Talloze tv-beelden en de gedenkwaardige verschijningen van 4 van de megasterren van vandaag (plus Hope Davis' debuut op het witte doek) zorgen ervoor dat de Flatliners nog steeds voorzichtig zijn. Het verhaal gaat over een niet-academisch onderzoek van vijf studenten geneeskunde die op zoek zijn naar het krankzinnige idee om het geheim van de dood te ontdekken, om te ontdekken wat er na de dood komt en om dan weer tot leven te komen. Toch is het verhaal niet zo fascinerend gemaakt als het idee van het verhaal zelf.<br />Er zijn populaire stereotypen om een echt tienerscript in Flatliners te ontwikkelen. Zo is er Nelson die het idee krijgt om de dood te definiëren, de knappe maar introverte Rachel, David die de Gordiaanse knoop doorhakt en gelukkig niet van school wordt gestuurd, de vrouwenversierder Joe en ten slotte de slimme jongen Randy(' Ik ben niet naar de medische faculteit gekomen om mijn medestudenten te vermoorden, hoe gestoord ze ook mogen zijn.) Ze gaan hand in hand bij een experiment waarbij Nelsons hart wordt stilgezet en opnieuw gevormd. Dan besluiten ze om dit experiment's nachts op de campus in strikt vertrouwen voort te zetten. Niet lang na Nelsons ervaring begint iedereen een wedloop om de wildste en de langste doodservaring, waarbij ze een voor een hun leven op het spel zetten. Maar al snel beseffen ze dat hun dagelijks leven beïnvloed wordt door de ervaringen die ze hebben gehad. De bezoeken aan het hiernamaals brengen hun delinquente gevoelens uit hun jeugd terug. Ze depolariseren hun diepe onderbewuste waakzaamheid en krijgen somatische waanvoorstellingen en visuele hallucinaties. Als het moment aanbreekt waarop de verklaring van het onderbewuste aan de orde komt, slaat regisseur Joel Schumacher de zin over dat elke mens een onderbewuste persoonlijkheid heeft waarvan hij zich niet bewust is. Deze innerlijke persoonlijkheid weerhoudt iemand ervan om in een identiteitsverlies te vervallen. Als je deze onderbewuste persoonlijkheid verliest of depolariseert, verlies je in elk geval je identiteit in plaats van verfrissende jeugdherinneringen. Ik wilde dit toevoegen als een filmfout, die al in de vroege jaren negentig door filmcritici is genoemd. Het is duidelijk dat de acteurs in deze film, die Schumacher maakte, er het minst last van hebben. Waarom aarzelen ze dan om het experiment voort te zetten nadat ze hun les hebben geleerd, alsof de dood onontdekt door God is geschapen? David was geïntroduceerd als atheïst, maar nu bleek hij in God te geloven toen hij terugdacht aan een flashback uit zijn jeugd. Na deze 180 graden verandering in David te hebben gezien, is het duidelijk dat Schumachers film zo conservatief en naïef was; dat is uiteindelijk de reden waarom hij nooit is bestempeld als een science-fictionwerk. Helaas! Hij had een goed potentieel. Hij probeerde zelfs de onbewuste volwassenheid te vertellen dat ze een doodservaring had, en begon te geloven dat de dood zo eenvoudig en natuurlijk is en slechts een deel van het leven van een mens.<br />Meer dan wat er in de film zit, was het ook gedenkwaardig om te bedenken wat er in de film zit. Jan de Bont als de filmer, die bijna altijd met Schumacher heeft samengewerkt, creëert een dromerige sfeer, alsof je naar een griezelfilm zit te kijken. De blauwe kleurenschema's die overal op de muren in het gezicht van de acteurs weerkaatsen, zorgen voor een eersteklas belichting, die perfect bij de film past. De close-ups van de waterspuwers in de universiteitsgebouwen, de katholieke fresco's op de muren, de stop-motioncamera's en de snelheden van de dynamische camera's zijn allemaal het werk van Bont.<br />Flatliners werd een cultfilm met zijn sociologische penportret van de minderjarigen van de X-generatie, vooral door de futuristische montagestijl en de verhaallijnen die op elkaar aansluiten, alsof je deel uitmaakt van een videoclip. Dat waren de tijden waarin videoclips met snelle en veelvoudige beelden in de mode waren. Deze stijl was heel zeldzaam in die jaren na de pioniers van Tony Scotts 'The Hunger' (1983).
Countless TV displays and the memorable appearances from 4 of today's mega-stars(plus Hope Davis's screen debut) keep Flatliners still in prudence. The plot is about a non-academic research of five medicine undergrads pursuing one's crazy idea on discovering the secret of death, and learn what's after death, then come back to life again. Yet the storyline hasn't been designed as fascinating as the idea of the plot.<br /><br />There are popular stereotypes to develop a regular teen-slasher script in Flatliners. There is Nelson who creates the idea of decoding death, pretty but introverted Rachel, David who cuts the Gordian knot on luckily not to be dismissed from the school, ladies' man Joe and finally the smart guy Randy("I did not come to medical school to murder my class mates no matter how deranged they might be"). They join hands altogether in an experiment where Nelson's heart will be stopped and rerythmed. Then they decide to continue this experiment in strict confidence at night times in the campus. Not long after Nelson's experience everyone starts a race over having the wildest and the longest death experience, risking their lives one by one. Yet, soon they realize their daily life becomes affected from those experiences they had. The visits to the afterlife brings back their delinquent feelings from their childhood memories. Depolarizing their deep subconscious watchfulness, they begin having somatic delusions and visual hallucinations.<br /><br />When the point comes where the explanation of subconscious, director Joel Schumacher skips that every humankind has a subconscious personality which they are not aware of. This inner personality keeps one from altering into identity loss. If you lose or if you depolarize this subconscious personality you certainly lose your identity instead of refreshing childhood memories. I wanted to add this as a movie mistake, which already has been mentioned via movie critics in the earlier 90s'. Obviously here in this movie Schumacher made the actors have it least affected. Then why do they hesitate continuing on the experiment after learning their lesson, as if death is designed indiscoverable by God? David had been introduced as an Atheist, now he turned out to believe in God when he recalled a flashback from his childhood. After witnessing this 180 degreed change in David, it's clear to see that Schumacher's film was so conservative and lily-livered; that's ultimately why it's never classified as a work of science fiction. Alas! It had a good potential. It even tried to tell the unconscious maturation from having a death experience, beginning to believe that death is so simply natural and it's only a part of a human's life.<br /><br />More than what's in the movie, it was also memorable to recall what's with the movie. Jan de Bont as the cinematographer, who had worked almost every time with Schumacher, creates an dreamy atmosphere like it's being an Gothic horror movie. The blue color schemes all over the walls reflecting into the actors' faces deliver first class of lighting, that suits perfectly with the film. The close-up shots of the gargoyle statues in the campus buildings, Catholic frescoes in the walls, stop-motion cameras, and the dynamic camera speeds were all belong to Bont's skills.<br /><br />Flatliners became a cult movie in time with its sociological pen-portrait of the X-generation juvenile especially via its futuristic editing style with storyboard connection sequences like being part of a video music clip so much aesthetically. Those were the times where fast-paced and multi-sequenced video music clips were on rise. This style was very rare to come across in those years after its pioneer Tony Scott's "The Hunger(1983)".