De hoofdprestatie van deze film is dat de film, hoewel raciaal unpolair, er toch in slaagt om een tableau van oorlogsbeelden te creëren dat een blijvende identificatie achterlaat bij degene die hem bekijkt, en degene die op dat moment aanwezig was. Hoewel goede films het vermogen kunnen hebben om hun onderwerp te veralgemeniseren, wat vaak moeilijk is; grote films hebben het vermogen om hun unpolaire onderwerp te veralgemeniseren, en dat is wat deze film doet. In plaats van een context van eenheid te scheppen, portretteert de film de Japanners in het ziekelijke, definitieve einde van het oorlogstoneel van de Filippijnen in februari 1945, waar ze pacifisme of oorlog uitdragen, maar in plaats daarvan de gevoelens, dood, vernietiging, overwinning en ziekte van de oorlog uitdragen met de bloedige handen van de verslagenen. Heel anders, en superieur, dan films als Apocalypse Now en Full Metal Jacket, die allebei een satirische methodologie nodig hadden om de Amerikaanse gezelschappen te trivialiseren en te depersonaliseren, waarbij alle rassen als strijdende partijen werden gebruikt, wat prima is, maar niet zo groots als een film die gebruikmaakt van één ras en één gezichtspunt, die er fascistisch uit zou zien als hij in Amerika was gemaakt, om de verschrikkingen van de oorlog over te brengen en te laten zien hoe die werkelijk is. De enige manier waarop de hoofdfiguur het tot het eind van de film volhoudt, is door ziek te zijn en daardoor oneetbaar te worden; vandaar dat we door deze figuur, door zijn ziekte, door zijn reddende gezicht, het einde van de Tweede Wereldoorlog in de Phillipijnen zien, in februari 1945, en de manier waarop de Amerikanen, Japanners en Filippino's samenkwamen in bloedige oorlogshandelingen waarin je leeft om te sterven.<br />De film is duidelijk beïnvloed door een neorealistische manier van filmen, die origineel en nuttig is voor de kijker, of dat nu toen was of nu, want de neorealistische technieken die erin gebruikt worden, brengen alle verschrikkingen van de oorlog in beeld, of het nu een demonstratie van pacifisme is of van'militaristische verantwoordelijkheid'. Net als bij _Germania Anno Zero_ van Roberto Rossellini komt er een verhaal voort uit de omgeving en de omstandigheden die ermee in verband staan.<br />De openingsscène, met de discussie tussen de twee Japanse soldaten, is een voorspel en een weergave van de gebeurtenissen. Door deze opening krijgen we het gevoel dat de strijd tussen mens en mens wordt uitgevochten, en tussen mens en mens. Het laat zien dat ze in de voorgaande veldslagen op elkaar vertrouwden om de vijand het hoofd te kunnen bieden, maar nu, in deze opening, of 'uitbarsting' van de ervaringen van de Japanners in de Filippijnen, wordt nieuwe informatie doorgegeven aan de hoofdfiguur Tamura, die ons een voorgevoel geeft van een kannibalistische vertrouwensband als ze in leven willen blijven. Het oerwoud is zanderig, nat en dicht, en de lucht is niet zelden bewolkt en bewolkt. We waden met de achterblijvers door plassen en moerassen, even ziekelijk als het land eromheen. Overal liggen naamloze kadavers verspreid. Af en toe kun je niet zien of het lichamen zijn, rotsen of maïs. Blijkbaar is er hier geen verschil, alles is dood en ziek. Alles is stervende. Het enige waaraan ze zich niet te goed kunnen doen, zijn zeldzame apen en dode lichamen van gevallen kameraden en/of naamloze vijanden.<br />Vaak ontmoet Tamura een gevallen ander op het randje van de dood. Hoewel ze zijn geest vermorzelen en de zijne vermorzelen, bieden sommigen hun lichaam aan hem op te eten, maar hij weigert; net als Hiroshi Kawaguchi als Nishi in _Reuzen en Speelgoed_ wil hij niet wegkwijnen in de dood van waardigheid en Japanse moraal, want dat is het enige wat hij in feite heeft om voor zijn overleving in stand te houden, de waardigheid van zijn eigen ik. Daarom schiet Nagamatsu, als hij een soldaat ontleedt voor de tering, hem om die reden dood. Tamura is misschien gewend aan het doden, maar niet aan de ziekte van het doden en plunderen. Hij is noch een goed mens, noch een slecht mens. Hij had dood op het slagveld moeten liggen, hij is hier niet gelukkig om de zwakken te waden en schoon te vegen om te overleven.<br /><0x3E> De ziekte die hij draagt, ziet hij overal, bij iedereen; en helaas mist hij het ethische besef om ofwel helemaal aan anderen te denken, omdat hij zijn lichaam niet voor hen kan opgeven vanwege zijn besmettelijke ziekte, of helemaal aan zichzelf te denken, omdat hij de ziekte bij iedereen ziet, hoewel hij hen nog steeds doodt, ook al doen ze geen kwaad. Gezien in zijn aanval op de twee Filippino's in de hut. Hij kan niemand zien. Niemand kan iemand zien. De enige ziet een afkeer van ziekte en een afkeer van gezondheid, het hart van het overlevingsinstinct. <br /><0x3E> Vaak verschijnt er een arm die naar de linkerkant van het scherm wijst, naar wat hoop moet zijn, want daar, in dat verre Thule, ligt hun vrijheid. Toch wordt die door Amerikaanse soldaten geblokkeerd, zodat de Japanse achterblijvers langzaam sterven in deze troosteloze aarde. Er verschijnt zelfs een kerktoren die het licht van een onzichtbare zon weerkaatst. Maar bij nadere beschouwing fladderen er kraaien wild omheen; ook religie is een lucht van gif.<br /><0x3E> Nobi, de Japanse titel van de film, geeft meer bewijs voor de thema's of gevoelens van de film: de onderwerping aan het lot, de zwaarte van het bestaan onder leiders en levens die door anderen worden beheerst. De correcte Engelstalige vertaling heeft een onderwerp dat onder historici veel discussie oproept, omdat niet-Koreanen het vertalen als'slaaf' en'slavernij', terwijl veel Koreanen beweren dat nobi geen slavenstelsel was, maar een stelsel van dienstplichtigen dat niet voldoet aan de criteria voor slavernij. Een manier om te ontsnappen aan ontwrichtende armoede. Dit verbetert het oorlogsthema en de symboliek van de soldaat.<br />Is het in die tijd niet belangrijk om ons af te vragen wat het doel is van wat onze geschiedenis zal worden? Moeten we het ons gemakkelijk maken door het zich te laten ontrollen zonder ons bewust in te spannen voor verandering? Gaat het er niet om tegen wie we vechten, die eeuwenoude geschiedenisvraag, maar waarom we vechten? Fires on the Plain is geschreven door Eiji Funakoshi, Osamu Takizawa en Mickey Curtis; gebaseerd op een roman van Shohei Ooka. In het Japans met ondertitels.
The main achievement of this film is that though racially unipolar, the film still manages to carve out a tableaux of war portrayals that leave a lasting identification with whoever may view it, and whoever was present at this time. Though good films may have the ability of universalizing their subjects, which is often a hard thing to do; great films have the ability of universalizing their unipolar subjects, which is what this film does.<br /><br />Instead of carving a context of unity, the film depicts the Japanese in the sick finality of the Phillipines war-front in February, 1945, making signs for pacifism or war, but rather making signs of the feelings, death, destruction, victory and sickness of war with the bloody hands of the defeated.Far different, and superior, to films such as Apocalypse Now and Full Metal Jacket, both which needed a satirical methodology of trivializing and depersonalizing the American troupes, and using all races as one struggle, which is fine, yet not as grand as a film that uses one race and view, which would look fascist if created in America, to convey the horror of war and show what it is really like.<br /><br />The only way the main character makes it through this movie to the end, is by being sick, thence inedible; hence through this character, through his sickness, his saving face, we see the end of WWII in the Phillipines in February of 1945, and the way in which the Americans, Japanese and Phillipinians came together in bloody acts of warfare where you live to die.<br /><br />The film is patently influenced by a neorealist way of filmic portrayal, which is original and beneficial to a viewer, whether then or now, for the neorealist techniques it employs conveys all the horrors of war in pictorial form, whether a showcase for pacifism or 'militaristic responsibility'. Like Germania Anno Zero, by Roberto Rossellini, a story emerges from the environment and the conditions associated with it.<br /><br />The film's opening, with the two-way discussion between the two Japanese soldiers, prefigures and reechoes the events. Through this opening we feel that the struggle is human against human, and human with human; it shows that they relied on each other to face the enemy in the past battles, but now, in this opening, or 'pivot' of the experiences of the Japanese in the Phillipines, new information is relayed to the main character Tamura, giving a presentiment of a cannibal reliance on one another if they wish to survive.<br /><br />The jungle is gritty, wet and thick, and the sky is not infrequently cloudy and pouring. We wade with the stragglers though puddles and marshes, as sick as the land around them. Nameless cadavers are strewn everywhere. Every now and then one can not tell if they are bodies, rocks or corn. Apparently there is no difference here, all is dead and sick. All is dying. All they have lest to feed upon are rare monkeys and dead bodies of fallen comrades and/or nameless enemies.<br /><br />Often Tamura meets a fallen other near death. Though crushed in spirit, and crushing his, some offer up their bodies for him to eat, but he refuses; he still, like Hiroshi Kawaguchi as Nishi in Giants and Toys, will not droop into the death of dignity and Japanese morals; for this is all he really has to hold up for his survival, a dignity of self. Hence, when Nagamatsu is dissecting a soldier for consumption, he shoots him because of it. Tamura may be used to the killing, but to the sickness of killing and pillaging he can't decipher. He is neither a good man or a bad man. He wishes to survive, but will not go the extra mile beyond simple straight-war-killing. His self belonged dead on the battlefield, he isn't happy here to wade and wipe the weak for his survival.<br /><br />The sickness he carrys he sees everywhere, in everyone; and sadly he lacks the ethical rationale of thinking either thinking entirely about others, since he can't give up his body for them since of his contagious malady, or thinking entirely about himself, since he sees the sickness in everyone, though still killing them even if they do no harm. Seen in his attack on the two Philippians's in the hut. He can't see anyone. No one can see anyone. The only see an aversion from malady and an adversion to health, the heart of survival instincts.<br /><br />Often, an arm appears pointing to the left of the screen, towards what must be hope, for there, in that far Thule lies their freedom. Yet it is blocked by American soldiers, leaving the Japanese stragglers to slowly die in this disconsolate dirt. Even a church tower appears, reflecting the light off an unseen sun. But on closer inspection crows flutter wildly about it; religion too is an air of poison.<br /><br />Nobi, the Japanese title of the film, gives more evidence to the themes, or feelings of the film: the servitude to fate, the heaviness of existence under leaders and lives controlled by others. Its proper Anglophone translation has a subject of heavy debate among historians, as non-Koreans translate it as "slave" and "slavery", while many Koreans argue that nobi was not a slave system, but a servant class system that does not meet the criteria for slavery. A way to typically to escape wrenching poverty. This improves upon the war theme, and symbolism of soldiery.<br /><br />Isn't it important at the time period to ask ourselves what the purpose is of what will become our won history? Should we be comfortable of letting it unroll without conscious effort for change? Is it not who we are fighting, that age old history question, but rather why are we fighting? Fires on the Plain is with Eiji Funakoshi, Osamu Takizawa, and Mickey Curtis; based on a novel by Shohei Ooka. In Japanese with subtitles.