Betty is een figurante in een productie van Verdi's _Macbeth_, die wordt gevraagd op te treden als de diva gewond raakt bij een auto-ongeluk. Maar in de grote traditie van _The Scottish Play_ lijkt de productie gebukt te gaan onder problemen, niet in de laatste plaats door een of andere gek die de crew aan stukken snijdt. Helaas voor Betty schijnt de moordenaar speciale plannen met haar te hebben...<br />Dit is een van de vele Argento _mad-slasher_ -films die je moet zien, in dit geval voornamelijk vanwege de buitengewone fotografie van de grote Britse cameraman Ronnie Taylor. Ik heb het niet gemeten, maar ik schat dat ongeveer twee derde van de opnamen in deze film ofwel pans, poppetjes, spoorzoekers of kraanvogels bevat <0xE2><0x80><0x93> de hoeveelheid camerabewegingen is gewoon verbijsterend en maakt de film tien keer opwindender dan een standaardthriller. De beelden zijn wild en duizelingwekkend <0xE2><0x80><0x93> close-ups van de ogen van de heldin die met spijkers zijn geopend, een glijvlucht door een operagebouw vanuit het gezichtspunt van een raaf, opnamen van de kronkelende hersenen van de moordenaar, een door een kijkgaatje afgevuurde kogel, een ingeslikte ketting uit de luchtpijp van een slachtoffer. Maar zonder een paar tekortkomingen; de bezetting is op zijn best variabel <0xE2><0x80><0x93> Marsillach en Barberini zijn allebei een beetje beverig (en zijn nasynchronisatie in de Engelse versie is afschuwelijk, zelfs naar Italiaanse maatstaven), hoewel Argento met Nicolodi regelmatig leuk is en Charleson een bedachtzame vertolking geeft in een rol die meer dan een beetje autobiografisch is (een horrorregisseur die veel kwaad wordt gedaan vanwege zijn afstandelijkheid en zijn vertrouwen in de techniek). Het materiaal is een aardige mix van The Phantom of The Opera, Shakespeare en een slasherfilm, met Argento en zijn gebruikelijke medespeler Franco Ferrini, die met een overvloed aan onbetrouwbare verdachten en de gebruikelijke minachting voor saaie exposéscènes uitleggen wat er werkelijk aan de hand is. De film zit vol met allerlei soorten muziek: Brian Eno, Claudio Simonetti, Bill Wyman, Puccini en natuurlijk Verdi. De scènes in het prachtige operagebouw zijn opgenomen in het Teatro Regio in Parma. Om de een of andere bizarre reden heeft de Engelse uitgave van deze film de alternatieve titel Terror at the Opera.
Betty is as an understudy in a production of Verdi's Macbeth who is asked to go on when the diva is hurt in a car accident. However, in the grand tradition of "The Scottish Play", the production seems cursed with problems, not least of which is some madman slicing up the crew. Unfortunately for Betty, the killer seems to have special plans for her ...<br /><br />This is one of several must-see Argento mad-slasher flicks, in this instance primarily for the extraordinary photography by the great British cameraman Ronnie Taylor. I haven't measured it, but I reckon around two-thirds of the shots in this film involve either pans, dollies, tracking or cranes - the sheer amount of camera movement is just astonishing and makes the movie ten times more exciting than a standard thriller. The imagery is wild and dizzying - closeups of the heroine's eyes forced open with nails, a swooping glide around an opera house from a raven's point of view, shots of the killer's brain squirming, a bullet fired through a peephole, a swallowed chain dug out of a victim's trachea. Conceptually it's just amazing and could only be realised by this director. The movie isn't without some shortcomings though; the cast are variable at best - Marsillach and Barberini are both a bit shaky (and his dubbing in the English version is appalling, even by Italian standards), although Argento regular Nicolodi is fun and Charleson gives a thoughtful performance in a role that is more than a little autobiographical (a horror director much maligned for his remoteness and reliance on technique). The material is a nice three-way mix of The Phantom Of The Opera, Shakespeare and slasher flick, scripted by Argento and his usual collaborator, Franco Ferrini, with shifty suspects galore and the usual disdain for boring expository scenes to explain what's actually going on. Full of all sorts of different music - Brian Eno, Claudio Simonetti, Bill Wyman, Puccini, and of course, Verdi. The scenes in the beautiful opera-house were shot at the Teatro Regio in Parma. For some bizarre reason the UK print of this movie has the alternative title Terror At The Opera.