Als de naïeve jonge Eddie Hatch, een verkoper in Savory's Department Store, voor een standbeeld van Venus valt en haar een kuise kus geeft, stapt Venus van haar voetstuk en geeft ze Eddie meer dan hij had verwacht. Dit krakkemikkige voorbeeld van wat Hollywood met een Broadway-musical kan doen, slaagt erin het onnozele verhaal te benadrukken en de meeste eersteklas liedjes te elimineren. Het doel was een veilige, populaire film te maken zonder al te veel investering, en daarbij gebruik te maken van Ava Gardners opklimmende mobiliteit naar het supersterrendom. Robert Walker als Eddie verdwaalt in een ondankbare rol. Eddie is niet alleen naïef, maar ook wispelturig en ongelukkig. Gardner is beeldschoon, maar het enige wat de film enig leven geeft is Olga San Juan als Eddie. Tom Conway als de beminnelijke eigenaar van Savory's en Eve Arden als Savory's oude, wijze secretaresse. Het is een rol die Arden in haar slaap zou kunnen spelen, en ze is er goed in.<br />De musical begon in 1943 op Broadway en maakte van Mary Martin een grote ster. Het enige doel van een musical is echter om muziek te hebben. Aangezien One Touch of Venus bedoeld was als een soort sociale satire, kwam Kurt Weill, die de tekst schreef, met een reeks stijlvolle, geestige liedjes en één meesterwerk. Zonder de satire, of de slimme liedjes, of Martin (of een vergelijkbare showstopper), wordt de film gewoon een zwakke komediefantasie waarin een groot deel van de komedie voorspelbaar is en de fantasie tot op de bodem wordt uitgewerkt.<br />Niet alleen gooiden de producers van de film bijna alle nummers van Weill/Nash eruit, ze haalden ook de muziekregisseur van de film, Ann Ronell, erbij om nieuwe teksten te schrijven voor een van de songs die het overleefden, waardoor scherpe observaties omsloegen in een liefdesromannetje. Ronell was geen broodschrijver; ze schreef Willow Weep for Me. Ik vraag me af waar ze aan dacht terwijl ze het slimme werk van Ogden Nash verving of bijwerkte.<br />Het enige lichtpuntje in de film is dat meesterwerk van Weill/Nash. Het is het mooiste liefdeslied dat ooit is geschreven. Het is een van die ultraprofessionele en levenloze bewerkingen door Eileen Wilson over Gardner. Dick Haymes draagt het refrein voor.<br />Wat Ann Ronell betreft, zij was een van de weinige vrouwen in Hollywood die een belangrijke muziekregisseur werd, en ook componiste en lyrische schrijfster. _Yours for a Song: The Women of Tin Pan Alley_ is een fascinerende documentaire over een aantal van de vrouwen die het in het vak hebben gemaakt, onder wie Ronell, Kay Swift, Dorothy Fields en Dana Suess. En voor degenen die graag willen horen hoe weinig er van de Weill/Nash-muziek is opgenomen door de oorspronkelijke Broadway-cast, kun je misschien de cd One Touch of Venus (1943 Original Cast) / Lute Song (1946 Original Cast) opsporen. De muziek wordt gecombineerd met Lute Song, een andere Broadway-show met Martin in de hoofdrol.
When naïve young Eddie Hatch, a window dresser at Savory's Department Store, falls for a statue of Venus and gives her a chaste kiss, Venus steps off her pedestal and gives Eddie more than he bargained for. This creaking example of what Hollywood can do to a Broadway musical manages to emphasize the inane story and eliminate most of the first-rate songs. The purpose was to make a safe, popular movie without too much investment while capitalizing on Ava Gardner's upward mobility to super stardom. Robert Walker as Eddie gets lost in a thankless role. Eddie's not just naive, but dithering and hapless. Gardner is gorgeous, but the only things that give the movie any life are Olga San Juan as Eddie's loving but jealous girl friend, Tom Conway as the suave owner of Savory's and Eve Arden as Savory's long time, wise cracking secretary. It's a role Arden could play in her sleep, and she's good at it. <br /><br />The musical opened on Broadway in 1943 and made Mary Martin a big-time star. The only point of a musical, however, is to have music. Since One Touch of Venus was intended to be a social satire of sorts, Kurt Weill, composing, and Ogden Nash writing the lyrics, came up with a series of stylish, witty songs and one masterpiece. Without the satire, or the clever songs or Martin (or an equivalent showstopper), the movie becomes just a weak comedy fantasy where much of the comedy is predictable and the fantasy is worked to death. <br /><br />Not only did the producers of the movie toss out almost all the Weill/Nash songs, they brought in the movie's music director, Ann Ronell, to write new lyrics for one of the songs that survived, turning sharp observation into lovey-dovey romance. Ronell was no hack; she wrote Willow Weep for Me. Wonder what she thought about while she replaced or tweaked Ogden Nash's clever work. <br /><br />The one bright spot in the movie is that Weill/Nash masterpiece. "Speak Low" is as great a love song as anyone ever wrote. It's given one of those ultra-professional and lifeless treatments by Eileen Wilson dubbing Gardner. Dick Haymes contributes a chorus. <br /><br />As for Ann Ronell, she was one of the few women in Hollywood to become a major music director, as well as composer and lyric writer. Yours for a Song: The Women of Tin Pan Alley is a fascinating documentary of some of the women who made it in the business, including Ronell, Kay Swift, Dorothy Fields and Dana Suess. And for those who would like to hear what little of the Weill/Nash score was recorded by the original Broadway cast, you might be able to track down the CD, One Touch Of Venus (1943 Original Cast) / Lute Song (1946 Original Cast). The music is paired with Lute Song, another Broadway show that starred Martin.