Deze film besteedt veel tijd aan het prediken tegen marihuana. Maar de plot en de beelden zijn zo krankzinnig dat het meer op een poster voor lsd lijkt.<br />Plot: De heldhaftige strijd van Michael terwijl hij zijn drugsverslaving bestrijdt terwijl hij wordt vernederd door types als Winnie de Poeh en Papa Smurf.<br />Ja, ja, dat is een goede boodschap, maar die wordt overschaduwd door het feit dat de schrijvers een nogal oudbakken idee hebben overgenomen en hebben geprobeerd het tot 30 minuten te rekken. Daar hoort ook een songsequentie bij, waarin je te horen krijgt dat er een miljoen rationele manieren zijn om 'Nee!' te zeggen, zoals: 'Ik kan geen hasj roken, ik heb huiswerk!'<br />De schrijvers kunnen... Ze weten niet goed wat ze moeten doen met de personages die ze gratis hebben meegebracht. Eerst zien we dat ze zich allemaal voor de menselijke personages moeten verstoppen, maar binnen vijf minuten zien we ze allemaal in het volle zicht rondrennen zonder dat iemand het merkt. Algauw beginnen ze met de menselijke cast om te gaan, en de enige die daar een beetje door van streek raakt zijn niet de drugsgebruikers, maar het kleine zusje dat tegen haar teddybeer praat (Poeh, trouwens.) Verder is er nog die kleine drugsdemon die rondwaart. Want weet je, dealers geven kinderen geen drugs. Hij is ook dubbelzinnig <0xE2><0x80><0x93> terwijl hij symbolisch voor Michael zou kunnen zijn.' Later gaat hij achter de kleine Corey aan om haar aan de drugs te krijgen. Dus ik denk dat hij... ehhh... verdergaat met zijn leven!<br />De hele plot culmineert uiteindelijk in een of andere krankzinnige scène waarin Michael meespeelt in wat lijkt op het Saturday Morning Carnival of Souls, oftewel een themapark uit de hel waar de verschillende stripfiguren hem in elkaar slaan en negeren en zo. Miss Piggy eet hem bijvoorbeeld op in een sandwich en spuugt hem uit. Als de schrijvers niet high waren toen ze dit schreven, moet ik ze aanraden om het toch maar te proberen, want gekker dan dit kunnen ze niet worden. Natuurlijk negeert de film het feit dat Michael's moeder hem in een sandwich heeft gestopt en hem uitspuugt. Het is inmiddels twee jaar geleden dat Michael voor het laatst een high heeft gehad, dus waarom deze trippende reeks hem zo'n angst zou aanjagen, is me een raadsel.<br />Ik besef dat ik helemaal weg ben van deze film, maar ik heb hem eigenlijk net weer gezien omdat ik de moeite heb genomen om hem op eBay op te sporen, want het is gewoon een schande dat het een slechte tekenfilm is. De mate van onbedoelde humor is briljant. Neem bijvoorbeeld deze scène <0xE2><0x80><0x93> Michaels vader zoekt in de koelkast naar een biertje. Hij ziet dat er veel weg zijn en zegt dat tegen zijn vrouw. De immer oplettende moeder zegt tegen hem: 'Maak je geen zorgen, je hebt ze waarschijnlijk gisteravond gewoon opgedronken terwijl je naar football zat te kijken.' In plaats daarvan lezen we in plaats daarvan verder en beseffen: Hé, jongens, het is oké om chemische afhankelijkheid te hebben zolang je volwassen bent! Scènes als deze zijn het kleine prijskaartje van deze film waard. O ja, en het feit dat je Simon de Chipmunk 'Marihuana' hoort zeggen.
This film spends a lot of time preaching against marijuana. However, the plot and visuals are so insane that it seems more like the poster-child for LSD.<br /><br />Plot: The heroic struggle of Michael as he battles his drug addiction while being subjected to the humiliation brought on by the likes of Winnie the Pooh and Papa Smurf.<br /><br />Yea, yea, there's a good message, but it's obscured by the fact that the writers have taken a rather stale PSA idea and tried stretching it into 30 minutes. This includes a song sequence, where you're told that there's a million, rational ways to say "No!" such as "I can't smoke pot, I have homework!"<br /><br />The writers can't make up their minds what to do with the characters they've brought in royalty-free. At first we see they all have to hide from the human characters, but within five minutes we see them all running around in plain sight without anyone noticing. Soon they begin interacting with the human cast, and the only one who's even slightly disturbed by this fact is not the drug-abusers, it's the little sister who talks to her teddy bear (Pooh, by the way.) Further, there's the little drug demon floating around. Because you know, pushers don't give kids drugs. He too is ambiguous - while he might be symbolic of Michael's addiction and hence is not supposed to be seen by other people, he laters goes and haunts little Corey to get HER into drugs. So I guess he's...uhhh.....moving on!<br /><br />The whole plot finally culminates in some insane sequence in which Michael is in what would appear to be the Saturday Morning Carnival of Souls, aka a theme park from hell where the various cartoon characters beat him up and ignore him and stuff. For example, Miss Piggy eats him in a sandwich and spits him out. If the writers were not high when writing this, I must recommend they try getting high because they can't get crazier than this. Of course, the film ignores the fact that Michael's been having highs for two years by this point, so why this tripping sequence would frighten him is beyond me.<br /><br />I realize I'm completely whaling on this film, but I actually just saw it again because I went through the trouble of tracking it down on eBay because of it's sheer infamy of being a BAD cartoon. The level of unintentional humor is is brilliant. Take this scene for example - Michael's dad is rooting through the fridge for a beer. He notices many of them missing and mentions it to his wife. The ever-observant Mom tells him "Don't worry, you probably just drank them last night watching football." While we're obviously supposed to be learning that Michael is drinking beer (in addition to the pot and crack), we instead read further in and realize - Hey kids, it's okay to have chemical dependencies as long as you're a grown-up! Scenes like this are worth the tiny price tag of this film. Oh yea, and the fact you get to hear Simon the Chipmunk say "Marijuana."