Ik denk dat je deze film de film van de misplaatste woede kunt noemen.<br />De personages van Joe en Bob waren relikwieën van de generatie van de Tweede Wereldoorlog, die niet goed begrepen dat hun kinderen zich tegen de oorlog verzetten, drugs gebruikten en naar rock-'n-roll luisterden. Maar ik denk dat hun echte woede voortkwam uit het feit dat Amerika zijn lange achteruitgang begon te beginnen vanaf de hoogten die de oorlog haar had laten zien.<br />'Joe' zelf is een goedkope Archie Bunker die tekeergaat over alle dingen die hem kwaad hebben gemaakt, een leven van stille wanhoop leidt, tot hij een team vormt met Compton, een man die zich wil wreken op de hippies die zijn dochter hebben geruïneerd. Eerlijk gezegd ziet het grootste deel van de film er belachelijk uit, de personages zijn erger dan ééndimensionaal, ze zijn lachwekkend.
I think this movie can be called the movie of misdirected rage.<br /><br />The characters of Joe and Bob were relics of the WWII generation who didn't quite understand their kids opposing the war, taking drugs and listening to rock and roll. But I think their real rage was at the fact that America was beginning her long decline from the heights the war left her at.<br /><br />"Joe" himself is a low-rent Archie Bunker, ranting at all the things that have made him angry, living his life of quiet desperation, until he teams up with Compton, a guy who wants to avenge himself on the hippies who ruined his daughter.<br /><br />Honestly, most of the movie looks silly, the characters are worse than one dimensional, they're laughable. Peter Boyle was capable of better stuff.