De meeste kritieken op deze film zijn behoorlijk accuraat geweest. Het is anderhalf uur tijdverspilling om een stel heel knappe middelbare scholieren te volgen die over het leven jammeren en huilen. Er zijn ongeveer twintig minuten magie en absoluut geen angstaanjagende of opwindende momenten. Onze actrice wordt behandeld als een stuk stront en lijkt volmaakt tevreden met haar rol. De hoofdpersonen, die zoons van een ip-monteur, zijn wandelende reclame voor elke popcultuurwinkel. Je kunt geen contact met ze hebben, je kunt ze verdomme nauwelijks begrijpen. Het verhaal loopt over zichzelf heen en als het eindelijk bij de eindstrijd komt, is het niet meer dan een volleybalwedstrijd die niet deugt.' Het zou lang genoeg moeten duren om het goed te maken met dat verkreukelde script dat ze uit de ok hadden gepikt.
Most of the critiques on this flick have been pretty damn accurate. It is an hour and half waste of time, following a bunch of very pretty high schoolers whine and cry about life. There is about twenty minutes of magic, and absolutely no scary or thrilling moments. Our actress are treated like pieces of ass, and seem to be perfectly happy with their position. The lead characters, these sons of ipsmith are walking poster boys for any pop culture clothing store. You can't relate with them, hell you barely can understand them. The story steps all over itself and when it finally gets to the final battle, its no more than a volleyball match that doesn't last long enough to make up with this trashed script raped from the O.C.