Tegen het eind van zijn carrière werkte Jack Arnold, een zeer efficiënte regisseur die ons de klassieke creaturen uit de 50's gaf als 'It Came from Outer Space', 'The Creature from the Black Lagoon' en 'Tarantula' samen met voormalig football-speler Fred 'the Hammer' Williamson voor een paar films, die de gemoedelijke, zij het onopvallende western 'The Black Bounty Hunter' produceerde en deze verfrissend luchtige, slimme en hoogst onderhoudende 70's-zwarte actievariant op je standaard film noirsnoir van een aan lager wal geraakte privédetective.<br />Williamson toont een charmante combinatie van droge, zelfkritische humor en ontspannen, ontspannen zelfvertrouwen als Shep Stone, een goedkope, innemende en altijd in de schulden zittende agent uit Los Angeles die privédetective is geworden. Stone is zo blut dat hij een bar als kantoor gebruikt en net kan rondkomen van een paar laagbetaalde kleine zaken waar de politie zich niet mee wil bemoeien. Terwijl hij over straat sjokt voor een van die bedrieglijk eenvoudige klussen (Stone probeert de weggelopen tienerdochter van een of andere vent te vinden die zich ergens in Hollywood schuilhoudt), bevindt hij zich tot aan zijn nek in een complexe, gevaarlijke, schijnbaar bodemloze criminele plot, met inbegrip van een religieuze sekte van opgefokte Jezusfreaks, een assortiment verstokte hippies, een smerige pornoclub, een onbetaalbare wandelstok met gouden knop die van een legendarische stomme filmster is geweest, een snode, ondergrondse drugssmokkelorganisatie en een steeds groter wordend aantal verse lijken. <br />'Black Eye' mist de ondeugende, speelse, ondeugende vernuftigheid van Robert Altmans meesterlijke 'The Long Goodbye' en het indringende, niet-aflatende pessimisme van Arthur Penns prachtige, sombere 'Night Moves', maar scoort niettemin hoog als een zeer succesvolle hip-'n'-flip-70's spin op de mysterieuze thrillers van 40. Arnolds bekwame regie houdt het tempo in een mooie, regelmatige opbouw, afgewisseld met sporadische opwindende mano-a-mano naakte knokscènes en uitstekend gebruik van diverse kleurige, sjofele locaties in L.A. (het vervallen, verlaten pretpark aan het eind van de film is bijzonder effectief). Het script van Mark Haggard en Jim Martin bevat een flinke hoeveelheid vrij ingewikkelde en vaak echt verrassende wendingen in de plot. En de gebruikelijke verzameling eigenzinnige, ruige bijfiguren is een interessante verzameling, met in het bijzonder Rosemary Forsyth als de verleidelijke, machtige lesbische eigenares van een modellenbureau (Forsyth heeft de beste tekst van de film en pocht tegen Stone als ze hem voor het eerst ontmoet: 'Ik ben een hele vrouw'), Teresa Graves van 'Get Christie Love', de tv-show die beroemd is geworden als Stones trouwe biseksuele vriendin (de terloopse, niet veroordelende vertolking van zowel Foryths onconventionele femme fatale als Graves' al even atypische vriendin Vrijdag is een van de sterkste punten van de film) en Bret Morrison, die in de jaren veertig de stem van 'The Shadow' van de radio had, als een zelfvoldane, smerige pornofilmer. Al met al is het een bescheiden, maar gegarandeerde winnaar.
Towards the end of his career Jack Arnold, a very efficient director who gave us such classic 50's creature features as "It Came from Outer Space," "The Creature from the Black Lagoon," and "Tarantula," teamed up with former football star turned top 70's blaxploitation film headliner Fred "the Hammer" Williamson for a pair of movies, producing the amiable, if unremarkable Western "The Black Bounty Hunter" and this refreshingly breezy, clever and highly entertaining 70's black action variant on your standard 40's film noir down-at-the-heels private detective yarn.<br /><br />Williamson displays a charming combination of dry, self-deprecating humor and relaxed, easygoing self-confidence as Shep Stone, a cheap, affable, and forever in debt erstwhile Los Angeles cop turned private investigator. Stone's so hard-up for cash that he uses a bar as his business office and just barely makes ends meet doing penny-ante low-paying minor cases that the police don't want to bother with. While pounding the pavement for one of these deceptively simple gigs (Stone's trying to find some guy's runaway teenage daughter who's hiding somewhere in Hollywood), Stone finds himself elbow deep in a complex, dangerous, seemingly bottomless criminal plot which includes a flipped-out Jesus freak religious cult, assorted deadhead hippie dopers, a sordid porno ring, a priceless missing gold-tipped cane that belonged to a legendary silent movie star, a nefarious underground drug smuggling operation, and an ever-growing number of fresh corpses.<br /><br />While lacking the wickedly playful, mischievous ingenuity of Robert Altman's masterful "The Long Goodbye" or the haunting, unremitting pessimism of Arthur Penn's beautifully bleak "Night Moves," "Black Eye" nonetheless still makes the grade as a highly successful hip'n'flip 70's spin on 40's mystery suspense thrillers. Arnold's capable direction keeps the pace moving at a nice, steady clip, punctuated with sporadic exciting mano-a-mano bare knuckle fight scenes and excellent use of various colorfully seedy L.A. locations (the rundown abandoned amusement park at the film's conclusion is especially effective). The script by Mark Haggard and Jim Martin supplies a goodly amount of fairly complicated and often genuinely surprising plot twists. And the expected array of quirky, rough-around-the-edges secondary characters are an interesting oddball bunch, with particularly notable turns by Rosemary Forsyth as an alluring, powerful lesbian model agency owner (Forsyth has the picture's best line, boasting to Stone when she first meets him, "I'm a whole lot of woman"), Teresa Graves of "Get Christie Love" TV show fame as Stone's loyal bisexual girlfriend (the film's casual, nonjudgmental depiction of both Foryth's unconventional femme fatale and Graves' equally atypical gal Friday is one of its strongest assets), and Bret Morrison, who did the voice of radio's "The Shadow" in the 40's, as a smugly sleazy porno filmmaker. All in all, it's a modest, yet surefire winner.