van de verhalen die daarop volgen bouwt echt voort op wat er daarvoor is gebeurd.<br /><br />Garcia's eerste film, het prachtige, over het hoofd geziene 'Dingen die je gewoon kunt vertellen door naar haar te kijken', had ook een kort verhaal en overlappende personages, maar het waren er minder en ze hadden veel meer ruimte om adem te halen en te groeien. dat elk van de negen verhalen wordt verteld in één enkele, ononderbroken take in de echte tijd, waardoor de film nooit echt dramatische spanning of vaart kan opbouwen. Het is ook een tamelijk visueel lelijke film. Binnenopnames zijn vaak duister en moeilijk te zien, terwijl andere scènes <0xE2><0x80><0x93> vooral een waarin een meisje heen en weer loopt tussen kamers om met haar weinig mededeelzame ouders te praten <0xE2><0x80><0x93> ergerlijk overkomen door het camerawerk. Gezien het feit dat dit Garcia's derde film is en dat hij een respectabele staat van dienst heeft in het regisseren voor televisie, is de invalshoek van deze film verrassend amateuristisch. Net als zijn collega-filmer-kind-van-een-oude-schrijver Rebecca Miller, concentreert Garcia (de zoon van Gabriel Garcia Marquez) zich op het schrijven en het karakter van zijn films, vaak ten nadele van de films die hij zelf heeft gemaakt.<br />De afzonderlijke scènes zijn ontroerend en zelfs aangrijpend. Ik vond het ontroerend dat Jason Issacs de zwangere buik van Robin Wright Penn kuste. En dat Joe Mantegna zijn vrouw liefdevol toefluisterde toen ze in slaap viel voor de operatie. En dat Sissy Spacek een paar gelukkige momenten uit haar leven met Aiden Quinn stal voordat ze er met een telefoontje van haar dochter weer naar terugkeerde. Maar de film voelt (in tegenstelling tot 'Dingen die je kunt vertellen door naar haar te kijken') meer aan als een oefening dan als een drama. We kijken alleen maar naar mensen die handelen.
The key scene in Rodrigo Garcia's "Nine Lives" comes when Sissy Spacek, hidden away in a hotel room where she is carrying on an affair with Aiden Quinn, find a nature documentary on television, at which point Quinn notes the contrivance of such things--disparate footage is edited into one scene, predators and preys are thrown together in order to capture the moment--all to force connections where none actually exist. Characters in the nine shorts that make up this film occasionally spill over into each others stories, but none of them ever seem to really connect. A woman preparing for a violent confrontation with her abusive father is later seen working in a hospital room where another woman is preparing for a mastectomy. A man who runs into an old girlfriend in a supermarket and sees how his life should have been later hosts, with his current wife, a dinner party for an unhappy couple. Garcia arranges some of his characters in front of each other, but none of the subsequent stories ever really build on what came before.<br /><br />Garcia's first film, the wonderful, overlooked "Things You Can Tell Just By Looking At Her," also had a short-story structure and overlapping characters, but there were fewer of them and they had a lot more room to breathe and grow. The gimmicky premise of "Nine Lives," that each of its nine stories is told in a single, unbroken take in real time, never allows the film to build up any real dramatic tension or momentum. It's also a fairly visually ugly movie. Interior shots are often murky and hard to watch, while other scenes--particularly one where a girl walks back and forth between rooms to talk to her uncommunicative parents--are rendered annoying by the camera-work. Given that this is Garcia's third film and that he has a respectable history of directing for television, the direction in this film is rather surprisingly amateurish. Like fellow filmmaker-child-of-a-great-writer Rebecca Miller, Garcia (son of Gabriel Garcia Marquez) is focused on the writing and character aspects of his films often to the detriment of the film-making ones.<br /><br />Individual scenes are touching and even affecting. I did like Jason Issacs kissing Robin Wright Penn's pregnant belly. And Joe Mantegna whispering lovingly to his wife as she slips into pre-surgery sedation. And Sissy Spacek stealing a few happy moments away from her life with Aiden Quinn before brought back to it with a phone call from her daughter. But the film (unlike "Things You Can Tell Just By Looking At Her") feels more like an exercise than actual drama. We are just watching people act.