Stel je een GILLIGAN ISLAND voor dat in de moderne tijd in de Afrikaanse woestijn speelt. Voeg daar mensen aan toe die bij lange na niet zo zwierig zijn als de Skipper of Marianne <0xE2><0x80><0x93> en genoeg angsten om het kantoor van een Duitse psychiater te vullen. Voeg er een plot aan toe dat erin slaagt alleen episodisch en literair parallellisme interessant te maken, maar dat nooit diep genoeg graaft om echt bevredigend te zijn. Sluit af met een echt somber onderwerp dat is uitgebuit sinds de eerste wereldreizigers heel, heel erg verdwaald raakten.<br />Als THE KING IS ALIVE geen product was van de regerende tsaren du jour van Dogme 95, zou deze film dan net zoveel aandacht krijgen? Dogme 95 is voor Hollywood net zo'n begrip als de Deense moderne voor rococo. Deze Scandinavische beweging is een bijproduct van de digitale technologie en probeert <0xE2><0x80><0x93> heel dogmatisch <0xE2><0x80><0x93> de kunstmatigheid van het filmen weg te nemen door meer natuurlijke elementen te gebruiken en terug te keren naar de essentie van het verhalen vertellen. PERL HARBOR is bijvoorbeeld de Hondse Antichrist.<br />De saga van regisseur/medeauteur Kristian Levring overpeinst intermenselijke relaties en de menselijke aard wanneer hij onder vuur wordt gelegd in een levensbedreigende situatie. Elf mensen in een bus die door de Namibische zandduinen rijdt, komen plotseling vast te zitten in de restanten van een verlaten stad. Een Afrikaanse inwoner die hun taal niet spreekt, fungeert als waarnemer en verteller (wiens inzichten tot de scherpste punten van de film behoren). Terwijl de sterksten afmarcheren voor een wandeling van vijf dagen naar het dichtstbijzijnde dorp, blijven de anderen achter om te overleven op gebutste wortels uit blik en hun waarschijnlijke toekomst als aasgiervoedsel te benutten. Voormalig toneelspeler Henry besluit dat deze nogal onaantrekkelijke groep een afleiding nodig heeft en schrijft met de hand King Lear in zijn geheugen. Hij wijst rollen toe en de groep brengt vele dagen door met het leren van tekst en repeteren, in een poging hun aandacht af te leiden van het schijnbaar onvermijdelijke. Als je _The Lord of the Flies_ ooit hebt gezien, weet je dat die dingen akelig kunnen worden, dat zelfs Moeder Teresa in een reddingsboot verandert in de PMS-ende zedenprediker van Calcutta.<br />De film werd opgenomen met een internationaal ensemble van Amerikaanse, Engelse, Franse en Zuid-Afrikaanse acteurs, die zich, zoals het dogma van de Dogme voorschrijft, heel organisch ontwikkelen. _The King_ werd ook in chronologische volgorde opgenomen, wat een gevoel voor realisme toevoegde aan de steeds groter wordende wanhoop van de personages. Nadat er tot drie handcamera's digitaal waren opgenomen, werden de resultaten overgezet op 35mm-films. <br />De voorstelling die de meeste beroering oproept is die van Jennifer Jason Leigh, die een boho Pop Tart speelt en de groep op alle mogelijke manieren probeert op te peppen. Henry (David Bradley) is ook zo'n fraai geacteerd personage, wiens passie voor zijn levenswerk de bende uiteindelijk van de uiterste wanhoop redt. Het is moeilijk om al te veel medelijden te hebben met de anderen: wrede echtgenoten en hun lompe echtgenotes, behaarde oude rokkenjagers, nukkige Franse intellectuelen, rijke mannen die belangrijkere dingen te doen hebben dan in de Namibische woestijn vast te zitten. Beckett mag deze vraag dan vreselijk vinden, maar waarom rijdt deze groep <0xC3><0xBC>berhaupt in een bus door een afgelegen Afrika? Levensbedreigende morbiditeit! Volslagen wanhoop tot in de kleinste details weergegeven! Een meedogenloos saai tempo! Geniet ervan.
Imagine a GILLIGAN'S ISLAND set in the African desert in modern times. Add people nowhere near as jaunty as the Skipper or Marianne--and enough angst to fill a German psychiatrist's office. Throw in a plot that manages to be interesting only episodically and literary parallelism that never delves deeply enough to truly satisfy. Season with a truly morose topic that's been exploited since the first world travelers found themselves very, very lost.<br /><br />If THE KING IS ALIVE weren't a product of the reigning czars du jour of Dogme 95, would this film be garnering as much attention? Dogme 95 is to Hollywood as Danish modern is to rococo. A byproduct of digital technology, this Scandinavian movement seeks--quite dogmatically--to strip away artificiality in film-making, by using more natural elements and returning to the essence of storytelling. PEARL HARBOR, for instance, is the Dogme Antichrist.<br /><br />Director/co-author Kristian Levring's saga ponders interpersonal relations and human nature when placed under the fire of a life-threatening situation. Eleven people aboard a bus riding through the Namibian sand dunes suddenly find themselves stranded in the remains of an abandoned town. An African local who does not speak their language serves as observer and narrator (whose insights are among the film's most trenchant). As the strongest heads off for a five-day walk to the nearest village, the others stay behind, surviving on dented-canned carrots and circumambulating their likely future as vulture chow. Former thespian Henry decides that this rather unappealing crew needs a diversion, and hand-writes KING LEAR from memory. He assigns roles, and the group passes many days learning lines and rehearsing, in an effort to divert their attention from the seemingly inevitable.<br /><br />Gradually the cast begins to lose it, and the savageries of their natureor, William Golding might say, human naturebegin to surface. If you've ever seen LORD OF THE FLIES, you know that these things can get ugly, that being in a lifeboat situation can turn even Mother Teresa into the PMSing termagant of Calcutta.<br /><br />The film was shot using an international ensemble of American, English, French and South African actors, who, the Dogme dogma dictates, develop themselves and their roles quite organically. THE KING was also filmed chronologically, adding a sense of realism to the ever-increasing desperation of its characters. After up to three hand-held cameras shot in digital, results were transferred to 35mm film.<br /><br />The performance that compels most comes from Jennifer Jason Leigh, who plays a boho Pop Tart trying to bolster the spirits of the group in any and every way she can. Henry (David Bradley) is another finely played character, whose passion for his life's work ultimately saves the gang from utter despair. It's hard to feel too sorry for the otherscruel wives and their oafish husbands, hirsute old womanizers, sulky French intellectuals, wealthy men who have more important places to be than marooned in the Namibian desert. Beckett might hate this question, but why is this group riding a bus together through remote Africa in the first place? Life-threatening morbidity! Utter despair rendered in graphic detail! A relentlessly tedious pace! Enjoy.