Park Avenue 15, nou, de naam is in eerste instantie een adres uit New York en een film die zich afspeelt in Calcutta. Maar naarmate het verhaal zich ontvouwt, besef je de dunne lijn die de regisseur probeert te trekken tussen Relaties, Sociale Zaak en natuurlijk de wereld van de schizofrenie. Ik zou zeggen dat Aparna Sen een regisseur is die zoveel meer te zeggen heeft en zo weinig tijd tot haar beschikking heeft. Ongetwijfeld is ze erin geslaagd een goede film te maken. In zekere zin doet ze ons beseffen dat we waarschijnlijk allemaal op zoek zijn naar ons eigen 'Park Avenue 15'. Het is een eindeloze zoektocht in ieder van ons...<br />De geweldige voorstelling van Shabana Azmi is een lust voor het oog. Haar verschijning op het witte doek brengt heel wat leven in de scène. Het was zelfs verrassend om haar na lange tijd nog in zo'n machtige rol te zien, want ik had verwacht dat het helemaal Konkona Sen's terrein zou zijn. Shabana geeft je het gevoel tot op de huid van een oudere zus die de hele show leidt voor een nogal onfortuinlijk gezin, en in die tijd vergeet ze bijna haar eigen leven te leiden. Ze belast al haar ambities en verlangens met een ziekelijke jongere zus van achttien jaar (die meer een dochter voor haar is) en een oude moeder die gespeeld wordt door veteraan Waheeda Rehman. De altijd betrouwbare Rahul Bose speelt weer een cruciale rol in de film, hij toont de emoties van een man van middelbare leeftijd met berouw op zijn gezicht tot in de perfectie. Deze man verbaast me echt met de verscheidenheid aan werk die hij heeft gedaan. Van een muzikant in _Jhankar Beats_ tot een liberale moslim in _Mr. & Mrs. Iyer_ en zo veel andere. Hij is zo veelzijdig dat ik zou willen dat hij ook wat meer shots had in het eerste deel van de film. De camee in de film is van Shefali Shah (denk aan Satya en Monsoon Wedding). Ze ziet er heel mooi uit en speelt de rol van moeder van 2 kinderen met het grootste gemak. Ze geeft je een glimp te zien van de Indiase vrouw van tegenwoordig, die modern van benadering is, maar nog steeds conventioneel als het gaat om de eerdere relaties van haar man.<br />De camera is gericht geweest op Meethi, geportretteerd door Konkona. Zij en haar schizofrene wereld vormen de kern van Park Avenue 15. Ze heeft echt hard voor de rol gewerkt, maar er zijn momenten waarop ze niet met het publiek kan communiceren. Het noodlottige ongeluk dat haar is overkomen, probeert haar sympathie te wekken, en dat is slechts ten dele gelukt. <br /><0x3E> De film probeert in één keer een heleboel dingen aan te pakken, te beginnen met de unieke wereld van een gehandicapte vrouw, de ongelijke status van een vrouw, zelfs in het hedendaagse India, en de verknipte relaties in een gehavend gezin. En ik geloof dat Aparna daar tot op zekere hoogte in is geslaagd. De hulpeloosheid van Meethi, die als journaliste op een plattelandsstaat in het oosten van de Verenigde Staten werkt, geeft ons allemaal een naakt beeld van het land waar we zo trots op zijn.<br /><0x3E> Lang nadat ik Park Avenue 15 had afgemaakt, had ik een gevoel van niet-gestilde dorst. Ik wilde meer uit deze film halen om me emotioneel te overspoelen. Het is een prijzenswaardige inspanning geweest van de kant van de regisseur, op een paar haperingen na. Moet uitkijken naar iedereen die graag een andere bioscoop wil zien, iets met een sterk doel.
15 Park Avenue, well the name mystifies initially being an address from New York and film being set in Kolkata. However as the story unfolds, one realize the thin line that director tries to walk between Relationships, Social Cause and of course the world of Schizophrenia. I would say Aparna Sen is one director who has so much more to say and has so less time at disposal. Well no doubt she has managed to make a good movie. In a way she makes us realize that probably each one of us is looking for our own '15 Park Avenue'. Its an unending search within each of one of us...<br /><br />The powerhouse performance from Shabana Azmi is a treat to watch. Her screen presence brings whole lot of life into the scene. Indeed it was surprising to see her in such a powerful act after long because I expected it to be all the way Konkona Sen's terrain. Shabana makes you feel skin deep of an elder sister who is running the whole show for a rather unfortunate family and during this time she almost forgets to live her own life. She burdens all her ambitions and desires with ailing 18 year younger sister ( who is more like a daughter to her ) and an aging mother played by veteran Waheeda Rehman. As for the leading actress from Guide ( that's how I can recall her instantly ) there is hardly anything to say except few lines and tear drops here and there. Ever dependable Rahul Bose plays another pivotal role in the film, he shows the emotions of a middle age man with repent on his face to near perfection. This man really amazes me with the variety of work he has done. From a musician in Jhankar Beats to a liberal Muslim in Mr. & Mrs. Iyer and so many others. He is one versatile I really wish if he had some more shots in the first part of the movie as well. The cameo in the movie is by Shefali Shah (remember Satya and Monsoon Wedding). She looks really beautiful and depicts the role of a mother of 2 kids with real ease. She gives you a glimpse of today's Indian woman who is modern in approach but still conventional when it comes to her husband's prior relationships. <br /><br />The focus of camera has been Meethi, portrayed by Konkona. She and her schizophrenic world constitute the nucleus of 15 Park Avenue. She has really worked hard for the character but there are times when she is not able to relate with the audience. The fateful accident of her life tries to rope in sympathy and it has been only partially successful. <br /><br />The movie tries to address quite a few things in one go starting from the unique world of a disabled person to the unequal status of a female even in today's modern India and also the twisted relationships in a tattered family. And I believe Aparna has succeeded to certain extent. The helplessness of Meethi while she works as a journalist in a rural eastern state really gives us all a naked picture of the country we are so proud of. <br /><br />Well after I finished 15 Park Avenue, there was a sense of unquenched thirst within me. I wanted more out of this movie to drench me emotionally. It has been a commendable effort on the part of director except few hiccups. Must watch for all those who like to see a different cinema, something with a strong purpose.