Deze film, die bedoeld is als licht amusement, heeft inderdaad in de eerste helft van de film succes, maar bezwijkt vervolgens voor een snel afbrokkelend script dat hem de das omdoet. Harry (Judd Nelson), een 'bekeerde' inbreker, en Daphne (Gina Gershon), een actrice in spe, zijn als etalagepoppen in dienst van een warenhuis waar ze op een avond te laat weggaan en worden opgesloten, waarna ze vanuit hun niet bepaald beschermende glazen observatiepost getuige zijn van een ogenschijnlijke moord die op straat plaatsvindt. De ogenschijnlijke moordenaar, Miles Raymond (Nick Mancuso), een plaatselijke beeldhouwer, keert de volgende dag terug om de etalagepoppen te observeren, aangezien hij beseft dat zij de enige mogelijke getuigen zijn van de gewelddadige gebeurtenis van de vorige avond, en wanneer een van de poserende paartjes'verdwijnt' De pret begint. Daphne en Harry melden hun waarnemingen op een plaatselijk politiebureau, maar als de rechercheur die een misdaadrapport opneemt zich Harry's criminele achtergrond herinnert, wordt hij cynisch. Er zijn een heleboel manieren waarop een film afgezaagd kan worden, en deze slaagt erin de meeste daarvan te gebruiken, waaronder een verplichte slowmotionscène in de slaapkamer van een gepassioneerde vrouw. Een lowbudget-seksfilm in Vancouver, zelfs de procedurele aspecten van de politie worden uit het hoofd geleerd. De altijd capabele Gershon probeert iets van haar rol te maken, maar Mancuso is ongelooflijk theatraal, bizar genoeg, als hij zijn tekst met een duidelijke losse teugel aanvalt. Hoewel de film in onbruik raakt, volgt filmer Glen MacPherson zijn voorbeeld liever niet, want hij richt met zijn camera een aantal schitterend geconstrueerde composities in waarop de kijker zich kan concentreren, zonder zich iets aan te trekken van plotfouten en zinloze dialogen. Een goed geconstrueerde score, die passend is gebaseerd op de handeling, wordt geleverd door Hal Beckett. De genoemde dialoog is aanvankelijk enigszins fris en wordt goed en schertsend gebracht door Nelson en Gershon, maar in een context van gebrekkige continuïteit en logica neemt de voorspelbaarheid het over. De richting geeft blijk van een gebrek aan originele ideeën of standpunten, en na de productie zijn er fouten gemaakt die het werk verder terugzetten dan je zou verwachten bij een eenvoudige thriller.
Intended as light entertainment, this film is indeed successful as such during its first half, but then succumbs to a rapidly foundering script that drops it down. Harry (Judd Nelson), a "reformed" burglar, and Daphne (Gina Gershon), an aspiring actress, are employed as live window mannequins at a department store where one evening they are late in leaving and are locked within, whereupon they witness, from their less than protective glass observation point, an apparent homicide occurring on the street. The ostensible murderer, Miles Raymond (Nick Mancuso), a local sculptor, returns the following day to observe the mannequins since he realizes that they are the only possible witnesses to the prior night's violent event and, when one of the posing pair "flinches", the fun begins. Daphne and Harry report their observations at a local police station, but when the detective taking a crime report remembers Harry's criminal background, he becomes cynical. There are a great many ways in which a film can become hackneyed, and this one manages to utilize most of them, including an obligatory slow motion bedroom scene of passion. A low budget affair shot in Vancouver, even police procedural aspects are displayed by rote. The always capable Gershon tries to make something of her role, but Mancuso is incredibly histrionic, bizarrely so, as he attacks his lines with an obvious loose rein. Although the film sags into nonsense, cinematographer Glen MacPherson prefers to not follow suit, as he sets up with camera and lighting some splendidly realised compositions that a viewer may focus upon while ignoring plot holes and witless dialogue. A well-crafted score, appropriately based upon the action, is contributed by Hal Beckett. The mentioned dialogue is initially somewhat fresh and delivered well in a bantering manner by Nelson and Gershon, but in a subsequent context of flawed continuity and logic, predictability takes over. The direction reflects a lack of original ideas or point of view, and post-production flaws set the work back farther than should be expected for a basic thriller.