Nou, beter dan dit kun je het niet hebben. Er zijn discussies over de vraag of Hitchcock alleen maar een'meester van de commerciële spanning' was of misschien een 'dwangmatige technicus' <0xE2><0x80><0x93> of dat hij echt 'diep' was. Niemand weet precies wat dat soort termen betekent, maar het is legaal om te vragen of hij, op zijn best, niet alle drie tegelijk kon zijn.<br />In dit verhaal lijkt hij op zijn hoogtepunt te zijn. Er zit bijna niets toevalligs in. Het wemelt van de twijfel, dubbelzinnigheid en geestigheid. En het verhaal is boeiend, omdat Patricia Highsmith kennelijk net zulke complexe verschijnselen heeft als Hitchcock. Ik zal er maar vijf aanwijzen op het witte doek waar Hitchcock ongetwijfeld verantwoordelijk voor is.<br />Bruno Antony (Walker) is Miriam (Laura Miller) en haar twee vriendjes's avonds naar een kermis gevolgd met de bedoeling haar te vermoorden. Ze heeft zijn aandacht opgemerkt en voelt zich onschuldig gevleid.<br />1. Laura en haar twee vriendinnen huren een elektrische boot om door de Tunnel der Liefde te varen en dan naar een eiland in het midden van het meer. Walker zit vlak achter hen, glimlachend, in zijn boot <0xE2><0x80><0x93> Pluto. 'Pluto' is geen verwijzing naar de tekenfilmfiguur van Walt Disney. Het is een verwijzing naar Pluto, ook wel Hades genoemd, een god van de onderwereld in de Griekse en Romeinse mythologie. Het kan geen toeval zijn. En de 'onderwereld' die Walker vertegenwoordigt, is niet alleen een letterlijke hel, maar de onderwereld van de menselijke geest. Ik zeg niet graag dat hij een Jungiaanse'schaduw' is, maar dat is hij wel. (Heeft Carl Jung deze film gezien? Hij leefde nog op het moment dat hij werd uitgebracht, maar waarschijnlijk niet.) 2. Welnu, dit is een dodelijk serieuze scène, nietwaar? Walker is een gek die op het punt staat een vrouw te vermoorden die hij niet eens kent. Stel je voor hoe de meeste regisseurs dit zouden hebben ingekleed. Een nachtelijke besluiping door een drukke kermis, van schaduw naar schaduw sluipen, de moordenaar die van achter de canvas wanden gluurt, enzovoort. Als Walker door het hek komt en zich op zijn slachtoffer concentreert, rent een jongetje in een cowboypak met een ballon in zijn hand naar hem toe en roept: 'Beng! Beng! Je bent dood!' Walker gooit verbaasd zijn hoofd in zijn nek en kijkt verontwaardigd op het kind neer. En als het kind weg wil lopen, schiet Walker zijn sigaret naar de ballon en laat hem knallen, waarna hij zonder nog een blik op het kind te werpen zijn achtervolging voortzet. Dat is een van de manieren waarop Hitchcock dreigende onheilen aanpakt.<br />3. De beroemde wurging weerspiegeld in de gevallen brillenglazen, die talloze malen zijn nageaapt.<br />4. Miriam en haar vrienden blijven staan bij een van die apparaten die je met een grote hamer moet inslaan, zodat er een soort ijshockeypuck door de schacht omhooggaat om de kracht van je slag te meten. Een van haar vriendjes slaat hem met een klap neer en de puck komt niet bij de bel aan de bovenkant. Onder Miriams verrukte en bewonderende blik wrijft Walker glimlachend in zijn handen, pakt dan de hamer op, slaat hem omlaag en de puck slaat tegen de bel. Ze is opgetogen. Hij legt de hamer neer, kijkt haar aan, grijnst, en kijkt haar met grote ogen aan als een tienjarige die wil pronken! 5. Terwijl het publiek fluit en roept, verlaat Walker de kermis en komt hij een blinde man tegen die bij de stoeprand staat te wachten. Walker neemt de oude man bij de arm en leidt hem over het kruispunt, waarbij hij ernstig zijn hand opsteekt om het verkeer tot stilstand te brengen. Een macabere grap.<br />Deze en andere incidenten vinden allemaal plaats tijdens de tien of vijftien minuten van het kermisbezoek. (Robert Walkers optreden is gedurende de hele voorstelling uitzonderlijk.) Het is in wezen een soort uitnodiging om noir te zijn. (Cf: 'Ride the Pink Horse') Maar de dreiging van de scène wordt ondermijnd door Hitchcocks nadruk op ironie en afstand. Geen van de bekende noir-technieken wordt gebruikt. Er is niets echt 'engs' aan. En de moord zelf is nauwelijks een beestachtige moord. Ik denk niet dat een andere regisseur dan Hitchcock het op die manier zou hebben aangepakt. Het zou een en al dreiging en schaduwen zijn geweest, schuilplaatsen, mislukte pogingen, boze blikken in plaats van grijnzen.<br />Niet dat het een volkomen foutloze film is. Een foutloze film bestaat nog niet. Een deel van het middenstuk gaat een beetje langzaam en Farley Granger, hoewel een aardige vent, is flegmatiek, saai en nogal dom. Zijn nieuwe vriendin is gewoon saai.<br />Hitchcock zou de miskenning van schuld met dodelijke ernst behandelen in 'De foute man'. Ik weet niet of Hitchcock ooit heeft nagedacht over het verschil tussen wettelijke schuld en morele schuld. Dat laatste werd hem al op jonge leeftijd door zijn katholieke opvoeding opgedrongen. 'Oorspronkelijke zonde' <0xE2><0x80><0x93> je bent ermee geboren <0xE2><0x80><0x93> en dat soort dingen. In gefilmde interviews legde hij altijd vlot zijn angst voor de politie en voor autoriteiten weg door een verhaal te vertellen over zijn vader die hem naar het politiebureau had gebracht om hem na een of andere zonde de stuipen op het lijf te jagen. We hebben het recht om te vragen of dat alleen maar was wat psychoanalyse een'schermgeheugen' noemt. Ik hoop dat je de woordspeling begrijpt. Ik weet het, ik weet het. Het is geforceerd en onbeholpen, maar ik heb er heel wat kostbare tijd aan besteed om het uit te denken.
Well, this is about as good as they come. There are arguments about whether Hitchcock was only a "master of commercial suspense" or maybe a "compulsive technician" -- or was he really "deep." Nobody knows precisely what terms like that mean, but it's legitimate to ask if, at his best, he could not have been all three things at once.<br /><br />In this one he seems to be about at his peak. Hardly anything in it is accidental. It abounds with doubt, ambiguity, and wit. And the story is engrossing, Patricia Highsmith apparently having complexes similar to Hitchcock's own.<br /><br />I'm sure the plot has been thoroughly outlined elsewhere so I won't bother going into it. I'll just point out five on screen incidents that Hitchcock is undoubtedly responsible for.<br /><br />Bruno Antony (Walker) has followed Miriam (Laura Miller) and her two boyfriends to a carnival at night with the intent of murdering her. She's noticed his attention and is innocently flattered by it.<br /><br />1. Laura and her two friends rent an electric boat to go through The Tunnel of Love and then to an island in the center of the lake. Walker is right behind them, smiling, in his boat -- Pluto. "Pluto." It's not an allusion to the Walt Disney cartoon character. It's a reference to Pluto, also called Hades, a god of the underworld in Greek and Roman mythology. This tiny touch can't be an accident. And the "underworld" that Walker represents is not just a literal hell, but the underworld of the human mind. I hate to say he's a Jungian "shadow" but that's what he is. (Did Carl Jung see this movie? He was alive at the time of its release -- but probably not.) 2. Now, this is a deadly serious sequence, right? Walker is a lunatic who is about to murder a woman he doesn't even know. Imagine the way this would have been laid out by most directors. A night-time stalking through a crowded carnival, stealing from shadow to shadow, the killer peering from behind the canvas walls, and so forth. What does Hitchcock show us? When Walker first comes through the gates, concentrating on his victim, a little boy in a cowboy suit, holding a balloon, runs up and shouts, "Bang! Bang! You're dead!" Walker jerks his head back in surprise and glares down indignantly at the kid. And when the kid starts to walk away, Walker darts his cigarette at the balloon and pops it, then continues his pursuit without another glance. That's one way Hitchcock treats impending doom.<br /><br />3. The famous strangling reflected in the fallen eyeglasses, which has been aped innumerable times.<br /><br />4. Miriam and her friends stop at one of those devices that you pound with a big mallet, sending a kind of hockey puck up the shaft to measure the strength of your blow. One of her boyfriend whams it and the puck doesn't reach the bell at the top. Under Miriam's delighted and admiring gaze, Walker smiles and rubs his hands together, then picks up the mallet, slams it down, and the puck bangs against the bell. She's thrilled. He puts the mallet down, looks at her, grins, and WAGGLES HIS EYEBROWS at her like a ten-year-old showoff! 5. After the discovery of Miriam's body, while whistles blow and people shout, Walker leaves the carnival and encounters a blind man waiting at the curb. Walker takes the old fellow by the arm and leads him across the intersection, gravely holding up his hand to stop the traffic. A macabre joke.<br /><br />These incidents and others all take place during the ten or fifteen-minutes of the carnival visit. (Robert Walker's performance is exceptional throughout.) It's essentially a kind of invitation to be noirish. (Cf: "Ride the Pink Horse") But the menace of the scene is undercut by Hitchcock's insistence on irony and distance. None of the familiar noir techniques are employed. There's nothing really "creepy" about it. And the murder itself is hardly a savage one. I don't think that any director other than Hitchcock would have handled it the way he did. It would have been all menace and shadows, hiding places, abortive attempts, scowls instead of grins.<br /><br />Not that it's an entirely flawless movie. A flawless movie is not yet with us. Some of the middle section is a bit slow going and Farley Granger, although a nice guy, is stolid, dull, and rather stupid. His new girl friend is just dull.<br /><br />Hitchcock was to treat the misattribution of guilt with deadly seriousness in "The Wrong Man." I'm not sure Hitchcock ever thought about the difference between legal guilt and moral guilt. The latter was imposed on him at an early age by his Catholic education. "Original sin" -- you're BORN with it -- and all that. In filmed interviews, he always glibly explained away his fear of the police and of authorities generally by telling a story about his father taking him to the police station to put a scare into him after some peccadillo. We're justified in asking if that was only what psychoanalysis calls a "screen memory." I hope you get the pun. I know, I know. It's strained and inept but I spent a good deal of valuable time thinking it up.