Ik was behoorlijk onder de indruk van het verhaal van Martha en hoe het de emotionele harten van het publiek beroerde en hoe het de familie moet hebben geraakt. De voor-achterwaartse beweging van de vertelling was goed gedaan, en normaal geniet ik niet van films met de terug-naar-vorige-effecten. Tijdens de hele ontwikkeling van de film had ik het gevoel dat 'Tommy het vast en zeker heeft gedaan'. Het geeft je een gevoel van hoe deze mensen hun leven leidden, bijna volledig verstoken van elkaar, en van de gevolgen als je geen zin hebt om de vraag te beantwoorden: 'Het is tien uur. Weet je waar je kinderen zijn?' En verder: 'Wat zijn ze in godsnaam aan het doen?'!! Of: 'Kan mij dat wat schelen?'! Rijke, verwende snotapen die letterlijk wegkomen met moord. Dat dachten ze tenminste...
I was quite impressed with the narration by Martha and how it pulled on the emotional heartstrings of the audience as well as how it must have impacted the family. The forward-backward motion of the storyline was well-done, and normally I don't enjoy movies with the flash-back/flash-forward effects. I felt during the whole evolution of the movie that "surely Tommy did it". It leaves you with a sense of how these people lived their lives almost totally devoid of each other and the consequences of not having any desire to answer the question, "It's 10 o'clock. Do you know where your children are?" And furthermore, "What the heck are they doing?"!! Or "Do I care?"!! Rich, spoiled brats literally getting away with murder. Or so they thought.......