Verrassend genoeg zijn de Monkees een grote favoriet van me. Ja, ze hadden de oorspronkelijke geïmporteerde rockband kunnen zijn, een gimmick die in de 21e eeuw zeker overkill is geworden. Maar hun muziek is nog steeds een van de beste die de jaren zestig te bieden hadden. Last Train to Clarksville, Daydream Believer, I'm A Believer, (I'm Not) Your Stepping Stone, Valleri en Pleasant Valley Sunday zijn geweldige nummers, geschreven door goede songwriters als Boyce/Hart, Neil Diamond, Goffen/King en John Stewart. Hoewel ze geen grote musici of songwriters waren, hadden ze een sympathieke uitstraling op het witte doek en veel publiek, en sommige van hun eigen nummers waren zelfs behoorlijk. De show is gedateerd in 2007, maar ik kijk af en toe nog steeds naar de show als een tijdcapsule naar het leven in 1966-1968; die magische en gevaarlijke tijd in de Amerikaanse geschiedenis.<br />Maar zoals we allemaal weten, als voorbode van de dingen die komen gaan voor mensen als Kelly Clarkson, wilden The Monkees niet beschouwd worden als gefabriceerde marionetten van hun platenmaatschappij. Ondanks hun gemiddelde talent wilden ze hun eigen liedjes schrijven, hun eigen albums maken en de touwtjes in handen hebben als het op tournees aankwam. Helaas liep dat uit op een ramp, vooral toen Peter Tork's 'The Monkees' uit de mottenballen werd gehaald. De keuze van Jimi Hendrix als openingsnummer werd afgewezen omdat hij de show stal en er in zijn muziek zware seksuele suggesties doorklonken die niet bij de inhoud van The Monkees pasten.<br />Maar de laatste nagel aan de doodskist van de Monkees (tot 1986) was de beruchte film Head. Head werd geschreven door Bob Rafelson en Jack Nicholson terwijl ze naar verluidt high waren van de Mary-Jane. De film kreeg slechte recensies en bracht maar 416.000 dollar op. Tegenwoordig is de film een cultklassieker, zijn tijd vooruit, en hij brengt een boodschap over van wat de jongeren in 1968 bezighield, de Summer of Anger.<br />Head heeft eigenlijk geen plot. Het komt erop neer dat een op de vier hoofdpersonen van The Monkees zonder enige reden van scène naar scène slingert. Ze gaan van eten in een restaurant, naar kijken hoe Davy Jones door Sonny Liston in elkaar wordt geslagen, naar een western, naar in een vacu<0xC3><0xBC>m worden gezogen, naar optreden bij een concert enzovoort. De film geeft in wezen een indirecte kijk op wat er mis was met de Amerikaanse samenleving. The Monkees sneuvelen tegen het commercialisme, de oorlog in Vietnam, het Amerikaanse beleid, censuur, de gevestigde orde en hebzucht. Je moet tussen de regels door lezen om te zien wat de doelwitten van de spot waren. De scène waarin ze met 16 tegen 4 in de westerse scène staan, zou een symbool van hen kunnen zijn tegen de sessiemuzikanten, songwriters, platenproducenten en wat al niet meer die hun carrières in handen hadden en op hen schoten met het kanon waarmee ze 'Verdwijn!' zeggen.<br />De film is werkelijk een psychedelische trip om te aanschouwen. De opzichtige tie-dye-kleuren, het hypnotiserende concert, de buikdansscènes en de drugachtige beelden zijn overal. Het acteerwerk is eigenlijk heel goed, maar dat is alles.' De film is net zo bevooroordeeld als ik de T.V.-show van de Monkees vind. Een kleine soundtrack met 'The Porpoise Song' en drie songs die door de Monkees zelf zijn geschreven.<br />De film heeft zowaar af en toe een paar hilarische scènes, hoewel dat misschien niet zo had mogen zijn. Mickey Dolenz die een Coke Machine in elkaar slaat die hem geen frisdrank heeft gegeven, of zijn heftige vuistslagen in de boksscène (ik bedoel, hij was een pezige kerel die waarschijnlijk niet meer woog dan 135 kilo) maakten me aan het lachen.<br />Al met al is deze film een absolute must-see voor elke Monkees-fan. Ik denk dat een heleboel mensen deze film inderdaad 'over hun hoofd' zullen vinden, maar degenen die geobsedeerd zijn door de 60's' Destijds zullen de mensen en de maatschappij het een fantastische tijdcapsule vinden.
The Monkees, surprisingly, are a big favorite of mine. Yes, they might have been the original manufactured rock band; a gimmick that certainly has reached overkill in the 21st century. However, their music holds up as some of the best the 1960's had to offer. Last Train To Clarksville, Daydream Believer, I'm A Believer, (I'm Not) Your Stepping Stone, Valleri and Pleasant Valley Sunday are great songs, written by good songwriters such as Boyce/Hart, Neil Diamond, Goffen/King and John Stewart. While they weren't great musicians or songwriters, they had a likable screen presence and plenty of appeal and some of their own stuff was actually decent. Their T.V. show is dated stuff in 2007 but I still watch the show on occasion as a time capsule to life in 1966-1968; that magical and dangerous time in U.S. history.<br /><br />However, as we all know, as a portent of things to come for the likes of Kelly Clarkson, The Monkees didn't want to be considered manufactured and just puppets for their recording company. Despite their average talents, they wanted to write their own songs, produce their own albums and call the shots when it came to tours. Sadly, this turned out to be a disaster; especially when Peter Tork's choice of Jimi Hendrix as an opening act was nixed due to his stealing of the show and heavy sexual suggestions in his music compared to The Monkees G-Rated content.<br /><br />However, the final nail in the coffin for the Monkees (until 1986) was the infamous motion picture Head. Head was written by Bob Rafelson and Jack Nicholson while they were allegedly high on the Mary-Jane. The film received poor reviews and only made $16,000 in the box office. Today, the film is a cult classic, ahead of its time and delivers a message of what was on the minds of the youth in 1968, the Summer Of Anger.<br /><br />Head really has no plot. Basically, one to four of The Monkees lurch from scene to scene without any rhyme or reason. They go from eating in a diner, to seeing Davy Jones getting bashed by Sonny Liston, to a Western, to being sucked into a vacuum, to performing at a concert and so forth. The film basically offers up oblique opinions of what was wrong with American society. The Monkees bash commercialism, the war in Vietnam, American policy, censorship, the Establishment and greed. You have to read between the lines to see what the targets of derision were.<br /><br />The Monkees spend a lot of time boxed up at certain junctions of the film, symbolizing how they felt their record company saw them; as nothing but toys for them to play with when it was time to record another hit album. A scene where they are outnumbered 16-4 in the Western scene could be a symbol of them against the session musicians, songwriters, record producers and whatnot who controlled their careers and the cannon they fire at them is their way of saying "Begone!".<br /><br />The film is truly a psychedelic trip to behold. The flashy tie-dye colors, the hypnotic concert and belly dancing scenes and the druggy imagery is everywhere. The acting is actually very good but that's being biased as I like The Monkees T.V. show. A small soundtrack features "The Porpoise Song" and three songs written by The Monkees themselves.<br /><br />The film actually has some hilarious scenes on occasion; although maybe they weren't supposed to be. Mickey Dolenz beating up a Coke Machine that didn't give him a soda or his violent punch-ups in the boxing scene (I mean, he was a wiry guy who probably weighed no more than 135) had me laughing it up.<br /><br />All in all, this movie is an absolute must-see for any Monkees fan. I think a lot of people will feel this movie is indeed "over their Head" but for those obsessed with the 60's and society at the time will find it a great time capsule.