De enigszins strijdlustige broer van een zelfmoordenaar komt tot de ontdekking dat hij en zijn moeder ongeveer op dezelfde manier rouwen (door zich te misdragen), maar dat zijn vader somber is en zichzelf de schuld geeft. Schrijver-regisseur Dan Harris geeft ons een disfunctioneel gezin dat aan flarden is gescheurd, personages met vraagtekens boven hun hoofd, en dan legt hij ons in de meest voor de hand liggende termen alle feiten voor: zelfmoord! Geheimen! Seksuele schaamte! Familieziekte! Harris, die de zaak uiteindelijk met een nette strik wil afronden, wil er zeker van zijn dat we geen detail over het hoofd zien. Hij geeft ons in het begin iets om over na te denken, maar spelt dan alles op een elementaire, sentimentele manier op een rijtje. Dat wil zeggen, tot Harris haar een make-over geeft (compleet met een verstandig nieuw kapsel). Het is het filmequivalent van een neerbuigend klopje op haar hoofd.
The somewhat-belligerent brother of a suicide finds that he and his mother grieve in much the same way (by acting out) but that Dad is morose and blaming himself. Writer-director Dan Harris gives us a dysfunctional family torn at the seams, characters with question marks hanging over them, and then lays all the story-points out in the most obvious terms: Suicide! Secrets! Gay shame! Family sickness! Ultimately aiming to wrap things up with a tidy bow, Harris wants to make sure we don't miss a trick, initially giving us thoughtful material to ponder but then spelling everything out in an elementary, sentimental fashion. Sigourney Weaver's bemused performance as the family matriarch is dryly disengaged and she's a joy--that is, until Harris gives her a make-over (complete with sensible new hairstyle). It's the cinematic equivalent of a condescending pat on the head. ** from ****