Een van Alfred Hitchcocks drie beste films, samen met 'Psycho' en 'The 39 Steps', 'Strangers On A Train', is even briljant onbeheersbaar als een draaimolen in Metcalf, en bijna even dodelijk. Het is het soort film waar je zoveel plezier aan beleeft dat je je er pas echt schuldig over kunt voelen als je tijd hebt om op adem te komen.<br />Toptennisser Guy Haines (Farley Granger) ontmoet in een trein een bijzonder vreemde, louche vreemdeling die Bruno Anthony heet (Robert Walker). Dankzij de roddelpagina's weet Bruno alles over Guys problemen met zijn waardeloze vrouw Miriam, en hij stelt nogal vrolijk voor dat ze elkaar een dienst bewijzen: Bruno zal Miriam vermoorden en Guy zal Bruno vermoorden. Bruno's vader, die Bruno in een inrichting wil stoppen. Guy lacht het weg, maar Bruno maakt geen geintje, want Guy komt er tot zijn schrik achter.<br />Het is een geweldig uitgangspunt voor een moordverhaal, en Hitchcock krijgt 'Strangers On A Train' alle lof toegezwaaid, met de hulp van Walker in misschien wel de beste rol in welke Hitchcock-film dan ook, waaronder die van Anthony Perkins in 'Psycho'. Terwijl Perkins zijn stempel op de film drukt door gepikeerd tegen het graan in te gaan, is Walker als Anthony iemand die zich volkomen thuis voelt, of het nu gaat om het insmeren van oude dametjes bij een chic etentje of het wurgen van een jonge vrouw in een pretpark.<br />Wat drijft Bruno? Veel commentatoren suggereren dat zijn kennelijke homoseksualiteit een partner vindt in de knappe Guy. Ja, Bruno steekt de oude homodar aan, maar Guy lijkt best gelukkig met de liefde van de beau monde Anne Morton (Ruth Roman). Bruno's belangstelling voor Guy zou net zo goed jaloezie kunnen zijn, voor iemand die naam maakt in de wereld terwijl hij thuis woont en mama zijn nagels laat vijlen.<br />'O, ik heb zeker bewondering voor mensen die dingen doen,' zegt Bruno spinnend, als een kat die naar een muis kijkt. 'Weet je, het moet best opwindend zijn om zo belangrijk te zijn.'<br />Later noemt Bruno zichzelf een 'bum', heel accuraat, afgezien van onze groeiende belangstelling voor hem, ook al maakt hij Guys leven kapot met zijn moorddadige bemoeizucht. Het is het ultieme, perverse verhaal van de underdog. Bruno heeft een gevoel van integriteit, in zijn koppige toewijding, dat ons respect afdwingt en waar Hitchcock zo briljant op inspeelt. Als Bruno wegzweeft van de plaats delict van zijn grote misdaad, ben ik dan de enige zieke persoon in deze wereld die echt blij voor hem is? Ik denk het niet, maar toch houdt Hitchcock het verhaal op de juiste weg, zodat we beseffen hoe diep we zijn gezonken. We willen niet echt dat Bruno wint, maar we genieten van zijn elan terwijl hij het probeert.<br />Al het andere is zo perfect, of in elk geval zo dichtbij, dat elke opname gedenkwaardig is. Hitchcock slaagde er altijd in om minstens 2-3 goede scènes per film te maken; hier krijg je er alleen al in het pretpark een stuk of tien. '20 Grote Shows' staat er in neonletters bij de ingang, en ze maken geen grapje.) Scenario, camerawerk, een spannende tenniswedstrijd, de adembenemende figuur van Ruth Roman, het is allemaal te veel van het goede voor één film. Zelfs Granger speelt zijn jonge-jongens-ding hier met een lachwekkende plausibelheid dan Gregory Peck ooit voor elkaar heeft gekregen.<br />Je kunt dit een kliniek voor het maken van films noemen, maar 'kliniek' klinkt te saai. 'Strangers On A Train' is leuk, maar ook heel vervelend, van begin tot eind, en het laat je achter met een slimme stekel in je staart als je beseft dat je al die tijd al achter de verkeerde vreemdeling aan zat. Verdorie, ik neem dat ritje zo weer over!
One of Alfred Hitchcock's three greatest films, along with "Psycho" and "The 39 Steps", "Strangers On A Train" is as brilliantly out-of-control as a merry-go-round in Metcalf, and almost as deadly. It's the kind of film you have so much fun watching, you can't even feel properly guilty about it until you have time to catch your breath.<br /><br />Top amateur tennis contender Guy Haines (Farley Granger) meets a singularly weird, louche stranger named Bruno Anthony (Robert Walker) on a train. Thanks to the gossip pages, Bruno knows all about Guy's problems with his no-good wife Miriam, and rather gaily suggests they do each other a favor: Bruno will kill Miriam and Guy will kill Bruno's father, who wants to put Bruno in an institution. Guy laughs it off, but Bruno ain't kidding, as Guy finds out to his peril.<br /><br />It's a great premise for a murder story, and Hitchcock gives "Strangers On A Train" a run for all its worth, with the help of Walker in perhaps the greatest performance in any Hitchcock film, including Anthony Perkins in "Psycho". While Perkins makes his mark playing tetchily against the grain, Walker as Anthony is one perfectly at home either buttering up old ladies at a swank dinner party or strangling a young woman at an amusement park.<br /><br />What drives Bruno? Many commentators suggest his apparent homosexuality finds a match in pretty Guy. Yes, Bruno lights up the old gay-dar, but Guy seems happy enough on love's rebound with socialite Anne Morton (Ruth Roman). Bruno's interest for Guy could just as easily be envy, for someone making a mark in the world while he lives at home, letting Mommy file his nails.<br /><br />"Oh, I certainly admire people who do things," Bruno purrs, looking like a cat eyeing a mouse. "You know, it must be pretty exciting to be so important."<br /><br />Later on, Bruno calls himself a "bum", accurate enough except for our rooting interest in him, even as he wrecks Guy's life with his homicidal meddling. It's the ultimate perverse underdog's tale. There's a sense of integrity about Bruno, in his dogged dedication, which commands our respect and which Hitchcock plays to so brilliantly. When Bruno floats away from the scene of his big crime, am I the only sick person in this world who's actually happy for him? I think not, yet Hitchcock keeps the story on a right-enough path for us to realize how low we have fallen. We don't want Bruno to win, exactly, but we enjoy his élan as he tries.<br /><br />Everything else is so perfect, or at least close enough, to make every shot memorable. Hitchcock always managed at least 2-3 good setpiece sequences per movie; here you get a score of them at the amusement park alone. ("20 Big Shows" the neon side at the entrance says, and they aren't kidding.) Script, camera-work, a gripping tennis match, Ruth Roman's jaw-dropping figure, it's all too much greatness for one film to contain. Even Granger does his callow-youth thing here with more risible plausibility than Gregory Peck ever managed.<br /><br />You can call this a clinic in movie-making, but "clinic" sounds too dull. "Strangers On A Train" is good nasty fun, all the way through, leaving you with a nifty stinger at the tail as you realize you were rooting for the wrong stranger all along. Heck, I'll take that ride over again in a second!