Ik kan niet beweren dat ik iets weet van cinematografie of meneer Angelopoulos. Maar ik ken Griekenland en ik hou van het volk. In juli reisden mijn 14-jarige zoon en ik naar Cappadocia, Turkije, op zoek naar wat overblijfselen van de buurt waar zijn overgrootvader Iordanis woonde tot de grote uittocht van de Anatolische Grieken in 1923. Toen ik de samenvatting van de film las (vluchtelingen uit Odessa) dacht ik dat ik misschien iets meer te weten kon komen over de gedwongen volksverhuizingen van de moderne Grieken. Als ik geen huis op Rhodos had gehad, als ik in evenzovele jaren niet 28 keer naar Griekenland was geweest, als ik niet bekend was geweest met tientallen eilanden en steden in Griekenland en als ik nooit de vriendschap had genoten van deze uitbundige, aangeschoten mensen, had ik misschien geloofd dat deze klaagzang iets te maken had met het moderne Griekenland. Als hoogleraar aan een universiteit in New Jersey kan ik u verzekeren dat ik bekend ben met de geschiedenis van de periode die in de film wordt behandeld. De oom van mijn vrouw werd zelfs vermoord door de communisten tijdens de communistische machtsgreep. Mijn schoonmoeder overleefde de Italiaanse invasie en de Duitse bezetting... ternauwernood. Deze personages op het scherm spreken Grieks, ze luisteren naar Griekse muziek, maar wie zijn ze? Nee, ze zijn niet eens vaag Grieks. Natuurlijk zijn het helemaal geen mensen, maar gewoon allegorieën. Zij zijn wat de kunstenaar uitvindt als het leven niet helemaal past of ontoereikend is voor zijn beeld van hoe het was of had moeten zijn. Ze vertegenwoordigen allemaal een aspect van het Griekenland van na de Tweede Wereldoorlog dat door grotere krachten van buiten is veroordeeld tot een lot dat ze niet verdienden. De 'aristocraten' van 1919 (Spiros) (de muziek van Nikos en zijn medemuzikanten, d.w.z. de Beweging en de Zaak) stonden niet toe dat de generatie na de 'aristocraten' van 1919 (Spiros) de roep om vrede en vrijheid volgde (de muziek van Nikos en zijn medemuzikanten, d.w.z. de Beweging en de Zaak). Dit duistere, surrealistische revisionisme verdoezelt de ware en heroïsche inspanningen van het Griekse volk om hun levenslust in stand te houden door de tragedies van de twintigste eeuw, om meer te bereiken dan hun buren op de Balkan, om zo politiek geëvolueerd en wereldwijd geïntegreerd te worden.
I can pretend no knowledge of cinematography or Mr. Angelopoulos. But I know Greece and I love her people. In July my 14 year old son and I traveled to Cappadocia, Turkey in search of some remains of the neighborhood where his great grandfather Iordanis lived until the great exodus of Anatolian Greeks in 1923. Reading the summary of the film (refugees from Odessa) I thought that perhaps I might learn something more about the forced migrations of modern Greeks. If I did not have a home in Rhodes, had I not been to Greece 28 times in as many years, were I not familiar with dozens of islands and cities in Greece and if I had never enjoyed the friendship of these ebullient, life-intoxicated people, I might have believed that this lamentation had something to do with modern Greece. As a professor at a New Jersey State college, let me assure you that I am familiar with the history of the period covered in the film. Indeed, my wife's uncle was murdered by the communists during the communist grab for power. My mother-in-law lived through the Italian invasion and German occupation...barely. These characters on the screen speak Greek, they listen to Greek music but who are they? No, they are not even vaguely Greek. Of course they are not people at all but simply allegories. They are that which the artist invents when life does not entirely fit or is inadequate to his perception of how it was or should have been. All represent some aspect of post WWI Greece that greater outside forces consigned to a fate they didn't deserve. As we joked in the late 70's in America: "The Revolution didn't happen." For an ideologue/artist, this is no joke. It's in fact grounds to put us through two and a half hours of torment. And it's all because the various Powers (Eleni's soliloquy of "guards" in different colored uniforms) didn't allow the generation after the "aristocrats" of 1919 (Spyros) to follow the call of peace and freedom (the music of Nikos and his fellow musicians, i.e., the Movement, the Cause). This dark, surreal revisionism smears the true and heroic efforts of the Greek people to sustain their lust for life through the tragedies of the 20th century, to achieve more than any of their Balkan neighbors, to have become so politically evolved and globally integrated.