De film van Roy Anderson, 'You, The Living', bestaat uit een serie van zo'n vijftig schetsen, foto's en vignetten die zich afspelen in een Zweedse stad. Sommige personages zijn maar een paar seconden op het scherm te zien, terwijl andere in talloze scènes verschijnen en soms op de achtergrond te zien zijn terwijl een ander verhaal zich ontvouwt. Veel scènes zijn ontleend aan de dromen, nachtmerries en fantasieën van de vreemde maar geloofwaardige personages die deze wereld bewonen. Het is een fascinerende benadering: elk van de scènes kan in afzondering worden bekeken, maar samen vormen ze een krachtig portret van wat het is om mens te zijn.<br />Het eerste halfuur is 'You, The Living' ontzettend grappig. Een groot deel van de humor richt zich op de leden van een fanfarekorps, wier muziekoefeningen de buren in hun flatgebouw woedend maken. Het komische hoogtepunt wordt echter gevormd door een afschuwelijk misplaatst nummer van een dinerband. Na deze hilarische inleiding versombert de stemming van de film echter aanzienlijk. De droom van het dinerorkest wordt grimmig wanneer de ongelukkige hoofdpersoon voor het gerecht wordt gesleept en geeft de rest van de film een mengeling van absurditeit en wanhoop.<br />In de volgende scènes wordt de ongelukkigheid van de cast van personages steeds duidelijker. Hun wereld is een wereld waarin mensen niet met elkaar in contact kunnen komen, waar over dromen, nachtmerries en fantasieën wordt gepraat, maar waar niemand getroost kan worden, zelfs niet als anderen hun hand uitsteken om hen te helpen. De terneergeslagen vrouw met het refrein 'niemand houdt van mij' en het jonge meisje met haar onbeantwoorde liefde voor de rockgitarist Micke zijn archetypische figuren.<br />De wereld van 'You, The Living' is ook door egoïsme aangetast. Een oudere professor wordt weggeroepen voor een uitgebreid banket om een telefoontje van zijn onstuimige, geldbeluste zoon te beantwoorden; een dief steelt de portefeuille van een meedogenloze manager; een arrogante, ongeduldige zakenman beledigt een moslimkapper en krijgt zijn verdiende loon. Op het naargeestigste moment van de film vertelt een vrouw in de kerk de lange lijst van menselijke zonden terwijl haar medeparochianen tegen sluitingstijd naar buiten schuifelen.<br />En toch, ondanks alle duistere momenten in deze film, wijst het gedeelde refrein van'morgen is er weer een dag' op het vermogen van mensen om ondanks veel ellende door te leven. De soundtrack van Benny Anderson (van ABBA) lijkt in het begin ongepast joviaal, maar wordt steeds logischer naarmate de film zijn menselijke vermogen om vol te houden ontwikkelt.<br />'You, The Living' heeft een uitzonderlijk visuele stijl. Dezelfde verbleekte, lichtgroene kleuren komen overal terug, en nergens is een schaduw te bekennen; dit maakt dat de personages er uitzonderlijk bleek uitzien en wekt de indruk dat het menselijk leven wordt blootgelegd om te worden onderzocht. Bijna elk tafereel wordt vastgelegd in een statisch camerastandpunt, alsof het foto's zijn die tot leven worden gebracht. De paar gelegenheden waarbij de camera wel beweegt zijn des te opmerkelijker; het contrast tussen het leven en de beweging van het grote banket vormt een schokkend contrast met de doodse aanblik van de garderobe. In de meest intense momenten van verlangen en wanhoop verlammen de personages de kijker door recht in de camera te kijken. Ze weten dat ze worden onderzocht en hebben even tijd om hun hart uit te storten voor ons, de kijkers.<br />Dit is een prachtige, menselijke film.
Roy Anderson's film 'You, The Living' comprises a series of fifty-odd sketches, snapshots and vignettes set in a Swedish city. Some characters are on screen for just a few second, whilst others appear in numerous scenes and are sometimes seen loitering in the background while another story unfolds. Many scenes are drawn from the dreams, nightmares and fantasies of the strange but believable characters inhabiting this world. It is a fascinating approach: each of the scenes could be enjoyed in isolation, but together they contain a powerful portrait of what it is to be human.<br /><br />For the first half hour or so, 'You, The Living' is gloriously funny. Much of the humour centres on the members of a brass band, whose music practice infuriates the neighbours in their apartment block. The comic highlight, however, is provided by a dinner-party track gone horribly awry. After this hilarious introduction, however, the mood of the film darkens considerably. The dinner-party dream turns grim when the hapless protagonist is put on trial for his life, setting a mixed tone of absurdity and despair for the rest of the film.<br /><br />In the subsequent scenes, the unhappiness of the cast of characters becomes increasingly apparent. Theirs is a world where people are unable to connect with one another, where talk of dreams, nightmares and fantasies is widespread, but where no person can be comforted, even when others reach out to help them. The despondent woman with the 'nobody loves me' refrain and the young girl with unrequited love for the rock guitarist, Micke, are archetypal characters.<br /><br />The world of 'You, The Living' is also blighted by selfishness. An elderly professor is called away the warmth of a vast banquet to answer a phone call from his impetuous money-grubbing son; a thief steals the wallet of a ruthless executive; an arrogant and impatient businessman insults a Muslim barber and receives his comeuppance. In the film's bleakest moment, a woman in church recounts the long list of human sins as her fellow parishioners shuffle out at closing time.<br /><br />And yet, for all dark moments in this film, the shared refrain of 'tomorrow is another day' points to the ability of people to go on living in spite of many miseries. The soundtrack provided by Benny Anderson (of ABBA fame) seems inappropriately jovial at first but makes more and more sense as the film realises this human capacity to persevere.<br /><br />'You, The Living' has an extraordinary visual style. The same washed-out, pale-green colours recur throughout, and there is nary a shadow in sight; this makes the characters appear exceptionally pallid and creates the sensation that human life is being laid bare for examination. Almost every scene is captured in a static camera frame, as if these are photographs being brought to life. The few occasions where the camera does move are all the more extraordinary; the contrast between the life and movement of the great banquet form a startling contrast with the deadness of the cloakroom scene. In the most intense moments of longing and despair, the characters transfix the viewer by directly facing the camera  they know that they are being examined and have a few moments to pour out their hearts to us, the viewers.<br /><br />This is a wonderful, human film.