Het soort film dat te veel van het publiek vergt, maar de meesten toch teleurstelt. Ik denk aan de Mexicanen die (in een poging om Mexicaanse films te steunen of omdat ze een film willen zien waarin Mexicaanse sterren spelen) hem hebben gezien, de helft van de mensen ging de bioscoop uit toen ik ging kijken, het is beslist niet het soort film dat je kunt verwachten. Ik denk ook aan de mensen uit andere landen die het waagden om er 2 uur naar te kijken tot het einde, 'wat een zootje'. Om Cronica de un desayuno te begrijpen moet je Mexicaan zijn, en je moet bekend zijn met de lagere middenklasse (of beter nog, er deel van uitmaken). Er is niets toevalligs aan deze film, de familie is en heeft wat veel families, in Mexico in elk geval, met elkaar delen. Je moet er met een open blik naar kijken om het helemaal te kunnen accepteren, het is niet het soort film dat je helemaal begrijpt als je hem hebt gezien. Niemand mag op zijn RED-bank zitten, de zus blijft hoe dan ook, hoe ze ook weg wil, de jongere broer gaat naar een excursie en het enige waar hij om geeft is de gele radio, de moeder moet het ontbijt klaarmaken voor het gezin, hoe gespannen en ondraaglijk de situatie ook is. De vader kwam terug na wie weet hoe lang, en liet de moeder een nacht van passie beleven die op de een of andere manier tijdelijk blijkt te zijn, en eindigt met het herhalen van alle houdingen van zijn zoons... De verhalen in huis zijn surrealistisch (net als de film), een travestiet die op zoek is naar zijn penis, een fabrieksarbeider die zelfmoord probeert te plegen, geaccentueerd door de kussen van zijn vriendin, een dikke man die op zijn fiets rijdt na een interessant gesprek over homoseksuelen met zijn zus? Zijn vrouw? Zijn moeder?... De muziek is niet overdreven, maar bereikt veel, niet meer dan een snaredrum, een cimbaal, een paar snaren. Godzijdank werd zo'n film gemaakt en uitgebracht.<br />Een van de beste Mexicaanse films aller tijden!, en een van de minder begrepen, zelfs door de Mexicanen zelf, hoe vertrouwd ze zich er ook mee zouden voelen.<br /><br /><br />
<br /><br />The kind of movie that demands too much from the audience, yet to disappoint most of them. I think of the Mexican people who (either in an attempt to support Mexican movies or willing to see a film casting top Mexican stars) saw it, half of the people went out of the theater when I went to watch it, it's definitely not the kind of movie one could expect. I think too of the people from other countries who dared spending 2 hours seeing it till the very end, "what a piece of crap". In order to understand Cronica de un desayuno, one has to be mexican, and one has to be familiar with the low middle classes (or even better, be part of them). There's nothing accidental in this movie, the family is and has what many families, in Mexico at least, share. One has to see it with a wide open mind to accept it entirely, it's not the kind of movie that you fully understand after you watch it. The older brother wouldn't let anyone sit on his RED couch, the sister is staying no matter how she wants to leave, the younger brother is going to an excursion, and all he cares about is the yellow radio, the mother has to prepare the breakfast for the family, no matter how tense and unbearable the situation is. The father came back after who knows how long, allowing the mother to live a night of passion that somehow turns out to be momentary, and ends up by repeating all the attitudes of his sons... The stories around the house are surrealistic (and so is the movie), a travestite looking for his penis, a factory worker and his attempt of suicide, subtled by the kisses of his girlfriend, a fat man riding his bicycle after a interesting conversation about homosexuals with his sister? wife? mother?... The music doesn't pretend too much but it achieves a lot, not more than a snare drum, cymbal, a some strings. Thanks good a movie like this was done and released.<br /><br />One of the best mexican movies ever!, and one of the less understood, even by mexican themselves, no matter how identified the should have felt with it.<br /><br />