Het valt niet mee: de Britse toneelschrijver Ronald Harwood zet zijn autobiografische toneeldrama om in een luidruchtige, bulderende film over een Shakespeare-toneelgezelschap uit de Tweede Wereldoorlog, opgezadeld met een oude, knorrige, briljante maar onbetrouwbare ster aan het eind van zijn touw. De slappe assistent van de acteur werkt ijverig om zijn meester te laten opmaken en kleden voor een productie van 'King Lear' (tijdens een luchtaanval!), maar beide mannen verliezen hun greep op hun ontrafelende situatie. Gebaseerd op de afnemende jaren van acteur Donald Wolfit, die werd gecast door Ronald Harwood, lijkt deze beroemde productie een welkom toevluchtsoord te zijn voor toneelspelers die niet van decors houden. Jammer genoeg lijkt Albert Finney (op dit punt in zijn carrière helemaal geen oude man) te robuust en snel van begrip om de rol van acteur te kunnen spelen; Finney (en regisseur Peter Yates, die een Oscar heeft gewonnen) kan Sirs stemmingen en stemmingswisselingen niet op een voor ons begrijpelijke manier moduleren, zodat hij het ene moment een trein laat stoppen met de gezaghebbende echo van zijn stem, en het volgende moment merkwaardig genoeg instort. Met zo'n wrak van een mens te midden van een aftakelende gezondheid en talent zou je verwachten dat een toegewijde assistent zijn uiterste best zou doen om zijn baas (en zijn toekomst) te beschermen, maar Tom Courtenay geeft Finney alleen maar aansporingen en prikkels om door te gaan in plaats van uit te rusten. Courtenay, die deze rol op het toneel speelde (en samen met Finney genomineerd werd voor een Oscar voor de beste acteur), is veel meer op zijn rol afgestemd, en uiteindelijk bereiken zijn blatende bevelen en verwarring het enige echte gevoel in de film. Deze twee pikken elkaar gelukkig niet in de haren, en scenarist Harwood zorgt ervoor dat hij niet in een liefdeshaat-patroon vervalt (dat in de eerste akte van de film mogelijk waarneembaar is); maar zonder de tegenstelling tussen bediende en beroemdheid is er in dit portret niet veel te zien, behalve de aftakeling van het narcisme, de hint naar wat eens was.
A tough sell: British playwright Ronald Harwood adapts his autobiographical stage drama into loud, bellowing film about WWII Shakespearean theatrical troupe saddled with an aged, blustery, brilliant-but-unreliable star at the end of his tether. The actor's effete assistant works diligently to get his master coiffed and costumed for a production of "King Lear" (during an Air Raid!), yet both men are losing their grip on their unraveling situation. Based on the waning years of actor Donald Wolfit, whose dresser was Ronald Harwood, this acclaimed production would seem to be a welcome haven for scenery-chewing thespians. Unfortunately, Albert Finney (at this point in his career, not at all elderly) seems too robust and quick-thinking to play the actor; Finney (and Oscar-nominated director Peter Yates) cannot modulate Sir's moods and bouts of coherency in a way that makes sense to us, so that in one scene he's stopping a train with the commanding echo of his voice, and in the next he's curiously falling apart. With such a wreck of a human being in the midst of failing health and aptitude, one would assume a dedicated assistant would go to great lengths to protect his boss (and his future), yet servant Tom Courtenay prods and badgers and goads Finney to carry on rather than rest. Courtenay, who played this part on stage (and was nominated for an Oscar alongside Finney for Best Actor), is far more attuned to his role, and eventually his bleating commands and confusion achieve the only real feeling in the film. These two, thankfully, do not peck at each other's heads, and scenarist Harwood is careful not to fall into a love-hate pattern (which could possibly be perceived in the film's first act); but, without a juxtaposition of servant vs. celebrity, there's nothing much to behold in this portrait except for the deterioration of narcissism, the hint at what once was. *1/2 from ****