Seks is komedie, hoewel niet gedreven door een fantastisch fantasierijke plot, concentreert zich tijdens het filmen doeltreffend op de relatie tussen filmregisseur en crew, terwijl de dynamiek van menselijke relaties en meer in het bijzonder de kwesties en problemen die acteurs tegenkomen bij het filmen van seksscènes, met succes worden aangepakt. De regisseur, 'Jeanne', speelt een hoofdrol, want zij is degene die de plot naar voren brengt, in plaats van de verteller, en geeft ons talloze pareltjes van wijsheid om over na te denken. Ze is een sociaal commentator, die haar assistent en anderen vertelt over de problemen die ze vindt met haar nieuwe mannelijke hoofdrol door hem te associëren met een mannelijk stereotype. Hun dubbelzinnige relatie betekent iets over de menselijke natuur en de neiging om wispelturig te zijn. Aan de ene kant lijken de twee elkaar na te staan; als hij niet in zicht is, beweert ze hem te haten. Jeanne richt zich misschien ook op zijn mannelijke trots in een feministische kijk op de dingen.<br />Het taboe op wat obsceen is, wordt opgeheven: de seksscènes worden niet als obsceen beschouwd, maar als prachtig, omdat het de namaak is die obsceen is <0xE2><0x80><0x93> dat is de rechtvaardiging van de regisseur. Dit is echter dubbel ironisch, want de film die wij bekijken is op zichzelf een constructie binnen een constructie.<br />Er zit natuurlijk meer aan deze film vast dan alleen relaties. Het kijken naar deze film is niet alleen maar een kwestie van analyseren om er een soort betekenis uit te halen. Je kunt genieten van de natuurlijke belichting van de film. Dat maakt hem realistisch en geloofwaardig. Soms wordt er met een statische camera een zware compositie opgenomen en soms lijkt de camera te trillen, net als bij een homevideo. Als je op zondagmiddag naar iets leuks wilt kijken dat niet te zwaar is maar je toch aan het denken zet, dan is dit het.
Sex is Comedy, though not driven by a fantastically imaginative plot, concentrates effectively on the relationship between film-director and crew during the process of film-making, whilst successfully addressing the dynamics of human relationships and more specifically the issues and problems encountered by actors involved in filming sex scenes. Director, 'Jeanne', features prominently throughout, for it is she who carries the plot forward, in the place of a narrator, and gives us numerous little pearls of wisdom to think about. She is a social commentator, relating to her assistant and others the problems she finds with her new male lead by way of associating him with a masculine stereotype. Their ambiguous relationship typifies something about human nature  the tendency to be fickle. On one hand, the two seem close; when he is not in sight, she claims to hate him. Jeanne also addresses his masculine pride perhaps in a feminist take on things.<br /><br />The taboo of what constitutes obscenity, is raised: the content of the sex scenes is not considered obscene but beautiful, because it is fakeness which constitutes obscenity - that is the director's justification. This is, however, doubly ironic, for the film we watch is in itself a construct within a construct.<br /><br />There's more to this film than just relationships, of course. Watching this film is not simply a question of analysing it for the sake of drawing out some sort of meaning. One can delight in the natural lighting which pervades the movie. This makes it realistic and believable. A static camera is sometimes used taking in a heavy composition and at times the camera appears shaky like a home movie. If you're looking for something fun to watch on a Sunday afternoon that isn't too heavy but still leaves you thinking: this is it.