Ik heb verschillende Yul Brynner-films gezien <0xE2><0x80><0x93> maar dit is zijn beste rol, omdat de camera zijn emoties van dichtbij vastlegt terwijl hij gromt, glimlacht en lacht. Brynner had even boeiend kunnen zijn in _Tien geboden_, _Taras Bulba_, _The Magnificent Seven_, _The Brother Karamazov_ en _The Mad Woman of Chaillot_, maar geen van deze films heeft zijn talent zo van dichtbij vastgelegd als deze. Hij is boeiend en verleidelijk om naar te kijken op elke opname.<br />Even fascinerend en sexy is Deborah Kerr, zonder haar kleren uit te trekken. Het script stelt haar in staat een sensualiteit uit te stralen die niet visueel is, maar suggestief <0xE2><0x80><0x93> dit soort rollen speelde ze jaren later opnieuw in _The Night of Iguana_. De film suggereert niet dat ze met iemand naar bed is geweest om te helpen de groep uit de klauwen van de Russen te bevrijden; in feite wordt ze getoond als iemand die wegloopt voor de Russische majoor (in tegenstelling tot het verhaal over de Maupassant of het verhaal over Isak Denisen). Toch barst de film van de suggestieve, maar echte fysieke aantrekkingskracht van de Kerr-personage.<br />Kerr kan in mijn ogen nooit worden bestempeld als een mooie actrice, maar ze is wel een uitmuntende actrice. Ze zet zich met hart en ziel in om de personages die ze vertolkt waardig te zijn, wat vaak in strijd is met de geest van het personage. Het is deze tegenstrijdigheid die haar rollen in De reis, Quo Vadis en De nacht van Iguana zo gedenkwaardig maakt. Het is in Hollywood niet gemakkelijk om Russische personages te zien die als goede mensen worden afgeschilderd <0xE2><0x80><0x93> dr. Zhivago was een uitzondering. Brynners Romance of a Horse Thief was ook weer een geweldige film van Abraham Polonsky, maar werd nooit als zodanig erkend vanwege de onverdraagzaamheid jegens de linksen in het post-McCarthy-tijdperk.<br />De film heeft ook een ongebruikelijke cast <0xE2><0x80><0x93> de grote Franse acteurs Gerard Oury en Anouk Aimee <0xE2><0x80><0x93> die schouder aan schouder staan met Jason Robards jr. en de Britse acteur Robert Morley. In veel opzichten is de film internationaal, niet Amerikaans. Alle vier de acteurs zijn grote acteurs en dragen bij aan het vermaak.<br />Degenen die Maupassant en Denisens werken hebben gelezen, zullen merken dat de film voor geen van Toch kan de film op eigen benen staan, omdat zijn gezuiverde (gecensureerde?) versie een eigen waardige charme heeft <0xE2><0x80><0x93> vooropgesteld dat de realiteit van de avond die tot de opname van de groep leidde, een rol speelt. Ik vind dat Litvak het verdient om het laatst te lachen als hij een interessante en plausibele draai geeft aan de verhalen die tot de totstandkoming van de film leidden, terwijl hij stukjes van beide geschreven verhalen verstrengelt (bijvoorbeeld de laatste busrit en de laatste kus).<br />Maar ik heb één probleem <0xE2><0x80><0x93> waarom erkent Hollywood de bronnen die de verhalen inspireren nooit? Pas sinds kort (bijvoorbeeld slapeloosheid) worden de oorspronkelijke werken in de aftiteling prominent genoemd.
I have seen several Yul Brynner films--yet this is his best performance as the camera captures his emotions in close up as he snarls, smiles, and laughs. Brynner might have been equally arresting in Ten Commandments, Taras Bulba, The Magnificent Seven, The Brother Karamazov and the Mad Woman of Chaillot but none of these films have captured his range of talent in close ups as in this one. He is arresting and tantalizing to watch in every shot.<br /><br />Equally fascinating and sexy, without removing her clothes, is Deborah Kerr. The script allows her to exude a sensuality that is not visual but suggestive--she reprised this sort of role years later in The Night of Iguana. The film does not suggest that she slept with anyone to help with the release of the group from the clutches of the Russians in fact she is shown as running away from the Russian Major (in contrast to the Maupassant story or the Isak Denisen story). Yet the film bursts with suggested but real physical allure of the Kerr character.<br /><br />Kerr can never be classified as a beautiful actress in my view, but she is a superb actress. She puts her soul into dignifying the characters that she portrays, which often clashes with the spirit of the character. It is this contradiction that makes her roles in The journey, Quo Vadis, and The Night of Iguana memorable.<br /><br />Why is this an unusual film? It is not easy in Hollywood to see Russian characters portrayed as good people--Dr Zhivago was an exception. Brynner's Romance of a Horse Thief was again great cinema by Abraham Polonsky but never acknowledged as such because of the intolerance towards Leftists in the post-McCarthy era.<br /><br />The film is also unusual in its casting--great French actors Gerard Oury and Anouk Aimee--rub shoulders with Jason Robards Jr and British actor Robert Morley. In many ways the film is international than American. All four are great actors and add to the entertainment.<br /><br />Those who have read Maupassant and Denisen's works will find the film is not true to either work. Yet the film can stand on its own as its sanitized (censored?) version has a dignified charm of its own--provided by the reality of the night that led to the release of the group. I think Litvak deserves to have the last laugh in providing an interesting and plausible twist to the tales that led to the making of the film, while entwining bits of both written tales (e.g. the last bus ride and the final kiss)<br /><br />But I do have one grouse--why do Hollywood never acknowledge the sources that inspire the stories? Only recently (e.g., Insomnia) have the original works begun to be mentioned prominently in the credits.