Het kostte me een paar jaar om die titel te vinden, een van de belangrijkste onderdelen van mijn jeugd. Bijna elke keer als ik naar de videotheek ging, koos ik Space Raiders uit en keek ik er drie keer naar, elke keer dat mijn moeder hem voor me huurde. Het was, denk ik, mijn Star Wars.<br />Het is dan wel jammer dat het zo'n stinkfilm is. Mijn herinneringen waren zo vaag dat er geen sprake was van nostalgie, dus moest ik het maar voor lief nemen. Een groep ruimtepiraten ontvoert per ongeluk een behoorlijk irritant klein jongetje en probeert hem de rest van de film naar huis te krijgen.<br />Gericht op de onder-tieners. De film heeft onwelkome slapstick, erg slechte kostuums en make-up, gerecyclede special effects, wankele decors en slecht acteerwerk. Maar zelfs met de onbedoelde komedie is het niet leuk om hem als volwassene te zien, waar ik niet alleen de technische tekortkomingen eruit kan pikken, maar me ook kan verbazen over de spectaculaire manier waarop de schrijver en de regisseur erin zijn geslaagd om een eindeloze stroom hersenloze grappige/machtige momenten te verprutsen die in een miljoen andere sciencefictionfilms te zien zijn geweest en die in handen van iedereen die ook maar een greintje competent is succesvol had moeten zijn.<br />Ik stel me voor dat ik het als kind heel krachtig vond <0xE2><0x80><0x93> er zijn een heleboel 'Ik kan dit niet, ik ben nog maar een kind'-'Natuurlijk kun je kind zijn, je moet het gewoon proberen!'-uitwisselingen; het kind drinkt bier, enzovoort. Maar zelfs naar lowbudget-sci-fi-maatstaven uit 1983 is dit een vrij beroerde, met een echt kleffe 'finale'.
It took me a few years to hunt down this title, a major staple of my childhood. Almost every trip to the video shop I'd pick out Space Raiders and watch it three times every time my mother rented it for me. It was, I suppose, my Star Wars.<br /><br />It's a shame then that it's such a stinker. My memories were so hazy that it offered nothing in terms of nostalgia so I had to take it at face value. A crew of space pirates accidentally kidnap a pretty annoying little kid and spend the rest of the movie trying to get him home.<br /><br />Aimed squarely at the under-tens it's got unwelcome slapstick, very shoddy costumes and make-up, recycled special effects, wobbly sets and poor acting. But even with the unintentional comedy it's no fun to see it as an adult, where I can pick out not just the technical faults but wonder at how spectacularly the writer and director managed to botch an endless stream of no-brainer fun/powerful moments that have been seen in a million other sci-fi movies and in the hands of anyone remotely competent should have been successful.<br /><br />I imagine as a kid I probably found it quite empowering - there are lots of "I can't do this, I'm just a kid" "Sure you can kiddo, you just have to try!"-type exchanges; the kid drinks beer, etc., but even by low budget 1983 sci-fi standards this one's pretty awful, with a real snoozer of a "finale".