Voor deze film moet je denken aan Last Tango in Paris, want de stemming en de emotie lopen langs dezelfde lijnen en blijven op dezelfde hoogte <0xE2><0x80><0x93> het verschil is dat in deze uitzonderlijke, intense en vurige weergave van liefde te midden van de ruïnes van een Dostojevskiiaans huis een homoseksueel subcultureel milieu te zien is <0xE2><0x80><0x93> misschien zelfs een dat op het punt staat in de tijd te verdwijnen, en niet de even boeiende maar heteroseksuele context van Bertolucci's eigen film.<br />Het laatste derde deel van deze film laat een hartstochtelijke liefde zien die nooit in homofilms is vertoond. Als je het over pornografie of homo-zelfvernietiging hebt, ontgaat de zin en de intelligentie van dit werk. Hoewel de film op het eerste gezicht lijkt te leiden naar de vertrouwde & vaak afgebeelde onderwereld van het homowereldje, gaat hij vooraf aan het ondermijnen van de regels van dit genre door het te overdrijven tot een superrealistische graad. Het resultaat is een hypergeladen emotionele verheviging <0xE2><0x80><0x93> een uitzonderlijke strategie die het drama verheft tot een van de grote universele thema's en gigantische gebaren.<br />Deze film begeeft zich op glad ijs vanwege de briljante optredens van de acteurs, met name een jonge Jean Hugues Anglade en de regie. Een _tour-de-force_ van de cinema. Uitmuntend in ambitie en onophoudelijk neerstortend in de diepten van de menselijke emotie. Als bijdrage aan de homofilm overwint
You've got to think along the lines of Last Tango in Paris for this one because the mood and emotion runs along the same lines and maintains the same heights - the difference being that in this exceptional, intense and torrid depiction of love among the ruins of a Dostoyevskyian dispossessed the setting is a gay-subcultural milieu - perhaps even one that is set to vanish in time, and not the equally arresting but heterosexual context of Bertolucci's own film.<br /><br />The last third of this film depicts a passionate love never seen in gay cinema. To talk of pornography or gay self-effacement misses the point and intelligence of this work. This film, though on first impression appears to take us into the familiar & often depicted underworld of gay street-life, then precedes to subvert the rules of this genre by exaggerating it to a super-real degree. The result is a hyper-charged emotional heightening - an exceptional strategy that elevates the drama to one of big universal themes and giant gestures.<br /><br />This film snatches the high ground because of the brilliant performances by it's actors, notably a young Jean Hugues Anglade and the directing. A tour- De -force of cinema. Outstanding in ambition and it's unceasing plummet into the depths of human emotion. As a contribution to gay cinema, this film conquers this difficult ground and makes it it's own triumph.