'Saturday Afternoon' is een van Harry Langdons bekendste korte films, en met reden. Het is een van zijn grappigste en beste films. De plot <0xE2><0x80><0x93> voor zover je daarvan kunt spreken <0xE2><0x80><0x93> is een oud gegeven: een door de wol geverfde echtgenoot sluipt weg om een avondje uit te gaan met een van zijn vrienden en een paar andere meisjes. Het is een solide en veelgebruikte komedie, maar het verschil zit hem in Harry Langdon zelf. Zijn trage, ineffectieve, verwarde, onschuldige personage heeft zich op de een of andere manier in een huwelijk gemanoeuvreerd met een vrouw die vindt dat uitgerekend hij met ijzeren vuist geregeerd moet worden, en hij wordt er alleen maar toe gedwongen haar te bedriegen omdat hij geen 'nee' kan zeggen. tot de aansporingen van de kameraadschappelijke Vernon Dent en het schattige gewimper van het meisje.<br />Het is een heel volwassen probleem om op zo'n hulpeloze, kinderlijke figuur te worden geduwd. Harry wil niet vals spelen, maar hij kan er niets aan doen. In een prachtig stukje komische komedie kan hij zich er niet toe brengen de nieuwe vriendin een afscheidskus te geven: hij drukt de kus stiekem onderhands op haar mond en veegt beschaamd zijn hand af alsof hij hem wil straffen. De film is een komedie van drie delen, tien minuten langer dan de twee delen waarin Harry Langdon eerder de hoofdrol in Mack Sennett had gespeeld, en zonder meer plot. Misschien was hij zelfs wel bedoeld als twee delen. Dit werkt uitstekend, want het geeft hem net zoveel tijd als hij nodig heeft om de langzame reacties en verwarde glimpen en halve reacties te injecteren waar zo'n groot deel van zijn komedie om draait.<br />Hij is hier op zijn best, en de show is in feite Harry Langdons merkwaardige magie en zijn vermogen om uit bijna niets een komedie te spinnen. Zijn halve glimlachjes, zijn blik terwijl hij het geld aanpakt dat hij onder het kleed heeft verstopt, zijn kinderlijke pogingen om aan het eind de strijd aan te gaan. Ik denk dat zijn komedie ons iets in ons laat herkennen wat in wezen onschuldig en verward is, iets wat ons het gevoel geeft dat de hele wereld te veel voor ons is, maar door ons te laten begrijpen wat Harry niet begrijpt (zoals het feit dat de vrouwen die hij goedhartig naar zijn vriend brengt om hem toe te juichen nadat hij denkt dat het afspraakje is afgeblazen in feite hoeren zijn) dwingt hij ons met een beetje droefheid te beseffen dat we niet zo onschuldig meer zijn. Zijn komedie is net zo goed in staat ons hoorbaar 'Awwww' te laten zeggen als ons aan het lachen te maken, vaak tegelijk. <br /><0x3E> Harry wil weigeren zijn vrouw te bedriegen, hij wil zijn vrouw vertellen wiens baas het is en weer wat macht in zijn relatie terugkrijgen, hij wil terugvechten tegen de twee gewelddadige mannen aan het eind van de film, maar hij kan zijn omgeving gewoon niet zo veel beïnvloeden, en soms voelen we ons allemaal zo.<br /><0x3E> De film wordt perfect geregisseerd door de veelvuldig in Langdon opgetreden regisseur Harry Edwards; hij beweegt zich in een snel tempo en hapert nooit terwijl hij tegelijkertijd tijd vrijmaakt voor de stille, reactieve komedie van Harry Langdon en die ook ten volle benut. Vernon Dent, een frequente figurant van Langdon, speelt een van de rollen waarin hij bijna een komediepartner wordt in zijn zeer effectieve koppeling met Harry. De grappen zijn zo uitgekiend dat ze ook een maximaal effect hebben, en aan het eind krijgt Harry zijn eigen versie van een Lloyd of Keaton-stunt. Hier zit de komedie niet in Harry's grote reactie op het gevaar dat hij tussen twee rijdende auto's zit, maar in zijn traagheid om het in zich op te nemen.<br />Dit is een hilarische film, en een perfect voorbeeld van de komedie van een van de meest unieke, getalenteerde humoristen van wie ik weet dat ze ooit hebben bestaan.
"Saturday Afternoon" is one of Harry Langdon's best-known short subjects, and with good reason. It is one of his funniest and best films. The plot -- such as it is -- is an old staple: a hen-pecked husband sneaks away for a night out with a his pal and a couple of other girls. It's a solid and well-used comedy plot, but the difference here is Harry Langdon himself. His slow, ineffectual, befuddled, innocent character has somehow floundered his way into a marriage with a woman who feels that he of all people must be ruled with an iron fist, and he is only thrust into cheating on her because he can't say "no" to the exhortations of the chummy Vernon Dent and the cute eyelash-fluttering of the girl. <br /><br />It's a very adult problem to be thrust onto such a helpless, childlike character. Harry doesn't want to cheat, but he can't do anything about it. In a wonderful bit of comic business, he can't bring himself to blow the new girlfriend kiss goodbye: he slyly pushes the kiss at her underhand and ashamedly wipes off his hand as if to chastise it. The film is a three-reel comedy, ten minutes longer than the two-reelers Harry Langdon had previously been starring in for Mack Sennett, with no more plot. Perhaps it was even designed to be a two-reeler. This works beautifully, since it gives him as much time as he needs to inject the slow reactions and bewildered glimpses and half-actions where so much of his comedy lives. <br /><br />He's at his best here, and the show is really Harry Langdon's curious magic and ability to spin comedy out of almost nothing. His little half- smiles, his look while handling the money he has hidden under the rug, childlike attempts to enter the fight at the end. I think his comedy makes us recognize something fundamentally innocent and confused in ourselves that makes us feel like the whole world is too much for us, yet at the same time, by allowing us to understand what Harry does not (such as the fact that the women he good-heartedly brings to his friend to cheer him after he thinks the date has been blown are in fact whores) he forces his to realize with a little bit of sadness that we are not that innocent anymore. His comedy is just as capable of making us audibly say "Awwww" as it is making us laugh, often at once. <br /><br />Here Harry wants to refuse to cheat on his wife, he wants to tell his wife whose boss and take some power back in his relationship, he wants to fight back against the two violent men at the end of the film, but he just can't affect his surroundings that much, and sometimes we all feel like that. <br /><br />The film is perfectly directed by frequent Langdon director Harry Edwards; it moves at a quick pace and never stalls while at the same time making time for and presenting to best effect Harry Langdon's still, reactive comedy. Vernon Dent, a frequent foil to Langdon, plays one of the roles here where he becomes almost a comedy partner in his very effective pairing with Harry. The gags spaced out in a way that gives maximum effect too, and Harry gets his own version of a Lloyd or Keaton style stunt at the end. Here the comedy is not in Harry's big reactions to the danger of sitting perched between two moving cars, but in his slowness to take it in. <br /><br />This is a hilarious film, and a perfect example of the comedy of one of the most unique an talented humorists that I know ever to have existed.