Ik ben nooit een grote fan van Oliver Stone geweest, vaak omdat ik zijn films geforceerd, prekerig en over het algemeen slecht vond. De twee Stone-films die ik echt goed vind, zijn jfk en Talk Radio, maar Talk Radio is de kers op de taart omdat het Stones beste werk is. Stone is een regisseur bij wie je fan bent of niet, en je kunt gerust zeggen dat ik voordat ik naar Talk Radio keek niet dol op hem was en hij werd beschouwd als een van de meest overschatte regisseurs in de filmindustrie, hoewel ik na het kijken van Talk Radio een paar dingen anders ben gaan zien. Talk Radio is een verontrustende en amusante aanval op wat tegenwoordig bekendstaat als'reality-tv'. <br /> Talk Radio volgt een genotzuchtige, disfunctionele, vastberaden, hysterische, buitensporige en verbijsterende radiopresentator die Barry Champlain heet en die een controversiële late radioshow in Dallas presenteert. Hij wordt al snel bekend om zijn brutale en eigenzinnige uitstraling en wordt een late-avond sensatie, waarbij verdorven junkies, delinquenten, racisten, sociopaten, zieke geesten, perverselingen en debielen opbellen om in de uitzending belachelijk gemaakt te worden. De film toont het rijzen en dalen van de carrière van de man en geeft een nauwkeurige weergave van de vrijheid van meningsuiting. De film, die oorspronkelijk is aangepast aan een toneelspel, hecht zich aan het theaterthema dat er oorspronkelijk omheen was gebouwd en geeft op een prachtige manier de woeste aard van de film Het is nu nog aangrijpender dan aan het eind van de jaren tachtig. De film gaat dieper in op zaken als arrogantie, zelfverheerlijking, beledigend gedrag, controverse, hypocrisie en onwetendheid. De film toont op een beheerste manier hoe goed het is om een persoonlijke mening en vrijheid van meningsuiting te hebben, maar toch is het iets wat verstandiger gebruikt zou moeten worden dan beschamend bot. Stone probeert te laten zien dat vrijheid van meningsuiting van cruciaal belang is in het leven, maar dat we daar voorzichtig mee moeten zijn. De film stelt de vraag: 'Is onze hoofdfiguur hetzelfde als de trieste mensen die de show opbellen?'<br />Stone creëert de film fabelachtig.' Eric Bogosian is perfect gecast als het geïsoleerde, egocentrische en complexe genie Barry Champlain. Hij past perfect bij de rol van Barry Champlain, die zijn tekst met zoveel enthousiasme, urgentie, verbijstering, bruuskheid en uiteindelijk de uitbundige hilariteit van zijn aanvallende karakter ten beste geeft. Zijn optreden straalt een enorme vonk uit, die kennelijk aan een Oscar is ontnomen. Zijn stem past bij het personage, want hij is het belangrijkste element van een radiopresentator, en zijn vermogen om samen met tragedie en komedie te acteren werkt briljant.<br />'Er wordt veel gebruik gemaakt van montage in Stone' 's Films en Talk Radio kunnen bogen op een aantal van zijn zuiverste, meest ritmische montages. Hij maakt gebruik van prachtig beheerste cameratechnieken, die variëren van kalm tot plotseling heftig wordend. Er gaat een levendige energie achter de film schuil, met het ruwe en wonderbaarlijk verrukkelijke scenario dat als middelpunt fungeert voor de grootsheid van de film. De opvallende en deugdzame cinematografie valt op in de momenten binnen en buiten de studio, en legt de stad's nachts op een indrukwekkende manier vast. En niet te vergeten: de griezelig hartverscheurend en toch duister grappige klim naar de aftakeling is uiteindelijk opmerkelijke cinema.<br /> Talk Radio is een essentieel modern meesterwerk, ik weet zeker dat het je zal verbazen hoe geweldig het eigenlijk is. Ik kan Talk Radio ten zeerste aanbevelen voor iedereen die geïnteresseerd is in media en film. Talk Radio is een prachtig voorbeeld van eersteklas, intellectueel en inzichtelijk entertainment, dat nog steeds een welverdiende wake-up call vormt. En ten slotte, als Eric Bogosian er niet was geweest, zou de film niet zo'n leuk, verrukkelijk en blijvend meesterwerk zijn als hij nu is.
I have never been a great fan of Oliver Stone, often because I have found his films to be forced, preachy and generally flawed. The two Stone films I truly like are JFK and Talk Radio, yet Talk Radio takes the cake for being Stone's finest achievement. Stone is a director whereby you are either a fan or you are not, it is safe to say that before watching Talk Radio I was not fond of the guy and considered one of the most overrated directors in the film industry, though after watching Talk Radio some of my perceptions have changed. Talk Radio is an unsettling and amusing attack on what is now known as "reality TV".<br /><br />Talk Radio follows a self-indulgent, dysfunctional, determined, hysterical, outrageous and perplexing radio host, named Barry Champlain who hosts a controversial late-night radio show in Dallas. Quickly becoming well known for his bold and quirky air-presence he becomes a late night sensation, whereby depraved junkies, delinquents, racists, sociopaths, sickos, perverts and morons call in to be ridiculed on air. The film shows the rise and fall of the man's career, carefully making an accurate portrayal on freedom of speech. Originally adapted from a stage-play, the film attaches itself to the theatre theme that it was originally built around, wonderfully conveying the film's fierce nature.<br /><br />With the ferocious energy and non-stereotypical air, Talk Radio brings all the hilarity behind "crass media". It remains even more poignant today than it was in the late '80s. The film goes into depth studying the likes of arrogance, self-obsession, offensive behaviour, controversy, hypocrisy and ignorance. The film shows through a controlled manner how it is good to have a personal opinion and freedom of speech, yet it is something that should be used wisely rather than shamefully blunt. Stone tries to show how freedom of speech is a crucial importance in life, but is something that we should be wary and cautious about. The film asks the question of "is our main protagonist just the same as the sad people who call up the show?" <br /><br />Stone fabulously creates the film's key set-piece (the radio station) with an ambition and cold atmosphere. He then succeeds in capturing the isolation, fear, ambiguity and the dangerous emotions that are built up at the radio station. Eric Bogosian is perfectly cast as the isolated, self-absorbed and complex genius, Barry Champlain. He fits the role perfectly letting off his lines with such enthusiasm, urgency, perplexity, brusqueness and ultimately the bold hilarity of his offensive nature. The performance brims with spark, which was evidently robbed of an Oscar nomination. His voice suits the character, being that a primary element of a radio host and his power of acting along with tragedy and comedy works brilliantly.<br /><br />There is a strong use of editing in Stone's films and Talk Radio boasts some of his cleanest, most rhythmic editing. He uses beautifully controlled camera techniques, which differ from being calm to suddenly becoming turbulent. There is a vibrant energy behind the film, with its raw and wonderfully delightful script working as a centre-piece for the greatness of the film. The striking and virtuous cinematography stands out in the moments inside and outside the studio, most impressively capturing the city at night. Not forgetting the hauntingly heartbreaking and yet darkly funny climatic "spiral to decline" is ultimately remarkable cinema.<br /><br />Talk Radio is an essential modern masterpiece, I am certain you will be surprised by just how great it really is. I highly recommend Talk Radio for anyone interested in media or film. Talk Radio is a fine example of top-notch, intellectual and insightful entertainment, which still packs a well-earned wakeup call. Finally, if it was not for Eric Bogosian the film would not be the fun, delightful and enduring masterpiece it is today.