Er was eens een geweldige Amerikaanse film. Een combinatie van horror en komedie met evenveel opwinding. Deze film had een slimme regie. Geweldige special effects en een schitterende komische film met serieus acteerwerk. De titel was 'An American Weerwolf in Londen'. Zestien jaar later werd het langverwachte vervolg eindelijk op het aanplakbord voor je plaatselijke theater geprikt. Het zou zeker een paar van de opwinding van het origineel hebben. Denk je eens in. 'An American Weerwolf in Parijs' is van begin tot eind een onbegrijpelijke puinhoop. De problemen beginnen met de hoofdrolspeler. Tom Everett Scott speelt stijf en vermoeiend. Van het begin af aan lijkt hij erop uit te zijn te bewijzen dat alle jonge mensen dwazen zijn. Tot zijn verdediging kan ik aanvoeren dat zelfs een doorgewinterde Shakespeare-acteur geen goede voorstelling had kunnen maken van de kinderlijke, stompzinnige dialoog. Op een gegeven moment kan een van Scotts overleden vrienden, wiens ziel gedoemd is om over de aarde te lopen nadat hij door een van de weerwolven is opengesneden, eindelijk vertrekken naar het hiernamaals. Dan maakt hij een grapje tegen Scott en zijn vrienden. 'Oké, jongens, tot ziens.' Wat een gedenkwaardig afscheid. Julie Delphy duikt al snel op als Scotts mysterieuze Europese geliefde. In wezen is ze een Frans meisje dat het Franse meisje speelt. Het is niet zo vergezocht. Maar al die domheid is niet eens het meest teleurstellende aan de film. De special effects, zo'n integraal onderdeel van de oorspronkelijke film, schieten tekort. De weerwolven zien eruit als tekenfilmfiguren. En hoe goed je een tekenfilmfiguur ook uitbeeldt met pezige weerwolvenspieren, het blijft moeilijk om bang te worden van een tekenfilmfiguur. Dus in plaats daarvan blijft de vakantievierende Amerikaanse bende, aangevoerd door de superzwakke Scott, smoesjes verzinnen om terug te keren naar de catacomben van de weerwolf. Hier is het voor deze incompetente special effects-ploeg veel gemakkelijker om de computergegenereerde wezens of absurde beestenmaskers onder de dekmantel van de duisternis te houden. Sommigen hebben gezegd dat als je deze film niet bekijkt als een vervolg, hij in vergelijking niet zo slecht is. Ik ben het daar niet mee eens, deze film kan niet op eigen benen staan en is in vergelijking met het briljante origineel een nog grotere schande. Als hij niet als een vervolg gezien wil worden, had hij het grootste deel van de titel niet uit de film uit 1981 moeten lenen. Het kan me niet schelen hoeveel je van weerwolven houdt. Of hoezeer je 'American Weerwolf in London' aanbad, zoals ik dat deed. Deze film is het gewoon niet waard om je tijd aan te verspillen.
Once upon a time there was a great American film. Which combined horror and comedy with equal thrills. This film featured clever direction. Groundbreaking special effects and superb comedic and serious acting. It was entitled 'An American Werewolf in London.' Sixteen years later the long awaited sequel was finally pinned onto the poster board outside your local theater. Surely it would have at least some of the thrills of the original. Think again. 'An American Werewolf in Paris' is an incomprehensible mess from start to pitiful finish. The problems begin with the leading man. Tom Everett Scott's performance is stiff and tiresome. From the outset he seems intent on proving that all young people are simpletons. In his defense, not even a seasoned Shakespearean thespian could have extracted a good performance from the juvenile and witless dialogue. At one point, one of Scott's deceased friends, who's soul is doomed to walk the Earth after being carved up by one of the werewolves, Is finally able to leave for the afterlife. He then quips to Scott and his friends. 'Okay guys, see ya.' What a memorable goodbye. Julie Delphy soon shows up as Scott's mysterious European love interest. Basically, she's a French girl playing the French girl. It isn't much of a stretch. But all this stupidity isn't even the most disappointing thing about the film. The special effects, such an integral part of the superb original film, fall far short in this flop. The werewolves look like cartoons. And no matter how well you sculpt a cartoon with sinewy lycanthrope muscles. It's still hard to get scared of a cartoon. So instead the vacationing American gang, led by the ultra weak Scott, keep finding excuses to return to the werewolf's catacombs lair. Here it's much easier for this incompetent special effects crew to keep the computer enhanced creatures or absurd beast masks under the cover of darkness. Some have said that if you don't look on this film as a sequel it's not as bad by comparison. I disagree, this film can not stand on its own, and is even more of a disgrace when compared to the brilliant original. If it doesn't want to be looked on as a sequel it should not have borrowed most of the title from the 1981 film. I , don't care how much you love werewolves. Or how much you worshiped 'American Werewolf in London.' as I myself did. This one is simply not worth wasting your time. 'Okay guys, see ya.' Terrible. 3 out of a possible 10 T.H.