Als kind ben ik opgegroeid met de truttige tv-series uit de jaren zestig (en nee, ik ben niet zo'n ouwe lul!). Maar toen regisseur Tim Burton zijn nieuwe visie op het witte doek bracht, vond ik het gewoon meteen mooi en deinsde ik er nooit voor terug om zijn afleveringen te bekritiseren vanwege de veelgehypte toevoegingen ('Batman Begins' en 'The Dark Knight'), die me niet echt aanstaan. Zelfs als ze een veel meer gegronde benadering kiezen en de psyche van Bruce Wayne/Batman nog verder willen verkennen, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat er veel is om op af te gaan. Ik wilde waanzinnige pret met een donker randje, en in mijn ogen is dat...' Dat is wat Burton overbracht, en dat is de reden waarom ik ze steeds weer opnieuw kan bekijken.<br />Nadat hij in 1989 het publiek versteld had doen staan met _Batman_, dankzij de opzichtige gotische kunstopvatting en Jack Nicholson die zonder gevangen te zitten een voorstelling geeft van de gekooide, maar psychotische Joker. Burton zou 3 jaar later terugkomen voor het vervolg, en tot nu toe mijn favoriete batman-film: _Batman Returns_. Kamp, maar goed gedaan. In een verhaal dat nog uitgebreider, luidruchtiger, saaier en nihilistischer zou zijn als er twee schurkachtige vijanden in voorkwamen. En dan komt de groteske Penguin (met Danny DeVito die fantastisch op een tak staat) en de betoverende Catwoman (een hitsige Michelle Pfeiffer die het pak mooi vult) om het feestje van Gotham te verpesten. Ook nu weer speelt Batman (een toepasselijk somber kijkende Michael Keaton is al even prijzenswaardig en ziet er in dat vleermuispak heel indrukwekkend uit als hij in de ogen kijkt) de tweede viool bij de slechteriken, maar ik heb altijd de voorkeur gegeven aan deze nuchtere interpretatie van Batman, die hem een onheilspellend sombere mystiek gaf, maar ook een slopende psychologische complexiteit die nooit de behoefte voelde om voedsel te krijgen. De illustratief sfeervolle invalshoek begint met zijn gestroomlijnde gotische stijl, waarin een wereld van kermisstrips is gefilterd met een schitterende reeks personages en levendige kostuums. Het wispelturige verhaal (waarin het waarschijnlijk iets te lang duurt) is symbolischer in zijn opbouw en toont de spontaan boeiende en extravagante decors en scherp geëtste kunstopvatting, bedekt met schimmige tinten en grijs/blauwe neonverlichting van een winterse achtergrond. Het magnetische, vrij stromende camerawerk neemt een vlucht en Danny Elfmans statige, ruime score compenseert de speelsheid en de sombere accenten met een zeer hypnotiserende aantrekkingskracht. De rest van de voorstellingen mag dan overschaduwd zijn, Christopher Walken zet zijn tanden in de zoetsappige, glazige rol van een tweekoppige zakenman Max Shreck. Pat Hingle is terug, maar hij heeft heel weinig te doen, terwijl hoofdcommissaris James Gordon en Michael Gough als Alfred geweldig zijn. Michael Murphy, Andrew Bryniarski, Vincent Schiavelli, Doug Jones en Peter Rubens maken ook hun opwachting.
As a kid I grew up with the chintzy 60's TV series (and no I'm not that old POW!). However when director Tim Burton brought his novel vision to the silver screen, I simply took an immediate shine to it and never backed away from favoring his installments over the much hyped-latest additions ('Batman Begins' and 'The Dark Knight'), which I don't really care for. Even if they're going for a much more grounded approach and wanting to explore Bruce Wayne/Batman psyche further but in honesty I don't think there's all that much to tap in to. I wanted crazy fun with a dark streak and in my eyes that's what Burton brought across, and this is the reason why I can watch them over and over again. <br /><br />After wowing audiences with the 1989 'Batman', thanks to the gaudily Gothic art direction and Jack Nicholson take no-prisoners performance of the camped-up, but psychotic Joker. Burton would return 3 years later for the follow up and my favorite of the batman films so far; 'Batman Returns'. Camp, but well-done. In what would fair up to being even more expansive, louder, dreary, and nihilistic and having two villainous foes for the price of one. Enter the grotesque Penguin (with Danny DeVito magnificently going out on a limb) and the ravishing Catwoman (a steamy Michelle Pfeiffer who fills out the suit nicely) coming to spoil Gotham's party. Again Batman (an aptly brooding Michael Keaton is equally commendable and looks quite imposing in that bat suit look at the eyes) plays second fiddle to the bad guys, but I always preferred this sober interpretation of Batman that gave him an ominously gloomy mystique, but also a wearing psychological complexity that never felt the need to force feed. And his turn of Bruce Wayne was well served too. Burton's illustratively atmospheric direction opens with his sleek Gothic style engraving an carnival comic book world filtered in with a splendid range of characters and vivid costumes. The moody narrative (in what probably is a tad too long) is more so symbolic in its progression, rather show-piecing its spontaneously arresting and extravagant set-pieces and sharply etched art direction covered with shadowy tinges and grey/blue neon lighting of a wintry backdrop. The magnetically free-flowing camera-work takes flight and Danny Elfman's stately spacious score balances the playfulness along with gloomy touches with a very hypnotic pull. The rest of the performances might be overshadowed, but Christopher Walken digs in his teeth into a smarmily glassy role of a two-faced businessman Max Shreck. Pat Hingle is back, but gets very little to do as Commissioner James Gordon and Michael Gough is delightful as Alfred. In solid support are Michael Murphy, Andrew Bryniarski, Vincent Schiavelli, Doug Jones and Peter Rubens also makes a cameo appearance.