Golf na golf van richtingloze misselijkheid <0xE2><0x80><0x93> deze film wil en belooft aanvankelijk grillig en origineel te zijn, maar is in feite voor de hand liggend, solipsistisch en volgepropt met door clichés gedreven dialogen die zich tegen het eind tot een crescendo van ellende en kaas ontwikkelen. Gedurende de film ontmoeten we zogenaamd de muurfiguren, die eigenlijk heel saai zijn en gewoon niet werken en die als mannen in pantserpakken door het afgrijselijke scenario denderen, in jeeps door herenhuizen rijden en kakkerige existentiële vanzelfsprekendheid spuien begeleid door het gejank van Coldplay. De film heeft af en toe grappige scènes, vaak niet grappiger dan een hond die met zijn genitaliën speelt, wat twee keer gebeurde (een indicatie van de slapstick, de rudimentaire humor van de film in het algemeen), maar aan het eind valt de film in een 'oneindige afgrond' van totale puinhopen en het egocentrische gebazel van de regisseur, waardoor ik mijn ogen uit wilde steken.
Wave after wave of directionless nausea - this film wants and at first promises to be quirky and original but is in fact obvious, solipsistic and mired in cliché-driven dialogue which builds to a crecendo of awfulness and cheese by the end. Throughout the film we meet supposedly off the wall characters, who are actually very dull, and just don't quite work and who clunk through the horrific screenplay like men in armour suits, driving jeeps through mansion houses and spouting preppy existential obviousness accompanied by the whinings of Coldplay. The film has occasional funny episodes, often no funnier than a dog playing with its genitals, which happened twice (an index of the slapstick, rudimentary humour of the film in general) but by the end, the film falls into an 'infinite abyss' of complete detritus and the director's egocentric ramblings which made me want to gouge my eyes out. Watch this film at your peril.