2001: A Space Odyssey.<br />2001: A Space Odyssey.<br />2001: A Space Odyssey.<br />2001: A Space Odyssey.<br />2001: A Space Odyssey. Is het een preek? Een verslag van de geschiedenis van de mensheid? Een verkenning van de vergeefse pogingen van de mens om de technologie te verbeteren, om vervolgens door de technologie te worden vernietigd? Gaat het over het broze evenwicht tussen tijd en ruimte? Een les in evolutie? Of is het gewoon een spectaculaire film met spectaculaire effecten, een film die Kubrick alleen maar heeft gemaakt om ons de grenzeloze mogelijkheden van de film te laten zien en ons de waarheid te tonen dat beelden veel krachtiger zijn dan woorden?<br />2001: A Space Odyssey. Dat zijn al die dingen. Het is een van de meest begrijpelijke films die ooit zijn gemaakt. Het is bijna leuker om het onduidelijke plot en de gebeurtenissen van de film te ontrafelen en te bespreken dan om er echt naar te kijken. Maar het blijft open om er met opzet over te praten; als Kubrick de betekenis van zijn wonderbaarlijke klassieker uit 1968 had uitgelegd (op nummer 22 van AFI's lijst van de beste 100 films die ooit gemaakt zijn, mijn persoonlijke 21ste favoriete film in de huidige tijd, en genomineerd voor 4 Academy Awards: Director, Original Screenplay, Art Direction en Visual Effects waarvoor hij won), zou hij de helft van zijn fascinatie, al zijn complexiteit en een groot deel van zijn filmische waarde verloren hebben. Dan zouden we alleen nog de technische vernuftigheid over hebben; die op zichzelf al de moeite waard is om te prijzen.<br />Want elk shot is de moeite waard om naar te kijken. En er is tijd genoeg. 2001 is erg elegisch, en ook koel afstandelijk, afstandelijk. De emotionele afstandelijkheid en het trage tempo zijn echter een volmaakt eerbetoon aan de unieke visuele ervaring; 2001 begint met de aapachtige voorouders van de mensheid, die zich na het ontdekken van een reusachtige monoliet midden in hun woonplaats in de woestijn omvormen van aaseters tot jagers en makers van gereedschappen, en dan (in een van de meest geïnspireerde jumpcuts uit de geschiedenis van de film) als er een bot in de lucht wordt gegooid en een satelliet wordt, die een paar duizend jaar de ruimte inspringt, waar astronauten een soortgelijk voorwerp op de maan hebben ontdekt, en vervolgens volgt de film een bemanning van een ruimtevaardersmissie die de monoliet volgt. Het signaal van de _Stars_ gaat door de ruimte, vergezeld van hun onbetrouwbare computer HAL, die probeert de shuttle te saboteren en de bemanning te doden, voordat de enige overlevende ten slotte door ruimte en tijd wordt gelanceerd (in een werveling van door drugs veroorzaakte kleuren die de hippies destijds waarschijnlijk een epileptische schok bezorgden) om oud te worden, te sterven en als 'Sterrenkind' herboren te worden.<br />Deze geijsbeer en emotionele leegheid staat ook in scherp contrast met de meest ironische scène van de film: de vernietiging van HAL. Als de laatste verkenner van de bemanning de machine afzet, gebaad in het heilige aura van rood licht dat Kubrick altijd gebruikt heeft als motief voor een herhaling, HAL die een prachtige melodie zingt, is het een vreemd emotionele ervaring. En het is allemaal geniaal. <br />Andere opvallende aspecten van Kubricks meesterwerk zijn de gedenkwaardige stem van HAL (een kalme, enigszins sinistere Douglas Rain), het minimale gebruik van dialogen (Kubrick vertrouwde er wijselijk op dat zijn beelden de film zouden stuwen en gaf zijn acteurs slechts banale, weinig behulpzame zinnen. Het beroemdste is 'Open de deuren van de cocon HAL', satellieten die in een baan om de aarde dansen op onorthodoxe muziek, en die eerste, ontzagwekkende opname van de aarde die langzaam de schittering van de zon laat zien, gespeeld op het geluid van dreunende, triomfantelijke hoorns.<br /><br />2001 zal altijd een mysterie blijven en voor altijd een getuigenis zijn van het sterkste punt van de film: beeld is sterker dan tekst. Het komt allemaal uit een filmgeschiedenis. 's meest legendarische en beste regisseurs, wier unieke visie altijd de zijne was geweest.<br />'Open de deuren van de cocons - HAL-2001: A Space Odyssey'
2001: A Space Odyssey <br /><br />Is it a sermon? An account of the history of mankind? An exploration of man's futile attempts to advance technology only to have technology destroy him? Is it about the fragile balance of time and space? A lesson in evolution? Or is it just a spectacular effects show; a film Kubrick made only to show us the limitless possibilities of the motion picture and present to us the truth that images are exceedingly more powerful than words? <br /><br />2001: A Space Odyssey is all of these things. One of the most interpretable films ever created, it's almost more fun to dissect and discuss the ambiguous plot design and events of the film, than it is to actually watch. But it's left open to discussion intentionally; if Kubrick had explained the meaning to his wondrous 1968 classic (ranked #22 on AFI's list of the greatest 100 films ever made, my personal 21st favorite filmcurrently--, and nominated for 4 Academy Awards: Director, Original Screenplay, Art Direction, and Visual Effects which it won for) it would have lost half its fascination, all of its complexity, and a good portion of its cinematic worth. We would only be left with the technical ingenuity; which in itself is worth praising.<br /><br />Because every shot is worth taking the time to look. And there is plenty of time. 2001 is very elegiac, and also coolly distant; detached. The emotional remoteness and slow pace pay perfect tribute however to the unique visual experience; 2001 begins with mankind's ape ancestors, who upgrade from scavengers of the planet to hunters and toolmakers after discovering a giant monolith in the midst of their desert home, then (in one of motion picture history's most inspired jump-cut edits) as a bone is tossed into the air and becomes a satellite, jumping forward a couple thousand years into space, where astronauts have discovered a similar object on the moon, and next the film following a crew of space traveler's mission as they follow the monolith's signal through space, accompanied by their untrustworthy computer HAL, who attempts to sabotage the shuttle and kill the crew, before finally the lone survivor is launched through space and time (in a flurry of drug-induced colors that probably gave hippies an epileptic shock back in the day) to grow old, die, and be reborn a "Star-child". Whew.<br /><br />This pacing and emotional blankness, is also in sharp contrast with the film's most ironic scene; the destruction of HAL. As the crew's final explorer shuts the machine down, bathed in the holy aura of red light Kubrick has always used as a repeat motif, HAL singing a lovely tune, it is a strangely emotional experience. And it's all genius.<br /><br />Other notable aspects of Kubrick's masterpiece is the memorable voice of HAL (a calm, somehow sinister, Douglas Rain), the minimal use of dialogue (Kubrick was wisely trusting of his images to propel the film; giving only banal, unhelpful lines to his actors. The most famous being "Open the pod bay doors HAL"), satellites dancing around in orbit to unorthodox music, and that first, awe-inspiring shot of earth; slowly revealing the glare of the sun in front of it, played to the sound of blasting, triumphant horns.<br /><br />2001 shall always remain a mystery, and will forever be a testament to the cinema's strongest point: visuals are more powerful than writing. It's all from one of film history's most legendary and best directors, whose unique vision, was always his own. 10/10 <br /><br />"Open the pod bay doors HAL"-2001: A Space Odyssey