In The Book of Life speelt Martin Donovan Jezus, die op 31 december op JFK Airport verschijnt om het nieuwe millennium in te luiden door te strijden tegen Thomas Jay Ryan (Satan) en het lot van de wereld te bepalen. Verder is er nog David Simonds (Kurt de accountant van Amateur) als een dwangmatige, dakloze gokker.<br />Zoals gewoonlijk creëert Hartley een surrealistische wereld waarin de schoonheid van het gewone, vreemd en buitenaards gemaakt, door kunstig ingelijste taferelen en stedelijk/industriële landschappen vol verblindend licht en schaduw stroomt. Zoals gewoonlijk introduceert hij schijnbaar toevallige details in een vroeg stadium en brengt ze later terug in hilarische en onverwachte contexten <0xE2><0x80><0x93> de humor is eenvoudig, maar duizelingwekkend en niet te onderdrukken. Hartley heeft een verbazingwekkend vermogen om kleine, hartstochtelijke momenten te creëren van het tegelijkertijd alledaagse en buitenissige. Zoals gewoonlijk creëert hij een toon die blasé en wereldmoe is, maar tegelijkertijd kwetsbaar, open en eerlijk. Binnen een paar minuten verandert hij van uitbundige humor in een taal die metafysisch en poëtisch is <0xE2><0x80><0x93> het soort schrijven dat zo rechttoe rechtaan en perfect is dat het moeilijk is om je tranen in te houden, ondanks het gebrek aan duidelijke emotie. Nog een ontzagwekkende en hoogst onderhoudende film. _Het boek des levens_ is opgenomen (met een digitale camera?) met een wazig effect: een gevoel van het hemelse hand in hand met het naderende onheil, en een hyperbewustzijn van het heden als fragiel en vluchtig in de laatste ogenblikken. De laatste akte is spectaculair. Dit klinkt misschien allemaal heel mooi, maar de film is een komedie en hij maakt zichzelf belachelijk, terwijl hij tegelijkertijd de draak steekt met het concept van Armageddon, het Laatste Oordeel en vulkanisme.' Hoewel hij in feite heel diepzinnig, ontroerend en levensbevestigend is, is hij voor het grootste deel luchthartig en speels. Het acteerwerk is onberispelijk in termen van de ingetogen toon die Hartley in zijn films heeft ontwikkeld (een toon die sommige mensen niet hebben). De mensen die een negatieve reactie hebben op Peter Greenaway (zoals altijd zijn er mensen die op deze film met cynisme en minachting reageren <0xE2><0x80><0x93> mensen die afkerig zijn van Hartleys abrupte veranderingen en van wat zij als pretentieuze of manierende technieken beschouwen, maar die geen tijd hebben om na te denken over de meningen van zulke domme en harteloze dwazen? Iedereen die een Hartley-fan is, zal deze film prachtig vinden <0xE2><0x80><0x93> als ze de kans krijgen om hem te zien, tenminste. Het is moeilijk te zeggen hoe hij op video eruit zou zien.
In The Book of Life, Martin Donovan plays Jesus, who shows up at JFK airport on December 31 to usher in the new millennium by battling with Thomas Jay Ryan (Satan) and deciding the fate of the world. There is also David Simonds (Kurt the accountant from Amateur) as a compulsive, homeless gambler.<br /><br />As usual, Hartley creates a surreal world in which the beauty of the ordinary made strange and otherworldly flows through artfully-framed scenes and urban/industrial landscapes filled with dazzling light and shadow. As usual, he introduces seemingly incidental details early, then brings them back later in hilarious and unexpected contexts--the humor is simple, but giddy and irrepressible. Hartley has an amazing ability to build toward small and rapturous moments of the simultaneously mundane and outrageous. As usual, he creates a tone that is jaded and world-weary but at the same time, vulnerable, open, and honest. He moves within minutes from uproarious humor into language that is metaphysical and poetic-the kind of writing that is so dead-on and perfect that it's difficult to hold back tears despite the lack of obvious emotion. Another awesome and highly entertaining film. The Book of Life is shot (a digital camera?) with a blurry effect: a sense of the celestial hand-in-hand with impending doom and a hyper-awareness of the present as fragile and fleeting in it's last moments. All of Hartley's films have a way of prioritizing the present, but this unique effect compounds it as the images wash across the screen in a way that is at first jarring, but becomes increasingly beautiful as you settle into it. The final shot is spectacular. All this may sound precious, but the film is a comedy and it makes fun of itself even as it makes fun of the concept of Armageddon, Judgment Day, and `urbanity.' Although it is actually quite profound, moving, and life-affirming, it is for the most part lighthearted and playful. The acting is flawless in terms of the kind of the subdued tone that Hartley has developed in his films (a tone that some people don't get and that prompts them to judge such acting as hollow--the same people who have a negative response to Peter Greenaway). As always, there are bound to be people who respond to this film with cynicism and scorn-people put off by Hartley's abrupt shifts and what they see to be pretentious or mannerist techniques, but who has time to consider the opinions of such dull and callous fools? Anyone who is a Hartley fan will love this film-if they can get a chance to see it, that is. It's hard to say what it would be like on video.