Ik heb alleen het eerste deel gezien en kwam tot de conclusie dat ik niets zou missen als ik niet naar de tweede aflevering zou kijken. De film was oké, maar afgezien daarvan was de plot net zo burgerlijk en alledaags als elk ander oorlogsverhaal. De acteurs en actrices spelen hun personages zonder enige passie, en de opvulling is echt slecht (Heiner Lauterbach met zijn witte haar en Kai Wiesinger respectievelijk, alsof wat geverfd wit haar hun meer waardigheid en gezond verstand zou kunnen geven). Ik bedoel, als je meer dan twee of drie films over de Tweede Wereldoorlog hebt gezien (zoals de meesten van ons) dan weet je wat ik bedoel. Je zou alleen maar de moeite nemen om een derde of vierde film te zien als die nieuwe inzichten of nieuwe wendingen in de plot belooft. Maar Roland Suso Richter lijkt daar bang voor te zijn, je kunt zijn angst bijna ruiken om niet te voldoen aan de bourgeois en jejune verwachtingen van het conservatieve ZDF-tv-kanaal terwijl je naar deze film kijkt. Er zijn miljoenen euro's uitgegeven om saaie en fantasieloze Duitse films te maken. Die miljoenen euro's hadden besteed kunnen worden aan drie of vier onafhankelijke films, maar nee, laten we een regisseur die een film maakt waarin de mensen te horen krijgen dat oorlog met rationele middelen verklaard kan worden, zijn gang laten gaan. 'Ik zal je vertellen hoe oorlog eruitziet! Of geef me een miljoen euro en ik maak een betere film dan deze troep!' En nog iets: hoe komt het dat Duitse films alleen voor de Oscars genomineerd worden als ze over de Tweede Wereldoorlog of de Holocaust gaan? Waarschijnlijk omdat dat het enige is waar het Duitse filmen goed in is. En dat moet ons aan het denken zetten, nietwaar?
I only saw the first part of this and concluded that I wouldn't miss anything if I didn't watch the second episode. The cinematography was OK, but apart from this, the plot was just as commonorgarden and run-of-the-mill as any other war story. The actors and actresses play their characters without any passion, and the make up is really bad (Heiner Lauterbach with his white hair and Kai Wiesinger respectively, as if some dyed white hair could give them more dignity and common sense). I mean if you've watched more than two or three movies about WWII (as most of us have) then you'd only go to the trouble of seeing a third or fourth one if it promises some new insights or twists in the plot. But Roland Suso Richter seems to afraid of doing so, you can almost smell his fear of not living up to the bourgeois and jejune expectations of the conservative ZDF TV channel while watching this movie. Millions of Euros were spent to perpetuate boring and unimaginative German film-making. These millions of dollars could have been spent to make three or four independent movies, but no, let's give to some director who'll make a film that tells people that war can be explained by rational means. My advice: Read Joseph Heller or Kurt Vonnegut instead. They'll tell you what war is like! Or give me one million Euros and I make a better film than this load of BS! And another thing: Why is it that German movies only get to be nominated for the Oscars when the movie deals with WWII or the Holocaust? Probably because that is the only thing German film-making is good at. And that should get us thinking, shouldn't it?