Om de een of andere perverse reden die wij het best kennen lijken deze IMDb-borden de grote Billy Wilder niet graag als co-auteur te erkennen van minstens twee van zijn vroege klassiekers (deze en Ninotchka) als een liefhebber de hand van de Wilder aan het werk kan zien. Toevallig was dit de eerste keer dat hij een team vormde met Charles Brackett (die wel een eer krijgt) en het was een geweldig begin. Een van de aanwezigen heeft opgemerkt hoe bevredigend het is om dit soort films in ouderwetse bioscopen te zien en ik ben het volkomen met hem eens. In een van de kleinere bioscopen in Parijs draait in een van de zalen een min of meer doorlopend Lubitsch-retrospectief en ik...' Tot mijn genoegen kan ik melden dat dit voor een zeer waarderend publiek over het hele leeftijdsspectrum is gespeeld, hoewel ik me afvraag of er wel mensen in leven waren toen het in 1938 voor het eerst werd uitgebracht. De beroemde Wilder-kiek van de ontmoetingsfoto is hier bijzonder smakelijk als miljonair maar voorzichtig-met-m'n-handen Cooper in een warenhuis aan de Rivièra probeert een halve pyjama te kopen en op tegenwerking stuit, totdat Claudette Colbert opduikt en ermee instemt de andere helft te kopen. De mop wordt nog smakelijker als de manager, nadat hij de bevelsketen in het warenhuis zelf heeft doorbroken, de eigenaar belt, die in bed ligt en opbelt om te vertellen dat ook hij alleen de bovenste helft van de pyjama draagt. De film zit vol met dit soort scènes waarin de verbale scherpzinnigheid in evenwicht is, wat hem bijna volmaakt maakt. Claudette Colbert is alleen maar geweldig en krijgt geweldige steun van Edward Everett Horton als haar verarmde, adellijke vader. David Niven in de vierde akte heeft een of andere rare 'zaak', net als Franklin Pangborn, en als Gary Cooper zijn rol niet aankan en niet de verbale behendigheid en verfijnde persoonlijkheid heeft die Wilder in dit stadium van zijn carrière nodig had... nou ja, je kunt niet alles hebben, en wat je wél hebt is verdomme bijna perfect.
For some perverse reason best known to themselves these IMDb boards seem reluctant to credit the great Billy Wilder as co-scriptwriter on at least two (this one and Ninotchka) of his early classics when any buff can detect the Wilder hand at work. As it happens this represented the first time he was teamed with Charles Brackett (who DOES get a credit) and it was a great start. One commenter has noted how satisfying it is to see these type of films in old-fashioned cinemas and I couldn't agree more. In Paris one of the smaller Revival houses shows in one of its salles a more or less continuous Lubitsch retrospective and I'm pleased to report that this played to a very appreciative audience right across the age spectrum though I doubt whether any were actually alive when it was first released in 1938. The famous Wilder schtick the meet-cute is particularly tasty here when millionaire but-careful-with-it Cooper attempts to buy half a set of pajamas in a department store on the Riviera and meets with sales resistance until Claudette Colbert turns up and agrees to buy the other half. The gag is milked even more when, having exhausted the chain of command at the store itself the manager places a call to the owner, who is in bed and leaves it to reveal that he, too, is only wearing the top half of pajamas. The film is full of sight-gags like this balanced with verbal wit which makes it just about perfect. Claudette Colbert is only terrific and gets great backing from Edward Everett Horton as her impoverished titled father. David Niven in fourth billing has some funny 'business' as does Franklin Pangborn and if Gary Cooper is not up to his role lacking as he does the verbal dexterity and sophisticated persona that Wilder scripts called for at this stage of his career well, you can't have everything and what you DO have is darned near perfect.