Zelfs met al die films over de trauma's van de Vietnamoorlog (Jacob's Ladder, The Deer Hunter, Apocalypse Now, en tot op zekere hoogte Taxi Driver) heb je het gevoel dat je nog niet de helft weet van wat er is gebeurd. Zelfs de gedachte aan de verschrikking voelt onmenselijk. En een ontwikkeling <0xE2><0x80><0x93> of een terugtrekking? <0xE2><0x80><0x93> naar de onmenselijkheid die dat vereist, is een belangrijk onderdeel van Apocalypse Now, Coppola's grootste en een van de belangrijkste films die ooit zijn gemaakt. Hij is losjes gebaseerd op Joseph Conrads klassieker uit 1902, 'Heart of Darkness'. Het verhaal gaat over Willard, een generaal die op een speciale missie naar Cambodja wordt gestuurd nadat hij zijn eerste diensttijd in Vietnam heeft volbracht. Aan het begin van de film zit Willard vast in Saigon, niet in staat om naar huis terug te keren <0xE2><0x80><0x93> een griezelige echo van Nicky in The Deer Hunter. En dus wordt er contact met hem opgenomen. Zijn opdracht is het vermoorden van een afvallige Groene Baret die zich heeft teruggetrokken in een afgelegen buitenpost aan de rivier de Nung en die volgens zeggen volkomen krankzinnig is geworden <0xE2><0x80><0x93> door de inboorlingen aanbeden als een god en zonder onderscheid te maken moordend. De man heet kolonel Kurtz en wordt gespeeld door Marlon Brando in de op één na beste rol van zijn carrière (de beste is Stanley Kowalski in A Streetcar Named Desire). Als Willard met een paar soldaten in een legerboot de rivier op vaart en getuige is van de gruwelen en de waanzin <0xE2><0x80><0x93> en de overweldigende zinloosheid van alles <0xE2><0x80><0x93>, ontstaat er een griezelige sympathie en identificatie met Kurtz, nog voordat ze elkaar zelfs maar hebben ontmoet. Apocalyps <0xE2><0x80><0x93> een plek buiten de moraal, de buitenpost aan het eind van de wereld. Het verlies van de beschaving, het verlies van het oordeelsvermogen, van het zelf. Kurtz' monoloog over een gruweldaad die hij als Groene Baret heeft gezien, en zijn latere onthulling, is een van de huiveringwekkendste en meest aangrijpende toespraken uit de geschiedenis van de cinema. De film gaat over trauma's, over de menselijke geest en zijn breekpunt <0xE2><0x80><0x93> hier lijkt hij veel op The Deer Hunter, en hij is net zo goed. Het is een adembenemende reeks beelden van de vochtige, donkere jungle van Cambodja en een openingssequentie van helikopters te midden van exploderende bossen en een oranje hemel <0xE2><0x80><0x93> afgedraaid op een vreemd passende soundtrack van Deuren <0xE2><0x80><0x93> plus ijzingwekkende beelden van de rivier en van een luchtaanval op een dorp waarbij Wagner uit de luidsprekers schalt (een scène die de geschiedenis is ingegaan als een van de meest ijzingwekkende, duister humoristische en opvallend zinloze oorlogsscènes aller tijden). De Hertenjager is van dichtbij veel persoonlijker, dat kun je zelfs aan de titel zien, en toont het totale effect dat trauma op de individuele psyche heeft, het afbreken van de menselijke ziel en het vermogen om zich volledig over te geven aan duistere krachten, of om voort te strompelen. Daarom zijn beide films gelijk, het zijn twee delen van hetzelfde. In 'Hart der Duisternis' is Kurtz in conflict met de moraal (beschaving) en zijn innerlijke wilde. In Apocalypse Now heeft Kurtz alle conflicten achter zich gelaten. Hij is het goede en het kwade voorbij. Hij heeft de moraal losgelaten, zoals een drenkeling vlak voor zijn dood een reddende hand loslaat. Kurtz wacht inderdaad alleen maar op de dood, terwijl hij in zijn slaap T.S. Eliot citeert, verloren in de jungle. Zijn laatste woorden, die aan het eind van de film weerklinken, zijn: 'De verschrikking... de verschrikking.' Hij doelt op de oneindige leegte van het bestaan, van de menselijke psyche, en op de inktzwarte leegte in zijn eigen geest, waar de gruwelen opnieuw worden geboren. Het is onmogelijk om de ervaring die je ervaart als je naar deze film kijkt in woorden uit te drukken <0xE2><0x80><0x93> kortom, de ervaring die Willard tijdens zijn reis ervaart. Het laatste deel, op de buitenpost, dat bijna vergelijkbaar is met de scène in The Deer Hunter, is een van de intensste, kalmste en verleidelijkste dingen die ik ooit heb gezien.
Even with all the cinema dealing with the trauma of the Vietnam War (Jacob's Ladder, The Deer Hunter, Apocalypse Now, and Taxi Driver to an extent) one feels that we don't even know the half of what happened. Even contemplating the horror feels inhuman. And a progression - or retreat? - to the inhumanity that it necessitates is a key part of Apocalypse Now, Coppola's greatest and one of the most important films ever made. Loosely based on Joseph Conrad's 1902 classic, "Heart of Darkness" which chronicles the loss of sanity and corruption of morality that comes with distance from civilization - a surfacing of a bestial nature, as it were, a la Lord of the Flies - it brings the story of a physical and psychological journey to Vietnam. The story is of Willard, a general commissioned on a special mission to Cambodia after his first tour of duty in Vietnam is served. Willard at the beginning of the film is stuck in Saigon, psychologically unable to go back home - eerily echoing Nicky in The Deer Hunter. So he is contacted: his mission is to assassinate a renegade Green Beret who has isolated himself in a remote outpost on the Nung River, and who has purportedly gone completely insane - worshiped like a god by the natives, and killing indiscriminately. This man's name is Colonel Kurtz, played by Marlon Brando in the second best role of his career (the best being Stanley Kowalski in A Streetcar Named Desire). As Willard journeys upriver in an army boat with some soldiers accompanying, his witnessing the horrors and the insanity - and the overwhelming pointlessness of it all - leads to an eerie sympathy and identification with Kurtz before they even meet. By the time they do, Kurtz's methods don't really seem as wrong or as they should, and they certainly don't seem too unusual or out-of-place. Apocalypse - a place beyond morality, the outpost on the end of the world. The loss of civilization, the loss of judgement, of self. Kurtz's monologue about an atrocity he witnessed as a Green Beret, and his later revelation, is one of the most chilling and well-delivered speeches in cinema history. The film is about trauma, about the human spirit and its breaking point - here, it's a lot like The Deer Hunter, and just as good. Apocalypse, however, takes the boundaries of what we can endure to a global level - Coppola's sweeping footage of the humid, murky jungles of Cambodia and an opening sequence of helicopters amid exploding forests and an orange sky - set to an oddly fitting Doors soundtrack - as well as chilling scenes on the river and of an air raid on a village with Wagner blasting from speakers (a scene which has gone down as one of the most chilling, darkly humorous, and strikingly pointless war scenes ever) - this all contributes to the sense of Apocalypse - the end of the world - and not at some distant point in the future, but Apocalypse Now and forever. The Deer Hunter is much more up close and personal, you can even tell by the title, and shows the totalling effect trauma has on the individual psyche, the breaking down of the human soul, and its ability to either surrender completely to forces of darkness, or to limp on. This is why both films are equal - they are two parts of the same thing. In "Heart of Darkness", Kurtz is shown as conflicted between morality (civilization) and his inner savage. In Apocalypse Now, Kurtz has left all conflict behind. He is beyond good and evil. He has let go of morality like a drowning man lets go of a saving hand in the moments before his death. Kurtz indeed is only waiting for death, quoting T. S. Eliot in his temple to himself, lost in the jungle. His last words, and the words echoed at the end of the movie, are, "The horror...the horror." He is referring to the infinite void of existence, of the human psyche, and to the pitch black emptiness within his own mind, where atrocities are born again. It is impossible to express in words the experience one goes through watching this film - the experience, in short, that Willard experiences on his journey. The end part, at the outpost, almost in fact comparable to its brother scene in The Deer Hunter, is one of the most deeply, calmly, and seductively disturbing things I've ever seen.