Er zijn maar weinig mensen die zullen beweren dat meester-animatieregisseur Hayao Miyazaki een van de weinigen is die dit vermogen bezit.<br />(Nee. Te veel mensen zijn gefocust op John Lassiters'verbluffende' vermogen om andere plotlijnen van films te stelen, er leuke poppenkastvoorstellingen van te maken en dan als genie te worden geroemd... maar ik dwaal af.)<br />(Nee. Te veel mensen zijn gefocust op John Lassiters'verbluffende' vermogen om andere plotlijnen van films te stelen, er leuke poppenkastvoorstellingen van te maken en dan als genie te worden geroemd... maar ik dwaal af.)<br />Miyazaki heeft ons de ene na de andere film gegeven die gaat over belangrijke, volwassen kwesties (meestal met een ecologisch thema) en heeft een intelligent script waarvan zelfs de meest afgestompte kijker, die normaal gesproken een hekel zou hebben aan elke geanimeerde film, intens zou kunnen genieten als hij de kans kreeg. Toch vergeet Miyazaki (bijna) nooit wie Al met al kan ik me geen andere filmmaker voorstellen met dit talent. Waar anders kun je een film krijgen waarin een driejarige (mijn neefje Link) tijdens de verhuizing geboeid stilzit, een zevenjarige (mijn nichtje Amber) het helemaal voor zichzelf vindt (en de'sterrenkracht' van Frankie Jonas en Noah Cyrus kan waarderen), een twaalfjarige (mijn neefje Aaron) die in de recensie stond: 'Natuurlijk was het goed! Alles wat Miyazaki-san doet is goed!' een 32-jarige animatiefan tot tranen toe geroerd door de krachtige regie en schitterende animatie (eh, dat ben ik) en een 58-jarige vrouw (mijn moeder) die in staat is om contact te maken met de moederfiguren (en ik durf te wedden met de oudere chara's) en die houdt van de'schattigheid' van de kindfiguren.<br />En dat is wat ik het meest respecteer aan Miyazaki-san. Hij lijkt op een heel andere manier tot zijn publiek te spreken dan de gemiddelde filmmaker. Oppervlakkig gezien zou 'Ponyo' gezien kunnen worden als een eenvoudig verhaal over een vismeisje dat een voorproefje krijgt van de mensenwereld en daar bij wil horen en van de vriend die ze daar maakt, een jongetje dat Soske heet (een beetje zoals 'De kleine zeemeermin'). Maar hier gaat het om een heel ander niveau. Zoals gebruikelijk bevolkt Miyazaki zijn film met zeer sterke vrouwelijke personages: Ponyo's moeder, Soskes moeder, de oudere dames in een verpleeghuis zijn allemaal echte personages met een eigen wil en een extreem sterke wil.<br />Maar het meisje dat de taart aanneemt, is Ponyo zelf. Als ze eenmaal heeft besloten dat ze de mensenwereld leuk vindt, gebruikt ze gewoon haar eigen wil om haar dromen te verwezenlijken. Haar vader probeert haar onschuldig te houden, en een magische vis, maar de jonge Ponyo weet wat ze wil en wordt gewoon uit eigen wil menselijk. Als ze eenmaal mens is, gaat ze een team vormen met haar vriend Soske, van wie ze heel veel houdt (hoewel misschien niet zoveel als van ham). Soske wordt gevraagd de man van het huis te zijn (op vijfjarige leeftijd) als zijn moeder Lisa besluit dat ze de mensen in het rusthuis waar ze werkt moet helpen tijdens een tyfoon die onbedoeld door Ponyo is veroorzaakt tijdens haar zoektocht naar het menszijn. Frankie Jonas (ja. Hij is familie van de Jonas-broers. Kunnen we dat even vergeten?) geeft misschien wel de beste rol in de film als jonge Soske (wat goed is omdat hij de meeste tekst heeft). Zijn personage heeft ook een sterke wil, maar is ook heel respectvol en vriendelijk <0xE2><0x80><0x93> karaktereigenschappen die jij hebt.' Het is niet waarschijnlijk dat we aan deze kant van de Stille Oceaan een kinderfiguur zullen vinden.<br /><0x3E><0x3E> Uiteindelijk moet Fujimoto de beslissing van zijn dochter en de wens van zijn vrouw, die van hem vervreemd is, verwerken. Hij hoopt dat Ponyo en Soske zich hem 'innig zullen herinneren'. En opnieuw staat Miyazaki toe dat een personage de stereotiepe slechterik wordt. Hoewel Miyazaki hier (om de een of andere reden) enige kritiek op heeft gekregen, is het juist dat wat zijn films zo magisch en toch herkenbaar maakt. In het echte leven is niemand helemaal een slechterik. Alle mensen hebben verschillende tinten grijs. En dat is precies wat Miyazaki met zijn personages doet.<br /><0x3E><0x3E> En dan is er de animatie zelf. In een tijd waarin CGI zeker zou hebben geholpen bij de overvloedige effectenshots in deze film, vooral in het water, heeft Miyazaki ervoor gekozen om helemaal geen CGI toe te voegen. De met de hand getekende animatie was in elk geval gekleurd met digitale middelen, maar elke film in deze film was met de hand getekend en daar was ik erg dankbaar voor. De karakters waren uiterst vloeiend getekend en er leek zelfs een soort lipsynchronisatie op te treden (heel ongebruikelijk voor een animefilm). De achtergronden leken met kleurpotlood te zijn getekend en hadden een geheel eigen effect op het publiek. Zo zag animatie er vroeger uit <0xE2><0x80><0x93> en zo hoorde het er ook uit te zien.<br />Uiteindelijk vond ik Ponyo erg leuk. Zeker niet Miyazaki's beste film (naar mijn mening is die eer nog steeds voorbehouden aan Kiki's Delivery Service), maar nog steeds een tiensterren-pretfilm voor de ENTIRE-familie.
Few would argue that master animation director Hayao Miyazaki is one of the few to hold this ability.<br /><br />(No. Too many are focused on John Lassiter's "amazing" ability to steal other movies plots, turn them into pretty puppet shows and then be lauded as a genius . . . but i digress.)<br /><br />Miyazaki has given us film after film that deals with important mature issues (usually ecologically themed), and has an intelligent script that even the most jaded viewer who would normally despise any film that was animated could thoroughly enjoy if given the chance. Still, Miyazaki (almost) never forgets who will undoubtedly be in the audience of these movies- children.<br /><br />That said, I am at a loss to think of another filmmaker with this ability. Where else are you going to have a film where a three year old (my nephew Link) will sit still throughout the move, enthralled, a 7 year old (my niece Amber) loving it all her own (and able to appreciate the "star power" of Frankie Jonas and Noah Cyrus, a 12 year old (my nephew Aaron) who's review was "of course it was good! Everything Miyazaki-san does is good!," a 32 year old animation fan brought to tears by the powerful directing and gorgeous animation (er, that would be me), and a 58 year old woman (my mother) able to connect with the mother characters (and I'm betting the older charas too) and loving the "cuteness" of the child characters.<br /><br />And that is what I respect most about Miyazaki-san. He seems to speak to his audience in a completely different way than the average filmmaker. On the surface, "Ponyo" could be seen as a simple story about a little fish-girl who gets a taste of the human world and wants to join it and the friend she makes there, a little boy names Soske (somewhat like "The Little Mermaid"), but there is an entire different level at play here. True to form, Miyazaki populates his film with intensely strong female characters Ponyo's Mother, Soske's mother, the older ladies in a nursing home are all genuine characters with minds of their own and extremely strong willed.<br /><br />But the girl who takes the cake is Ponyo herself. Once she decides that she likes the human world, she simply uses her own will to achieve her dreams. Her father is trying to keep her innocent, and keep her a magical fish, but young Ponyo knows what she wants and becomes human out of simply her own determination. <br /><br />Once human, she teams up with her friend, Soske, whom she loves very much (although maybe not as much as ham). Soske is asked to be the man of the house (at age five) when his mother Lisa decides she has to help the people at the rest home where she works during a typhoon that has been inadvertently caused by Ponyo on her quest to become human. Frankie Jonas (yes. He's related to the Jonas brothers. Can we just get past that please?) gives, perhaps, the best performance in the film as young Soske (which is good since he has the most lines). His character is also strong willed, but also very respectful and friendly- characteristics you're not likely to find in a child character on THIS side of the Pacific.<br /><br />In the end, Ponyo's father, Fujimoto must cope with his daughter's decision and his estranges wife's wishes to allow her to be human. He hopes that Ponyo and Soske will "remember him fondly." And once again, Miyazaki REFUSES to allow a character to become the stereotypical "bad guy." Although Miyazaki has (for some reason) received some criticism for this, it is, honestly, what makes his movies magical and yet relatable. No one in real life is completely a "bad person." All humans are various shades of gray. And that is exactly what Miyazaki does with his characters. <br /><br />And then there's the animation itself. In a time when CGI would certainly have helped with the copious amounts of effects shots in this film, especially the water, Miyazaki has chosen to incorporate NO CGI whatsoever. Certainly the hand drawn animation was colored by digital means, but every film in this was hand-drawn and I, for one, was extremely grateful for that. The character animation was extremely fluid, and there even appeared to be some lip-sync going on (quite unusual for an anime film). The backgrounds seemed to be rendered with colored pencil and had an effect all its own on the audience. This is what animation used to look like- and what it SHOULD look like. <br /><br />In the end, I found Ponyo to be thoroughly enjoyable. Certainly not Miyazaki's best (in my opinion, that honor is still held by Kiki's Delivery Service), but still a 10-star fun movie for the ENTIRE family.