Dit verhaal over de hogere kringen die hun verdiende loon krijgen en zich in hun ellende wentelen, is als een hedendaagse Mid-Sommerish-versie van een oude Joan Crawford-film waarin zij in nerts leed. Hier gedragen de mensen zich heel beschaafd tegenover tegenslag. Een welgestelde Londense advocaat (Tom Wilkinson) ontdekt dat zijn vrouw niet alleen een verhouding heeft met de plaatselijke adel, maar dat ze ook de echtgenoot van hun huishoudster bij een verkeersongeluk om het leven heeft gebracht. Hij kotst, maar voor de rest trilt hij nauwelijks.<br /><0x3E> Geschreven en geregisseerd door Julian Fellowes, die een Oscar won voor zijn boek 'Gosford Park' (dit is zijn regiedebuut), uit een roman van Nigel Balchin. Het is heel komisch, hoewel ik niet zeker weet in hoeverre het als komedie bedoeld is. Het is net een terugblik op Britse films uit de jaren veertig, waarin de personages zich allemaal gedroegen als personages in boeken of toneelstukken in plaats van als mensen, zoals in het echte leven misschien het geval zou zijn. Maar het is niet allemaal slecht. Wilkinson is geweldig, ook al geloof je nooit in hem als persoon, terwijl Emily Watson (de overspelige echtgenote) en Rupert Everett (de hoogst amoreel hoogstaande figuur) er allebei heel goed in zijn de barsten in het materiaal te verhullen. Tony Pierce-Roberts' cinematografie zorgt ervoor dat het altijd goed is voor het oog, hoe moeilijk het ook is voor het oor.
This tale of the upper-classes getting their come-uppance and wallowing in their high-class misery is like a contemporary Mid-Sommerish version of an old Joan Crawford movie in which she suffered in mink. Here, people behave in a frightfully civilized manner in the face of adversity. A well-heeled London solicitor, (Tom Wilkinson), discovers that not only is his wife having an affair with the local gentry but that she has also killed their housekeeper's husband in a hit-and-run accident. He throws up, but otherwise his stiff-upper-lip hardly quavers.<br /><br />Written and directed by Julian Fellowes, who won an Oscar for writing "Gosford Park", (this is his directorial debut), from a novel by Nigel Balchin, it's quite comical although I am not sure how much of the comedy is intended. It's like a throw-back to British films of the forties where characters all behaved like characters in books or plays rather than like people might in real life. However, it's not all bad. Wilkinson is terrific, even if you never believe in him as a person while Emily Watson, (the adulterous wife), and Rupert Everett, (the highly amoral high-class totty), are both very good at covering the cracks in the material. Tony Pierce-Roberts' cinematography ensures that no matter how hard it is on the ear it's always good on the eye.