Een groot bed dat bezeten is door een demon verslindt mensen, onder andere. Ik verzin dit niet.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> '<br /><0xE2><0x80><0x93> Waar kijk ik in godsnaam naar?<br />'Doodsbed' tart werkelijk elke verklaring. Ik weet dat die term te vaak wordt gebruikt, maar hij zou niet waarachtiger kunnen zijn dan hij hier is. Deze beschrijving gaat werkelijk alle perken te buiten. Het is niet alleen een horrorkomedie, maar ook een kunstfilm/hybride van horror. Maar het hele geval is zo surrealistisch dat je het moet zien. De soundtrack klinkt als de elektronische fragmenten van een oud Candlemass-album, de acteerprestaties zijn verschrikkelijk en staan los van alles, de regie is verrassend bekwaam, en de film voelt soms aan als een film van Jezus Franco <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, als zijn films opzettelijk grappig waren.<br />Uiteindelijk is er geen fatsoenlijke manier om deze film te beschrijven. God weet dat ik dat niet kan. 'Ik heb het geprobeerd, maar er zijn maar weinig films die zo vreemd, uniek en geestdodend zijn als deze. Je moet het zien... maar ik heb je gewaarschuwd. Dit is ook de enige film die George Berry ooit heeft gemaakt. Ik kan je wel vertellen dat hij hiermee zijn stempel heeft gedrukt op het exploitatiegenre.'
A large bed possessed by a demon eats people, among other things. I'm not making this up.<br /><br />Completed in 1977 and not officially released until it came to DVD in 2003, "Death Bed: The Bed That Eats" is a movie whose plot is impossible to describe. You most likely know of it thanks to Patton Oswalt's excellent bit about it, as well as Stephen Throwers essential book "Nightmare USA." While watching it, you wonder the following<br /><br />-Who is George Berry, and what drugs did he smoke/inject/snort before writing and directing this movie?<br /><br />-Is this a horror comedy? A combination of a horror flick and an art movie? A weird prank being pulled on the audience?<br /><br />-What the hell am I watching?<br /><br />"Death Bed" really defies any explanation. I know, that term is overused, but it couldn't be truer than it is here. This truly beggars description. It is a horror comedy, as well as art film/horror hybrid. But the whole thing is so surreal, it must be seen. The score sounds like the electronic bits from an old Candlemass album, the acting is terrible and disconnected from everything, the direction is surprisingly competent, and the movie at times feels like a Jesus Franco movie-that is, if his movies were intentionally funny.<br /><br />In the end, there really is no proper way to describe this movie. Lord knows I've tried, but really, few movies are as odd, unique, or mind boggling as this is. See it...but you've been warned. This is also the only movie George Berry has ever done. He definitely left his mark on the exploitation genre with this, I'll tell you that much.