'De opkomst van de voetsoldaat' volgt de meedogenloos wrede reis van gangster Carlton Leach en zijn handlangers door drugs, geweld, seks, geweld, wapens, geweld, en heb ik het al over geweld gehad?<br />Een groep voetbalhooligans verandert in professionele gangsters en leidt het publiek door de gebeurtenissen die leidden tot de 'Rage Rover-moorden' in 1995, waarbij drie bendeleden het slachtoffer werden van bijzonder wrede professionele 'overvallen'. Leachs succes als portier en zijn talent voor het vinden van passende gewelddadige vrienden om onhandelbare klanten in een plaatselijke nachtclub onder de duim te houden, brengt hem in het gezelschap van beruchte drugsdealers en gangsters, die met winst profiteren van de ravescene van de jaren tachtig en negentig en de drugscultuur. De kijker, die dorstig is om te begrijpen wat er is gebeurd, blijft onbevredigd achter. De volgende 2 uur volgt een reeks van talloze inleidingen over de personages. Elk van deze inleidingen gaat in wezen over weer een andere typische 'harde jongen', die meestal onverdiende slachtoffers aanvalt voordat hij waarschijnlijk aan een nog akeliger einde komt. Het weinige emotionele begrip dat het publiek voor een paar van de personages mag vormen (bijvoorbeeld een huisvader die de schuld krijgt van de verdwijning van drugs) wordt snel vernietigd als ze of anti-climactisch worden vermoord, of hun verhaal onopgelost blijft. De vermoedens van een plot die in het begin wordt geopperd, worden onvoldoende afgerond met vage indrukken van hoe de moorden zijn gepleegd, omdat de gebeurtenissen op hun plaats vallen zonder dat er veel te halen valt uit de wazige warboel van eerdere gebeurtenissen.<br />Deze film is gemaakt met een standaardformule in gedachten, voor een publiek dat de voorkeur geeft aan geweld en _ard not_ -taal boven een echte verhaallijn. 'De opkomst van de voetsoldaat' leent te veel van 'Football Factory', laat de goede dingen weg en demonstreert geen morele vertakkingen van een hooligan-subcultuur of het tot stand brengen van empathie met de hoofdpersoon. Het geweld, hoewel briljant gesitueerd, lijkt buitensporig en onwaarschijnlijk omdat er niemand lang genoeg in de buurt is om het publiek een emotionele band te laten ontwikkelen. De suggestie dat de bendes onaantastbaar zijn voor de politie is niet onredelijk, maar de met een machete zwaaiende portiers plegen regelmatig flagrante moorden in het openbaar en prikkelen de verbeelding van zelfs de meest gewillige kijker. Het publiek is verbijsterd over de relevantie van veel belangrijke gebeurtenissen en ontwikkelde karakters die geen enkele invloed hadden op de uiteindelijke conclusie. Poging tot 'gritty realisme' wordt verder vernietigd met een substantie die 'Truth Serum' wordt genoemd en die door de Turkse maffia wordt gebruikt om onwillige individuen tot een eerlijk antwoord te verleiden. Dit is NIET het genre waarin psychologisch-onrealistische drugs worden uitgevonden, en het maakt de ondervraging bijna absurd. De feitelijke geweldsscènes (voordat ze zich gaan herhalen) houden enige spanning in stand, onderbroken door snelle kleurenflitsen of het einde van een filmrol. Naadloos gechoreografeerde vechtpartijen, gekoppeld aan verplicht maar effectief handwerk met de camera, redden de film, maar helaas beperkt de plot (of het ontbreken daarvan) hem tot een nichedemotie.<br /><br />In wezen worden de gebeurtenissen waarop deze film is gebaseerd niet vertegenwoordigd, en een voldoende opeenvolgende verhaallijn wordt opgeofferd aan stereotiepe personages en een niet-originele plot. Deze film heeft een plekje in de markt, maar als je van een beetje hersens met je wreedheid houdt, dan is deze film niet voor jou.<br /><0x3E> http://www.obsessedwithfilm.com/.
'Rise of the Footsoldier' follows the unrelentingly cruel journey of gangster Carlton Leach and his associates through drugs, violence, sex, violence, guns, violence and did I mention violence?<br /><br />Protagonist Carlton Leach (Ricci Harnett), member of the I.C.F (Inner City Firm); a group of football hooligans turned professional gangsters, guides the audience through the events leading to the 1995 'Range Rover Killings', in which three gang members fell victim to particularly vicious professional 'hits'. Leach's success as a doorman and talent for locating aptly violent friends to control unruly punters at a local nightclub launches him into the company of notorious drug dealers and gangsters, profitably benefiting from the 80s/90s rave scene and drug culture.<br /><br />Opening with brutally realistic shots of the dead men, the viewer is left thirsty to understand what happened, but left wholly unsatisfied. The next 2 hours meander through a series of countless character introductions. Each of these basically establishes yet another typical 'hard man', shows him assaulting usually undeserving victims, before probably coming to an even nastier end. What little emotional understanding the audience is allowed to form for a few of the characters (for example a family man blamed for missing drugs) is quickly destroyed when they are either anti-climactically killed, or their storyline left unresolved. The hints of a plot introduced in the beginning are inadequately concluded with vague impressions of how the murders occurred, as the events are slotted into place with little reward for persevering with the hazy muddle of previous events. <br /><br />This film has been made with a standard formula in mind, for an audience who prefer violence and 'ard nut' slang to an actual storyline. 'Rise of the Footsoldier' borrows too much from 'Football Factory', leaving out the good bits, demonstrating no moral ramifications of hooligan subculture or establishing empathy with the protagonist. The violence, although brilliantly shot, seems excessive and implausible because no one is around long enough for the audience to form an emotional attachment. The implication that the gangs are untouchable by the police is fair enough, but machete-wielding doormen regularly committing blatant murder in public places pushes the imagination of even the most willing viewer. The audience are left bewildered as to the relevance of many key events and developed characters that had no knock on effect on the eventual conclusion. Attempted 'gritty-realism' is further destroyed with a substance called 'Truth Serum', which the Turkish Mafia use to coax honest answers from unwilling individuals. This is NOT the genre in which to invent psychologically unrealistic drugs, and renders the interrogation almost absurd.<br /><br />The actual scenes of violence (before becoming repetitive) hold some tension, spliced with rapid flashes of colour or the end of a film reel. Seamlessly choreographed brawls coupled with obligatory but effective shaky hand-held camera work saves the film, but unfortunately the plot (or lack there of) limits it to a niche demographic.<br /><br />In essence, the events this film is based on aren't deservedly represented, and an adequately sequential storyline is sacrificed for stereotypical characters and an unoriginal plot. This film has a place in the market, but if you like a bit of brain with your brutality this one isn't for you. <br /><br />http://www.obsessedwithfilm.com/