Deze film had best een fatsoenlijke re-make kunnen zijn, en god weet dat het is geprobeerd (of mevrouw English heeft het geprobeerd). Het samenbrengen van getalenteerde acteurs en een succesvolle & ervaren schrijver/regisseur zou een formule voor een fatsoenlijke film moeten zijn. Maar de ervaring van mevrouw English <0xE2><0x80><0x93> volgens haar IMDb-biografie <0xE2><0x80><0x93> is exclusief beperkt tot televisiewerk, en dat is in deze film overduidelijk te zien.<br />Het verbaast me dat geen van de recensies die ik heb gelezen melding maakt van wat ik de meest onplezierige kant van deze film vond, en wat ervoor zorgde dat hij zelfs maar een deel van zijn potentieel niet bereikte: hij zag eruit en voelde aan alsof hij voor televisie was gemaakt. Engels, veel van de grappen die gewoon NIET werkten op een filmscherm zouden geweldig zijn geweest op tv (en misschien zou een lachtrack hebben geholpen). Zoveel van het gebruik van camera's en de belichting zouden prima zijn geweest op tv, maar er onhandig of vreemd hebben uitgezien op een groot scherm. Als de hele film was ingekort tot een miniserie of een praatprogramma, denk ik dat het had kunnen werken. Maar dit is film en helaas waren de talenten van mevrouw English niet te vertalen. Ik kromp op zoveel verschillende momenten ineen van g<0xC3><0xAA>ne voor de acteurs en de schrijvers dat ik het gevoel had dat ik half verschrompeld uit de bioscoop kwam! Meg Ryan is haar gebruikelijke opgewekte, knappe zelf (afgezien van de afschuwelijke plastische chirurgie die ze op haar gezicht heeft gehad), maar waar heeft ze de kans gekregen haar talent te gebruiken?! Ze heeft films gemaakt waarin ze haar stereotiepe rol niet herschept en die waren goed... maar niet hier. Annette Bening leek alleen maar de schijn op te houden <0xE2><0x80><0x93> zo'n groot talent en toch zo'n slechte voorstelling! Ik genoot van de andere vrouwenfiguren maar ze waren meer karikatuur dan substantie en het was triest om te zien. Wat in deze film werkte in de jaren dertig vertaalt zich niet naar de jaren vijftig en niemand heeft mevrouw Als zij (als schrijfster, regisseur en producent) maar een hand had uitgestoken, denk ik dat het goed had kunnen uitpakken. Maar dat was niet zo.<br />Het is zo frustrerend om naar een film te gaan met goede sterren en een goede schrijver of regisseur en dan na afloop het gevoel te hebben dat het verspilling van ieders tijd en geld was! Die tekenfilm in de New Yorker die ik gisteren zag is toepasselijk: een paar filmbazen houden een vergadering & het onderschrift luidt: 'Laten we een klassieker herschrijven met slechtere dingen!'
This film could have been a decent re-make, and gosh knows it tried (or Ms. English tried). Assembling talented actors together with a successful & experienced writer/director should be a formula for a decent film. But Ms. English's experience - according to her IMDb bio - is exclusively limited to television work, and it is glaringly obvious throughout this film.<br /><br />I am surprised that none of the reviews I have read mention what I found most unlikeable about this film, and what kept it from reaching even a portion of its potential: it looked and felt like it was made for television. To give some credit to Ms. English, many of the jokes that simply did NOT work on a movie screen would have been terrific on TV (and maybe a laugh track would have helped). So much of the camera usage and the lighting would have played out fine on TV but looked awkward or odd on a big screen. If the whole film had been chopped up into a mini-series or a sit-com, I think it could have worked. But this is cinema and sadly Ms. English's talents didn't translate. I cringed at so many different points in my embarrassment for the actors & the writers that I felt like I came out of the theater half shriveled! Meg Ryan is her usual perky, cute self (except for the awful plastic surgery she has had on her face), but where did she have a chance to use her talent?! She has made films where she doesn't recreate her stereo-typed role and done them well... but not here. Annette Bening seemed to simply go through the motions - such a great talent and yet such a poor performance! I enjoyed the other women characters but they were more caricature than substance, and it was sad to see. What worked in this film in the 1930s doesn't translate to the 2000s, and no one helped Ms. English get the changes & updates or subtleties right. If only she (as writer, director AND producer) had reached out for some assistance, I think it could have been good. But it was not.<br /><br />It's so frustrating to go to a movie that has good stars and a good writer or director and come away feeling it was a waste of everyone's time & money! This New Yorker cartoon I saw yesterday is appropriate: A few movie execs are having a meeting & the caption reads: "Let's remake a classic with worse everything!"