Ik vind het moeilijk te begrijpen wat de kijker het gevoel geeft dat dit een sterke film is. Ik vermoed dat het belangrijkste doel van deze film een karakterstudie en de gevolgen van racisme in een Britse gemeenschap zou zijn. Het is daarom des te teleurstellender dat alle personages tweedimensionaal zijn en dat het acteerwerk op het niveau ligt van een cursus beeldende kunsten. Ik ben altijd sceptisch over 'improvisatie', een ander woord voor te lui zijn om een fatsoenlijk script te schrijven. Ik schaamde me voor de uitvoeringen en zat in een publiek dat lachte terwijl het toch zeker geacht werd geroerd te zijn door het verhaal. Racisme is een ernstige zaak, maar ik denk dat een subtiele aanpak in de film veel beter werkt dan het met troffels te lijf gaan.
I find it difficult to comprehend what makes viewer's feel this is a powerful movie. I would guess that the main intention of this film would be a character study and the effects of racism in a British community. It is therefore all the more disappointing that all the characters are two dimensional and the acting is at the level of a college performing arts course. I'm always sceptical of "improvisation", another word for being too lazy to write a decent script. I was embarrassed by the performances and sat in an audience who laughed when they surely were supposed to be moved by the story. Racism is a serious issue but I think a subtle approach in cinema works far better than laying it on with trowel.