De enige reden waarom deze film geen 1 (afschuwelijke) stem krijgt, is dat zowel de rol van Ida Lupino als die van Robert Ryan uitmuntend is. Ida Lupino, die zoals gewoonlijk beeldschoon is, raakt steeds meer van streek als ze allerlei manieren probeert te bedenken om zich van een gek te ontdoen. Robert Ryan is angstaanjagend als de dreigende vreemdeling wiens personage, alleen geleid door zijn gestoorde geest, van de ene minuut op de andere verandert. Schijnbaar eenvoudig en gedwee, wordt hij plotseling slim en dreigend. Het personage van mevrouw Lupino liep meer gevaar door het huis waarin ze woonde en haar eigen stommiteit dan door wie dan ook die langskwam. Het lukte haar niet om uit haar eigen huis weg te komen: er zaten geen ramen in. De deur ging open, de voor- en achterdeur op slot en aan de binnenkant met een sleutel ontgrendeld. Je had geen slechtere brandtrap kunnen ontwerpen. Ze nam niet de moeite om zelfs maar één extra sleutel te laten maken. Evenmin kon ze bedenken hoe ze hulp van de buren in de buurt kon inroepen of uit haar eigen kelder kon komen terwijl ze in en uit het zicht van haar overweldiger was opgesloten. Ik weet niet in welke oorlog haar man is omgekomen, maar als het de Tweede Wereldoorlog was, zijn de meubels in haar huis, de stijl van de kleren, vooral die van de kinderen en de auto van de telefoonmaatschappij duidelijk anachronistisch. Ik raad u aan deze film te kijken om te zien wat voor curiositeiten u kunt vinden.
The only reason this movie is not given a 1 (awful) vote is that the acting of both Ida Lupino and Robert Ryan is superb. Ida Lupino who is lovely, as usual, becomes increasingly distraught as she tries various means to rid herself of a madman. Robert Ryan is terrifying as the menacing stranger whose character, guided only by his disturbed mind, changes from one minute to the next. Seemingly simple and docile, suddenly he becomes clever and threatening. Ms. Lupino's character was in more danger from that house she lived in and her own stupidity than by anyone who came along. She could not manage to get out of her of her own house: windows didn't open, both front and back doors locked and unlocked from the inside with a key. You could not have designed a worse fire-trap if you tried. She did not take the precaution of having even one extra key. Nor could she figure out how to summon help from nearby neighbors or get out of her own basement while she was locked in and out of sight of her captor. I don't know what war her husband was killed in, but if it was World War II, the furnishings in her house, the styles of the clothes, especially the children and the telephone company repairman's car are clearly anachronistic. I recommend watching this movie just to see what oddities you can find.