Schrijvers en regisseurs doen, vanwege hun vakgebied, een stap terug van de actie in hun werk om inzicht te geven in personages en situaties. Hier hebben Huston en Joyce een stap terug gedaan om ons het ultieme beeld te laten zien van wat het betekent om mens te zijn. Tot het allerlaatste moment lijkt de film over niet veel te gaan, het soort typische omstandigheden dat het dagelijks leven vult. Pas aan het eind van de allerlaatste scène beseffen we dat het in feite over alles gaat.<br />Het is niet mogelijk om naar deze laatste scène te kijken zonder tegelijkertijd medelijden, en diepe genegenheid, te voelen voor jezelf en de rest van je medemensen.
Writers and directors, by the nature of their craft, stand back a frame from the action in their work to show insights about characters and situations. Here, Huston and Joyce have stepped back a bigger frame yet to show us the ultimate view of what it means to be human. Until it's very end the movie appears to be about nothing much, the kind of typical circumstances that fill every day life. It is not until the end of the very final scene that we realize that it is in fact about everything.<br /><br />It is not possible to watch this final scene without simultaneously feeling pity, and also deep affection, for oneself and the rest of fellow beings.