Als een film een fantasieloos, afgezaagd verhaal en nietszeggende personages heeft, moet hij dat goedmaken door heel, heel grappig te zijn. Als je grappig bent, kun je een hoop ongestraft doen. Maar hoewel er hier en daar een paar amusante momenten zijn in _Oma's jongen_, zijn ze zo ver van elkaar verwijderd dat ze het afgezaagde werk dat in de film in overvloed te zien is, niet kunnen compenseren.<br />De film is zeker niet bedoeld om iemand te verrassen. Als Alex marihuana verstopt in het huis van zijn oma in een theeblikje weet je wat er later gaat gebeuren en dat gebeurt ook. Het lijkt erop dat de film is geschreven door een commissie die een studie heeft gemaakt van middelmatige komedies en elke grap die in meer dan één ervan voorkwam, heeft gepakt.<br />Het interessantste aan de film is de enigszins ongebruikelijke setting. Het spel speelt zich af in een bedrijf dat computerspellen ontwikkelt, wat een interessante bron zou moeten zijn voor een slimme komedie. Maar laat je niet voor de gek houden, dit is geen film over ontwikkelaars van computerspellen. Dit is in feite een studentenhuisfilm waarin alle studenten in een grote kamer zijn geduwd om videospelletjes te spelen. J.P.<br />Het feit dat de film totaal niet in staat is om de juiste sfeer te creëren en om te zetten in originele humor, komt tot uiting in het personage J.P. J.P. is naar mijn mening min of meer samengezworen met de schepper van Doem, John Carmack. In elk geval zo geïnspireerd dat hij een merkwaardig genie is dat spelletjes maakt.<br />In de film is J.P. een rare, onhebbelijke nerd die wordt veracht en beschimpt door de speltesters van de filmmaatschappij. Dat slaat helemaal nergens op. Als je een van de belangrijkste mensen in de geschiedenis van de videogames bent (zoals J.P. verondersteld wordt te zijn) dan zullen de mensen je, ook al ben je eigenzinnig en onhebbelijk, toch op een bepaald niveau bewonderen en respecteren. Als Stephen Hawking onhebbelijk is, zullen zijn collega's hem nog steeds niet recht in zijn gezicht jun noemen.<br />Bovendien is de kans net zo groot dat gametesters nerds zijn als J.P., maar in de film zijn het in wezen corpsballen. Het is leuk om normale jongens tegen die onhebbelijke sukkels te zien vechten. En hoewel die formule in het verleden heel af en toe heeft gewerkt, is hij absurd in de setting van een gamebedrijf. Als je besluit een ongebruikelijke setting te gebruiken voor een film, zet je niet gewoon alle conventies van films uit verschillende settings in die ene setting. Tenzij je een broodschrijver bent.<br />Ongeveer op twee derde van de film gaf ik het op. Er gebeurde iets waarvan ik wist dat het zou resulteren in een reeks pijnlijk voorspelbare gebeurtenissen. En ik besefte dat ik het afgelopen halfuur toch al nergens om had gelachen. Dus hield ik op (hoewel ik wel snel doorging om er zeker van te zijn dat ik gelijk had dat ze de meest voorspelbare clichés zouden volgen, wat ze ook deden).<br /><br />Normaal gesproken zeg ik als een film slecht is gewoon dat hij slecht is en dan heb ik niets meer te zeggen, maar deze film is zo'n ongelooflijk slechte productie dat hij een lange tirade verdient.<br />Schande van de film dat hij een goede actrice als Linda Cardellini erin heeft gelokt en haar vervolgens heeft omringd met talentloze nietsnutten. Maar ik geef de film wel 1 punt omdat hij Shirley Jones de kans geeft om de anti-Shirley Partridge te zijn.
If a movie has an unimaginative, hackneyed story and bland characters it needs to make up for it by being really, really funny. You can get away with a lot if you're funny. But while there are a few amusing moments scattered here and there in Grandma's Boy, they are so far and few between that they cannot begin to make up for the hack work the film displays in such abundance.<br /><br />The movie certainly doesn't aim to surprise anyone. When Alex hides marijuana in his grandma's house in a tea tin you know what's going to happen later on and it does. The movie appears to have been written by a committee who did a study of mediocre comedies and grabbed any gag that appeared in more than one of them.<br /><br />The most interesting thing about the movie is its somewhat unusual setting. The game takes place in a video game development company, which should be an interesting source for some clever comedy. But don't be fooled, this is not a movie about video game developers. This is basically a college frat house movie in which all the frat boys have been shoved into a big room to play video games.<br /><br />The way the movie completely fails to think through its setting and use it for original laughs can be seen in the character of J.P. J.P. is I think more-or-less conspired by the creator of Doom, John Carmack. At least inspired to the extent that he's an odd genius who makes games.<br /><br />In the movie, J.P. is a weird, obnoxious geek who is despised and jeered by the company game testers. That makes no sense at all. If you are one of the most significant people in the history of video games (as J.P. is supposed to be) then even if you're quirky and obnoxious, people will still admire and respect you on some level. If Stephen Hawking is obnoxious his associates still aren't going to make jun of him to his face.<br /><br />Also, game testers are just as likely to be geeks as J.P., but in the movie they are basically frat boys. It's a fun normal guys against the obnoxious dweebs movie. And while that formula has worked, very occasionally, in the past, it is absurd in the setting of a game company. If you decide to use an unusual setting for a movie, you don't simply cram in all the conventions of movies from different settings into that one. Unless you're a hack.<br /><br />About two thirds of the way through the movie I gave up. Something happened that I knew would result in a series of painfully predictable events. And I realized I hadn't actually laughed at anything for the last half hour anyway. So I stopped (although I did fast forward just to make sure I was right that they would follow the most predictable clichés, which they did).<br /><br />Normally if a movie's bad I just say it's bad and then run out of things to say, but this movie is such a phenomenally shoddy production that it deserves a long diatribe.<br /><br />Shame on the movie for luring a good actress like Linda Cardellini into it, then surrounding her with talentless nobodies. I'll give the movie 1 point for giving Shirley Jones the chance to be the anti-Shirley Partridge though.