Ik moet toegeven dat ik _Waiting for Guffman_, de in 1997 lovend besproken komische film over een stadje dat een carnavalsoptocht organiseert, nog nooit heb gezien. Toen de reclamespot voor _Best in Show_ de slogan 'From the Team That Brought You Waiting for Guffman' had, impliceerde een behoorlijk aantal critici in hun recensies dat alleen mensen die bekend zijn met de film of de filmmakers en de cast, het leuk zouden vinden om deze film te zien. Schaam je, zeggen critici, schaam je, twee keer zo erg! Elke criticus die zoiets in een film laat doorschemeren, wil de rijkdom van de film waarschijnlijk niet delen met de rest van de wereld, maar ik hoop dat de mensen deze film zullen ervaren, nu er een video/dvd van is.' 'Best in Show' is zonder enige twijfel de beste komedie van 2000.<br />De film begint met een quasi-nonchalante stijl, waarin de belangrijkste deelnemers (om nog maar te zwijgen van idioten) aan de jaarlijkse 'Best in Show'-wedstrijd van Mayflower worden voorgesteld, waar honden van alle rassen tegen elkaar strijden om te zien wie de beste hond is. We zien de aanbiddelijke en goedgelovige Harry Pepper (Guest) met zijn bloedhond, de eenvoudige Gerry & Cookie Fleck (Levy & O'Hara) met hun terriërs, de geschifte yuppies Hamilton & Meg Swan (Hitchcock & Posey), de homoseksuele hondenverzorgers Scott Dolan & Stefan Vanderhoof (Higgins & McKean) en de luchthartige miljoenen Sheri Ann Ward Cabot (Coolidge) met haar trainer Christy Cummings (Lynch). Ze hebben allemaal maar één ding voor ogen: The Blue Ribbon, die uitgereikt zal worden aan de beste hond. En... moet ik je de rest nog vertellen?<br />Het gevoel voor humor van de regisseur/schrijver/ster Guest is er een dat me ervan verzekert dat er komedies bestaan die de moeite waard zijn om te lachen, en dat de idiotie van films als 'American Pie' of andere zinloze tienerfilms uiteindelijk toch niet de wereld zal veroveren. Zijn idee is eenvoudig: maak je komedie niet alleen grappig, maar SMART grappig. Maar in plaats van in de briljante voetsporen te treden van films als 'Zero Effect' en 'High Fidelity', koos hij voor een nogal ongebruikelijke benadering (en ik heb begrepen dat hij deze benadering ook heeft gebruikt voor 'Guffman'). Of je het nu in de gaten hebt of niet, een groot deel van de film bestaat uit improvisatie. Met andere woorden, wat de acteurs zeggen en doen staat waarschijnlijk niet in het script, misschien is het zelfs niet eens in overweging genomen door Guest en co-schrijver/ster Levy. Maar met een milde hand van Guest hebben hij en de acteurs een hilarische toneelprestatie geleverd die waarschijnlijk zou zijn mislukt als andere, minder ervaren acteurs het hadden gedaan. Dat is pas slim!<br />De bezetting is natuurlijk wat improviseren zo leuk maakt. Ze zijn allemaal een (komisch) wonder om te zien, vooral Guest als Pepper. Maar de echte uitblinker moet Fred Williard zijn als Buck Laughlin, de onnozele omroeper bij de wedstrijd die de grappigste verhalen en commentaren kan vertellen waar geen omroeper zelfs maar van kan dromen... als hij tenminste probeert grappig te zijn. Williard kan van het hebben van een hond opeens gaan praten over hoeveel hij kan bankdrukken. Het zou zelfs kunnen dat hij een idee geeft voor een nieuwe marketingstrategie: laat sexy vrouwen met de honden poseren in strakke shirtjes en korte broek en impliceer zoiets als 'een hondentijd van je leven'. Het is onbetaalbaar, net als zijn optreden.<br />Ik hoop dat de mensen meedoen aan deze 'documentaire' van 90 minuten. De film verdient zoveel erkenning. Hij is genomineerd voor de prijs voor de beste komedie bij de Golden Globes, maar hij heeft hem niet gewonnen. Ik zie niet in waarom. Ik bedoel, op het gebied van de komedie is hij de beste van de show.<br />GRADE:
I'll admit that I've never seen "Waiting for Guffman", 1997's critically acclaimed comedy mockumentary about a small town thats that stages a pageant. When the advertising for Best in Show had the tagline "From the Team That Brought You Waiting for Guffman", a fair number of critics out there implied in their reviews that only people that are familiar with the film or its filmmakers and cast would have a good time seeing this film. For shame, critics, for shame times two! Any critic that implies something like that with any film probably doesn't want to share the film's wealth with the rest of the world, but this is one film that I hope people will experience, now that its video/dvd. "Best in Show" is, without a doubt, the best comedy of 2000.<br /><br />The film begins with a mockumentary style, introducing the main competitors (not to mention screwballs) of the annual Mayflower "Best In Show" competition, where dogs of all breeds come to compete to see who is the top dog. We have the loveable and gullable Harry Pepper (Guest) with his bloodhound, the simple Gerry & Cookie Fleck (Levy & O'Hara) with their terriors, nut-case yuppies Hamilton & Meg Swan (Hitchcock & Posey), the gay dog groomers Scott Dolan & Stefan Vanderhoof (Higgins & McKean), and the airheaded millionare Sheri Ann Ward Cabot (Coolidge) along with her trainer Christy Cummings (Lynch). They all have their minds on one simple object: The Blue Ribbon, which will be awarded to the best dog. And...do I have to tell you the rest?<br /><br />Director/writer/star Guest's idea of humor is one that assures me that there are comedies out there that are worth laughing at, and that the idiocy of films like "American Pie" or other pointless "teenage" flicks won't take over the world after all. His idea is simple: make your comedy not just funny, but SMART funny. But instead of following in the brilliant footsteps of films like "Zero Effect" and "High Fidelity", he used a rather unusual approach (and as I understand, he also used this approach for "Guffman"). Whether you notice or not, a very large part of the film is improvisation. In other words, what the actors say and do were probably not written in the script, maybe even not even dreamed of by Guest and co-writer/star Levy. But with a gentle hand from Guest, he and the actors pulled off a hilarious theatrical feat that probably would have flopped if handled by other, less adept actors. Now that's smart!<br /><br />The cast is, of course, what makes improv work the most. All of them are a (comedic) marvel to behold, especially Guest as Pepper. But the real standout has to be Fred Williard as Buck Laughlin, the clueless announcer at the competition who can spin out the most outrageously funny stories and comments that no announcer would even dream of...that is, if the announcer was trying to be funny. Williard can go from talking about the dog to suddenly going on and on about how much he can bench press. There's even a part were he gives out an idea for a new marketing strategy: have sexy women pose in tight shirts and shorts with the dogs and imply something like "have a doggie-style of a time". Its priceless, as is his performance.<br /><br />I hope that people engage in this 90-minute "dogumentary". The film deserves so much recognition. It did get nominated for Best Picture-Comedy at the Golden Globes, but didn't win. I can't see why. I mean, in the comedy department, it is best in show.<br /><br />GRADE: A