De Griekse locaties voor delen van de film waren heel mooi en de fotografie kreeg al mijn stemmen en dat is zo'n beetje alles wat ik voor deze film over had. Ik ontdekte dat alle personages narcistische archetypen waren die je zo vaak in de Amerikaanse cultuur aantreft en oppervlakkig en oninteressant waren. Susan Sarandon en Gena Rowlands zijn gemakkelijk om naar te kijken, maar ik vond hun personages om vele andere redenen erg narcistisch en onaantrekkelijk. Als Gena Rowlands op een feestje zingt, vroeg ik me af hoe deze vrouw zichzelf als een competente toneelster kon beschouwen. Ik kwam in de verleiding om de geluidsknop in te drukken tot ze klaar was met zingen. Molly Ringwald was zij en Raul Julia was zij. Zijn personage was zo wellustig dat hij gewoon eng was. De film was veel te lang naar mijn zin en ik kon hem niet nog een keer uitzitten, zelfs niet met een pistool in mijn hand.
The Greek locale for parts of the movie were very beautiful and the photography get all my votes and that's about the extent of my raves for this movie. I found that all the characters were narcissistic archetypes found so often in the American culture and were shallow and uninteresting. Susan Sarandon and Gena Rowlands are easy to look at but I found their characters very narcissistic and unlikeable for many other reasons. When Gena Rowlands sings at a party it made me wonder how this woman could think of herself as a competent star of the stage. I was tempted to hit the MUTE button until she finished singing. Molly Ringwald was herself and Raul Julia's character was so lecherous he was downright creepy. The movie was much too long for my liking and I could not sit through it again even at the point of a gun.