Ik ben het met een andere recensent eens: dit is zo'n onthutsende film dat het moeilijk zal zijn om hem binnenkort nog eens te bekijken, hoewel hij alleen al vanwege de kwaliteit het kijken waard is. De complexiteit van de personages, de ongelooflijke cinematografie en de uitmuntende regie maken deze film de emotionele prijs van het kijken waard.<br />Er is één scène, waarin de twee partizanen zich door de sneeuw voortslepen om aan een patrouille te ontsnappen, en dat is misschien, puur lichamelijk, de meest verbazingwekkende voorstelling die ik ooit heb gezien. In feite is dit, hoewel niet episch <0xE2><0x80><0x93> het verhaal loopt door <0xE2><0x80><0x93> een film van memorabele scènes. Er zijn de rantsoenen die worden uitgedeeld onder de partizanen, de sneeuwscènes, de verwoeste boerderij, de ontmoetingen in de huizen, de ondervragingen, de 'kelderscène', de 'opstijging'. Allemaal springen ze eruit als juwelen in een halsketting.<br />Voor mij is de religiositeit niet openlijk. Eerlijk gezegd denk ik niet dat het in een Sovjetfilm zou zijn toegestaan. Ik zie dit als een existentiële parabel over de waarde van het leven. Dit is een verhaal waarin de held <0xE2><0x80><0x93> en hij is een ware held <0xE2><0x80><0x93> de schurk wordt, en de zwakkere de sterkere. Is dit een mystiek proces of wordt het door de omstandigheden gedicteerd? Er is een transfiguratie, maar komt die van binnenuit of van buitenaf? Je moet de film zien om de kwesties te begrijpen, want ze kunnen niet worden besproken zonder te veel van het verhaal te verraden. Ik kan niet genoeg zeggen over het acteerwerk. Het is...' Het is moeilijk voor me om te kiezen welke van de hoofdrollen het meest aangrijpend is. Ik ben niet bekend met Sovjetfilms uit de jaren zeventig en ik ken geen van de acteurs, maar ze zijn allemaal fantastisch. Ik zie ook hoe de regisseur Larisa Shepitko gebruikmaakt van kinderen. Ze doen me denken aan de engeltjes van Giotto.<br />Er is een beetje gerommel op het eind. Er is kennelijk een eerdere relatie tussen de soldaat Sotnikov en de ondervrager Portnov, maar die blijft hangen. En de laatste scène is een beetje dubbelzinnig. Maar vergeleken met de totale ervaring zijn dat maar kibbelarijtjes. Dit is een film die je je leven lang zal bijblijven.
I agree with another reviewer, this is such a shattering film, that will be tough to watch again soon, though for quality alone, it deserves repeated viewing. The complexity of the characters, the incredible cinematography and superb direction make this movie worth the emotional price of watching.<br /><br />There is one scene, of the two partisans dragging themselves through the snow to escape a patrol, that's perhaps, for sheer physicality, the most amazing performance I've ever seen. In fact, though not episodic -- the story flows -- this is a movie of memorable scenes. There's the passing of rations amongst the partisans, the snow scenes, the ruined farm scene, the encounters in the houses, the interrogation, the "basement" scene, the "ascent". All stand out like jewels in a necklace.<br /><br />For me, the religiosity isn't overt. Frankly, I don't think it would have been permitted in a Soviet film. I do see this as an existential parable about the value of life. Here is a tale where the hero -- and he is a true hero -- becomes the villain, and the weaker one becomes the stronger one. Is this a mystical process or one dictated by circumstances? There is a transfiguration, but does it come from within or without? You must see the movie to understand the issues, for they can't be discussed without giving away too much of the story. I can't say enough about the acting. It's hard for me to choose which of the leads is more affecting. I'm not familiar with Soviet film of the 70s and am not familiar with any of the actors, but they are all superb. I also note how director Larisa Shepitko uses children. They remind me of Giotto's child angels.<br /><br />There is a little muddling in the end. There is apparently a prior relationship between the soldier Sotnikov and the interrogator Portnov, but this is left dangling. And the final scene is a bit ambiguous. But compared to the total experience these are quibbles. This is a movie that will mark you for life.