Het zou onverstandig zijn om te concluderen dat het ene verhaal of de ene documentaire authentieker is dan het andere. Beide formats hebben een onderliggende vorm van fictie en zijn nooit een ware weerspiegeling van de werkelijkheid, omdat producenten verhalen in hun eigen perspectief proberen te reconstrueren en te vertellen. Aangezien beide formats door de 'complexiteit van de subplots' en de tijdsduur op het scherm meestal onbesproken blijven, ontneemt het de kijkers de kans om debatten te openen en de echte waarheid verder te onderzoeken en te construeren. Daarbij komt nog het onvermogen van de kijker om bronnen te evalueren (vergelijkingen met geschreven geschiedenis) en de logica achter argumenten, waardoor de geschiedenis door middel van verhalen en documentaires kan worden vervormd. Voor de meeste mensen is documentaire waarheidsgetrouwer, omdat het meestal gaat om getuigenissen van de deelnemers en levensechte beelden. Deze beelden worden echter geselecteerd en bewerkt, zodat de producenten hun versie van het realisme aan de kijkers kunnen presenteren. In The Real Buddy Holly Story probeert Paul McCartney de herinnering aan Buddy Holly vast te leggen, en hoe Buddy de rest van de muziekwereld beïnvloedde. De getuigenissen zijn misschien vervormd omdat herinneringen misschien niet kloppen en emoties een legende van Buddy hebben gemaakt. De documentaire heeft de filmversie wel gecorrigeerd en beschrijft ook andere gebeurtenissen, zoals dat er 3 leden van de Crickets waren en dat Buddy's muziek in die tijd zelfs buiten de Verenigde Staten werd gehoord (hij moest een wereldtournee maken!). Er is echter niet diepgaand gediscussieerd over wat er na zijn dood met Buddy's vrouw is gebeurd. Kritiek en/of negatieve discussies zijn misschien weggelaten omdat de producers een Buddy willen presenteren die de wereld zich had moeten herinneren. Uiteindelijk lukt het ons niet om de hele waarheid te construeren omdat we ons beperken tot de 'toekomstbeelden' uit het verleden die de documentaire ons vertelt. <br />Persoonlijk geef ik de voorkeur aan een verhalende film, omdat die rijke visuele beelden biedt, die ons helpen om weer in contact te komen met het collectieve geheugen van dat tijdperk. Hij geeft het publiek een constructievere structuur van het verhaal, en dat leidt tot een beter geheugen voor het publiek als ze het verhaal opnieuw vertellen. Er is ook een element van flexibiliteit dat filmmakers in staat stelt om hun gedachten en standpunten over bepaalde kwesties te uiten. In _The Buddy Holly Story_ werden rassenkwesties gemarkeerd en de kijkers kunnen zich zeker inleven in deze kwesties met betrekking tot de huidige situatie. Als je naar een film kijkt, probeer je voortdurend bepaalde emoties te herbeleven, en door gebruik te maken van die emoties kan het publiek persoonlijke banden aanknopen met de toegepaste betekenis die de filmmaker wil overbrengen. In de meeste verhalen herinneren mensen zich selectief aan de strijd, de inspiratie en de manier waarop het verhaal afloopt. In _Het verhaal van Buddy Holly_ herinneren we ons de strijd van Buddy en de Crickets, dat Maria een bron van aanmoediging was, en dat Buddy Holly tot aan zijn dood een geweldige acteur was.
It would be unwise to judge that that either narrative or documentary to be more authentic than the other. Both formats have an underlying form of fiction and are never a true reflection of reality as producers seek to reconstruct and narrate stories in their perspectives. As both formats usually leaves some issues undiscussed due to 'complexities of subplots' and screen time, it denies viewers the opportunity to open up debates and to further investigate and construct the real truth. Adding to the viewer's inability to evaluate sources (eg comparisons with written history) and the logics behind arguments, history may be open to distortion through narrative and documentary.<br /><br />To most people, documentary may be seen more truthful as it usually involves actual participants' testimonies and real-life footages. However, these visuals are selected and edited, to be arranged in a way that allows producers to present their version of realism to the viewers. In The Real Buddy Holly Story, Paul McCartney seeks to establish the Buddy Holly as remembered by family and friends and how Buddy had influence the rest of the music world. The testimonies may have been distorted as memories may not be accurate and emotions have evolved to make a legend out of Buddy. The documentary did make corrections to the film version and cover other events, such as there were 3 members of Crickets and that Buddy's music was actually heard outside of USA at that time (he had to embark on a world tour!). However, it did not go into deep discussion about what happened to Buddy's wife after his death. Criticism and/or negative discussions may have been left out of the documentary as the producers seek to present a Buddy that the world should have remembered. Eventually, we don't manage to construct the whole truth as we only restrict ourselves to the past 'realties' that the documentary tells us.<br /><br />Personally, I prefer a narrative film because it provides rich visual imageries, which helps us to reconnect with the collective memory of that era. It gives the audiences a more constructive structure of the story, and this leads to better memory retention for the audiences when they retell the story. There is also an element of flexibility which allows film-makers to express their thoughts and views on certain issues. In The Buddy Holly Story, racial issues were highlighted and viewers can certainly relate to these issues with respect to current situations.<br /><br />Movie-goers consistently seek to revisit certain emotions when watching a film, and using these emotions, audiences can choose to make personal connections with the applied meanings that a film-maker wants to deliver. In most stories, people are more likely to selectively remember the struggles, the inspirations and the way the story ends. Through The Buddy Holly Story, we do remember the struggles Buddy and the Crickets had, how Maria had been a source of encouragement, and that Buddy Holly was a great performer until the day he dies.