De basisstructuur van een verhaal: Begin, Midden, Eind.<br />Soms wordt er met deze structuur gespeeld, en dan krijgen we Memento of Irreversible, en het verhaal speelt zich achterstevoren af. Soms is het gewoon niet lineair, <0xC3><0xA0> la Pulp Fiction. Hoe dan ook, ze hebben allemaal een begin, midden en eind.<br />Dit is de eerste film die ik ooit heb gezien die geen einde heeft.<br />Begin: Meisjes beste vriendin wordt van school gestuurd.<br />Midden: Meisje moet het zonder beste vriendin zien te redden.<br />Eind: Niet bestaand.<br />Niet dat een einde deze film gered zou hebben, maar hij zou in elk geval compleet zijn geweest.<br />Het is een oefening in apathie; we krijgen een feestmix van personages, en die blijken allemaal sukkels te zijn. Saaie, ijdele, stompzinnige en bleke imitaties van mensen.<br />En dit is de actie in deze film: er gebeurt niets. Er gebeurt helemaal niets. Mischa Barton probeert te praten met een geaffecteerd Engels accent, Dominique Swain jammert de hele tijd en Brad Renfro wordt gepijpt door een of andere ouwe vent. Einde film.<br />Tegen de tijd dat de aftiteling begon, had ik het afschuwelijke gevoel dat veel gevangenen moeten hebben: de tijd, die kostbare minuten van ons leven, zijn gewoon verspild.<br />Het enige aanvaardbare punt (en dat is een zeer nadrukkelijk ALLEEN) is Brad Renfro. Hij gedraagt zich goed. Lacey Chabert mag ik meestal wel, maar hier heb ik geen geluk. Als gevolg van goed werk in andere films zal ik Mischa Barton deze travestie vergeven, maar ik hoop dat alle leden van de cast een klap in hun gezicht hebben gekregen voor hun betrokkenheid.<br />Alsjeblieft, ik smeek het je. Vermijd het. Maak jezelf niet wijs dat je zelf een beslissing kunt nemen. Mijn zus zei dat ik dit nooit moest zien en ik negeerde haar omdat ik zelf een beslissing wilde nemen. Dat was een slechte beslissing.<br />Ik heb nooit een hekel aan een film gehad. Er zijn er veel die ik niet leuk vind, maar ik heb nooit een hekel aan een film gehad. Tot ik dit zag.
Basic structure of a story: Beginning, Middle, End.<br /><br />Sometimes this structure is played with, and we get Memento or Irreversible and the story plays backwards. Sometimes it's just not linear, a la Pulp Fiction. Regardless, they all have a beginning, middle and end.<br /><br />This is the first film I have ever seen that doesn't have an end.<br /><br />Beginning: Girl's best friend is expelled.<br /><br />Middle: Girl needs to cope without best friend.<br /><br />End: Non existent.<br /><br />Not that having an end would've saved this film, but at least it would have been complete.<br /><br />It's an exercise in apathy; we get a party-mix of characters, and they all turn out to be duds. Boring, vain, vapid and pallid imitations of people.<br /><br />And here's the action within this film: NOTHING HAPPENS. Nothing at all happens. Mischa Barton tries to talk with a plummy English accent, Dominique Swain whines a lot and Brad Renfro receives a blow job from some old guy. End of movie.<br /><br />By the time the credits rolled, I had a horrible feeling that many prisoners must feel: periods of time, those precious minutes of our life, have just been wasted.<br /><br />The only passable point (and that is a very emphatic ONLY) is Brad Renfro. He acts well. Lacey Chabert I tend to like, but no luck here. Due to good work in other films, I will forgive Mischa Barton this travesty, but I hope all cast members were slapped in the face for their involvement.<br /><br />Please, I implore you. Avoid. Don't fool yourself into thinking "I'll make up my own mind". My sister told me to never see this, and I ignored her, wanting to make up my own mind. That was a bad decision.<br /><br />I have never hated a film. There are many I don't like, but I have never hated a film. Until I saw this.