Ik heb het boek gelezen nadat ik de film had gezien en ik vond het niet leuk, ik vond het een beetje goedkoop; maar goedkope boeken zijn vaak goede films, en deze zou dat zeker zijn geweest. Het verhaal van een tienermeisje dat haar aantrekkelijke macht over jongens verkent, die ze even onweerstaanbaar als twijfelachtig controleerbaar vindt, en die een nog strakkere greep op haar heeft dan bij een normaal meisje, omdat hij haar beïnvloedt door haar weerwolfgedrag <0xE2><0x80><0x93> dit verhaal zou een duidelijke aantrekkingskracht hebben op het jonge publiek waarvoor films worden gemaakt; een aantrekkingskracht van de ene soort op meisjes, en van een andere soort op jongens; en ik vind het niet leuk.' Ik begrijp niet hoe de filmmakers daar blind voor konden zijn en het verhaal in een verhaal konden veranderen dat voor niemand aantrekkelijk was.<br />Om te beginnen de titel (dat is het mooiste aan het boek): die is ontleend aan een citaat van Hesse, dat ook als ondertitel wordt gebruikt, over iemand die in angst rent en zowel bloed als chocola in zijn mond proeft, de ene net zo vies als de andere. Dat is een prachtige metafoor voor de toestand van de heldin: verscheurd tussen haar menselijke en wolvenkant, van beide genietend maar even bang voor beide. De film laat de ondertitel weg en introduceert in plaats daarvan het personage dat in de chocoladewinkel van haar tante werkt! De titel van de film zou de filmmakers misschien hebben doen denken aan de erotisch geladen chocolaatjes van 'Like Water for Chocolate', en hen ertoe hebben gebracht hetzelfde symbool met weerwolven in verband te brengen. Maar dat hebben ze niet gedaan; dus waarom is het dan in de film? In het boek zitten de personages op de middelbare school <0xE2><0x80><0x93> of ze zitten er in en uit, zoals bij de Five, een tienerbende die de voorkeur geeft aan zwarte spijkerbroeken en T-shirts, en die ergens tussen de nemesis van de heldin en haar favoriete pesterijen in zit. In de film zijn ze decadente clubbezoekers van in de twintig geworden. In het boek is de heldin 16, net oud genoeg om te ontdekken hoe haar seksualiteit van invloed is op de jongen die ze wil, en op haarzelf; ze is 16.' is degene die de eerste stap zet, dan een stap terug doet, opnieuw begint enzovoort. In de film is ze geen meisje meer, maar een vrouw, en de man is niet langer een middelbareschooldichter aan de rand van het studentenleven, maar een voortvluchtige crimineel (en bovendien een striptekenaar), en hij is degene die haar probeert te versieren, op een manier die even onaantrekkelijk is als die van haar wormstekige nicht. In eerste instantie wijst ze hem af, maar dan geeft ze toe, zoals hij erop vertrouwt dat ze dat zal doen: hé, je weet dat je het wilt. Ik had gedacht dat een vrouwelijke regisseur het risico zou nemen dat het boek biedt om een vrouwelijke hoofdrolspeler een onwillige, proactieve rol te laten spelen, maar nee. In het boek wordt de clan van de heldin van huis en haard verdreven vanwege het delinquente gedrag van de Vijf; in de film komt dat doordat ze een eindje is gaan hardlopen (!). Ze is een geweldige hardloopster, die de neiging heeft om tegen muren op te rennen, en zij en haar clangenoten klimmen in een mum van tijd tegen gebouwen op; ze lijken sprekend op de helden uit martial-artsfilms en ze lijken helemaal niet op wolven, of iets wat daarop lijkt. In het boek veranderen ze niet in echte wolven, maar in dingen die groter zijn dan wolven; in de film zijn het doodgewone wolven. In het boek veranderen ze in 'Huilende wolven', met krakende ruggengraten; dat is een van de dingen waardoor de heldin zich bewust wordt van de pijn die haar lichaam haar bezorgt, en ook van het genot. In de film zijn de weerwolven magische acrobaten geworden, ze nemen grote zwanenduiken en veranderen in de lucht, glinsterend geel als Tinker-Bell; het ziet er cool uit, het betekent niets.<br />In het boek is de clan een lichtelijk witharige familie die van West-Virginia naar Maryland is verhuisd. In de film wonen ze in Boekarest, maar ze praten allemaal met een ander accent, geen van allen Roemeens. In het boek wil bijna de hele meute een normaal leven leiden en ze zijn het erover eens dat het noodzakelijk is om hun ware aard <0xE2><0x80><0x93> en zelfs hun overlevingskansen <0xE2><0x80><0x93> geheim te houden voor de mensen. En dat zeggen de personages steeds weer in de film; toch is het hoofd van de clan een soort ondergrondse baas <0xE2><0x80><0x93> maar kennelijk geen misdaadbaas, want hij veracht misdadigers <0xE2><0x80><0x93> en heeft hij een afspraak met de politie, die hem 'vlees' levert voor de roedel. Dit lijkt een grote uitzondering op de regel dat mensen het niet mogen weten; maar misschien wordt de politie als veilig beschouwd vanwege hun bekende tolerantie voor excentriciteit en cultmoorden.<br />Aan het eind van het boek komt de heldin erachter dat ze niet iets kan zijn wat ze niet is, als ze in haar poging om een verdeeld leven te leiden vast komt te zitten tussen de menselijke en de dierlijke staat, niet in staat om het een of het ander te zijn. De roedel is niet zeker of sterk genoeg om haar te accepteren zoals ze is, de roedel kan het risico niet nemen hem in de buurt te hebben, en de twee worden gedwongen uit elkaar te gaan. In de film redt ze hem als Lassie, en ze rijden naar Parijs (waarom Parijs?), met een einde dat wel een smiley heeft, maar niet echt gelukkig is, omdat de conflicten tussen hun karakters <0xE2><0x80><0x93> tussen haar karakters <0xE2><0x80><0x93> onopgelost blijven.<br />Maar het verschil in de film waar de meeste mensen het meest van genieten, is dat de personages in de boeken zich conventioneel gedragen, terwijl die in de film om de een of andere reden zo irritant mogelijk zijn gemaakt. Elke andere zin is een bedreiging of een andere vorm van een-op-een-manier: je zult er spijt van krijgen, je hoort hier niet, je zult er spijt van krijgen. Ik geef er de voorkeur aan uit de buurt te blijven van mensen die op die manier handelen.<br />Er zijn veel goede vampierfilms geweest, maar nooit een goede weerwolffilm. Als deze aan het boek was blijven hangen, zou het misschien de eerste zijn geweest.<br />Maar nee.
I read the book after seeing the movie and didn't care for it, finding it somewhat trashy; but trashy books often make good movies, and this one certainly could have. The story of a teen girl's exploration of her attractive power over boys, which she finds as irresistibly stimulating as it is doubtfully controllable, and which has an even tighter grip on her than it would on a normal girl because it affects her through her werewolfry--this story would have an obvious appeal to the young audience for which movies are made: an appeal of one kind to girls, and of another kind to boys: and I don't understand how the movie makers could be blind to that and turn the story into one with little appeal to anybody.<br /><br />To begin with, take the title (which is the best thing about the book): it's drawn from a Hesse quotation, also used as an epigraph, about a person running in fear and tasting both blood and chocolate in his mouth, one tasting as bad as the other. This is a wonderful metaphor for the heroine's state: torn between her human and wolf sides, savoring each but equally fearful of both. The movie dispenses with the epigraph, and instead introduces the character working in her aunt's chocolate shop! I can understand how the book's title might have suggested to the movie makers the erotically charged chocolates of "Like Water for Chocolate," and led them to want to link the same symbol to werewolves. But they didn't; so why is it in the movie? In the book the characters are in high school--or in and out, as with the Five, a teen gang who favor black jeans and T-shirts, and fall somewhere between being the heroine's nemeses and her pet peeves. In the movie they've become decadent twenty-something clubgoers. In the book the heroine is 16, just of an age to be discovering how her sexuality operates on the boy she wants, as well as on herself; she's the one who initiates the contact, then steps back, re-initiates, and so on. In the movie she's no longer a girl but a woman, and the guy is no longer a high school poet on the fringe of campus life but a fugitive from the law (and a comic book artist, to boot), it's he who comes on to her, in a manner as unattractive as that of her wormy cousin. She initially puts him off, but then gives in, as he's confident she will: hey, you know you want it. I would have thought a female director would have taken the chance the book offered to show a female protagonist in an uncompliant, proactive role; but no.<br /><br />In the book the heroine's clan is driven from their home because of the Five's delinquent behavior; in the movie it's because she went for a run(!). She's a great runner, prone to kicking off from building walls, and both she and her clanmates scale buildings in a trice; very like heroes of martial arts movies and very unlike wolves, or anything resembling them. In the book they don't turn into actual wolves, but things bigger than wolves; in the movie they're just ordinary wolves. In the book they metamorphose in "Howling" style, with crunching of spines; this is one of the things that make the heroine aware of the pain her body brings her, as well as the pleasure. In the movie the werewolves have become magical acrobats, taking great swan dives and transforming in mid-air, shimmering yellow like Tinker-Bell; it looks cool, means nothing.<br /><br />In the book the clan is a slightly white-trashy family that has relocated from West Virginia to Maryland. In the movie they live in Bucharest but all talk in different accents, none Romanian. In the book nearly the whole pack want to lead normal lives and agree that to insure that--and indeed, their survival--one necessity is to keep their true nature secret from humans. And so the characters keep saying in the movie; yet the head of the clan is some kind of underground boss--but apparently not a crime boss, since he despises criminals--and has a standing deal with the police, who supply him with "meat" for the pack. This seems a big exception to the rule of keeping humans from knowing; but maybe the police are considered safe because of their known tolerance for eccentricity and cult murder.<br /><br />At the end of the book the heroine learns she can't be something she's not when, in her effort to live a divided life, she gets stuck between the human and animal states, unable to be all one thing or the other. Her boyfriend isn't sure or strong enough to accept her for what she is, the pack can't risk having him around, and the two are forced to separate. In the movie she rescues him like Lassie, and they drive off to Paris (why Paris?), in an ending that's smiley-faced but not really happy, since the conflicts between their natures--between _her_ natures--remain unresolved.<br /><br />But the difference in the movie that hampers enjoyment the most is that whereas the book characters behave conventionally, within the realm of young adult novels, those in the movie for some reason have been made as annoying as possible. Every other line is a threat or some other kind of oneupsmanship: you'll be sorry; you don't belong here; you won't get rid of me; I gave you your chance; etc. I prefer to steer clear of people who deal in that way.<br /><br />There have been many good vampire movies, never a good werewolf movie. Had this one stuck to the book, it might have been the first.<br /><br />But no.