Een fascinerend relikwie van de turbulente culturele/politieke aura van het eind van de jaren zestig (en dat geldt ook voor de klassenstrijd) dat ironisch genoeg, in het licht van de verouderde en soms g<0xC3><0xAA>nante conservatieve standpunten, volledig gebruik maakt van de toegeeflijkheid die een tijdje in de mainstream-cinema de overhand had en die ontstond als rechtstreeks gevolg van de liberale houding die het pretendeerde te bekritiseren! Norman Wexlers scherpzinnige scenario met een Oscarnominatie wordt voortreffelijk gespeeld door Peter Boyle (in een krachtmeting) die erin slaagt zijn praatzieke, nuchtere maar toch hypocriete en opportunistische personage (met een nauwelijks verhuld fascistisch trekje dat in de opmerkelijke gewelddadige slotscène naar voren komt) sympathiek, zelfs bewonderenswaardig te maken; hij komt zelfs griezelig veel over als een slappere versie van de jonge Marlon Brando! Net als andere generatiekronkels uit zijn tijd, zoals _Taking OFF_ (1971) en _HARDCORE_ (1978), maar ook nihilistische burgerwachtfilms zoals _DEATH WISH_ (1974) en _TAXI DRIVER_ (1976) <0xE2><0x80><0x93> interessant genoeg komen in twee van die films ook Boyle voor <0xE2><0x80><0x93> _JOE_ ontpopt zich uiteindelijk als een meeslepend en krachtig drama dat een meesterwerk had kunnen zijn als er een meer ervaren regisseur aan het roer had gestaan...
A fascinating relic of the turbulent cultural/political aura of the late 60s (taking in the class struggle as well) which, ironically, in view of its outdated and occasionally embarrassing conservative views, makes full use of the permissiveness that prevailed for a while in mainstream cinema and which came about as a direct result of the liberal attitude it purports to criticize! Norman Wexler's incisive Oscar-nominated script is superbly enacted by Peter Boyle (in a powerhouse performance) who manages to make his garrulous, down-to-earth yet hypocritical and opportunistic character (with a barely-disguised fascist streak which comes to the fore in the remarkable violent conclusion) likable, even admirable; indeed, he comes across uncannily like a flabbier version of the young Marlon Brando! Similar to other generation gap movies of its era like TAKING OFF (1971) and HARDCORE (1978) but also nihilistic vigilante films like DEATH WISH (1974) and TAXI DRIVER (1976) - interestingly enough, two of these also feature Boyle - JOE ultimately emerges as an engrossing and powerful drama which could have been a masterpiece if it had had a more experienced director at the helm...