Orson Welles' documentaire 'F for Fake' uit 1974 onderzoekt bedrog en fraude, en concentreert zich vooral op twee mannen die zelf als oplichters zijn ontmaskerd. Clifford Irving is een biograaf die de zogenaamd frauduleuze autobiografie van Howard Hughes heeft geschreven, maar die naar het zich laat aanzien toch onschuldig is. Het andere hoofdonderwerp van de film is de kunstenaar Elmyr de Hory, een man die zijn leven lang vervalsingen van beroemde meesterwerken heeft geschilderd, die hij soms aan musea verkoopt als echte werken van de oorspronkelijke kunstenaars. Tussen deze verhalen in zitten stukken waarin Welles goocheltrucs doet om punten te illustreren, enz., en hij gaat ook in op het feit dat zijn carrière als oplichter begon toen hij voor het eerst loog over zijn cv en vervolgens een radiosensatie creëerde met: ' War of the Worlds'.<br />Ik wilde echt van deze film houden en hem diepzinnig vinden, omdat ik zo'n fan van Welles ben, maar ik kon mezelf er niet toe brengen. Een deel van het probleem logenstrafte het feit dat hij niet alleen niet-lineair was, maar ook nog eens volledig verspreid. Hoewel ik stijlvolle montage en snelle sprongen en zoomlenzen waardeer, vooral wanneer ze worden gebruikt in een ongebruikelijke vorm zoals een documentaire, was er gewoon te veel van dat alles in 'F for Fake'. Ze zorgden voor afleiding, in tegenstelling tot stijlvolle montage. Als het verhaal duidelijker en uitgebreider was geweest, denk ik dat de montage waarschijnlijk niet zo irritant zou zijn geweest. De verbrokkelde verhalen werden des te ergerlijker door het feit dat het werkelijk interessante onderwerpen waren, met name Elmyr de Hory. Zijn artistieke vervalsing brengt het onderwerp fraude in de kunstwereld ter sprake, en wie werkelijk in staat is om de authenticiteit van bepaalde werken vast te stellen. En als de werken niet authentiek zijn, wat zegt dat dan over degenen die de stukken in musea bewonderen? Dit is een documentaire die ik op zijn minst een kans zou willen geven, maar wees niet bang om hem uit te zetten als je er niet van geniet. Het is zeker de meest verwarrende documentaire die ik ooit heb gezien; het is een kruising tussen een documentaire, een kunstfilm en een experimentele film, die geen van alle behoorlijk vertegenwoordigd of geïsoleerd zijn. Ik heb geen mindere mening over Welles nadat ik hem heb gezien, maar naar mijn mening is het beslist geen lichtend voorbeeld in zijn oeuvre.
Orson Welles' 1974 documentary "F for Fake" examines trickery and fraud, mainly focusing on two men who have been exposed as frauds themselves. Clifford Irving is a biographer who wrote the allegedly fraudulent Howard Hughes autobiography, yet, at least it seems, purports his innocence. The other main subject of the film is artist Elmyr de Hory, a man who has spent his life painting fakes of famous masterpieces, sometimes selling them to museums as real works by the original artists. Interspersed among these stories are bits where Welles does magic tricks to illustrate points, etc., and he also addresses the fact that his career began as a fraud when he first lied on his resume and then created a radio sensation with "War of the Worlds".<br /><br />I really wanted to love this film and find it profound since I am such a Welles devotee, but I couldn't bring myself to do it. Part of the problem lied with the fact that it was not just non-linear, it was completely scattered. While I appreciate stylish editing and quick jumps and zooms, particularly when used in an unusual format such as a documentary, there was simply too much of it going on in "F for Fake". They created a distraction as opposed to lending style. If the story had been more clear and comprehensive, I think that the editing probably would not have been as annoying. The scattered storytelling was made all the more obnoxious by the fact that these were truly interesting subjects, particularly Elmyr de Hory. His artistic fakery brings up the topic of fraud in the art world, and who is truly able to determine the authenticity of certain works; and if the works are not authentic, what does it say about those who admire the pieces in museums? This is one documentary that I would say to at least give a shot, but don't be afraid to turn it off if you're not enjoying it. It is certainly the most discombobulated documentary I have ever seen; it is a cross between a documentary, an art film and experimental film, none of which is properly represented or isolated. I don't have any lesser opinion of Welles after seeing it, but it certainly, in my opinion, doesn't stand out as a glowing specimen in his oeuvre. 4/10 --Shelly