Deze recensie had allang geschreven moeten zijn, want ik beschouw _A Tale of Two Sisters_ als de grootste film die ooit is gemaakt. Ik zal dit juweel afwegen tegen elke andere film op het gebied van scenario, cinematografie, acteerwerk, na-productie, montage, regie of welk ander aspect van filmmaken dan ook. Het is in alle gevallen bijna volmaakt, een waar meesterwerk in een zee van namaak-'meesterwerken'.<br />De structuur van deze film is met gemak de meest strak geconstrueerde in de geschiedenis van de cinema. Ik kan me geen andere film voorstellen waarin om de minuut iets van vitaal belang gebeurt. Ji-woon Kim lijkt letterlijk een film te hebben gemaakt die de kijker er praktisch toe dwingt hem op de meest gedetailleerde niveaus te ontleden. Een schijnbaar onbetekenend voorwerp kan worden getoond boven een rek met jurken, twee dagboeken, een druppel bloed die uit een scheur in de vloer komt, een flesje pillen, enzovoort. Zo'n gebeurtenis kan zich in elke andere film een paar keer voordoen, maar in A Tale of Two Sisters gebeurt het op zo'n razendsnelle, meedogenloze manier dat de kijker de film voortdurend in de gaten moet houden om te voorkomen dat hij iets belangrijks over het hoofd ziet. Met andere woorden, het inhoudsniveau van deze film is voldoende om gemakkelijk een dozijn andere films te vullen. Hoe kan iemand die bij zijn volle verstand is, meer van een film verlangen dan dit? Het is gewoon de hoogste, meest superieure vorm van cinema die je je maar kunt voorstellen. De meest geciteerde kritiek op A Tale of Two Sisters wordt keurig samengevat door Zefod B Goode, die ten onrechte beweert dat het verhaal een onsamenhangende, onopgeloste puinhoop is die verwarring gebruikt om een vals gevoel van intelligentie op te wekken, omdat het geen laatste reeks feiten bevat die ten grondslag liggen aan de intrigerende vragen. Hij stelt dat Ji-woon Kim een tiental mogelijke verklaringen heeft opgeworpen en het daarbij heeft gelaten. In werkelijkheid is echter niets minder waar. A Tale of Two Sisters biedt een reeks onaantastbaar objectieve feiten die de kijker helpen om de EXACTIEve gebeurtenissen van elke scène van de film te identificeren. Als onze goede vriend Zefod had opgelet, zou hij bijvoorbeeld de reeks duidelijke flashbacks hebben opgemerkt die voldoende feitelijke informatie verschaffen om de film te kunnen begrijpen. Deze flashbacks zijn overtuigend in tegenspraak met Zefods bewering dat de film volkomen subjectief is. De objectieve elementen van A Tale of Two Sisters zijn zo duidelijk voor iedereen die ze wil zien, dat alleen al de bewering van een gebrek aan objectiviteit het geduld van een kijker, die blijkbaar niet de geringste poging wil doen om ze te zien, in twijfel kan trekken. Kan Ji-woon Kim echt iets aanmerken op het ongeduld van kijkers die het verlangen missen om zijn film te begrijpen? Ik denk het niet. Ik wil niet de intelligentie beledigen van critici als Zefod, die A Tale of Two Sisters niet kunnen 'pakken', omdat het in feite niets te maken heeft met een gebrek aan intelligentie, maar met een gebrek aan doorzettingsvermogen. De film is zo doeltreffend uitgedacht dat de enige mogelijke verklaring voor verwarring een gebrek aan inspanning van de kant van de kijker is. Ja, deze film vergt een aanzienlijke hoeveelheid puzzelen, maar de stukjes passen in elkaar om een prachtig beeld te creëren. Je hoeft ze alleen maar in elkaar te passen. Vergeet niet dat het script is geschreven door iemand die het plaatje al in zijn hoofd had toen hij de stukken gewoon van elkaar scheidde en ze vakkundig op hun plaats zette, met als doel een schitterende cerebrale oefening te leveren die, wanneer hij voltooid is, een ultieme vorm van voldoening en ontzag schenkt.<br />Begrijp me niet verkeerd. Er zijn films die lijken te beginnen met een onvolledig plaatje en die een puzzel proberen te creëren die door opzet onoplosbaar is. Spider Forest (2004), Perfect Blue (1998) en Donnie Darko (2001) zijn daar perfecte voorbeelden van. A Tale of Two Sisters is dat niet. Het is ironisch dat Zefod beweert dat Darko meesterlijker is geconstrueerd dan A Tale of Two Sisters, vooral als je bedenkt dat Darko niet alleen bijna geen objectieve feiten verschaft, maar ook een wending aan het einde die het wezenlijke _deus ex machina_ cliché is dat je aan het eind van elke film die ooit is gemaakt kunt laten vallen om het ultieme voorbeeld van valse intelligentie te geven. Ik schaam me dat ik de twee films in één zin noem, maar het contrast is belangrijk. Hoewel het me verbaast dat Zefod een film noemt die instort als hij aan ook maar de geringste intellectuele inspanning wordt blootgesteld als een manier om kritiek te leveren op een film die alleen waarneembaar wordt door een significante toepassing van intellectuele inspanning. Hij houdt kennelijk van zijn 'intelligente' films in de meest oppervlakkige vorm. Dat wordt duidelijk als hij in zijn recensie 17 achtereenvolgende vragen stelt die door de film zelf heel overtuigend worden beantwoord. Lees maar eens de draadjes van Opiemar binnen het IMDb-forum Een verhaal van twee zusters. Iedereen die die draadjes zorgvuldig leest en toch een gebrek aan een objectieve oplossing voor deze film aanvoert, kan net zo goed helemaal ophouden met het kijken naar intelligente films, omdat de antwoorden zo verdomd ONBEKEND zijn.<br />Ik zou graag meer willen zeggen, maar ik ben aan mijn limiet van 1000 woorden gekomen. Alles wat hier gezegd is, moest gezegd worden. Het zij zo!
This review is long overdue, since I consider A Tale of Two Sisters to be the single greatest film ever made. I'll put this gem up against any movie in terms of screenplay, cinematography, acting, post-production, editing, directing, or any other aspect of film-making. It's practically perfect in all of them  a true masterpiece in a sea of faux "masterpieces." <br /><br />The structure of this film is easily the most tightly constructed in the history of cinema. I can think of no other film where something vitally important occurs every other minute. Quite literally, Ji-woon Kim seems to have made a movie that practically taunts the viewer to dissect it on the most detailed of levels. A seemingly insignificant object may be shown  a rack of dresses, two diaries, a drop of blood emanating from a floor crack, a bottle of pills, etc.  but upon meticulous inspection turns out to be so much more  a clue that helps to make sense of that particular scene (or perhaps the movie in total), which almost always contributes a stirring reflection upon the psychological concepts that lurk in the background until the viewer's intelligence prompts them to spring to the forefront. Such an event might occur a handful of times during any other movie, but in A Tale of Two Sisters such events occur in such a rapid-fire, relentless fashion that the viewer must watch the film in a perpetual state of alertness, lest they miss something important. In other words, the content level of this film is enough to easily fill a dozen other films. How can anyone in their right mind ask for anything more from a movie than this? It's quite simply the highest, most superlative form of cinema imaginable.<br /><br />The most commonly cited criticism of A Tale of Two Sisters is nicely summarized by Zaphod B Goode, who falsely claims that the story is an incoherent, unresolved mess that uses confusion to instill a false sense of intelligence because it does not provide a final set of facts underlying the intriguing questions. He posits that Ji-woon Kim tossed up a dozen possible explanations and left it at that. In reality, however, nothing could be further from the truth. A Tale of Two Sisters provides a series of unassailably objective facts that help the viewer to identify the EXACT occurrences of each and every scene of the film. If our good friend Zaphod had been paying attention, he would have noticed  for example  the series of obvious flashbacks which provide enough factual information to make sense of the film. These flashbacks convincingly contradict Zaphod's assertion of complete subjectivity. The objective elements of A Tale of Two Sisters are so obvious to anyone willing to see them that the mere assertion of a lack of objectivity can only call into question the patience of a viewer who apparently does not want to put forth even the slightest effort whatsoever to see them. Can Ji-woon Kim really be faulted for the impatience of viewers who lack the desire to understand his film? I think not.<br /><br />Please note that I will not insult the intelligence of critics such as Zaphod that cannot "get" A Tale of Two Sisters, because it really has nothing to do with a lack of intelligence as much as a lack of persistence. The movie spells itself out so effectively that the only possible explanation for confusion is a lack of effort on the part of the viewer. Yes, this film does require a rather significant amount of puzzle-solving, but the pieces fit together to create a beautiful picture. You need only put them together. Remember, the screenplay was written by someone with the picture already in mind  he simply separated the pieces and placed them skillfully throughout for the purpose of providing a magnificent cerebral exercise that  when completed  bestows an ultimate form of satisfaction and state of awe.<br /><br />Don't misunderstand me. There are films that seem to start with an incomplete picture and try to create a puzzle that is insoluble by design. Spider Forest (2004), Perfect Blue (1998) and Donnie Darko (2001) are perfect examples of this. A Tale of Two Sisters is not. It's ironic that Zaphod claims Darko to be more masterfully constructed than A Tale of Two Sisters, especially considering that Darko not only provides almost NO objective facts but also a twist ending that is the quintessential deus ex machina cliché that could be dropped at the end of any movie ever made in order to provide the ultimate in faux intelligence. I'm ashamed of myself for mentioning the two films in the same sentence, but the contrast is an important one. Although it does perplex me that Zaphod would cite a movie that crumbles when exposed to even the slightest intellectual effort as a way of criticizing a film that only becomes discernible thru a significant application of intellectual effort. He apparently likes his "intelligent" films in the most superficial form possible. This is evident when he makes 17 consecutive questions in his review that are answered quite convincingly by the film itself. Just read the threads by Opiemar within the IMDb A Tale of Two Sisters Discussion Forum. Anyone who carefully reads those threads and still asserts a lack of an objective solution to this film may as well stop watching intelligent films altogether because the answers are so damned OBVIOUS.<br /><br />I'd like to say more, but I've come to my 1,000 word limit. All that has been said here needed to be said. So be it now said!