Gedisciplineerde, actuele politieke thriller, die recht doet aan het controversiële Amerikaanse uitleveringsbeleid, met weer zo'n ontstellende Orwell-uitdrukking (een bijkomstige schade?) voor de illegale ondervraging van zelfs de marteling van terroristische verdachten door de wet te overtreden. De onmenselijke ondervraging wordt geleid door de Egyptische politiechef, die zelf het doelwit is van een fundamentalistische zelfmoordaanslag, waardoor de twee hoofdlijnen van de film vervlochten raken. Beide werken heel goed, de bomaanslag beeldschoon en huiveringwekkend in zijn realisme, met de ontknoping in een stijlvolle Tarantino-achtige flashback en de martelscènes van een onschuldige man die tot in de bloederigste details onverschrokken worden geportretteerd. De film geeft een goed beeld van het gebruik van martelen als een geloofwaardige manier van inlichtingen verzamelen in de oorlog tegen terroristen en tegen de ongeregistreerde, anonieme bureaucratie (hier belichaamd door een passende, koelbloedige Meryl Streep als de CIA-baas die terloops opdracht geeft tot uitlevering) die onschuldige levens kan verwoesten. Kafka's verzinsels doen niet ter zake, je moet meer denken aan de recente moord op de onschuldige Braziliaan in Londen in 2005, toen het hoofd van de Londense politie nog steeds aan het werk was en niemand de moord op de arme man kon bewijzen. Het acteerwerk is uitstekend <0xE2><0x80><0x93> de twee sleutelrollen van de onschuldige man en de terroristische bomaanslag zijn realistisch en veelzeggend gespeeld door de onbekende acteurs Omar Metwally en Moa Khouas. Evenals Yigal Naor als de intimiderende hoofdcommissaris van politie en Zineb Ouhach als zijn idealistische, verliefde dochter, zijn ook zij geloofwaardig door hun optredens, waarbij hun gebrek aan vertrouwdheid (in elk geval voor mij) de geloofwaardigheid van hun personages vergroot. Van de grotere namen uit Hollywood groeit het aanzien van Gyllenhaal met de volgende films, waarin hij de aanvankelijk afstandelijke, maar later gekwelde man van de regering speelt, die uiteindelijk het juiste doet. Witherspoon speelt haar radeloze vrouw-rol voornamelijk in één rol, maar is niettemin geloofwaardig, terwijl David Fabrizio en Alan Arkin overtuigend zelfingenomen senatoren en hun lakeien spelen, die alleen maar zover gaan om je te helpen tot hun carrièrekansen in gevaar komen. Er zijn een paar zwakke punten in de plot; daar.' De kleine theatrale behoefte om de'sfeer' rond El-Ibrahimi's ontsnapping en Streps personage te creëren, is misschien te opvallend voor een boeman/vrouw. Het ergste is nog wel dat de vriendin van Gyllenhaal ter plekke is ingevoegd, alleen maar ter versiering en voor een korte, gratis liefdesscène. Maar al met al een fascinerende gedachte <0xE2><0x80><0x93> een prikkelende filmervaring.
Taut, topical political thriller, taking square aim at the controversial US policy of rendition, another appalling Orwell-ian phrase (collateral damage, anyone?) for the illegal interrogation even torture of terrorist suspects by-passing due legal process. The inhuman interrogation is overseen by the Egyptian Chief of Police, himself the target of a fundamentalist suicide - bomb plot, thus entwining the two main plot-lines of the movie. Both work very well, the bombing set-piece graphic and chilling in its realism, with its denouement revealed in a stylish Tarantino-type flashback and the torture scenes on an innocent man also unflinchingly portrayed in all their gory detail. The film scores telling points about the use of torture as a credible means of intelligence - gathering in the war against terrorists and against the unpoliced faceless bureaucracy (here personified by a suitable cold-steeled Meryl Streep, as the CIA boss who casually gives the order for rendition) which can ruin innocent lives. Never mind Kafka's fiction, think more the recent killing of the innocent Brazilian in London in 2005, with the Head of the Metropolitan police still in his job and no-one tried for the poor man's murder. The acting is excellent throughout - the two key roles of the innocent man and terrorist bomber are realistically and tellingly played by the unfamiliar actors Omar Metwally and Moa Khouas. Similarly Yigal Naor as the intimidating Chief of Police and Zineb Ouhach as his idealistic lovelorn daughter ring true with their performances, their lack of familiarity (at least to me) adding to their characters' credibility. Of the bigger Hollywood names present, Gyllenhaal's stature grows with succeeding films, here playing the initially detached but later conscience - stricken and anguished Government man who does the right thing in the end. Witherspoon plays her distraught wife part mainly in one key but is believable all the same, while David Fabrizio and Alan Arkin convincingly show up self-serving senators and their lackeys who'll only go so far to help you until their career prospects are jeopardised. There are a few weaknesses plot-wise; there's little dramatic need to create the "suspense" surrounding El-Ibrahimi's escape and Streep's character is perhaps too obvious a bogey-man/woman. Worst of all is the meaningless inclusion of Gyllenhaal's on-the-spot girlfriend, around merely for decoration and a brief gratuitous love-scene. On the whole though, an engrossing thought - provoking cinematic experience.