Ken Harrison, een jonge beeldhouwer van begin dertig, raakt ernstig gewond bij een verkeersongeluk. Einde van het verhaal.<br />'Einde van het verhaal', dat wil zeggen, in de zin van 'eind van elke fysieke actie'. Niet in de zin van 'eind van de film'. Kens leven wordt gered, maar hij is vanaf zijn nek verlamd. Als hij ontdekt dat het onwaarschijnlijk is dat hij ooit zijn ledematen weer zal kunnen gebruiken, besluit hij dat hij wil sterven en vraagt de artsen een eind te maken aan de medische behandeling die hem in leven houdt. De rest van de film is in wezen één lang debat over de rechten en onrechtvaardigheden van euthanasie en het recht om te sterven.<br />Ken' De belangrijkste tegenstander in dit debat is zijn arts, Michael Emerson. Hoewel de zaak tegen euthanasie vaak in religieuze termen wordt gepresenteerd, wordt die hier zuiver seculier voorgesteld. Als dr. Emerson al een diepe religieuze overtuiging heeft, dan komt die in de film nooit tot uiting. Hij gelooft echter hartstochtelijk dat de dood een vijand is tegen wie hij als arts moet vechten; als een patiënt zich daadwerkelijk van het leven zou laten beroven, zou dat betekenen dat hij zich overgeeft aan die vijand en zijn plicht verzaakt. Ken bevindt zich dus in een 'Catch-22'-situatie. Hij moet kunnen aantonen dat hij bij zijn volle verstand en rationeel genoeg is om de beslissing te nemen om een eind aan zijn leven te maken. Maar Emerson is van mening dat een wens om te sterven op zich al een bewijs is van krankzinnigheid en irrationaliteit. Kens dilemma kan alleen worden opgelost door een advocaat in de arm te nemen om het ziekenhuis voor de rechter te slepen.<br />Richard Dreyfuss als Ken en John Cassavetes als dr. Emerson hebben hun respectieve standpunten vakkundig en oprecht uiteengezet, maar dit kan niet het feit verhullen dat 'Who's Life is Anyway?' eenvoudigweg niet werkt als film. Ooit werden versies van toneelvoorstellingen op dezelfde manier opgenomen als theaterproducties, maar in de jaren zeventig en tachtig werd dit vaak als onbevredigend beschouwd vanwege de verschillen tussen de twee media. Als er daarom toneelstukken werden opgenomen, was de algemene neiging om ze 'open te breken'. Door zowel op locatie als in de studio te filmen, door zich vrijheden te veroorloven met de tekst van de toneelschrijver, brengt hij vaak significante veranderingen aan in de plot en introduceert hij zelfs extra personages.<br />Ik heb Brian Clarkes stuk nooit gezien, maar ik vermoed dat dit een verhaal is dat beter zou werken in het theater dan in de bioscoop. Er is heel weinig fysieke actie; de meeste actie bestaat uit langdurige discussies rond een ziekenhuisbed waarin de hoofdpersoon verlamd is. Zo'n plot leent zich helemaal niet voor het 'openen'-systeem, en de film die daaruit voortkomt is erg statisch, gedomineerd door gepraat ten koste van actie. Hoewel het goed geschreven is en er een paar goede acteurs in voorkomen, verbaast het me dat er ooit een film is gemaakt over zo'n oncinematisch onderwerp.
Ken Harrison, a young sculptor in his early thirties, is seriously injured in a road accident. End of story.<br /><br />"End of story", that is, in the sense of "end of any physical action". Not in the sense of "end of the film". Ken's life is saved, but he is paralysed from the neck down. When he discovers that he is unlikely ever to regain the use of his limbs he decides that he wants to die and asks the doctors to end the medical treatment which is keeping him alive. The rest of the film is essentially one long debate about the rights and wrongs of euthanasia and the right to die.<br /><br />Ken's main antagonist in this debate is his doctor, Michael Emerson. Although the case against euthanasia is often presented in religious terms, here it is presented in purely secular ones. If Dr Emerson has any deep religious convictions, these are never expressed in the film. He believes passionately, however, that death is an enemy against which it is his duty as a doctor to fight; to allow a patient effectively to take his own life would represent a surrender to that enemy and a dereliction of that duty. Ken therefore finds himself in a "Catch-22" situation. He must be able to show that he is sane and rational enough to make the decision to end his life. Emerson, however, considers that a wish to die is in itself evidence of insanity and irrationality. Ken's dilemma can only be solved by hiring a lawyer to sue the hospital.<br /><br />Richard Dreyfuss as Ken and John Cassavetes as Dr Emerson put across their respective points of view skilfully and with sincerity, but this cannot hide the fact that "Whose Life is it Anyway?" simply does not work as a film. At one time filmed versions of stage plays were done in a similar way to theatrical productions but by the seventies and eighties this was often seen as unsatisfactory because of the differences between the two media. When plays were filmed, therefore, the general tendency was to "open them up" by filming on location as well as on studio sets, by taking liberties with the playwright's text, often making significant changes to the plot and even introducing extra characters.<br /><br />I have never seen Brian Clarke's play, but I suspect that this is a story that would work better in the theatre than in the cinema. There is very little physical action; most of the action consists of lengthy discussions around a hospital bed in which the main character lies paralysed. Such a plot does not lend itself to the "opening up" device at all, and the resulting film is very static, dominated by talk at the expense of action. Although it is well written and there is some good acting, I am surprised that a film was ever made of such an uncinematic subject. 4/10