Je hebt dus een aantal modellen op een eiland, en een voor een worden ze door Agatha Christie opgepikt. We krijgen iemand die op zee verdrinkt, van een klif wordt geduwd, vergiftigd wordt door een oplosmiddel, van een klif wordt gereden, opgeblazen wordt, enzovoort. Niets verschrikkelijk esthetisch.<br />Voordat dat begint, heeft een vrouw om onverklaarbare redenen een droom over een moordenaar met een vreemd menselijk gezichtsmasker.<br />De eigenares van het tijdschrift is een slons die een verhouding heeft gehad, en iemand heeft foto's van haar genomen voordat ze meerderjarig was.<br />Uiteindelijk gaat het allemaal om zaken, of zoiets.<br />Er is een collage in de stijl van de jaren tachtig van een fotosessie, waarbij de meeste badpakken verrassend genoeg eenpersoons zijn. Een paar zijn tamelijk doorschijnend. De camera klikt tijdens de montage wanneer het frame van de camera als een wit vierkant of rechthoek in het beeld verschijnt. De fotograaf is nogal slecht in het inlijsten!
So you've got a number of models on an island, and one by one they're picked off Agatha Christie-style. We get somebody lost at sea, pushed off a cliff, poisoned by a solvent, driven off a cliff, blown up, etc. Nothing terribly graphic.<br /><br />Before any of that starts, one woman inexplicably has a dream of a killer in a weird human face mask.<br /><br />The owner of the magazine is a sleaze who had an affair, and somebody had photos taken of her before she was of age.<br /><br />In the end, it's all about business, or something,<br /><br />There's an 80s style montage of a photo shoot, most of the bathing suits being one-pieces, surprisingly. A couple are fairly translucent. There's camera clicks during the montage where the frame of the camera appears as a white square or rectangle within the picture. The photographer is rather bad at framing!