You Are Alone is een prachtige, bijna delicate film, goed geregisseerd, helder geschreven, met twee complexe en fascinerende scènes en een wending die niemand ziet aankomen, maar die ervoor zorgt dat je de film een tweede keer wilt zien om alle aanwijzingen die je verkeerd hebt begrepen in te halen.<br />Het verhaal, over een middelbareschoolmeisje dat haar depressie en g<0xC3><0xAA>ne verdrinkt door een paar uur per week als'schoolmeisjes'-escorte te werken, en de depressieve buurvrouw die haar geheim ontdekt en haar inhuurt voor een middagbezoek in een hotel in het centrum van New Haven, bevat adembenemende scènes van zowel Jessica Bohl als het meisje, en Richard Brundage als haar buurman. <br />Bohl als Daphne geeft een doorbraakoptreden dat niet onderdoet voor dat van Maggie Gyllenhaal als Secretaresse. Ze beschrijft de angst van een tiener om op te groeien in haar eigen huid, en als ze zegt dat ze altijd de touwtjes in handen wil houden, besef je dat ze helemaal geen touwtjes in handen heeft, maar dat ze het gevaar loopt om in het diepe te springen, wat ze in zekere zin waarschijnlijk ook doet.<br />Brundage als Buddy is depressief, boos, diepbedroefd, een lege huls van een man. Maar pas als de film tot een schokkende conclusie komt, begrijp je zijn pijn helemaal. Na een heel kort intro, dat de meeste onafhankelijke filmliefhebbers aanspreekt en het religieuze rechts naar de uitgangen doet rennen, worden we de hotelkamer binnengebracht. In het begin ben je niet zeker over deze mensen, of over de stijl van filmen. Trillerig, irritant... net als de personages. Totdat je je hun achtergrondverhaal realiseert, verteld in korte flashbacks. In het begin zijn ze niet voor niets confronterend, net als de camera. Maar naarmate het verhaal zich ontvouwt, doet de camera dat ook. En, ik weet het niet, na zo'n 20 minuten kun je je ogen niet meer van het scherm afhouden. Ik heb net de wereldpremière gezien op het filmfestival van Brooklyn <0xE2><0x80><0x93> waar de regisseur het publiek vroeg of iemand het einde verwachtte en niemand ja zei <0xE2><0x80><0x93> en ik zou bijna willen dat de film al op video stond zodat ik hem nog een keer kon zien. Want nu ik terugdenk aan sommige gesprekken in de film, vooral een heel openhartige dialoog over fantasie en climax, dacht ik echt dat het een heel andere kant op ging. Maar ik besef nu dat een groot deel van hun gesprek iets heel anders betekende dan wat ik me had voorgesteld. Ik moet hem Maar hoe duister en seksueel het gepraat ook is, op zijn zachtst gezegd bot, ik merkte dat ik meer moest lachen dan ik had verwacht om sommige van de openhartigheid ervan, die absoluut in de categorie 'dingen die we denken, maar niet durven hardop te zeggen' valt. Het is heel bot, vooral als je beseft dat veel ervan een totaal andere betekenis heeft. Sommige dingen zullen je een ongemakkelijk gevoel geven, vooral als je kijkt naar Je bent alleen met een partner. Je hebt beslist iets om over te praten <0xE2><0x80><0x93> misschien zelfs om na afloop over te ruziën. Misschien moet er een waarschuwing bij komen: je moet alleen zijn als je kijkt! De muziek is geweldig. Als het had gekund, zou ik naar huis zijn gegaan en de soundtrack bij mijn favoriete online muziekwinkel hebben gekocht. De film ziet er net zo goed uit als alles wat op film is opgenomen. Nadat de screeningregisseur Gorman Bechard was gevraagd wat voor soort proces hij had gebruikt om de digitale beelden er zo goed uit te laten zien. Zijn antwoord: geen. Dat konden ze zich niet veroorloven.<br />Ik moet Bechard nageven dat ik een grote fan ben van zijn twee korte films, The Pretty Girl en Objects in the Mirror, maar zelfs zij hadden me niet kunnen voorbereiden op de complexiteiten en verrassingen van deze film.<br />Voor alle betrokkenen: bravo.
You Are Alone is a beautiful, almost delicate film, smart directed, crisply written, with two complex and riveting performances, and a twist of an ending that no one will see coming, but will make you want to see the film a second time to go back and catch up on all the clues you misread.<br /><br />The story, about a highschool girl who drowns her depression and awkwardness by working a few hours a week as a $500 an hour "schoolgirl" escort, and the depressed next-door neighbor who discovers her secret and hires her for an afternoon call in a downtown New Haven hotel, features breathtaking performances from both Jessica Bohl, as the girl, and Richard Brundage, as her neighbor.<br /><br />Bohl as Daphne gives a breakthrough performance on par with Maggie Gyllenhaal in Secretary. She so captures a teenager's angst of growing into her own skin, and when she talks about always being in control, you start to realize she's not in control at all, but in danger of going over the deep end, which I guess in a way she does.<br /><br />Brundage as Buddy is depressed, angry, heartbroken, a shell of a man. But it isn't until the film's startling conclusion that you grasp a full comprehension of his pain.<br /><br />After a very brief opening segment, which will hook most independent film lovers, and have the religious right running towards the exits, we are brought into the hotel room. At first you're not sure about these people, or the film-making style. Shaky, annoying...like the characters. Until you realize their back story, told in short flashbacks. They're confrontational at first for a reason, and so is the camera. But as they open up, as the story settles down, likewise, so does the camera. And, I don't know, 20 minutes in, give or take, you find yourself unable to take your eyes away from the screen.<br /><br />Having just seen the world premiere screening at the Brooklyn Film Fest -- where the director asked the audience if anyone expected the ending and not one person answered yes  I almost wish the film were already on video so I could watch it again. Because thinking back now on some of the conversations in the film, particularly a very candid dialog regarding fantasy and climax, I really thought things were going in a very different direction. But I realize now so much of their conversation meant something completely different than what I imagined. I need to see it again!!! But as dark and sexual as much of the talk is, blunt to say the least, I found myself laughing more than I might have expected at some of its candor, which definitely falls into the "things we think, but lack the nerve to say out loud" category. It's very blunt, especially when you realize so much of it has a completely different meaning. Some of it will make you uncomfortable, especially if you're watching You Are Alone with a partner. You'll definitely have something to talk about  perhaps argue about  afterwards. Perhaps it should come with a warning: You SHOULD be alone when watching! The music is amazing. I would have come home, and purchased the soundtrack at my favorite online music store if I could have. The film looks as good as anything shot on film. After the screening director Gorman Bechard was asked what sort of process he used to get the digital footage to look so good. His answer: none. They couldn't afford it.<br /><br />I have to give Bechard credit. I am a big fan of his two shorts, The Pretty Girl and Objects in the Mirror, but even they could not have prepared me for the complexities and surprises of this film.<br /><br />To everyone involved: bravo.