Deze film vertelt het ware verhaal van ontsnapte zwarte slaven die als vrije mensen in het zeventiende-eeuwse Brazilië hun eigen commune op de bergtop stichtten. Het verhaal is interessant en verheffend. Maar deze film <0xE2><0x80><0x93> als film <0xE2><0x80><0x93> is verschrikkelijk.<br />De soundtrack is geen klassieke muziek of stammuziek. Het is Afro-Braziliaanse popmuziek uit het begin van de jaren tachtig. Slagscènes worden uitgevochten op de klanken van goedkope popritmes die je beter aan de disco of slechte politieseries kunt overlaten. Toegegeven, de teksten zijn folkloristische verhalen over de heldendaden van de slaven. De special effects zijn absurd. In plaats van de mystiek van Afrikaanse religie en atavistische overtuigingen op te roepen, maken ze de film alleen maar goedkoop. Dat wil niet zeggen dat het alleen maar waar is.<br />Het leven binnen de commune van Palmares kan niet zo zijn geweest als het in de film wordt afgebeeld. Want deze gemeenschap is, zoals in de film te zien is, een deel van de kibboets, een deel Afro-popfestival. Bovendien is het bijna g<0xC3><0xAA>nant om de regisseur de clichés van zwarten als getalenteerde zangers en dansers te zien gebruiken die gewoon gelukkig willen zijn. Hij schetst het dagelijks leven als een reeks dansfeesten waarin de bevrijde slaven zichzelf in felle kleuren schilderen en rondwervelen op de klanken van popmuziek uit de jaren tachtig. Aan de andere kant hebben ze een overvloed aan heerlijk eten, maar de kijker ziet nauwelijks dat er iets wordt gedaan. De koning fulmineert op een afgezaagde en clichématige manier tegen privé-eigendom. Als iemand klaagt dat de mensen de groenten die hij in de loop van vele maanden heeft gekweekt, meenemen, zegt de koning: 'Wat van de aarde komt, is van iedereen, zoals de aarde van niemand is. Als ze voedsel nodig hebben, hebben ze het recht om het jouwe mee te nemen.'<br />Ik ben blij dat ik van deze episode in de geschiedenis heb gehoord, maar ik ben ook opgelucht dat een film met zo'n lage productiewaarde en met zulke afgezaagde stereotypen vandaag de dag waarschijnlijk niet gemaakt zou worden.
This film tells the true story of escaped black slaves who found their own mountain-top commune as free men in 17th-century Brazil. The story is interesting and edifying. However, this film -- as a film -- is terrible.<br /><br />The soundtrack is not period music or tribal music. It is Afro-Brazilian pop music from the early 1980s. Battle scenes are fought to the sounds of cheesy pop rhythms best left to the disco or bad cops dramas. Admittedly, the lyrics are folk-ish tales of the slaves' heroism. The special effects are absurd. Rather than invoke the mysticism of African religion and atavistic beliefs, they merely make the film look cheap. They are completely unbelievable, and I don't mean merely in a sense of verisimilitude.<br /><br />Life within the commune of Palmares could not have been the way it is portrayed in the film. For this society, as shown in the film, is one-part kibbutz, one-part Afro-pop festival. Moreover, it is almost embarrassing to watch the director play upon the clichés of blacks as talented singers and dancers who simply want to be happy. He portrays daily life as a series of dance parties in which the freed slaves paint themselves bright colors and whirl around to the strains of '80s pop music. On the other hand, they have an abundance of beautiful food, but the viewer hardly sees any work being done. The king inveighs against private property in a hackneyed and clichéd way. When a man complains that people are taking the vegetables that he has grown over many months, the king says, "What comes from the earth belongs to everyone, as the earth belongs to no one. If they need food, they have a right to take yours."<br /><br />I am glad that I learned about this episode in history, but I am relieved that a film with such low production values and that trades upon such worn stereotypes would likely not be made today.