Deze film was helemaal niet goed. Ik kon hem zien op een filmfestival en kon de inhoud niet waarderen. Het is een goed doortimmerde film over een familie die na de dood van de hoeksteen van de familie (Gabrielle Union) weer contact zoekt. De hoofdrol wordt gespeeld door de filmsterren Billy Dee Williams en Gabrielle Union als de broer van Gabrielles Union. Nou ja, Gabrielle Union speelde de vrouw in haar jonge jaren, wat zou kunnen verklaren waarom de vrouw de oudere zus van Billy Dee Williams was. Dit moest wel de slechtste rol van Billy Dee Williams zijn die hij ooit had gespeeld. Hij zag eruit alsof hij in een paar scènes zijn tekst was vergeten. Hij was een onsympathiek, bijna nooit empathisch type, dat een dochter verwekte terwijl hij getrouwd was met een blanke vrouw met wie hij al een dochter had. De twee dochters zijn nu ouder en terwijl de dochter die hij had bij de blanke vrouw (Lucy) probeerde contact met hem te krijgen, wilde zijn andere dochter niets met hem te maken hebben. Het personage van Billy Dee was zo pathetisch dat ze hem alleen maar uit Parijs konden laten komen om de begrafenis van zijn zus bij te wonen door hem te vertellen dat de begrafenis al voorbij was en dat zijn overleden zus hem de verantwoordelijkheid had gegeven om haar papierwerk af te handelen. Waarom ze hem voor de gek moesten houden? Omdat hij niet van begrafenissen hield. Ik weet het. Je vraagt...' 'Ja! Hij beweert dat hij het niet prettig vond om in de buurt te zijn van de geforceerde gevoelens van emoties die worden gedeeld door de mensen die hun respect betuigen. Daar wilde hij niets mee te maken hebben. En nu moeten we met dat gat meevoelen? De rest van de opnamen van de film was vlak, met al even vlakke personages. De regisseur en redacteur vonden het niet nodig om het tempo van de film te bepalen. De flashbacks waren pijnlijk om te zien. Het was een slechte film. Maar hij schijnt de favoriet te zijn op zwarte filmfestivals; een film die verheerlijkt dat Afro-Amerikanen afhankelijk zijn van blanken, om een liefde te vinden waarmee ze zich kunnen settelen, ook al is het een gezonde relatie. Als lamme liefdesverhalen als deze de meeste prijzen winnen op de zwarte filmfestivals, vraag ik me af hoe zwarten op film worden beoordeeld. Op diezelfde festivals zijn de enige films die prijzen winnen educatieve films over de Afro-Amerikaanse cultuur en zwarte films die worden geregisseerd door blanke regisseurs. Ik zeg niet dat er iets mis is met een blanke die verhalen regisseert die zijn geschreven voor kleurlingen. Het probleem met deze films is dat ze nooit vanuit beide gezichtspunten worden bekeken, en dat zijn meestal de films die de massa aanspreken. Deze films zijn vaak eenzijdige vormen van didactisch denken. Deze films slagen er niet in om de kracht van beide kanten van het argument waar de film om draait tot uitdrukking te brengen. De schrijvers en regisseurs componeren de scènes en scènes die in tegenspraak zijn met je slotverklaring nooit met zoveel waarheid en energie als de scènes die hem versterken. Deze films drijven de discussie altijd op de spits. Wat ik wil zeggen, is dat de mensen die deze zwarte filmfestivals organiseren, een film beoordelen op zuivere inhoud, wat voor mij betekent dat ik moet regisseren, acteren, cinematografie moet schrijven, bewerken, enzovoort, of dat ze een film beoordelen op puur de boodschap die wordt overgebracht over de Afro-Amerikaanse cultuur? Moeten we van een film als _Constellation_ verwachten dat hij het opneemt tegen films als 'Million Dollar Baby' en 'Sideways'? Wat is er gebeurd met het vermaak van de film? Als ik het over amusement heb, bedoel ik het ritueel van in het donker naar het scherm zitten staren en een enorme concentratie en energie investeren in iets waarvan je hoopt dat het een bevredigende, betekenisvolle emotionele ervaring zal zijn. Waarom kunnen deze festivals geen waardering opbrengen voor films die hun boodschap overbrengen zonder te preken? Waarom kunnen deze zwarte filmfestivals geen waardering opbrengen voor films die goed verwoorde stukken werk zijn die meedogenloos eerlijk zijn en de waarheid vertellen? 'Ik geloof dat we niet de verantwoordelijkheid hebben om sociale kwalen te genezen of het vertrouwen in de mensheid te herstellen, om de geesten van de samenleving te verheffen of zelfs maar ons innerlijk wezen tot uitdrukking te brengen. We hebben maar één verantwoordelijkheid: om de waarheid te vertellen.' <0xE2><0x80><0x93> Robert McKee. Dat is iets waar ik het helemaal mee eens ben. Deze zelfde zwarte filmfestivals brachten 'Hustle and Flo' ten gehore. Het is een eerlijke film over een pooier met een droom. Kan een pooier niet dromen? Ik herinner me de laatste keer dat ik een echte pooier zag dat hij een mens was. En zijn pooiers en prostitutie niet een harde realiteit in onze maatschappij, niet alleen in de zwarte gemeenschap, maar overal? De machthebbers in 'zwart Hollywood' geloven dat films als deze Afro-Amerikanen slecht laten lijken in de ogen van anderen, alsof anderen niet weten dat er pooiers in de onderwereld zijn. De waarheid is dat onze films geen schijn van kans hebben totdat Afro-Amerikaanse mensen in de film de waarheid over zichzelf kunnen accepteren en die met de wereld durven te delen. Deze film was verschrikkelijk. Het beste was de cinematografie en Zoe.
This film wasn't good at all. I was able to catch it at a film festival and didn't appreciate the content I was forced to watch. It's a well shot film about family looking to reconnect after the death of the family's cornerstone (Gabrielle Union) dies. the film stars Billy Dee Williams as Gabrielle's Union's brother. Well, actually, Gabrielle Union portrayed the woman in her early years, which should help explain why the woman was Billy Dee Williams older sister. This had to be Billy Dee William's worst performance in his career, ever. He looked as if he didn't remember his lines in a few scenes. He was an unlikable, hardly ever empathetic character, who fathered a daughter while married to a white woman whom he already had a daughter with as well. The two daughters are older now and while the daughter he had with the white woman (Lucy) was trying to connect with him, his other daughter didn't want anything to do with him. Billy Dee's character was so pathetic that the only way they can get him to fly in from Paris for his sister's funeral was by telling him that the funeral had already passed and his late sister left him with the responsibility of handling her paperwork. Why they had to fool him? Because he didn't like attending funerals. I know. You're asking, "but he didn't want to attend his own sister's funeral too?" Yes! He claims he didn't like being around the forced feelings of emotions that is shared amongst the people paying their respects. He didn't want anything to do with that. Now we're suppose to empathize with that a**hole? The rest of the performances in the film were flat with equally flat characters. The director and editor didn't care to consider the pacing of the film. The flashbacks were painful to watch. It was a bad film. However, it seems to be the favorite at black film festivals; a film that glorifies African-Americans dependence on Caucasians to find a love that they can settle down with, even if it is a healthy relationship. When lame love stories like this win best of festivals at the black film festivals, it makes me question the judgment of black people on film. In these same festivals, the only films that win awards are educational films about African American culture and black films directed by Caucasian directors. I'm not saying that anything is wrong with a white person directing stories written for people of color. The problems with these films is that they never argue from both point of views, which are usually the films that actually speaks to the masses. These films are often one-sided forms of didacticism. These films fail at executing the powers of both sides of the argument that the film is revolved around. The writers and directors never compose the scenes and sequences that contradict your final statement with as much truth and energy as those that reinforce it. These films always slant the argument. What I am saying is, are the people running these black film festivals judging a film off of pure content, which to me means directing, acting, writing cinematography, editing, etc., or are they judging films off of strictly the message being delivered about African American culture? Are we suppose to expect a film like Constellation to have a shot in the world against films like "Million Dollar Baby" and "Sideways?" What happened to film being entertaining? When I mean entertainment, I mean the ritual of sitting in the dark, staring at the screen, investing tremendous concentration and energy into what one hopes will be satisfying, meaningful emotional experience. Why can't these festivals appreciate films that get their messages across without preaching? Why can't these black film festivals acknowledge films that are well told pieces of work that are brutally honest, telling the truth? "I believe we have no responsibility to cure social ills or renew faith in humanity, to uplift the spirits of society or even express our inner being. We have only one responsibility: to tell the truth."--Robert McKee. Now that's something I totally agree with. These same black film festivals put down "Hustle and Flo" as if it is that awful film stereotyping blacks. However, it's an honest film about a pimp with a dream. A pimp can't dream? I recall the last time I saw a real pimp he was a human being. And aren't they, pimps and prostitution a harsh reality in our society at large, not just in the black community but all over? The powers that be in "black Hollywood" believe that films like this are making Afro-Americans look bad in the eyes of others, as if others don't know that there are pimps in the hood. The truth is, until African American people in film can accept the truth about themselves and dare to share it with the world, then our films will never have a chance in the world. This film was awful. The best thing was the cinematography and Zoe.