Ik schijn in dit geval in de minderheid te zijn, maar ik vond One True Thing sentimenteel, gekunsteld en in het algemeen onaangenaam. Niet dat het acteren zo slecht was, maar de personages leken weinig meer dan archetypen (de slechte vader, o, maar wacht, misschien is hij niet onherstelbaar slecht; misschien kan er aan het eind een oplossing komen...). Toegegeven, de vrouw met wie ik was, was dol op de film, dus misschien vind je hem wel leuk. Maar ik niet.
I appear to be in the minority on this one, but I found One True Thing to be schmaltzy, contrived and generally unpleasant. Not that the acting was all that bad, but the characters seemed little more than archetypes (the bad father, oh, but wait, maybe he's not unredeemably bad; maybe there can be a resolution at the end . . .). Admittedly, the woman I was with loved the movie, so maybe you'll like it. But I didn't.