Zoals zovelen zag ik The Water Babies voor het eerst als kind/jonge tiener aan het eind van de jaren zeventig/het begin van de jaren tachtig. Sindsdien is het me bijgebleven met zijn pakkende melodieën, gedenkwaardige beelden, nauwelijks geslaagde animatie en een verhaal vol hart, kilheid en uiteindelijk goed, dat het kwaad overwint. Onlangs ging ik zitten en zag ik het na minstens twintig jaar opnieuw, en deze keer viel me de opvallende gelijkenis met The Wizard of Oz op. Nee, dit zijn geen overduidelijke gelijkenissen, maar laat me uitpraten. In deze film hebben we een jongen en zijn hond <0xE2><0x80><0x93> ze hebben persoonlijke problemen 'thuis', rennen weg van iets en in de scène vlak nadat ze zijn weggerend, waardoor hun uiterlijk verandert. In _Dit boek_ raken de jongen en de hond geanimeerd. In _De Tovenaar van Oz_ zijn Dorothy en Toto in kleur. In _Dit boek_ krijgen de jongen en de hond te horen dat ze de Waterbaby's moeten zoeken om antwoorden te krijgen en dan uiteindelijk de Kracken om hen te leiden en hij is in staat Tom naar huis te laten gaan als hij laat zien dat hij moed heeft enzovoort... In _De Tovenaar van Oz_ moet Dorothy ook een gezaghebbende figuur vinden die haar op de proef stelt voordat hij haar naar huis laat gaan. In _De Waterbaby's_ ontmoet Tom drie figuren die hem zullen helpen op zijn reis naar de Waterbaby's <0xE2><0x80><0x93> Dorothy heeft ook drie helpers. Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, Hi, David Tomlinson, en de vocale talenten van John Pertwee en Lance Percival voegen veel toe aan het geheel. Ik moet bekennen dat de animatie zelfs voor zijn tijd niet al te best is, maar voldoende voor de uitdaging. De drie animatiefiguren die Tom helpen om thuis te komen zijn allemaal aardig. Ik heb altijd moeite om mijn favoriet te kiezen tussen de Franse zwaardvis en de John Inman/Mr. Humphries als zeepaardje. De scène waarin we deze schorre, maniakale lach uit een schipbreuk horen alleen om een zeepaardje met een enorme gestippelde strik te zien dobberen, maakt me altijd aan het lachen! The Water Babies is heel leuk. Natuurlijk is het meer een kinderfilm. De meeste lof voor het succes van de film moet naar de regisseur Lionel Jeffries gaan. Jeffries is een geweldige komische acteur en zijn gevoel voor humor is voortdurend duidelijk zichtbaar.
Like many, I first saw The Water Babies as a child/young teen in the late seventies/early eighties. It has remained with me since then with its catchy tunes, memorable portrayals, less-then-successful animation, and a story full of heart, coldness, and ultimately good vanquishing evil. Recently I sat down and saw it again after at least two decades passing, and I noticed THIS time around its striking similarities to The Wizard of Oz. No, these aren't blatant likenesses but hear me out. In this one we have a boy and his dog - having personal problems at "home," running away from something and in the scene right after they run away, changing the substance of their appearance. In This one, the boy and dog become animated. In The Wizard of Oz, Dorothy and Toto are in color. In this one, the boy and dog are told they must find the Water Babies for answers and then ultimately the Kracken for guidance and he has the ability to let Tom go home if he shows he has courage, etc... In The Wizard of Oz, Dorothy must also find an authoritative figure that tests her before he will allow her to return home. In the Water Babies, Tom meets three characters that will help him on his journey to the Water Babies - Dorothy has three helpers as well. When each helper is met, we are entertained with a rendering of "Hi, Hi, Hi, Hi, HI Cockallorum...We're on our way." In the Wizard it is "We're off to see the wizard." Dorothy has a good witch sort of look after her; Tom has a woman with many roles(Billie Whitelaw) do the same. If you look closely at the two, there are many other likenesses. That being said, The Water Babies is not a knockoff in any way, I was just commenting on the eerie likes between the two. This film has some solid performances from bad guys Bernard Cribbins and the always fascinating James Mason. The kids playing Tom and Ella are good. The supporting cast of Joan Greenwood(love her voice!), David Tomlinson, and the vocal talents of John Pertwee and Lance Percival add greatly to the mix. I must confess that the animation is less than sterling even for its time but is adequate enough to the challenge. The three animated characters that help Tom get home are all likable. I always have trouble picking my favorite between the French swordfish and the John Inman/Mr. Humphries like seahorse. The scene where we hear this guttural, maniacal laugh from a shipwrecked vessel only to see a seahorse with a huge polka-dotted bow-tie bob out always has me rolling! The Water Babies is a lot of fun. Sure, it is more of a children's film, but it has and always shall have a fond place in my heart. The bulk of the credit for what successes the film does have must go to director Lionel Jeffries. Jeffries is a wonderful comedic actor and his sense of humor is clearly evident throughout.