Kandidaat-kijkers worden gewaarschuwd: de huidige IMDb-beoordeling voor 'Morgen om zeven uur' is een anomalie met een lage opkomst. Het heeft een interessante premisse: een moordenaar laat een schoppenaas achter op de plaats van zijn misdaden, terwijl hij het slachtoffer van tevoren waarschuwt. De executie valt echter in het water, en als je zegt dat de film zijn aandeel aan gaten heeft, impliceer je dat er inderdaad een complot is.<br />Chester Morris speelt de detective Neil Broderick, die elementen van echte moorden door de schoppenaas in zijn laatste roman verweeft. Broderick is van plan een rijke zakenman te interviewen voor zijn boek, maar eerst moet hij langs de excentrieke secretaresse van de man zien te komen...' Als je zijn familieleden op een rij zet, heb je genoeg noten om een Ford bij elkaar te houden'. Die zin maakt hem zonder veel plichtplegingen verliefd op de dochter van de 'noten' Martha (Vivienne Osborne), die aanbiedt hen aan elkaar voor te stellen.<br />Broderick ontmoet Thornton Drake (Henry Stephenson) op het moment dat de laatste op het punt staat een legpuzzel te voltooien die die ochtend door een koerier is afgeleverd. De enige overgebleven stukken vormen, zoals we in de volgende scène te weten komen, de vette, zwarte vorm van de schoppenaas met de woorden 'Om zeven uur's avonds'. Welke persoon die een puzzel maakt, gebruikt nu niet eerst de stukken met de contrasterende kleuren? In eerste instantie werd ik geïntrigeerd door de verschijning van Frank McHugh en Allen Jenkins in hun rol van twee politierechercheurs die naar het huis van de Drakes waren ontboden. Over het algemeen zijn hun personages kleurrijk genoeg om een komische afwisseling te vormen, maar hier zijn ze ronduit irritant. Vooral de Clancy van McHugh eindigt met het schreeuwen van bezwaren tegen stompzinnige opmerkingen van zijn partner Dugan, en ze gaan meestal de andere kant op als er echt moeilijkheden dreigen.<br />En nu een vraag <0xE2><0x80><0x93> waarom zou hij, in het licht van de identiteit van de moordenaar van Ace, een romanschrijver en een paar agenten die hij net had ontmoet, hebben uitgenodigd op een vlucht naar zijn plantage in Louisiana? Als de eerste moord wordt gepleegd, zouden alle partijen een geboeid publiek aan boord van het vliegtuig zijn. Drake is echter niet dood, maar zijn secretaresse Austin Winters (Grant Mitchell). De eerste verdenking valt op piloot Henderson (Cornelius Keefe) die de plaats delict volgt, maar Henderson heeft de moord pas aan zijn chef gerapporteerd lang nadat hij met alle anderen op Drakes plantage is aangekomen. Kun je je voorstellen dat iemand dat vandaag zou proberen, tenzij je Ted Kennedy heette?<br />Nu de doodsoorzaak nog moet worden vastgesteld, wordt de plaatselijke lijkschouwer erbij gehaald, maar de eerste die zich meldt (een medeplichtige uit Broderick) is een bedrieger. Maar als de echte lijkschouwer zich meldt, verdwijnt hij meteen weer! In een tweede donkere buitenscène wordt op het punt van verschijnen een brief van het moordslachtoffer Austin Winters voorgelezen. Die wordt uiteindelijk vermist als het licht weer aangaat, en omdat hij misschien naar de moordenaar wijst, wordt het een aanwijzing die moet worden gevonden. Dus waar was de brief? Winters' dochter Martha heeft hem meegenomen en op de schoorsteenmantel in de woonkamer gelegd! Hoeveel tijd is hier aan besteed?<br />Kennelijk is de hele zaak zo onzinnig dat Morris' personage de zaak vrij gemakkelijk oplost. Ook al komt de film ongeveer een uur later binnen, het wordt bijna een opgave om naar te kijken met al die onzin. Het is eigenlijk maar één grappig moment dat de moeite van het herhalen waard is, terwijl de rechercheurs aan boord van het vliegtuig dit gesprek voeren: Dugan: 'Hé, Clancy, hoe vaak vallen die dingen?' Clancy: 'Eén keer!'<br />Afgezien van McHugh en Jenkins kan ik niet zeggen dat ik een van de andere spelers in de films van die tijd heb gezien, hoewel ik een fan ben van de meeste B-films van de jaren dertig tot en met de jaren vijftig. Gelukkig gaat het stel veel beter vooruit als ze Humphrey Bogart spelen in een maffe film uit 1938 <0xE2><0x80><0x93> 'Swing Your Lady', waar ze opzettelijk om lachen. Het beste wat ik over 'Morgen om zeven uur' te melden heb is een citaat van Martha Winters over het midden van deze onzin <0xE2><0x80><0x93> 'Dit is gewoon tijdverspilling.'
Potential viewers be warned, the current IMDb viewer rating for "Tomorrow at Seven" is an anomaly of low voter turnout. It has an interesting premise, a killer leaves an Ace of Spades calling card at the scene of his crimes, while alerting the victim in advance. The execution falls flat however, and to say that the movie has it's share of plot holes would be to imply that there actually is a plot.<br /><br />Chester Morris portrays mystery writer Neil Broderick, weaving elements of actual murders by the Ace of Spades killer into his latest novel. Broderick intends to interview a wealthy businessman for his book, but first he has to get past the man's eccentric secretary - "If you line his relatives up, you'd have enough nuts to hold a Ford together". That line unceremoniously endears him to the "nut's" daughter Martha (Vivienne Osborne), who offers to make the introductions.<br /><br />Broderick meets Thornton Drake (Henry Stephenson) just as the latter is about to complete a jigsaw puzzle delivered by a courier that morning. The only remaining pieces, as we learn in the following scene, form the bold, black shape of the Ace of Spades containing the words "At Seven Tomorrow Night". Now what person putting together a puzzle doesn't use the pieces with contrasting colors FIRST! <br /><br />Initially I was intrigued by the appearance of Frank McHugh and Allen Jenkins in their roles as a pair of police detectives summoned to the Drake residence. Generally, their characters are colorful enough to offer genuine comic relief, but here they're just plain annoying. McHugh's Clancy in particular winds up shouting objections to inane comments made by his partner Dugan, and both usually head in the opposite direction when real trouble might turn up.<br /><br />Now here's a question - in light of the identity of the Ace killer, why would he have invited a novelist and a pair of cops that he just met, on a flight to his Louisiana plantation? Especially when at seven o'clock, all parties would be a captive audience aboard the plane when the first murder is committed. It's not Drake however who's dead, but his secretary Austin Winters (Grant Mitchell). The early suspicion falls on pilot Henderson (Cornelius Keefe) following a lights out scene, but Henderson still hasn't reported the murder to his supervisor until well after he arrives at Drake's plantation with everyone else. Can you imagine anyone trying to get away with that today, unless your name was Ted Kennedy?<br /><br />With the cause of death yet to be determined, the local coroner is called in, but the first one that shows up (a Broderick accomplice) is a phony. Yet, when the real coroner shows up, he simply disappears immediately after! In a second dark out scene, a letter from the murder victim Austin Winters is about to be read. It winds up missing when the lights return, and because it may point to the murderer, it becomes a clue that must be retrieved. So where was the letter? Winters' daughter Martha grabbed it and placed in on the mantle of the living room! How much thought was put into this?<br /><br />Obviously, the entire affair is so inane that Morris' character solves the case rather easily. Even though the film comes in at just about an hour, it becomes almost a chore to watch with all the nonsense going on. There's really only one humorous moment worth repeating; while aboard the plane, the detectives have this exchange: Dugan - "Hey Clancy, how often do these things fall?" Clancy - "Once!" <br /><br />Except for McHugh and Jenkins, I can't say I've seen any of the other players in films of the era, though I'm a fan of most "B" grade mystery movies from the '30's through the '50's. Fortunately, the pair fares much better backing up Humphrey Bogart in a goofy 1938 gem - "Swing Your Lady", where the laughs are intentional. The best I can offer about "Tomorrow at Seven" is a quote from Martha Winters about midway though this turkey - "This is just a silly waste of time".