Dit is dus de plek waar het hoofd van de afdeling Korte Subjecten van Columbia is begonnen, hè? Ja, dat is niemand minder dan de heer Jules White, die wordt aangemerkt (of liever gezegd 'aangekondigd') als de directeur van deze inleiding tot de DOGVILLE-serie van MGM. Als mede-directeur is een zekere Zion Myers benoemd, wiens naam ons tot nu toe onbekend is. De heer Meyers was ongetwijfeld de man die de leiding had over de vierbenige toneelspelers en verantwoordelijk was voor de training en het 'acteren'. Kortom, hij moet de hondentrainer op de set zijn geweest. <br />De titel van deze korte komedie is ongetwijfeld een verfilming van de MGM-film van hetzelfde jaar, THE BIG HOUSE, met in de hoofdrollen Chester Morris, Wallace Beery, Robert Montgomery en een sterrencast. Wat deze titel betreft moeten we onze onwetendheid belijden; we hebben hem tot nu toe niet gezien. (Sorry, Schultz!) Maar er zijn veel van die hondengrappen die te maken hebben met wat we over de film hebben gelezen*; om nog maar te zwijgen van bepaalde specifieke karaktergrappen. Zo zagen we bijvoorbeeld een hondsdolle gevangene die st-st-stotterde en de juiste conclusie trok dat de boogschutter de karakterkomiek Roscoe Ates imiteerde. Later vergeleken we het met de cast van THE BIG HOUSE en presto, zijn naam staat erbij! (Briljante deductie, geschikt voor Holmes & Watson!)<br /><br />De kunst van het opruien van populaire personages was al een beproefde en ware oefening op het gebied van de komedie. Het was er een die geen bezwaren scheen op te roepen bij de producenten en eigenaren van het copyright van de grote films; maar in plaats daarvan massa's goedkeurende blikken ontving. Per slot van rekening wordt van imitatie gezegd dat het de oprechtste vorm van vleierij is; bovendien zou elke producent zelfs een schijnbaar oneerbiedige parodie toejuichen. Wat de film zelf betreft, we vonden hem op een soort perverse manier interessant. Toen we zoveel van 'Man's Best Friends' zagen. Het leek ons, die het publiek vormen, erg vermoeiend om zo kunstmatig te worden geanimeerd in een lang en saai soort antropomorfe klucht. Ik bedoel maar, hoeveel poezen zijn er niet nodeloos gaan blaffen om de illusie van 'praten' te bereiken?<br />Als het op huisdieren aankomt, of 'Dierlijke Metgezellen', zoals de politiek correcte meute het graag noemt, zijn we heel eclectisch; we geven niet alleen de voorkeur aan honden, maar ook aan katten, hamsters en parkieten. We vinden het niet leuk om te zien hoe een dier wordt uitgebuit in zo'n niet-grappig, uitgebreid spelprogramma.<br /><br />Hoe onwaarschijnlijk het ook mag lijken, de stap die de heer Jules White zette van MGM's Shorts naar Columbia's Columbia's Columbia's, was onmiskenbaar. De 2e Reeler-productie leek niet alleen een stap vooruit op financieel gebied, maar ook op het gebied van de Artibetische Content. We hadden nooit gedacht dat het een stap vooruit zou zijn om producent-regisseur te zijn voor sterren als de 3 Stooges, Andy Clyde en Hugh Herbert, en anderen die beslist betere tijden hadden gekend, zoals Charley Chase, Buster Keaton en Harry Langdon.<br />Voor het geval dat we ons punt nog niet hebben gemaakt: we zijn deze zaak nu officieel aan het afronden. Dus bekijk het op eigen risico. We hebben je gewaarschuwd!<br />NOTE * We hebben uitstekende verslagen gelezen van zowel THE BIG HOUSE als het rapport van Laurel & Hardy, PARDON US (Hal Roach/MGM, 1931). LAUREL & MR. HARDY van John McCabe (1962) en THE FILMS OF LAUREL & HARDY van William K. Everson (1967). Beide boeken zijn zeer enthousiast ontvangen.<br />NOTE <0xE2><0x80><0x93> The Prison Picture werd een eigen genre; het was allemaal te danken aan THE BIG HOUSE. In PARDON US maakten Laurel & Hardy, Hal Roach en de regisseur een eersteklas spoof, de eerste van vele; want een gevangeniskomedie werd een verplicht thema voor zovelen die ooit op het witte doek zouden verschijnen.
SO THIS IS where Columbia's head of their Short Subjects Unit got his Directorial start, eh? Yeah,it's none other than Mr. Jules White who is credited (or is it rather, "exposed") as the Director of this entry into MGM's DOGVILLE Series. Given co-credit as co-Director is one Zion Myers; whose name is heretofore unknown to us. Mr. Meyers was, no doubt, the guy who controlled the four-legged thespians and was responsible for training and "acting". In short, he must have been the Dog Trainer on the set.<br /><br />THE TITLE OF this comedy short is no doubt a play on the MGM feature of the same year, THE BIG HOUSE; which starred Chester Morris, Wallace Beery, Robert Montgomery and a stellar cast in support. We must plead ignorance in regards to this title; not having seen it up to this point. (Sorry,Schultz!) But there are many of the doggie gags that relate to what we've read about the movie*; not to mention some particular character specific gags. For example, we observed a canine convict who st-st-stuttered and deduced,correctly, that the bow-wow actor was mimicking character comedian, Roscoe Ates. We later cross-checked with the cast of THE BIG HOUSE and presto, his name is there! (Brilliant deduction, one fit for Holmes & Watson!) <br /><br />THE PRACTICE OF lampooning popular features was already a tried and true practice in the realm of the comedy short. It was one that seemed to draw no objections from the producers and copyright owners of the major films; but rather quite contrarily received heaps of tassive approval. After all, imitation is said to be the sincerest form of flattery; besides, any producer would welcome even some seemingly irreverent parodying.** AS FOR THE movie, itself, we found it to be interesting in a sort of perverse manner. Seeing so many of "Man's Best Friends" being so artificially animated into one, long and boring sort of anthropomorphic gag seemed very tiring to we, who make up the audience. I mean just how many pooches were made to bark, needlessly, in order to achieve the illusion of 'talking'? <br /><br />WHEN IT COMES to pets, or "Animal Companions" as the Politically Correct crowd prefers, we are quite eclectic; favoring not only dogs; but also cats, hamsters and parakeets. We don't enjoy seeing any animal exploited in such a non-funny,extended play format.<br /><br />AS INCREDIBLE AS it may seem, the step that Mr. Jules White made from MGM's Shorts to heading up Columbia's 2 Reeler production would seem to have been not only a $tep up in the area of finance$; but al$o in the Arti$tic Content. We never thought that being Producer-Director for the likes of such luminaries as the 3 Stooges, Andy Clyde and Hugh Herbert, as well as some who certainly had seen better days, such as Charley Chase, Buster Keaton and Harry Langdon; would be a step up cinematically.<br /><br />IN CASE WE haven't made our point yet; we're officially panning this one. So, view it at your own risk. We warned you! <br /><br />NOTE * We read excellent accounts of both THE BIG HOUSE and the Laurel & Hardy send-up, PARDON US (Hal Roach/MGM, 1931) in both MR. LAUREL & MR. HARDY by John McCabe (1962) and THE FILMS OF LAUREL & HARDY by William K. Everson (1967). Both books have our most enthusiastic endorsement.<br /><br />NOTE ** The Prison Picture became a Genre of its own; all owing a debt to THE BIG HOUSE. In PARDON US, Laurel & Hardy, Hal Roach and its Director did a first class spoof,the first of many; for a Prison comedy became a required theme for so many a screen funny man to come.