O, wat heb ik gelachen tijdens die eerste paar scènes. Dat malle filmpje over een elfjarige die een pistool bij zich heeft, auto's steelt, winkels berooft, inbreekt in huizen, andere kinderen geld afperst, huizen in brand steekt, ratten doodschiet, drugs koopt, drugs uitdeelt aan zijn moeder en zijn vrienden en dan een vent vermoordt. Wat een geweldige komedie! Maar het was niet bedoeld als komedie. Het was bedoeld als een sociaal drama. Hoe kan dat? De gebeurtenissen in deze film zijn absurd en belachelijk. De personages zijn allemaal stereotypen uit de door een 4-jarige met stripverhalen opgedane onvolwassen fantasie. De dialogen zijn lachwekkend; mensen praten als debielen. Het is een heel domme film. De eerste scènes zijn inderdaad heel grappig, om alle verkeerde redenen. Maar de onbedoelde hilariteit van de idiote premisse verdwijnt na korte tijd, en daarna wordt er nog maar zelden gelachen; tegen die tijd kan de kijker niet meer geloven wat hij ziet en is hij beurtelings verbaasd en verveeld door wat volgt (als hij tenminste een halve hersencel heeft).<br />Een korte film, maar het voelt als een eeuwigheid. De film is in feite een ernstig bedoelde poging om de wereld van een jonge gedegenereerde te laten zien, terwijl hij films die daar veel beter in zijn, zoals 'Fun', imiteren. Er hangt precies zo'n sfeer van onechtheid om alles heen; de kinderen, de volwassenen, iedereen mist geloofwaardigheid, zowel in zijn handelingen als in zijn dialoog. De jongen in de hoofdrol slentert door de film alsof hij alle Jimmy Cagney-films al minstens honderd keer heeft gezien. En, typisch voor de film, de jongen wordt niet afgebeeld als een bron van kwaad, maar als een verkeerd begrepen artistiek talent. Maar natuurlijk. Elke jonge relschopper wordt verkeerd begrepen <0xE2><0x80><0x93> de maatschappij heeft hem slecht gemaakt. Arm kind.<br />De film is g<0xC3><0xAA>nant; een verzameling afgezaagde, af en toe hilarische clichés die samen een film vormen die intelligentie en betekenis mist. Het intellectuele niveau van de film is nul.
Oh, how I laughed during those first couple of scenes. This silly little film about an 11 year-old who carries a gun, steals cars, robs stores, burglars houses, extorts money from other kids, burns houses, shoots rats, buys drugs, distributes drugs to his mother and his friends, and then kills a guy. What a great comedy! But it wasn't intended to be a comedy. It was intended as a social drama. How can this be? The events in this film are absurd and ridiculous. The characters are all stereotypes right out of a 4 year-old's comic-strip-induced immature imagination. The dialog is laughable; people talk like morons. It's a very dumb film.<br /><br />The first scenes are indeed very funny, for all the wrong reasons. But the unintentional hilarity of the idiotic premise runs out after a short while, and after that the laughs come only rarely; by that time the viewer can't believe what he is seeing and is alternately amazed and bored by what follows (if he has at least half a brain cell).<br /><br />A short film, but feels like an eternity. The film actually IS a seriously-intended attempt to show the world of a young degenerate, while imitating movies vastly superior to it, like "Fun". There is just such an air of phoniness about everything; the kids, the adults, everyone lacks credibility both in their actions and dialog. The kid in the lead mugs his way through the film as though he had seen all the Jimmy Cagney movies at least a hundred times. And, typically enough, the kid isn't portrayed as a reservoir of evil, but, instead, as a misunderstood little artistic talent. But of course. Every young hooligan is misunderstood - society made him bad. Poor child.<br /><br />The film is embarrassing; a collection of stale, occasionally hilarious clichés put together to make a movie that lacks intelligence and meaning. The intellectual level of the film is zero.