Deze film is een wandtapijt, een serie portretten van Romse gemeenschappen die door muziek met elkaar verweven zijn. Het is eigenlijk een muzikantenfilm, vanwege de schaarste aan gesproken dialogen <0xE2><0x80><0x93> en de dialogen die er zijn, zijn niet belangrijk voor de structuur van het verhaal. Sommigen zouden een verhaal uit de National Geographic verwachten over 'gebruiken, kleding en muziek' of een verhaallijn die om een paar centrale figuren heen draait <0xE2><0x80><0x93> daar moet je hier niet naar zoeken.<br />Dit komt omdat het een portret schildert van een familie van mensen, in plaats van een verhaal over individuen te vertellen. De plot is het verhaal door de ruimte (India tot Andalucia) en/of/tijd (dat kunnen we niet zeggen) van een volk. Er is geen behoefte aan vertelling. Je krijgt het gevoel van een vrolijk volk, sterk verbonden in kleine gemeenschappen waar sociale interactie heel belangrijk is. En een groot gevoel van droefheid hier en daar, over hun afwijzing door de maatschappij in het algemeen.<br />Dus is het een lofzang op de Romse cultuur, heel mooi geënsceneerd, met een breed spectrum aan Romse muziek en een addertje onder het gras dat de onderdrukking is waar deze mensen mee te maken hebben gehad en nog steeds mee te maken hebben.
This film is a tapestry, a series of portraits of Rom communities woven together by music. It's very much a musician's film, because of the paucity of spoken dialogue - and what dialogue there is, is not important to the structure of the narrative. Some might expect a National Geographic tale of "customs, dress, and music" or a plot-line orbiting a few central characters - don't look for that here.<br /><br />This is because it paints a portrait of a family of peoples, rather than telling a story of individuals. The plot is the story through space (India to Andalucia) and/or/ time (we cannot tell) of a people. There is no need of narration. You get a sense of a joyous people, strongly linked in small communities where social interaction is very important. And a great sense of sadness in parts, at their rejection by society at large.<br /><br />So it's a paean to Rom culture, very beautifully shot, with a wide spectrum of Rom music, and a sting in the tail which is the oppression these people have faced, and still face.