'Alle mensen zijn schuldig,' zegt het hoofd van de politie. 'Ze worden onschuldig geboren, maar dat blijft niet zo.' Voeg dit beetje nihilisme toe aan Jean-Pierre Melvilles fascinatie voor het idee van de erecode van de misdadiger, en je hebt Le Cercle Rouge. Deze erecode onder misdadigers is echter niet zomaar een cliché; het is een verzinsel van de verbeelding, zelfs toen filmmoralisten <0xE2><0x80><0x93> realistische moralisten volgens hun standpunt, romantische moralisten volgens de meeste anderen <0xE2><0x80><0x93> films over het onderwerp begonnen te maken. Hun thema is niet wat je doet, maar hoe je het doet. We krijgen meestal verhalen over ervaren mannen met hun eigen gevoel van eer, verhalen waarin het lot, fatalisme en de erecode het voor het zeggen hebben. Voor de meeste mensen, met uitzondering van scenarioschrijvers en filmregisseurs, zou dit een serieuze belemmering vormen om een goed leven te leiden, kinderen op te voeden en een goede vriend te zijn. Dit gekunstelde fatalisme is een soort genotzuchtig idee. Le Cercle Rouge is, naar mijn mening, een klassieke film voor mensen die misschien stiekem genieten van het avontuur van het net missen van de laatste bus naar huis. Maar waar Melvilles Le Samourai- Criterion Collection, naar mijn mening, een verhaal in stijl domineert, beheerst Le Cercle Rouge de grote kunst van het combineren van stijl met een sterk verhaal en met meeslepende acteurs. Het doel van de film is, naar mijn mening, onzin... maar de film zelf is een eersteklas ervaring.<br />Melville' Het hopeloze verhaal van drie misdadigers <0xE2><0x80><0x93> Cory (Alain Delon), Vogel (Gian-Maria Volonte) en Jansen (Yves Montand) <0xE2><0x80><0x93> is gebaseerd op een stukje wijsheid dat misschien wel aan Boeddha wordt toegeschreven: dat alle mannen die zijn voorbestemd om elkaar te ontmoeten... dat ze samen met hun lotsbestemming niet kunnen veranderen. Misschien omdat sommigen geloven dat Melville zelf met de woorden, zo niet de gedachte, op de proppen kwam. Hoe dan ook, we weten meteen aan het begin dat deze film niet gelukkig zal eindigen, dat hij afhankelijk zal zijn van het lot en het toeval om de zaken voor ons in orde te maken, en dat hij ons zal doen terugdenken aan de nihilistische filosofieën die we ontdekten en waar we dol op waren toen we op de middelbare school zaten. Als Corey en Vogel elkaar eenmaal hebben ontmoet en de unieke talenten van Jansen hebben leren kennen, gaan we op pad om een exclusief, zwaarbeveiligd verhaal over een juwelendiefstal op de Place Vend<0xC3><0xB4>me te stelen. De spanning loopt op, want we weten niet alleen dat de Franse politie achter Vogel aan zit, maar we beseffen ook dat een paar vastberaden boeven achter Corey aan zitten.<br />Het grote plezier van de film was voor mij het bewonderen van het werk dat Delon, Volonte en Montand aan hun personages hadden toegevoegd, en de intelligente meedogenloosheid die André Bouvril aan zijn personage, de politiecommandant Mattei, had toegevoegd. Melville heeft me aan de haak geslagen toen hij deze personages en hun eigen situaties ontwikkelde; hij heeft me emotioneel opgebouwd en me vervolgens vrijgelaten toen hij me hun waarschijnlijke lot liet inzien en me liet zien hoe het zou gaan. Melville stelt zijn decorstukken op <0xE2><0x80><0x93> de ontsnapping uit de trein, de ontsnapping uit het bos, de latere schietpartij in het bos, de ontmoetingen met Mattei en een man die weigert informatie te verstrekken <0xE2><0x80><0x93> met intrigerende mogelijkheden. Hij bouwt spanning op in al die gevallen door er de tijd voor te nemen; een zeldzame eigenschap in de filmwereld en nu nog zeldzamer. En Melville neemt de tijd om Mattei als individu op te bouwen. Mattei is een meelijwekkende, ervaren man. Hij is een eenling. Hij heeft een vaste routine als hij naar zijn appartement terugkeert - hij begroet zijn drie katten liefdevol, hij laat zijn bad vollopen en terwijl het bad volloopt, zet hij eten voor ze klaar. Ik weet niet wie Mattei zal ontmoeten, maar ik hoop dat het iemand is die van katten houdt.<br />Nihilisme is altijd in de mode bij sommige creatieve mensen en sommige critici. In de meeste gevallen lijkt het me een veel moeilijker taak om nihilisme opzij te zetten en gewoon je leven te leiden zonder al te veel mensen te schaden. (En dat is in een film nog moeilijker te laten zien.) Le Cercle Rouge is een film die mij weinig zegt, maar het is op zijn eigen manier, denk ik, een prachtig in elkaar gezette film.
"All men are guilty," says the chief of the police. "They're born innocent but it doesn't last." Add this bit of nihilism to Jean-Pierre Melville's fascination with the idea of the crook's code of honor and you have Le Cercle Rouge. This code of honor among crooks, however, is not simply a cliché; it's a figment of the imagination even when film moralists -- realistic moralists by their viewpoint, romantic moralists by most others' -- began to make movies on the subject. Their theme is that it isn't what one does, but how one does it. We most often wind up with stories all about experienced men with their own sense of honor, stories where fate, fatalism and the code run things. <br /><br />For most of humanity, except screen writers and movie directors, this would seriously get in the way of living one's life, raising one's children and being a good friend. This mannered fatalism is something of a self-indulgent notion. Le Cercle Rouge is, in my view, a classic film for people who may secretly enjoy the adventure of just missing the last bus home. But where Melville's Le Samourai - Criterion Collection, in my opinion, is style dominating story, Le Cercle Rouge manages the great trick of combining style with a strong story and with compelling actors. The point of the movie, in my view, is nonsense...but the movie itself is a first-class experience. <br /><br />Melville's hopeless tale of three crooks -- Cory (Alain Delon), Vogel (Gian-Maria Volonte) and Jansen (Yves Montand) - is based on a bit of wisdom which is, maybe, attributed to the Buddha: That all men who are destined to meet, will...along with their destiny they cannot change. Maybe, because some believe Melville himself came up with the wording if not the thought. Either way, we know right at the start that this movie will not end happily, will depend upon fate and coincidence to set things up for us, and will leave us recalling the nihilistic philosophies we discovered and loved when we were in high school. Once Corey and Vogel meet and then gather in the unique talents of Jansen, we are off on a one-way ride to rob an exclusive, heavily protected jewelry story on the Place Vendome. The tension arises because we not only know the French police are after Vogel, we also realize that some determined crooks are after Corey. <br /><br />The great pleasure of the movie, for me, came from admiring the work that Delon, Volonte and Montand brought to their characters, and the intelligent ruthlessness that Andre Bouvril brought to his character, the police captain Mattei. Melville hooked me as he developed these characters and their own situations; he built me up emotionally and then released me when he brought me to appreciate their probable fate and let me see see it happen. Melville establishes his set pieces -- the escape from the train, the escape from the woods, the later shootout in the woods, the meetings with Mattei and a man who refuses to inform -- with intriguing possibilities. He builds tension in all these cases by taking his time; a rare trait in movie making and an even rarer trait now. And Melville takes the time to build up Mattei as an individual. Mattei is a rueful, experienced man. He's a loner. He has a set routine when he returns to his apartment -- he greets his three cats affectionately, he draws his bath and while the tub is filling he sets out food for them. I don't know who Mattei is destined to meet, but I hope it's someone who likes cats. <br /><br />Nihilism is always fashionable among some creative people and some critics. In most cases, I think it's a much harder task to set nihilism aside and to simply live one's life without damaging too many people. (And that's even more challenging to show compellingly in a film.) Le Cercle Rouge is a movie which, for me, tells me little, but it is in its own way, I think, a beautifully put together film.