Niemand zal er ooit aan twijfelen dat regisseur Leos Carax een genie is, maar wij vragen ons af: is hij een krankzinnig genie? Zoveel mensen hadden een hekel aan deze film! Normaal gesproken ben ik de eerste die veel Franse regisseurs beschuldigt van het maken van aanstootgevende, saaie, walgelijke en pretentieuze films (zoals de afgrijselijke recente film 'L'Enfant' en de zinloze en aanstootgevende 'Feux Rouges'). Maar vreemd genoeg vind ik 'Pola X' eigenlijk een verbazingwekkende film, met veel vakmanschap en passie gemaakt door een meester in zijn vak, en met opmerkelijke prestaties. De film voert het melodrama verder door dan ik ooit op het witte doek heb gezien. Maar ja, Carax is extreem, dat weten we. De film bevat ook, wat ik nogal overdreven vind, Trotskistische of Anarchistische fantasieën en natte dromen, over een mysterieuze groep jongemannen die leren machinegeweren af te vuren op de bourgeoisie, tussen het spelen van Scott Walkers nogal fascinerende muziek door in een band die zijn opnamen maakt in een verlaten pakhuis vol krakers en branden in oude stalen vaten. Guillaume Depardieu speelt een rijke jongeman in een ch<0xC3><0xA2>teau (wiens stiefmoeder Catherine Deneuve is, en hij loopt, tussen twee haakjes, haar badkamer binnen terwijl zij naakt in bad zit). Maar plotseling 'knapt er iets' bij hem als hij ontdekt dat zijn overleden vader, een beroemde diplomaat, een onwettige dochter heeft verwekt, die Deneuve in feite als een ongerieflijk obstakel uit de weg heeft geruimd. Dat komt doordat de zus plotseling opduikt als een soort Roemeense vluchteling met wild, warrig haar, een uitdrukkingsloos gezicht en een gebrekkige beheersing van het Frans. Depardieu verandert zichzelf vervolgens in een 'klasseheld' van extreem links en wil zijn familie vermoorden of vernietigen vanwege hun hypocrisie en corruptie, en leeft in ellende en extreme armoede, terwijl hij een enorme erfenis versmaadt. Vervolgens begint hij een incestueuze seksuele relatie met zijn halfzus, die wordt uitgebeeld in een expliciete seksscène die veel mensen heeft beledigd, hoewel ik er geen bezwaar tegen heb, aangezien ik vind dat mensen veel te hysterisch zijn over seks, vooral in Amerika, waar het kennelijk nooit gebeurt. Door de intensiteit van het acteren en het filmen komt dit onwaarschijnlijke scenario over als een krachtige, zij het deprimerende, hyper-melodrama-ervaring. De verschillen tussen Carax die zo'n extreme film maakt en de talloze extreme Franse films die ik pretentieus en walgelijk vind, zijn (1) dat Carax een uitstekend filmmaker is en (2) dat hij serieus probeert een betekenisvolle, zij het aangrijpende, extreme emotionele toestand te onderzoeken, waarbij een mens uiteenvalt en zich tegen zijn achtergrond keert. Velen zouden zeggen dat de extreme elementen in deze film overbodig waren, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik geloof dat Carax oprecht was en helemaal geen exploitatiefilm maakte. Het is heel moeilijk om een man te verdedigen die zo ver gaat en die, voor zover ik weet, misschien wel volslagen krankzinnig is, maar ik vind dat hij het verdient om verdedigd te worden voor deze opmerkelijke filmprestatie.
No one would ever question that director Leos Carax is a genius, but what we wonder about is: is he an insane genius? So many people hated this film! I am normally the first person to accuse many French directors of making offensive, boring, disgusting and pretentious films (such as the horrible recent film 'L'Enfant' and the pointless and offensive 'Feux Rouges'). But strangely enough, I actually think that 'Pola X' is an amazing film, made with great skill and passion by a master of his craft, and containing remarkable performances. The film does carry melodrama to more extreme lengths than I believe I have ever seen on screen before. But then, Carax is extreme, that we know. The film also contains what I consider way over-the-top Trotskyite or Anarchist fantasies and wet-dreams, what with a mysterious group of young men training to fire machine guns at the bourgeoisie in between playing Scott Walker's rather fascinating music in a band which has its recording sessions in an abandoned warehouse filled with squatters and fires burning in old steel barrels. Guillaume Depardieu plays a rich young man in a château (whose step-mother is Catherine Deneuve, and he wanders into her bathroom while she is naked in the bath, by the way). But he suddenly 'snaps' completely when he discovers that his deceased father, a famous diplomat, had fathered an illegitimate daughter who had been effectively disposed of by Deneuve as an inconvenience. This is because the sister suddenly turns up as a kind of Romanian refugee with wild dishevelled hair, expressionless face, and little ability to speak French coherently. Depardieu then transforms himself into a 'class hero' of the far left and wants to kill or destroy his family for their hypocrisy and corruption, and lives in squalor and extreme poverty, while scorning a vast inheritance. He then commences an incestuous sexual relationship with his half-sister, which is shown in an explicit sex scene which has offended many people, though I have no objection to it, as I think people are far too hysterical about sex, especially in America, where apparently it never happens. The intensity of the acting and the filming make this unlikely scenario come off as an experience of powerful, if depressing, hyper-melodrama. The differences between Carax making an extreme film like this and the numerous extreme French films which I think are pretentious and disgusting are (1) that Carax is an excellent filmmaker, and (2) he is seriously attempting to explore a meaningful, if harrowing, extreme emotional condition, whereby a human being disintegrates and turns against his background. Many would say that the extreme elements in this film were gratuitous, but I don't agree. I believe Carax was genuine, and was not making an exploitation picture at all. It is very difficult to defend a man who goes that far and who, for all I know, may be a complete madman, but I believe he deserves defending for this remarkable cinematic achievement.