Beware, My Lovely is een experimentele studiofilm uit het begin van de jaren vijftig en werd geregisseerd door een man, Harry Horner, die bekendstaat om zijn decorontwerpen. Robert Ryan speelt een klusjesman die door Ida Lupino is ingehuurd om wat huishoudelijk werk voor haar te doen. Het probleem is dat hij een psychopathische moordenaar is en dat niet weet. Juffrouw Lupino is een empathische ziel en probeert Ryan voor zich te winnen, maar zonder veel succes. Hij is niet het soort man dat door mededogen geholpen of genezen kan worden. Dus hebben we een interessante situatie waarin twee mensen het in wezen goed bedoelen, maar een van hen het niet goed kan doen omdat er iets mis is met hem. Hij lijdt aan periodieke black-outs, waarin hij gewelddaden pleegt, die hij later vergeet.<br />In wezen heeft Ryan op Lupino hetzelfde effect als de jager en zijn prooi, of in zekere zin als een sadist. Het publiek komt er al vroeg achter dat Ryan een gestoorde moordenaar is, maar Lupino heeft er veel langer voor nodig. Daarom moeten we met deze wetenschap leven, terwijl we toekijken hoe die arme juffrouw Lupino alles doet wat in haar macht ligt om Ryan voor zich te 'winnen' om de dingen te laten werken, om de klus te klaren, om verder te gaan met haar leven. De film is een studie in geestesziekte, want Ryan is tot niets anders in staat dan de meest rudimentaire vormen van normaliteit, en zodra er een opening komt, doet zijn paranoia zich gelden.<br />Als studie in geestesziekte is de film niet al te indrukwekkend. Waar het in uitblinkt, is het effect van een ernstige geestesziekte, met gevaarlijke psychopathologie in de mix, en het effect daarvan op een normaal mens. In dit opzicht is de film realistisch en meelevend, hoewel hij meedogenloos logisch is in die zin dat we weten dat Lupino Ryan niet kan'repareren', maar dat we wel willen dat ze dat doet. Het resultaat is dat je, als je dat wilt, emotioneel betrokken kunt raken bij deze film als je de melodramatische structuur, bij wijze van spreken, van je af kunt zetten. Langzaam maar zeker laat Horner ons de indeling van het huis van de Lupino's zien, een afschrikwekkend gotisch monster dat nooit als een thuis aanvoelt. We raken vertrouwd met de trap, de keuken en de voorraadkamer, en we komen erachter welke ramen juffrouw Lupino kan gebruiken om te ontsnappen en welke niet.
Beware, My Lovely is an experimental studio film from the early fifties and was directed by a man, Harry Horner, better known for his set designs. Robert Ryan plays a handyman who is hired by Ida Lupino to do some housework for her. The problem is that he is a psychopathic murderer and doesn't know it. Miss Lupino is an empathetic soul and tries to win Ryan over, to little avail. He is not the sort of man compassion could help or cure. Thus we have an interesting situation of two people who basically mean well, but one of them can't do well because there is something wrong with him. He suffers periodic blackouts during which he commits acts of violence, which he later forgets. <br /><br />Essentially the effect Ryan has on Lupino is that of the hunter and his prey, or in another sense a sadist. The audience finds out early on that Ryan is a mad killer, but it takes Lupino much longer. Thus we must live with this knowledge as we watch poor Miss Lupino try everything in her power to 'win' Ryan over in order to make things work, get the job done, get on with life. But getting on with things isn't in Ryan's makeup, as he is incapable of any but the most rudimentary forms of normality, and as soon as there is an opening his paranoia asserts itself. <br /><br />As a study in mental illness the movie isn't too impressive. What it's superlative at is showing the effect of major mental illness, with dangerous psychopathology in the mix, and its effect on a normal person. In this regard the film is realistic and compassionate, though relentlessly logical in that we know Lupino can't 'fix' Ryan, yet we want her to. The result is that, if one is willing, one can get extremely involved in this film emotionally if one can put aside, so to speak, its melodramatic structure.<br /><br />Horner shows us, gradually, the layout the Lupino house , a forbidding gothic monstrosity that never feels like a home. We become familiar with staircase, kitchen and pantry; and we come to know which windows Miss Lupino can use for an escape and which ones she can't.