Jean Renoirs hulde aan het Parijs aan het eind van de negentiende eeuw is in veel opzichten prachtig. Niet alleen lijkt het alsof het door Toulouse-Lautrec en Mucha is gefotografeerd, het geeft ook een beeld van het geografische Parijs: de straten die alleen bereikbaar zijn via trappen, het onplezierige einde van de vluchtige populariteit en het seksuele opportunisme van mannen die een product te verkopen hebben, in een onwrikbaar beeld van de showbusiness dat in schril contrast staat met het door Hollywood geschilderde beeld. Er kan een duidelijke vergelijking worden gemaakt met Lloyd Bacons '42nd Street'. 'Julian Marsh' van Warner Baxter is een regisseur die lijdt onder zijn kunst en die niet gewaardeerd wordt. Jean Gabins 'Danglard' heeft voortdurend last van genitale politiek, maar als hij over de show praat, lijkt hij meer op Knute Rockne dan op Julian Marsh. Hij gaat helemaal op in het spel, behalve <0xE2><0x80><0x93> zijn puntige ding. Hij heeft een winstgevende nieuwe onderneming opgezet tot zijn ma<0xC3><0xAE>tresse jaloers wordt op de vrouw die ze als zijn volgende ma<0xC3><0xAE>tresse herkent. Zijn vooruitzichten stijgen en dalen met elke coïtale reis die hij maakt.<br />Danglard neemt ma<0xC3><0xAE>tresse 1 (Lola de Castro, gespeeld door Maria Felix) mee naar een achterbuurt, waar hij 'Nini' (Fran<0xC3><0xA7>oise Arnoul) ziet met haar vriend en eerste minnaar, Paulo de bakker, en ontdekt dat ze een energieke danseres is. Hij gebruikt zijn charme en het vooruitzicht van geld om Nini over te halen om te gaan studeren, zodat ze het toneel op kan. Het vooruitzicht van geld en roem bekoort Nini, en ze wordt Danglard's' 's volgende ma<0xC3><0xAE>tresse en een goede leerlinge van de cancan, die Danglard 'French Cancan' heeft genoemd, om aan te sluiten bij de huidige anglicaanse neigingen in de dans.<br />Zowel '42nd St' als 'French Cancan' zijn hulde aan de showbusiness <0xE2><0x80><0x93> aan het moderne amusement <0xE2><0x80><0x93> die zijn eigen iconografie en eigendunk heeft. '42nd St' draait om Julian Marsh, een groot regisseur van Broadway-shows, die hij met grote persoonlijke energie en dubieuze seksuele betrokkenheid organiseert. De mannelijke minderjarige is een sukkel van middelbare leeftijd met spit, die is vervangen door Dick Powell, de knappe tenor met geheime rijkdom die hij moet verbergen. Danglard daarentegen gaat van de ene vrouw naar de andere, verleidt hen met de belofte van roem, haakt hen aan met wat een zeer overtuigende gave moet zijn geweest. Men twijfelt er niet aan dat hij heteroseksueel is en heel actief. Postcoïtale scènes zijn er in overvloed.<br /><0x3E> Dagen nadat hij Nini van Paulo heeft weggelokt, heeft hij Esther ontdekt, een Piaf-type, en begint hij haar voor te bereiden op haar taak: het zingen van de herkenningsmelodie van de film terwijl hij die op haar viool speelt. Dat wekt natuurlijk Nini's jaloezie, net zoals ze de jaloezie van Lola heeft gewekt. (En natuurlijk had Nini het voorrecht om tsarina te zijn al afgezworen!) Danglards geilheid heeft hem geld gekost, maar zijn liefde voor de show is sterker dan zijn geilheid <0xE2><0x80><0x93> het publiek eist toewijding <0xE2><0x80><0x93> en het is deze krachtige combinatie van fallische overredingskracht en verleidelijke roem die van Danglard de held maakt, terwijl hij ook nog beweert dat een echte liefhebber van de show nooit zoveel profijt zal hebben als de geldwolven. Aan het eind van de film komt Danglard, die de schuldeisers en de jaloerse grietjes te slim af is geweest, op een nieuwe attractie af bij het ongelooflijke (en geloof me, het is ongelooflijk) optreden van de cancan. 'Heb je er wel eens over gedacht om op het toneel te staan?' vraagt hij, en het doek valt. Intussen zit die arme Julian op de brandtrap van het theater naar Peggy Sawyers nummer te luisteren. s nieuwe fans doen geringschattend over zijn bijdrage aan het succes van de show. (Ik zal zelfs niet ingaan op de centrale regel van '42nd Street': 'O, Guy, het was geweldig van je om te komen!')<br />Verder zal ik niet ingaan op de glimp die men opneemt van legendarische Parijse artiesten, onder wie een kort visioen van Piaf, of van het visioen van een zowel stedelijk als landelijk Parijs. Er is zeker een voorbeeld van de stijl die Trenet en Aznavour voortbrachten. Maar het zijn de herinneringen aan een assertieve en welkome mannelijkheid, iets wat in geen enkele Hollywood-musical waar het mee vergeleken kan worden te zien is, een aangename afwisseling van de androgyne types van 30' In de Hollywood-musicals (waaronder mijn geliefde Fred Astaire, om nog maar te zwijgen van Dick Powell), laat staan in films als de weerzinwekkende 'American in Paris' van MGM. Al die fonteinen! We zullen onze vergelijking van die kalkoen met 'Breakfast at Tiffany's' en de ontmanteling van het Amerikaanse mannelijkheidsbesef voor een andere keer bewaren.<br />Dat Danglard in het naoorlogse Frankrijk misschien een hoopvolle visie was op een soort hypermannelijke geneeskunde die al dan niet ooit heeft bestaan, doet er praktisch niet toe. Dat hij een mannenman is, noch John Wayne, noch Edward Everett Horton, is misschien belangrijker. Dat hij een man is die van vrouwen houdt, is nooit in twijfel te trekken. Ik vind het helemaal niet erg om zijn leven te leven. Ik vraag me af of Gabin zoveel geluk heeft gehad.<br />Aan het begin van deze opmerking wilde ik het hebben over Baz Luhrman en wat Sinclair Lewis 'boloney' noemde. Zover ben ik nooit gekomen. De Moulin Rouge van Baz... nou ja, dat soort dingen wordt in Parijs niet meer in de Seine gegooid.
Jean Renoir's homage to the Paris of the late 19th century is beautiful in many ways. Not only does it appear to have been photographed by Toulouse-Lautrec and Mucha, it portrays the geographic Paris; the streets accessible only by staircases, the unpleasant end of fleeting popularity, and the sexual opportunism of men with a product to sell, in an uncompromising picture of show business that is in stark contrast with the picture painted by Hollywood. There is an obvious comparison to be made with Lloyd Bacon's "42nd Street," which had been made about 20 years before, featuring Ruby Keeler as a dancing sensation, a fresh-faced kid from the sticks who had come to New York to get into show business, who saves the show when the star fails--"You're going out there a kid from the chorus, but you've got to come back a STAR!!" Warner Baxter's "Julian Marsh" is a director who suffers for his art and is unappreciated. Jean Gabin's "Danglard" keeps running afoul of genital politics, but when he talks about the show he is more like Knute Rockne than like Julian Marsh. He's all about the game, except--for his pointy thing. He has a profitable new venture sewed up until his mistress become jealous of the woman whom she recognizes as his next mistress. His prospects rise and fall with every coital journey he takes. <br /><br />Danglard takes Mistress 1 (Lola de Castro, played by Maria Felix) slumming to a dive, where he sees "Nini," (Françoise Arnoul) with her boyfriend and first lover, Paulo the baker, and discovers that she is a spirited dancer. He uses his charm and the prospect of money to lure Nini to studying dancing so that she may go on the stage. The prospect of money and fame charms Nini, and she become Danglard's next mistress, as well as an apt student of the cancan, which Danglard has dubbed "French Cancan," to cater to the current Anglophile tendency in the dance.<br /><br />Both "42nd St" and "French Cancan" are tributes to show business--to modern entertainment--that has is own iconography and its own conceit. "42nd St." is centered around Julian Marsh, a great director of Broadway shows, which he organizes with great personal energy and dubious sexual involvement. The male juvenile is a middle-aged twit with lumbago, replaced by Dick Powell, the pretty tenor with secret wealth to hide. Danglard, on the other hand, goes from woman to woman, seducing them with the promise of fame, hooking them with what must have been a very persuasive endowment. One has no doubt that he is heterosexual and quite active. Postcoital scenes abound.<br /><br />Days after seducing Nini away from Paulo, he has discovered Esther, a Piaf type, and begun to prepare her for her job of singing the film's theme song while he plays it on her fiddle. That of course arouses Nini's jealousy just as she has aroused the jealousy of Lola. (And of course Nini had already forsworn the privilege of being a Czarina!) The whole movie is about how Danglard's concupiscence has cost him money but how even his troublesome horniness is subordinate to his love for the show--how the audience demands devotion--and it is this potent combination of phallic persuasion and tempting fame that makes Danglard the hero, while asserting that a true lover of the show will never profit as much as the money men. At the movie's conclusion, Danglard, having outfoxed the creditors and the jealous babes, approaches a new attraction watching the incredible (and believe me, it IS incredible) performance of the cancan. "Have you ever thought about being on the stage?" he asks, and the curtain descends. Meanwhile, poor Julian is sitting of the fire escape of the theatre listening to Peggy Sawyer's new fans disparage his contribution to the show's success. (I won't even go into "42nd Street"'s central line, "Oh, Guy, it was GRAND of you to COME!") <br /><br />Furthermore, I won't go into the glimpse one gets of legendary Parisian entertainers, including a brief vision of Piaf, nor of the vision of a Paris both urban and rural. Certainly there is a sample of the styles that engendered Trenet and Aznavour. But it is the memoir of an assertive and welcome masculinity, something unseen in any Hollywood musical with which it might be compared, is a pleasant relief from the androgynes of 30's Hollywood musicals (including my beloved Fred Astaire, not to mention Dick Powell), let alone the barf promulgated by MGM in movies like the repulsive "American in Paris." All those fountains! We'll save our comparison of that turkey to "Breakfast at Tiffany's" and its deconstruction of the American male for another day.<br /><br />That Danglard may have been a hopeful vision, in postwar France, of a kind of hyper-masculine mec that may or may not have ever existed, is practically beside the point. That he is a man's man, neither John Wayne nor Edward Everett Horton, is perhaps more on target. That he is a man who likes the ladies is never in question. I, for one, wouldn't mind living his life at all. I wonder if Gabin was that lucky. <br /><br />At the beginning of this comment I wanted to talk about Baz Luhrman and what Sinclair Lewis called "boloney". I never got that far. Baz's Moulin Rouge... well, Paris doesn't put that kind of stuff in the Seine anymore.