Even laten we de culturele aspecten van deze film even buiten beschouwing, ook al is het een heel belangrijke kant ervan, en laten we kijken naar het simpele feit dat dit een heel mooi liefdesverhaal is. Twee individuen bevinden zich in een moeilijke situatie, veroorzaakt door twee egoïstische echtgenoten. Ze moeten hun trieste dagen doorkomen zonder enig sprankje hoop. Als elk van deze twee vrouwen alleen was geweest, stel je dan eens voor wat voor soort leven ieder van hen had moeten accepteren. Ze vonden elkaar en werden verliefd. Dat deze liefde in strijd was met alle sociale, religieuze en culturele wetten van hun omgeving is bijna irrelevant. Ze hielden van elkaar, vonden troost in elkaar, dat was voldoende. De reactie van de mensen om hen heen is maar een klein feitje dat ze moeten accepteren, zelfs moeten lijden, en dan kunnen ze verder met hun leven, hun leven. Heel fijn.
For a moment, let's put aside the cultural aspects of this movie, even if it is a very important side of it, and let's look at the simple fact that this is a very nice love story. Two individuals find themselves in a difficult situation, caused by two selfish husbands. They have to live through their sad days without any ray of hope. If each one of these two women had been alone, imagine what kind of life each one would have had to accept. They found each other and they fell in love. That this love was against all the social, religious and cultural laws of their environment is almost irrelevant. They loved each other, found relief in each other, that was sufficient. The reaction of the individuals around them is but a small fact that they have to accept, suffer even, and then they can go on with their lives, their life. Very nice.