Het is mogelijk om je te amuseren met deze film, terwijl je er tegelijkertijd spijt van hebt dat het niet zo is. In de jaren tachtig steunde een losbandig Amerikaans congreslid (Tom Hanks) de Afghaanse partizanen die zich tegen de Sovjet-Unie verzetten.<br />Hanks is in een opgewekte, joviale, goedlachse vorm, zoals de kwajongensachtige, politiek incorrecte Charlie Wilson, die voor het eerst een bad deelt met drie bijzonder beschikbare vrouwen. Had de film maar hetzelfde air van zorgeloosheid; maar afgezien van Philip Seymour Hoffman als cynische CIA-agent, probeert hij ook als vaderlandslievend te worden gezien. De staccato dialoog die het handelsmerk van Aaron Sorkin is, dient zijn doel, maar het verhaal is niet geloofwaardiger dan een van Wilsons sterke verhalen. Afghaanse vrienden muteerden later tot de taliban en andere antiwesterse groepen, waardoor de wereld er slechter aan toe was dan toen deze gebeurtenissen plaatsvonden.
It's possible to have a good time with this film while, at the same time, regretting all that it isn't. In the 1980s, a raffish U.S. congressman (Tom Hanks) engineers support for Afghan partisans resisting the Soviet Union.<br /><br />Hanks is in breezy, hail-fellow-well-met form as roguish, politically incorrect Charlie Wilson, first glimpsed sharing a hot tub with three deeply available looking women. If only the film had the same air of insouciance; but apart from Philip Seymour Hoffman's turn as a cynical CIA agent, it tries to be perceived as patriotic too. Aaron Sorkin's trademark staccato dialogue serves its purpose, but the story is no more plausible than one of Wilson's tall tales. And there's an oddly unspoken subtext: Wilson's Afghan pals later mutated into the Taliban and other anti-western groups, leaving the world worse off than it was when these events occurred.