'Happy Days' werd geproduceerd en uitgezonden van halverwege de jaren zeventig tot begin jaren tachtig en lijkt met de jaren steeds belachelijker te worden. Ten tijde van de uitzending waren de meeste kijkers die in de jaren vijftig opgroeiden van middelbare leeftijd en hadden een gezin, en de scènes in Mel's Diner brachten waarschijnlijk een kunstmatige nostalgie bij hen teweeg. Het Fonz was natuurlijk het coolste van het coolste (hoewel de acteur Henry Wrinkler tot op de dag van vandaag nooit heeft geleerd hoe hij op een motor moet rijden). Richie Cunningham was de typisch Amerikaanse jongen met het blonde haar die waarschijnlijk tot voorzitter van de leerlingenraad zou worden gekozen. Potsie was Richies beste vriend <0xE2><0x80><0x93> de ster van het programma moet denk ik wel een beste vriend hebben. En Ralph Malph was de stuntelige sidekick van de Fonz, zo niet van de hele groep. Ik vond het heerlijk als de Fonz die arme Ralph Malph in elkaar sloeg. En dan was er nog Mel, de klojo van middelbare leeftijd die Mel's Diner runde. En wie kon de verschijning van Mork vergeten? Was dit echt de jaren vijftig? Ironisch genoeg zijn films uit de jaren vijftig, zoals _Rebel Without a Cause_ en _The Wild One_, met de jaren beter geworden en geven een eerlijker beeld van die periode dan dit programma, dat twintig jaar na die periode werd uitgezonden.<br />Jammer genoeg valt de tv-serie 'Happy Days' niet in dezelfde categorie als 'Rebel Without a Cause' of 'American Graffitti'. Misschien dat sommige aspecten van de jaren vijftig, met zijn hamburgertenten, jukeboxen, coole auto's en ordinaire geruite overhemden, zijn vastgelegd, maar het is eerder een nostalgisch idealisme dat alleen voor de lol is gemaakt dan dat het een eerlijke weergave is. 'American Graffitti' had iets te zeggen over jonge Amerikanen in de jaren vijftig, terwijl 'Happy Days' meer leek te gaan over wat mensen van middelbare leeftijd in de jaren zeventig wilden dat de jaren vijftig waren geweest. Het resultaat was een soort verwaterd verzinsel dat niets te maken heeft met de jaren vijftig. 'Happy Days' is op zijn best een komediefantasie met iets van de kunstmatige cultuur van de jaren vijftig als achtergrond. Een andere recensent wees erop dat Richie Cunningham waarschijnlijk een standje zou hebben gekregen omdat hij vriendschap had gesloten met iemand als Fonzie. En Mel zou Fonzie waarschijnlijk hebben verboden om in zijn Diner te komen.<br />Een korte geschiedenis: 'Happy Days' was oorspronkelijk een pilot die 'Love in the Happy Days' heette en die niet werd uitgezonden. Piloten van comedyseries die thema's hadden die te maken hadden met seks en romantiek, verschenen soms in de niet zo vaak uitgezonden serie 'Love American Style', die vaak werd uitgezonden in plaats van honkbalwedstrijden die waren afgelast of andere onverwachte programmeringsaankondigingen en/of wijzigingen. Kortom: 'Love American Style' 'Love in the Happy Days' verscheen inderdaad in het begin van de jaren zeventig als een 'Love American Style'-show, maar in die tijd konden tv-managers niet voorzien hoe populair een show over jonge mensen uit de jaren vijftig zou worden, vooral tijdens de hoogtijdagen van comedyshows die zich op middelbare leeftijd concentreerden, zoals 'The Mary Tyler Moore Show' (en de spin-offs daarvan, zoals 'Rhoda', 'The Bob Newhart Show' en 'All in the Family'). (Wat zijn de dingen veranderd, want tegenwoordig gaan de meeste tv-series over jonge mensen en ontwijkt de industrie de meeste shows over middelbare mensen als de pest! Een van de jonge sterren van 'Love in the Happy Days', een kindacteur uit 'The Andy Griffith Show' die Ron Howard heette, kreeg vervolgens de kans om de hoofdrol te spelen in een film over jonge mensen die in 1959 in première ging en 'American Graffitti' heette, geregisseerd door de betrekkelijk onbekende George Lucas, wiens vorige 'THX 1138' een fiasco was geweest bij de kassa. Zelfs toen de film werd vertoond aan filmbazen, zagen de studio's niet in hoe een film over jonge mensen in de jaren vijftig populair kon worden omdat hij niet 'paste' bij wat in het verleden populair was geweest, hoewel ze niet beseften dat een groot deel van het filmpubliek in de jaren vijftig jong was geweest. Zoals iedereen weet, was de film een enorme hit, en studiobazen erkenden dat ze hun publiek volkomen verkeerd hadden ingeschat. Ergens tijdens de theaterversie van 'American Graffitti' beseften tv-bazen dat ze een komiek in hun kluis hadden die veel weg had van 'American Graffitti'. Ze brachten hem terug met de oorspronkelijke cast, plus Henry Wrinkler als 'The Fonz', gaven hem een nieuwe titel 'Happy Days' en de rest is tv-geschiedenis, omdat het een van de populairste programma's van de jaren zeventig werd.<br />'Happy Days' lijkt nu belachelijk. De personages zijn plat en van karton, nooit meer of minder dan wat ze oppervlakkig gezien zijn. De kwesties waar ze mee te maken hebben, zijn triviaal. En hun reacties lijken stompzinnig en zelfs dwaas. Tegenwoordig lijkt het personage van de Fonz een karikatuur te zijn van, nou ja, van de Fonz. Was het idee een soort parodie op Marlon Brando's personage in 'The Wild One'? Nu ik de serie met nieuwe ogen bekijk, heb ik het gevoel dat de producers een geweldige kans hebben laten lopen om de jaren vijftig te presenteren met diepte en realisme dat nog steeds leuk en onderhoudend kon zijn. In plaats daarvan besloten ze goedkope lachsalvo's voor snel geld. Dit is absoluut een serie die de tand des tijds niet heeft doorstaan. 'American Graffitti' heeft veel van de uiterlijke schijn van 'Happy Days', maar het had een scherp randje. Het had een eerlijkheid over de personages en hun problemen. maar niet zijn hart.
"Happy Days" was produced and broadcast from the mid-1970's to the early 1980's and seems to get more ridiculous with age. At the time of its broadcast, most viewers who grew up in the 1950's were in middle age with families, and the scenes at Mel's Diner probably brought an artificial nostalgia to them. The Fonz was of course the coolest of the cool (although the actor Henry Wrinkler to this day has never learned how to ride a motorcycle). Richie Cunningham was the all-American blond-haired kid who would probably be elected student body president. Potsie was Richie's best friend--the star of the show has to have a best friend, I guess. And Ralph Malph was the bumbling sidekick to the Fonz, if not the entire group. I loved it when the Fonz would beat up on poor Ralph Malph. And there was Mel, the middle-aged lug who ran Mel's Diner. And of course who could forget the appearance of Mork? Was this really the 1950's? Ironically, films produced during the 1950's, such as "Rebel Without a Cause" and "The Wild One" have gotten better with age and portray the period more honestly than this show which was produced 20 years after the period it portrays.<br /><br />Unfortunately, the TV show "Happy Days" is not in the same league as "Rebel Without a Cause" or "American Graffitti" for that matter. "Happy Days" may have captured some aspects of the 1950's with its burger diner, juke boxes, cool cars, and tacky plaid shirts, but it is more a nostalgic idealism done strictly for laughs rather than an honest portrayal. "American Graffitti" had something to say about young Americans in the 1950's whereas "Happy Days" seemed more about what middle-aged people of the 1970's wished the 1950's had been like. The result was a kind of watered down fabrication that really has nothing to do with the 1950's. "Happy Days" is, at best, a comedy-fantasy with some of the artificial culture of the 1950's as its backdrop. As pointed out by another reviewer, the all-American kid Richie Cunningham would probably have been chastised for befriending the likes of a drop-out like Fonzie. And Mel would probably forbid Fonzie from entering his Diner.<br /><br />A quick history: "Happy Days" was originally a pilot called "Love in the Happy Days" that was rejected for broadcast. Comedy pilots that had themes concerning sex and romance that did not make it to pilot airing sometimes appeared on the infrequently broadcast show "Love American Style" which was often aired in place of baseball games that had rained out or other unexpected programming cancellations and/or alterations. In short, "Love American Style" was a throw-away show that contained all these one-episode comedy pilots that never made it to a slotted debut. "Love in the Happy Days" did appear as a "Love American Style" show sometime in the early 1970's, but at the time TV executives could not foresee how a show about 1950's young people would be popular, particularly during the hey-day of comedy shows centering around middle-aged people, such as The "Mary Tyler Moore Show" (and its subsequent spin-offs such "Rhoda"), "The Bob Newhart Show", and "All in the Family". (How things have changed since now most TV sitcoms are about young people and the industry avoids most shows about middle-aged people like the plague!) <br /><br />Subsequently, one of the young stars of "Love in the Happy Days", a child actor from "The Andy Griffith Show" named Ron Howard, got the chance to star in a film about young people taking place in 1959 called "American Graffitti" directed by the relatively unknown George Lucas whose previous "THX 1138" had bombed miserably at the box office. Even when it was premiered to movie executives, again the studios could not see how a movie about young people in the 1950's could become popular because it didn't "fit" with what had been popular in the past, although they didn't realize that much of the movie-going audience had been young in the 1950's. As everyone knows, the movie was a huge hit, and studio executives recognized that they had completely misjudged their audience. Somewhere during the theatrical run of "American Graffitti", TV executives realized they had a comedy pilot in their vault that was a lot like "American Graffitti". They brought it back with the original cast, plus Henry Wrinkler as "The Fonz", re-titled it "Happy Days" and the rest is TV history as it became one of the most popular shows of the 1970's.<br /><br />"Happy Days" now seems ridiculous. The characters are flat and cardboard, never being more or less than what they superficially are. The issues they deal with are trivial. And their reactions appear mindless and even silly. Nowadays, the character of the Fonz seems to be a caricature of, well, The Fonz. Was the idea to be a kind of parody of Marlon Brando's character in "The Wild One"? Looking on the show with fresh eyes, I feel the producers really missed out on a great opportunity to present the 1950's with depth and realism that still could be fun and entertaining. Instead the producers decided on cheap laughs for quick bucks. This is definitely a show that has not withstood the test of time. "American Graffitti" has many of the outward appearances of "Happy Days" but it had an edge. It had an honesty about the characters and their issues. "Happy Days" took the look of "American Graffitti" but failed to take its heart.