In het licht van de lofprijzingen van de kijkers voor deze film moet ik opnieuw de rol van de drol in de punchkom op me nemen, zoals Lowell Weicker altijd zei: ik krab me op m'n hoofd om al die loftuitingen. 'De Afrikaanse Koningin' is dit niet. De sfeer van weleer is geweldig, ja. Het acteerwerk is prima, maar geen enkele acteur, hoe groot hij ook is, kan de schijnbaar eindeloze stroom van volstrekt saaie en onbeduidende tafelgesprekken hier tot leven brengen, en het kan me niet schelen hoeveel daarvan uit Joyces tekst wordt gehaald. Het is me niet duidelijk of het een gezin is, zoals één persoon suggereerde), moet luisteren naar hun alledaagse tafelpraat, en je hebt de wezenlijke ervaring van deze film. Er gebeurt absoluut niets. En er wordt niets belangrijks gezegd, maar het wordt eindeloos herhaald. Zoals ik al zei, de populariteit van deze film is een mysterie voor me. Over mysteries gesproken, kijk liever een goede film dan deze.
I must, in light of the encomia of praise for this flick from viewers, assume once again the role of the turd in the punchbowl, as Lowell Weicker used to say, I am scratching my head at the sheer number of laudatory comments. "The African Queen" this ain't. The period flavor is wonderful, yes. The acting is fine, but no actor no matter how great can bring life to the seemingly endless stream of perfectly tedious and insignificant party and dinner table conversation here, and I care not how much of it is taken from Joyce's text. Imagine spending an hour and a half as a fly on the wall at a Christmas dinner of a not particularly interesting group of people (it's not clear to me that it's a family, as one person suggested), having to listen to their mundane table talk, and you have the essential experience of this movie. Absolutely nothing happens. And nothing important is said, but it is said at interminable length. As I said, the popularity of this movie is a mystery to me. Speaking of mysteries, watch a good one rather than this.