Ik heb Bandit Queen in 2005 gezien, meer dan tien jaar nadat de film te midden van wijdverbreide controverse in India was gemaakt. De taal, de strenge behandeling en het natuurlijke acteerwerk (door een voor die tijd relatief onbekende cast) zouden in die tijd nog schokkender zijn geweest voor een Indiase bevolking die bekender is met fantasyfilms. De film, de cast en Shekhar Kapoor verdienen een eervolle vermelding voor de doorbraak.<br />De plot verschilt niet veel van een typisch wraakdrama dat in verschillende vormen in India is gemaakt. Er zijn zelfs verschillende fictieverhalen over dit verhaal zelf geweest. De reden waarom dit zo opvalt, is dat het...' De film wordt verondersteld een verslag in de eerste persoon te zijn van iemand die dit allemaal heeft meegemaakt, en nog een heleboel andere dingen die niet op het scherm voorkomen, en die het heeft overleefd om het verhaal te vertellen. Die het lang genoeg heeft overleefd om haar verhaal in elk geval in een film te zien. Phoolan Devi heeft niet lang meer geleefd nadat hij in 1994 uit de gevangenis werd vrijgelaten.<br />De film scoort op verschillende punten. De filmografie is briljant. De muziek is passend. De cast, van wie velen later meer bekende namen werden, is erg goed. Maar het scenario is gebrekkig. De dingen gaan te snel en soms met horten en stoten. Maar dat is begrijpelijk, want er zijn gewoon te veel draden die aan elkaar moeten worden geknoopt om het allemaal samenhangend te maken. Of misschien voelde ik dat omdat ik het boek van Mala Sen heb gelezen, dat een meer gedetailleerde en betere, zij het duidelijk niet zo schokkende beschrijving is van de beproevingen van Phoolan Devi, en dat een van de belangrijkste bronnen voor de film schijnt te zijn.<br />Er zijn ook een paar feitelijke dubbelzinnigheden. Volgens Phoolan Devi was ze niet aanwezig toen de Behmai-slachting plaatsvond, en hoewel ze beweert het gedicteerde verslag van Phoolan zelf te zijn, wordt haar getoond hoe ze aan de slachting deelneemt, en in feite meehelpt. Dan de laatste scène waarin Phoolan zich overgeeft, waarin ze de voeten van de eerste minister aanraakt, terwijl ze zich in werkelijkheid had overgegeven aan een portret van Mahatma Gandhi. Alleen symbolische waarde, maar het toont aan dat Phoolan geen dienstbaarheid wilde tonen aan een levend, gewoon mens. Het zou prettig zijn geweest als de eerste minister enige gelijkenis had vertoond met Arjun Singh, die toen de CM van Madhya Pradesh was.<br />Maar dit zijn kleine hiaten in deze voortreffelijke film, een zeldzaam juweel uit de Indiase filmindustrie, gemaakt door een man die hiervoor het bekendst was van de ultieme masala-film van het eind van de jaren tachtig, _Mr. India_.
I saw Bandit Queen in 2005, over a decade after it was made amidst widespread controversy in India. The language, the stark treatment and the natural acting (by a relatively unknown cast for that time) might have been even more shocking at that time for an Indian populace more familiar with fantasy cinema. The film, the cast, and Shekhar Kapoor, deserve accolades for the breakthrough effort.<br /><br />The plot is not very different from a typical revenge drama made in various forms in India. In fact, there have been several fictional accounts of this particular story itself. The reason why this stands out is that it's supposed to be a first person account of someone who actually went through all this, and a lot else that doesn't find place on the screen, and survived to tell the tale. Survived long enough to see her story made into a movie at least. Phoolan Devi didn't live very long after being released from prison in 1994.<br /><br />The film scores on several counts. The cinematography is brilliant. The music is apt. The cast, many of whom became more familiar names later, is very good. But the screenplay is patchy. Things move too fast and in jerks at times. It's understandable though, because there are just too many strands that need to be tied together to make it all cohesive. Or maybe I felt that because I have read Mala Sen's book, which is a more detailed and better, though obviously not as shocking as the visual, account of Phoolan Devi's travails, and which is purported to be one of the main sources for the film.<br /><br />There are some factual ambiguities too. According to Phoolan Devi, she wasn't present when the Behmai massacre took place, and despite claiming to be the dictated account of Phoolan herself, she is shown to participate, and in fact initiate, the massacre. Then the final scene where Phoolan surrenders shows her touching the feet of the Chief Minister, while in reality she had surrendered to a portrait of Mahatma Gandhi. Symbolic value only, but shows that Phoolan didn't want to show servitude to a living, ordinary person. It would have been nice to show the Chief Minister to have some resemblance to Arjun Singh, who many remember was the CM of Madhya Pradesh then.<br /><br />But these are small chinks in this eminently well-made movie, a rare gem to come out from the mainstream Indian film industry, made by a man who before this was known best for the ultimate masala movie of the late 80s - Mr India.