Nu ik dit'meesterwerk' eindelijk heb ingehaald, bedenk ik dat het in zijn tijd wel ontzettend slim moet hebben geleken. Het is Frans, kunstzinnig, ondergewaardeerd tot het uiterste, en uiteindelijk een afknapper. Maar gezien vanuit het perspectief van 37 jaar in de toekomst, is het ook een beetje stompzinnig, pretentieus en onbevredigend.<br />Anderen hebben het verhaal samengevat, maar ik geloof niet dat iemand op de dramatische tekortkoming in het hart van deze film heeft gewezen: de hoofdpersonen, Corey en Vogel, verdienen echt niet wat ze krijgen. Ze houden zich aan hun eigen regels, doen niemand kwaad die er niet om heeft gevraagd, en tonen grote moed en initiatief. Bovendien wordt vooral Corey het slachtoffer van zijn voormalige 'bendevriend', de onderwereld. De man die zijn meisje heeft gestolen en die herhaaldelijk heeft geprobeerd hem te laten vermoorden, kennelijk alleen maar omdat hij (Corey) een paar duizend francs had 'geleend'. Dit zijn kerels die eigenlijk een kans zouden moeten krijgen! In plaats daarvan gaat het hun veel slechter af dan nodig is, binnen de logica van het verhaal.<br />Je zou kunnen beweren dat dit het hele punt is: dat de echte schurken nooit gepakt worden; dat ze naar behoefte samenspannen met de politie, hun vrienden verraden en altijd aan de beurt zijn. Maar dat wordt ook niet getoond. Corey's oude gangstervriend wordt niet samengespannen met de politie. En hij laat ook niet zien dat hij zich verkneukelt over zijn overwinning. In feite is hij, nadat hij een paar keer is opgedoken als hij nodig was, nooit meer teruggevonden. Aan het eind is er niets meer van hem te zien, waardoor een dramatische spanning (zijn vete met Corey) volkomen onopgelost blijft!<br />Niettemin zou ik zeggen dat deze film de moeite van het bekijken waard is, vanwege de prachtige fotografie, het langzame, weloverwogen ijsberen, de grote uitbeeldingen met een uitgestreken gezicht, de ingewikkelde roofscènes en de inkapseling van de kunstfilmstijl aan het eind van de jaren zestig.
Having finally caught up with this "masterpiece," it strikes me that it must have seemed terribly clever, in its day. It's French, arty, under-played to the point of agony, and ultimately downbeat. But viewed from the vantage of 37 years in the future, it's also just a bit vacuous, pretentious and unsatisfying.<br /><br />Others have summarized the story, but I don't think anyone has pointed out the dramatic flaw at the heart of this film: the lead characters, Corey and Vogel, really don't deserve what they get. They play square within their code, never harm anyone who didn't ask for it, and show great courage and initiative. Moreover, Corey in particular is victimized by his former gangland 'friend,' who stole his girl and who repeatedly tries to have him killed, apparently just because he (Corey) dared to 'borrow' a few thousand francs. These are guys who really ought to be due for a break! Instead, things go far worse for them than they really need to, within the logic of the story.<br /><br />One might contend that this is the whole point: that the real villains never get caught; that they collude with the police as needed, sell out their friends, and always come out on top. But that's not shown either. Corey's old gangster friend is not shown colluding with the police. Nor is he shown gloating over his victory. In fact, after materializing several times when he's needed, he's nowhere to be seen at the conclusion, leaving a dramatic tension (his feud with Corey) entirely unresolved!<br /><br />Nonetheless, I'd say this film is well worth seeing for its beautiful photography, its slow, deliberate pacing, its great deadpan performances, its elaborate heist sequence, and its encapsulation of the art-film style of the late 1960s.