Schaduwen ademt de geur van de straten van New York in als geen enkele film daarvoor. Dit begin van Cassavetes' regisseurswerk is even sfeervol als politiek en de eerste vonk voor een vernieuwing in de Amerikaanse cinema.<br />Misschien is het aanlokkelijk om naar Cassavetes' eerste werk in een dubbele film te kijken, samen met een ander debuut, Godards une bout de soufflé. Beide films hebben de cinematografische productie van hun land meer dan tientallen jaren vormgegeven en beiden ademen een merkwaardige lichtheid en zwierigheid die later in hun carrière zelden door deze filmmakers werd verwezenlijkt.<br />Schaduwen vertelt het verhaal van drie Afro-Amerikaanse broers, Ben (Ben Carruthers), Lelia (Lelia Goldoni) en Hugh (Hugh Hurd). Het verhaal speelt zich af in het New Yorkse jazzmilieu en het meeslepende ritme van de soundtrack zorgt voor een hoofdrol in de koortsachtige, soms bijna droomachtige sfeer die door de hele film heen hangt. Er gebeurt niet veel in de plot. Het dagelijks leven van de drie broers en zussen wordt bepaald door problemen in hun liefdesrelaties of in hun werk, maar op beide niveaus bedriegt de normaliteit. Zonder moraliserend te worden, beschrijft Cassavetes eenvoudigweg het mechanisme van rassenuitsluiting, zowel in het openbaar als in het privé-leven. Het was, wat de cinematografische weergave van racisme betreft, een doorbraakfilm in de Verenigde Staten.<br />Deze film dankt ook veel aan de optredens van de drie hoofdrolspelers, die tot dan toe allemaal vrijwel onbekend waren. Vooral Ben Carruthers vestigde met zijn energieke vertolking het beeld van een nieuwe zelfbevestiging van jonge, stadse zwarten in Amerika, een beeld dat kenmerkend is voor de films van Spike Lee uit de jaren tachtig en negentig. Het is wel duidelijk dat geen van die drie ongetwijfeld buitengewoon getalenteerde acteurs daarna een grote carrière kon beginnen. Hollywood was niet klaar om zijn etnische stersysteem uit te breiden, en is dat ook niet, en dat is de reden waarom Goldoni, Hurd en Carruthers later alleen kleine artistieke niches vonden in de tv en onafhankelijke films.<br />Misschien is Shadows een van de minder'mooie' films. Een film van schaduwen en ruimtes, met een camera die alleen maar kijkt naar de stroom van het leven op de drukke straathoeken, in bars, in hotellobby's en in appartementen, wat leidt tot een intrigerende wandeling door de levendige straten van New York.
Shadows breathes the smell of New York's streets like no film before it. This kick off of Cassavetes' directorial work is as atmospheric as political and the initial spark for a renewal in American cinema.<br /><br />Maybe it solicits for watching Cassavetes' first work in a double feature with another debut, Godard's À bout de soufflé. Both films shaped the cinematic production of their countries beyond decades and both breathe a peculiar lightness and jauntiness which was later rarely achieved by those filmmakers in their career.<br /><br />Shadows tells from three Afro-American siblings, Ben (Ben Carruthers), Lelia (Lelia Goldoni) and Hugh (Hugh Hurd). The story is set in the New York jazz milieu and the driving rhythms on the soundtrack play a main part for the feverish, sometimes almost dreamlike atmosphere which draws through the entire film. There's not much happening in the plot. The everyday life of the three siblings is defined by problems in love relationship or in their jobs, but on both levels normality deceives. Without moralizing gestus, Cassavetes simply describes the mechanism of racial exclusion, in public and in private life. It was, regarding to the cinematic depiction of racism, a breakthrough film in the US. <br /><br />This film owes also a lot to the performances of the three leading actors which were all almost completely unknown before. Especially Ben Carruthers established with his energetic portrayal the image of a new self-conception of young, urban blacks in America, an image which characterizes Spike Lee's films of the 80s and 90s. Revealingly, none of those three doubtlessly extremely talented actors was able to start a big career afterwards. Hollywood wasn't and isn't ready to ethnically expand its star system, and that is why Goldoni, Hurd and Carruthers only found small artistic niches in TV and independent films later on.<br /><br />Perhaps Shadows is one of the less "beautiful" films ever shot, and one of the most beautiful ones at the same time; a film of shades and spaces, with a camera that merely watches the stream of life in the crowded street corners, bars, hotel lobbies, apartments, inducing an intriguing ramble through New York's vibrant streets.