Deze film zette me aan het denken... over hoe ik er iets over kon schrijven zonder de regisseur en alle acteurs persoonlijk tegen de haren in te strijken, die, als Australiër, waar ik trots op ben dat ik er daadwerkelijk op uit ben getrokken om een film te maken. Dat we zo geweldig zijn dat we zo'n keiharde honkbalfilm hebben gemaakt met zo'n rauw script.<br />De film? Bah. Vol clichés en zielige karakterontwikkeling. De acteurs? Goed gedaan, jongens, jullie zijn Australiërs en ik bewonder jullie. En net zoals een honkbalteam alleen maar zo goed is als de coach die het aanstuurt, hadden jullie helaas NIET een geweldig script om mee te werken.<br />Ik had het gevoel dat de film in feite zo veel onderwerpen zo triviaal maakte dat ze die leken te willen dekken. Ik heb hier veel recensies gezien die ernaar verwijzen als naar niets meer dan een soap.<br />Ten slotte (en vergeef me als ik dat niet doe). Ik weet dat we allemaal weten dat het leven vol zit met moeilijke dingen, en we weten ook dat dingen als incest wel degelijk voorkomen, maar ik vind het echt moeilijk om een film toe te juichen waar geen greintje vreugde in zit. Ik vind dat een regisseur de verantwoordelijkheid heeft om het er op de een of andere manier in te stoppen. Anders gaat de film alleen maar over HEM en HUN gevoelens, ze hebben hem voor zichzelf gemaakt, niet voor een publiek.<br />Wat volgens mij de reden is waarom deze film niet zo geweldig is. Op de speciale pagina's staat dat de regisseur het script in 36 uur schreef, de dag nadat hij zelf had geprobeerd een eind aan zijn leven te maken. Nou, misschien was het wel louterend voor hem om dit te doen, hoe de film ook naar genotzucht stinkt als je weet waarom hij is geschreven. 'Ik voel me afschuwelijk, ik ga een film schrijven over hoe ik me afschuwelijk voel.' (Let wel: ik heb het interview met Andrew Urban gelezen, en ik begrijp waarom Thalluri iets moest schrijven om hem door zijn eigen problemen heen te helpen, maar ik geloof dat er in de film een grens is die je niet kunt overschrijden <0xE2><0x80><0x93> de grens tussen het maken van een film puur voor je eigen emotionele behoeften, en ik heb het gevoel dat dat hier onbedoeld is gebeurd).<br />De regisseur gaf zelf toe dat hij helemaal geen technische ervaring had, en helaas ziet de film er daardoor uit als een mediaproject van een jaar of twaalf.<br />Wat betreft aanbevelingen dat deze film op school bestudeerd zou moeten worden, of dat alle tieners ernaar zouden moeten kijken <0xE2><0x80><0x93> daar was hij ook niet zeker van.<br />De regisseur gaf zelf toe dat hij geen enkele technische ervaring had, en helaas ziet de film er daardoor uit als een mediaproject van een jaar of twaalf.<br />Wat betreft aanbevelingen dat deze film op school bestudeerd zou moeten worden, of dat alle tieners ernaar zouden moeten kijken <0xE2><0x80><0x93> daar was hij ook niet zeker van. Omdat er aan het eind een heel gevaarlijke regel staat. Ook ik ben in een situatie geweest waarin ik dacht dat iemand die het leven niet meer onder ogen hoeft te zien 'geluk' heeft, maar als volwassene ben ik bang dat deze regel van invloed kan zijn op een jonge kijker die in een kwetsbare gemoedstoestand verkeerde. Misschien staat hij erin om discussie op gang te brengen, maar nogmaals, hij weerspiegelt geen mogelijkheid van verlossing of vreugde in dit verhaal als geheel. Eigenlijk geeft hij bijna aan dat er nog meer droefheid in het verschiet ligt.<br />Ik heb Olifant niet gezien, maar ik denk dat ik hem ga zoeken, gezien alle vergelijkingen hier. Ik hoop echt dat jullie op een dag weer een film kunnen maken, en we moeten allemaal ergens beginnen, dus vergeef me als ik te bot ben geweest. Ik ben blij dat jullie trots zijn op wat jullie hebben gemaakt, want daar draait het uiteindelijk allemaal om in het leven. Maar het is geen film die ik zou aanbevelen.<br />O, ik vond de manier waarop de tijdlijnen vaak met elkaar in botsing kwamen wel leuk, ik vond het een interessante manier van filmen.<br />Maar die hele 'Het zijn de rustige films die je moet zien', dat weten we al.
This movie made me think....of how I could write something about it without personally dissing the director and all the actors, who, as an Australian, I am proud of for actually getting out there and making a film.<br /><br />But the movie itself? Let me tell you a story....<br /><br />Found this DVD in my local rental shop yesterday and had vague recollections of the reviews at the time of cinema release here, so I thought I would give it a go.<br /><br />For some reason, I decided to watch the 'special features' before I watched the actual movie, not something that I usually do. Turned the 'making of' off halfway through, as I'd had enough cringing at the 'aren't we so wonderful for putting together such a hard hitting film with such a raw script' attitude.<br /><br />The movie? Ugh. Full of clichés and pathetic character development. The actors? Well done guys, you are Aussies and I applaud you. And, just like a footy team is only as good as the coach that directs them, you unfortunately did NOT have a great script to work with.<br /><br />I felt that the movie actually trivialised so many of the subjects that it seemed to want to cover. I have seen many reviews here that refer to it as nothing more than a soap. Agreed.<br /><br />Finally (and forgive me if I don't phrase this correctly), I was extremely disappointed that there were no optimistic overtones at all. Yes, we all know that life is full of hard stuff, and yes we know that things such as incest DO occur, but I really find it hard to applaud a movie that has not one piece of joy in it. I believe that a director has a responsibility to put it in there SOMEWHERE. Otherwise, the movie is all about THEM and THEIR feelings, they have created it for themselves, not for an audience.<br /><br />Which I think is the basis of why this movie isn't so great. The special features mention that the director wrote the screenplay in a 36 hour sitting, the day after he himself tried to end his own life. Well, it may have been cathartic for him to do this, however the movie reeks of self-indulgence when you know the story behind why it was written. "I feel horrid, I'm going to write a movie about feeling horrid". (Note: I have read the interview with Andrew Urban, and understand WHY Thalluri needed to write something to help him through his own issues, but I believe there is a line in film that cannot be crossed - the line of making a movie purely for your own emotional needs, and I feel that this is what has unintentionally happened here)<br /><br />By his own admission, the director had no technical experience at all, and sadly, this makes the movie come off looking like nothing more than a year twelve media project.<br /><br />As for any recommendations that this movie should be studied at school, or that all teenagers should watch it - not sure there either. Because there is a VERY dangerous line at the end. I too have been in a place where I have thought that someone who no longer has to 'face life' is 'lucky', but as an adult, I do worry that this line could be influential on a young viewer that was in a vulnerable frame of mind. Might be in there to promote discussion, but again, it reflects no possibility of redemption or joy in this story as a whole. In fact, it almost indicates that there is more sadness to come.<br /><br />I haven't seen Elephant, but I just might go find it, given all the comparisons here.<br /><br />Nothing personal here guys, I do hope you can make another movie someday, and we all have to start out somewhere, so forgive me if I've been too harsh. I am glad that you are proud of what you created, which in the end is what life is all about. It's not a movie I would recommend though.<br /><br />Oh, I DID like the way the time-frames often collided, thought that was an interesting way to film. <br /><br />But the whole "Its the quiet ones you have to watch" - we already know that.