De negende speelfilm van David Lynch, Mulholland Drive, is een diep ontroerend verhaal over verraad en jaloezie. Het is eerder een wreed contrast tussen onze ambities en onze hoop op de vaak bittere waarheid. Elk beeld van deze film is belangrijk en verbindt tegelijkertijd andere delen en zichzelf. Niets is wat het op het eerste gezicht lijkt en je blijft met een echte puzzel zitten als je uiteindelijk probeert de puzzelstukjes aan elkaar te leggen. Het is een film die geen compromissen sluit, noch de uitdagende vorm en camerataal niet volledig aankan, zoals het geval had kunnen zijn met Lost Highway. Hoewel men de klassieke lynchmotieven en -methoden duidelijk herkent, blijft de film uiterst origineel, zelfs in het licht van het feit dat het een film van Lynch is. Lost Highway markeerde een nieuwe manier van een verhaal vertellen; het gaf een onconventionele betekenis aan het op het scherm brengen van emoties. Met Mulholland Drive slaagde Lynch er niet alleen in deze techniek onder controle te houden, maar hij brengt hem ook naar een nieuw niveau door hem veel complexer en meerdimensionaal te maken. Door dit te doen creëert hij een raamwerk van verschillende lagen in de tijd en van de menselijke geest. Op een persconferentie tijdens het filmfestival van Cannes in 2001 zei David Lynch dat streven naar perfectie op zijn best tot gevolg kan hebben dat het geheel groter is dan de som der delen. Praten over synergieën als deze is zeer relevant voor Mulholland Dr. als de verschillende volgorde en vele details bijdragen aan het geheel; droombeelden en parallellen verweven zich om het verhaal te creëren. In sommige kunst ligt de schoonheid ervan in de simpelheid ervan. Dat is niet het geval met Mulholland Drive en dat is nooit het geval geweest met Lynch. Het is de complexiteit die de werelden die Lynch creëert kleurt en bouwt, dezelfde complexiteit die de echte wereld karakteriseert. Ik vind dat het nooit geforceerd wordt, zoals bijvoorbeeld bij Memento, die een originele manier gebruikt om met de kijkers te communiceren. Als je Mulholland Drive met andere films vergelijkt, denk ik dat het bewijst dat David Lynch een meester is in wat hij doet en dat hij kunst en filmmaken overbrugt op een manier die nog nooit iemand is gelukt. Vergeleken met bijvoorbeeld Alejandro Jodorowsky of de huidige Matthew Barney geloof ik dat Lynch er beter in slaagt om de artiest niet de filmmaker te laten overheersen, of, wat waarschijnlijker is, dat David Lynch film maken als kunstvorm beter begrijpt en uitvoert.<br />Het doorgronden van de plot is geen geringe prestatie, maar Lynch is een meester. De manier waarop David Lynch met geluid, perspectief, chronologie en vorm werkt, schildert een kunstwerk dat zo duister en angstaanjagend is dat het soms realistischer aanvoelt dan het echte leven. De lynch cinema is vaak, en zeker in Mulholland Drive, een golf van menselijke emoties. Werken met emoties is een delicate vaardigheid die begrip en diepgang vereist. Zoals Lynch het verwoordt: 'Een beetje te veel en de emotie verdwijnt. Een beetje te weinig en het gebeurt niet.' In Mulholland Drive heeft David Lynch geen problemen met het vinden van dit evenwicht. De portretten van Lynch overstijgen allerlei dimensies en nemen verschillende richtingen, waardoor ongelooflijk realistische personages en situaties worden gecreëerd. Mulholland Drive bekijken is een reis door het onderbewustzijn. Het is een waarheidsgetrouwe, naakte film met een onbetwistbare artistieke waarde. Daarom ben ik zo dol op Mulholland Drive en wat het tot het toppunt van de cinematografische geschiedenis heeft gemaakt.
David Lynch's ninth full length feature film, Mulholland Drive is a deeply touching story about betrayal and jealousy. If anything, it brutally contrasts our ambitions and hopes to the often bitter truth. Every frame of this movie has importance and links to other parts and to themselves at the same time. Nothing is what it first appears to be and you're left with a real puzzle as you end up trying to put the pieces together. It is a movie that does not compromise, nor does it fail to fully handle the challenging form and camera language, as might have been the case earlier with Lost Highway.<br /><br />Although one clearly recognizes classic lynchian motifs and devices, the movie remains highly original, even in the light of it being a Lynch movie. Lost Highway marked a new way of telling a story; bred an unconventional mean of setting emotions on to the screen. With Mulholland Drive, Lynch not only managed to control this technique, but takes it to new levels in making it much more complex and multi dimensional. In doing this, he creates a framework of different layers in time and of the human mind. In a press conference on the Cannes film festival 2001, David Lynch said that striving for perfection at best could give a result where the whole is greater than the sum of the parts. Talking about synergies like this becomes highly relevant to Mulholland Dr. where the different sequences and many details contribute to the total; dreamscapes and parallels intertwine to create the story. In some art, the beauty of it lies in its simpleness. This is not the case with Mulholland Drive, and has never been with Lynch. It is the complexity that colors and builds the worlds Lynch creates, the same complexity that characterizes the real world.<br /><br />It never gets forced like, in my opinion, for example Memento does, using an original way of communicating with the viewers. Further comparing Mulholland Drive to other movies, I think it proves David Lynch as a master of what he does and bridges art and film making in a way that no one has ever done. Compared to for example Alejandro Jodorowsky or contemporary Matthew Barney, I do believe that Lynch more clearly manages not letting the artist dominate the film maker or, more likely, David Lynch better understands and executes film making as an art form.<br /><br />Understanding the plot is no small feat, but Lynch's way of working with sound, perspective, chronology and form paints a work of art so dark and frightening that it sometimes feels more realistic than real life. The lynchian cinema is often, and most definitely in Mulholland Drive, a surge of human emotions. Working with emotions is a delicate craft that demands understanding and depth. As Lynch puts it: "A little bit too much, and the emotion goes away. A little bit too little, and it doesn't happen." In Mulholland Drive, David Lynch has no problem making this balance. Lynch's portraits span all kinds of dimensions and take different directions, creating incredibly realistic characters and situations. Watching Mulholland Drive is a journey through the subconscious. It is a truthful and naked movie with indisputable artistic value. That is why I love Mulholland Drive and what's taken it to the pinnacle of cinema history. The ultimate movie.