Als de schrijver/producent/'ster' ook maar enig idee had van de grenzen van zijn acteerbereik, en van de manier waarop hij op het scherm wordt gezien (met een bril en een zijscheiding zie je er niet slungelig en grillig uit als je gezicht en tanden door verschillende medici zijn gebeeldhouwd om aan te sluiten bij de Amerikaanse idealen van algemene, karakterloze symmetrie, die ten onrechte als schoonheid worden beschouwd in deze obsessief- oppervlakkige samenleving), zou hij John Heder als de hoofdfiguur hebben gecast in plaats van te proberen een Good-Will-Hunt op te zetten en een voertuig te creëren om zijn... zijn... nou ja, zichzelf te presenteren. De uitstekende bijrollen (de hemel weet dat ze daar moeite mee moeten hebben) gaan verloren in een martelende, eeuwigdurende strijd om overtuigend te reageren op een hoofdfiguur die niet in staat is om zelfs maar de eenvoudigste zin met gepaste intonatie uit te spreken, en geloof me, hij heeft geen gebrek aan eenvoudige zinnen om uit te kiezen, aangezien de dialoog geschreven lijkt te zijn door een vijfjarige. Aha, wacht... het is dezelfde persoon die zich voordoet als schrijver en zich voordoet als acteur. Het gebeurt niet vaak dat ik een film niet tot het eind doorzie, maar deze uitroep was van het begin af aan onverbeterlijk en vertoonde na het eerste uur geen tekenen van verbetering.
If only the writer/producer/"star" had the slightest inkling of the limits of his acting range, and the way he is perceived on-screen (wearing glasses and a side-parting is not enough to make you look gawky and quirky if your face and teeth have been sculpted by various medical professionals to conform to American ideals of generic, characterless symmetry, erroneously perceived as beauty in this obsessively superficial society) he would have cast John Heder as the main character instead of attempting to pull a Good-Will-Hunting and create a vehicle to showcase his... his... well, himself.<br /><br />The excellent supporting cast (Lord knows, they must be having problems to agree to this) is wasted in an agonising perpetual struggle to react convincingly to a main character incapable of delivering even the simplest line with appropriate intonation, and believe me, he is not short of simple lines to choose from, as the dialogue appears to have been composed by a five-year-old. Ah wait... it's the same person pretending to be a writer as pretending to be an actor. It's not often that I don't see a film through to the end, but this ejaculation was irredeemable from the outset and showed no signs of improving after the first hour. Excrement.