Het verhaal zelf is routine: een jongen loopt van huis weg en komt terecht op een muziekschool voor kinderen. Hij haalt een beroemde violist over om de school te sponsoren. De film is een mengeling van schietpartijen in 11 weken en laat veel amusante gaten achter die de oplettende kijker zelf kan vinden.<br />Hoe lang de plot ook mag zijn, de film wordt gerechtvaardigd door de muziek en het acteerwerk. Er is veel muziek, waaronder klassieke werken van Heifetz en het Meremblum Orchestra, een van de belangrijkste jeugdsymfonieën van die tijd, en genoemde muziek is uitstekend. Op zichzelf zou het de film de moeite waard maken. De regie- en beoordelingstaken waren in goede handen: die van Alfred Neumann.<br />Het acteren is een studie in contrasten. De kinderen in het orkest, van wie de meesten weinig of geen acteerervaring hadden, moeten regisseur Archie Mayo gek hebben gemaakt door in de camera te kijken, de rol die ze hadden te overdrijven en overdreven ijverig de aanwijzingen op te volgen. Maar de spontaniteit die het gevolg is van hun gebrek aan training, voegt een interessante charme aan de film toe. De ervaren acteurs waren geweldig met het materiaal waarmee ze moesten werken. Walter Brennan was perfect gecast in zijn rol, een die hij in het echte leven nabootste. Joel McCrea en Andrea Leeds waren ideale spelers voor hun rol. En de bijrollen waren een ware Who's Who van karakteracteurs: Marjorie Main, Arthur Hohl, Paul Harvey, Charles Coleman, Perry Ivins en Porter Hall in zijn typische rol van de zware jongens <0xE2><0x80><0x93> stuk voor stuk ideale acteurs. En de bijrollen: Jessie Arnold, John Hamilton, Marjorie Wood, Jimmy Flavin, Dulcie Day, de gruizige Lee Phelps in zijn gebruikelijke rol als politieman en vele andere. Als je van karakteracteurs houdt, zal deze film veel herinneringen oproepen.<br />Over het geheel genomen is de film erg leuk en wordt hij aanbevolen, zelfs als je geen liefhebber van klassieke muziek bent.<br /><br />tvcat
The story itself is routine: A boy runs away from home and ends up in a struggling music school for kids. He convinces a famous violinist to sponsor the school. The film is a splicing of shootings over 11 weeks, and leaves many amusing holes which the observant viewer may find for him/herself.<br /><br />However long the whiskers of the plot might have been, the movie is justified by its music and acting. There is plenty of music, featuring classical works played by Heifetz and by The Meremblum Orchestra, one of the leading youth symphonies of that day, and said music is excellent. By itself, it would make the picture worth viewing. The conducting and scoring duties were put in the best of hands: those of Alfred Neumann.<br /><br />The acting is a study in contrasts. The kids in the orchestra, most of whom had little or no acting experience, must have driven director Archie Mayo crazy, looking into the camera, overacting the parts that they had, and overstudiously following directions given to them. But the spontaneity that results from their lack of training adds an interesting charm to the picture. The veteran actors were marvelous with the material they had to work with. Walter Brennan was perfectly cast in his role, one that he emulated in real life. Joel McCrea and Andrea Leeds were ideal fits for their parts. And the supporting acting was a veritable Who's Who of character actors: Marjorie Main, Arthur Hohl, Paul Harvey, , Charles Coleman, Perry Ivins, and Porter Hall in his typical role of the heavy---all ideally cast. And the bit players: Jessie Arnold, John Hamilton, Marjorie Wood, Jimmy Flavin, Dulcie Day, the gravelly voiced Lee Phelps in his usual role as a policeman and many many more. If you're a fan of character actors, this movie will bring back a lot of memories.<br /><br />Overall, the picture is very enjoyable and is recommended, even if you aren't a fan of classical music.<br /><br />tvcat