De muziek is van Stravinsky (en niet van die stomme, incompetente Philip Glass) en is tien jaar voor de onfortuinlijke geboorte van glas geschreven. De opbouw is gewoonweg buitengewoon. Het Japanse verhaal voegt er een dreigende, intense kwaliteit en intensiteit aan toe die de Latijnse versie niet heeft. cf. Terzieffs versie. De reusachtige hoofden en handen zijn volkomen gerechtvaardigd door het mythische aspect van het verhaal. De rekwisieten en verfraaiingen die voor de plaag zijn gebruikt, zijn gewoon perfect. Het is Taymors beste werk. De zangers zijn heel goed, vooral Terfel. Langridge is heel ontroerend en zuiver, en Norman vindt de juiste uitdrukking, en haar schoonheid wordt hier uitvergroot en vindt de juiste plaats: groter dan levensgroot. Gewoonweg een must.
The music is by Stravinsky (and not by stupid incompetent Philip Glass) and was written ten years before glass' unfortunate birth. The staging is simply extraordinary. The narrative in Japanese adds a threatening quality and intensity that the Latin version does not have. cf. Terzieff's version. The giant heads and hands are totally justified by the mythic aspect of the tale. The props and make up used for the plague are simply spot on. It's Taymor's best work. The singers are very good, especially Terfel. Langridge is quite moving and clean, and Norman finds the right expression, and her beauty is magnified here and finds its right place: larger than life. Simply a must.