Hercules de Wreker is verreweg de beste inzending in het genre van de spierbundels die ik me kan herinneren. De beschuldiging die er door de critici tegen wordt geuit <0xE2><0x80><0x93> het is een samensmelting van twee eerdere Hercules-films, met wat nieuw materiaal erbij om het fris te laten lijken <0xE2><0x80><0x93> ontgaat het feit dat deze samensmelting een van de belangrijkste problemen van de zwaard-en-zandfilms oplost. Bij de meeste van deze films zakt het middelste derde deel vreselijk in <0xE2><0x80><0x93> meestal gaat het om een sentimenteel liefdesverhaal of een esoterische politieke intrige of beide (koningin wordt verliefd op Hercules en haar kwaadaardige broer beraamt een complot tegen hen, enzovoort). Het is vaak moeilijk om je hieraan vast te houden als je naar de opwindende finale kijkt. Hercules de Wreker snijdt al die onzin uit de bronfilms en voegt er een nogal kordaat verhaal aan toe over een Hercules-imitator die zich een weg naar de macht beukt. (Het moet worden opgemerkt dat deze episode ook dienstdoet als een verre maar nadrukkelijk kritische opmerking over de opkomst van het fascisme in Italië.) Dit zorgt ook voor een mooie, uiteindelijke tweestrijd tussen de echte Hercules en zijn imitator.<br />In een beperkter perspectief zou ik er ook aan kunnen toevoegen dat door verder bewerken individuele scènes van de andere films zijn verbeterd. Ik durf te wedden dat de muiterijscène hier veel beter is dan hij aanvankelijk was in Hercules en de gevangen vrouwen, omdat hij is vereenvoudigd door de vermindering van verschillende personages en hun complicaties in de plot. Er zijn ook slappe monsters, griezelige onderwereldatmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer-atmosfeer
Hercules the Avenger is by far the best single entry in the muscleman genre I can recall. The charge against it made by critics - it is a cut and paste of two previous Hercules films, with some added new material to make it appear fresh - misses the fact that this cut-and-paste approach solves one of the central problems of the sword-and-sandal movies. With most of these films, the middle third sags horribly - usually involving a sappy love story or arcane political intrigue or both (queen falls in love with Hercules and her evil brother plots against them, etc.) It's often hard to hold on through this to watch the exciting finale. Hercules the Avenger cuts all that crap from the source films, and adds a rather brisk narrative of a Hercules impersonator bullying his way into power. (It should be noted that this episode also functions as a distant but pointedly critical remark on the rise of Fascism in Italy.) This also sets up a fine final wrasslin' match between the real Hercules and his impersonator.<br /><br />In a narrower focus, I might also add that further editing has improved individual scenes borrowed from the other films. For my money, the mutiny scene here is much better than it first appeared in Hercules and the Captive Women, since it has been tightened with the reduction of several characters and their plot complications.<br /><br />There are also floppy monsters, creepy underworld atmospherics borrowed (literally) from Mario Bava, an entire city destroyed, and the usual amount of lovely babes in revealing gowns. Since no one expects any of these films to compete with The Seven Samurai - or even with The Magnificent Seven - it seems a bit picky to hold the film's borrowing from other films against it.