Roy Andersson is erin geslaagd iets tot stand te brengen dat bijna alle conventies van wat een film hoort te zijn tart, een kunstwerk dat tegelijkertijd mooi, grappig en indringend is. Het eindresultaat is een ontroerend, zij het wat onsamenhangend verhaal over de mensheid in haar eenvoudigste en eerlijkste vorm.<br />Dit zal waarschijnlijk niet iedereen aanspreken, de humor is zelfs zo verfijnd dat velen er waarschijnlijk niet van zullen genieten. De bijna absurd lange takes, de ongemakkelijke stiltes en de constante middellange shots zullen zelfs het meest gewillige publiek beslist afschrikken. Het zijn deze onsamenhangende verhalen en onconventionele gedachten die Andersson tot een wereld maken waarin alle personages op hun eigen absurde manier in het middelpunt van de belangstelling staan. Elke scène wordt opgeslokt door de troosteloze omgeving en de personages lijken alleen te staan in hun eigen eigenaardigheid. Het is soms moeilijk om naar de film te kijken, niet in de laatste plaats omdat geduld een vereiste is, zoals bij veel van zijn films. Maar terwijl sommigen de film op een artistieke troon zetten, kijken anderen er alleen maar verward naar.
Roy Andersson has managed to craft something that defies nearly all conventions of what a film should be, a piece of art that is both beautiful, funny and evocative at the same time. The end result is a moving, if somewhat fractured tale about humanity in its simplest and most honest forms.<br /><br />This is unlikely to appeal to everyone, in fact the humour is so finely tuned that many are unlikely to get on its wavelength. The almost absurdly long takes, awkward silences and consistent medium shots will most definitely put off even the most willing of audiences. But it is within these disjointed tales and unconventional thinking that Andersson shapes a world where every character seems to take centre stage in their own absurd way. Each scene is absorbed by the desolate environments, with the characters seemingly left alone in their own oddity Its a difficult piece to watch at times, not least because like many of its scenes, it requires patience. But whilst some may hail it upon an artistic throne, others will simply look on in confusion. Its a film that blends understated humour with own brand of heart