Laat ik beginnen met te zeggen dat ik dol ben op Japanse cinema, literatuur en cultuur in het algemeen. Ik heb veel Japanse films gezien en ervan genoten, maar 'Portret van de Hel' (ook wel Jigokuhen) maakt zichzelf belachelijk. De twee personages die de actie domineren <0xE2><0x80><0x93> de 'boosaardige heer' in zijn bevoorrechte zeepbel en de 'koppige, krankzinnige kunstenaar' zijn pure types met nul subtiliteit of nuance, en al hun handelingen komen voort uit cartoonachtige uitersten. De film wil verschrikkelijke scènes laten zien van geweld en rauwe emotie, maar veel van die scènes zijn zo overdreven dat ze zelfs lachwekkend worden, en het algehele gevoel is dat van een tv-film die uit de rails liep. Als deze zelden gedraaide film in je handen valt of naar je stad komt, spaar jezelf dan en geef hem een kans.
Let me start off by saying I love Japanese cinema, literature and culture generally. I've seen many Japanese movies and enjoyed them, but "Portrait of Hell" (aka Jigokuhen) makes itself ridiculous. The two characters who dominate the action -- the "evil lord" in his privileged bubble and the "stubborn, crazy artist" are pure types with zero subtlety or nuance, and all their actions emanate from cartoonish extremes. The film wants to show horrible scenes of violence and raw emotion but many of these scenes are so over the top they actually become laughable and the overall feeling is that of a made-for-TV movie that went off the rails. If this rarely screened movie falls in your hands or comes to your town, spare yourself and give it a pass.