Biodocs over de raadselachtige zanger/songwriter die, volgens de verhalen van vrienden, de laatste 15 jaar van zijn relatief korte leven leek te hebben besteed aan zelfvernietiging. Hij stierf op 52-jarige leeftijd, te zwaar en ver heen, aan een hartkwaal, na een langdurige uitspatting van vrijwel non-stop toegeeflijkheid aan alcohol, sigaretten, marihuana en cocaïne, luidruchtig feesten en flagrant misbruik van zijn stemapparaat (hij vertrouwde een vriend toe dat hij tijdens een optreden zijn teksten met zo'n kracht had uitgeschreeuwd dat er bloedspetters op de microfoon waren achtergebleven). Dit alles ondanks het feit dat hij: (1) alom werd beschouwd als de meest getalenteerde popzanger van zijn generatie; (2) na jaren van inspanning succes had in termen van industrieel succes <0xE2><0x80><0x93> een Grammy, een Oscar, een fatsoenlijk platencontract met een toplabel en minstens twee steralbums <0xE2><0x80><0x93> 'Nilsson Schmilsson' (origineel) en 'A Little Touch of Schmilsson in the Night' (standaard) en (3) zeer gelukkig getrouwd was (voor de derde keer) met een prachtig jong gezin waar hij dol op leek te zijn.<br /><br />De kracht van de film begint met de volledigheid van het verslag van Nilssons leven. De redacteuren zijn bijzonder goed in staat om beweging in de foto's te brengen. We leren over zijn hechte band met John Lennon en, later, met Ringo Starr (Lennon zei vaak dat Nilsson zijn favoriete Amerikaanse muzikant was).<br />Nog indrukwekkender zijn de pratende hoofden, vaak het zwakste aspect van een documentaire. Hier hebben we mensen als Perry Botkin jr., Ray Cooper, Mickey Dolenz, Terry Gilliam, Mark Hudson, Eric Idle, Rick Jarrard, Randy Newman, Van Dyke Parks, Jimmy Webb en Robin Williams, die allemaal verbazingwekkende verhalen over Nilsson vertellen <0xE2><0x80><0x93> sommige ontzettend grappig, andere diep pathetisch <0xE2><0x80><0x93> en die allemaal hun diepe genegenheid voor hem uitdrukken. Even informatief en ontroerend zijn de interviews met Nilssons vrouwen Annie en Una, zijn zoon Zach en neef Doug Hoefer. De beste hoofden die ik me kan herinneren in een biodoc.<br />De meest opvallende tekortkoming van de film is dat hij Nilssons muziek overbelast. Zelfs de uitvoering van zijn grootste hit, 'Without You', wordt na ongeveer 8 maten afgebroken. Arrrrgh! Er is geen excuus voor, zeker niet als je bedenkt dat de film toch al twee uur duurt. Als je een paar shots van Nilssons gezicht weglaat, hadden we minstens dat nummer kunnen horen, en misschien nog een of twee, zoals 'One', of de Oscar winnende cover van 'Everybody's Talking'. De filmmakers zijn gewoon te druk bezig om Nilssons muziek uit te melken. Mijn cijfers: 7,5/10 (laag Boog) (Gezien bij de serie Reel Music van de NWFC, 01-07-07)
Biodoc on the enigmatic singer/songwriter who, according to friends' accounts, spent the last 15 years of his relatively short life seemingly on a mission of self-destruction. He died at 52, overweight and dissipated, of heart disease, after a protracted rampage of virtually non-stop overindulgence in alcohol, cigarettes, marijuana and cocaine, raucous partying, and flagrant misuse of his vocal instrument (he confided to a friend that he shouted out his lyrics at one performance with such force that spattered blood was left on the microphone).<br /><br />All of this despite the fact that he was: (1) widely considered to have perhaps the most gifted pop singing ability of his generation; (2) successful, after years of effort, in terms of industry acclaim - a Grammy, an Oscar, a decent recording contract with a top label, and at least two stellar albums - 'Nilsson Schmilsson' (originals), and 'A Little Touch of Schmilsson in the Night' (standards); and (3) very happily married (for the third time), with a lovely young family that he seemed to adore.<br /><br />The film's strengths begin with the completeness of its account of Nilsson's life, including fine use of archival film footage and many stills of Nilsson; the editors do an especially good job of bringing movement to the stills. We learn of his close ties to John Lennon and, later, Ringo Starr (Lennon often said that Nilsson was his favorite American musician).<br /><br />Even more impressive are the talking heads, often a documentary's weakest aspect. Here we get people like Perry Botkin, Jr., Ray Cooper, Mickey Dolenz, Terry Gilliam, Mark Hudson, Eric Idle, Rick Jarrard, Randy Newman, Van Dyke Parks, Jimmy Webb and Robin Williams, all telling amazing stories about Nilsson  many uproariously funny, others deeply pathetic - and everyone conveying their deep affection for him. Equally informative and moving are interview segments with Nilsson's wives  Annie and Una, his son Zach, and cousin Doug Hoefer. Best set of heads I can recall in a biodoc.<br /><br />The most glaring deficiency of the film is that it crowds out Nilsson's music. Even the performance of his greatest hit, "Without You," is cut short after about 8 bars. Arrrrgh!! There is no excuse for this, not given that the movie runs a full two hours as it is. Lose a few head shots and we could have heard at least that song through, and perhaps one or two more, like "One," or his Oscar winning cover of "Everybody's Talking.'" The filmmakers are simply too intent on plumbing Nilsson's psychological mystique and not attentive enough to his music. My grades: 7.5/10 (low B+) (Seen at the NWFC's Reel Music series, 01/07/07)