Twee uur geleden zat ik naar deze briljante film te kijken, die me overweldigde met zijn fascinerende fotografie. Het is heel begrijpelijk dat hij de prijs voor beste camera in Cannes 2000 won. Hij werd gedomineerd door close-ups. Close-ups van muren, mensen en van veel andere dingen. De warme, gekleurde belichting (die meestal door de regisseur wordt gedaan) gaf de film een warme sfeer. In de meeste scènes zijn maar twee personen te zien. Een interessante muziek en vooral drie liedjes of thema's begeleidden de film bijna de hele tijd. Elk van deze thema's zorgde voor een bepaalde sfeer tijdens de hele film. Stilte en langzame bewegingen kenmerken de film. Sommige scènes waren lange momenten of een serieuze close-up. Niet alleen Tony Leung verdient een prijs voor zijn voortreffelijke acteerwerk, want Maggie Cheung was ook zo briljant. Ik vraag me af hoeveel jurken ze in de verschillende scènes aanhad. Het verhaal had op de een of andere manier ook te maken met de geschiedenis van Hongkong en de regio in de jaren zestig. Dat voorkwam dat ik bepaalde details van het verhaal begreep, vooral aan het eind. Om kort te gaan zou ik de fans van artistieke films aanraden het in de bioscoop te bekijken.
Two hours ago I was watching this brilliant movie which overwhelmed me with its imprisoning photography. It is quite understandable how it won the prize of Best Camera in Cannes 2000. Close ups predominated it. Close ups of walls, humans and of many other things. The warm colored lighting (which is also usually by the director) gave the movie a warm atmosphere. Only two persons are principally to be seen in most of it. An interesting music and especially three songs or themes accompanied the movie nearly all the time. Each one of these themes represented a certain atmosphere during the whole movie. Silence and slow movements characterize the movie. Some scenes were extended moments or a serious of close-ups. Not only Tony Leung deserves a prize for his superb acting since Maggie Cheung was also so brilliant. I wonder how many dresses she was wearing in the different scenes. The story was also connected somehow with the history of Hong Kong and the region the 1960s. This prevented me from understanding some details of the it especially at the end. In short I would recommend the fans of artistic movies to watch it in the cinema.