Deze is zo goedkoop als maar kan, want het idee van een massieve en onverwoestbare buitenaardse vogel is al te gek om voor woorden, maar wacht maar tot je een lading van dat mallotige wezen op het scherm ziet verschijnen! Ik zal je zeggen dat ik daar zo hard om moest lachen dat ik een deel van de exposante dialoog miste, en dan nog, de laatste is vaak zo zwaar van het wetenschappelijke jargon en wetten van de fysica en zo (waar ik nooit goed in ben geweest, ondanks mijn liefde voor sciencefictionfilms) dat het er eigenlijk niet toe deed! De vogel werd eerst afgebeeld als een wazige vorm die door de lucht suisde, maar daarna in al zijn duffe glorie getoond. Het is zo ongelooflijk dwaas dat het niet mis zou zijn in een Looney Tunes-strip (getuige de reeks met tussenpozen genomen foto's die beginnen met het wezen in de verte en eindigen met een uiterst close-up van zijn gezicht)!<br />Directeur Sears had veel meer succes gehad met zijn andere film over UFO's, de fraaie _Earthh_ __ _s_ _UFO_ _'s_ _(1956)_, met special effects van een meester, Ray Harryhausen (waarover ik net mijn exemplaar van de laatste heb weggegeven in afwachting van de aankoop van _Columbia's_ (1956). Ook lijkt het me dat sommige van de beelden die de rooftocht van de vogel in New York illustreren, afkomstig zijn van de verwoesting van Washington in die eerdere sf-klassieker! Ook hier worden de hoofdrollen gespeeld door vaste acteurs, namelijk Jeff Morrow (van DIT ISLAND EARTH 1955 na) en Mara Corday (van TARANTULA 1955 na). Net als de eerder genoemde FLYING SUCERS worden deze titels door fans hoog aangeslagen en zijn ze zeer geliefd. Ze zijn dan ook veel beter dan deze betreurenswaardige toevoeging aan de dierencyclus van buitenaardse en buitenaardse monsters die in de hoogtijdagen van de sf en daarna in zwang was (tussen haakjes, in THE FLYING SERPENT 1946 na werden andere vliegende dreigingen getoond, die ik niet heb gezien, en in Q: THE WILDED SERPENT 1982 na heeft Larry Cohen zijn tong in bedwang gehouden met een update van dezelfde film). <br /><br />Helaas kan de reusachtige kist niet eens een fatsoenlijke climax bereiken, en die is zo overhaast dat het een 'afknapper' wordt, om een straaljagerpiloot uit de film te citeren, wiens aanval met raketten op de vogel volkomen ondoeltreffend blijkt (dat wil zeggen, voordat Morrow zich realiseert dat hij door een onzichtbare barrière wordt beschermd en vervolgens een manier moet bedenken om die te doorbreken). Uiteindelijk krijg je, afgezien van de onhandelbare (en eerlijk gezegd saaie) technische terzijdes, het gevoel dat het 'zo slecht is, het is goed' is. Het is tenslotte maar vierenzeventig minuten vliegen en de vogel is in elk geval zo'n onvergetelijke maffe creatie dat je elke keer als hij opduikt een brede glimlach op je gezicht krijgt!
This one's as cheesy as they come  the concept of a massive and indestructible extraterrestrial bird is already too loopy for words, but wait till you get a load of the goofy creature as it appears on screen! I tell you I laughed so hard through this thing that I missed out on some of the expository dialogue  then again, the latter is often so heavy on scientific jargon and laws of Physics and such (at which I've never been any good, in spite of my love of sci-fi movies) that it didn't really matter anyway! The bird  first depicted as a mere blurred form whizzing through the skies but subsequently shown in all its dopey glory  is so sublimely silly that it wouldn't be amiss in a Looney Tunes cartoon (witness the series of intermittently-taken photographs that start with the creature in the distance and end on a side-splitting extreme close-up of its face)! <br /><br />Director Sears had fared much better with his other film about UFOs, the fine EARTH VS. THE FLYING SAUCERS (1956)  with special effects provided by a master, Ray Harryhausen (speaking of which, I've just given away my copy of the latter in anticipation of acquiring Columbia's recently-released SE DVD); also, it seems to me that some of the footage illustrating the bird's rampage in New York here were lifted from the destruction of Washington seen in that earlier sci-fi classic! Again, the leads are played by genre regulars  namely Jeff Morrow (from THIS ISLAND EARTH [1955]) and Mara Corday (from TARANTULA [1955]); as with the afore-mentioned FLYING SAUCERS, these titles are highly-regarded and beloved by fans  consequently, they are vastly superior to this lamentable addition to the alien/monster animal cycle prevalent during the sci-fi heyday and beyond (incidentally, other flying menaces were featured in THE FLYING SERPENT [1946], which I haven't watched, and Larry Cohen's tongue-in-cheek updating of same in Q: THE WINGED SERPENT [1982]).<br /><br />Unfortunately, THE GIANT CLAW can't even rise to a decent climax  which is so rushed as to be "a wash-out", to quote a jet pilot from the film itself whose assault with rockets on the bird proves completely ineffective (that is, before Morrow realizes that it's shielded by an invisible barrier and then has to figure out a way how to be able to penetrate it). Ultimately, apart from the intractable (and frankly tedious) technical asides, one gets a feeling of "so bad, it's good" watching this: after all, it only lasts for 74 minutes  and, in any case, the bird is such an unforgettably daft creation as to put a huge smile on your face every time it turns up!