Voor diegenen onder jullie die zich hebben afgevraagd hoe een monsterfilm in een filmhuis eruit zou kunnen zien, hoef je je dat niet meer af te vragen. De DAIMAJIN-trilogie, rond 1966, was zo'n serie. Deze drie films zijn meer een soort samoerai-epos dan iets anders, maar ze bevatten toevallig ook een van de meest (letterlijk) monsterlijke _deux et machinas_ ooit. Er is geen enkel facet van deze juweeltjes dat niet gepolijst is, van het scenario(s) tot de uitvoeringen tot het vakmanschap van de filmmaker. Zelfs de special effects worden met meer dan gemiddelde vaardigheid behandeld en zijn (in de meeste gevallen) bijna naadloos in de film(s) geïntegreerd. Als je een fan bent van Gojira of een fan van samoerai-films of een van ons die gewoon van een goede film houdt, ongeacht het genre, kan ik de DAIMAJIN-trilogie ten zeerste aanbevelen.
For those of you who've wondered what an art-house monster movie might be like, wonder no more. The DAIMAJIN trilogy, circa 1966, was just such a series. More period samurai epics than anything else, these three movies just also happen to feature one of the most (literally) monstrous deux et machinas ever. There's not a single facet of these gems that is unpolished, from the scenario(s) to the performances to the filmmaker's craftsmanship. Even the special effects are handled with well-above-average skill, and are integrated (in most instances) almost seamlessly into the movie(s). If you're a GOJIRA fan or a fan of samurai movies or one of us who just likes a good movie regardless of genre, I highly recommend the DAIMAJIN trilogy.