Er is een beroemd kort verhaal over een man die ten prooi valt aan een safarijager die geen belangstelling meer heeft om op iets anders dan op mensen te jagen. Het is vrij goed en het is vele malen opnieuw in film en tv gedaan. Sommige stukken zijn opmerkelijk, maar deze geurbaniseerde versie, die de oude, saaie racismethema's aanroert, stinkt gewoon. Leguizamo's slapstick is bijna net zo slap als het niet-grappige script. Chaplin is dat niet. Er moeten mensen zijn die een dwerg vinden die niet kan ophouden met grappig dansen, ik bedoel ik neem aan dat het grappig is op een pathetische, freakachtige manier, maar het is gewoon niet genoeg om een film te dragen. Je hebt de gebruikelijke overblijfselen van de nazi's of neonazi's of wat we ook maar geacht worden te denken, type misdadiger, de zoon is natuurlijk homo, Duits accent... snap je het?
There is a famous short story about a man who becomes the prey of a safari hunter who has lost interest in hunting anything except humans. Its quite good, and its been done and redone in film and TV many many times. Some are notable, but this urbanized version, that injects the tired old racism themes, just flat out stinks. Leguizamo's slapstick is almost as weak as the unfunny script. Chaplin, this guy isn't. There must be people who find a dwarf who cant stop dancing funny, I mean I suppose it is funny in a pathetic freakish way, but its just not enough to carry a movie. You have the usual Nazi holdover or neo-Nazi whatever the heck we are supposed to think, type villain, who's son of course is gay, German accents...get the picture?