De eerdere beschrijving van deze film als levensgedicht bevalt me wel. Ik heb het gisteravond volkomen willekeurig op het Movie Channel gezien, en ik was zo geboeid dat ik het de hele tijd heb aangehouden. De film heeft eigenlijk alleen maar een heel unieke stem, een poëtische vertelling die betekenis heeft zonder in pretenties te verzanden. Er zijn ook veel hilarische momenten uit Wireys middelbareschooltijd die grof zijn zonder dat er sprake is van kinderachtige humor. Het is triest dat deze film zo laag aangeschreven staat. Het feit dat er zoveel '1's' zijn, geeft me het idee dat de cijfers niet kloppen; ik begrijp niet hoe iemand de film als zo abominabel zou kunnen zien. Natuurlijk, dit is beslist geen typische romantische komedie, maar het is een zeer uniek gezichtspunt van een zeer uniek leven, van een man wiens aantrekkingskracht voortkomt uit zijn afstandelijkheid, een afstandelijkheid die hij moet overwinnen voordat die hem vernietigt. Geef deze film een kans. Hij kwam voor mij uit het niets en ik voel me er rijker door.
I like the earlier description of this movie as a life poem. I caught this totally at random on the Movie Channel last night, and was captivated enough to stick with it the whole way. There's really just a toally unique voice to the film, a poetry of narration that's meaningful without straying into pretension. There's also many hilarious moments from Wirey's middle-school days that are crude without being potty humor. It's sad that this movie is so low-rated. The fact that there are so many 1's makes me think the numbers are cooked- I can't see how anyone could see the movie as that abysmal. Sure, this is by no means a typical romantic comedy, but it is a very unique viewpoint of a very unique life, of a man whose very appeal comes from his detachment, a detachment he must overcome before it destroys him. Give this flick a chance. It came out of nowhere for me, and I feel the richer for it.