Ik had The Cure gezien toen ik nog een kind was en ik vond hem toen prachtig. Nu, jaren later, kreeg ik bijna per ongeluk een exemplaar in handen en keek er opnieuw naar. Als kind heb je niet echt het vermogen om zelf dingen te bemachtigen die je wilt hebben, dat is meestal een voorrecht van je ouders <0xE2><0x80><0x93> maar toen ik hem nu weer zag, vond ik het jammer dat ik destijds niet meer had gedaan om een exemplaar van deze film te krijgen, en daarom was ik hem tot vandaag bijna vergeten.<br />Dit is echt een prachtige film. Het vertelt het verhaal van de onwaarschijnlijke vriendschap tussen een hardvochtig, buitenbeentje <0xE2><0x80><0x93> die zich laat leiden door zijn afschuwelijke, gewelddadige moeder <0xE2><0x80><0x93> en zijn buurman, een iets jongere jongen die aids heeft.<br />Goed, zeg je. Weer zo'n 'dinges'. Een huilebalk. Een film met een moraal. Ja, ik weet het, daar heb ik ook een hekel aan. Maar deze niet. Het is een van de zeer weinige films van de vele die ik heb gezien die een heel zeldzame truc uithalen: hij brengt een waarlijk droevig verhaal (en ja, een moraalverhaal), maar zonder ook maar één moment waarop het goedkoop, geforceerd of op een andere manier 'hollywoodachtig' aanvoelt. Het laat een ECHTe relatie zien tussen twee ECHTe jongens, die op dezelfde manier met elkaar omgaan als ECHTe kinderen. En door die interactie begint het goedmoedige, liefdevolle karakter van de oudere jongen, Eric, door zijn stoere-jongens-imago heen te schijnen, terwijl hij een soort grote-broer-zorg op zich neemt voor Dexter, zijn seropositieve jongere buurjongen. Samen beginnen ze aan een avontuur om een geneesmiddel te vinden <0xE2><0x80><0x93> dat volgens Erik vlak om de hoek lijkt te liggen <0xE2><0x80><0x93> zodat al dat stomme aidsgedoe zal verdwijnen en ze voor altijd vrienden kunnen blijven.<br />De productie is van de bovenste plank. Maar wat deze film natuurlijk echt tot leven brengt, zijn de optredens van de twee hoofdrolspelers <0xE2><0x80><0x93> Brad Renfro en Joseph Mazzello. Vooral Mazzello, die gewoonweg oogverblindend is <0xE2><0x80><0x93> hij geeft een gevoel van broosheid af dat een zieke jongen nodig heeft, maar tegelijkertijd weet hij van Dexter een echt energiek en vastberaden personage te maken. Hij straalt bij de scène waarin de jongens Pony onder ogen komen: zijn impuls om zijn oudere vriend te beschermen, drijft hem ertoe om te zeggen wat hij zegt <0xE2><0x80><0x93> en pas daarna staat de afschuw op zijn gezicht te lezen, als hij beseft dat het waar is wat hij zelf heeft gezegd: zijn bloed is vergif... Renfro heeft ook zijn momenten, vooral de scènes met zijn moeder: hij schildert perfect hoe deze macho, straatjongen, volkomen verstijfd en verdoofd achterblijft als hij zijn gewelddadige, ruziënde moeder onder ogen komt, en niet in staat is...' Ik heb er geen woord tussen kunnen krijgen om haar tegen te spreken, want uit angst en onwetendheid verbiedt ze hem een relatie met de zieke jongen. Annabella Sciorra speelt ook een gedenkwaardige rol als Dexters moeder, die uiteindelijk in zekere zin ook een moederfiguur voor Erik wordt.<br />Ik heb deze film voor het eerst gezien toen ik in Amerika op school zat, en ik vond hem prachtig <0xE2><0x80><0x93> wat dit soort films betreft ben ik daar helemaal niet zo zeker van. Maar het gedrag van de kinderen in deze film was zo echt dat ik me gemakkelijk met hen kon identificeren. Ironisch genoeg was de lerares die ons deze film had laten zien (een geweldige vrouw, vind ik) de eerste die hem aan ons liet zien. Ik heb nog steeds contact met haar, maar ik heb er wel problemen mee gehad, omdat een of andere knorrige ouder klaagde dat er een scène in zat als de twee jongens naar een Playboy keken... Zielig. Serieus, zullen Amerikanen ooit over die belachelijke fobie heen komen? Ik weet het niet. Er zat een nauwelijks waarneembare opname van een playboy-cover in de film en daarom wordt hij niet op scholen vertoond... wat triest. Kinderen moeten deze film zien. Hij is inspirerender en leerzamer dan alle 'officiële' naschoolse specials bij elkaar.<br />O, en nog iets. Ik weet dat ik bazig klink, maar toch... De score. Die is geweldig. Ik ben musicus, en als zodanig ken ik Dave Grusin van zijn platen: hij is een bekende jazzpianist en platenproducer. Tot aan deze film wist ik niet eens dat hij ook filmmuziek maakte, hoewel ik later, toen ik het naging, ontdekte dat ik zonder het te weten een paar films had gezien waar hij aan had gewerkt. Echt een geweldige baan.<br />Al met al een dikke tien. Ik zou deze film aan iedereen aanbevelen. En ik ga hem beslist zien met mijn jongere broers en zussen <0xE2><0x80><0x93> ze kunnen wel een film als deze gebruiken te midden van alle standaardhysterie die ze gewoonlijk zien.
I had seen The Cure when I was a kid and I loved it then. Now, years later, I got a hold of a copy almost by accident, and watched it again. Being a kid, you don't really have the ability to procure things for yourself that you want, that is usually a prerogative of your parents - but when I watched it again now I felt sorry that I did not do more to get a copy of this movie back then, and consequently almost forgot about it until today.<br /><br />This really is a beautiful movie. It tells the story of the unlikely friendship between a hard-edged, misfit kid - who takes his cues from his horrible, abusive mother - and his neighbor, a slightly younger boy who has AIDS.<br /><br />Right, you say. Another one of "those". A tear jerker. A bucket movie. A morality tail. Yeah, I know, I hate those too. Only this one isn't. It is one of the very few movies among those many I have seen that pulls off a very rare trick: it conveys a truly sad story (and yes, a morality tale) but without a single moment where it feels cheesy, forced or in any other way "hollywoody". It shows a REAL relationship between two REAL boys, who interact as REAL kids do. And through that interaction the good-natured, loving character of the older boy, Eric, starts to shine through his "tough-guy" persona, as he takes on a kind of big-brotherly care for Dexter, his HIV-positive younger neighbor. Together, they embark on an adventure to find a cure - which to Erik seems to be just around the corner - so that all this silly AIDS thing will go away and they can be friends forever.<br /><br />The production is top notch. But, of course, what really carries this movie, is the performances of the two leads - Brad Renfro and Joseph Mazzello. Especially Mazzello, who is simply stunning - he does convey a sense of frailty needed for an ailing boy, but at the same time he manages to make Dexter a truly energetic and determined character. He shines at the scene where the boys confront Pony: his impulse to protect his older friend lunges him forth, drives him to say what he says - and only afterwards, the horror is depicted on his face, as he realizes that what he himself said is true: his blood is poison... Renfro also has his moments, in particular the scenes with his mother: he depicts perfectly how this macho, street-wise kid is left completely frozen and numb when faced with his abusive, storming mother, and can't get a word in to contradict her as she forbids his relationship with the ailing boy out of her fear and ignorance. Annabella Sciorra also gives a memorable performance as Dexter's mother, who ultimately becomes, in a sense, a mother figure to Erik as well.<br /><br />I've first seen this film when I was at school back in America, and loved it - not at all a given concerning movies of this sort. But the behavior of the kids in this movie was so real, I could easily relate to them. Ironically enough, the teacher who had shown us this movie (a wonderful woman, I'm still in touch with her) got in trouble for it, as some uptight parent complained about it having the scene when the two boys are looking at a Playboy... Pathetic. Seriously, will Americans ever get over this ridiculous phobia, I do not know. There was a hardly-distinguishable shot of a playboy cover in the movie and thus it is not shown in schools... how sad. Kids need to see this movie. It is more inspiring and educational than all the "official" after-school specials put together.<br /><br />Oh, and one more thing. I know I'm rambling, but nevertheless... The score. It's great. I am a musician, and as such I know Dave Grusin from his records: he is a well known Jazz pianist and record producer. Up until this movie I really did not know that he did movie scores as well, even though when I later checked I found out that I had unknowingly watched several movies he worked on. Really, a wonderful job there.<br /><br />All in all, a solid Ten. I'd recommend this movie to anyone. And I'm definitely going to see it with my younger siblings - they can use watching a film like this among all the standard special-effect hysteria they usually see.