De film gaat eigenlijk over keuzes. In de onderdrukkende situatie zoals we die in _Vuur_ zien, waar goede vrouwen gehoorzaam moesten zijn en moesten doen wat in de ogen van de traditie juist was, leken Radha en Sita weinig keuzes te hebben. Maar toegegeven, het was niet hun enige keuze. Wat is het leven zonder verlangen, vraagt Radha aan Ashok. Ja, het leven biedt ons een aantal keuzemogelijkheden, maar hoeveel we er kunnen maken, hangt af van een aantal externe factoren. Als je wereld beperkt is tot een klein Indiaas gezin, als je een plichtsgetrouwe schoondochter bent van een zwijgende maar toch oplettende, machtige matriarch, als je een plichtsgetrouwe echtgenote bent van dertien jaar, van een man die een kuisheidsgelofte heeft afgelegd omdat je geen kind kunt krijgen, van een man die alleen maar wil dat je naast hem ligt om zijn kracht te bewijzen bij het elimineren van zijn verlangens. Ik had het gevoel dat de dames weinig andere keus hadden dan troost te zoeken in elkaars gezelschap. Ik denk dat zoveel vrouwen het werk van mevrouw Mehta toejuichten omdat het hun de mogelijkheid bood om zelf na te denken. Een mogelijkheid om iets te doen wat misschien onaanvaardbaar was. De lesbische scènes die ik voelde waren er alleen maar om dat punt duidelijk te maken. Elke scène in de film, van de eerste in de Taj Mahal tot de laatste in de Moskee, staat in mijn geheugen gegrift. Wat frustrerend om een gevangene te zijn van je gevoelens en verlangens. Om het gevoel te hebben dat je de menselijke aanraking moest laten varen om een plichtsgetrouwe echtgenote te zijn, alleen maar omdat dat van je verwacht werd. Om elke wens die je zou kunnen hebben te moeten onderdrukken en te hunkeren naar de menselijke aanraking. Wat is dan de betekenis van ons bestaan, vragen we ons af. In de scène waarin Sita in haar eentje in de kamer zit te huilen en Radha binnenkomt om haar te troosten, raken hun lippen per ongeluk elkaar en wordt er een gevoel in hen gewekt. Iets wat ze allebei is ontnomen.<br />Bravo voor mevrouw Mehta, dat ze haar visie zo duidelijk heeft vertaald. Ik vind vooral de flashbacks mooi, waarin de jonge Radha probeert te 'zien' voor de oceaan. Het is een metafoor voor vrijheid. Vrijheid om te kiezen, vrijheid om jezelf te verplaatsen naar plaatsen waar we normaal niet zouden kunnen komen. In die scènes wordt ons voorzichtig verteld dat haar plichtsgevoel ook is doorgegeven van haar moeder, die naar ik aanneem leeft in de rijke Indiase traditie van plicht in het huwelijk. De film is prachtig gefilmd en de muziek is van A.R. Rahman. Sinds de film ben ik een vurige fan geworden van de twee hoofdrolspeelsters en de regisseur. Ik verheug me op meer van de toekomstige producties van mevrouw Deepa.
The movie is really about choices. In the oppressed state of affairs as seen in Fire, where good women had to be obedient and do what was correct in the eyes of tradition, there seemed few options for Radha and Sita. However, granted that it was not their only option. What is life without desire, Radha questions Ashok. Yes, it's true that life provides us with a number of options but how many we can take depends on a number of external factors. When your world is confined to a small Indian household, being a dutiful daughter-in-law to a silent but observant still powerful matriarch, a dutiful wife of 13 years to a man who has taken a vow of celibacy due to your not being able to have a child, a man who only wants you lying next to him to prove his strength in eliminating his desires. I felt the ladies had little choice but to find solace in each other's company. I guess the fact that so many women applauded Ms Mehta's work, was because it provided them with an option to think for themselves. An option to do what was perhaps unacceptable. The lesbian scenes I felt was merely to put that point across. Every scene in the movie from the first at the Taj Mahal to the last at the Mosque, is etched in my mind. How frustrating to be a prisoner of your feelings and desires. To feel that you had to forgo the human touch to be a dutiful wife just because it is expected of you. To have to suppress any desire you might have and to crave for the human touch. What then is the meaning of our existence one wonders. In the scene where Sita is crying alone in the room and Radha comes in to comfort her, their lips accidentally brush against each others and it awakens a feeling in them. Something they have both been deprived of.<br /><br />Bravo to Ms Mehta in translating her vision so clearly. I especially like the flashbacks to the young Radha trying to 'see' for the ocean. It is a metaphor for freedom. Freedom to choose, freedom to transport ourselves to places we would normally be unable to reach. In those scenes, it is gently told to us that her sense of duty has also been passed down from her mother who I assume lives within the rich Indian traditions of duty in marriage. The movie is beautifully filmed and enhanced by the musical score by A.R. Rahman. Since the film, I have become ardent fans of the two lead actresses and the director. I look forward to more of Ms Deepa's future productions.