The Man Who Knew Too Much uit 1956 is buitengewoon vermakelijk. Voor degenen die de voorkeur geven aan het origineel uit 1934, kan ik zeggen dat die sneller en geestiger is. Maar ook al was de Amerikaanse versie (de hemel verhoede!) een grote kaskraker, ik geloof dat hij de Britse versie uit het lood slaat. Ik denk dat dit een van Hitchcocks tien beste films is <0xE2><0x80><0x93> geen geringe prestatie als je bedenkt dat hij meer dan 50 films heeft gemaakt en dat veel daarvan tot de beste aller tijden behoorden. Ik vind zoveel dingen om van te houden.<br />1)James Stewart, jarenlang Amerika's favoriete allemansvriend, speelt hier uitstekend de bezorgde vader. Hij kan elke film leuk maken, en omdat hij met zo'n sympathiek personage in zo'n aangrijpend verhaal werkt, heeft hij me heel erg aan het denken gezet. Leslie Banks in het origineel is daarbij vergeleken niets.<br />2)Doris Day. Ja, Doris Day. Ondanks alle kritiek die op haar is gericht, vind ik dat ze de liefhebbende echtgenote/moeder tot een buitengewoon sympathieke persoon maakt. Ik ben het niet eens met de negatieve opmerkingen over haar personage; dat ze zo zachtaardig en vriendelijk is, wil nog niet zeggen dat ze volgzaam en hulpeloos is. Ik wil niets bederven, maar ze doet zelf een cruciale ontdekking nadat haar man heeft gefaald. Ze geeft het verhaal een warmte die er gewoon niet was.' In de eerste zat het niet, en voor degenen die dat belangrijk vinden, is deze versie de beste. En ik was dol op Que Sera Sera; ik vind het een van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord en ik heb er een Oscar voor gekregen. Het bracht de film op een ander niveau.<br />3) De scène in de Albert Hall. Ik geloof niet dat die te lang duurde; ik denk dat de spanning de hele tijd opbouwde tot dat verschrikkelijke crescendo en dat Hitchcocks regie in deze scène absoluut briljant was. En de moordenaar was echt angstaanjagend. Het einde bracht een glimlach op mijn gezicht; zelfs nadat de voornoemde scène voorbij was, vond ik de reddingsscène opwindend en het was geweldig om het charmante gezin weer samen te zien. De laatste zin van de film is bijzonder amusant. Ik geloof niet dat de film langzaam begon; Hithcock probeerde ons te leren kennen en de McKenna's aardig te vinden en dat lukte hem uitstekend. Ik was geen grote fan van de jongen die Hank speelde, maar ik had geen problemen met hem. Omdat Hank de zoon van Ben en Jo was, gaf ik ook om hem; hij was geen snotneus of zo. In deze film vond ik geen grote tekortkomingen, maar wel heel veel grote en kleine deugden.
1956's The Man Who Knew Too Much is exceptional entertainment. To those who prefer the 1934 original, I will say that that one is faster paced and wittier. However, even though the American version was (heaven forbid!) a big budget blockbuster, I believe it blows the British version out of the water. I think this is one of Hitchcock's 10 best-no small feat considering he made over 50 films and many of them were among the greatest of all time. I find so many things to love:<br /><br />1)James Stewart, America's favorite everyman for so many years, does an excellent job playing the distressed father here. He can make any film enjoyable, and working with such a likeable character in such a gripping story, he had me rooting for him very intensely. Leslie Banks in the original is nothing in comparison.<br /><br />2)Doris Day. Yes Doris Day. Despite all the criticisms directed toward her, I think she makes the loving wife/mother an extremely sympathetic person. I disagree with the negative remarks towards her character; just because she is soft-spoken and gentle it doesn't mean she is docile and helpless. I don't want to spoil anything, but she does make a crucial discovery by herself after her husband has failed. She gives the story a level of warmth that just wasn't there in the first one, and for those who care about that this version is the way to go. And I loved Que Sera Sera; I think it is one of the most beautiful songs I've ever heard and deservedly won its Oscar. It elevated the film to another level.<br /><br />3)The Albert Hall sequence. I don't think it was too long at all; I think the suspense built the whole time to that terrific crescendo and Hitchcock's direction in this scene was absolutely brilliant. And the assassin was truly frightening. <br /><br />4)The ending really put a smile on my face; even after the aforementioned scene was over I found the rescue scene to be exciting and it was great to see the charming family together again. The last line in the film is highly amusing. I don't think the film started out slowly; Hithcock was trying to get us to know and like the McKennas and he did a great job. I wasn't a huge fan of the kid playing Hank, but I didn't have a problem with him. Since Hank was Ben and Jo's kid I cared about him too; it's not like he was a brat or anything. <br /><br />I found no major flaws in this movie and so many major and minor virtues. Way to go Hitch!