Er is eigenlijk maar één reden om te kijken naar deze nauwelijks toereikende en volkomen voorspelbare film over de gespannen kok Kate Armstrong (Catherine Zeta Jones) wier leven verandert als ze haar wees nichtje Zoe (Abigail Breslin) erft nadat haar zus is omgekomen bij een auto-ongeluk. En die reden is om te kijken naar Aaron Eckhart (Nick), die er met zijn sluike haar en aantrekkelijke jongensachtige houding goed genoeg uitziet om tussen twee plakken biologische Pannini door te slaan en te eten met olijfolie en balsamicoazijn en een paar fijngesneden zongedroogde tomaten. Hij doet me aan Sean Bean denken. De gedachte dat hij misschien zijn shirt zou uittrekken was echt het enige wat me tot het eind wakker hield. Hij deed een paar keer kribbig zijn schort af, maar ging tot mijn teleurstelling niet verder.<br />Ik kan niet al te kritisch zijn, want ik keek het thuis op pay-per view, dus het had me op zijn minst niet de prijs van twee bioscoopkaartjes gekost, en ik ben opgevoed om dankbaar te zijn voor kleine gunsten. Maar echt, dit is Romcom op zijn best. Zeta Jones geeft een heel vlakke, monotone voorstelling, ze leek totaal geen passie te hebben (misschien door de hoeveelheid tijd die ze kennelijk in de koelcel van het restaurant doorbracht? Dertig opnamen daar kunnen niet leuk zijn geweest) en haar gezicht veranderde gedurende de hele film nauwelijks van uitdrukking. Het is zo'n aantrekkelijk meisje dat het onmogelijk is om kritiek op haar te hebben, en ik vond haar trouwens geweldig in _Little Miss Sunshine_. Patricia Clarkson is altijd een aanwinst en ik kan haar prestaties als restauranteigenares niet echt bekritiseren, want ze leek me erg onderbezet, gezien het feit dat ze zo'n goede actrice is en dat ze hier zo weinig te doen heeft. Maar het is allemaal zo clichématig, veel van de dialogen zijn banaal en de afloop is zo duidelijk. Dit is het filmequivalent van verf door getallen, en Zeta Jones en Eckhart wekken weinig warmte op het scherm.<br />Nick houdt van Italiaans eten (ongetwijfeld een verwijzing naar zijn brandende innerlijke passie) en kookt naar het geluid van Puccini. De keuken van Bleecker op nummer 22 (de naam van het restaurant) maakt haar, zoals te verwachten was, aan het blozen, maar zijn griezelige vermogen om een band met haar nicht op te bouwen door pizza's te bakken en een bedoeïenentent in de woonkamer te bouwen, maakt Kate aan het lachen, en hoewel ze onderweg een paar keer struikelt, geeft ze hem uiteindelijk haar kostbare bezit. Nee, niet haar eer. Maar haar recept voor saffraansaus.<br />Ik ben heel oneerlijk, hè? Ik bedoel, Rom Com is Rom Com, en we weten allemaal wat ons te wachten staat als we ons inschrijven. Maar moet het altijd zo geestdodend saai zijn?
There really is only one reason to watch this barely adequate and utterly predictable movie about an uptight chef Kate Armstrong (Catherine Zeta Jones) whose life changes when she inherits her orphaned niece Zoe (Abigail Breslin) after her sister is killed in a car wreck. And that reason is to watch Aaron Eckhart (Nick) who, with his floppy haircut and appealingly laddish attitude, looks good enough to slap between two slices of organic Pannini and eat with an olive oil and balsamic vinaigrette dip and a few finely diced sun dried tomatoes. He reminds me of Sean Bean. The thought that he might take his shirt off really was the only thing that kept me awake until the end. He removed his apron petulantly several times, but to my disappointment, never went further.<br /><br />I can't be too critical because I was watching it on pay per view at home, so it hadn't cost me the price of two movie tickets at least, and I was brought up to be grateful for small mercies. But really, this is Rom Com at its most formulaic. Zeta Jones gives a very flat, monotonous performance, she seemed utterly lacking in passion, (possibly due to the amount of time she apparently spent in the cold store at the restaurant? Thirty takes in there can't have been fun) and her face barely changed expression throughout the whole movie. Abigail Breslin was pretty good as the niece, she's such an appealing little girl that it's quite impossible to criticize her, and anyway I loved her in Little Miss Sunshine. Patricia Clarkson is always good value and I can't really fault her performance as the restaurant owner, because she seemed very underused, given what a good actor she is and how little she had to do here. But the whole thing is just so clichéd, much of the dialog banal, and the outcome so obvious. This is the cinematic equivalent of paint by numbers, and Zeta Jones and Eckhart generate little heat on screen.<br /><br />Nick likes Italian food (doubtless indicating his burning inner passion) and cooks to the sound of Puccini. His appearance in Kate's kitchen at 22 Bleecker (the restaurant's name) predictably ruffles her feathers but his uncanny ability to bond with her niece by cooking pizza and building a Bedouin tent in the living room, brings Kate around and, despite a few stumbles along the way, she ends up giving him her prized possession. No, not her honour. But her recipe for saffron sauce.<br /><br />I'm being very unfair here, aren't I? I mean Rom Com is Rom Com, and we all know what we are letting ourselves in for when we sign up. But does it always have to be so mind numbingly dull?