Hayao Miyazaki's films zijn voor mij altijd een schot in de roos als het om verhaal gaat, maar ze zijn ontegenzeggelijk prachtig om te zien, met eenvoudige, geanimeerde personages tegen een achtergrond van artistieke beelden. Ponyo houdt zich aan die formule, met een hoofdrolspeelster die zo aanbiddelijk is dat ik een pluchen pop van haar zou willen hebben, en een landschap dat zo mooi is dat het niet zou opvallen als een schilderij aan de muur.<br />Het verhaal, aan de andere kant, vond ik lang niet zo leuk als zijn laatste twee verfilmingen, Geestdrift op weg en Huilen in het rond. Het was net iets te kinderlijk, het leek meer iets voor kinderen en liet volwassenen gewoon van de animatie genieten. Ik was ook teleurgesteld dat de score van Joe Hisaishi, die ook de scores van de bovengenoemde twee films heeft gemaakt, deze keer lang niet zo gedenkwaardig was. Hoewel ik me Howls score nu niet meer kan herinneren, herinner ik me nog wel dat het een van de mooiste was die ik ooit heb gehoord. Idem dito voor die van Spirited, hoewel ik me alleen herinner dat hij erg goed aansloot bij de film. Misschien komt het doordat Ponyo meer voor de jeugd is dat de score niet zo spookachtig is. Hoe dan ook, deze film is nog steeds een must-watch voor fans van anime of Miyazaki.
While Hayao Miyazaki's movies have always been hit-or-miss with me with regards to story, they are unequivocally gorgeous to the eye, with characters of simple animation against a backdrop of artistic images. Ponyo sticks to that formula, with a lead character so adorable I want a plush doll of her and scenery so pretty it wouldn't look out of place framed up as a picture on a wall.<br /><br />The story, on the other hand, I didn't enjoy quite as much as his last two wide-releases, Spirited Away and Howl's Moving Castle. It was just a tad too juvenile, coming across as more for kids and leaving adults to just enjoy the animation.<br /><br />I was also disappointed that the score done by Joe Hisaishi, who also the scores for the above-mentioned two movies, wasn't nearly as memorable this time around. While I can't quite recall Howl's score now, I still remember it being one of the most beautiful I had ever heard. Ditto Spirited's - though I only remember it being very complementary to the movie. Maybe it's because Ponyo is more juvenile fare that the score isn't quite as haunting. In any case, this movie is still a must-watch for fans of anime or Miyazaki.