Voor een land dat enkele van's werelds beste dramaturgs heeft voortgebracht en zo'n rijk muzikaal erfgoed heeft, is het voor mij altijd een bron van verbazing geweest waarom zoveel van de Ierse thuisbioscoop zo afschuwelijk is. Misschien omdat juist degenen die talent hebben op het gebied van de Ierse cinema hun geboorteland al snel hebben verruild voor een carrière in Groot-Brittannië of Amerika (Colin Farrell is daar een recent voorbeeld van), en omdat de echt succesvolle Ierse regisseurs die in Ierland zijn blijven werken en Ierse onderwerpen hebben gekozen, hun films hebben gemaakt met internationaal geld en met het oog op de internationale markt. Ik denk in het bijzonder aan Jim Sheridan en Neil Jordan, die afwisselend films met een Ierse setting en projecten in het buitenland draaien.<br />'Middletown' is echter wel degelijk een Ierse film, ook al zijn twee van de voornaamste acteurs Engelsen. Het is in elk geval een goede film in zijn soort en zou de trend hebben kunnen keren dat Ierse films eigenlijk niet zo goed zijn. (Paddy Breathnachs 'I Went Down', geschreven door de briljante jonge toneelschrijver Conor McPherson, is een cruciale uitzondering.) Helaas is dit fundamentalistische verhaal dat zich afspeelt in een fictief Iers stadje, waarschijnlijk in Noord-Ierland, te oordelen naar de accenten (Mid-Ulster Bible-Belt, als je het mij vraagt), en waarschijnlijk in het recente verleden (de jaren vijftig? de jaren zestig?), zo overdreven dat het eigenlijk belachelijk is. <br /><0x3E> Niets in de film klinkt echt en je kunt er niets aan doen dat je het gevoel hebt dat de schrijver, Daragh Carville, sterk is beïnvloed door Flannery O'Connor en dat de hele zaak misschien zinniger zou zijn geweest als het zich in de Amerikaanse bijbelgordel had afgespeeld en niet in Ierland, waar zelfs de meest extreme protestantse fundamentalist nooit zo gek is geweest als hij. Het is allemaal bedoeld om op een grootse guignolachtige manier grimmig te zijn en dat is het zeker, hoewel ik meer geneigd was tot gegiechel dan tot gegrinnik bij de capriolen van dominee Matthew Macfayden. Hij heeft het Ulster-accent helemaal te pakken en er is niets mis met zijn acteerwerk of eigenlijk met dat van Daniel Mays als zijn broer, Gerard McSorley als zijn vader of Eva Birthistle als Mays' vrouw, maar het script is zo ontstellend onsamenhangend dat goed acteerwerk de film niet kan redden. Dus in plaats van een stap omhoog op de ladder van de Ierse cinema is 'Middletown', vrees ik, de zoveelste nagel aan zijn doodskist.
For a country that has produced some of the world's finest dramatists and has such a rich musical heritage it has always been a source of bewilderment to me why so much of Ireland's home-grown cinema has been so appalling. Perhaps because, by its very nature, those talented in the field of Irish cinema have been quick to abandon their native shore for careers in Britain or America, (Colin Farrell is a recent case in point), and that the really successful Irish directors that have continued to work in Ireland and with Irish subjects have made their films with international money and an eye on the international market. I am thinking particularly of Jim Sheridan and Neil Jordan who alternate between films with an Irish setting and projects filmed abroad.<br /><br />"Middletown", however, is very much an Irish film even if two of its principal actors are English. It's certainly well-made of its kind and might have bucked the trend that Irish films aren't really very good; (Paddy Breathnach's "I Went Down", written by the brilliant young playwright Conor McPherson, is a crucial exception). Unfortunately this tale of fundamentalism set in a fictitious Irish town, presumably in the North of Ireland judging by the accents, (Mid-Ulster Bible-Belt, if you ask me), and presumably in the recent past, (the fifties? the sixties?), is so over-the-top that it really is quite ridiculous.<br /><br />Nothing in the film rings true and you can't help feeling it's writer, Daragh Carville, has been strongly influenced by Flannery O'Connor and that the whole thing might have made more sense had it been set in the American bible-belt and not in Ireland where even the most extreme Protestant fundamentalist was never quite as loony as this. It's all meant be to be grim in a grand guignol kind of way and it certainly is, though I was more prone to giggles than frisson's at the right Reverand Matthew Macfayden's antics. He has the Ulster accent off pat and there is nothing wrong with his acting or indeed that of Daniel Mays as his brother, Gerard McSorley as his father or Eva Birthistle as Mays' wife but the script is so appallingly derivative that good acting can do nothing to save the film. So rather than a step up the ladder for Irish cinema "Middletown" is, I'm afraid, just another nail in its coffin.