Saboteur was een van de weinige Hitchcocks die ik nog moest ontdekken en ik was niet half overdonderd. De Franse titel 'La Cinquième colonne' (dat wil zeggen: de Vijfde Zuil, een zeer suggestieve term voor ondergrondse spionage- en sabotageorganisaties) maakte mijn verwachtingen vrij hoog, net als de beelden van de finale boven op het Vrijheidsbeeld.<br />In wezen is Saboteur net zo luchthartig als _De 39 stappen_ (let wel, ook dit is een suggestieve term, zelfs met McGuffin als titel), maar het mist het grootste deel van de humor (dus de personages zijn nogal nuchter) en het is zeker niet zo snel. Als een achtervolgingsfilm door de hele VS, van LA tot NY, sleept _Saboteur_ zijn voeten van de ene scène naar de andere. De scène op de mooie ranch van de schurk? Mooie ranch, mooie schurk, maar over het geheel genomen nogal tam, het stelt eigenlijk niet veel voor. De ontmoeting met de blinde man, de ontmoeting met Circusmensen, de scène in Soda City, de scène met de ballen in New York? Die komen niet ter sprake, ze brengen meer personages met weinig extra spanning.<br />Een groot probleem dat ik kan aanwijzen is de relatie tussen de hoofdpersonen Robert Cummings en Priscilla Lane, die zich niet opbouwt zoals bij Robert Donat en Madeleine Caroll in _De 39 stappen_. Vandaar dat de hele structuur van het verhaal aan het zweven is, afhankelijk van de toevoeging van nieuwe scènes. En nieuwe scènes brengen ons alleen maar dichter bij het einde omdat het zo is.' Het is niet duidelijk of de haak de ontsnapping van de held aan de politie is, aan de schurken, of zijn actie om de geënsceneerde sabotage tegen te houden. In De 39 stappen was het duidelijk geënsceneerd als 1/ontsnappen aan de politie (zodat je weet dat de held niet zomaar naar de politie kan gaan) en dan rennen voor zijn leven en achter de schurken aan om zijn onschuld te bewijzen.<br />Als je een betere Hitchcock wilt uit de oorlogspropaganda uit de jaren veertig, zou ik je aanraden de keus te maken tussen Foreign Correspondant en Saboteur. Het zijn allebei achtervolgingsfilms met een pakkende finale, nou ja, echt een pakkende en niet alleen maar sightseeing in Foreign Correspondant maar ook prachtig efficiënte scènes (de menigte onder de luifels, de tulpenvelden, de vreemde fabrieken...).
Saboteur was one of the few Hitchcocks I had yet to discover and I was less than half-overwhelmed. The French title "La Cinquième colonne" (i.e. The Fifth Column, a very evocative phrase for underground spying and sabotage organizations) set my expectations quite high as did the images of the finale on top of the Statue of Liberty.<br /><br />Basically Saboteur is as much light-hearted as were The 39 steps (note this is another evocative phrase, even McGuffin as a title) but it lacks most of the humor (so the characters are rather down to earth) and it's definitely not as fast paced. As a chase movie across the USA from LA to NY Saboteur drags its feet from sequence to sequence. The sequence at the villain's lovely ranch? Lovely ranch, lovely villain but pretty tame on the whole, it doesn't really add up to nothing. The meeting with the blind man, the mixing with Circus people, the Soda City sequence, the NY ball sequence? They fall flat, bringing in more characters with very little added suspense value.<br /><br />One big problem I can point out is the relationship between the leads Robert Cummings and Priscilla Lane which is not building up as with Robert Donat and Madeleine Caroll in The 39 steps. Hence the whole narrative structure is floating, depending on the addition of new scenes. And new scenes only bring us nearer the end since it's not clear if the hook is the hero's escape from the police, from the villains or his action to stop the plotted sabotages. In The 39 steps it was clearly scripted as 1/escaping from the police (so you know the hero can't just go to the police) then 2/running for his life and after the villains to prove his innocence.<br /><br />If you want a better Hitchcock from the 40s wartime propaganda I would advise you to chose Foreign Correspondant over Saboteur. They are both chase movies with a catchy finale, well really a gripping one and not just sightseeing in Foreign Correspondant as well as beautifully efficient scenes (the umbrella crowd, the tulip fields, the strange mills...).