Hoewel deze film zich afspeelt te midden van de verfijnde Engelse hogere kringen, is het een eenvoudig verhaal over een stel dat uit elkaar wordt gerukt. De film heeft iets gedateerds, omdat hij een bewerking is van 'A Way Through the Wood', een roman uit 1950 van Nigel Balchin (eens enorm populair en nu vergeten). Julian Fellowes, die ondanks een academieprijs voor het script van 'Gosford Park' zelf een wat anachronistisch personage is, schreef het script en regisseerde (de laatste voor het eerst). Bij de dvd-versie die ik heb gezien, zit een zeer verhelderend audiocommentaar van Julian. Zijn voornaamste doel was om zijn personages goed te krijgen, en daar is hij in het algemeen in geslaagd. Hierin werd hij geholpen door twee uitmuntende vertolkingen van Tom Wilkinson als James, de opgedirkte advocaat uit de City, en van Emily Watson als zijn aantrekkelijke vrouw Anne. Hij hield het ook kort; de speeltijd is maar 80 minuten.<br />James en Anne hebben een herenhuis in Chelsea en een comfortabele voormalige pastorie in Buckinghamshire. Anne is een paar jaar jonger, maar ze hebben geen kinderen. Uiterlijk lijken ze gelukkig, maar James, een van de moralisten van de natuur (ongebruikelijk voor een stadsadvocaat), is een controlfreak. Een eindje verderop woont de aristocratische de Hoogwelgeboren William Buel, die geen liefhebber is van de moraal van de middenklasse, en die maar al te graag misbruik maakt van de situatie. Het is een complicatie, een verkeersongeluk, waarbij een bejaarde fietser op een landweg wordt aangereden door een genadeloos achtervolgde Range Rover, net als die van de Hoogwelgeboren Bill. Algauw zijn James, Anne, Bill en de weduwe van het slachtoffer (die toevallig de werkster van James en Anne is) betrokken bij een samenzwering om te verbergen wat er werkelijk is gebeurd. De belangrijkste focus ligt op het ondermijnende effect van dit alles op de relatie van James en Anne.<br />De derde persoon in deze ménage <0xC3><0xA0> dries, Bill, wordt gespeeld door Rupert Everett. Vanuit het oogpunt van de casting is zijn lome, superieure manier van doen geschikt voor de rol, maar op de een of andere manier komt hij er niet helemaal uit. Gedeeltelijk komt dat doordat hij verondersteld wordt een deel van de tijd ziek te zijn en omdat hij er goed uitziet als hij verondersteld wordt ziek te zijn, en vice versa. Dat deel lijkt onderontwikkeld. Het is interessant dat John Neville als Bills vader, die maar één belangrijke scène heeft, in de tijd die hij heeft zijn rol prachtig weet te spelen.<br />De wereld van vijf sterrenhotels en superieure restaurants wordt fraai geïllustreerd. Zoals Julian Fellowes in het audiocommentaar zegt, zijn deze mensen in staat zichzelf ervan te overtuigen dat het Edwardiaanse tijdperk nog steeds bestaat. Maar onderin gaat de film over wat een paar bij elkaar brengt en wat hen uit elkaar drijft. Toen Nigel Balchin het boek schreef, was zijn huwelijk net op de klippen gelopen, en Fellowes heeft er alles aan gedaan om de sfeer goed over te brengen. Zoals hij zelf zegt, is het een vrij vrije versie, maar het centrale thema blijft hetzelfde.
Although this film is set amongst the sophisticated English upper classes it is a simple story of a couple torn asunder. It has a slightly dated air, being an adaptation of "A Way Through the Wood", a 1950 novel by Nigel Balchin (once hugely popular and now forgotten). Julian Fellowes, who despite an academy award for the script of "Gosford Park", has a somewhat anachronistic persona himself, wrote the script and directed (the latter for the first time). With the DVD version I saw there is a most illuminating audio commentary by Julian. His primary focus was on getting his characters right, and by and large he has succeeded. In this he was helped by two outstanding performances from Tom Wilkinson as James, the stitched up City lawyer, and Emily Watson as his attractive wife Anne. He also kept it short; the running time is only 80 minutes.<br /><br />James and Anne have a town house in Chelsea and a comfortable former vicarage in Buckinghamshire. Anne is some years younger but they are childless. Outwardly they seem happy, but James, one of nature's moralists (unusual for a city lawyer), is a control freak. Just down the road is the aristocratic the Hon. William Buel, who is not one for middle-class morality, and he is more than happy to take advantage. But there's a complication, a road accident, in which an elderly cyclist is knocked over in a country lane by a ruthlessly driven Range Rover just like the Hon. Bill's. Soon James, Anne, Bill and the victim's widow (who happens to be James' and Anne's cleaner) are drawn in to a conspiracy to conceal what really happened. The primary focus is on the corrosive effect of all this on James and Anne's relationship.<br /><br />The third person in this ménage a trios, Bill, is played by Rupert Everett. From the point of view of casting, his languid, superior manner is right for the part, yet somehow he doesn't quite get there. Partly this is because he is supposed to be sick for some of the time and he looks well when he is supposed to be sick, and vice-versa. The part seems underdeveloped. It is interesting that John Neville as Bill's father who has only one significant scene manages to establish his character beautifully in the time he has.<br /><br />The world of five star hotels and superior restaurants is nicely evoked. As Julian Fellowes says in the audio commentary, these people are able to convince themselves that the Edwardian age still exists. At bottom though, the film is about what draws a couple together and what tears them apart. Nigel Balchin was going through a marriage break-up when he wrote the book, and Fellowes has made a good fist of conveying the atmosphere. As he says, his is a fairly free adaptation, but the central theme is the same.