Dit moet wel een van de beste Australische producties zijn. Ik ben het volkomen oneens met de opmerkingen van 'Rami Nour101'.<br />Deze serie toont de diepte van het Australische partnerschap en de moeite die ze hebben gedaan om elkaar te helpen. Episode 5 'Eddies Birthday' is daar een goed voorbeeld van en het geeft een goed beeld van de Australische geest.<br />De muziek die in de serie werd gebruikt, benadrukte alleen maar de situatie waarmee de mannen werden geconfronteerd, hun verlangen naar huis en hun geliefden. De talrijke amusante vertolkingen van _The Road to Gundagai_ geven blijk van de geestdrift van de mannen en van het feit dat ze nooit hun thuis vergaten, en dat het kleine elementen waren zoals het zingen van een liedje dat hen voor korte tijd naar huis voerde.<br />Wat betreft de opmerking dat het racistisch was tegenover de Japanners, kan alleen maar gezegd worden dat je niet kunt veranderen wat er gebeurd is. De Japanners hebben de Australiërs in Changi heel slecht behandeld en het zou heel misleidend zijn om het anders te zien. De opmerking dat het script accuraat is, is ook onjuist. De zes verhalen die in de serie worden verteld, zijn gebaseerd op echte POW-ervaringen. De acteurs waren fantastisch; Matthew Newton was naar mijn mening de beste. Zijn rol als David in de eerste aflevering was hartverscheurend. Van een stadsjongen werd hij het zoveelste naamloze gezicht van zijn ontvoerders. We zien hem in de eerste aflevering dramatisch veranderen door zijn gewelddadige aanval in de jungle, en in de volgende afleveringen zien we hoe die ene gebeurtenis hem heeft veranderd. Hij is zich meer bewust van wat er werkelijk aan de hand is en is altijd een van de eersten die de andere leden van De Geheime Negen helpen.<br />Stephen Curry verdient ook een vermelding. Zijn rol in 'Eddie's Birthday'. Het is verbazingwekkend, van het begin van de groep tot het moment dat je ziek bent, zwak en niet in staat om voor jezelf te zorgen. Het vertoon van kameraadschap in deze aflevering raakt je op een emotioneel niveau en maakt dat je trots bent dat je Australiër bent.<br />Ik bestudeer de Tweede Wereldoorlog op universiteitsniveau en heb deze serie, zo niet fysiek dan toch geestelijk waarachtig gevonden, omdat hij de ware geest van wat het was om een Australische Soldaat te zijn, vastlegt.<br />Goed gedaan, John Doyle, dat je de geest van Changi hebt vastgelegd.
This has got to be one of Australia's best productions. I completely disagree with the comments made by 'RamiNour101'.<br /><br />This series shows the depth of Australian mateship and the lengths they went to to help each other out. Episode Five 'Eddies Birthday' is a great example of this and it really captures the Australian spirit.<br /><br />The music used throughout the series only emphasised the situation that the men were faced with, their longing for home and their loved ones. The numerous amusing renditions of The Road to Gundagai captures the spirit of the men and the fact that they never forgot home, and that it was little elements such as the singing of a song that took them home for a short while.<br /><br />As for the comment about it being racist towards Japanese people, the only thing to be said is that you can't change what happened. The Japanese did treat the Australians very poorly in Changi and to represent it as otherwise would be very misleading indeed. The comment about the screenplay being in accurate is also false. These six stories that are told in the series are composed from real P.O.W experiences.<br /><br />The actors were superb; the best being in my opinion, Matthew Newton. His performance as David in the first episode was gut wrenching. From being a city boy, to being another nameless face to his captors. We see him change dramatically in the first episode because of his violent attack in the jungle, and in further episodes we can see how that one event has changed him, he is more aware of what is really going on and is always one of the first to help out the other members of The Secret Nine.<br /><br />Stephen Curry also deserves a mention. His performance in 'Eddie's Birthday' is amazing, going from the larrikin of the group, to being sick, weak and unable to take care of himself. The displays of mateship in this episode touch you on an emotional level and make you proud to be Australian.<br /><br />I study WWII at university level and have found this series, if not physically truthful, spiritually truthful, as it captures the true spirit of what it was to be an Australian Soldier.<br /><br />Well done to John Doyle for capturing the spirit of Changi.