'Water' (2005), het laatste deel van de in Toronto gevestigde trilogie van de Indiase filmregisseur Deepa Mehta, is eindelijk voltooid, bijna tien jaar na de première van het eerste controversiële element, 'Fire' (1996), dat werd gevolgd door een iets minder controversiële vervolgfilm '1947: Earth' (1998). Mehta maakte haar regiedebuut met een korte Canadese film van 24 minuten, 'At 99: A Portrait of Louise Tandy Murch' (1975), maar het was haar Canadese speelfilm over het leven van indianen in Canada die haar roem terugbracht naar het oosten, haar geboorteland, 'Sam & Me' (1991). (1994), met in de hoofdrol Bridget Fonda, samen met de actrice die in 1990 op 80-jarige leeftijd een Oscar won in de categorie 'beste actrice in een hoofdrol', wat voor actrices van middelbare leeftijd de weg vrijmaakte om nog hoop te koesteren voor haar vertolking van een koppige oude joodse vrouw in 'Driving Miss Daisy' (1989), de latere Jessica Tandy.<br />'Camilla' ging over een vriendschap tussen twee vrouwen uit twee andere delen van de menselijke levensduur, een vriendschap van mei tot en met december. 'Camilla' was Tandy's laatste film; ze stierf in hetzelfde jaar.<br />Na Deepa Mehta in 1996 kwam de internationale roem met de release van het controversiële 'Fire', dat zich met woede verspreidde onder het valse patriottische bewustzijn van de bestaande Indiase extremist. Mehta ging in 'Vuur' nog een stap verder en schetste een intiemere relatie tussen twee eenzame, verwaarloosde vrouwen. Het speelt in het moderne India, in de buitenwijken van de hoofdstad New Delhi, en toont twee broers en hun vrouwen, de oudste broer (Kulbhushan Kharbanda) die zich heeft aangesloten bij een vreemde hindoese sekte en een celibatair leven leidt, trouw aan zijn goeroe van het seksloze bestaan. De jongste broer (Javed Jaffrey) heeft een buitenechtelijke relatie met een Chinese vrouw (Alice Poon). Zo worden beide vrouwen, Shabana Azmi als de oudste broer en Nandita Das als de jongste, op hun eigen manier verwaarloosd. Een vrouw die gedwongen is een celibatair leven te leiden, dankzij haar man.' De ene vrouw heeft haar excentriciteiten, de andere is de enige die met haar man omgaat via seks en verder niets. Ze leven in een wereld van schoonfamilie, zijn de enige twee buitenstaanders in de familie en hebben niemand anders om in vertrouwen te nemen, en dus vallen de twee vrouwen elkaar in de armen. En zo komt de kwestie van de lesbische liefde aan de orde. Als er een man van buiten was geweest om op uit te huilen, zou er hoogstwaarschijnlijk een kans zijn geweest dat ze in de armen van een man waren gevallen, maar omdat ze niemand anders hebben om in vertrouwen te nemen, is hun behoefte aan steun voor elkaar duidelijk. Het hoeft niet per se te betekenen dat alle verwaarloosde vrouwen uiteindelijk lesbisch zouden worden, het gebeurde gewoon met de twee vrouwen in deze context. Al met al is de film uitstekend en graaft veel dieper dan alleen maar twee vrouwen die in bed liggen te rollebollen. De focus is niet de lesbische kant van de film, maar de benarde situatie van de moderne verwaarloosde Indiase vrouwen, zelfs in de hoofdstad, is dat de twee vrouwelijke personages toevallig een seksuele relatie hebben.<br />Twee jaar later was Deepa Mehta's tweede aflevering het element van moeder aarde, in India uitgebracht onder de naam '1947: Earth', ook een uitstekende film van een geweldige regisseur, deze keer in het Hindi, in tegenstelling tot 'Fire'. en werd geschreven in de Engelse taal.<br />Nu is het Deepa Mehta gelukt de trilogie af te maken, ondanks een heleboel problemen. Onlangs heeft ze de laatste aflevering van 'Water' gepubliceerd. Die zou ongetwijfeld net zo goed zijn als de andere twee.
'Water' (2005), the final part of Toronto-based Indian film-director Deepa Mehta's elemental trilogy has been finally completed, almost ten years after the release of the very first controversial element, 'Fire' (1996), which was followed with a slightly lesser controversial sequel '1947: Earth' (1998). Mehta made her directorial debut with a 24-minute Canadian short film 'At 99: A Portrait of Louise Tandy Murch' (1975), but it was her Canadian feature film about the life of Indians living in Canada that brought her fame back in east, her country by birthright, 'Sam & Me' (1991). Recognition internationally came in the way of 'Camilla' (1994), starring Bridget Fonda, along with the actress who in 1990 won an Oscar in Best Actress in a Leading Role category at the age of 80, paving the way for middle-aged actresses to still have hope, for her portrayal of a stubborn old Jewish woman in 'Driving Miss Daisy' (1989), late Jessica Tandy. <br /><br />'Camilla' dealt with a friendship between two women from two other ends of the human lifespan, a May/December friendship. 'Camilla' was Tandy's last picture; she died the very same year.<br /><br />International fame followed Deepa Mehta in 1996 with the release of the controversial 'Fire', which spread with rage among the false patriotic consciousness existing Indian extremist. Having already explored friendship between two women in 'Camilla', in 'Fire' Mehta went a step further to portray a more intimate relationship between two lonely neglected women. Set in modern day India, the suburbs of the capital city of New Delhi, it shows two brothers and their wives, the elder brother (Kulbhushan Kharbanda) having joined a weird Hindu sect leads a life of celibacy, faithful to his guru of sexless existence. The younger brother (Javed Jaffrey) is having an extra marital affair with a Chinese woman (Alice Poon). Thus, both the wives, Shabana Azmi playing the elder brothers wife and Nandita Das the younger wife, find themselves neglected in their own way. One forced to lead a celibate life, thanks to her husband's eccentricities, and the other whose only interaction with her husband is through sex, and nothing more. Living in a world of in-laws and being the only two outsiders in the family, having nobody else to confide in, the two women fall in the arms of each other. Thus comes the issue of lesbianism. If there were an outside man's shoulder to cry on, there most probably would have been chance for them to fall into the arms of a man, but having no one else to confide in, their need for each others support is quite obvious. It does not necessarily state that all neglected women would end up taking lesbianism, it just happened to exist with regard to the two women in this context. All in all, the movie is excellent, and delves far deeper than just two women rolling in bed. The key focus isn't lesbianism in the movie, but the plight of modern day neglected Indian wives, even in the capital city, the two female characters just happen to have a sexual relationship. <br /><br />Two years later, Deepa Mehta's second installment was the element of mother earth, released in India by the name of '1947: Earth',yet another excellent movie by a great director, this time in the Hindi language, unlike 'Fire', which was made in the English language. <br /><br />Now Deepa Mehta has managed to complete the trilogy, despite a lot of problems, having released the final installment recently, 'Water'. No doubt it would be just as great as the other two.