Mikio Naruses onderzoek naar de levens van drie nietsdoende, voortdurend klagende, alleenstaande ex-geisha's in het naoorlogse Japan is een prachtig staaltje van karakter. Vroeger waren ze vriendinnen, maar nu is hun relatie gespannen omdat een van de vrouwen een succesvolle geldschieter is geworden en de andere twee bij haar in het krijt staan. Hoewel de geldschieter de enige is die succesvol is geworden in deze wederopbouweconomie, is zij de enige van de drie die geen kinderen heeft. De andere twee hebben elk een kind van wie ze afhankelijk zijn voor hun inkomen, omdat ze geen van beiden werken. Er doen zich complicaties voor als de kinderen besluiten te trouwen (maar niet met elkaar) en het huis uit gaan. Dit leidt ertoe dat de verbitterde, mopperige oude vrouwen nog verbitterder en mopperiger worden, dronken worden en zich beklagen over hun ellendige kinderen en onverschillige vriendin, de geldschieter. Ondertussen is de geldschieter zelf ongelukkig, ondanks haar fortuin. Ze heeft niemand behalve haar jonge dove dienstmeid om haar gezelschap te houden en toevallige ontmoetingen met twee voormalige minnaars uit haar geishatijd leiden tot niets <0xE2><0x80><0x93> het enige wat ze echt willen is geld van haar lenen. De drie personages zitten allemaal tot aan hun nek in het drijfzand van hun eigen verveelde leven en zijn te moe om zich veel te verzetten, en meestal verkiezen ze er in plaats daarvan in te berusten dat het allemaal zinloos is of, op z'n hoogst, klachten over en weer te gooien.<br />'Late chrysanten' De film is erg traag en er gebeurt eigenlijk niet veel, maar zoals alle grote regisseurs heeft Naruse het vermogen om veel te doen met heel weinig. Ik heb niet veel van zijn werk gezien, maar ik vermoed dat dit niet zijn beste werk is, ook al is het erg goed. Het probleem, denk ik, is dat het allemaal niet veel lijkt op te leveren. Maar de film zit vol goede punten. Hoewel hij cynisch is, is het niet overdreven. Het is belangrijk als een fragment van het werk van een groot, weinig bekend (buiten zijn eigen land) regisseur, van wie er hier in de Verenigde Staten maar heel weinig op video te zien is.
Mikio Naruse's examination of the lives of three idling, constantly complaining, single ex-geishas in post-war Japan is a wonderful character piece. They used to be friends in the old days but now their relationship is strained because one of the women has become a successful moneylender and the other two owe her. Although the moneylender is the only one who has become successful in this rebuilding economy, she is the only one of the three that has no children. The other two each have a child whom they depend upon for income, because neither of them work. Complications ensue when the kids decide to get married (though not to each other) and leave home. This leads to the bitter, grumbling old women to become even more bitter and grumbling, getting drunk and bemoaning their rotten children and inconsiderate friend the moneylender. Meanwhile the moneylender is herself unhappy, despite her fortunes. She has no one besides her young deaf maid to keep her company and chance encounters with two former lovers from her geisha days lead nowhere - all they really want is to borrow money from her. The three characters are all neck-deep in the quicksand of their own bored lives and are too weary to struggle much, usually opting instead to resign themselves to the futility of it all or, at the very most, toss complaints back and forth to each other.<br /><br />"Late Chrysanthemums" is very slow-moving and not much actually happens but Naruse, like all great directors, has the ability to do much with very little. I haven't seen much of his work but I suspect that this isn't his best, even though it is very good. The problem, I think, is that it all doesn't seem to amount to much. But the film is full of good points. Although it is cynical, it isn't overly so. Naruse seems to sympathize with his desperate characters, and he paints vivid portraits that make the characters seem even somewhat noble in the squalor of their self-made misery. While the film isn't a must-see, it is important as a fragment of the work of a great little-known (outside of his own country) director, precious little of which is available on video here in the U. S.