Verkent de grenzen van de extreme verveling. Het leven in een klein Canadees stadje in de winter als een experiment in extreme zintuiglijke ontberingen. Er gebeurt absoluut niets zoals je het ziet door de ogen van een nietszeggende, uitgestreken, totaal oninteressante hoofdpersoon. Kijkers van deze film moeten bereid zijn te hallucineren in de stijl van 'Veranderde Staten'.<br />In een baanbrekend onderzoek ontdekte David Snowden dat hij de ziekte van Alzheimer dertig jaar van tevoren kon voorspellen door de autobiografische essays van nonnen die het klooster in gingen te vergelijken. Degenen die uiteindelijk de ziekte kregen, schreven in eenvoudig, direct proza. De essays waren rustig en contemplatief, met weinig optimisme of vreugde.<br />Waarom heb ik dat nou gezegd? Misschien begint mijn geest langzaam te ontrafelen als ik naar deze eindeloze, autobiografische, contemplatieve film kijk die, in eenvoudige directe stijl, het sombere en stoïcijnse leven toont van een kleine gemeenschap die naast reusachtige asbesthopen woont.<br />Deze film werd op het hoogtepunt van de separatistische beweging in Quebec populair omdat deze gemeenschap als permanent gewonde slachtoffers werd afgeschilderd. Tragisch genoeg werd in het begin van de jaren tachtig bij de schrijver-regisseur al snel de ziekte van Alzheimer vastgesteld en hij pleegde blijkbaar zelfmoord.
Explores the frontiers of extreme boredom. Life in a small Canadian town in winter as an experiment in extreme sensory deprivation. Absolutely nothing happens as viewed through the eyes of a blank, deadpan, totally uninteresting protagonist. Viewers of this film should be prepared to hallucinate in the style of "Altered States".<br /><br />In a groundbreaking study, David Snowden found that he could predict Alzheimer's thirty years in advance by comparing the autobiographical essays of nuns as they entered the convent. Those who eventually suffered the disease wrote in simple direct prose. The essays were quiet and contemplative with little optimism or episodes of joy.<br /><br />Now, why did I mention that? Perhaps , my mind begins to slowly unravel watching this interminable, autobiographical, contemplative film which shows, in simple direct style, the bleak and stoic life of a small community, living next to giant slag heaps of asbestos.<br /><br />This film became popular at the height of the Quebec separatist movement because of its presentation of this community as permanently wounded victims. Tragically, its writer-director was soon diagnosed with Alzheimer's disease in the early 1980s and apparently committed suicide.