Die Harold Lloyd was niet veel soeps; niet een van zijn grappigste pogingen. Natuurlijk zie ik verwende kinderen nooit als iets grappigs. Dat is het grootste deel van dit verhaal: Harold en zijn vrouw Mildred Davis die op de twee kleine kinderen van zijn schoonouders passen. De ene is een baby die voortdurend huilt en de andere is een vierjarig monster dat alles doet behalve het huis vernielen. Het was niet amusant om het kind keer op keer een puinhoop te laten maken.<br />Het beste deel was de laatste vier of vijf minuten, als het stel denkt dat die grote griezel (Noah Young) in hun huis inbreekt. Het is de huiskat die het stel angst aanjaagt, maar over het geheel genomen is dat fragment leuk met een paar goede beeldgrappen, en het doet me denken aan een ander fragment van Lloyd, 'Haunted Spooks'.<br />Maar de goede afloop redt het hele beeld niet, en ik zou het waarschijnlijk niet nog een keer bekijken. Lloyd heeft al te veel goede dingen gedaan om er nog eens 25 minuten aan te verspillen. Zo grappig is het gewoon niet.
This Harold Lloyd short wasn't really much; not one of his funnier efforts. Of course, I never see bratty kids as anything hilarious. That's what the bulk of this story is, Harold and his wife, Mildred Davis, babysitting his in-laws two young kids. One is a baby who is constantly crying and the other is a four-year-old terror who does everything but demolish the house. Letting the kid create havoc over and over was not entertaining to me.<br /><br />The best part was the last four or five minutes when the couple thinks that this big goon (Noah Young) is burglarizing their house. Half the time it's the pet cat scaring the couple, but overall, that segment is fun with some good sight gags, reminding me of another Lloyd short, "Haunted Spooks."<br /><br />However, the good ending doesn't save the whole picture, which I probably wouldn't watch again. Lloyd has done too many other good things to waste even 25 minutes on this one again. It just isn't that funny.