Kortom, deze film is een verklaring van artistiek bankroet.<br />Almodovar is verreweg de belangrijkste Europese filmer van de jaren tachtig en negentig. Geen andere levende regisseur heeft de stijl en inhoud van de hedendaagse Europese cinema meer vorm gegeven dan hij. Het is daarom niet gemakkelijk te zeggen dat zijn laatste project niet gewoon de zoveelste teleurstelling is na twee matte films, maar eerder een complete ramp die bevestigt dat hij door zijn ideeën, zijn humor en, het ergste van alles, zijn empathie voor de personages die hij creëert, door zijn ideeën heen is.<br />Dat is niet te wijten aan de complexiteit van het verhaal. Alle Almodovar-films zijn bijna onmogelijk samen te vatten. 'Broken Embraces' is een remake van 'Law of Desire', alleen is de regisseur deze keer hetero en de jaloerse minnaar die de bons heeft gekregen is miljonair.<br />Voor diegenen onder jullie die niet bekend zijn met die film, geef ik een samenvatting. Als jullie niet te veel willen weten, sla deze alinea dan over. Een blinde man, die vroeger een beroemde filmregisseur was, verleidt een sexy, weelderige vrouw die hem een krant voorleest na een toevallige ontmoeting op straat (ja, echt, zo begint het). Op dat moment krijgt hij bezoek van zijn agent en beste vriend. Hij vertelt haar dat hij uit de krant heeft vernomen dat er een zekere miljonair is overleden, waardoor het verhaal 14 jaar teruggaat. Hij kan nog zien en staat op het punt zijn volgende film te regisseren. Hij laat de onervaren minnares van voornoemde miljonair als hoofdrolspeelster zien, aangezien hij op slag smoorverliefd op haar is. De miljonair ontdekt hun verhouding via stille video's die zijn homoseksuele zoon heeft gemaakt, die hij heeft laten vertalen door een tolk (een paar geweldige scènes: Cecilia Roth). Na heftige ruzies ontsnapt de minnares met de regisseur naar een badplaats, waar hij hoort dat de miljonair, die de film heeft geproduceerd, hem in de slechtst mogelijke bewerking heeft uitgebracht, waardoor de reputatie van de regisseur is geruïneerd. Het stel besluit terug te gaan, maar krijgt een ongeluk waarbij de regisseur blind wordt en de actrice in de dop overlijdt. Terug in het heden komt hij erachter dat zijn agent de negatieven van de film heeft bewaard en die begint te reconstrueren.<br />Net als in 'Slechte opvoeding' zijn er verschillende subplots om dit nogal dunne verhaal aan te vullen, en net als in 'Slechte opvoeding' is het resultaat eerder verwarrend dan bevredigend. De zoon van de agent, die als dj werkt, krijgt bijvoorbeeld een overdosis drugs <0xE2><0x80><0x93> wat absoluut niet nodig is voor de plot, en bovendien nogal slecht is geïnterpreteerd.<br />Maar meestal valt de schuld niet bij de acteurs, maar bij de manier waarop hun personages zijn geschreven. Blanca Portilla als agent heeft zoveel geheimen dat zelfs een briljante vertolking het personage niet kan redden van de spot. Lluis Homar is de droom van een oude man over een hoofdrolspeler, die leeft in een kunstmatige wereld waar een Engelse alias en een paar lieve woordjes elk supermodel kunnen verleiden. En Penelope Cruz is de belichaming van de seksuele fantasie van deze oude man. Haar personage is volkomen levenloos. Het blijft volkomen onbegrijpelijk waarom ze van een oude man, die in elk geval haar familie heeft geholpen, overgaat naar een iets minder oude man, die niet charmant genoeg is om te overtuigen als een romantische held of een lonende passie.<br />Maar al die tekortkomingen zouden deze film niet zo afschuwelijk maken. Maar Almodovar doet het ergste wat een regisseur (of welk soort verhalenverteller dan ook) kan doen: hij citeert zichzelf, iets wat hij de laatste tijd steeds vaker doet, maar waar hij weinig aan heeft. De film-in-de-film, die 'Broken Embraces' gebruikt om een plot op te bouwen, is in feite 'Vrouwen die op de rand van een zenuwinzinking staan' (1988), alleen heet hij deze keer 'Meisjes en koffers'. Deze nogal fantasieloze titel geeft je misschien een idee van de manier waarop deze geliefde klassieker hier wordt behandeld: terwijl de dialoog die de laatste tien minuten van 'Broken Embraces' vormt in de oorspronkelijke film een uitzinnige, overdreven uitwisseling is van idiote oneliners, is het hier een strenge, kleurloze, irritante zakelijke ontmoeting.<br />Tot slot: dit is de D.O.A. Het is het geesteskind van een uitgeputte schepper van wonderen uit het verleden, bijna net zo afschuwelijk en teleurstellend als de laatste Indiana Jones-film. Misschien zouden niet zoveel mensen het daarmee eens zijn, want Almodovar was vroeger zo'n genie. Ik betuig liever mijn respect voor zijn prestaties door de lezer nederig te vragen naar 'All over my mother' of 'Bind me vast' of 'High Heels' of 'Matador' te kijken, die allemaal getuigen van Almodovars unieke en ongeëvenaarde talent. Nog een paar van dit soort films en zijn erfenis zou wel eens voorgoed vernietigd kunnen worden.
In short, this movie is a declaration of artistic bankruptcy.<br /><br />Almodovar is easily the most important European film maker of the 80s and 90s. No other living director has shaped the style and contents of present-day European cinema more than him. It is therefore not easy to say that his latest effort is not just another disappointment after two lackluster films, but rather a complete and total disaster confirming that he has run out of ideas, out of humour and, worst of all, empathy for the characters he creates.<br /><br />That is not due to the complexity of the story. All Almodovar films are almost impossible to summarize. This time, in fact, it's rather easy if you are familiar with his earlier work. "Broken Embraces" is a remake of "Law of Desire", only this time the director is straight and the jealous jilted lover is a millionaire.<br /><br />For those of you not familiar with that film, I'm doing a summary. If you don't want to know too much, please skip this paragraph. A blind man, who used to be a famous movie director, seduces a sexy buxom woman reading a paper to him after a chance street encounter (yes, really, that's how it starts). Just then he gets a visit by his agent and best friend. He mentions to her that he has learned from the paper that a certain millionaire has died, which takes the story 14 years back. He can still see and is about to direct his next film. He stars the inexperienced mistress of the said millionaire as the lead, as he is instantly smitten with her. The millionaire discovers their affair via silent videos made by his gay son, which he has lip-synched by an interpreter (a few great scenes: Cecilia Roth). After violent quarrels, the mistress escapes with the director to a seaside resort where he learns that the millionaire, who produced the film, had it released in the worst possible edit, destroying the director's reputation. The couple decides to return, but has an accident in which the director turns blind and the would-be actress dies. Back in the present, he learns that his agent has preserved the film's negatives and starts to reconstruct it.<br /><br />As in "Bad Education", there are various sub plots to beef up this rather thin story, and as in "Bad Education", the result is more confusing than satisfactory. For instance, the agent's son, who works as a DJ, has an accidental drug overdose - which is completely unnecessary for the plot, and also interpreted rather badly.<br /><br />Mostly, however, the actors are not to blame, but the way their characters are written. Blanca Portilla as the agent has so many skeletons in her closet that not even a brilliant performance can save the character from ridicule. Lluis Homar is an old man's dream of a protagonist, living in an artificial world where an English alias and a few sweet words can seduce any super model. And Penelope Cruz is the embodiment of this old man's sexual fantasy. Her character is completely lifeless. It remains thoroughly incomprehensible why she would go from one old man, who at least helped her family, to a slightly less old man, who isn't charming enough to convince as either a romantic hero or a passion fuse.<br /><br />But all these shortcomings wouldn't make this film so awful. However, Almodovar does the worst possible thing of a director (or any type of storyteller) running out of ideas: he quotes himself, something he has increasingly done, and to very little benefit. The film-within-the-film, which "Broken Embraces" uses as a plot-driving device, is actually "Women at the verge of a nervous breakdown" (1988), only this time it is called "Chicks and Suitcases". This rather unimaginative title may give you a hint how this beloved classic is treated here: while the dialog making up the final ten minutes of "Broken Embraces" is a frantic, over-the-top exchange of screwball one-liners in the original film, here it is a stern, colorless, pesky business encounter.<br /><br />In conclusion, this is the D.O.A. brainchild of an exhausted creator of past marvels, pretty much as awful and disappointing as the last Indiana Jones feature. Maybe not so many people would agree with that, because Almodovar used to be such a genius. I'd rather offer my respect to his accomplishments by humbly asking the reader to watch "All about my mother", or "Tie me up", or "High Heels", or "Matador", all of which bear witness to Almodovar's unique and unmatched talent. A few more film like this, and his legacy may very well be destroyed for good.