Jane Craig, tv-producer, ontmoet Tom Grunick (Hurt), een veelbelovende nieuwspresentator, tijdens een seminar, en hun wederzijdse aantrekkingskracht brengt hen terug naar haar kamer. Maar de romantiek is van korte duur als blijkt dat Tom, in zijn eigen woorden, 'niet goed is in waar ik goed in ben', en Jane beseft dat hij de personificatie is van alles waar ze een hekel aan heeft in de richting van het tv-nieuws. De klap komt als Tom onthuld dat hij op het punt staat om bij haar nieuwsbureau in Washington te gaan werken.<br />De aanvankelijke aantrekkingskracht van Jane en Tom krijgt daarom een tweede kans, maar zal Jane in staat zijn om haar professionele mening over de man tot wie ze zich aangetrokken voelt opzij te zetten <0xE2><0x80><0x93> en zou ze dat moeten doen? Aarons carrière loopt vertraging op omdat hij niet het zelfvertrouwen en de sociale vaardigheden <0xE2><0x80><0x93> en het klassieke knappe uiterlijk <0xE2><0x80><0x93> heeft om het succes te worden dat zijn nieuwe, minder gekwalificeerde en minder intelligente collega <0xE2><0x80><0x93> Tom <0xE2><0x80><0x93> aan het worden is. Hij maakt zich ook zorgen dat zijn goede vriendin Jane misschien verliefd wordt op Tom, ondanks haar betere beoordelingsvermogen, aangezien het steeds duidelijker wordt dat Aaron zijn eigen romantische gevoelens voor haar heeft.<br />Deze centrale romantische plot speelt zich af in de beproevingen en beproevingen van een nieuwszender, waar morele dilemma's en ethiek snel worden bevochten en waar uiterlijkheden en dramatische effecten steeds vaker voorkomen en belangrijk worden. Het grootste deel van de hap komt voort uit goed geobserveerde commentaren en scènes. Een van de vele momenten is een scène waarin Tom voor het eerst kennismaakt met Bill Rorich, de beste nieuwslezer van het Netwerk (een cameerol voor Jack Nicholson), en de camera zich richt op hun handdruk. In een film vol grote lijnen en lange en korte dialogen besef je veel over het karakter van deze twee mannen door dit ene snelle shot van twee handen.<br />De dialoog tussen de personages behoort tot de intelligentste en geestigste die je waarschijnlijk ooit ergens op film en in zo'n overvloed zult aantreffen. Brooks krijgt de beste rollen, in overeenstemming met zijn personage, maar zelfs de allerkortste gesprekken, die toevallig zijn en misschien worden afgeluisterd door een of meer van de personages die zich door een volle zaal bewegen, moeten worden afgeluisterd.<br />Hunter is een tour de force in deze rol waarvoor ze terecht (en niet alleen) voor een Oscar is genomineerd, en waarvoor ze die waarschijnlijk ook zou hebben gekregen als het om een rol in een film was gegaan die niet de spot dreef met een deel van wat een nauw verwante industrie was geworden <0xE2><0x80><0x93> en tegen een sterke vertolking van een andere actrice in een meer traditionele feelgood-romcom.<br />Brooks is ook uitstekend als de voortdurend gefrustreerde en soms te zelfvoldane Aaron Altman. Hoewel Pijn het uiterlijk en de persoonlijkheid bezit die van zijn personage worden verlangd, is hij er niet altijd van overtuigd dat hij net zo dom is als het personage zegt dat hij is of wordt geacht te zijn. Hij vertoont een latente intelligentie die hem in staat stelt het beste te maken van zijn ogenschijnlijke beperkingen, wat misschien plausibel is, maar ik denk niet dat het Pijn helemaal lukt. Afgezien van de keren dat hij ons vertelt dat hij'stinkt' of 'het niet snapt', komt Pijn over als iets slimmer dan dat. Voor de rest is het een effectieve rol, waarin zijn personage wordt gecompromitteerd door de intellectuele beperkingen, maar Brooks en Hunter overschaduwen Pijns prestatie enigszins. Het is het enige negatieve dat ik over de hele film kan zeggen, en wie zal zeggen of iemand anders het beter gedaan zou hebben, of beter uit de bus zou zijn gekomen, naast Hunter en Brooks en hun optredens in deze film.<br />Ondersteuning wordt geboden door onder anderen Robert Prosky, Lois Chiles en Joan Cusack, en er is ook een bijrol voor Christian Clemenson, die later in Boston Legal beroemd zou worden, en een heel kort bijrolletje voor Joans broer, John Cusack, wiens gezicht je niet eens ziet.<br />James L. Brooks heeft ons veel grote tv-programma's en films geleverd, en deze film zou op de lijst van de allerbeste moeten staan. Het had misschien geen Oscars gewonnen, ondanks zeven nominaties, maar het had wel veel andere prijzen gewonnen en Holly Hunter in een ster veranderd.
TV News producer, Jane Craig (Hunter) meets Tom Grunick (Hurt), an up-and-coming news presenter, at a seminar, and their mutual attraction takes them back to her room. Romance, however, is cut short, when it emerges that Tom is, in his own words, "no good at what I'm being a success at", and Jane realises he personifies everything she hates about where TV news is going. The rub comes when Tom reveals he is about to join her news bureau in Washington.<br /><br />Jane and Tom's initial attraction is therefore given a second chance, but will Jane be able to put aside her professional opinion of the man she finds herself attracted to - and should she? Aaron Altman (Brooks) is Jane's highly intelligent reporter colleague and confidante. Despite his obvious talent, Aaron's career is stalling as he lacks the confidence and people skills - and the classic good looks - to be the success that his new, less qualified and less intelligent colleague - Tom - is becoming. He is also concerned that his good friend Jane maybe falling in love with Tom, despite her better judgement, as it becomes increasingly clear that Aaron has his own romantic feelings for her.<br /><br />This central romantic plot is set within the trials and tribulations of a TV news network office, where moral dilemmas and ethics are wrestled with quickly and where appearances and dramatic effect are becoming more prevalent and important.<br /><br />This is where most of the bite comes from with well-observed comment and scenes. One of many moments is a scene where Tom meets the Network's top anchorman, Bill Rorich (a cameo role for Jack Nicholson), for the first time, and the camera focuses on their handshake. In a film full of great lines and dialogue, long and short, you realise a lot about these two men's character from this one quick shot of two hands.<br /><br />The dialogue between characters is amongst the most intelligent and witty you are ever likely to find anywhere on film and in such abundance. Brooks gets the best portion of them, in line with his character, but even the briefest conversations that are incidental and perhaps over-heard by one or more of the characters as they move through a crowded room, should be listened to.<br /><br />Hunter is a tour-de-force in this role for which she was rightly (and not alone) nominated for an Oscar, and for which she probably would have got if it was for a role in a film that didn't mock part of what had become a closely related industry - and against a strong performance from another actress in a more traditional feel-good, rom-com.<br /><br />Brooks is also excellent as the constantly frustrated and occasionally too-smug-for-his-own-good, Aaron Altman.<br /><br />Hurt, whilst possessing the looks and providing the personality required of his character, does not always convince that he is quite as dim-witted the character says he is or is supposed to be. He displays a latent intelligence that enables him to make the most of his apparent limitations, which may be plausible, but I don't think Hurt quite pulls it off. Apart from when he tells us he "stinks" or "doesn't get it", Hurt comes across as a bit smarter than that. Otherwise it is an effective performance, in a role where his character is compromised by its intellectual limitations, but Brooks and Hunter slightly overshadow Hurt's performance. It is the only negative thing I can say about the whole film, and who is to say that anyone else would have done it better, or come off any better, when next to Hunter and Brooks and their performances in this movie.<br /><br />Support is ably provided by, amongst others, Robert Prosky, Lois Chiles and Joan Cusack, and there is also a bit-part role for Christian Clemenson of subsequent Boston Legal fame, and the briefest of bit-parts for Joan's brother, John Cusack, whose face you don't even see.<br /><br />James L Brooks has provided us with many great TV shows and movies, and this film should rank up there with the very best of them. It may not have won any Oscars, despite seven nominations, but it did win plenty of other awards, and turned Holly Hunter into a star.