Dario Argento, de meester van de Italiaanse horror, wordt door niet-fans van alles en nog wat genoemd. En hij verdient absoluut niet dat er kritiek op hem wordt geleverd. Elke keer dat ik iets slechts over Argento hoor, denk ik dat ze het in feite over Michele Soavi hebben. Hij krijgt gewoon niet zoveel aandacht omdat zijn films nooit zo succesvol waren in de bioscoop. Zijn beste film <0xE2><0x80><0x93> _De begraafplaatsman_ uit 1994 <0xE2><0x80><0x93> was waarschijnlijk zijn minst succesvolle. Of hij kreeg gewoon niet de aandacht die hij vond dat hij verdiende, want daarna stopte hij met filmen en ging hij televisieregisseur worden. Hij is nooit meer teruggegaan. Dus de mensen weten echt niet hoe inferieur zijn andere films zijn, want tegen de tijd dat ze ze hebben gezien, hebben ze ze al gezien.' De meeste mensen zijn al fan van de Italiaanse horrorfilm. Dat betekent dat je moet accepteren dat ze bijna geen betekenis hebben en dat het over het algemeen erg onaantrekkelijke films zijn. In dat opzicht onderscheidt _De Kerk_ zich van de rest. Omdat het er visueel zo goedkoop en antiek uitziet, kun je het stof ruiken. Maar het heeft ook zijn charmes, al zijn het er niet veel. Het camerawerk is werkelijk fascinerend en de muziek is enorm gedetailleerd en groots.<br />Aangezien Argento de reden is dat mensen al het werk van Soavi hebben gezien, ken ik niemand die _De Kerk_ heeft gezien vóór Argento's Suspiria en Deep Red. Soavi is een beetje een broodschrijver. Zoiets als een Italiaanse Mick Garris <0xE2><0x80><0x93> het ultieme voorbeeld van een regisseur die de voorkeur geeft aan stijl boven inhoud. De tekortkomingen van _De Kerk_ zijn constant en in overvloed aanwezig. De film begint met een tamelijk interessante proloog waarin ridders op witte paarden door een boerendorp stormen, zoals je die in elke versie van _Robin Hood_ van lang geleden ziet. Deze scènes zijn intens genoeg, energiek, en komen snel ter zake. Dan gaan we over naar het heden, waar de stijl van de film het overneemt. Ja, de film is oké om naar te kijken. En gedurende ongeveer 35 minuten in het heden, waar dan ook in Italië, is de film net interessant genoeg om ons bij de langzaam onthullende horrorelementen te brengen. Dus nu weten we dat het doel van de film het opbouwen van de gruwel is. En het is voor het grootste deel een redelijke opbouw. Maar als de film halverwege is, beseffen we dat de film voorbijrijdt, en... er gebeurt niets.<br />De plot is heel eenvoudig, denk ik. Twee mensen die in een kerk werken, de een als catalogisator van boeken en de ander als restaurateur van de muurschilderingen van het gebouw, ontdekken een perkamentrol waarvan de man denkt dat die hen naar een of andere begraven schat of onbetaalbaar kunstvoorwerp zal leiden dat hij kan verkopen en waar hij rijk van kan worden. Dus volgt hij zijn 'kaart'. Hij ontdekt een kracht onder de kerk die hem doet hallucineren, terwijl hij langzaam een demon aan het worden is die iedereen zal laten hallucineren. Dus terwijl hij zijn demonenwerk doet, pleegt iemand die hij de kracht heeft gegeven zelfmoord op een manier die iedereen in de kerk in de val laat lopen, terwijl de 'besmettende' demon zich over iedereen verspreidt en een zwarte predikant en het kleine meisje dat elke avond de kerk uit sluipt om te gaan stappen achterlaat als de enige 2 mensen die kunnen voorkomen dat de pest zich buiten de kerkmuren verspreidt. Dat klinkt waarschijnlijk als een actiefilm en Soavi's stijl is veel lethargischer dan die van Argento. Maar ik heb nog nooit een surrealistische film gezien die zo verschrikkelijk saai was. Er gebeurt absoluut niets in de hele film! Ik heb wel eens eerder expressionistische (of impressionistische, ik ben geen superprof aan de filmacademie) films gezien, maar de meeste laten dingen zien die echt gebeuren (John Carpenters Halloween, bijvoorbeeld).<br />De film volgt min of meer in de voetsporen van Lamberto Bava's Demons-films (sinds Argento samen met Argento produceerde). We worden naar een locatie gebracht waar een stel mensen bij elkaar komt, een van hen verandert in een demon, alle anderen worden geïsoleerd, die persoon infecteert iedereen behalve een paar overlevenden, waarna de demonen óf de wereld gaan infecteren, óf de overlevenden ontsnappen wanneer de demonen sterven. Deze film brengt al die elementen bij elkaar. Alleen gebeurt er, in tegenstelling tot Argento's werk, niets. Oké, er gebeuren wel een paar dingen. Maar slechts één bizarre scène heeft de zwierigheid van Lamberto's veel leukere Demon-films. De nek van een willekeurige vrouw wordt door een demon doorboord met een stuk afrastering dat hij uit de vloer scheurt. Wat is daar zo bizar aan, vraag je je af? Het gebeurt voor de ogen van een stuk of twintig mensen. Wat doen ze? Niets. Ze gaat dood, van dichtbij druppelt er bloed uit haar hoofd. Maar al die mensen merken het niet eens, hoewel het in het volle zicht gebeurt, op nog geen twee meter afstand van hen. Misschien 4 mensen merken op dat de demon naar voren rent om iedereen die hij kan raken neer te steken terwijl hij naar haar toe rent, dus duiken ze weg. Ik maak geen grapje. Dat is wat er gebeurt. Dat is meer dan logisch onsamenhangend <0xE2><0x80><0x93> het is gewoon stom.<br />De scène suggereert dat de vrouw gewoon verdwijnt en dat niemand haar dood heeft gezien. Ze vergeten het allemaal gewoon. En die scène van 15 seconden is absoluut de enige gebeurtenis die in de film plaatsvindt. Ik zeg niet dat het het enige geweld, bloed en moord is dat we zien. Dat is het niet. Het is alleen het enige wat we kunnen zien. In een scène bijvoorbeeld ziet een mooie vrouw zichzelf in een spiegel en ze ziet er oud en lelijk uit. Ze begint de huid van haar gezicht af te krabben, maar als ze een paar minuten later weer tevoorschijn komt <0xE2><0x80><0x93> geen schrammen. Mensen worden verslonden door vissen en hun gezichten worden geplet door metrotreinen. Maar later duiken ze weer op als volkomen ongedeerde leden van een bezeten cultus, in een scène die de ultieme gruwelkwelling teweegbrengt <0xE2><0x80><0x93> een beroemde scène uit Rosemary's Baby, het meesterwerk van Roman Polanski uit 1968, de grootste horrorfilm die ooit is gemaakt, shot voor shot. Zelfs als Argento dat had gedaan, zou ik nog razend zijn!
Master of Italian horror Dario Argento is called a lot of bad things by non-fans. And is deserving of absolutely none of the backlash. In fact, every time I hear something bad about Argento- I think they're really talking about Michele Soavi. He just doesn't get the same amount of attention because his films were never as successful in theaters. In fact, his best film - 1994's Cemetery Man - was probably his least successful. Or just didn't get the attention he felt it deserved, because after that, he left film and went into directing television. He's never gone back. So people really don't know how inferior his other films are because by the time they've seen them, they're already fans of the Italian horror aesthetic. Which means you have to accept the fact that they make almost zero sense and are usually very unattractive films. This is where The Church stands out from the pack. Because visually, it's so cheap and ancient-looking, you can smell the dust. But it has its' charms too, though they are few. The camera-work is truly arresting and the music score is hugely elaborate and grand.<br /><br />Since Argento is the reasons people have seen Soavi's work all, I don't know anyone who caught The Church before Argento's Suspiria and Deep Red. Soavi is a bit of a hack. Sort of like an Italian Mick Garris- the utmost example of a director preferring style over substance. The flaws of The Church are constant and plenty. The film opens with a somewhat interesting prologue showing knights on white horses charging through a peasant village akin to those you see in any Robin Hood adaptation, in some long-ago century. These scenes are intense enough, energetic, and get quickly to the point. Then, we cut to the present, where the film's style takes over. Yeah, the movie is okay to look at. And for about 35 or so minutes in the present, 1980's wherever-Italy, the movie is just interesting enough to get us to the slowly revealing horror elements. So now we know the purpose of the film is the build up of it's horror. And it's a decent build up, for the most part. But as the movie approaches the halfway point, we realize the movie's driving by, and... nothing is happening.<br /><br />The plot is very simple. I think. Two people working in a church, one as a cataloger of books and the other as a restorer of the building's wall artwork, discover a scroll / scripture that the man thinks will lead them to some kind of buried treasure or priceless artifact that he can sell and get rich off of. So he follows his 'map' only to uncover a force underneath the church that has him hallucinate, while he's slowly becoming a demon who will make everyone else hallucinate. So while he is doing his demon-work, someone he passed the force onto kills himself in a manner that traps everyone in the church while the demon 'contagen' spreads onto everyone, leaving a Black preacher and the little girl who sneaks out of the church every night to go clubbing as the only 2 people who can stop the plague from spreading beyond the church walls. That probably sounds action-packed and Soavi's style is far more lethargic than Argento. But never before have I seen an attempted surrealist film this agonizingly boring. I kid you not. Absolutely nothing happens in the entire film! I've seen expressionistic (or impressionistic, I'm no film school super-grad) films before, but most of them actually show things happening (John Carpenter's Halloween for one).<br /><br />It follows pretty closely in the footsteps of Lamberto Bava's Demons films (since Argento co-produced). We're shown to a location where a bunch of people gather, one turns into a demon, all the others are isolated, that person infects everyone except a couple survivors, then the demons either get out- infecting the world, or the survivors get out when the demons die. This film puts all those same elements in place. Except, unlike Argento's work, nothing happens. Okay, a few things do happen. But only one bizarre sequence has the panache of Lamberto's much more fun Demons films. A random woman's neck is impaled by a demon using a section of fence he rips out of the floor. What's bizarre about that, you wonder? It happens in front of about two dozen people. What do they do? Nothing. She dies, her head trickles blood in closeup. But all those people don't even notice, though it happens in plain view and no less than 8 feet away from them. Maybe 4 people notice the demon running up to stab anyone he can as he runs toward her, so they duck out of the way. She's killed and in the shot after she dies, everyone is just sitting around, being quiet while a boy plays a saxophone. I kid you not. That's what happens. That's more than logically incoherent- it's plain stupid.<br /><br />The scene is suggesting that the woman just sort of disappears and no one saw her death. They all just up and forget about it. And this 15-second thing is absolutely the only event that takes place in the movie. I'm not saying it's the only violence, gore, or murder we see. It's not. It's just the only thing we can tell is happening. For example, in one scene a beautiful woman sees herself in a mirror looking old and ugly. She starts clawing the skin on her face off, but when she reappears minutes later- no scratches. People are devoured by fish and their faces are squashed by subway cars. But later they turn up as totally unharmed members of a possessed cult, in a scene that commits the ultimate horror heresy- copying a famous scene from Roman Polanski's 1968 masterpiece, Rosemary's Baby, the greatest horror film ever made, shot for shot. Even if Argento did that, I would be furious!