Iets van een teleurstelling. Lee J. Cobb is het anti-vakbondshoofd van Roxton Garments in New York. Zijn zakenpartner wordt vermoord als er een lift wordt losgelaten en hij zevenentwintig verdiepingen naar de bodem van de schacht valt, in de engste scène van de film.<br />Cobb weet het niet, of wil het niet beseffen, maar de man achter de moord is Richard Boone, die het bedrijf beschermt tegen vakbondsleiders.<br />Dan komt Cobbs zoon, Kerwin Mathews, terug uit Europa, vastbesloten om het vak te leren en samen met zijn vader een schone zaak te runnen. Hij is geschokt <0xE2><0x80><0x93> geschokt! <0xE2><0x80><0x93> als hij hoort dat Boone de vakbondsleden heeft afgetuigd en een paar van hen heeft vermoord die onherstelbaar irritant zijn geworden. <br />Robert Loggia is een van de organisatoren die wordt vermoord door een paar van Boones bullebakken, onder leiding van Wesley Addy. Loggia laat een weduwe achter, Gia Scala, met wie Mathews, begrijpelijk en passend, een relatie aangaat.<br /><br />Uiteindelijk moet Cobb boeten voor zijn zelfbedrog, krijgen Addy en Boone hun verdiende loon en eindigt Mathews met de sappige Scala, naar wie een operagebouw is vernoemd.<br />Er zit geen sprankje leven in de dialogen. Een paar regels zijn woordelijk uit 'On the Waterfront' gestolen: 'pistoleros', 'je praat jezelf het graf in'. De plot is schematisch en er zitten absoluut geen verrassingen in. Vincent Shermans aanwijzingen zijn voor de gewone man. De foto's zijn saai en ongeïnspireerd, hoewel er een paar mooie foto's van de straten van New York bij zitten.<br />Lee J. Cobb kan acteren. In dit geval moet het hem gemakkelijk afgegaan zijn, want hij speelt Johnny Friendly uit 'On the Waterfront', alleen deze keer met een warm hart. Richard Boone kan ook acteren. Joseph Wiseman, in een bijrol, doet het goed. Gia Scala slaat haar slag, zegt wat het script vraagt en doet wat de regisseur haar opdraagt. Een oogverblindende vrouw, haar leven al vroeg verzuurd. De regisseur en fotograaf doen goed werk met Wesley Addy. Hij heeft wit haar, een bleek gezicht, ogen met de kleur van een gletsjermeer en hij...' Hij is een man van de wereld die soms door een groothoeklens schiet en dan zijn verrassend vlezige lippen verandert in die van een soort parasitaire vis. Maar ik zie hem niet als een spierbonk. Hij en Boone hadden van rol moeten wisselen. Harold J. Stone is zijn betrouwbare zelf, hoewel hij gedwongen is om als Tony meer 'Italiaans' te zijn dan hem van nature afgaat. Niemand anders in iets wat op een grote rol lijkt is meer dan middelmatig, en sommige acteurs halen zelfs die grens niet. Kerwin Mathews mag in het echte leven dan een aardige vent zijn, maar hij is minzaam steriel en hoort thuis in een huiselijk drama dat's middags op de televisie wordt uitgezonden.<br />Geweldige titel, suggereert intriges en schaduwen. Een paar goede mensen in de cast. Een potentieel explosief onderdeel van een bedrijf waar niemand veel van weet, maar dat miljoenen waard is.<br />En het komt er allemaal zo uit.
Something of a disappointment. Lee J. Cobb is the anti-union head of Roxton Garments in New York. His partner in the business is killed when an elevator is unleashed and plunges twenty-seven floors to the bottom of the shaft, in the scariest scene in the film.<br /><br />Cobb doesn't know it, or doesn't let himself realize it, but the man behind the killing is Richard Boone, who protects the business from union organizers.<br /><br />Then Cobb's son, Kerwin Mathews, returns from Europe determined to learn the business and join his father in running a clean shop. He's shocked -- shocked! -- to learn that Boone has been clobbering the union members and killing a few who have become irretrievably irritating.<br /><br />Robert Loggia is one of the organizers who is killed by a couple of Boone's goons, led by Wesley Addy. Loggia leaves behind a widow, Gia Scala, with whom Mathews, understandably and decorously, takes up.<br /><br />In the end, Cobb pays for his self deception, Addy and Boone get their just desserts, and Mathews winds up with the succulent Scala, after whom an opera house is named.<br /><br />There isn't a sparkle in any line of dialog. A couple of lines are stolen verbatim from "On the Waterfront" -- "pistoleros", "you'll talk yourself right into the grave." The plot is schematic and holds absolutely no surprises. Vincent Sherman's direction is pedestrian. The photography is flat an uninspired, though there are a couple of nice shots of New York streets.<br /><br />Lee J. Cobb can act. In this case, it must have been easy for him because he replays Johnny Friendly from "On the Waterfront," only this time with a soft heart. Richard Boone can act too. Joseph Wiseman, in a minor part, does a good job. Gia Scala hits her marks, says what the script demands, and does what the director tells her to. A stunning woman, her life soured early on. The director and photographer do a good job on Wesley Addy. He has white hair, a blanched face, eyes the color of a glacial lake, and he's sometimes shot through a wide-angle lens than turns his surprisingly fleshy lips into those of some kind of parasitic fish. I don't see him as a low-tier muscle man though. He and Boone should have switched roles. Harold J. Stone is his reliable self, although he's forced to be more "Italian", as Tony, than comes naturally to him. Nobody else in anything resembling a major part is more than mediocre, and some performers don't clear even that bar. Kerwin Mathews may be a nice guy in real life, but he's blandly sterile and belongs in domestic dramas on afternoon television.<br /><br />Great title, suggestive of intrigue and shadows. Some good people in the cast. A potentially explosive expose of a business nobody knows much about but which deals in megabucks.<br /><br />And it all comes out like this.