Ramin Bahrani begint in de Kinderkamer een scène die me onmiddellijk deed denken aan de rol van Ale (Alejandro Polanco) en zijn vriend. Ze stappen samen in de metro en zodra de deuren dichtgaan, vragen ze of ze even de aandacht mogen en of ze snoep of M&M's of zoiets kunnen verkopen, en dan verkopen ze een paar snoepjes. Als je (zoals ik) ooit in New York in de metro hebt gezeten, is dit zo'n situatie die zo vaak voorkomt dat je het bijna niet merkt. Vaak zien de mensen in de metro kinderen als deze of minderheden die iets verkopen of iets aankondigen of over iets praten in de metro, en dan letten ze niet op. Bahrani richt zich niet alleen op kinderen die dingen verpanden voor een ritje in de metro, maar ook op overlevingsdrang en hoe het is om er een te zijn in de lagere klasse in Amerika. Het is, als het eenmaal in zijn handen ligt, zorgzaam en hartverscheurend, meestal tegelijk.<br />Vergelijking met Pixote of de Bicycle Thief is niet zo'n grote sprong (in het laatste geval hebben vader en zoon elkaar), maar Bahrani is specifiek in zijn documentairestijl. We maken ons zorgen om Ali, die niet ouder is dan elf en in een autowerkplaats een paar auto's schoonmaakt en anderen helpt bij het uit elkaar halen van andere, en om zijn zus die van buiten de stad bij hem komt logeren. Maar dat is niet alleen omdat we ons laten leiden door clichés, afgezien van, je weet wel, een broer en zus (en nog meer de broer) die voor elkaar proberen te zorgen. Bahrani maakt het verhaal toegankelijk door de eenvoudige ambitie die Ali heeft, het soort doel dat in zijn situatie haalbaar is: genoeg sparen om een tweedehands voedselwagen te kopen die Ali en Isamar zelf kunnen bedienen.<br />'<br />' Ali werkt voor niets anders, maar wat Bahrani ons tot in de kleinste details laat zien, is wat Ali allemaal moet doen om het voor elkaar te krijgen, ook al zijn het smakeloze dingen zoals de wieldoppen van auto's in het Shea Stadium afrukken of, op een gegeven moment, in een wanhopig moment een portemonnee stelen. Dat maakt het des te ernstiger als Ale ziet wat zijn zus's nachts voor geld doet, seksuele gunsten verlenen aan mannen in een verlaten vrachtwagen langs de kant van de weg. Hij zegt er niets over en zet het van zich af, maar het is altijd iets wat de spanning verhoogt, iets waartegen Ale zijn zus wil beschermen. Het draagt bij aan de tragedie als Ale erachter komt wat de werkelijke kosten zijn om van de voedseltruck een winstmaker te maken, een kostenpost die alleen maar bijdraagt aan het verdriet dat hij zichzelf aandoet.<br />Je zou meteen kunnen zien dat Ale een wees is in een buurt als Queens waar de film is opgenomen <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk, net als in een werk van neo-neo realisme (laten we het realisme noemen), waarin praktisch alle niet-professionele acteurs spelen in de rollen van de monteurs, de arbeiders en de mensen op straat <0xE2><0x80><0x93> maar Bahrani is meer gericht op het hier en nu, en dat maakt Chop Shop zo direct en oprecht. Er is geen spoor van melodrama in de film, er is zelfs nauwelijks muziek, afgezien van de live-latinomuziek die uit de auto's en de radio's komt. Soms concentreert Bahrani zich op een heel subtiel moment dat het in verdere scènes benadrukt, zoals de manier waarop Ale wakker is, maar doet alsof hij slaapt op de eerste avond nadat hij Isamars nachtelijke rendez-vous heeft gezien, en we zien hoe ze, als ze in bed kruipt, waarschijnlijk weet dat hij wakker is, maar geen van beiden een woord kan uitbrengen. Of, in veel andere scènes, poëtische touches die naadloos lijken, zoals wanneer de man Ale laat zien hoe het voeren van de duiven werkt. De hoofdpersonen hebben weinig hoop voor de rest van de film, ondanks de paar momenten van geluk. Het is ook een voortreffelijke, met de hand gedraaide film, waarin de techniek, zoals in veel films met een stedelijk aandoende toon en aanpak, de personages op het scherm informeert en complimenteert met wat ze doen, maar hij is ook nooit roekeloos gefilmd of te opzichtig. De filmmaker heeft een voortreffelijke 'echte' cast (Ale is zonder enige ervaring van een openbare school in New York geplukt) en weet hoe hij een shot niet moet verspillen, terwijl hij tegelijkertijd een wrede artisticiteit bewerkstelligt door alleen maar te laten zien wat hij laat zien. Het is zijn eigen meesterwerkje over een karakter of karakters die we meestal geen tweede blik waardig zouden keuren (of de eerste nauwelijks) als we op weg waren naar een stad als New York. Als je niet geraakt bent door Ale en zijn dagelijkse worstelingen, weet ik niet wat ik voor je kan doen.
Ramin Bahrani sets up a scene early on in Chop Shop that immediately had me identifying with where the character of Ale (Alejandro Polanco) and his friend were coming from. The two of them get on a subway, and as soon as the doors close they ask if they could have everyone's attention for a moment, and that they are selling candy bars or M&M's or something, and then they proceed to sell some bars. If you (as I) have ever been on a subway in New York city, at any time, this is the kind of situation that happens so often you almost don't notice it. Often the people on a subway will see kids like these or minorities selling something or announcing and talking about something on a subway and not pay them any mind. Bahrani's focus isn't necessarily just on kids who hock things for sale on subway rides, but on survival and the state of being one is in when in the lower class in America. It is, subsequently in his hands, thoughtful and heartbreaking, usually at once.<br /><br />To compare it to Pixote or the Bicycle Thief isn't too far of a leap (actually in the latter at least the father and son have each other), though Bahrani is specific in his intentions in his documentary style. We care about this character Ali, no older than eleven and working in a car shop cleaning some cars and helping take apart others, and his sister who comes from out of town to stay with him. But it's not simply because we're force-fed any clichés, aside from, you know, a brother and sister (more-so the brother) trying to take care of one another. Bahrani makes the story accessible through the simple aspiration Ali has, the kind of goal that is possible attainable in his situation: saving up enough to buy a used food truck that Ali and Isamar can operate themselves.<br /><br />It's all Ali is working for, but what Bahrani shows us in brutal detail is this work, what Ali has to do to make it happen even if its distasteful things like ripping hubcaps off of tires from cars in Shea Stadium or, at one point, stealing a purse in a desperate moment. This makes it all the more serious an issue when Ale sees what his sister does for money on the side at night, doing sexual favors for men in an abandoned truck on the side of the road. He doesn't mention it and pushes it aside, but its always something that adds to the tension, something Ale wants to protect his sister from. It adds to the tragedy when Ale finds out the real cost of what it will take to make the food truck into a profit-maker, a cost that just further adds to the anguish that he just internalizes.<br /><br />One could look immediately at the fact that Ale is an orphan in such a neighborhood as the one in the area of Queens the film was shot in- naturally, as with a work of neo-neo realism (lets just call it realism), featuring practically all non-professional actors in the parts of the mechanics and workers and people on the streets- but Bahrani is focused more-so on the here and the now, and that is what makes Chop Shop so immediate and heartfelt. Not a trace of melodrama is in the film, barely even music accompaniment aside from the live Latino music coming from the cars and radios. Sometimes Bahrani will focus on a very subtle moment that makes it pronounced in further scenes, like the way Ale is awake but acts like he's asleep the first night after he witnesses Isamar's late-night tryst, and we see as she slinks into bed she probably knows he's awake but neither can say a word. Or, in a lot of other scenes, poetic touches that seem seamless, like when the man shows Ale how feeding the pigeons work.<br /><br />It's rough and gritty, as you can expect, and it doesn't give much hope for its main characters despite the few moments of happiness sprinkled about. It's also a superbly shot hand-held film, where the technique, as with a lot of movies made in its urban-set tone and approach, informs and compliment the subjects on screen and what they're doing, but it also is never recklessly shot or too flashy. The filmmaker has a superb 'real-life' cast (Ale was plucked from a NYC public school without any experience) and knows how to not waste a shot, while at the same time achieve a brutal artistry with just showing what he shows. It's not City of God or Pixote; it's its own little masterpiece on a character or characters we usually would just not give a second look to (or a first one barely) on our way in a city such as New York. If you're not moved by Ale and his daily struggles, I don't know what to do for you.