Flashdance is een van die afschuwelijke, stomme films waar je eigenlijk wel van geniet, alleen omdat ze zo stom zijn. Ik heb hem net op tv gezien & mijn vriend en ik stonden ervan te kijken hoe stom het was. Het is waar dat Don Simpson en de andere producenten op het idee kwamen van een tamelijk goedkope, oppervlakkige film met een hoop zwetende lijven om een soundtrack van (toegegeven, pakkende) pop te verkopen, dus Flashdance is een vreemd soort pionier: de eerste MTV-film. Adrian Lyne begon met reclame en die is te zien omdat Flashdance bijna een reclamespot op zichzelf is. Je hebt al besloten om hem te kijken maar de film heeft een vreemde, paniekerige ondertoon, alsof hij...' Het verhaal is flinterdun (ik kan echt geen andere film bedenken met minder plot) en het slaat nooit ergens op, maar het is een heel gekunstelde, berekenende film, dus hij voelt consistent. Er wordt gezegd dat de film gedateerd is, maar Flashdance was altijd al waardeloos. Kijkers in het begin van de jaren tachtig wisten dat het gewoon een goedkope T&A was, maar hij werkt op zijn eigen dwaze manier. Er is een sentimentele romantiek voor de meidenfilmsterretjes en stapels glibberige, kronkelende vrouwenlichamen voor hun afspraakjes, allemaal gericht op een pompend discoritme. Hoe kon het misgaan? Het helpt dat de dialoog zinloos is, zodat je een popcornhapje kunt pakken zonder iets belangrijks te missen, en als je niet van dit soort dingen houdt, kun je altijd lachen om de 'interpretatieve dans' die te zien is. De scène waarin een stand-in voor Jennifer Beals op het podium stuiptrekt/danst voor een tv met een ventilator erin en een gezicht vol witte clownsmake-up had ons in de ban. Een oprecht schuldig genoegen.
Flashdance is one of those awful, stupid movies that you actually kind-of enjoy, just because they're so crap. I just watched it on TV & my friend and I were amazed at how dopey it was. It's true that Don Simpson and the other producers came up with the idea of a fairly cheap, lowbrow flick with lots of sweaty bodies to help sell a soundtrack of (admitedly catchy) pop, so Flashdance is an odd sort of pioneer: the first MTV movie. Adrian Lyne started out in advertising and it shows because Flashdance is almost a commercial for itself. You've already decided to watch it but the movie has this weird, panicky undercurrent, as though it's frightened that you might change your mind at any moment. It keeps selling itself to you over and over, all the way through, using slick commercial-style editing and glossy close-ups of jiggling breasts. The story is wafer thin (I honestly can't think of another film I've seen with less plot) and it never makes much sense, but its a very contrived, calculating movie, so it feels consistent. People say it's dated but Flashdance was always rubbish. Viewers in the early 80's knew it was just cheesy T&A but it does work in its own silly fashion. There's soppy romance for the chick-flick crowd and stacks of oily, writhing female bodies for their dates, all set to a pumping disco beat. How could it fail? It helps that the dialogue is pointless, so you can grab a popcorn without missing anything major and, if this sort of thing isn't your cup of tea, you can always laugh at the 'interpretive dance' on display. The scene where a stand-in for Jennifer Beals convulses/'dances' on stage in front of a TV with a fan in it and a face full of white clown make-up had us in stitches. A genuine guilty pleasure.