Het Hospitaal is een film die zijn tijd vooruit was. Deze film, geproduceerd door de scenarioschrijver Paddy Chayefsky, die ons de Oscar-winnende film 'Network' gaf, gaat over overwerkt personeel, grove incompetentie en bureaucratische corruptie in een groot ziekenhuis in Manhattan. George C. Scott speelt de rol van hoofdarts en wordt tot alcoholisme en een doodsverlangen gedreven als hij probeert te herstellen van een scheiding, zijn zoon het huis uit gooit en, het ergste van alles, een medische instelling waar corruptie en incompetentie voorrang hebben boven het verzorgen en genezen van de zieken en gewonden.<br />Meneer Scott maakt de film tot de zijne en de kijkers zullen geschokt zijn door wat ze in deze medische instelling zien. De levendige beelden van de incompetentie van het ziekenhuis zijn zo levendig en zo dramatisch dat je van het ene tafereel naar het andere kunt lachen en diep in de war raken.<br />Als de film in het begin op die premisse was gebleven, zou het een briljante film zijn geweest. Helaas is er een subplot waarin Scott verliefd wordt op de dochter van een seniele patiënt. De patiënt heeft mensen in het ziekenhuis vermoord. Op dat punt wordt de geloofwaardigheid van de film ondermijnd. De romantische dialoogscènes voegen niets toe aan het beeld, en de seniele patiënt, die zich voordoet als arts, vond ik volkomen ongeloofwaardig. Een eenvoudig telefoontje naar de beveiliging en een controle van de dossiers hadden moeten voorkomen dat de seniele patiënt de moorden pleegde. Er is bijna de hele film voor nodig, voordat er beveiligingsmensen bij de film worden gehaald om de patiënt het ziekenhuis uit te krijgen. Ik kan me niet voorstellen dat EEN PERSOON zoveel schade kan aanrichten, zelfs al is het ziekenhuis nog zo corrupt.<br />Bovendien is het personage van George C. Scott 'overwerkt' (nog zo'n woordspeling) omdat er in het script te veel dingen tegelijk gebeuren. Binnen een periode van 20 minuten kunnen er bijvoorbeeld wel 20 verschillende artsen worden beschuldigd en ontkend wat ze hadden moeten doen of niet hadden moeten doen. Met de verpleegsters en de hulpmiddelen is het hetzelfde verhaal. Dan doet een andere arts hetzelfde en geeft de schuld aan een derde verpleegster die geen dienst had omdat de tweede verpleegster, die de patiënt had moeten opnemen, koffiepauze had. Er is ook veel subtiele, donkere humor met dezelfde boodschappen van incompetentie en corruptie die de kijker wordt voorgeschoteld.<br />Deze herhaling van medische onbekwaamheid is onvergetelijk. Maar het subplot van de moord is eerder een afleiding dan een hulp voor deze film. Als de aandacht van deze film gericht is op de incompetentie van het personeel en Scotts reacties daarop, zit je aan het scherm gekluisterd. Maar de gesprekken tussen Scott en de dochter van de krankzinnige patiënt dwingen de film tot een mysterieus 'Wie heeft het gedaan?'-scenario dat de kwaliteit van de film ernstig aantast. Als de krankzinnige patiënt vertelt hoe hij de moorden heeft gepleegd, vroeg ik me het volgende af: waarom hadden de producenten het 'Vind de moordenaar'-substituut van de krankzinnige patiënt nodig? Ik denk dat het enige doel van Scotts personage om een relatie met de dochter van de seniele patiënt te hebben, was om hem iemand te geven met wie hij kon communiceren. Het Ziekenhuis had zijn vernietigende aanklacht tegen de medische beroepsgroep moeten voortzetten door de liefdesrelaties en de krankzinnige patiëntenscènes te verwijderen. Het had zich vaker moeten richten op de incompetente B.S. binnen zijn muren. In een tijd waarin deze film fenomenaal had kunnen zijn, maken de subplot-verhalen de film heel goed in plaats van het grote meesterwerk dat hij had kunnen zijn.
The Hospital is a movie that was made ahead of its time. This film, produced by screenwriter Paddy Chayefsky, who gave us the Oscar-Winning film, "Network", deals with overworked staff, gross incompetence, and bureaucratic corruption at a large conglomerate hospital in Manhattan. George C. Scott, in a superb performance as the head physician, is driven to alcoholism and a death-wish, as he tries to recover from a divorce, throwing his son out of the house, and worst of all, a medical facility where corruption and incompetence take precedence over caring and healing of the sick and injured.<br /><br />Mr. Scott makes the movie his own, and viewers will be shocked at what they observe at this medical establishment. You can feel the "pain" (pun intended) of what this hospital has done to him. The vivid images of this hospital's incompetence are so vivid and dramatically powerful that you may find yourself laughing and being deeply disturbed from scene to scene.<br /><br />If only the film had stayed with that premise in a documentary style fashion as it starts out, this picture would be brilliant. Unfortunately, there is a sub-plot of Scott falling for the daughter of a senile patient. The patient has been murdering people at the hospital. This is where credibility of the picture becomes strained. The romantic dialog scenes add nothing to the picture, and the mental patient, posing as a doctor, I found to be totally unbelievable. A simple security call and records check should have prevented the senile patient from doing the killings. It takes almost the whole movie, before security people are brought into the film to get the patient out of the hospital. I could not see ONE PERSON doing that much damage, even as corrupt as this hospital is.<br /><br />Furthermore, George C Scott's character is "overworked" (another pun intended) because the script has too many things happening at once. For example, within a period of 20 minutes, you could have as many as 20 different doctors accused and denying what they should have done or didn't do. With the nurses and aids, it's the same story. Someone's chart was read wrong, someone was given the wrong medication and died, the doctor operated on the wrong patient, than another doctor does the same thing, blaming a third nurse who was not on call because the second nurse who was supposed to be admitting the patient was on her coffee break. There is also a lot of subtle, dark humor with the same messages of incompetence and corruption being fed to the viewer.<br /><br />This repetition of medical ineptness is unforgettable. However, the murder subplot is a distraction more than a help to this movie. When the focus of this film is on the incompetence of the staff and Scott's reactions to this, you are glued to the screen. But the conversations between Scott and the mad patient's daughter force the film into a mystery type "Who Done it?" scenario that seriously hurts the quality of the movie. When the loony patient is revealing how he did the killings, I wondered the following: Why did the producers need the "find the killer" mad-patient sub-plot? I think the only point of Scott's character having a relationship with the senile patient's daughter, was to give him anybody with whom to communicate. The Hospital should have maintained its scathing indictment of the medical profession by removing the love-interest and mad patient scenes. It should have focused on the incompetent B.S within its walls more frequently. In an era where this movie could have been phenomenal, the sub-plot stories make the film very good instead of the great masterpiece it could have been.