Ondanks het feit dat hij voor de slechtste regering van de twintigste eeuw heeft gewerkt, wordt Erwin Rommel door historici en liefhebbers van de Tweede Wereldoorlog algemeen beschouwd als een gentleman, een soldaat van het zuiverste water en een briljant tacticus op het gebied van de gemechaniseerde oorlogvoering. Als Hitler hem de troepen en het materieel had gegeven die hij in Afrika nodig had, zou alles heel anders zijn gelopen. En dat is waarschijnlijk waar. Rommel was in feite een militair genie en volgens iedereen een eerlijke, oprechte man.<br />Maar deze film doet zijn uiterste best om hem af te schilderen als een bijna-heilige. Hij doet zijn werk, probeert de oorlog voor Hitler te winnen, maar de F<0xC3><0xBC>hrer bemoeit zich er voortdurend mee en geeft hem belachelijke bevelen, waar Rommel (James Mason) zijn verbazing over uitspreekt, maar die hij zelden echt vraagt en die hij nooit, maar dan ook nooit ongehoorzaam is. Pas als het overduidelijk is dat Hitler Duitsland naar de ondergang leidt, denkt Rommel aan verraad tegen hem; dit dilemma is het hoofdthema van de film, een goede man in slechte omstandigheden die probeert het juiste te doen. Hij is niet zo kleurrijk als Patton, maar deze film is er zo op gebrand hem op een fatsoenlijk mens te laten lijken, dat hij vergeet dat hij interessant is. Zo nu en dan toont hij enige warmte tegenover zijn vrouw Lucie (een jonge Jessica Tandy, goed gecast), maar meestal moet Mason een stijf Brits optreden geven, alsof de Britten proberen Rommel voor zichzelf op te eisen (hoewel, in alle eerlijkheid moet gezegd worden dat alle nazi's een Engels accent hebben, behalve Hitler).<br /><br />De film is goedkoop gemaakt, met alle gevechtsscènes die uit de film zijn geknipt, en de stranden van Zuid-Californië die zich verdubbelen tot aan Tunesië, en er is niets wat deze film bijzonder aanbevelenswaardig maakt. ik koos Ed Harris alleen omdat hij een beetje op hem leek en, nou ja, Harris kan acteren) was het wat gekruider geweest, maar deze film toonde me voornamelijk hoe veeleisender wij als kijkers de afgelopen vijftig jaar zijn geworden; een biografie die zo nietszeggend was zou het nooit meer redden.
Despite the fact that he worked for the worst government of the 20th century, Erwin Rommel is generally well-regarded by historians and World War II buffs as a gentleman, a soldier's soldier, and a brilliant tactician in the field of mechanized warfare. If only Hitler had given him the troops and materiel he had desired in Africa, the argument goes, things would have gone very differently. And that's probably true. Rommel was, in fact, a military genius, and by all accounts an upstanding, honest man.<br /><br />But this film goes out of its way to portray him as a near-saint. He does his job, trying to win the war for Hitler, but constantly the Fuhrer interferes and gives him ridiculous orders, which Rommel (James Mason) expresses amazement with but rarely actually questions and never, ever disobeys. Only when it's patently obvious that Hitler is leading Germany to ruin does Rommel think of treason against him; this dilemma plays out as the main theme of the film, a good man in bad circumstances trying to do the right thing.<br /><br />Mason is fine as Rommel, but it's hardly a memorable performance along the lines of, say, George C. Scott as Patton. Of course, Rommel wasn't as colorful as Patton, but this film is so intent on making him look like a decent human being that it forgets to make him interesting. He occasionally lapses into some warmth when with his wife Lucie (a young Jessica Tandy, well-cast), but usually Mason is called upon to give a stiff British performance  as if the Brits were trying to claim Rommel for themselves (though in all fairness all the Nazis have English accents except Hitler).<br /><br />Done on the cheap, with any battle scenes swiping stock footage, and the beaches of southern California doubling for Tunisia, there's nothing to particularly recommend this film. A remake could be interesting (I'd pick Ed Harris only because of a slight physical resemblance and, well, Harris can act) were it spiced up a little, but this movie mostly demonstrated to me how much more demanding we as viewers have become in the last fifty years; a biography this bland would never cut it any more.