Ik weet niet precies hoe ik op deze film ben gestuit, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. In het begin vonden we het vervelend dat hij ondertiteld was, maar zelfs mijn dyslectische broer die een hekel heeft aan lezen (vooral in het weekend) genoot van deze film. Ik vond het script fantastisch en de manier waarop het op zo'n doodse manier werd gebracht, maakte de plasjes pis op mijn bank alleen maar groter. Ik weet niet zeker of het voor de oorspronkelijke Deen wel zo grappig is, want de komedie lijkt te worden versterkt door de toonloze ondertiteling en de dubbelzinnigheid van de vertaling. Ik heb niet veel Deense films gezien (zelfs geen enkele, trouwens), maar te oordelen naar deze film denk ik van wel.' We laten ons niet beperken door dezelfde politieke correctheid als elders (God zegene ze) om het personage Eigel een frisse neus te laten halen, want laten we eerlijk zijn, speciale behoeften zijn grappig. Er zijn zoveel geweldige oneliners in deze film dat Amerikaanse komische series in het niet vallen.
Not entirely sure how I stumbled upon this movie, but I'm so glad I did. Initially, we were put off by the fact that it was subtitled, but even my dyslexic brother who hates to read (especially at the weekend) enjoyed this film. I found the script fantastic and the way it was delivered in such a dead-pan manner only added to the puddles of pee on my sofa. Not entirely sure whether it's quite so funny to the native Danish as the comedy seems to be enhanced by the tonelessness of the subtitles and the ambiguity of the translation. I haven't watched many Danish films (or any for that matter), but judging by this film I'm guessing they're not constrained by the same political correctness as elsewhere (gawd bless 'em) making the character of Eigel a breath of fresh air, because let's face it special needs are funny. There are so many great one-liners in this film it puts American sitcoms to shame.