Ergens in de donkere uithoeken van mijn hersencellen speelt een liedje door mijn hoofd. Ik kan het niet vergeten, hoe hard ik het ook probeer. Het is Middernachtsdwaasheid en het zal je te pakken krijgen! Ik wou dat ik hier een kopie van kon vinden op een 45-toerenplaat. Vijf verschillende teams gaan op een avond in L.A. op zoek naar aanwijzingen in plaats van naar fysieke voorwerpen. Een onverzorgde spelmeester met twee beeldschone assistenten is het meesterbrein achter al deze waanzin die op het punt staat in L.A. los te barsten. Alle teams zijn stereotypen (de film is uit 1980, voordat de politieke correctheid alles verknalde): de 'goeien', de 'nerds' onder leiding van Eddie Deezen, de 'domme bierliefhebbers', de 'wij-hebben-geen-man- nodig-dames', vooral de roodharige. De giechelende tweeling is ook een lachertje. En ten slotte de'slechteriken' met Stephen Furst als leider. Furst is hilarisch als de dikke sloddervos Harold, wiens poging een computer te gebruiken om de verschillende aanwijzingen te ontcijferen tot een kleverige bende leidt. Dit soort films worden niet meer gemaakt. Tegenwoordig moeten films een zekere'scherpte' hebben met een paar duistere personages en andere onzin. Ga terug naar de tijd dat de 'goede jongens' onder leiding van David Naughton nog goed waren en niet hopeloos met elkaar in conflict waren. Dus laat alle serieuze pretenties varen en ga terug naar 1980.
Somewhere in the dark recesses of my brain cells a song plays in my head. I can't forget it no matter how hard I try. It's MIDNIGHT MADNESS and it's gonna get to you! Wish i could find a copy of this on a 45rpm record. Five disparate teams head out one night in L.A. for a scavenger hunt for clues instead of physical objects. An unkempt game-master with two gorgeous assistants is the mastermind of all this insanity that's about to be unleashed on L.A. All the teams are stereotypes (this movie being from 1980, before political correctness screwed everything up): the "good guys", the "nerds" led by Eddie Deezen, the dumb beer-loving "jocks", the "we-don't-need-a-man-type ladies", especially the redhead. The giggling twins are a scream, too. And finally, the "bad guys" with Stephen Furst as the leader. Furst is hilarious as the overweight slob Harold, whose attempt to use a computer to decipher the various clues leads to a gooey mess. Movies like this aren't made anymore. These days, movies have to have an "edginess" to them with some dark characters and other nonsense. Go back to the days when the "good guys" led by David Naughton were still good and not hopelessly conflicted. So dump all serious pretensions and go back to 1980. It's MIDNIGHT MADNESS . . .