Man, wat is dit beroerd. Het verdient niet veel commentaar, dus om het kort te houden: Rebecca DeMornay is een uiterst gedisciplineerde politiepsychiater die in een wijnwinkel valt voor Latin Lover Antonio Banderas, de man met de paardenstaart en de gevangenistatoeages. Als ze zich losmaakt, maakt ze zich echt los. Afgezien van de hartstochtelijke verhouding die ze heeft (en we moeten toegeven dat de verhouding zijn snelheidsbumpers heeft) is ze een behoorlijk koude kikker. Haar vader, die blut en ziek is, duikt voor het eerst in jaren op en ze schopt hem eruit. Ze is er ook goed in om haar geile bovenbuurman (Dennis Miller) op afstand te houden. Hij probeert haar zover te krijgen dat ze hem een diagnose van een meervoudige persoonlijkheidsstoornis geeft, zodat hij zijn geslachtsdelen niet aan de muur gespijkerd krijgt voor de seriemoorden die hij heeft gepleegd.<br />Al die mensen, en misschien nog wel meer, worden onmiddellijk verdacht als er vreemde dingen met haar gebeuren. Iemand stuurt haar dode bloemen. Iemand doet onuitsprekelijke dingen met haar huiskat. (De volgende keer dat ik een huisdier in een pakje zie, of opgehangen in de kast, of gekookt in een pan, ga ik kotsen.) Dus wie doet het? Raad eens. Geen macht ter wereld kan me dwingen het einde te onthullen, maar misschien helpt een hint: kindermishandeling. Het excuus van misbruik is op zich interessant, veel interessanter dan de film. Wat betekent 'kindermisbruik'? Bedoelen we seksueel misbruik? Fysiek? Allebei? Wat dacht je ervan om een kind met een houten lepel op zijn rug te slaan, hard genoeg om het te breken? Dat is mij en mijn broer overkomen toen we klein waren, net zoals soortgelijke dingen gebeurden met alle andere zwervende jongens in de buurt. Seksueel misbruik? Dat is ons voor zover ik weet nooit overkomen, hoewel ik er niet zeker van ben of het met enige mate van enthousiasme zou zijn afgewezen. In het Samoaanse dorp waar ik twee jaar heb gestudeerd, was er een geval van een puberjongen die seksueel werd misbruikt door een veel jonger meisje. De familie van het meisje sloeg hem verrot. De eigen familie van de jongen stuurde hem naar een andere tak van de familie in een ander dorp, een ballingschap die twee jaar duurde. Tegen de tijd dat hij terugkwam, was het incident door iedereen vergeten, ook door het kind. (Tussen haakjes, het kleine meisje dat we hier zien is nog geen vijf, dus het is onwaarschijnlijk dat ze zich paps nachtelijke bezoekjes zal herinneren, aangezien het langetermijngeheugen pas rond die tijd wordt gevormd.) DeMornays ervaring die leidde tot haar geestelijke stoornis kan worden aangeduid als 'de sociale constructie van een trauma'. De film dwingt ons ons van het begin af aan te identificeren met het personage van Rebecca DeMornay. Dan, als ze haar eerste rendez-vous heeft met Antonio Banderas, en de muziek van Pio Donnagio de erotiek in ons hoofd beukt, geeft de camera ons een shot over haar schouder heen van de Antonio met zijn ontblote borst die over ons heen kruipt. Dat is pas traumatisch. Het geeft elke mannelijke kijker het gevoel dat hij op de vloer van de wasruimte in de California Men's Colony in San Luis Obispo ligt. Begrijp me niet verkeerd. Ik heb geen hekel aan Antonio Banderas. Het is...' 'Het is alleen dat ik niet verliefd op hem ben. Er zijn in het hele universum niet genoeg naaktfoto's van het elfachtige lichaam van Rebecca DeMornay om dat soort angst te compenseren.'<br />Dit is een aantrekkelijke manier om deze film te overleven. In plaats van daar maar wat te zitten kniezen, kun je proberen de scènes die in Toronto zijn opgenomen eruit te pikken en ze te scheiden van de scènes die in Boedapest zijn opgenomen. Het is eigenlijk een uitdaging, en voor zover we weten kun je er misschien je gezonde verstand mee bewaren.
Man, is this lousy. It doesn't deserve much in the way of comment so, keeping it brief, Rebecca DeMornay is a highly disciplined police psychiatrist who falls for Latin Lover Antonio Banderas in a wine store, he of the ponytail and jail-house tats. When she cuts loose, she really cuts loose. Other than this torrid affair she's having (and we must admit the affair has its speed bumps) she's a pretty cold fish. Her broke, ailing father shows up for the first time in years and she boots him out. She's also adept at keeping her horny upstairs neighbor (Dennis Miller) at bay. And there's prisoner Harry Dean Stanton who's trying to maneuver her into giving him a diagnosis of multiple personality disorder so he won't have his privates nailed to the wall for the serial murders he's committed.<br /><br />All these people, and perhaps more, are immediately suspect when strange things begin happening to her. Somebody sends her dead flowers. Somebody does unspeakable things to her pet cat. (The next time I see a household pet turn up in a parcel or strung up in the closet or boiled in a pot, I'm going to puke.) So who's doing it? Guess. No power on earth could force me to reveal the ending, but maybe a hint will help: childhood abuse.<br /><br />The abuse excuse is an interesting business in itself, far more interesting than the movie. What does "childhood abuse" mean? Do we mean sexual abuse? Physical? Both? How about whacking a kid over the back with a wooden cooking spoon, hard enough to break it? That's what happened to me and my brother when we were kids, just as similar things happened to all the other errant boys in the neighborhood. Sexual abuse? That never happened to any of us, as far as I know, although I'm not sure it would have been rejected with any degree of animation. In the Samoan village I studied for two years, there was one case of an adolescent boy found playing sexually with a much younger girl. The girl's family beat hell out of him. The boy's own family sent him to live with another branch of the family in another village, an exile that lasted two years. By the time he returned the incident was forgotten by everyone, including the child. (By the way, the little girl we see here is under five so it's unlikely that she'd remember Dad's night-time visits in any case since long-term memory isn't really established until about that time.) DeMornay's experience leading to her mental disorder can be called "the social construction of trauma." It's not there unless we put it there. Enough of the psychiatric lecture. That will be fifteen cents.<br /><br />You want trauma? I'll give you trauma. The film absolutely forces us to identify with Rebecca DeMornay's character, right from the beginning. Then, when she has her first tryst with Antonio Banderas, and Pio Donnagio's score is pounding the eroticism into our heads, the camera gives us a shot from over her shoulder of the bare-torsoed Antonio crawling over us with his hairy chest. Now THAT'S traumatic. It makes any male viewer feel as if he's on the floor of the laundry room at the California Men's Colony in San Luis Obispo. Don't get me wrong. I don't dislike Antonio Banderas. It's just that I'm not in love with him. There aren't enough nude shots of Rebecca DeMornay's elfin body in the entire universe to compensate for that kind of anxiety.<br /><br />Here's an engaging way of surviving this movie. Instead of just sitting there puling, try picking out the scenes that were filmed in Toronto and separating them from the ones shot in Budapest. It's a challenge, really, and may, for all we know, preserve your sanity.