Aan de andere kant van het spectrum van RAIDERS OF THE LOST ARK bevindt zich David Hemmings' uiterst inferieure avontuur over de berging van een vliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog met een waardevolle lading. Onder de bezittingen bevinden zich prachtige Nieuw-Zeelandse decors, de energieke muziek van Brian May en een paar mooie helikoptervluchten en achtervolgingen met straaljagers. Het slechte weegt echter zwaarder dan het goede. Donald Pleasence hakkelt als nooit tevoren; de helft van zijn dialogen is bijna onverstaanbaar. George Peppard probeert een Australisch (denk ik) accent, maar geeft het halverwege op. Lesley Ann Warren is op haar irritantst. Ken Wahl is, nou ja, Ken Wahl. De dialogen zijn pijnlijk om aan te horen en Hemmings' aanwijzingen zijn grotendeels onbeholpen. Het script is niet alleen voor de hand liggend, maar ook verschrikkelijk. Grappen worden niet meer gemaakt, scènes krijgen geen clou meer en continuïteit bestaat vrijwel niet meer. Volgens de aftiteling zijn er tijdens het maken van de film twee mannen omgekomen bij het besturen van straaljagers. Wat een verspilling.
At the opposite end of the spectrum from RAIDERS OF THE LOST ARK is David Hemmings' utterly inferior adventure regarding the salvage of a World War II-era plane with a valuable cargo. Assets include beautiful New Zealand settings, Brian May's energetic music score and some dandy helicopter flying and jet boat chases. The bad, however, far outweighs the good. Donald Pleasence hams as perhaps never before; half of his dialog is almost unintelligible. George Peppard attempts an Australian (I think) accent, then gives it up halfway through. Lesley Ann Warren is at her most irritating. Ken Wahl is, well, Ken Wahl. The dialog is painful to hear and Hemmings' direction is largely inept. The script is not only obvious but terrible. Jokes fall flat, scenes carry no punch and continuity is virtually non-existent. According to the end credits, two men were killed piloting jet boats during the making of the film. What a waste.