Wat. Eh...<br />Deze film is zo dissociatief en verknipt dat ik na afloop letterlijk een stukje van mijn verstand ben kwijtgeraakt. Ik zal nooit meer dezelfde zijn. Ik probeer mijn vinger te leggen op wat er precies zo krankzinnig aan is... Het is niet alleen de hilarische technomuziek, of de 'buiten de tijd' middeleeuwse/Blade Runner/wild west/Highlander-instelling, of het bizarre 'Grendel'-monster dat eruitziet als een man die van geanimeerde worstjes is gemaakt, of zelfs het 'Grendels moeder'-monster dat eruitziet als een tafeldanseres uit Alabama die klauwen en tentakels heeft gekregen toen ze te lang in de zonnebank had gelegen. Al die dingen zijn vreemd, maar het vreemdste aan deze film is het acteerwerk. Ik kan het gewoon niet uitleggen. Dit script is natuurlijk, hels, belachelijk, maar de acteurs stralen door alles heen een dodelijke ernst uit. Lambert is altijd vreemd, en meestal een beetje saai, maar voor deze film is hij het terrein van Dolph Lundgrin opgegaan: ik moet onwillekeurig elke keer dat hij iets zegt in de lach schieten.<br />Ik geef deze film wel een pluim omdat hij volkomen warhoofdig en krankzinnig is in plaats van conservatief en saai. Ik verkies altijd een bizarre rampspoed van een film boven een volkomen middelmatige.<br />Waarschuwing: als je van plan bent Christopher Lambert als Beowulf te gaan bekijken, wees er dan op voorbereid een paar uur door de straten te zwerven in een soort nachtmerrieachtige, hyperactieve, catatonische verdwazing. Toen ik klaar was met mijn Beowulf-geestreis, werd ik midden in de Siberische toendra wakker in een plas bloed en melk. Er lag een dode wolf naast me, en later ontdekte ik dat ik een handvol menselijke tanden in mijn borstzakje had. Mijn VHS-kopie van Beowulf lag op een haastig in elkaar gezet stenen altaar vlakbij, omgeven door kaarsen en verwelkte bloemen. De band zei dat ik moest lopen. Ik stond op en liep.
What. Uh...<br /><br />This movie is so dissociative and messed up that I literally lost a bit of my sanity after it was over. I will never be the same person again. I'm trying to put my finger on what, exactly, is so completely insane about it... It's not just the hilarious techno music, or the "outside of time" medieval/Blade Runner/wild west/Highlander setting, or the weird CGI "Grendel" monster that looks like a man made out of animated sausages, or even the "Grendel's mother" monster, which looks like some Alabama table-dancer who grew claws and tentacles when she stayed in the tanning bed too long. All of those things are weird, but what's really the strangest thing in this movie is the acting. I simply can't explain. This script is obviously, hellishly silly, but the actors exude deadly seriousness through it all. Lambert is always weird, and usually kind of boring, but for this one he's gone into Dolph Lundgrin territory: I can't help but just start laughing every time he talks.<br /><br />I will give this movie some credit for being completely scatter-brained and crazy as opposed to conservative and boring. I'll always take a bizarre disaster of a film over an utterly mediocre one.<br /><br />Warning: if you are planning on watching Christopher Lambert as Beowulf, be prepared to spend several hours thereafter wandering the streets in some kind of nightmarish, hyperactive-catatonic daze. It's true. When I was done with my Beowulf spirit journey, I woke up in the middle of the Siberian tundra in a puddle of blood and milk. There was a dead wolf lying next to me, and I later found I had a handful of human teeth in my shirt pocket. My VHS copy of Beowulf was sitting on a hastily-constructed stone altar nearby, enshrined with candles and wilted flowers. The tape told me to walk. I rose and I walked.