Giorgino is een lange, folterende reis van het slechte naar het goede in het leven van de hoofdpersoon naar wie de film is genoemd. De jonge, gedemobiliseerde, door gas vergiftigde luitenant uit de Eerste Wereldoorlog met een zeer zwakke gezondheid, die daarvoor arts in een weeshuis voor kinderen met mentale deprivatie was, gaat op zoek naar hun nieuwe verblijfplaats en vindt veel meer dan hij ooit van plan was, en van een heel andere aard. Een depressieve sfeer van uiterste wanhoop, waarin de krankzinnigen veel minder afschuwelijk zijn dan de gezonde, waarin de waanzin een soort poëzie is, zal je van de allereerste beelden van deze film tot de laatste hypnotiseren. En al die schoonheid: de schoonheid van de winter en de bergen, de schoonheid van besneeuwde landschappen en wilde bossen, ik weet niet eens hoe al het verdriet en de droefheid van de laatste dagen van de oorlog zo mooi kon worden gemaakt.
Giorgino is a long, excruciating journey from bad to worse in the life of protagonist after whom the movie is named. Young demobilized, gas-poisoned First World War lieutenant of very delicate health, who previously was a doctor in an orphanage for children with some mental deprivations, goes in a search of their new location and finds much more than he ever intended to and quite of a different nature. Depressive atmosphere of ultimate despair, where the insane ones are much less horrible than the sane, where the madness is a kind of poetry, will hold you hypnotized from the very first frames of this film to the last. And all the beauty: beauty of the winter and mountains, beauty of snowy landscapes and wild woods, I don't even know how all the sorrow and sadness of last days of war could be made so beautiful.