Voordat ik deze film beoordeel, moet ik een bekentenis doen die nogal een brutale uitspraak is voor een filmrecensent. Iedereen die mijn eerdere recensies heeft gelezen, weet misschien dat ik altijd controversieel ben geweest, dat ik hoge cijfers gaf voor flops als 'Captain America' en 'Creature' van 1985 en dat ik klassiekers als 'A Christmas Carol' van Alistar Sim en 'Shakespeare in Love' heb becommentarieerd. Met dat in gedachten komt deze bekentenis misschien niet als een verrassing.<br />Het simpele feit is dat Christopher Lambert waarschijnlijk een van mijn favoriete acteurs is. Wauw, begin nou niet meteen gek op me te worden. Ik zal het uitleggen: ik denk helemaal niet dat hij de beste acteur ter wereld is. Ik moet eerlijk bekennen dat hij dat niet is. Hij is zeker geen Morgan Freeman of Anthony Hopkins, maar ik zou zeggen dat zijn acteertalent op z'n minst met dat van Bruce Willis te maken heeft. Wat ik echter in hem bewonder, zijn de menselijke kwaliteiten die hij in zijn actiehelden weet te leggen. Hij is gewoon een doorsneeman die lacht en huilt en bloedt, die een held is omdat hij dat moet zijn, niet noodzakelijkerwijs omdat hij dat wil zijn. Er is, naar mijn mening, heel wat voor nodig om die kwaliteiten in een personage te kunnen leggen (vooral in de films waarin hij heeft gespeeld) en Lamberts helden zijn heel wat anders dan die van Schwartzennegger of Stallone. Ik kan me makkelijker verplaatsen in zijn personages. Daarom is hij niet de beste acteur van de wereld... Hij is gewoon een persoonlijke favoriet.<br />Maar dat kan ik niet zeggen van zijn films. Hoezeer ik zijn acteerwerk ook waardeer, het zou dwaas zijn om niet toe te geven dat zijn keuze van films iets te wensen overlaat. De meeste zijn, eerlijk gezegd, verschrikkelijk, en de spot die hij door de jaren heen met mij heeft gedreven, is niet te wijten aan zijn acteerwerk, maar aan zijn slechte keuze van scripts.<br />Met dat in gedachten kan ik zeggen dat zijn debuutfilm, 'Tarzan', een van zijn beste films is en waarschijnlijk ook zijn beste optreden. Zoals ik al zei, is het een doeltreffende belichaming van de menselijke vrouw die hij in de rol brengt en hoe serieus de regisseur, schrijvers en acteurs het materiaal aanpakken. Dit is een grote sprong van de actiefilms uit de jaren veertig met Johnny Weismeller. Ik zou zelfs aarzelen om het een actiefilm te noemen. In plaats daarvan is het een serieus drama dat al het materiaal van E.R. Burrough serieus neemt en waarin Tarzans zoektocht naar zijn echte familie in Schotland wordt getoond nadat hij beseft dat hij niet in de categorie 'blanke aap' past. Hij wordt heen en weer geslingerd tussen zijn oude familie en zijn nieuwe, die een geweldige sir Ralph Richardson in zijn laatste rol omvat. In een poging om zich aan mensen aan te passen, komen zijn aapinstincten ook naar boven, en hij kan niet beslissen wat hij het meest liefheeft: zijn echte familie of de familie die hij altijd heeft gekend. Al met al is het een prachtig commentaar op de maatschappij, en een prachtige studie naar karakters.<br />In elk geval werd Lambert daardoor een internationale ster, en dat bleef zo tot in de jaren tachtig, met films als 'Highlander' en 'he Sicilian'. Jammer genoeg duurde dat niet lang. Maar wacht maar eens even... Zijn laatste carrièreswitches, zoals 'Gideon' en 'Resurrection', hebben bewezen dat hij, hoewel hij nog een lange weg te gaan heeft, een bekwame acteur is die misschien een... ahem... comeback kan maken als hij zijn rollen beter uitkiest. Maar nu volgt het oordeel over zijn eerste film:<br /><br />**** van ****** af.
Before I review this film, I must make a confession that is rather a bold statement to make as a film reviewer. Anyone who has already read any of my previous reviews may know that I've always been controversial in a low-key sense, giving high marks for flops such as "Captain America" and 1985's "Creature" and panning such film classics as Alistar Sim's "A Christmas Carol" and "Shakespeare in Love." With that in mind, this confession might not come as a surprise:<br /><br />The simple fact is, Christopher Lambert is probably one of my favorite actors. Woah, now, don't start getting crazy on me just yet. Let me explain myself: I by no means think he's the greatest actor in the world. I clearly confess that he is not. He is certainly no Morgan Freeman or Anthony Hopkins, but I would say that his acting ability is probably somewhere up there with at least Bruce Willis. What I admire about him, however, are the human qualities that he brings into his action heroes. He is just an average guy who laughs and cries and bleeds, who is a hero because he has to be, not necessarily because he wants to be. It takes a lot, in my opinion, to be able to bring out those qualities in a character (especially in the movies he's worked in), and Lambert's heroes are a far cry from Schwartzennegger's or Stallone's. Quite frankly, Lambert's characters are easier for me to relate to. Hence, he's not the greatest actor in the world....He's just a personal favorite.<br /><br />I can't say that same, however, for his films. However much I appretiate his acting, it would be foolish not to confess that his choice of films leave something to be desired. Most of them are, quite frankly, terrible, and any ridicule that he's gotten over the years from me isn't due to his acting, but rather his bad choice in scripts.<br /><br />With that in mind, I can say that his debut film, "Tarzan," is one of his best films and probably his greatest performance. As I mentioned, it is effective becasue of the humaness he brings to the role, and for how seriously the director, writers and actors handle the material. This is a far leap from the B-movie action adventures with Johnny Weismeller from the 1940's. In fact, I would hesitate to call it an action movie. Instead, it is a serious drama that takes all of E.R. Burrough's material seriously, showing Tarzan's quest to discover his real family in Scotland after realizing that he doesn't fit in as a "white ape." He is torn in between his old family and his new one, which includes a wonderful Sir Ralph Richardson in his final role. In an attempt to adapt to humans, his ape instincts also kick in, and he can't decide what he loves more: His real family, or the one that he's always known. All in all, it is a wonderful commentary on society, and a wonderful character study.<br /><br />If nothing else, it launched Lambert into international stardom, which continued will into the 1980's with films like "Highlander" and "he Sicilian." Unfortunately, it didn't last. But just wait a while....His latest career moves such as "Gideon" and "Resurrection" have proven that though he still have a long way to go, he's a competent enough actor to be able to perhaps make a... ahem.... comeback if he'll just pick his roles better.<br /><br />For now, however, here's the verdict on his first film:<br /><br />*** out of ****