Four Friends is zo'n film waar je zonder enige verwachting naartoe gaat, om dan tot de ontdekking te komen dat je helemaal in de war bent. Je slaat hem min of meer op, maar dan hoor je het nummer 'Georgia On My Mind' van Ray Charles en beginnen er beelden en vage gevoelens te flikkeren aan de rand van je bewustzijn, en dan herinner je je deze krankzinnige film, die je bijna tegelijkertijd aan het lachen en huilen maakte.<br />Waarom is deze film zo gedenkwaardig? In de eerste plaats, in elk geval voor mensen die het allemaal hebben meegemaakt, omdat hij zo goed de tendens van de tijd weergeeft <0xE2><0x80><0x93> de vertrapte hoop, de successen, de oprechtheid en bovenal de emotionele achtbaanrit die leidt tot een schrijnende nostalgie. En het acteren is ook zo geweldig. Danilow, een en al angst en hartstocht, Georgia, net zo moeilijk te vatten als een spicht... maar niettemin betoverend, en Louis, de gehandicapte kamergenoot met de grootste charme die er bestaat, die het leven met verve aanvalt en elk moment met een wrange glimlach doorbrengt, omdat hij maar al te goed weet dat het misschien wel zijn laatste is.<br />Hoe lang is het geleden dat je een film hebt gezien die je echt deed denken aan de mensen in het verhaal? Ook al waren ze verre van volmaakt? De film toont je mensen wier keuzes niet noodzakelijkerwijs prijzenswaardig zijn, maar de film moraliseert nooit, hij stelt ons alleen in staat de menselijke toestand in al zijn variaties te waarderen... zelfs de minder belangrijke personages hebben een duidelijk omschreven persoonlijkheid en een geschiedenis, wat de reden is waarom deze film zo echt lijkt, ook al lijken sommige van de handelingen en reacties wat overdreven... want zo is het leven nu eenmaal, als je erover nadenkt. En waarom deze film je bezighoudt met een complexiteit die wordt bepaald door het personage. Echt een verbazingwekkende en bevredigende ervaring.
Four Friends is one of those films that you go to without any expectations, only to find yourself knocked for a loop. You sort of file it away, but then you hear the song "Georgia On My Mind" by Ray Charles, and images and vague feelings begin to flicker on the edge of your consciousness, and then you remember this crazy film which made you laugh and cry, almost at the same time.<br /><br />Why is this film so memorable? First, at least for people who lived through it all, because it captures so well the tenor of the times - its dashed hopes, its successes, its sincerity and above all the emotional roller-coaster ride that leads to a poignant nostalgia. And then, the acting is just so amazing. Danilow, all angst and passion, Georgia, as difficult to grasp as a will 'o the wisp... but enchanting, nevertheless, and Louis, the handicapped room-mate with charm to spare who attacks life with gusto and takes each moment with a wry smile, because he knows only too well that it just might be his last.<br /><br />How long has it been since you saw a film that made you really care about the people in the story? Even if they were far from perfect? The film presents you with people whose choices are not necessarily commendable, but the film never moralizes, it just allows us to appreciate the human condition in all its variety... even the minor characters have a well-defined personality and a history, which is why this film seems so real even when some of the actions and reactions might seem over the top... because that's the way life is, when you think about it. And why this film engages you with a complexity that is defined by character. Truly an amazing and satisfying experience.