'Honkbal' van Ken Burns is een aardige documentaire... hij geeft een duidelijk beeld van de oorsprong van het spel, een geweldige weergave van de beginjaren en helden van het honkbal. Er zit meer dan genoeg in voor elke honkbalfan... maar dan nog heeft de film een aantal opvallende gebreken.<br />18 uur is gewoon te lang voor de menselijke aandacht. Het is duidelijk dat Burns zijn film heeft uitgerekt om aan zijn 'negen inning'-concept te voldoen. Het is zelfs geen krappe 18 uur... het tempo van elk segment is langzaam, bijna somber... de muziek altijd nostalgisch en weemoedig. Is honkbal nooit opwindend en leuk? Waarom wordt elke speler en hun prestaties in de vorm van een tragedie gepresenteerd? Als je de ene na de andere redevoering afsteekt, verandert elke worp in een emotioneel hartzeer, als je maar blijft leuteren over honkbal als metafoor, honkbal als _Americana_, de psychologie en theologie van het honkbal... genoeg! Dit is stroperig, sentimenteel geleuter. Billy Crystal is hier om ons allemaal de Yankee-onzin te verkopen die hij ons al eerder heeft verkocht. Ken Burns gebruikt het volkslied als de herkenningsmelodie van de serie en slaagt erin 'Take Me Out To The Ballgame' zo vaak te spelen dat je er bijna van moet overgeven. We snappen het, kerel.<br />Het is duidelijk dat Burns een nep-Hollywood-imitator is, dus besteedt hij waarschijnlijk een derde van de film aan de negerklasse... deze fragmenten worden besteed aan de blanken van gisteren de les te lezen omdat ze niet zo ruimdenkend zijn als Kenny vandaag is. Schaam je! Hij berispt het honkbal omdat het in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw gesegregeerd was, maar beseft niet dat Amerika in die tijd gesegregeerd was! Burns wordt tot over zijn oren verliefd op Buck O'Neil, een voormalige speler van de zwarte competitie, en kwijlt bij elk stukje film waarin de oude O'Neil poëtisch uitweidt over zijn tijd als speler.<br />Burns zou beter af zijn geweest met een volwassene om hem te helpen zijn creatie te redigeren. 'Honkbal' eindigt als sentimentele, sentimentele, burgerrechtenpropaganda vermomd als Americana. Het is duidelijk dat Burns geen honkbalfan is... anders zou hij weten dat we naar wedstrijden kijken en lachen en juichen, niet huilen en alleen maar praten... luistert u wel, meneer Burns? Er wordt niet gehuild bij honkbal.
Ken Burns' "Baseball" is a decent documentary... it presents a clear origin of the game, a great depiction of baseball's early years and heroes. There's plenty in this movie for any baseball fan... that said, the film has several glaring flaws.<br /><br />18 hours is simply too long for the human attention span. It's clear that Burns stretched his film out to fit his "nine inning" concept. It's not even a tight 18 hours... the pace on every segment is slow, almost morose... the music always nostalgic and wistful. Isn't baseball ever exciting and fun? Why is every player and their accomplishments presented in the form of a tragedy? Talking head after talking head turn every pitch into an emotional heartbreak, yakking about baseball as a metaphor, baseball as Americana, the psychology and theology of baseball... enough! This is syrupy, mawkish drivel. Billy Crystal is here to sell us all the Yankee hokum he's sold us before. Ken Burns uses the National Anthem as the series' theme song, and manages to play "Take Me Out To The Ballgame" so many times you might vomit. We get it, dude.<br /><br />Clearly Burns is a neo-Hollywood faux-liberal, so he spends probably a third of the film on the Negro leagues... these segments are spent chastising whites of yesterday for not being as open-minded as Kenny is today. For shame! He chides baseball for being segregated in the thirties and forties but fails to realize that America was segregated in those times! Burns falls head over heels in love with Buck O'Neil, a former negro-league player, and drools over every piece of footage in which the elderly O'Neil waxes poetic about his playing days. Nonsense...<br /><br />Burns would have been better off with an adult to help him edit his creation down. "Baseball" winds up as mushy, gushy, civil-rights propaganda disguised as Americana. Its clear that Burns is not a baseball fan... otherwise he would know we watch games laughing and cheering, not weeping and reciting soliloquies... are you listening, Mr. Burns? There's no crying in baseball.