Deze film probeert het studiotijdperk in Hollywood en de moraal van de jaren vijftig aan de kaak te stellen. Guy Stone is bedoeld als een Rock Hudson-type, maar zowel het script als de acteur Matt Letscher speelt een slijmerige, wrede versie van George Hamilton, met een baritonstem, wat hem tot een onaangenaam personage maakt.<br />Guy Stone is zo'n verachtelijk menselijk wezen dat het publiek moeite heeft met deze verspilling van mensenhuid. In tegenstelling tot Hudson, die lief promiscue was, is Stone een haatdragend persoon die bewust de lieve, knappe jongemannen die om de paar uur zijn bed delen gebruikt en dan weggooit.<br />Veronica Cartwright is Jerry, Stones celibataire lesbische manager. Cartwright is heel goed, maar de regisseur niet. De fout ligt bij de dialoog, die een beetje onhandig is, en daar heeft de film last van.<br />De Sally van Carrie Preston is meer te danken aan Ellen Greene in 'The Little Shop of Horrors'. Zoals geschreven is de Sally van Preston goed voor een lach, maar niet voor veel meer. Nieuwkomer Adam Greer gaat helemaal op in deze film. Hij kan niet acteren en lijkt gecast te zijn voor zijn sexy lichaam en knappe uiterlijk.<br />Zoals veel recente films is 'Straight-Jacket' een 'dramedy' <0xE2><0x80><0x93> een komedie die op ongeveer twee derde van de film overgaat in een drama. En net als bijna alle dramedy's loopt 'Straight-Jacket' hopeloos mis. <br />Ondanks de dure faciliteiten van Skywalker Sound laat de geluidskwaliteit van de film veel te wensen over. Het overmatige gebruik van de musicalsoundtrack zorgt ook voor een afleidende hoeveelheid cues.<br />De film slaagt er echt niet in om iets satirisch te hebben over de jaren vijftig. In tegenstelling tot 'Singin' in the Rain', dat perfect de ambivalentie van Hollywood weergeeft over de opkomst van het geluid en de studiomentaliteit ten aanzien van formulefilms, weet 'StraightJacket' Hollywood in de jaren vijftig helemaal niet goed af te schilderen. De dialoog, sets en het gedrag van de sleutelfiguren zijn eerder onopvallend dan regelrechte stereotypen van het Hollywood van de jaren vijftig. Datzelfde kan gezegd worden van het aan de kaak stellen van de algemene mores, sociale trends en modegrillen van de jaren vijftig als geheel. Vergelijk de transformatie van Guys huis in de keiharde satire op het huis uit de jaren vijftig in 'Little Shop of Horrors'. Er is geen vergelijking; 'Little Shop' slaat de spijker op zijn kop, terwijl 'StraightJacket' niet eens weet dat er een spijker is.<br />Ook de motieven lijken willekeurig. Rick Foster wordt verondersteld een principiële liberaal te zijn, maar hij valt bijna onmiddellijk voor een materialistische sukkel als Guy Stone. Rick heeft het nog vele maanden prima met Guys gesloten status. Maar als het tijd wordt om naar Italië te gaan, raakt hij in de war om redenen die volkomen onduidelijk zijn. En hoewel Sally tijdens het feest verliefd lijkt te worden op Freddie, verdwijnt dit punt een paar minuten later gewoon zonder commentaar. Rick komt over als een homoseksuele man uit de jaren negentig, niet als een homoseksuele schrijver uit de jaren vijftig. Sterker nog, deze film is doordrenkt van moderne moraliteit <0xE2><0x80><0x93> wat niet zou moeten, als het echt een satirische blik op homofobie was in het Hollywood van de jaren vijftig.<br />Er zitten ook gaten in deze onbenullige film. Saul zegt herhaaldelijk dat hij Freddie Stevens gaat overdragen aan de FBI, maar dat doet hij nooit <0xE2><0x80><0x93> hij laat het toe dat Freddie Guy uit de weg ruimt. Het plan van Jerry en Saul om Guy uit de weg te ruimen slaat nergens op, net zomin als Sally's plotselinge besluit om de schuld op zich te nemen. En hoewel Guy heeft toegegeven dat hij homoseksueel is, doet dat er blijkbaar niet toe, en uiteindelijk wordt hij toch een beroemde ster en toneelschrijver.<br />Helaas is geen van de productiewaarden in staat deze film te redden. De filmopnamen van Michael Pinkey zijn van het alledaagse soort. Soms lijkt de film meer op een toneelstuk dan op een film (vooral de scènes in Sauls kantoor). Alles is beperkt tot middelmatige opnamen, en de film heeft een ongelooflijke statische elektriciteit. Het bewerken door Chris Conlee helpt ook niet echt. Lange scènes die zouden kunnen profiteren van close-ups of veranderingen in het perspectief, blijven ongeschonden. Of dit te wijten is aan gebrek aan verslaggeving of slechte montage is niet duidelijk, maar het algehele effect is een gevoel van lethargie.<br />De film is grotendeels gebaseerd op de CGI-effecten van Guys huis, ontworpen door Thomas Dickens. Maar de CGI ziet er onhandig en amateuristisch uit.<br />Mijn algemene indruk van deze film is dat de grappen goedkoop en gemakkelijk zijn, de plot warrig, de karakteriseringen wild inconsistent en ver van het doel af, de satire niet bestaand, de optredens te breed en ver van het doel af, en de komische timing niet. Het is bijna een amateuristische film. Het is alsof iemand een schoolproductie heeft gemaakt en er tien miljoen aan heeft besteed.
This film tries to skewer the studio era in Hollywood and the morals of the 1950s. Guy Stone is intended to be a Rock Hudson type, but both the script and actor Matt Letscher end up channeling a smarmy, cruel, baritone-voiced version of George Hamilton instead, which makes for an unpleasant character.<br /><br />Guy Stone is such a reprehensible human being that the audience has trouble liking this waste of human skin. Unlike Hudson, who was sweetly promiscuous, Stone is a hateful person who knowingly uses and then throws away the sweet, handsome young men who share his bed every few hours.<br /><br />Veronica Cartwright is Jerry, Stone's celibate lesbian manager. Cartwright is very good, but the director doesn't quite know what to do with her. The fault lies in the dialogue, which is a bit clumsy, and the film suffers for it.<br /><br />Carrie Preston's Sally owes more to Ellen Greene in "The Little Shop of Horrors". As written, Preston's Sally is good for a laugh but little else. Newcomer Adam Greer is lost in this movie. He cannot act, and seems to have been cast for his hot body and good looks.<br /><br />Like many recent films, "Straight-Jacket" is a "dramedy" -- a comedy film which switches messily to a drama about two-thirds of the way through the film. And, like almost all dramedies, "Straight-Jacket" fails miserably.<br /><br />Despite the expensive services of Skywalker Sound, the sound quality of the film leaves a lot of be desired. The over-use of the musical soundtrack creates a distracting amount of cues as well.<br /><br />The film really doesn't managed to satirize anything about the 1950s. Unlike "Singin' in the Rain," which perfectly captures Hollywood's ambivalence about the advent of sound as well as the studio mentality about formula films, "Straight-Jacket" doesn't manage to depict Hollywood in the 1950s at all well. The dialogue, sets and behavior of the key characters are nondescript rather than dead-on stereotypes of the 1950s Hollywood. The same can be said for the lampooning of the general mores, social trends and fads of the 1950s as a whole. Compare the transformation of Guy's home to the dead-on satire of the 1950s home in "Little Shop of Horrors". There is no comparison; "Little Shop" hits the nail on the head, while "Straight-Jacket" doesn't even know there is a nail.<br /><br />Motivations, too, seem haphazard. Rick Foster is supposed to be a principled liberal, yet he falls almost immediately for a materialistic schmuck like Guy Stone. Rick is fine with Guy's closeted status for many months. But when it comes time to go to Italy, he becomes conflicted for reasons that are completely unclear. And even though Sally appears to fall in love with Freddie during the party, this plot point simply disappears a few minutes later without comment. Rick comes off like a gay man from the 1990s, not a gay author of the 1950s. Indeed, modern morality suffuses this film -- which it shouldn't, if it were really a satirical look at homophobia in 1950s Hollywood.<br /><br />Plot holes in this ragtag film also abound. Saul repeatedly says that he's going to turn Freddie Stevens over to the feds, but never does so -- allowing Freddie to out Guy. Jerry and Saul's plot to "in" Guy never makes any sense, nor does Sally's sudden decision to take the blame. And although Guy has admitted he is a homosexual, apparently it doesn't matter and he ends up a famous star and playwright anyway.<br /><br />Unfortunately, none of the production values manage to save this film. The cinematography by Michael Pinkey is pedestrian. At times, the film almost looks like a filmed play rather than a motion picture (especially the scenes in Saul's office). Everything is restricted to medium shots, and the film has an incredibly static. The editing by Chris Conlee doesn't do the film any help, either. Long scenes which would benefit from the insertion of close-ups or shifts in point of view remain uncut. Whether this is due to lack of coverage or bad editing is not clear, but the overall effect is to create a sense of lethargy.<br /><br />The film relies heavily on CGI effects of Guy's home, created by visual effect designer Thomas Dickens. But the CGI looks clumsy and hokey, and it is very noticeably amateurish.<br /><br />My overall impression of this film is that the jokes are cheap and easy, the plot muddled, the characterizations wildly inconsistent and way off the mark, the satire nonexistent, the performances overbroad and off the mark, and the comic timing off. It's almost an amateurish film. It is as if someone took a high school production and threw $10 million at it.