Deze vroege film van de toekomstige bloedmeester Lucio Fulci is een heel goede aanvulling op degiallo-subgenre. De film speelt zich af op het Italiaanse platteland en gaat over een seriemoordenaar die opereert onder kinderen. Voeg aan de mix een keur aan personages toe die fans van degiallo kennen: een krankzinnige vrouw, een krantenverslaggever, een ineffectieve politiemacht, een sexy sirene, een priester, een stom meisje, een geestelijk gehandicapte eenling et cetera. Dit is een van de beste Italiaanse thrillers van het begin van de jaren zeventig.<br />Ongewoon voor een _giallo_, zijn de slachtoffers in dit geval jonge jongens, wat een verandering is ten opzichte van de meer typische vrouwen in een gevaarlijke positie. Het feit dat het de kinderen zijn die het doelwit zijn van de maniak, maakt het er alleen maar ongemakkelijker op. Fulci gaat hier een beetje te ver en hij gaat nog verder in een verrukkelijk buitenissige non-pv-scène waarin een jonge jongen de enigszins ongepaste aandacht krijgt van een sexy naakte jonge vrouw (Barbara Bouchet) aan wie hij een drankje moet afleveren. Ze laat zich openlijk zien en nodigt de jongen actief uit om naar haar te lonken; uiteindelijk vraagt ze hem of hij met haar naar bed wil. Hoewel ze duidelijk een spelletje met hem speelt, is het toch een heel ongewone scène. Ik moet toegeven dat er een paar onbedoeld grappige stukjes dialoog in zitten, maar het is heel mooi gefotografeerd en Barbara Bouchet straalt een hoog niveau van zelfverzekerde seksualiteit uit. Een uitmuntende scène. Zelfs als je je er een beetje verkeerd over voelt om ernaar te kijken! Het andere uitmuntende optreden is van Florinda Bolkan, die een krankzinnige vrouw speelt die ervan wordt beschuldigd de kinderen te hebben vermoord. Ze is er niet direct verantwoordelijk voor, maar het wordt aan de kijker overgelaten om te beslissen of haar zwarte magie de daaropvolgende moordpartij al dan niet in gang heeft gezet. Hoe dan ook, ze wordt opgejaagd door een lynchmenigte en met een kettingzaag bewerkt, terwijl uit een autoradio rockmuziek schalt. Deze scène is heel sterk en onaangenaam. De wreedheid ervan wijst op de weg die Fulci's carrière vervolgens zou bewandelen.<br />Ondanks de diepgewortelde impact van de bovengenoemde moord is het misschien een beetje verrassend dat de andere moorden of zonder bloedvergieten of buiten beeld zijn gepleegd. De enige andere sterfscène die vergelijkbaar is met de lynchpartij is de verdrinkingsdood van de moordenaar aan het eind van de film, hoewel deze scène een beetje dwaas is. De plot is ingewikkeld en wemelt van de afleidingsmanoeuvres, hoewel ik persoonlijk de identiteit van de moordenaar een beetje voorspelbaar vond. Deze zwakheid is minder problematisch bij de volgende bezichtigingen, maar zoals de meeste films is _Don't Torture A Duckling_ heel goed om nog eens te zien.<br />Technisch gezien is de film goed gemaakt met indrukwekkend camerawerk, solide acteerwerk en effectieve muziek van Riz Ortolani, met name een terugkerende, zonder begeleiding gezongen vrouwenstem die klinkt alsof hij van een verre heuvel komt. Het is duidelijk dat Fulci daarna meer gewelddadige horrorfilms heeft gemaakt, maar hier toont hij een talent voor iets meer ingetogen materiaal. Het is echter nog steeds wild spul en wordt ten zeerste aanbevolen voor fans vangiallo-cinema.
This early film from future goremeister Lucio Fulci is a very good addition to the giallo sub-genre. Set in rural Italy, there is a serial killer of children at large. Add to the mix an array of characters familiar to fans of giallo cinema  a madwoman, a newspaper reporter, ineffectual police, a sexy siren, a priest, a mute girl, a mentally-retarded loner etc. This is one of the best Italian thrillers of the early 70's.<br /><br />Unusually for a giallo, the victims in this case are young boys, which makes a change from the more typical women in peril angle. The fact that it is kids who are the target of the maniac only serves to make things a little more uncomfortable. Fulci is pushing the envelope a bit here and he goes even further in a gloriously outrageous unPC scene where a young boy is subjected to the somewhat inappropriate attention of a sexy naked young woman (Barbara Bouchet) who he is tasked with delivering a drink to. She displays herself openly and actively invites the youngster to ogle her; ultimately asking him if he wants to go to bed with her. Although she is clearly playing around with him, it's still quite an unusual scene. Admittedly there are one or two unintentionally funny bits of dialogue here but it's very nicely photographed and Barbara Bouchet exudes high levels of confident sex-appeal. A standout scene. Even if you might feel slightly wrong watching it!<br /><br />Along with Barbara Bouchet, the other standout performance is from Florinda Bolkan, who plays a madwoman who is accused of murdering the children. She is not directly responsible but it is left to the viewer to decide whether her black magic may or may not have kicked off the subsequent killing spree. Irrespective, she is hunted down by a lynch mob and chain-whipped while a car radio blasts out rock music. This scene is very strong and unpleasant. Its viciousness indicates the path Fulci's career would subsequently go.<br /><br />Despite the visceral impact of the above murder it's maybe a little surprising that the other killings are either bloodless or committed off-screen. The only other death scene comparable with the lynch-mob is the demise of the killer at the end of the movie, although this sequence is kind of silly. The plot is convoluted and awash with red herrings, although personally, I found the identity of the killer a little predictable. This weakness is less problematic on subsequent viewings though  like most gialli, Don't Torture A Duckling is eminently re-watchable.<br /><br />Technically, the film is well made with impressive camera-work, solid acting and effective music from Riz Ortolani  particularly good is a recurring unaccompanied female vocal that sounds like it's coming from a distant hill. Fulci obviously went on to make more graphically violent horror movies but here he shows a talent for slightly more restrained material. It's still wild stuff though and is highly recommended to fans of giallo cinema.