Er waren zo veel mensen die van deze film hielden, en toch zijn er onder ons IMDb-recensenten die Mirrormask ondraaglijk onplezierig vonden om naar te kijken en ongelooflijk saai. Ik bevind me in het laatste van die twee kampen en ik zal proberen uit te leggen waarom mijn teennagels zo onplezierig gaan krullen.<br />Ten eerste, om de zaak recht te zetten <0xE2><0x80><0x93> ik hou van de boeken van Neil Gaiman. Ik vind zijn wetende, sarcastische, 'wrede terzijdes'-humor soms een beetje nerdachtig, en ik geef eigenlijk de voorkeur aan zijn werk als hij eerlijk is en de grappen met rust laat <0xE2><0x80><0x93> maar zelfs met zijn incidentele uitglijers in flauwe 'papa'-grappen vind ik zijn creativiteit en verbeeldingskracht een beetje bijzonder.<br />Interessant, een van Gaiman's boeken. Het sterkste boek van Coraline is Coraline, een gotisch sprookjesverhaal voor kinderen, dat heel weinig grappen bevat en heel veel spanning en griezeligheid. Zijn laatste roman (Anansi Boys) is veel te geestig en heeft de neiging om te gaan lezen op momenten dat Terry Pratchett de Zusters van Genade doet (niet de nonnen, maar de band). Spiegelmask is een vergelijkbaar terrein voor Coraline, en toen ik de verbluffende beelden in de trailer zag, raakte ik een beetje opgewonden dat iemand erin was geslaagd om Gaimans spectaculaire gezichtsvermogen en verbeeldingskracht op het scherm over te brengen.<br />Als we de film prijzen, zien sommige scènes er inderdaad verbluffend uit. De visuele effecten worden echter af en toe bedorven door CGI-animatie die eruitziet als een project van studenten mediawetenschappen. Achtergronden en decors zijn vaak ongelooflijk, maar sommige karakters zien er stuntelig, amateuristisch en goedkoop uit. In een vroege droomsequentie is de spin prachtig geanimeerd, maar het boekenetende katbeest ziet er slecht weergegeven en erg 'gecomputeriseerd' uit. Vergeleken met de standaard van animatie in producties als 'The Corpse Bride' ziet Spiegelmasker er af en toe erg amateuristisch uit. Maar tot zijn verdediging moet worden aangevoerd dat het budget voor zo'n groots visioen erg klein was, en een paar haperingen in het effect kunnen worden begrepen en vergeven.<br />Wat niet vergeven kan worden, is de gekunstelde, theatrale, kruiperige en pretentieuze dialoog. De acteurs worstelen wanhopig met de dialoog <0xE2><0x80><0x93> en er is zoveel dat ze er voortdurend door worden gehinderd en over struikelen. De conversatie wordt volkomen onnatuurlijk, de grappen worden keer op keer afgeraffeld, en de bombastische toespraken lijken de enige manier te zijn waarop de schrijver zijn plot uiteenzet. In combinatie met het feit dat de acteurs tegen een blauw scherm werken (dat altijd een element van 'Phantom Menace' toevoegt) maakt dit de film bijna onbruikbaar. In zo'n onwezenlijke omgeving moeten de acteurs twee keer zo hard werken om te worden geloofd, en over het algemeen falen ze verschrikkelijk. Het meisje dat de hoofdrol speelt voert een dappere strijd tegen de onmogelijke dialoog van een toneelschool, en toont af en toe echte belofte, maar het is nooit genoeg. Het personage van Valentine (met wie ze buitensporig veel tijd op het witte doek moet doorbrengen) geeft de jonge actrice alle kans om boven het materiaal uit te stijgen. Het lijkt Valentines taak te zijn om de plot aan jongere kijkers uit te leggen, en om er iets van opluchting aan toe te voegen. Persoonlijk zou ik hem niet in de buurt van mijn 15-jarige dochter willen hebben.<br />Wat is er nog meer mis met deze film? Antwoord... Rob Brydon. Wat ergerlijk is (voor ons Britten in elk geval) is dat we weten dat Rob Brydon kan acteren! We hebben hem een halfuur alleen op het witte doek zien staan (met die monologen van 'Marion & Geoff') en in het eerste 'echte' deel van de film gaat het prima met hem. Maar als je hem voor een blauw scherm zet, verliest hij alle gevoel voor karakter en verandert hij in de slechtste im-dram-ham die ik in jaren heb gezien. Echt jammer.<br />Wat is er nog meer mis? Antwoord... de aanstellerige tik-tak, sub-Courtney Pine-sax en onhoorbare, te hoog-op-de-mix-mix-soundtrack die nooit ophoudt. God, de muziek is onophoudelijk, hard, afleidend, irrelevant en alsof dat nog niet genoeg is, heeft die aanstellerige tik-tak er ook nog eens een ruk aan. Het maakt de dialoog heel moeilijk te verstaan, maar dat zou een zegen in vermomming kunnen zijn.<br />Wat is er nog meer mis? Antwoord... De fluitende mimespeler. In de moderne maatschappij zou er geen plaats moeten zijn voor mime, behalve op bepaalde geheime plaatsen in Frankrijk. Elke keer dat de camera blijft rusten op de gapende, fluitende, met mos jonglerende, met yoghurt wevende idioot, begrijp ik waarom de inwoners van Edinburgh een beetje zenuwachtig en kribbig worden als het festival weer begint.<br />Mijn laatste kritiek is dat de film nogal saai is. Surrealisme is vaak saai omdat het publiek ofwel in een dromerige, zenachtige, accepterende staat moet raken, ofwel voortdurend wordt overrompeld door grotere en grootsere verrassingen. Een verhaal met een beetje tempo waarin personages zitten waarin we kunnen geloven en om wie we kunnen geven, zou deze film het emotionele middelpunt hebben gegeven waar het jammer genoeg aan ontbreekt, terwijl de oogleden niet meer dichtvallen. <br />Ten slotte mijn verontschuldigingen aan al diegenen die diepgang, betekenis en verwondering in deze film vonden. Het is jullie gelukt je ongeloof op te schorten, jullie hebben door de krakende CGI heen gekeken, de waardeloze dialoog en de abominabele prestaties die daaruit voortvloeiden genegeerd en de grootse, fantasierijke visie van de maker begrepen. Ik wilde het wel, maar ik kon niet door de tekortkomingen van de echte wereld heen kijken.<br />Ik hoop dat Neil Gaiman het de volgende keer goed doet, als hij de kans krijgt (of zelfs maar wil).
So many people loved this movie, yet there are a few of us IMDb reviewers who found Mirrormask excruciatingly uncomfortable to watch and arse-clenchingly boring. I fall into the latter of these two camps, and I will try to explain what it was that made my toenails curl so unpleasantly.<br /><br />Firstly, to set the record straight - I like Neil Gaiman's books. I sometimes find his knowing, sarcastic, 'wry asides' humour a little geeky, and I actually prefer his work when he is playing it straight and leaving the jokes alone - but, even with his occasional lapses into crap 'dad' gags, I find his creativity and imagination to be something a bit special.<br /><br />Interestingly, one of Gaiman's strongest works is Coraline, a Gothic fairy story for kids that is very low on jokes and high on tension and creepiness. His latest novel (Anansi Boys) overdoes the funnies, and tends to read at times like Terry Pratchett does the Sisters of Mercy (not the nuns but the band). Mirrormask inhabits similar territory to Coraline, and when I saw the stunning visuals in the trailer, I got a bit excited that somebody had managed to transfer Gaiman's spectacular vision and imagination to the screen.<br /><br />In praise of the film, some sequences do look stunning. However, the visual effects are occasionally ruined by CGI animation that looks like a Media Studies student project. Backgrounds and scenery are often incredible, but some of the character animation looks clumsy, amateur and cheap. In an early dream sequence, the spider is animated beautifully, but the book-eating cat-beast looks poorly rendered and very 'computer generated'. Compared with the standard of animation found in productions such as 'The Corpse Bride', Mirrormask occasionally looks very amateur indeed. However, in Mirrormask's defence, the budget was tiny for such a grand vision, and a few creaks in the effects can be understood and forgiven.<br /><br />What cannot be forgiven is the stilted, stagy, cringeworthy and pretentious dialogue. The actors struggle desperately with the dialogue - and there is so much of it that they are constantly hampered and stumbling over it. Conversation is rendered completely unnatural, the jokes fall flat time and time again, and the turgid speeches appear to be the writer's only method of plot exposition. Combined with the fact that the actors are working against a blue screen (which always adds an element of 'Phantom Menace') - this renders the film almost unwatchable. In such an unreal setting the actors need to work twice as hard to be believed, and in the main they fail terribly. The girl who plays the lead role puts in a valiant struggle against the impossible stage-school dialogue, and occasionally shows real promise, but it is never enough. The god-awful cod-'Oirish' of the Valentine character (with whom she is forced to spend an inordinate amount of screen time) puts paid to any chance of this young actress rising above the material. It appears to be Valentine's job to explain the plot to younger viewers, and to add a bit of light relief. Personally, I wouldn't want him anywhere near my 15 year old daughter.<br /><br />What else is wrong with this film? Answer....Rob Brydon. What's annoying (for us Brits, anyway) is we know Rob Brydon can act! We've seen him hold the screen for half-an-hour on his own (doing those 'Marion & Geoff' monologues), and in the first 'real world' bit of the film he is fine. However, stick him in front of a blue screen and he loses all sense of character and turns into the worst am-dram-ham I've seen in years. A real shame.<br /><br />What else is wrong? Answer... the wanky slap-bassing, sub-Courtney Pine saxing and unlistenable, too-high-in-the-mix soundtrack that never shuts up. God, the music is incessant, loud, distracting, irrelevant and, if that isn't enough, has wanky slap bass wanking all over it. It makes the dialogue very hard to hear, but that could be a blessing in disguise.<br /><br />What else is wrong with it? Answer.... The whistling mime artist. In modern society there should be no place for mime, apart from certain secret places in France. Every moment the camera lingers on the gurning, whistling, moss-juggling, yogurt-weaving idiot, I understand why the Edinburgh locals get a bit anxious and fractious when Festival time comes round again.<br /><br />My final criticism is that the film is pretty dull. Surrealism often is dull  it either requires its audience to slip into a dreamlike, Zen, accepting state, or for the audience be constantly wowed by bigger and grander surprises. A story with a bit of pace involving characters that we could believe in and care about would have gone a long way to giving this film the emotional centre that it sadly lacked, whilst stopping the eyelids from drooping.<br /><br />Finally, apologies to all those who found depth, meaning and wonder in this film. You have managed to suspend your disbelief, you have seen past the creaky CGI, ignored the crappy dialogue and the abysmal performances that resulted, and understood the maker's grand, imaginative vision. I wanted to, but I couldn't see past the real-world failings that dragged it down.<br /><br />I hope Neil Gaiman gets it right next time, if he gets (or even wants) the opportunity.