Het frustrerende van een film als deze, met een waarachtig potentieel voor grootsheid, is dat hij er bijna van geniet om grof te zijn. We hebben het over allegorie, over metaforen... maar de waarheid is dat je er niet omheen kunt dat er absoluut geen plot of echt personage is.<br />Op een bepaald moment weten we het meest wie de mensen zijn... zelfs al begrijpen we nooit waar ze heen gaan. De pure pretentieusheid putte me uit elke keer dat ik een waarheid in deze film probeerde te vatten.<br />Noem het mooi, geweldig en indrukwekkend... ik noem het gewoon 'bedrog'. Een en al stijl en geen inhoud. Tuurlijk, het is een kwestie van smaak... maar ik zou nooit een verwarrende modernistische pastiche van symbolen en spetters accepteren boven de spirituele helderheid van Jean Cocteau of Renoir. Maar als het jou bevalt, ben ik er helemaal voor. Kunst is een persoonlijk iets, denk ik.
The frustrating thing about a movie like this, with a true potential for greatness, is that it almost enjoys being heavy-handed. We speak of allegory, of metaphor...but the truth is, there's no getting around the fact that there is absolutely no plot or real character.<br /><br />At a certain point, we most know who the people are...even if we never understand where they are going. The sheer pretentiousness wore me down every time I tried to grasp a truth in this film.<br /><br />Call it beautiful, great and awesome...I just call it "cheating." All style and no substance. Sure, it's a matter of taste...but I would never take a confusing modernist pastiche of symbols and splashes over the spiritual clarity of Jean Cocteau or Renoir. But if it works for you, I'm all for it. Art is a personal thing, I guess.