Dead or Alive: Final, de film die naar verluidt de drie films in de zeer losse Dode of Alive-trilogie bij elkaar brengt en voornamelijk met elkaar in verband brengt door de sterren Riki Takeiuchi en Sho Aikawa, en door het feit dat elke film zijn aandeel heeft in bizarre gebeurtenissen, neuroses en massa's geweld, is, dat moet gezegd, de zwakste van het hele stel. Dat geen van de drie films uiteindelijk een teleurstelling wordt, is niet zozeer een bewijs van de creativiteit van het materiaal, maar eerder van de pond-voor-pond mentaliteit die regisseur Takashi Miike aanneemt ten opzichte van de omgeving en het materiaal. Hier biedt hij een duidelijk dystopische toekomst, zij het op bescheiden schaal, waarin een homoseksuele burgemeester/dictator (Richard Chen) het hele dorp bedwelmt, met uitzondering van een groep rebellen. Een van hen is Ryo (Aikawa), een robot met een dodelijke vaardigheid, maar ook met het vermogen om lief te hebben en te leren en zo. Dan is er een smeris, Takeshi (Takeiuchi), die toevallig de beste wachter van de burgemeester is. Maar het begint uit de hand te lopen aan beide kanten. Ryo sluit zich aan bij de rebellen en Takeshi bij zijn werkgever, maar het loopt uit op bloedvergieten, net een gijzelingssituatie die uit de hand is gelopen, en Takeshi komt erachter dat zijn vrouw en zoon robots zijn (niet in een buitenaardse stemming, hoor, maar plotseling, alsof de macht is verdwenen) en dat hij er zelf ook een is. En dat leidt allemaal tot een laatste, onverklaarbare krachtmeting tussen de twee mannen.<br />Vreemd dat er nog een film is waarin Miike pieken en dalen heeft, waarbij hij soms dat middenterrein van succes vindt waar sciencefiction enige betekenis kan hebben. Maar uit dit verhaal valt eigenlijk niets op te maken, behalve dat de burgemeester/dictator een rare snuiter zonder achtergrondverhaal is, die zich uitleeft en ervoor zorgt dat stelletjes niet zwanger worden en dat alles onder controle blijft. Hij heeft ook zijn liefdesslavin bij zich, vermoed ik, in de hilarische niet-sprekende rol van een saxofonist die soms ook een rol speelt als menselijk decor als hij de sombere blues niet wegstopt. Ondertussen krijgen we de conventionele kanten van Ryo en Takeshi's verhalen te horen, en die zijn nooit oninteressant, alleen niet overtuigend genoeg om de aandacht vast te houden. Natuurlijk voelt Miike zich niet te goed om een beetje lol te maken, zoals wanneer Takeshi Michelle (Maria Chen) het water in gooit om haar te laten zwemmen na een poging tot moord op de burgemeester, of wanneer de oorspronkelijke rebellenleider zonder enige reden Engels spreekt. Aan het begin van de film is er zelfs een speels eerbetoon aan oude sciencefictionstrips. De sterke punten van Miike's film zijn deze keer puur stylistisch en de keuze van locaties en sets.<br />Het is net een grunge-Japanse Alphaville, waar alles door alle special effects nog steeds een eigentijdse sfeer heeft. En ik vond de geelgroene tint die Miike door de film heen gebruikte echt mooi, want die kwam heel goed tot uiting in de buitenscènes en voegde net genoeg knispering toe in de binnenscènes. Maar wat de pieken en dalen betreft, die zie je tijdens de climax steeds duidelijker <0xE2><0x80><0x93> en ook het niveau van de visuele effecten van de sf-film, met misschien nog een paar dollar extra erin gestopt. Dit bevat het grappigste materiaal in de meest uitzinnige, freudiaanse zinnelijkheid van de regisseur, ook al moet het met een ondraaglijke list beginnen; de manier waarop Ryo en Takeshi elkaar uiteindelijk ontmoeten is een soort toeval en alleen maar een middel voor de producenten om te proberen de afgelopen twee films goedkoop met elkaar in verband te brengen, terwijl dat niet nodig was. Aan de andere kant, met betrekking tot de puur schuldige amusementswaarde van een film als die van Miike waarin je iets totaal onverwachts en heel primitief seksueels ziet, staat hij helemaal boven aan de lijst van de beste scènes in _Geluk van de Katakuris en Bezoeker Q_. Het neemt zichzelf té serieus, en is des te beter af door zijn verdorven listen, militaristisch verval en culturele verwaandheid, uitgestald op pulpniveau.
Dead or Alive: Final, the movie that supposedly brings together the three films in the very loose Dead or Alive trilogy, and connected mostly by its stars, Riki Takeiuchi and Sho Aikawa and that each film has its share of bizarro-world fixtures and neuroses and heaps of violence, is admittedly the weakest of the lot. That none of the three films ends up being a disappointment is less a testament to the creativity of the material but to the pound-for-pound guts that director Takashi Miike takes with the surroundings and the material. Here he presents an overtly dystopian future, however low-key, where a homosexual mayor/dictator (Richard Chen) has the entire village drugged except for a group of rebels. There's also replicants- robots- in this year of 2346, one of them is Ryo (Aikawa), a robot of complete lethal skill but also with the capacity to love and learn and so forth. Then a cop, Takeshi (Takeiuchi) happens to be the mayor's top guard. But things start to unravel on both sides, Ryo teaming up with the rebels and Takeshi with his employer, though blood-soaked mishaps like a hostage trade-off gone bad, and with Takeshi finding out his wife and son are robots (not done in an Alien mood, mind you, just suddenly as if in a the power went out), and that he himself is one as well. And it all leads up to one last, inexplicable showdown between the two men.<br /><br />Strange that there's yet another film where Miike has peaks and valleys here, sometimes finding that middle ground of success where science fiction can have some meaning to it. But there really isn't anything to take from this story, except that the mayor/dictator is a dingbat with no back-story who gets his rocks off making sure his drug stops couples from getting pregnant and that everything remains under control. He also has along with him his love slave, I'd guess, in the hilarious non-speaking part of a saxophone player who also doubles sometimes as a human fixture when not plugging away the moody blues. Meanwhile, we get the conventional sides to Ryo and Takeshi's stories, and they're never uninteresting, just not totally convincing enough to hold interest. Of course Miike isn't above having some fun, like when Takeshi plops Michelle (Maria Chen) in to the water to get her to swim after a near-assassination attempt on the mayor, or in having the original rebel leader speaking English for no good reason at all. There's even a playful homage to old sci-fi cartoons at the start of the film. But there's nothing very compelling substance-wise, with the exception of Takeshi's minor turns at becoming "good" midway through the film (helping one couple get by with clearance to have a kid), and mostly Miike's strengths this time are purely stylistically and in the choice of locations and sets.<br /><br />It's like a grungy Japanese Alphaville where everything still has a contemporary feel through all of the special effects. And I really liked the yellow-green tint Miike used through the movie, as it impacted very well in outdoor scenes and added just enough grittiness in the indoor scenes. But as for peaks and valleys, one sees this ever more clearly- and the sci-fi movie channel level of visual effects, with maybe a few more dollars put into it- during the climax. This contains some of the funniest material in the most delirious, Freudian sensibility from the director, even if it has to get started by unbearable contrivance; the way that Ryo and Takeshi finally meet up is sort of random and just a means for the producers to try and cheaply tie together the past two films, when it wasn't needed. On the other hand, in terms of the sheer guilty entertainment value of a flick like Miike's where one sees something totally unexpected and very crudely sexual, it ranks right up there with the best scenes in Happiness of the Katakuris and Visitor Q. Overall, Dead or Alive: Final is a cheesy 90 minute effort that doesn't take itself TOO seriously, and is better off all the more for its wicked contrivances, militaristic decay and cultural hang-ups put on pulp-level display.