En met die woorden kwam een van de grote filmreclamecampagnes tot een einde. 'Garbo Talks', en die woorden sprak ze uit in haar eerste geluidsfilm, een bewerking van de Eugene O'Neil-rol in Anna Christie.<br />In tegenstelling tot sommige andere spelers en andere studio's, deed MGM er alles aan om het juiste medium voor Greta Garbo te vinden. Veel spelers die goed waren in het universele medium van de stomme film, zouden hun carrière verliezen vanwege hun spraakgebreken. Hun zware accent zou hen in de weg zitten, sommigen kenden geen Engels.<br />Het was geen toeval dat Anna Christie als Greta Garbo werd gekozen. Ten eerste omdat het werd geschreven door een van Amerika's beste acteurs. Het was een van O'Neils bekendste toneelschrijvers, en het was het soort literaire eigendom dat haar zou hebben aangesproken. Ten tweede was de titelrol gespeeld door iemand die Zweeds was, dus kon het accent verklaard worden. Ten slotte waren veel van de kink in de kabels van de vroege comedy's opgelost, ook al maakte Anna Christie nog steeds gebruik van titelkaartjes.<br />Zoals het meeste werk van O'Neil is het weinig actievol, maar wel lang en diepgravend. Het verhaal speelt zich af aan de waterkant van New York, waar Garbo als Anna bij haar vader George Marion is gaan wonen. Marion is jaren geleden, toen Anna nog een baby was en Marion zijn vrouw in de steek had gelaten, van huis weggelopen. Anna heeft moeten doen wat ze kon om in de wereld van de volwassenen te overleven en daar hoort prostitutie bij.<br />Marion is natuurlijk blij haar te zien, hij schopt zelfs Marie Dressler eruit, het oude wijf uit de havenbuurt met wie hij al jaren samenwoont om plaats te maken voor zijn eigen vlees en bloed. Uiteraard hebben zowel Marion als Garbo moeite zich aan elkaar aan te passen, wat niet gemakkelijker wordt als ze onderdak bieden aan een matroos die gespeeld wordt door Charles Bickford en die een oogje heeft op Garbo.<br />Marion speelt zijn rol uit de oorspronkelijke Broadway-productie. De rol van Anna op het toneel werd gespeeld door Pauline Lord. Anna Christie deed in het seizoen 1921-1922 177 voorstellingen op Broadway. Het is een van de best bekende films, en ook een die vaak opnieuw is uitgebracht.<br />Natuurlijk werd Garbo's vertolking, met een perfecte dictie, zelfs met een Zweeds accent, geprezen en was haar toekomst in geluidsfilms verzekerd. Greta Garbo kreeg een Oscarnominatie voor beste actrice en de film kreeg ook nominaties voor Clarence Brown als beste regisseur en voor William Daniels voor cinematografie. Daniels zou vooral veel lof krijgen voor de manier waarop hij de scènes aan de waterkant fotografeerde. En Brown creëerde de sfeer aan de waterkant waar de film zich afspeelt.<br />Het werk van Eugene O'Neil is tijdloos, zodat Anna Christie, zelfs met veel van de attributen van de eerste geluidsfilms, niet zo oud is als veel andere films uit die tijd. Garbo laat ook zien dat ze de subtiliteit beheerst die nodig is om in het geluidsmedium te werken. Anna Christie is in alle opzichten een klassieker.
And with those words one of the great movie publicity campaigns came to a conclusion. 'Garbo Talks' and she spoke those words in her first sound film, an adaption of the Eugene O'Neil play Anna Christie. <br /><br />Unlike with some other players and some other studios, MGM took great care in finding the proper vehicle for Greta Garbo. Many players who were fine in the universal medium of silent film would lose their careers because of talkies. Their heavy native accents would get in the way, some didn't know any English. <br /><br />It was no accident that Anna Christie was chosen for Garbo. First of all it being authored by one of America's leading playwrights, it was the kind of literary property that would have appealed to her. Secondly since the title role was someone who was Swedish, the accent could be explained. Finally a lot of the kinks from early talkies had been worked out, even though Anna Christie still made use of title cards.<br /><br />Like most of O'Neil's work it's short on action, but long and deep on characterization. The story takes place on the New York waterfront where Garbo as Anna has come to live with her father George Marion. Marion ran away to sea years ago when Anna was a baby and Marion abandoned his wife. Anna has had to do what she could to survive in the adult world and that includes prostitution.<br /><br />Marion of course is glad to see her, he even kicks out Marie Dressler, the old waterfront crone he's been living with for years to make room for his flesh and blood. Of course both Marion and Garbo have their problems adjusting to each other, not made easy when they give shelter to a sailor played by Charles Bickford who takes a fancy to Garbo.<br /><br />Marion is repeating his role from the original Broadway production. The role of Anna on stage was done by Pauline Lord. Anna Christie ran for 177 performances in the 1921-22 season on Broadway. It's one of O'Neil's best known works and one that's revived frequently. <br /><br />Of course Garbo's performance with perfect diction even with a Swedish accent was acclaimed and her future in sound films was assured. Greta Garbo received an Oscar nomination for Best Actress and the film also got nominations for Clarence Brown as Best Director and William Daniels for Cinematography. Daniels should especially get a lot of kudos for the way he photographed the waterfront scenes. And Brown created the mood around the waterfront where the film is set.<br /><br />Eugene O'Neil's work is timeless so Anna Christie even with a lot of the trappings of early sound films does not date the way many films of that era do. Garbo also shows she mastered the subtlety needed to work in the sound medium. Anna Christie is a classic, all the way around.