Vanaf het moment dat de muziek aanzwol (de tweede van de film) en het filmgezeik was, wist ik dat me een heel lange rit te wachten stond. Verschrikkelijk cliché <0xE2><0x80><0x93> (ik lachte veel en wist hoe de plot eindigde GOED voor het einde) <0xE2><0x80><0x93> ze gebruikten Louisbourg niet erg goed en het kostuum en het haar waren nogal afschuwelijk. (Mijn favoriete make-upmoment is dat Depardieu voor zover ik kon zien alleen maar ouder werd door een rechte pruik op te zetten, in plaats van golvend). Ik kon nog een hele tijd doorgaan over de belachelijke ongeschiktheid van de muziek <0xE2><0x80><0x93> de film kon enorm verbeterd worden met een 18e-eeuwse partituur.<br />(GETUIGE: AH, het. 'Dat is die afschuwelijke filmmuziekman, Patrick Doyle, die verantwoordelijk is voor de score <0xE2><0x80><0x93> zeg nee Meer! Hij zou NIET in de buurt van historische films moeten komen <0xE2><0x80><0x93> hij zou zich moeten beperken tot 20e-eeuwse decors.')<br />Het 'bezoek aan de belangrijke mensen' was ook hilarisch, vooral zijn bezoekje aan Madame Pompadour, die niet erg overtuigend werd gespeeld.<br />Ik dacht dat de enige acteur die in de eeuw die voor ons lag aan de grond leek te zitten, Michael Maloney was als James Murray. Hij stal absoluut de show voor alle 30 seconden dat hij op het witte doek stond. Tragisch genoeg liet hij je zien wat de film had kunnen zijn.<br />De liefdesscènes hadden inderdaad iets vurigs <0xE2><0x80><0x93> de twee hoofdrollen waren adembenemend samen. De afschuwelijkste scène voor historici is als ze bij het grote afscheidsdiner in Groot-Brittannië zijn voordat Wolfe afvaart en zijn glas heft en de eerste twee regels van 'How stands the glass around', oftewel 'Why soldiers why', zegt alsof het een toost is. Absoluut ondraaglijke mislukking van de geschiedschrijving, veel beter om het weg te laten. Duizenden mensen kennen dat verdomde lied en nog eens duizenden geloven het gerucht dat Wolfe en consorten het hebben gezongen (waarschijnlijk dronken, niet zo bekrompen als dit stelletje). Krankzinnig.
From the second the music swelled (second one of the movie) and it was movie-hack tripe, I knew I was in for a very long ride. Horrendously clichéd - (I laughed a lot and knew how the plot ended WELL before the ending) - they didn't use Louisbourg particularly well and the costuming and hair were kinda awful. (My particular favourite makeup moment is that the only way they age Depardieu as far as I could see was by putting a straight hair wig on him, instead of wavy). I could go on about the ridiculous unsuitability of the music for a long time -- the movie could be improved massively by an 18th century score. <br /><br />(ETA: AH, it's that horrible moviemusic guy Patrick Doyle who's responsible for the score - say no More! He should NOT be allowed near historical movies -- he should stick to 20th century settings.) <br /><br />The "visit to the notable people portion" was also hilarious particularly his little visit to Madame Pompadour who was not particularly convincingly played. <br /><br />I thought the only actor who appeared grounded in the century at hand was Michael Maloney as James Murray. He absolutely stole the show for all 30 seconds he was on screen. Tragically, he made you see what the movie could have been.<br /><br />The love scenes did have some heat - the two leads were stunning together.<br /><br />The most awful scene for historians is where they're at the big leavetaking dinner in Britain before Wolfe sails and he lifts his glass and says the first two lines of "How stands the glass around" aka "Why soldiers why" as if it's a toast. Absolutely excruciating failure at historicity, much better to leave it out. Thousands of people know the damn song and thousands more believe the rumour that Wolfe and company sang it (probably drunk, not all stuffy like this bunch). Daft.