Op weg naar huis na een dagje aan het strand zoeken vier jonge mensen beschutting tegen een stortbui in het huis van Lord en Lady Alexander, nadat hun auto zonder benzine is komen te staan. Ze weten het niet, maar het huis waar ze verblijven zal de plaats worden van een satanisch ritueel. Jane (Camille Keaton), de enige vrouw in de groep, zal worden geofferd. Terwijl haar mannelijke metgezellen haar te hulp schieten, vermoordt een van hen Lady Alexander per ongeluk. Het loopt echt uit de hand en alle anderen die de zwarte mis bijwonen worden ook vermoord. De vier proberen te ontsnappen, maar komen er al snel achter dat ze niet kunnen ontsnappen aan wat ze hebben gezien. Een voor een worden ze aan hun lot overgelaten. Ik was er zeker van dat ik van _Tragic Ceremony_ zou genieten. Trage, gotische horror is precies wat ik nodig heb. Ik ben ook dol op een paar andere films van Riccardo Freda, zoals _The Horrible Dr. Hichcock_, _The Ghost_ en _I Vampiri_. _Tragic Ceremony_ leek een zekerheidje te zijn. Helaas lopen de dingen niet altijd zoals ze zouden moeten lopen. De grootste tragedie met betrekking tot _Tragic Ceremony_ is de tijd die ik doorbracht met het kijken naar deze rommelige film. Op een paar kleine uitzonderingen na vond ik niets aan de film aantrekkelijk of bruikbaar. De personages zijn onsympathiek, de plot is onsamenhangend en schizofreen en het ijsberen is verschrikkelijk. Het grootste deel van de film gebeurt er niets interessants. Tegen de tijd dat de vier hoofdrolspelers beseffen dat ze in gevaar zijn, was ik het punt al gepasseerd dat het me nog iets kon schelen. En ik begrijp de recensies niet die ik heb gelezen waarin de rol van Camille Keaton wordt geprezen. Ik neem aan dat het een geweldige vertolking is als je acteert in een emotieloze roes. De drie mannelijke hoofdrolspelers zijn het toppunt van nietszeggendheid. Ze doen niets om op te vallen. De bijrollen bestaan uit een paar favorieten als Luigi Pistilli, Luciana Paluzzi en Paul Muller, maar geen van hen krijgt iets te doen. Zijn belangrijkste bijdrage bestaat uit een monoloog van twee minuten aan het eind van de film, waarin hij probeert uit te leggen wat er in de afgelopen 80 minuten is gebeurd. Het is een zwakke poging om een zeer zwakke film een afsluiting te geven.
On the way home from a day at the beach, four young people seek shelter from a torrential downpour at the home of Lord and Lady Alexander after their car runs out of gas. They don't know it, but the house they're staying in is to be the site of a Satanic ritual. Jane (Camille Keaton), the only female of the group, is to be sacrificed. As her male companions rush to her aid, one of them accidentally kills Lady Alexander. Things really get out of hand and everyone else attending the black mass is also killed. The four try to make an escape, but soon discover there's no escape from what they've witnessed. One by one, they meet their fates.<br /><br />Gong into Tragic Ceremony, I was positive I would enjoy it. Slow-burn Gothic horror is right up my alley. I'm also quite fond of some of Riccardo Freda's other movies like The Horrible Dr. Hichcock, The Ghost, and I Vampiri. Tragic Ceremony seemed to be a sure thing. Unfortunately, things don't always work out the way they should. The biggest tragedy with respect to Tragic Ceremony is the time I spent watching this mess of a movie. With a few minor exceptions, nothing about the film appealed to me or worked for me. The characters are unlikeable, the plot is incoherent and schizophrenic, and the pacing is terrible. There's a subplot about some cursed pearls that goes nowhere and only serves to confuse things even further. In addition, nothing interesting happens for most of the movie. By the time the four leads realize they're in danger, I was well past the point of caring. And I don't understand the reviews I've read that praise the acting of Camille Keaton. I suppose it's a terrific performance if you consider an emotionless daze to be acting. The three male leads are the very definition of nondescript. They do nothing to stand out. The supporting cast includes some genre favorites like Luigi Pistilli, Luciana Paluzzi, and Paul Muller, but none is given anything to do. In fact Muller's main contribution is a two minute long monologue at the end of the movie that attempts to explain what happened in the previous 80 or so minutes. It's a weak attempt to provide a wrap-up to a very weak movie.