Ik heb deze film een week na de dood van Ichikawa Kon uitgebracht <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat als er één manier is om de dood van een groot regisseur te gedenken, het is door hem een glas wijn aan te bieden terwijl hij naar een van zijn beste films kijkt. Ichikawa had een van de mooiste carrières in de Japanse filmwereld, maar omdat hij nooit een eigen stijl of thema heeft gehad, lijkt hij vaak over het hoofd gezien te worden in vergelijking met zijn tijdgenoten als Ozu en Kurosawa (hij was iets jonger dan zij, maar niet veel). Hij is een van die regisseurs die de theorieën van de auteurs tarten <0xE2><0x80><0x93> het is waarschijnlijk dat zijn vrouw (die het scenario voor dit en vele andere films heeft geschreven) evenzeer verantwoordelijk was voor de kwaliteit van de films als hij. Maar op zijn best was hij net zo goed als welke Japanse filmmaker dan ook in die tijd. Hij had met name grote technische vaardigheden, waardoor hij complexe verhalen op een toegankelijke manier kon vertellen. Maar qua thema zou deze film nauwelijks eenvoudiger kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> oorlog is de hel. Nee, echt, het is een ernstige hel.<br />Vuur op de vlakte houdt zich niet aan de normale regels van het oorlogsgenre. Er is geen echt begin <0xE2><0x80><0x93> we beginnen als die ellendige Tamura, die een gewone soldaat is (hoewel er wordt gesuggereerd dat hij verstandiger en beter opgeleid is dan de meeste anderen <0xE2><0x80><0x93> op een gegeven moment blijkt dat hij Engels verstaat, maar hij slaat dicht als de anderen hem vragen hoe hij dat weet), naar het ziekenhuis wordt gebracht omdat zijn eenheid al in een ontstellende staat verkeert. De soldaten zijn verslagen en sterven van de honger. Ze zijn niet langer een leger, maar slechts een groep vluchtelingen, opgejaagd door de plaatselijke bevolking en min of meer genegeerd door de Amerikanen, die grotere vissen te roosteren hebben. Honger en wanhoop drijven de soldaten tot het uiterste en over de rand van de waanzin. In de typische Ichikawa-stijl is het niet alleen maar grimmig <0xE2><0x80><0x93> hier en daar is het zelfs grappig (een heel zwarte humor, natuurlijk).<br />De hoogtepunten van deze film zijn voor mij de uitstekende vertolkingen van de hoofdrollen en de levendige fotografie. De personages, met al hun menselijkheid, maar ook met hun totale verlies aan menselijkheid, zijn maar al te geloofwaardig. Dit is die zeldzame film <0xE2><0x80><0x93> een die weigert zichzelf uit je hoofd te wissen, zelfs als je hem wilt vergeten.
I got this movie out a week after the death of Ichikawa Kon - I suppose if there is one way to mark the passing of a great director, its to raise a glass of wine to him while watching one of his greatest movies. Ichikawa had one of the finest careers in Japanese film, but as he never had a distinctive style or theme he often seems to be overlooked compared to his near contemporaries such as Ozu and Kurosawa (he was a little younger than them, but not by much). He is one of those directors who defies auteur theories - its likely that his wife (who wrote the screenplay for this and many other of his movies) was as much responsible for the quality of the movies as he was. But at his best, he was as good as any Japanese film maker at the time. In particular, he had great technical skills, allowing him to tell complex stories in an accessible manner. But in terms of theme, this movie could hardly be simpler - war is hell. No really, its seriously hell.<br /><br />Fire on the Plain doesn't follow the normal war genre rules. There is no real beginning - we start as the wretched Tamura, who is a regular private (although it is implied he is more thoughtful and educated than most of the others - at one stage it is shown he understands English, but he clams up when the others ask him how he knows it) is ordered to hospital, as his unit is already in an appalling state. The soldiers are defeated and starving to death. They are no longer an army, just a rag bag group of refugees - hunted by the locals, and pretty much ignored by the Americans, who have bigger fish to fry. Hunger and despair is driving the soldiers to the edge and beyond of madness.<br /><br />In typical Ichikawa style, its not all just grim - its oddly funny in parts (a very black humour of course).<br /><br />The high points of this movie to me are the outstanding performances from the leads and the vivid photography. The characters, in all their humanity, but also their complete loss of humanity, are all too believable. This is that rare film - one which will refuse to erase itself from your head, even if you want to forget it.