'Four Daughters' begint als de zoveelste kloon van 'Little Women'-achtige melodrama's. Een alleenstaande vader met vier muzikaal getalenteerde huwbare dochters heeft zijn handen vol aan zijn pogingen hen in het gareel te houden en hen te begeleiden bij hun verkeringsrituelen. Wat de film een andere wending geeft, is de plotselinge verschijning van een nieuwe Hollywoodster, volgens sommige critici de eerste antiheld lang voordat James Dean het witte doek sierde. Vanaf het moment dat de donkere, onheilspellende gestalte van Mickey Borden (John Garfield) bij het hek van Ann Lemp (Priscilla Lane) zijn zelfmedelijden en verdoemde filosofie over de rest van de cast uitstort, wordt 'Four Daughters' veel meer dan een meidenfilm.<br />Hoewel Garfield de voornaamste reden is om naar 'Four Daughters' te kijken. De in Hongarije geboren regisseur Michael Curtiz, die later verantwoordelijk was voor juweeltjes als 'Casablanca' en 'Mildred Pierce', markeert bepaalde beelden met zijn camera (geholpen door filmer Ernest Haller van 'Rebel Without A Cause') die in het geheugen van de kijkers blijven hangen, zoals bijvoorbeeld het krijsende hek dat Anns eerste aanbidder, Felix Deitz (Jeffrey Lynn) zo vrolijk openzwaait dat het symbolisch wordt voor de stemmingswisselingen en genegenheid van degenen die het gebruiken.<br />Dat Garfield de uitmuntende voorstelling geeft, is duidelijk, maar de rest van de cast houdt hem het grootste deel van de tijd bij. De ondergewaardeerde Jeffrey Lynn speelt zijn rol perfect, als de verwaarloosde aanbidder wiens liefde voor zijn geliefde Ann nooit bekoelt, zelfs niet als ze...' 's met een andere man. Claude Rains, een beetje misplaatst als de vader van de vier jonge vrouwen die in de puberteit komen, geeft een mooi beeld van een liefhebbend gezinshoofd dat in de war raakt. De drie Lane Sisters, die toch al bekendstaan om hun muzikale talenten, worden doorgewinterde actrices die hun rol goed spelen. Een heel stel ondersteunende acteurs, onder wie Dick Foran, Frank McHugh, May Robson en Eddie Acuff, maakt het allemaal geloofwaardig.<br />Hoe tegengestelden elkaar aantrekken maakt deel uit van de truc om de verbeelding van de kijker te prikkelen. Ann is de eeuwige optimist, zelfs als zij en Mickey de wanhoop nabij zijn. Ze bekijkt alles altijd van de zonnige kant, en zoals zovelen die in de val van de Grote Depressie zijn gelopen, zag ze de welvaart net om de hoek. Mickey somt een hele lijst van slechte dingen op die hem zijn overkomen en zoekt in zijn ellende het gezelschap van Ann, wat Ann weigert. Mickey verwacht uit te gaan met een bliksemschicht die hem doodslaat als hij de hoek van het leven om komt. Mickey heeft weinig talent als componist; Ann heeft meer dan genoeg talent als zangeres en muzikant. Ann is dol op schoonheid; Mickey is dol op persoonlijkheid, in een verwrongen zin van het woord. En de verschillen gaan maar door. Hoe dit alles zich uiteindelijk verzoent, is een belangrijk onderdeel van de film, dat je niet mag missen.<br /><0x3E> Zie 'Four Daughters' voor John Garfields veelbelovende acteerdebuut op het witte doek. De enige keer dat hij beter was, was zeven jaar later, toen hij de filmbezoekers opnieuw betoverde met een van de grootste filmoptredens ooit, als Frank Chambers in 'The Postman Always Rings Twice', tegenover de al even charismatische Lana Turner. Maar kijk ook naar 'Four Daughters' om belangrijke elementen op te vangen die gemist kunnen worden als de ster van de show te veel wordt geconcentreerd.
"Four Daughters" begins as just another clone of "Little Women" type melodrama. A single father with four musically talented eligible daughters has his hands full trying to keep them in line and guide them in their courting rituals. What turns the film around is the sudden appearance of a new Hollywood star, some critics say the first anti-hero long before James Dean graced the big screen. From the time the dark, foreboding figure of Mickey Borden (John Garfield) appears at Ann Lemp's (Priscilla Lane) gate splashing his self-pity and doomed philosophy on the rest of the cast, "Four Daughters" becomes much more than just a chick flick.<br /><br />Though Garfield is the main reason to watch "Four Daughters," there are other flashes of brilliance to enjoy. Hungarian-born director Michael Curtiz, later responsible for such gems as "Casablanca" and "Mildred Pierce," pinpoints certain images with his camera (aided by cinematographer Ernest Haller of "Rebel Without A Cause" fame) that sticks in the viewers mind, for example the screeching gate that Ann's first suitor, Felix Deitz (Jeffrey Lynn), swings on so merrily becomes symbolic of the shifts in moods and affections by those who use it.<br /><br />That Garfield delivers the standout performance is obvious, but the rest of the cast keeps up with him most of the way. The underrated Jeffrey Lynn plays his role to perfection, as the neglected suitor whose love for his cherished Ann never falters even when she's with another man. Claude Rains, somewhat miscast as the father of the four coming-of-age young women, gives a fine portrayal of a set upon doting family head who gets lost in the shuffle. The three Lane Sisters, already famous for their musical abilities, turn into accomplished actresses, playing their parts well. A raft of supporting actors, including Dick Foran, Frank McHugh, May Robson, and Eddie Acuff, makes it all believable.<br /><br />How opposites attract is part of the ploy for touching the quick of the viewer's imagination. Ann is the eternal optimist, even when she and Mickey are down and out. She always looks on the bright side and like so many caught in the pliers of the Great Depression in those days, she saw prosperity just around the corner. Mickey recites an entire list of bad things that have happened to him seeking company in his misery from Ann, which Ann refuses to do. Mickey expects to go out with a bolt of lightning striking him dead as he rounds the corner of life. Mickey has meager talent as a composer; Ann has talent to spare as a singer and musician. Ann is big on beauty; Mickey is big on personality in a warped sense of a way. And the differences go on and on. How all this is reconciled in the end is an important part of the movie, not to be missed.<br /><br />See "Four Daughters" for John Garfield's doozy of an acting debut on the big screen. The only time he was better came seven years later when he again mesmerized the film goers with one of the greatest screen performances ever, as Frank Chambers in "The Postman Always Rings Twice," opposite the equally charismatic Lana Turner. But also watch "Four Daughters" to catch important elements that may be missed if too much concentration is placed on the star of the show.