Ik was een jaar of veertien toen ik de musicalversie van Lost Horizon zag. Ik was zo dol op de film en de liedjes dat ik een paar keer naar de bioscoop ging om hem keer op keer te zien. Mijn moeder kocht de elpee en ik leerde de liedjes uit mijn hoofd, net als bij 'The Sound of Music' (die mensen in Oostenrijk nauwelijks kennen). Ik denk dat het probleem met sommige van die zelfbenoemde critici is dat ze geen romantische ziel hebben en de film niet door de ogen van een jonge tiener zien. Misschien is hij een fan van Ingrid Bergman, maar ik was gelukkig met Liv Ullman. Kon Ingrid Bergman zingen en dansen? Wat was er zo geweldig aan haar? Misschien waardeerde de criticus haar niet omdat hij een nieuwe bril of contactlenzen nodig had, want hij zag een grote gelijkenis tussen Liv Ullman en Bill Clinton. Het was het idee en het verhaal achter de film, de filosofie, die de belangrijkste en interessantste factor was, en een muzikale kleurstelling maakte de film alleen maar amusanter en leuker zonder de intellectuele aspecten te beschadigen. Het is jammer dat veel andere films met zogezegd grote acteurs en actrices met onbelangrijke thema's of verhalen in vergelijking daarmee ontzettend saai zijn.
I was about 14 years old as I saw the musical version of Lost Horizon. I loved the film so much as well as the songs that I went several times to the cinema to see it again and again. My mother bought the LP and I learnt the songs off by heart, just as I did with "The sound of Music" (which people hardly know in Austria). I think the problem with some of these self-appointed critics who's comments get published is that they don't have a romantic soul and didn't see the film through the eyes of a young teenager. Maybe he is an Ingrid Bergman fan but I was happy with Liv Ullman. Could Ingrid Bergman sing and dance? What was so great about her? Perhaps the critic did n't appreciate it because he needed new glasses or contact lenses since he sees a close resemblance between Liv Ullman and Bill Clinton. It was the idea and story behind the film, the philosophy, which was the most important and interesting factor and a musical in colour just made it more entertaining and enjoyable without damaging the intellectually appealing aspects. It's a shame that many other films with so called great actors and actresses with unimportant themes / stories are utterly boring in comparison.