Documentaires waarin zoons en dochters proberen een ouder te begrijpen en, al doende, hun eigen leven te begrijpen. Ook niet ongebruikelijk zijn resultaten die een gebrek aan talent weerspiegelen, een gebrek aan introspectie, een overdaad aan narcisme en, misschien, een weinig subtiele zoektocht naar openlijke wraak voor talloze, reële en gefantaseerde, pijn in het verleden. Wat ongebruikelijk is, is een briljant, eerlijk en boeiend portret van een fascinerende ouder, en 'My Architect: A Son's Journey' is die zeldzame prestatie.<br />Louis Kahn emigreerde als kind naar dit land, zijn gezicht onherstelbaar en wreed verminkt door een ongeluk. Hij en zijn ouders vestigden zich in Philadelphia, waar de getalenteerde jongeman van kunst en muziek hield. Algauw raakte hij gecharmeerd van gebouwen en besloot hij dat alleen de carrière van een architect zijn creatieve vermogens kon bevredigen.<br />Kahn werd architect, maar zoals in deze film te zien is, duurde het lang voordat hij de aandacht van de leiders op zijn terrein trok. Een van de architecten suggereert dat hij het slachtoffer was van de 'gele armband', het antisemitisme dat, samen met vooroordelen tegen vrouwen, lange tijd een onguur aspect van het Amerikaanse architectenvak was geweest.<br />Als hij al de aandacht trok, werd hij, duidelijk accuraat, gezien als een zelfverzekerde, workaholic-professor die onbuigzame eisen stelde om zijn visie en alleen zijn visie te verwezenlijken. Die onbuigzaamheid was de reden dat hij prachtige plannen maakte voor veel gebouwen, maar er maar een paar bouwde. Het interview met een bejaarde heer die Kahn in Philadelphia heeft ontslagen vanwege zijn onaanvaardbare droom van een getransformeerd stadscentrum waar mensen hun auto aan de rand van de stad laten staan en de stad in lopen, is hilarisch.<br />Kahn was een geboren docent en op een aantal van de uitgebreide archiefbeelden is hij te zien met studenten, zijn stem kalm maar gepassioneerd, hun blikken respectvol en intens.<br />Veel architecten zijn geïnterviewd door regisseur, schrijver en projectbaas Nathaniel Kahn, de enige zoon van de architect. Sommigen zijn wereldberoemd: I.M. Pei, Robert A.M. Stone, Moshe Safdie, Frank Gehry en de nog altijd actieve niet-oudere man, Philip Johnson. Hun commentaren geven een levendig beeld van deze idealistische, maar uiteindelijk financieel onsuccesvolle ontwerper van gebouwen, die de kastelen, forten en grote gebouwen van voorbije eeuwen combineerde tot ontwerpen voor het heden. Kahns gebouwen worden getoond, onder andere de Salk Research Laboratories in La Jolla, CA. Zijn stijl heeft een neo-romantische uitstraling, die eerder wordt afgezwakt door te veel lege ruimte, die eerder afstoot dan aantrekt.<br />Maar de zoon van Kahn was uit op meer dan het verhaal van zijn vader, de architect. Vele jaren lang had Louis Kahn drie gezinnen: een vrouw met wie hij een dochter had, en twee langdurige relaties, waarvan de ene een dochter voortbracht en de andere een zoon. Kahn bezocht zijn zoon vaak in het huis van de moeder, maar aan het eind van een avond brachten moeder en zoon hem altijd terug naar het echtelijk huis. Nathaniel wilde duidelijk meer weten over deze ongebruikelijke relatie, maar hij lijkt geen littekens te hebben overgehouden aan wat beslist een vreemde affaire was voor een kleine jongen.<br />Toen Nathaniel nog een kleine jongen was, stierf Louis Kahn aan een zware hartaanval in het herentoilet van het Pennsylvania Station in New York, nadat hij was teruggekeerd uit India, waar hij een van zijn enorme projecten had opgezet, een ander project dat nooit was voltooid. Op dat moment had zijn firma in Philadelphia minstens 500.000 dollar aan schulden en als hij het had overleefd, had hij waarschijnlijk een reis naar de federale faillissementsrechtbank voor de boeg gehad.<br />Kahn liet verscheidene monumentale gebouwen na, waarvan het regeringsgebouw in Bangladesh duidelijk het grootste is. Een betraande plaatselijke architect verwelkomt Kahn omdat hij een gebouw heeft ontworpen waar de democratie zou kunnen (en hopelijk zal) bloeien.<br />Broeder-architect Moshe Safdie stelt dat er iets passends had kunnen zitten in het feit dat Kahn een sterfelijke hartaanval kreeg in een treinstation, gezien het feit dat hij voortdurend op reis was. Ik ben het daar niet mee eens: het is triest en ironisch dat Kahn zou moeten sterven in de anonieme vervanging van een van Amerika's grootste architecten. Het oude Pennsylvania Station, een architectonisch juweel, was verwoest om plaats te maken voor een steriele vervanging zonder karakter en zonder voortzetting van het burgerlijk geheugen.<br />Er zijn een aantal emotionele momenten gefilmd tijdens de reis van de jongere Kahn, waaronder die met zijn halfzusjes en zijn moeder, maar ze zijn echt en ontroerend, niet sentimenteel en geënsceneerd. Geschiedkundigen van de architectuur zullen Kahn altijd blijven bestuderen. Zijn zoon vond redenen om zich hem te herinneren als een man met gebreken, maar zeer iconoclastisch en uiteindelijk een man van zijn eigen leven.<br />9/10.
Documentaries in which sons and daughters seek to understand a parent and, by the process, their own lives are not that uncommon. Also not uncommon are results that reflect lack of talent, a failure of introspection, an abundance of narcissism and, perhaps, an unsubtle quest for publicly-splashed revenge for countless past hurts, real and fantasized. What is unusual is a brilliant, fair and engrossing portrait of a fascinating parent and "My Architect: A Son's Journey" is that rare achievement.<br /><br />Louis Kahn emigrated to this country as a child, his face irreparably and brutally scarred by an accident. He and his parents settled in Philadelphia where the talented youngster loved art and music. Soon he became enamored of buildings and decided only an architect's career would answer his creative abilities.<br /><br />Kahn became an architect but as this film shows it took a long time before he attracted the attention of the leaders in his field. One architect suggests that he was a victim of the "yellow armband," that anti-Semitism that along with bias against women was long a disreputable aspect of the American profession of architecture.<br /><br />When he did achieve notice, he was seen, clearly accurately, as a self-assured, workaholic prophet exclaiming unyielding demands that his vision and only his vision be realized. That inflexibility was the reason that while he drew wonderful plans for many buildings he built but a few. The interview with an aged gentleman who fired Kahn in Philadelphia because of his unacceptable dream of a transformed urban center where people left their cars on the perimeter and walked into the city is hilarious.<br /><br />Kahn was a born teacher and some of the extensive archival footage here shows him with students, his voice steady but passionate, their gazes respectful and intense.<br /><br />Many architects were interviewed by director, writer and project honcho Nathaniel Kahn, the architect's only son. Some are world famous - I. M. Pei, Robert A.M. Stone, Moshe Safdie, Frank Gehry and the still active nonagenarian, Philip Johnson. Their comments paint a vivid picture of this idealistic but in the end financially unsuccessful designer of buildings that blended the castles, fortresses and grand buildings of past centuries into designs for the present. Kahn's buildings are shown, among the most impressive being the Salk Research Laboratories in La Jolla, CA. To me his style has a neo-Romantic air deadened by too much blank space that repels rather than attracts human interaction.<br /><br />But Kahn's son was after more than the story of his father, the architect. For many years Louis Kahn had three families: a wife with whom he had a daughter and two long-term relationships, one of which produced a daughter, the other the son. Kahn visited his son at the mother's home often but at the end of an evening mother and son would drive Kahn back to the marital home. Nathaniel clearly wanted to know about this unusual set of relationships but he doesn't appear to be scarred by what was certainly a strange affair for a little boy. <br /><br />When Nathaniel was a young boy Louis Kahn died of a massive heart attack in the men's room of New York's Pennsylvania Station after returning from India where he had pitched one of his massive projects, another one that was never built. At that point his Philadelphia firm was at least $500,000 in debt and had he lived a trip to the federal bankruptcy court was probably in the offing.<br /><br />Kahn left several monumental structures of which the government building in Bangladesh is clearly the biggest. A teary local architect hails Kahn for having created a building where democracy may (and hopefully will) flourish.<br /><br />Fellow architect Moshe Safdie opines that there might have been something fitting in Kahn's suffering a mortal heart attack in a train station given his incessant globetrotting. I disagree: it's sadly ironic that Kahn should die in the faceless replacement for one of America's true architectural gems, the old Pennsylvania Station, wrecked to make way for a sterile replacement with no character and no continuation of civic memory.<br /><br />There are a number of emotional moments filmed during the younger Kahn's journey, including with his half-sisters and his mother, but they're genuine and moving, not maudlin and staged. Historians of architecture will always study Kahn. His son found reasons to remember him as a flawed but very iconoclastic and ultimately private man.<br /><br />9/10.