Konijnkoorts is zo'n film die je niet vaak ziet. Hij duurt 90 minuten, vergt weinig van de kijker en levert evenveel op, en ik denk dat Konijnkoorts op elke aardse televisiezender, zelfs op primetime, vrij goed ontvangen zou worden. En daarom vraag ik me af waarom hij naar de bioscoop is gehaald.<br />De film is opgenomen in de stijl van een televisiedocumentaire en stelt ons voor aan 6 vrouwen die een verslavende relatie hebben met de Konijn Vibrator. De film is voornamelijk gericht op het onderzoeken van een zogenaamde verslavende eigenschap van het beroemde seksspeeltje. Het verhaal is de hele tijd ronduit grof. <br />De verhaallijn is sterk, een inleiding tot een paar goed uitgewerkte en sympathieke personages, een leuk achtergrondverhaal, personages en situaties die zich ontwikkelen tot een boeiend verhaal, en aangename conclusies. Helaas is er niets wat slim of nieuw aanvoelt.<br />De Konijnenkoorts heeft een paar scherpe momenten, een paar schakelaars die hints geven over waartoe de schrijvers in staat zijn, en alle eer aan hen <0xE2><0x80><0x93> het zijn niet alleen negentig minuten aan flauwe grappen en insinuaties, ik zou er waarschijnlijk met mijn moeder naar kunnen kijken. Maar sommige scènes hebben een luiheid die het tegenhoudt, die momenten waarop je er klaar voor bent, wanneer je wilt dat het geweldig is, en het enige wat je krijgt is een snufje sit-com. <br />Ik grinnikte, verliet het theater met een gevoel van empathie voor de personages, maar ook met de bittere gedachte dat iemand een 90-minutenfilm had gemaakt voor tv, licht amusement, en had geprobeerd die in de nationale bioscoop te krijgen.<br />Ik denk dat Rabbit Fever iets bereikt van wat ze wilde bereiken, het is een eigenzinnig onderwerp, een afgeronde verhaallijn, een goed gepresenteerde cast en een goede afleiding gedurende 90 minuten. Maar er is niets in deze film dat de extravagantie van een bioscoopomgeving kan rechtvaardigen. Integendeel <0xE2><0x80><0x93> een paar reclames zouden de kijker de kans hebben gegeven om een sprankje leven te grijpen dat Rabbit Fever lijkt te missen.
Rabbit Fever is one of those film oddities. It's an enjoyable 90 minutes, demands little of the viewer, and delivers as much, and on any terrestrial television channel even in a prime time slot I think that Rabbit Fever would be rather well received. Which makes me wonder why it has been pushed into cinemas.<br /><br />The movie is filmed in the style of a television documentary, and introduces us to 6 women who have am addictive relationship with the Rabbit Vibrator. The film is primarily focused on investigating a supposed addictive quality to the famous sex aid product. The narrative is 100% tongue in cheek throughout.<br /><br />The storyline is strong, an introduction to some well rounded and likable characters, some enjoyable back-story, peripheral characters and situations develops into an engaging story, and pleasing conclusions. Sadly there's nothing that feels clever or new. <br /><br />Rabbit Fever has some sharp moments, a few switches that hint at what the writers are capable of, and all credit to them it's not just 90 minutes of knob gags and innuendo, I could probably watch it with my mother. But there's a laziness about some of the scenes that holds it back, those moments went you are up for it, when you want it to be outrageous, and all you get is a dollop of sit-com.<br /><br />I chuckled, I left the theatre feeling empathy for the characters, but I also left with the bitter thought that someone had taken a 90 minute reel of made for TV, light entertainment and tried to put it into national cinema. <br /><br />I think Rabbit Fever achieves some of what it set out to do, it's a quirky subject, a rounded storyline, a well presented cast and a good diversion for 90 minutes. But there's nothing in this that can justify the extravagance of a movie theatre environment. Quite the opposite - a few commercial breaks would have given the viewer chance to grab a breath of life that Rabbit Fever seems to lack.