Deze experimentele stomme film, gemaakt in Zwitserland door een onafhankelijke Britse filmmaatschappij, wordt voornamelijk herinnerd als Paul Robesons eerste film. Hij is heel artistiek, met shots die vaak geen enkele betekenis lijken te hebben voor het verhaal, dat trouwens toch moeilijk te begrijpen is vanwege het gebrek aan voldoende tussentitels. Voor zover ik heb begrepen, heeft Robesons vrouw Ada een interraciale liefdesrelatie met een blanke man die Thorne heet. De sigaren rokende eigenares van de bar/hotel waar Thorne woont (en ze schijnt een lesbische relatie te hebben met een barmeisje), heeft er geen last van, maar een oude dame verwoordt het standpunt van de stad in een tussentitel: 'Als het aan mij lag, zouden we hier geen negers toelaten.' Thorne wordt door iemand in de bar ook 'nikkervriend' genoemd. Ada probeert zich met Pete (Robeson) te verzoenen, maar uiteindelijk laat ze hem in de steek. Thornes vrouw, Astrid, slaat door, zwaait met een mes, snijdt Thorne in zijn arm en wang, en sterft op de een of andere manier. Thorne moet van moord zijn beschuldigd, want we horen dat hij is vrijgesproken. Wat Pete betreft, hij krijgt een brief van de burgemeester waarin staat dat het voor iedereen het beste is als hij de stad verlaat. De film gaat dus meer over racisme dan over iets anders, maar in een bijzinnetje zegt de eigenaar tegen Pete: 'Het trieste is dat ze denken dat ze gelijk hebben. Zo zijn we nu eenmaal.' De betekenis van de titel is een mysterie. Hij kan verwijzen naar Ada met haar lichte huid (een borderline-negerin) of naar het borderline-gedrag van de hoofdpersonen.
This experimental silent film, made in Switzerland by an independent British film company, is chiefly remembered as Paul Robeson's first film. It's very artistic, with shots often seeming meaningless to the story, which is difficult to understand anyway because of the lack of enough inter-titles. From what I gathered, Robeson's wife, Adah, is in an inter-racial love affair with a white man called Thorne. It doesn't bother the cigar-chomping owner of the bar/hotel where Thorne lives (and she seems to be having a lesbian relationship with a barmaid), but an old lady expresses the town's point of view in an inter-title: "If I had my way, we wouldn't allow negroes in here." Thorne is also called "nigger lover" by someone in the bar. Adah tries a reconciliation with Pete (Robeson), but eventually leaves him. Thorne's wife, Astrid, goes off the deep end, brandishes a knife, cuts Thorne's arm and cheek, and somehow dies. Thorne must have been accused of murder because we learn he was acquitted. As for Pete, he gets a letter from the mayor telling him it is best for everyone that he leave town. So the film is more about racism than anything, but in an up note, the owner tells Pete "The sad thing is, they think they're right. That's the way we are." The meaning of the title is a mystery. It may refer to Adah being light-skinned (a borderline negro) or to the borderline behavior of of the main characters.