Ik heb deze film gezien op het Toronto International Film Festival van 2001. La Pianiste is een aanvulling op de 'Australische pelgrim'-theorie die ik aan het formuleren ben. Isabelle Huppert won in Cannes een welverdiende prijs voor de beste actrice voor haar vertolking van een vrouw die, in haar pogingen het artistieke ideaal te bereiken, haar menselijkheid verliest. Gevangen door haar talent onderdrukt ze haar emoties en haar seksualiteit tot ze alleen nog maar op een verwrongen en angstaanjagende manier tot uitdrukking kunnen worden gebracht. Wanneer een jongere studente verliefd op haar wordt, stijgt onze hoop, maar die wordt al snel de bodem ingeslagen door het besef dat zij de liefde niet kan ervaren zoals anderen dat kunnen. Het is te laat voor haar, en de laatste 30 aangrijpende minuten van de film zijn veelzeggend verstoken van de prachtige muziek die de eerste 90 minuten begeleidde. De boodschap lijkt te zijn dat de muziek zelf niet genoeg is zonder het leven en de schoonheid die ze beschrijft.
I saw this film at the 2001 Toronto International Film Festival. La Pianiste reinforces the "Austrians=grim" thesis I'm formulating. Isabelle Huppert won a well-deserved Best Actress award at Cannes for her portrayal of a woman who, in her efforts to attain the artistic ideal, loses her humanity. Trapped by her talent, she suppresses her emotions and her sexuality until they can only be expressed in twisted and terrifying ways. When a younger student falls in love with her, our hopes rise, but are soon dashed by the realization that she cannot experience love the way others can. It is too late for her, and the film's final 30 harrowing minutes are, tellingly, devoid of the beautiful music that carried the first 90 minutes. The message seems to be that the music itself is not enough without the life and beauty it's describing.