Normaal gesproken zou ik mijn tijd niet verdoen met het bekritiseren van een waardeloze film als deze. Maar ik heb deze week geen werk, dus ik heb tijd genoeg om me te wentelen in betekenisloze trivialiteiten. Om te beginnen wil ik zeggen dat ik vaak geniet van niet-commerciële, niet-alternatieve, niet-Amerikaanse cinema. (Klik gerust op mijn gebruikersprofiel voor een ondersteunende filmografie.) Er worden genoeg slechte films uitgebracht in landen buiten de Verenigde Staten. Geloof me, ik ben door honderden ervan gekweld. 'Lost In Beijing' is een bijzonder slechte film.<br />Het eerste halfuur is een indrukwekkende, non-stop vertoning van morele degeneratie. Deze film biedt een paar klassieke zedenpreken die op hetzelfde niveau thuishoren als Kim Ki-duks 'Bad Guy' (2001). <br /><br />1. Vrouwen vinden het leuk om verkracht te worden; 2. verkrachting moet verheerlijkt, geprezen en gerespecteerd worden; 3. voel je vrij om elke vrouw te verkrachten die je maar wilt, want terwijl je haar 'bevredigt' zal ze het uiteindelijk leuk gaan vinden en een orgasme krijgen; 4. als je vrouw wordt verkracht, zorg er dan voor dat je haar verkrachter afperst voor een heleboel geld, maar als hij niet betaalt, neuk je gewoon herhaaldelijk met zijn slet van een vrouw als compensatie; 5. als je vrouw wordt verkracht, zorg er dan voor dat je haar de volgende dag neukt en vernedert terwijl je de rol van de verkrachter speelt en haar tergt met zinnen als: 'Heeft hij je zo geneukt?' Nadat je persoonlijk bent verkracht, moet je vriendschap sluiten met je verkrachter en zo veel mogelijk met hem omgaan.<br />Hoe kan iemand die bij zijn volle verstand is zich iets aantrekken van een van deze figuren? Ze zijn niets meer dan een stelletje gedegenereerden die niet alleen een zorgeloos leven leiden, maar ook nog eens genieten van hun betekenisloosheid en elkaar steunen. Maar begrijp me niet verkeerd. Ik ben heel goed in staat om van films te genieten die levensstijlen en zeden weergeven die in tegenspraak zijn met mijn eigen zeden. 'Ichi the Killer' (2001) en 'Moonlight Whispers' (1999) zijn heel interessante weergaves van sadomasochisme. 'Strange Circus' (2005) is een buitengewoon pervers toneelstuk over seksueel misbruik van kinderen. 'Marriage Is A Crazy Thing' (2002) is een vernietigende aanklacht over het traditionele huwelijk. Ik heb me bij tijd en wijle vermaakt met 'Samsara' (2003) en 'Samsara' (2001). Het verschil is dat die films in feite een interessante psychologische inhoud en karakterontwikkeling hebben, terwijl 'Lost in Beijing' vrijwel geen karakterontwikkeling heeft.<br />Het is bekend dat er op deze planeet mensen met een onorthodoxe geestesgesteldheid bestaan, maar zonder een soort karakterontwikkeling of psychologie achter de daden zelf, krijg je uiteindelijk een oppervlakkige uiteenzetting van verachtelijk gedrag. Waarom is Bing Bing uiteindelijk bevriend met haar verkrachter en geeft hij om hem? Waarom accepteert de vrouw van een verkrachter zijn gedrag onvoorwaardelijk? De filmmakers hebben nooit de moeite genomen ons dat te vertellen. Zelfs de overduidelijke tegenstelling tussen rijke en arme klassen was onbeholpen bedacht en diende uiteindelijk alleen maar als een situatiebepaler. Het voelt allemaal te nietszeggend en vergeetbaar aan nadat het smerige openingsuur voorbij is.<br />Andere recensenten hier lijken morele dubbelzinnigheid te verwarren met complexe personages. De reden dat je niet kunt kiezen voor welke persoon je sympathie hebt, is dat die persoon niet goed is ontwikkeld. Denk niet dat deze film complexe personages heeft omdat ze niet duidelijk gedefinieerd zijn. Integendeel, de reden dat ze niet duidelijk gedefinieerd zijn, is dat we niets weten over hen of wat ze denken. Dat is nauwelijks een positief attribuut van deze film.<br />Aan de positieve kant zijn het camerawerk en het acteerwerk vrij goed, maar al het andere wordt alleen maar saaier en saaier naarmate de film vordert. Je kunt dit naast rotzooi als 'Turning Gate' (2002) plaatsen.' What Time Is It There' (2001), 'Irreversible' (2002) en de eerder genoemde 'Bad Guy'.
I normally wouldn't waste my time criticizing a useless movie such as this. However, I'm off of work this week, so I have plenty of time to wallow in meaningless trivialities. To start, let me say that I frequently enjoy non-commercial, non-mainstream, non-American cinema. (Feel free to click on my user profile for a supporting filmography.) That said, there are plenty of bad movies that are released in countries outside of the U.S. Trust me, I've been tortured by hundreds of them. "Lost In Beijing" is one particularly bad film.<br /><br />The opening half hour is an impressive, non-stop exhibition of moral degeneracy. This film provides some classic morals that belong on the same level as Kim Ki-duk's "Bad Guy" (2001). <br /><br />1. women actually enjoy being raped; 2. rape should be glorified, praised, and respected; 3. feel free to rape any woman you like, because while your "doing" her she'll eventually start to like it and reach orgasm; 4. if you're wife gets raped, make sure you blackmail her rapist for lots of money, but if he doesn't pay, just repeatedly bang his slut of a wife as compensation; 5. if you're wife gets raped, be sure to screw and degrade her the next day while playing the role of the rapist, taunting her with lines like, "Did he fu*k you like this?"; 6. if you're husband is a rapist, just accept it; 7. after you personally get raped, befriend your rapist and hang out with him whenever possible.<br /><br />How can anyone in their right mind care about any of these characters? They're nothing more than a bunch of degenerates who not only live their lives in careless ways, but actually revel in their meaninglessness and support each other. Don't misunderstand me though. I'm very capable of enjoying films that depict lifestyles and morals that are contradictory to my own. "Ichi the Killer" (2001) and "Moonlight Whispers" (1999) are very interesting portrayals of sado-masochism. "Strange Circus" (2005) is an exceedingly perverted play on child sexual abuse. "Marriage Is A Crazy Thing" (2002) is a scathing indictment on traditional marriage. Even religiously-based movies like "Running On Karma" (2003) and "Samsara" (2001) have entertained me on occasion. The difference is that those films actually have some interesting psychological content and character development to them, whereas "Lost In Beijing" has virtually none.<br /><br />It's known that people with unorthodox mindsets exist on this planet, but without some kind of character development or psychology behind the acts themselves, you end up with a superficial exposition of despicable behavior. Why, exactly, does Bing Bing eventually befriend and care for her rapist? Why does the wife of a rapist accept his behavior unconditionally? The filmmakers never bothered to tell us. Even the obvious juxtaposition of rich and poor classes was ineptly conceived and in the end served as a mere situational ploy. It all feels too bland and forgettable after the filthy opening half hour subsides. <br /><br />Other reviewers here seem to have confused moral ambiguity with complex characterization. The reason you can't choose which person to root for is because they weren't developed properly. Don't think that this movie has complex characters just because they're not clearly defined. On the contrary, the reason they're not clearly defined is because we know nothing about them or what they're thinking. This is hardly a positive attribute of this movie. <br /><br />On the positive side, the camera-work and acting are quite good, but everything else just gets duller and duller as the film progresses. You can place this alongside trash like "Turning Gate" (2002), "What Time Is It There" (2001), "Irreversible" (2002), and the aforementioned "Bad Guy."