Ik ben al een fan van Heaven's Gate sinds de eerste vertoning. Ik heb hem minstens zes keer gezien en heb hem lange tijd als een meesterwerk beschouwd. Dus ik ging er vol opwinding en met een gevoel van verwachting naartoe om de gerestaureerde regisseursopname te zien.<br />Tot mijn verbazing was ik teleurgesteld toen ik hem weer zag, en sindsdien heb ik mijn mening over de film herzien. Heaven's Gate heeft in sommige delen iets groots, maar over het geheel genomen mist hij de thematische en verhalende consistentie en de hartstochtelijke urgentie die kenmerkend zijn voor een waarlijk grote film.<br />Ten eerste twee technische problemen: de geluidskwaliteit is in de hele film diffuus, soms bijna onhoorbaar. Een deel van dit alles is misschien opzettelijk - een manier om de chaos en verwarring van de geschiedenis die zich ontvouwt na te bootsen. Maar op belangrijke punten is men niet in staat te registreren wat de personages zeggen.<br />De cinematografie is op dezelfde manier diffuus. De beelden missen scherpte en bijzonderheden. Het resultaat is een zekere korreligheid en gebrek aan picturale scherpte die erin slagen voorgrond en achtergrond te vervagen.<br />Structureel is het verhaal de hele tijd vals, alsof Cimino niet kan besluiten wat voor effect hij wil bereiken. Hij wilde een epos, dat is zeker. Maar een pastoraal of dramatisch epos? De film zit onbehaaglijk en niet overtuigend tussen stijlen en misschien zelfs genres in. Soms deed de film me denken aan 'Days of Heaven' van Terrence Malick, of zelfs aan 'Elvira Madigan' in zijn lome tempo en elegante decorschildering. Andere keren dreigt hij te veranderen in een robuuste 'western' die meer lijkt op 'The Wild Bunch'. In feite biedt die laatste film een instructief referentiepunt voor een beoordeling van 'Heaven's Gate', omdat hij dezelfde bezorgdheid uit die periode deelt en een soortgelijke toon van ambivalente nostalgie gebruikt voor een duisterder maar ook heroïscher Amerika.<br />Deze structurele en thematische onzekerheid wordt niet verergerd door het slechte scenario, dat vaak geforceerd en onaangenaam aanvoelt. Het resultaat is een onecht gevoel voor periodetaal.<br />De bijna grootsheid van 'Heaven's Gate bevindt zich in zijn opeenvolging. Vooral de rolschaatsscène is verbijsterend mooi, een van de indringendste scènes die ooit op film zijn gezet.<br />Een ander decorstuk dat heel goed werkt in termen van een verbindend thema, stemming en setting, speelt zich af wanneer Kristofferson en Huppert in de nieuwe oplegger naar het meer rijden en zij zich wast terwijl hij in de schaduw een dutje doet. De lome, ijsberende, indringende muziek en het monumentale decor vormen in deze scène een overtuigende weergave van het liefdesverhaal dat net zo goed de kern van de film zou kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> en dat de redding had kunnen zijn als het op een overtuigender manier was verteld.<br />Sommige critici hebben geklaagd over de lengte van de film. Dat vind ik op zich niet erg. Een goede film kan dat wel.' De gerestaureerde minuten zijn cruciaal bij het herstellen van de motivatie en de karakterisering die ontbraken in de verkorte versie, en ze zitten vol filmische belangstelling.<br />Misschien ligt de grootste glorie van Heaven's Gate in de pijnlijk suggestieve soundtrack. Het herhaalde walsmotief en de verschillende bezettingen (een volledige band, gitaar, soloviool, enzovoort) verlenen de voorgrondactie een spookachtige kwaliteit en vestigen een thematische consistentie die ontbreekt in het verhaal zelf.<br />Ondanks de duidelijke tekortkomingen, met name de afwezigheid van een meeslepend verhaal, heeft de film iets groots. Je verlaat de bioscoop met een spijtig gevoel van gemiste grootsheid en de wens dat Cimino de film nog eens zou bekijken <0xE2><0x80><0x93> met de wijsheid van de tijd en de wijsheid achteraf, om recht te zetten wat er zo vreselijk aan de hand is.
I've been a fan of Heaven's Gate since its first release. I've seen it at least half-a-dozen times and have long thought of it as a masterpiece. So, it was with excitement and a sense of anticipation that I took myself off to see the restored director's cut.<br /><br />To my surprise, I was disappointed on seeing it again and have since revised my estimation of the film. Heaven's Gate touches upon greatness in parts, but overall, lacks the thematic and narrative consistency and the passionate urgency characteristic of a truly great film.<br /><br />Firstly, two technical problems: The sound quality is diffuse throughout the film, verging on inaudibility at times. Some of this, perhaps, is intentional - a way to mimic the chaos and confusion of history as it is unfolding. But at key points, one is unable to register what it is the characters are saying.<br /><br />The cinematography is similarly diffuse. The images lack sharpness and particularity of detail. The result is a certain graininess and lack of pictorial sharpness which succeeds in blurring foreground and background.<br /><br />Structurally, the narrative is off-key throughout, as if Cimino can't quite make up his mind as to the effect he is after. He wanted an epic, for sure. But a pastoral or dramatic epic? The film sits uneasily and unconvincingly between styles, and perhaps even genres. At times it reminded me of Terrence Malick's 'Days of Heaven' or even 'Elvira Madigan' in its languid pace and elegant scene painting. At other times it threatens to turn into a robust 'western' more akin to 'The Wild Bunch'. In fact the latter film offers an instructive reference point for an assessment of 'Heaven's Gate' as it shares the same period concern and employs a similar tone of ambivalent nostalgia for a darker yet more heroic America. <br /><br />This structural and thematic uncertainty isn't helped by the poor-quality script which often sounds forced and jarring to the ear. The result is an inauthentic sense of period speech. <br /><br />The near-greatness of Heaven's Gate resides in its set pieces. The roller skating sequence, in particular, is astoundingly beautiful, one of the most evocative scenes ever put to film.<br /><br />Another set piece which works very well in terms of unifying theme, mood, and setting occurs when Kristofferson and Huppert go riding in the new rig to the lake and she washes herself while he naps in the shade. The languid pacing, evocative music and monumental scenery combine in this scene to convincingly portray the love story which might just lie at the heart of the film - and which could have been its saving grace if pursued more convincingly.<br /><br />Some critics have complained about the length of the film. This in itself doesn't bother me. A good film can't be long enough. The restored minutes are critical in restoring the motivation and characterization absent from the cut version, and they are full of pictorial interest.<br /><br />Perhaps the chief glory of Heaven's Gate lies in the achingly evocative soundtrack. The repeated waltz motif and its different scorings throughout(full band, guitar, solo fiddle etc,)lends a haunting quality to the foreground action and establishes a thematic consistency lacking in the narrative itself.<br /><br />Despite its obvious flaws, most notably the absence of a compelling narrative, there is a sense of grandeur about the film. One leaves the cinema with a rueful sense of missed greatness and a wish that Cimino could revisit the film -with the wisdom of time and hindsight, to put right what is so badly amiss.