Hé, het is alleen maar tv. Tuurlijk, het is STAR TREK, de meest geliefde blabla, en dit is een geweldige, maar het is allemaal relatief. Waar het op neerkomt is dat een vent met elfenoren in de weer is met een stuk pizzakleurig lappenkleed.<br />De tunneljacht heeft iets van een derde-man-noir, en het is enger dan veel afleveringen van wat tenslotte een van de betere tv-programma's is. De spanning is echt spannend. Het gevaar voelt echt gevaarlijk aan. Ik denk dat ik als klein kind heb gehuild toen Spock me vertelde dat dit afzichtelijke wezen net zo verdrietig, bang en ontzet was als de mensen die het at. Dit was een van mijn eerste lessen in empathie, een les die nog werd versterkt door de aflevering van EMPATH die, hoewel minder opwindend, zelfs nog melancholieker was.<br />Wat me op mijn vijfde dwarszat, was dat dit ding, dat eruitziet als vlees met tomatenkots, op de een of andere manier min of meer uit steen bestond. Dat soort keuze mag dan visionair lijken, het idee van een hippie-ontwerper van een een-universum-door-het-zicht-op-glas, maar het zou ook gewoon kunnen rieken naar het drugstijdperk.
Hey, it's only TV. Sure, it's STAR TREK, the most beloved bla bla, and this is a great one, but it's all relative. What it boils down to is a guy in elf ears grooving with a swatch of pizza-colored shag rug.<br /><br />There's a kind of THIRD MAN noirishness to the tunnel hunt, and it's creepier than many episodes of what is after all one of the better TV shows. The suspense is actually suspenseful. The peril really feels perilous. As a little kid I think I cried when Spock told me that this hideous creature was as sad, scared and horrified as the people it was eating. This was one of my early lessons in empathy, a lesson reinforced by the EMPATH episode which was, if less thrilling, even more melancholy.<br /><br />What bothered me when I was five was that this thing, which looks like meat and tomato barf, somehow actually consists more or less of rock. Now that kind of choice might seem visionary, a hippie designer's idea of through-the-looking-glass one-universism, but it might also just smack of the drug era.