Ik heb altijd al heel lang ELECTRA GLIDE IN BLUE willen zien. Ik ben altijd geïntrigeerd geweest door de titel, de ster en de woestijn, maar om de een of andere (nu vrij duidelijke) reden is deze film nooit op tv te zien of mis ik hem toevallig als hij ooit wordt vertoond. Nou, na het kijken van de dvd weet ik waarom de film zelden wordt vertoond: het is omdat hij niet zo goed is. Eigenlijk zou ik zeggen dat hij nogal een zooitje is.<br />ELECTRA GLIDE IN BLUE is gemaakt door een eerste regisseur en het is te zien. De film bestaat voornamelijk uit een serie beelden die nergens mee samenvalt. Het is meer een verzameling korte films die lukraak aan elkaar zijn geknoopt. De film kan als volgt worden samengevat: intro (moord); smeris en vriendin samen; introcredits; smerissen gaan aan het werk; gekke vent vertelt verhaal; smeris vindt lijk; smeris en commissaris en vriendin aan de bar; achtervolgingsscène enzovoort. De scènes vloeien gewoon niet samen. Ze zijn heel duidelijk onafhankelijk van elkaar en daarom is de karakterisering zwak, op het amateuristische af. De scène aan de bar met de vriendin, de scène op de boerderij met de hippies, de scène met Big John en de Chief die tegen elkaar staan te schreeuwen, waren huiveringwekkend. Tijdens die (afschuwelijke) momenten hield ik de film bijna stil.<br />Het gebrek aan ervaring van de filmmaker is in de hele film te zien. De stijl, net als in de jaren zeventig, is overal. Door de intro van de kredietscène lijkt de film op een reclamespot voor de politie. Dan probeert hij een buddyfilm te zijn (Big John en Zipper), dan een moordmysterie, dan een melodramatisch liefdesverhaal, enzovoort. Een film hoeft geen bepaalde stijl te hebben om succesvol te zijn, maar ik ben bang dat de stijl in ELECTRA GLIDE IN BLUE verward was. Je kunt duidelijk zien dat de regisseur geen idee had wat hij deed of waar hij mee bezig was.<br />De film is niet helemaal een ramp. Hoewel de inhoud van ELECTRA GLIDE IN BLUE bijna amateuristisch is, ziet het er uiterst (en bedrieglijk) professioneel uit. De filmografie is verbluffend. Elk beeld is een tentoonstelling in een kunstgalerie waard. Of, omdat de regisseur voor het eerst (en het laatst) in de muziekbusiness actief was, een albumcover waard. Het prachtige uiterlijk van de film geeft het eindproduct meer geloofwaardigheid dan het eigenlijk verdient. En dankzij de acteerprestaties van Robert Blake (van een echt slecht geschreven personage), houdt de film een zekere mate van realisme, ook al is er verder niets zinnigs aan. Wat zo opmerkelijk is aan het uiterlijk en de compositie van de film, is dat hij een miljoen keer is gekopieerd en gekopieerd. De intro deed me denken aan iets als TOP GUN, dat dertien jaar later werd gemaakt. Scènes van Johnny die zich aankleedt, met zijn kleren op het bed, deden me denken aan _American Gigolo_. Vreemd genoeg heeft _ELECTRA GLIDE IN BLUE_ een heel eigen sfeer, dankzij de verbluffende beelden, ook al zijn het verhaal en de filosofie erachter hopeloos ouderwets.<br />Dus is _ELECTRA GLIDE IN BLUE_ aan de ene kant een opmerkelijk onderschatte en over het hoofd geziene film, omdat hij duidelijk veel toekomstige filmmakers heeft beïnvloed waar het de look en de compositie betreft. Er zijn maar heel weinig films die kunnen beweren dat ze dat hebben bereikt, en de legendarische cinematografieker Conrad Hall zou de eer moeten opstrijken. Maar aan de andere kant wordt EGIB ook terecht vergeten, omdat de arme personages, het verwarrende verhaal en de onduidelijke richting geen van alle de moeite van het onthouden waard zijn.
I always wanted to see ELECTRA GLIDE IN BLUE for a very long time. I've always been intrigued by the title, the star and the desert but for some (now pretty clear) reason, this film is never shown on TV or I've happen to miss it if it's ever shown. Well, after watching the DVD, I now know why the movie is rarely shown: it's because it's not that good. In fact, I'd say it's pretty much of a mess.<br /><br />ELECTRA GLIDE IN BLUE was made by a first time director and it shows. The film is mainly a series of vignettes with absolutely nothing holding it together. More like a collection of short movies haphazardly strung together. The movie can be boiled down to this: intro (murder); cop and girlfriend together; intro credits; cops going to work; crazy guy tells story; cop finds dead body; cop and chief and girlfriend at bar; chase scene; etc. The scenes just don't flow together. They're very distinctively independent from each other and because of this the characterization is weak, borderline amateurish. The scene at the bar with the girlfriend, the scene at the farm with the hippies, the scene with Big John and the Chief yelling at each other were cringe worthy. I almost stopped the film during those (awful) moments.<br /><br />The film-maker's lack of experience is in evidence throughout the film. The style, like the 1970s, is all over the map. The intro credit scene makes the movie look like a commercial for law enforcement. Then it tries to be a buddy film (Big John and Zipper) then a murder mystery; then a melodramatic love story; etc. A film doesn't have to have one particular style in order to be successful but I'm afraid the style in ELECTRA GLIDE IN BLUE was confused. You can clearly see that the director had no idea what he was doing or where he was going with it.<br /><br />The film is not a complete disaster. While the content of ELECTRA GLIDE IN BLUE is almost amateurish, the look of it is extremely (and deceptively) professional. The cinematography is stunning. Every frame is worthy of an exhibition at an art gallery. Or, because the first (and last) time director was involved in the music business, worthy of an album cover. The beautiful look of the film gives more credence to the finish product than it really deserves. And thanks to Robert Blake's acting (of a really badly written character), the film maintains a certain level of realism, even though nothing else makes much sense. What's remarkable about the look and composition of the film is that it's been copied and duplicated a million times over. The intro credits reminded me of something like TOP GUN, which was made 13 years later. Scenes of Johnny dressing up, with his clothes on the bed, reminded me of American Gigolo. Strangely enough, ELECTRA GLIDE IN BLUE has a very contemporary feel to it, due to the stunning visuals, even if the story and the philosophy behind it are hopelessly outdated.<br /><br />So, ELECTRA GLIDE IN BLUE is, on one hand, a remarkably underrated and overlooked film because it obviously influenced a lot of future filmmakers out there when it comes to the look and composition. Very few films can claim to have achieved this and legendary cinematographer Conrad Hall should take full credit. But, on the other hand, EGIB is also deservedly forgotten because the poor characters, confusing story, and muddled direction, none of which are worth of remembering.