Opnieuw moet ik iets van de dwarsligger laten zien. De meeste recensies over Ab Tak Chappan zijn uiterst positief. De mijne is positief, maar niet meer dan dat. Een 7 op een schaal van 1 tot 10 is voor mij gelijk aan een 7 op een schaal van 1 tot 10.<br />Het lijkt erop dat een groot deel van de loftuitingen geworteld is in twee factoren: 1) dat Ab Tak Chappan realistischer is dan de typische Bollywoodfilm, en 2) dat de film probeert de dingen anders te doen.<br />Het eerste punt kon me geen zier schelen. Ik ben niet op zoek naar realisme in films, en dus scoor ik niet hoger voor een film die een verhaal en personages laat zien die dichter in de buurt komen van hoe ik denk dat de echte wereld is. Ik ben een groot liefhebber van surrealisme, fantasie, absurdisme enzovoort, hoewel ik geen hekel heb aan realistische films alleen omdat ze realistisch zijn.<br />Wat het tweede punt betreft, ben ik het met je eens dat het prijzenswaardig is om te proberen de dingen anders te doen. Maar ik denk niet dat 'originaliteit' tegenover 'formulering' een betere of slechtere film tot gevolg heeft. Een film kan 'origineel' en arm zijn, net zoals een film kan zijn 'formulering' en uitmuntend. Waar het om gaat, is hoe goed de film doet wat hij moet doen en hoe plezierig of esthetisch bevredigend dat is voor de kijker.<br />Ab Tak Chappan is gebaseerd op het ware verhaal van een agent uit Mumbai die Daya Naik heette. Ontmoetingsspecialisten, die je zou kunnen omschrijven als de vroege versies van de echte wereld, 'Rechter Dredds', zijn getraind om te opereren als de criminelen en bendeleden die ze achtervolgen, en ze krijgen in feite een vergunning om te doden <0xE2><0x80><0x93> in feite handelen ze binnen enkele seconden als politieman, rechter, jury en beul. Ab Tak Chappan volgt het verhaal van Sadhu Agashe (Nana Patekar), de ontmoetingsspecialist die gebaseerd is op Naik. We zien hem aan het werk, in contact met zijn collega's en met geweld. We zien hem thuis, waar hij probeert een normaal leven te leiden in zijn niet bepaald luxueuze omgeving. We zien hem halverwege de film proberen te wennen aan een nieuwe 'presentator'. En we zien zijn vreemde relatie met een beruchte Indiase gangster, Don Zameer Zafar (Prasad Purandhare).<br />Dit alles heeft de potentie om een fantastische, ruige film te worden. Ik ben het met je eens dat het leuk is om af te zien van de typische Bollywood-musicals en -romances <0xE2><0x80><0x93> niet elke film heeft die dingen nodig; de producent van Ab Tak Chappan, Ram Gopal Varma, is beroemd omdat hij in veel films die hij heeft geregisseerd of geproduceerd muziek en romances op de achtergrond laat of weglaat. Bovendien heeft Ab Tak Chappan een paar goede optredens <0xE2><0x80><0x93> Patekar straalt bijna de Doodswens uit (1974) <0xE2><0x80><0x93> uit de tijd van Charles Bronson. Het heeft ook een bewonderenswaardige cinematografie <0xE2><0x80><0x93> het met de hand gemaakte materiaal aan het begin van de film was bijvoorbeeld bijzonder effectief. Er zit een geweldige score in die de stemmingswisselingen tussen actie en misdaad uit Hollywood vermengt met traditionele Indiase instrumenten en gewoonten. Het geweld is goed uitgevoerd en korrelig.<br />Er is ook sprake van een fatsoenlijke verkenning van subteksten, waaronder de moraal van (het hebben) van ontmoetingsspecialisten, het idee van het opvolgen van bevelen, enzovoort. De ontmoetingsspecialisten moeten zich grotendeels losmaken van ideeën over goed en kwaad. Nog schrijnender is dat de film de verdienste van het blindelings opvolgen van bevelen in twijfel trekt. Er worden parallellen getrokken tussen de ontmoetingsspecialisten die bevelen opvolgen en, laten we zeggen, leden van het leger van een land, en we krijgen te zien tot wat voor corrupte situatie dat kan leiden.<br />Maar (je wist toch dat er een'maar' aan zat te komen? De regisseur Shimit Amin en zijn scriptschrijvers hebben een verhaal geschreven met veel te veel personages, veel te veel uitweidingen, en dat gaat een beetje te langzaam. Al die problemen zijn misschien te wijten aan het feit dat Amin en zijn medewerkers naar de Godfather-films hebben gekeken, die wat (tenminste oppervlakkige) overeenkomsten vertonen met Ab Tak Chappan, zij het vanuit het perspectief van een politieman.<br />De meeste ontmoetingsspecialisten leren we niet erg goed kennen <0xE2><0x80><0x93> het zijn oppervlakkig getekende personages, om het zacht uit te drukken, behalve Agashe en Jatin Shukla (Nakul Vaid). Om te beginnen, Narayan, wist ik pas halverwege de film wie hij was. Zijn naam wordt een paar keer genoemd, maar ik heb hem nooit ontmoet. Ik zag hem alleen maar af en toe, tot de scène anders werd. Dan trok iedereen andere kleren aan tegen de tijd dat ze weer opdoken en moest ik weer helemaal opnieuw beginnen om erachter te komen wie Narayan was.<br />Hetzelfde gebeurde met Agashes eerste commissaris. De film was al ver in de tijd van de nieuwe commissaris voordat ik de relaties kon ontrafelen. Het lijkt wel of er in elke scène nieuwe personages zijn. We komen de verhalen van de meeste nooit te weten. Hoewel dat misschien een artistieke waarde heeft, omdat de ontmoetingsspecialisten meestal mensen vermoorden van wie ze niets weten (omdat ze dat meestal in opdracht doen), omdat we ook niet veel te weten komen over de meeste ontmoetingsspecialisten, is het zo.' Het is moeilijk om personages te vinden om wie je iets geeft, en dat maakt de film nou niet bepaald aangrijpend.<br />De voornaamste schurk is Zameer. Maar tot ongeveer halverwege de film is daar niets van te merken. Hij krijgt niet veel meer tijd op het witte doek dan de andere schurken die door de film paraderen, en hij is letterlijk 'zijn prestatie aan het inbellen' <0xE2><0x80><0x93> hij is op een andere locatie (Dubai) en communiceert gedurende het grootste deel van de film alleen per telefoon. We zien Zameer eigenlijk niet veel doen. Tot op zekere hoogte hangt de film af van een paar 'twists' die het noodzakelijk maken Zameer een aantal dingen niet te laten doen, maar we zouden hem andere dingen kunnen zien doen, en een heleboel andere schurken hadden er ook buiten kunnen blijven. Dat zou de film een beetje strakker hebben gemaakt, waardoor hij meer gefocust zou zijn en ongeveer een half uur korter zou zijn geweest, wat beide kanten van het verhaal ten goede zou zijn gekomen. Dit is beslist geen actiefilm. De eerste drie kwartier of zo stond ik Ab Tak Chappans indrukwekkende stijl te bewonderen, maar ik zei: 'Oké, ga maar verder met het verhaal.'
Once again I must play something of the contrarian. Most of the reviews for Ab Tak Chappan have been extremely positive. Mine is positive, but only slightly. A 7 out of 10 is equivalent to a "C" letter grade from me.<br /><br />It seems that a lot of the praise is rooted in two factors: One, that Ab Tak Chappan is more realistic than the typical Bollywood film, and two, that it is trying to do things differently.<br /><br />The first point I couldn't care less about. I'm not looking for realism in films, and so I do not score higher for a film that shows a story and characters closer to how I believe the real world to be--I'm a big fan of surrealism, fantasy, absurdism, and so on, although I do not dislike realist films merely for the fact that they're realist.<br /><br />For the second point, I agree that it is commendable to try to do things differently. However, I don't think "originality" versus formulaicism makes for a better or worse film in itself. A film can be "original" and poor, just like a film can be formulaic and excellent. What matters are how well the film does whatever it sets out to do and how enjoyable or aesthetically rewarding that is to the viewer.<br /><br />Ab Tak Chappan is based on the true story of a Mumbai cop named Daya Naik. Naik was an "encounter specialist". Encounter specialists, who could be said to be early instantiations of real world "Judge Dredds", are trained to operate like the criminals and gang members they pursue, and they're basically given a license to kill--effectively acting as policeman, judge, jury and executioner in a matter of moments. Ab Tak Chappan follows the story of Sadhu Agashe (Nana Patekar), the encounter specialist based on Naik. We see him at work, interacting with his fellow encounter specialists and engaging in violence. We see him at home, trying to live a normal life in his less-than-luxurious surroundings. We see him trying to adjust to a new "commissioner" halfway through the film. And we see his odd relationship with a notorious Indian gangster, Don Zameer Zafar (Prasad Purandhare).<br /><br />All of this has the potential to make a fabulous, gritty film. I agree that it's nice to forgo the typical Bollywood musical numbers and romances--not every film needs that stuff; Ab Tak Chappan producer Ram Gopal Varma is famous for leaving music and romances in the background or by the wayside in many films that he's directed or produced. Additionally, Ab Tak Chappan has some good performances--Patekar almost gives off a Death Wish (1974)-era Charles Bronson vibe. It also has admirable cinematography--the hand-held stuff near the beginning of the film was particularly effective, for example. It has a great score that mixes more of a moody Hollywood-sounding action/crime score with traditional Indian instruments and modalities. The violence is well done and gritty.<br /><br />There is also decent exploration of subtexts, including the morality of (having) encounter specialists, the idea of following orders, and so on. The encounter specialists are shown having to largely divorce themselves from ideas of right and wrong. More poignantly, the film questions the merit of blindly following orders. Parallels are drawn between the encounter specialists following orders and, say, members of a country's military, and we're shown what a corrupt situation this can lead to.<br /><br />But (you just knew there was a "But" coming, didn't you?) director Shimit Amin and his scriptwriters have created a story with far too many characters, far too much sprawl, and that moves a bit too slow. All of these problems may be due to Amin and crew looking at the Godfather films, which Ab Tak Chappan has some (at least superficial) resemblances to, although from a policeman's perspective.<br /><br />Most of the encounter specialists we do not get to know very well--these are shallowly drawn characters to say the least, except for Agashe and Jatin Shukla (Nakul Vaid). For one, Narayan, I didn't know who he was until at least halfway through the film. His name is mentioned a number of times, but I'd only get glimpses of him until the scene would change. Then everyone would change clothes by the time they appear again and I'd have to start all over figuring out who Narayan was.<br /><br />The same thing happened with Agashe's first commissioner. The film was already far into the new commissioner before I could figure out the relationships. It seems like there are new characters in every scene. We never learn the stories of most of them. While that might have some artistic merit in that the encounter specialists are mostly killing people they do not know anything about (because they're mostly doing so on orders), since we do not learn much about most of the encounter specialists, either, it's difficult to find characters to care about, and that doesn't exactly make for a gripping film.<br /><br />The primary villain is Zameer. But until about halfway through the film, there's no indication of this. He doesn't get much more screen time than the other villains parading through the film, and he's literally "phoning his performance in"--he's in another location (Dubai), communicating only by telephone for the majority of the film. We don't actually see Zameer doing much. To an extent, the film depends on a couple "twists" that necessitate not showing Zameer doing a number of things, but we could see him do other things, and a lot of the other villains could have been left out.<br /><br />That would have tightened up the film a bit, making it more focused and about a half-hour shorter, both of which would have benefited its impact. This is not an action-packed film by any means. For at least the first 45 minutes or so, I found myself admiring Ab Tak Chappan's considerable style, but saying, "Okay, get on with the story already".