Na de ineenstorting van Yesilcam (Turkse reactie op Hollywood) halverwege de jaren negentig zouden slechts weinigen, behalve de meest vooruitziende waarnemers, zo'n recente smet op de Turkse filmindustrie hebben kunnen voorzien, gebaseerd op het werk van ex-fotograaf Nuri Bilge Ceylan.<br />Uzak is de derde film van de regisseur en vormt een soort trilogie met zijn twee eerdere films (Kasaba en Clouds of May), die op gelijksoortige thema's en technieken zijn gebaseerd. De film gaat over Mahmoud, een beroepsfotograaf, die alleen woont in een klein appartementje in Istanboel en alleen af en toe bezoek krijgt van zijn bruuske, getrouwde minnaar. Yusuf, zijn neef, heeft zijn huis in het dorp verlaten na de sluiting van een fabriek en het verlies van zijn baan. De jongere man blijft bij Mahmoud terwijl hij vruchteloos naar werk in de stad zoekt, in cafés drinkt en nerveus naar jonge vrouwen kijkt die hij nooit aanspreekt.<br />De titel van de film is vertaald als 'Afstandelijk' en de film illustreert prachtig elke mogelijke betekenis van het woord: de fysieke afstand tussen Yoessoef en zijn huis, Mahmouds emotionele afstand tot de wereld om hem heen en de generatiekloof tussen de twee mannen.<br />Ceylans films bevatten zelden overdreven dramatische scènes, maar laten in plaats daarvan rijke en volle personages uit de strak ingelijste statische shots naar voren komen. Hij speelt de rol van regisseur, producent, schrijver, filmregisseur en mederedacteur en neemt in veel van de rollen vrienden en familie mee. Zo'n beperkte, geïsoleerde benadering van het maken van films zou, naar verwacht mag worden, leiden tot films die voor de meeste kijkers moeilijk te infiltreren en te begrijpen zijn, wat Uzaks onmiskenbare menselijkheid des te indrukwekkender maakt.<br />Ceylan is echter een betere cinematografische formalist dan dramaturg, die de scepter zwaait over meesters in de cinematografische taal uit het verleden als Ozu en Tarkovsky. Na het zien van Uzak kan ik me maar weinig mensen voorstellen die beter geschikt zijn voor die taak.
Following the collapse of Yesilcam (Turkey's answer to Hollywood) in the mid '90s few but the most prescient of observers could have foreseen such a recent pique in the Turkish film industry, arguably built upon the work of ex-photographer Nuri Bilge Ceylan.<br /><br />Uzak is the director's third feature and forms something of a trilogy with his two earlier pictures (Kasaba and Clouds of May), following similar themes and techniques. The film finds Mahmoud, a commercial photographer, living alone in a small Istanbul apartment only visited occasionally by his brusque, married lover. Yusuf, his nephew, has left his village home after the closure of a factory and the loss of his job. The younger man stays with Mahmoud while fruitlessly looking for work in the city, drinking in cafés and nervously observing young women he never approaches.<br /><br />The film's title is translated as "Distant", and the film beautifully illustrates every possible connotation of the word; Yusuf's physical distance from his home, Mahmoud's emotional distance from the world around him and the generational distance between the two men.<br /><br />Ceylan's films rarely contain heightened dramatics, instead allowing full and rich characters to develop from within the tightly framed, static shots. He acts as director, producer, writer, cinematographer and co-editor and casts friends and family in many of the roles. Such a confined, insulated approach to film-making might be expected to lead to films hard to infiltrate and connect with for most viewers, making Uzak's undoubted humanity all the more impressive.<br /><br />Ceylan is, however, a better cinematic formalist than dramatist, taking the reigns from such past masters of cinematic language as Ozu and Tarkovsky. After viewing Uzak, I can think of few better suited to the task.