Beschouw het als een extreme vorm van opsluiting zonder berechting. Zonder commentaar en zonder partij te kiezen voor de Amerikaanse buitenlandse politiek, omvat het proces van de Buitengewone Opsluiting het overbrengen van personen die verdacht worden van terroristische activiteiten naar een ander land, het tegenovergestelde van een uitlevering als je wilt, naar een plaats waar marteling geen misdaad is maar een middel om illegale informatie te verkrijgen. In plaats van je grond te bezoedelen met bloed van potentieel onschuldige personen, doe je dat in een ander land, waar dergelijke tactieken geaccepteerde ondervragingstechnieken zijn. Natuurlijk, gezien de ernst van de tactiek en de pogingen om iemand te breken, krijg je soms wat je wilt als je eenmaal door het verzet heen bent, of je krijgt helemaal niets, of, en dat is nog het ergste, je krijgt een bekentenis, alleen maar omdat de geest zo is gebroken dat de persoon in kwestie akkoord gaat met alles wat je zegt. Het is een akelig proces, en hoe kun je het beter doen dan als je de kampioen van de mensenrechten bent, die toestemming geeft om alle middelen te gebruiken die nodig zijn om meer levens te beschermen, in een tijd waarin informatie de sleutel is tot de strijd tegen terreur, en dat in een land waar waarschijnlijk het rechtenregister twijfelachtig is.<br />' 's Siërra's, hoewel we in de aanloop naar het nieuwe jaar een aantal politieke thrillerkandidaten hebben die die kroon zouden kunnen dragen, met allereerst Rendition, gevolgd door de film Lions for Lambs van Robert Redford met Tom Cruise en Meryl Streep (alweer, zij het nu aan de andere kant van het hek) en The Kingdom met Jamie Foxx en Jennifer Garner, hoewel deze waarschijnlijk meer actie zou bevatten. Geregisseerd door Gavin Hood, die Tsotsi heeft gespeeld en de nieuwe Wolverine-film zal regisseren, is Rendition een redelijke thriller met een uitstekende cast, in een verhaal dat de laatste tijd erg populair is gebleken: de split, die een aantal interessante perspectieven biedt in combinatie met de andere rollen.<br />Anwar El-Ibrahimi (Omar Metwally), chemisch ingenieur, wordt op weg naar huis gerekruteerd door Corrine Whitman (Meryl Streep), een hoge functionaris van de CIA. In een detentiecentrum buiten de Verenigde Staten begint Jake Gyllenhaals CIA-analist Douglas Freeman (o zo profetisch) aan zijn eerste verhoorsessie, ongetwijfeld in een positie waarvoor hij niet heeft getekend. Thuis zoekt een hoogzwangere Reese Whitherspoon koortsachtig naar antwoorden op de verdwijning van haar man, en hij zoekt hulp bij een voormalige vlam van Alan Smith (Peter Sarsgaard), aangezien hij voor senator Hawkins (Alan Arkin) werkt. Als je daar J.K. Sinmmons bij optelt, een terroristisch complotonderzoek en een ontluikende verboden liefdesgeschiedenis tussen Fatima (Zineb Oukach) en Khalid (Moa Khouas), heb je nogal wat te doen in een drukke film.<br /><br />Gezien een aantal afgietsels, locaties, tijdlijnen en dergelijke, was de Rendition helemaal niet verwarrend, en het speelt zich af met een vaardige behandeling van het materiaal, nooit snel oordelend, ideeën en gedachten van beide kanten van de vergelijking presenterend. Ieder personage heeft zijn eigen agenda, en de onthulling van die agenda is interessant genoeg om je niet te vervelen of in verwarring te brengen. En het mooiste van alles is dat ze in verschillende vormen, en helaas ook in verschillende situaties waarin ze verliezen, oprecht buigen voor zelfbehoud. Het liet je ook in het ongewisse <0xE2><0x80><0x93> deed hij het of deed hij het niet, en het speelde voortdurend met je geest over de vraag of Anwar verdiende wat hij kreeg. Het maakte gebruik van een bijzonder slimme goocheltruc die ik pas zag aankomen toen het te laat was (daar gaat de eer) <0xE2><0x80><0x93> hoewel het wel bezweek voor de gebruikelijke stereotypering van terroristische militanten, en zonder veel tijd te besteden aan het onderzoeken van hun motieven.<br />Misschien deed het dat ook niet. Dat was ook niet nodig, gezien het feit dat er al zoveel films zijn die op dit onderwerp zijn gebaseerd (Paradise Now, Day Night Day Night, zelfs in het Syrisch). Hoewel het nogal eendimensionaal bleek te zijn (persoonlijke tragedie over het vastmaken van bommen om een zelfmoordterrorist te worden), vond ik dat Rendition het recht had om geen suikerzoete afloop te hebben, omdat deze strijd tegen een negatieve, destructieve ideologie niet iets is wat in een film van twee uur kan worden behandeld, en ik ben blij dat het dergelijke onwaarschijnlijkheden uit dit sprookje heeft weggenomen. Wat we in plaats daarvan hebben is een goed bedacht verhaal dat zijn vizier richt op de kwestie van de Rendition, en dat waarschijnlijk sterk genoeg is om discussies op gang te brengen zodra het licht aangaat, bij welk kamp jij hoort <0xE2><0x80><0x93> steun je het toebrengen van ernstige pijn tijdens een ondervraging? Ja of nee? Dit is de wezenlijke vraag van onze tijd. Ja of nee?
Think of it as an extreme form of detention without trial. Without commenting and taking a side on the US Foreign Policy, the process of Extraordinary Rendition involves taking persons suspected of terrorist activities to a foreign country, an opposite to an extradition if you wish, to a place where torture is not a crime but a means to illicit information. Instead of staining your soil with blood of potentially innocent parties, you do so on foreign land where such tactics are accepted interrogation techniques.<br /><br />Naturally, given the severity of the tactics and attempts at breaking down a person, sometimes you would get what you want once you pass the resistance, or get nothing, or worst of all, get a confession just because the mind has been broken to the point that the subject will agree to whatever you say. It's an ugly process, and what better way to do it when you're the champion human rights, giving the nod to use whatever means necessary in the name of protecting more lives, in an age where information is key to the battle against terror, and doing so in a country where probably the rights record is questionable.<br /><br />Rendition is this year's Syriana, though in the run up to the new year we do have a number of political thriller contenders to take that crown, with Rendition first of all, followed by the Robert Redford movie Lions for Lambs, starring Tom Cruise and Meryl Streep (again, though now on the other side of the fence), and The Kingdom with Jamie Foxx and Jennifer Garner, though this one would probably turn out to be more action driven. Directed by Gavin Hood, who did Tsotsi and will be helming the new Wolverine spin off, Rendition is a decent thriller with a top notch cast, in a narrative that has been proved quite popular these days - the split, which provides for some ample differential perspectives to be presented through an ensemble cast.<br /><br />Anwar El-Ibrahimi (Omar Metwally), a chemical engineer, gets renditioned en route to going home under the orders of CIA top brass Corrine Whitman (Meryl Streep). At a detention facility outside the US, Jake Gyllenhaal's CIA analyst Douglas Freeman (oh so prophetic) embarks on his very first interrogation session, no doubt being thrust into a position that he didn't sign up for. Back home, a very pregnant Reese Whitherspoon searches frantically for answers to her husband's disappearance, and sought after an ex-flame Alan Smith's (Peter Sarsgaard) assistance, since he's working for Senator Hawkins (Alan Arkin). Throw in J.K. Sinmmons, a terrorist plot investigation and a budding forbidden love story between Fatima (Zineb Oukach) and Khalid (Moa Khouas), you have quite a bit going on in a busy picture.<br /><br />Given a number of casts, locations, timelines and the likes, Rendition wasn't confusing at all, and it plays out with deft handling of the material, never quick to judge, presenting ideas and thoughts from both sides of the equation. Every character has their own agenda, and the unveiling of this agenda engages enough not to bore nor to confuse you. And the best part of it all is how, very truly, they bow down to self-preservation in different forms, and ultimately, in various lose-lose situations unfortunately. It kept you guessing as well - did he or didn't he, and constantly played with your mind as to whether Anwar deserved what he's getting. It utilized one extremely smart sleight of hand which I didn't see coming until it's too late (so there goes the credit), though it did succumb to the usual stereotyping of terrorist militants, and without spending much time in depth to explore their motivations. <br /><br />Perhaps it didn't find a need to, given so many movies out there already touching base on this issue (Paradise Now, Day Night Day Night, Syriana even). While it turned out to be rather one-dimensional (personal tragedy to strapping of bombs to become a suicide bomber), I felt Rendition did right in not providing any saccharine sweet ending, that this fight against negative, destructive ideology, isn't something that can be addressed in a two hour movie, and I'm glad it steered clear such fairy tale implausibilities. <br /><br />What we have instead is a well crafted tale that sets its gun sights on the issue of Rendition, and probably capable enough to spark discussion once the lights come on, on which camp you belong to - do you support inflicting severe pain in interrogation? Yes or No? This is the quintessential question of our time. Yes or No? (OK, I'm already geared for Lions for Lambs)!