Wat de tv-films betreft, lijkt het me routine. Ik geloof dat ze gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, want de plot lijkt me te onhandig om geschreven te zijn door iemand met verhalenvertellerskwaliteiten.<br />Die goeie ouwe John Ritter bijvoorbeeld (nu een nogal omvangrijke en bebaarde schurk) vergiftigt zijn vrouw genoeg om haar ziek te maken, beschuldigt haar er vervolgens van psychosomatisch te zijn en vertrekt om onmiddellijk met een andere jonge vrouw te trouwen. Er gaan veertien jaar voorbij voordat het verhaal weer opduikt. Waarom veertien jaar? Ik zou zeggen dat het verhaal het niet vraagt, maar de geschiedenis wel.<br />Sommige van die scènes zijn echter zo filmisch toepasselijk dat ze bijna zeker zijn verzonnen door een schrijfster. '... Ritters eerste vrouw komt een oud elektrisch apparaat tegen en krijgt een van die zwart-wit flashbacks met steken in het hart - plotseling herinnert ze zich dat ze veertien jaar geleden Ritter seleniumvijlsel uit een scheerapparaat heeft zien schrapen, dat zorgvuldig heeft verzameld en in haar shampoo en wimperliner (of hoe het ook heet) heeft gedaan. Later blijkt dat hij het ook in haar koffie heeft gedaan.<br />Eerlijk gezegd geloof ik dat niet. Ik geloof niet dat ze die speciale openbaring op zolder had of dat Ritter seleniumschaafsel in haar shampoo of eyeliner heeft gedaan. Selenium wordt in de film een "giftig metaal" genoemd en dat is het waarschijnlijk ook, in voldoende hoeveelheid, maar het is ook een anti-oxidant.' Marg Helgenberger verkoopt haar nicotinepleisters over de toonbank en slikt ze door. Iemand zal moeten aantonen <0xE2><0x80><0x93> zoals niemand in deze film dat doet <0xE2><0x80><0x93> dat het een lokaal gif is. Veel mensen hebben het nicotinepleistertje geprobeerd, maar dat is mislukt. Hoe komt het dan dat Marg Helgenberger van een beetje selenium in haar shampoo onmiddellijk hevige hoofdpijn krijgt? En dat haar ogen net zo pijnlijk worden als steenpuisten als ze make-up aanbrengt? Ik geloof dat de antropoloog E.B. Tylor dit onnozele idee'sympathische magie' noemde, maar ik weet het niet zeker.<br />Mais je diva. Hoe dan ook, Ritter probeert veertien jaar later dezelfde stunt uit met zijn tweede vrouw, hoewel er nooit enig bewijs van bedrog wordt geleverd als ze ziek wordt met dezelfde symptomen. Vrouw Nummer Twee wordt naar Mexico gebracht en schijnt te zijn genezen, maar valt kort na haar terugkeer plotseling dood neer. Het bewijs tegen Ritter stapelt zich op, en als zijn eerste proces is afgewezen, begint hij tegen Helgenberger te schelden, die de aanzet tot het onderzoek heeft gegeven.<br />Zie je, Helgenberger was goed bevriend met Ritters tweede vrouw en maakte zich grote zorgen over haar verscheiden en haar manier van doen. (Dat wil ik wedden.) En ze wil voorkomen dat hetzelfde gebeurt met de rijke jonge vrouw die op de derde plaats in Ritters huwelijksagenda lijkt te staan. (Tuurlijk.) De beste rol wordt gespeeld door de man die rechercheur Mauser speelt <0xE2><0x80><0x93> Lawrence Dane? Ieder ander handelt volgens het boekje. Ze projecteren emoties en gedachten met de subtiliteit van een waarschuwing bij een spoorwegovergang. Maar Dane doet kleine dingen die origineel zijn. 'Ik heb gehoord dat u een moord wilt rapporteren.' (Lange stilte terwijl hij gaat zitten en wacht) en dan kijkt hij plotseling naar Helgeberger en vraagt op redelijke, nieuwsgierige toon: 'Wie is er dan vermoord?' Ik neem aan dat, afgezien van de naakte feiten van de historische gebeurtenissen, niets de personages ervan heeft weerhouden om anders te worden neergezet dan ze in het echte leven waren. Ik bedoel maar, Ritter zit nog steeds in de gevangenis wegens moord en Helgenberger is dood, dus wie maakt daar bezwaar tegen? Ik wou dat de forensische gegevens duidelijker waren geweest. Ritter schijnt zoveel gifstoffen en giftige metalen te hebben gebruikt <0xE2><0x80><0x93> laat eens kijken, selenium, cyanide, een enorme dosis chloor en misschien nog iets anders <0xE2><0x80><0x93> dat het me allemaal een beetje in de war bracht. Niet dat ik Ritter steunde. Er is een wiskundige met een doctorstitel die erop staat dat mensen hem 'doctor' noemen. Hij verbetert zelfs mensen die hem alleen maar 'professor' noemen. De meeste doctoren hebben dat narcistische probleem heel snel achter de rug. 'Noem me maar Whitey, ook al weet ik hoe ik een standaardafwijking krijg en jij niet.'
Strikes me as routine, as far as TV movies go. I can believe that it's based on a true story because the plot seems too clumsy to have been written by anyone with storytelling skills.<br /><br />For instance, good old John Ritter (now a rather bulky and bearded villain) poisons his wife enough to make her ill, then accuses her of being psychosomatic and leaves to marry another young woman immediately. Fourteen years pass before the story picks up again. Why fourteen years? I would guess that though the narrative doesn't demand it, history does.<br /><br />Some of the particular scenes, however, are so cinematically apt that they were almost certainly dreamed up by a writer. Pawing through her attic, Helgenberger, Ritter's first wife, stumbles across an old electrical appliance and has one of those black-and-white flashbacks with stings on the score -- suddenly she recalls when, fourteen years ago, she discovered Ritter shaving selenium filings from a rectifier, carefully collecting them, and putting them in her shampoo and her eyelash liner (or whatever it's called). Later it develops that he was putting it into her coffee as well.<br /><br />Frankly, I don't believe it. I don't believe either that she had that particular epiphany in the attic or that Ritter put selenium shavings into her shampoo or eyeliner. Selenium is referred to in the movie as a "toxic metal" and I suppose it is, in sufficient quantity, but it's also an anti-oxidant that's sold over the counter in drug stores and swallowed. Someone will have to demonstrate -- as no one does in this movie -- that it is a topical poison. Many people have tried the nicotine patch and failed. So how come some selenium in her shampoo gives Marg Helgenberger immediate and drastic headaches? And her eyes become as painful as boils when she applies makeup? I think the anthropologist E. B. Tylor called this simple-minded idea "sympathetic magic," but I'm not sure.<br /><br />Mais je divage. Anyway Ritter evidently tries the same stunt with his second wife fourteen years later, although no evidence of trickery is ever produced when she becomes ill with the same symptoms. Wife Number Two is taken to Mexico and apparently cured but suddenly drops dead shortly after her return. Circumstantial evidence piles up against Ritter, who plays the villain with all the stops out -- when his first trial is dismissed he SMIRKS at Helgenberger, who has prompted the investigation.<br /><br />You see, Helgenberger was good friends with Ritter's second wife and was terribly disturbed at her demise and its manner. (I'll bet.) And she wants to prevent the same thing from happening to the wealthy young woman who seems lined up for third place in Ritter's marital schedule. (Sure.) The best performance is given by the guy who plays Detective Mauser -- Lawrence Dane? Everyone else acts by the numbers. They project emotions and thoughts with the subtlety of a warning at a railroad crossing. But Dane does little things that are original. "I'm told you want to report a murder. (Long pause while he sits down and waits), then abruptly thrusts his face towards Helgeberger and inquires in a reasonable and curious voice, "So who was murdered"? I suppose except for the bare bones of the historical events, nothing prevented characters or their actions from being drawn differently than they were in real life. I mean, what the heck, Ritter is still in jail convicted of murder and Helgenberger's character is dead, so who is to object? I wish the forensic stuff had been made clearer. Ritter seems to have used so many poisons and toxic metals -- let me see, selenium, cyanide, a massive dose of chlorine, and maybe something else -- that I was confused by it all. Not that I was rooting for Ritter. Here's a mathematician with a Ph.D. who insists people call him "doctor." He even corrects people who address him merely as "professor." Most Ph.D.s get that narcissistic problem behind them very quickly. "Jes' call me Whitey, even though I know how to get a standard deviation and you don't." Average TV fare.