Deze Noorse film begint met een man die over de metro springt en kennelijk zelfmoord pleegt. Maar in de volgende scène arriveert hij in een eenzame bus in een woestijn. Hij ontmoet een man en wordt naar een mysterieuze stad verscheept, waar hij als accountant in een steriel modern kantoor gaat werken. De collega's lijken aardig, hoewel ze op hun hoede zijn, en hij leert al snel een vriendin kennen, maar de stad lijkt volkomen vreemd, omdat eten geen smaak heeft, alcohol je niet dronken maakt en er geen kinderen in de buurt zijn. Is dit een droom, of is hij in het paradijs, of in de hel? Hoewel de films soms lijken op een verlengde aflevering van The Twilight Zone (zelfs na negentig minuten lijkt de film een beetje lang) zijn ze wel degelijk amusant. De beste scènes zijn die waarin de overdrijving minimaal is, zoals wanneer de mensen banale gesprekken voeren over binnenhuisarchitectuur en terugdeinzen voor het bespreken van diepere kwesties. Ik heb altijd gevonden dat er iets onmenselijks schuilt in de geavanceerde kapitalistische samenlevingen, in de manier waarop ze de fundamentele drang van de menselijke natuur proberen te onderdrukken. En deze film is op zijn best wanneer hij vernietigend kritiek levert op deze levensstijl. Helaas eindigt de film heel lang, en de regisseur ook. Het schijnt niet te weten hoe het moet eindigen, maar het grootste deel van de looptijd is dit de moeite waard om te zien.
This Norwegian film starts with a man jumping over the subway, apparently committing suicide. But the next scene shows him arriving in a lonely bus into a desert. He meets a man, and is shipped off to a mysterious city, where he starts working in an aseptic modern office as an accountant. The coworkers seem nice, if guarded, he soon meets a girlfriend, yet the city seems utterly strange, as food has no taste, alcohol doesn't make you drunk, and there's nary a children around. Is this a dream, or is he in paradise, or in hell?. While at times, the films looks as extended episode of The Twilight Zone (even at ninety minutes, the movie seems a bit long), it is quite thought provoking. The best scenes are those in which the exaggeration is minimal, as when the people engage in banal conversations about interior decoration, and recoil at discussing deeper issues. I always thought there was something inhuman in advanced capitalist societies, in the way they try to repress the basic urges of human nature. And this movie is best when it devastatingly critiques this life style. Unfortunately, the movie ends up a big long, and the director doesn't seem to know how to end it, but most for of the running time this is very much worth seeing.