Wat een gruwel. Ik ben niet iemand die van een film totale geloofwaardigheid eist, maar de plot en het scenario van 'Killing Zoe' zijn zo ongekunsteld dat ik de hele (godzijdank korte) negentig minuten van de film ineenkromp.<br />Lezers van deze recensies zullen inmiddels wel weten hoe de plot in elkaar zit: Zoe, een callgirl die verliefd wordt op de Amerikaanse brandkastrover Zed, werkt ook bij de bank die Zed zal helpen beroven tijdens een spectaculaire overval op de dag van de Bastille.<br />De film is vanaf het begin al ongeloofwaardig. Zed en Zoe's magische nacht is uiterst prozaïsch, en Zoe's beweringen dat ze het orgasme van haar leven heeft gehad, lijken een weerspiegeling te zijn van die van de scenarioschrijver. Zeds volslagen onverschilligheid wanneer zijn vriend Eric Zoe uit de hotelkamer gooit, vormt nauwelijks de basis voor hun latere sterke band.<br />In het tweede bedrijf bereidt Erics bende van bohémiens <0xE2><0x80><0x93> drugsverslaafde losers die een marginaal leven van kleine criminaliteit leiden <0xE2><0x80><0x93> zich voor op hun grote kraak met een avondje stappen. Hier lijkt Roger Avary's voornaamste doel te zijn om te bewijzen dat hij iets van drugs weet. Een secundaire draad is ons ervan te overtuigen (door eindeloze herhalingen) dat Eric echt, echt blij is om zijn oude vriend Zed weer te zien. Echt blij. Het is in de verste verte niet geloofwaardig <0xE2><0x80><0x93> kijk bijvoorbeeld eens naar zijn nepverbazing over het vinden van een dode kat in zijn appartement. De ontwikkeling van de personages die ons door de rest van de film zullen vergezellen, komt pas op het laatste moment.<br />De overval is een ramp <0xE2><0x80><0x93> begrijpelijk, want het plan is lachwekkend en de criminelen zijn volslagen amateurs. Op dit punt blijft Avary zijn idool Quentin Tarantino eren door te laten zien dat hij eerder gewelddadig dan gewelddadig kan zijn. In werkelijkheid is hij echter eerder saai dan saai. Om de spanning op te voeren is er een extra bewaker in de kluis verstopt. Dat was saai in videogames, en dat is het nu nog steeds. <br />Zoe wordt tijdens de overval gegijzeld, maar ondanks onze verwachting dat ze een cruciale rol zal spelen, blijft ze gewoon mooi zitten. Of beter gezegd, Avary doet niets met haar. In letterlijk de laatste vijf minuten komt ze tot leven, breekt de gijzeling af en behoedt de dankbare, maar nog steeds verdwaasde Zed voor de gevolgen van zijn misdaad. Waarom ze het niet erg vindt dat hij bij de misdaad betrokken is <0xE2><0x80><0x93> of waarom ze ook maar iets om hem geeft <0xE2><0x80><0x93> is onmogelijk te zeggen. Ze heeft tenslotte niet de kans gehad om te zien dat hij net zo fatsoenlijk is als de rest van de bende.<br />De hele tijd is de dialoog stijf en onecht. Veel ervan is in het Frans. Als native speaker kan ik met zekerheid zeggen dat het in de verste verte niet waar is. Erics suikerzoete betoog, snel afgewisseld met stoere opschepperij, moet beurtelings charmant en angstaanjagend zijn, maar is in plaats daarvan alleen maar irritant. Intussen zijn zijn bange-kat-getrouwe handlangers meer Scooby-Doo dan Thomas Crown. Als Eric wordt neergeschoten in een belachelijk voorbeeld van buitensporig geweld, kunnen we allemaal een zucht van verlichting slaken: net als de gijzelaars van de bank zullen we spoedig van deze ellendige beproeving worden bevrijd.
What an atrocity. I am not one to demand total verisimilitude from a movie, but the plot and screenplay of "Killing Zoe" are so artless that I found myself wincing through the entire (mercifully short) ninety minutes of the film.<br /><br />Readers of these reviews will by now have figured out the plot: Zoe, a call girl who falls in love with American safecracker Zed, is also an employee at the bank that Zed will help rob in a high-stakes Bastille Day heist.<br /><br />The film strains one's credibility from the get-go. Zed and Zoe's night of magic is highly prosaic, and Zoe's claims to have experienced the orgasm of a lifetime would seem to reflect the screenwriter's lingering teenage fantasies more than any actual on-screen chemistry. Zed's complete indifference when his friend Eric throws Zoe out of the hotel room hardly sets the stage for their later strong attachment.<br /><br />In act two, Eric's band of bohemians--drug-addled losers leading a marginal life of petty crime--prepare for their big heist with a night on the town. Here Roger Avary's main goal seems to be to prove that he knows something about drugs. A secondary thread involves convincing us (by endless repetition) that Eric is really, REALLY glad to see his old friend Zed again. Really glad. Eric's devil-may-care, over-the-top flamboyance and affection for Zed isn't even remotely believable--check out, for example, his phony bemusement at discovering a dead cat in his apartment building. Development of the characters who will accompany us through the rest of the film is an afterthought.<br /><br />The heist is a disaster--understandable, since the plan is laughable and the criminals are complete amateurs. This is where Avary continues to pay tribute to his idol Quentin Tarantino by showing that he can be more violent than violent. In reality, though, he's just more boring than boring. To build up the excitement, there is an extra security guard hidden inside the main safe. This was boring in video games, and it's boring now.<br /><br />Zoe is taken hostage during the heist but despite our expectation that she'll play a pivotal role, she just sits pretty. Or more precisely, Avary fails to do anything with her. In literally the last five minutes she springs to life, breaks the hostage situation and saves the grateful, but still dazed Zed from suffering any consequences of his crime. Why she doesn't mind his involvement in the crime--or why she gives a damn about him at all--is impossible to tell. After all, she's had no chance to see that he's any more decent than the rest of the gang.<br /><br />Throughout, the dialogue is stilted and phony. Much of it is in French. As a native speaker, I can certify that it doesn't ring even remotely true. Eric's sugary-sweet discourse, rapidly alternating with tough-guy boasting, is meant to be at turns charming and scary, but is instead just grating. Meanwhile his scaredy-cat accomplices are more Scooby-Doo than Thomas Crown. When Eric is gunned down in a ludicrous example of excessive force, we can all breathe a sigh of relief: like the bank hostages, we will soon be freed from this miserable ordeal.