Een paar jaar geleden heb ik een essay gelezen van een feministische filmtheoreticus die Rosalind Russell kort heeft genoemd. Deze theoreticus schreef dat de 'kracht' van de'sterke vrouwen' die Rozzie R. speelde deels lag in hun vermogen om hun man bij te staan (ook als hij het niet waard was).<br />Ik dacht na het zien van 'Crimes of Passion' aan dit essay.<br />Kathleen Turner straalt dezelfde kracht en stijl uit als Russell in haar vertolking van China Blue, de prostituee. Ze is het voorwerp van genegenheid voor twee mannen: de gestoorde priester die Anthony Perkins speelt, en een nietszeggende jongen van lichte zeden die zijn huwelijk langzaam ziet vervagen. En ze wil geen van beiden ook maar een haar op haar hoofd krenken tot...<br /><br />'Dat zal ik doen.' Ik wil niet zeggen dat ik de afloop verklap <0xE2><0x80><0x93> maar ik kan wel zeggen dat dit uiteindelijk de fantasie van Bland Whitebread Boy is. Hoezeer Ken Russell ook zijn best doet, hij kan niet verhullen dat deze film in wezen een melodrama uit de jaren veertig is voor de MTV-generatie. Afgezien van de retrogressieve klasse- en sekspolitiek zien die oude zwart-witfilms er in vergelijking hiermee revolutionair uit.
A few yrs ago, I remember reading an essay by a feminist film theorist who briefly mentioned Rosalind Russell. This theorist wrote that the 'strength' of the 'strong women' that Rozzie R. played lay partly in their ability to stand by their man (even when he wasn't worth it).<br /><br />I thought of this essay after watching 'Crimes of Passion'.<br /><br />Kathleen Turner exudes the same strength and style as Russell in her portrayal of prostitute China Blue. She's the object of affection for two men: the loony priest played by Anthony Perkins, and a bland whitebread boy who's marriage is slowly fading. And she won't let either of them have a piece of her until ...<br /><br />I won't give away the ending - but I will say that this is ultimately Bland Whitebread Boy's fantasy. No matter how hard Ken Russell tries, he can't disguise the fact that this movie is basically a 1940s melodrama for the MTV generation. Except its retrogressive class and gender politics make those old black-and-white films look revolutionary by comparison.