Christina Ricci gefeliciteerd met het maken van deze film en met het feit dat ze dit belangrijke onderwerp heeft weten om te buigen tot iets geweldigs. Ricci is mijn favoriete actrice: ze is zo getalenteerd, zo natuurlijk, haar reacties zijn perfect en dat geldt ook voor de energie die ze voortdurend uitstraalt, waardoor ze geloofwaardigheid verleent aan de vaak verkeerd geïnterpreteerde term'ster'.<br />De film mist zijn doel om diverse redenen, maar misschien nog wel het meest vanwege het feit dat het verhaal zich niet aan het scherm lijkt te kunnen aanpassen om er een meeslepend verhaal van te maken... daarover later meer. De cast is op het eerste gezicht uitstekend, maar nu ik erover nadenk: Jessica Lang als de joodse moeder is te protestants en niet helemaal juist, en Ann Hetch is dat niet.' Het komt niet in de buurt van het medeleven en de toewijding van de psychiater uit het boek, en als je een film maakt, hoe kun je dan rechtvaardigen dat je nee zegt tegen Anne Heche en Jessica Lange? Maar de echte problemen zitten hem in de opbouw van de film: ten eerste dat er geen blijvende sympathie kan worden gewekt voor de rol van Elizabeth Wurtzle, en ten tweede dat er niets zinnigs gezegd kan worden over de maar al te alledaagse en afschuwelijke situatie waarin dit arme meisje zich bevindt.<br />Helaas geldt dat ook voor de flashback-opbouw. Lizzy komt er alleen maar beter uit voor de geest dan de meeste tieners, maar lang niet zo verschrikkelijk ziek als ze in het boek overkomt. Dat is een groot probleem. Dit verhaal moest van begin tot eind en vanaf de bank van de therapeut worden verteld. Ze is pas acht of negen als haar depressie begint als gevolg van verwoestende sociale factoren, zowel in de maatschappij als thuis, en dat is een cruciaal moment om niet alleen de gepaste sympathie voor haar op te wekken, maar ook voor de ernst van haar geval. Ze is zo getalenteerd en zo'n kwetsbare en ontevreden geest zo vroeg in haar leven, dat het hart niet anders kan dan zich tot haar wenden vanwege haar slachtofferschap. Dit wordt over het hoofd gezien op de film. Uiteindelijk moet je je neerleggen bij wat de film probeert te zeggen: het is een biopic over een meisje dat zwaar getroffen is, maar het is ook een film over een land dat zijn zaakjes niet op orde kan krijgen; dat staat heel duidelijk in het boek, maar interessanter is het niet in de film, waarin de uitverkorenen van Harvard nog meer in de war zijn dan de gemiddelde student. De film slaagt er uiteindelijk niet in om een van beide boodschappen dwingend over te brengen, en dat is jammer. Is Prozac iets goeds of iets slechts, of een gemengde zegen of een schijnbare noodzaak in een land waar zoveel mensen niet kunnen functioneren zonder een chemische kruk? Dit zijn taaie en uitdagende concepten om mee te werken en de tekst probeert niet echt om ze op een min of meer aantrekkelijke manier aan te pakken. De ramp met de Challenger is een interessant beeld om een niet goed functionerend Amerika mee te symboliseren, maar dat heeft niet het effect dat het zou moeten hebben vanwege de verkorte en onvoldoende eerdere ontwikkeling van beheersende thema's.<br />Ricci's acteerprestaties zijn strak en oprecht, en een van de beste uit haar acteercarrière.<br />Michele Williams is ook uitmuntend in haar rol.
Congratulations to Christina Ricci for making this movie and putting her mojo behind this important subject and trying to make a great film. Ricci is my favorite actress: She is so gifted, so natural, her reactions are perfect and so is the energy she constantly radiates, which gives credence to the often misapplied term "star." <br /><br />The film misses its mark for lots of various reasons, but perhaps most notably for the story's seeming unadaptability to the screen in making it a compelling narrative...more on that later. The cast at first glance is excellent, but come to think of it, Jessica Lang as the Jewish mother is too Protestant and not exactly right, Ann Hetch doesn't come close to showing the compassion and dedication of the psychiatrist from the book, and when your making a movie, how can you justify saying no to Anne Heche and Jessica Lange? But the real problems are in the film's construction: first in the failure to elicit any kind of lasting sympathy for the Elizabeth Wurtzle character, and second to say anything meaningful regarding the all too common and horrible situation that this poor girl finds herself in. <br /><br />Unfortunately do to the flashback construction, Lizzy merely comes off as certainly more affected teenager than most, but not nearly as devastatingly ill as she comes off in the book. This is a major problem. This story had to be told from beginning to end and from the therapist's couch. She is only eight or nine when her depression starts due to devastating social factors, both society and the home, and this is a crucial point in not only eliciting the proper sympathy for her but also of the gravitas of her case. She is so talented, and such a vulnerable and disaffected spirit so early on, that one's heart can't help but reach out to her due to her victimization. This is missed on the film.<br /><br />Ultimately one has to come to terms with what the film is trying to say: it is a biopic of one severely affected girl, but also it is a film about a nation who can't get its act together; that is very clear in the book but interestingly not in the film where the chosen at Harvard are even more messed up than the average college enrollee. The film finally isn't able to get either of these messages across compellingly, and that's too bad. Is Prozac a good thing or is it a bad thing, or a mixed blessing or a seeming necessity in a country in which so many people can't function without a chemical crutch? These are tough and challenging concepts to work with and the writing does not really attempt to address any of them in a more or less engaging way. The Challenger disaster is an interesting image to symbolize a dysfunctional America, but that doesn't have the effect it's suppose to have due to the crosscutting and insufficient earlier development of controlling themes.<br /><br />Ricci's performance is tight and heartfelt, and one of the best of her acting career.<br /><br />Michele Williams is also superb in her role.