RKO Radio Pictures maakte in 1947 een echte klassieker en slaagde er zelfs in genomineerd te worden voor de Academy Award voor de beste film. Het acteerwerk, het script, de continuïteit et cetera, het is allemaal zo goed als perfect; en het verhaal is de tweeëntachtig minuten van de kijker meer dan waard. Hoewel de film het ware levensverhaal verzacht door het moordslachtoffer eerder een jood dan een homoseksueel te maken, zullen de meeste kijkers het slachtoffer als een joodse homoseksueel zien <0xE2><0x80><0x93> zulke vermommingen werken nooit, zijn dat misschien ook niet de bedoeling.<br />Ik kon een paar details uitkiezen, maar alleen voor de lol. In 1947 was er geen nachtbioscoop in Washington, D.C. <0xE2><0x80><0x93> en als die er wel was, zou ik willen dat Robert Mitchum en zijn vriend niet door de film heen praatten. In geen enkele bar waar een GI een knap blondje kon versieren. NIETS! Als Robert Ryan de laatste moordberichten wilde lezen, had hij de _Daily News_ moeten kopen, niet de _Times-Hearald_, de _Evening Star_ en zeker niet de nietszeggende _Washington Post_. Maar deze kleine dingen doen niets af aan deze klassieker.<br />De film heeft veel te danken aan het absolute gebrek aan muziek, behalve tijdens de aftiteling. Ik heb dit slechts in een paar films zien gebeuren. De films uit 1947 <0xE2><0x80><0x93> de Great Generation <0xE2><0x80><0x93> waren veel slimmer <0xE2><0x80><0x93> en hadden betere waarden <0xE2><0x80><0x93> dan de een of andere commentator, filmhistoricus of andere wijsneus uit 1995.
RKO Radio Pictures made a real classic in 1947 and even managed to get it nominated for the Best Picture Academy Award. The acting, script, continuity, et cetera, are all just about perfect; and the story is well worth the viewer's 82 minutes. Although the picture soft-petals the true life story by making the murder victim a Jew rather than a homosexual, most viewers will see the victim as a Jewish homosexual -- such disguises never work, perhaps weren't intended to.<br /><br />I could nit-pick about a few details, but just for fun. There was no all-night movie house in Washington, DC in 1947 --- and if there was I wish Robert Mitchum and his pal wouldn't talk through the show. There weren't any bars where a GI could pick up a pretty blonde. NONE! If Robert Ryan wanted to read the latest murder scoop he ought to have bought the Daily News; not the Times-Hearald, Evening Star and certainly not the know-nothing Washington Post. But these little things take nothing away from this classic.<br /><br />The film benefits a lot from the absolute lack of a musical score, except during the credits. I've only seen this done in a few films.<br /><br />On the negative side, since 1995 it comes with a TMC introduction where some liberal blabs about what the public was "ready for" in 1947... blah, blah, blah! As if this fool has any business judging his betters. I'd say the ex-GI's in 1947 -- the Greatest Generation -- were much smarter --and had better values -- than some commentator, film historian, or other wise-mouth in 1995. Put a sock in it!