Ik ging met mijn familie naar de film kijken, die een overtuigend verhaal verwachtten, zoals'meneer' en'mevrouw', en ze keerden diep teleurgesteld naar huis terug. Dit is dus een waarschuwing voor alle 'betrouwbare verhalenvertellers' om weg te blijven. 15 Park Avenue probeert geen vragen te beantwoorden of morele oplossingen te bieden voor de behandeling van geestelijk gestoorden, eerder is de bedoeling luid en duidelijk. Het stelt vragen aan ieder menselijk wezen, gezond of niet, aan de realiteit. Het roept in feite zelfs twijfels op over mijn voorgewende gevoel van geestelijke gezondheid, de veiligheid, de slavernij, de bevrediging die ik in het heden vind, is het echt wat ik ben of creëert het werkelijk een illusie waaraan wij ons allemaal wanhopig en soms onwetend vastklampen om de verwaarloosde'meethi' valse troost te bieden? Waarom doet anjali zo maniakaal haar best om haar geestkracht te tonen terwijl ze werkelijk gekweld wordt door het besef dat ze een monster aan het worden is? Zijn we niet allen die denken dat we ''normaal'' zijn, werkelijk monsterlijk en diep vanbinnen hulpeloos kwetsbaar? Is het niet beter om zelfs maar krankzinnig gelukkig te zijn dan de indruk te wekken van ''normaal'' terwijl je je kwetsbaarheid probeert te onderdrukken? _toethi_ doet dat dapper, waanzinnig, oprecht, en de maatschappij betitelt haar als ''schizofreen'' <0xE2><0x80><0x93> het einde bracht me eerst in verwarring, maar dan besef je dat _toethi_ dapperheid en oprecht geloof haar hebben gebracht waar ze wilde zijn. Ze vond wat ze zocht, zonder zich iets aan te trekken van wat de maatschappij over haar zoektocht te zeggen had. En het zijn de schijnbaar 'echte' mensen <0xE2><0x80><0x93> anjali, de psychiater, en jojo <0xE2><0x80><0x93> die nooit iets bereiken. Mijn familie denkt dat ik ook schizofreen ben in mijn pogingen een film te begrijpen die voor de rest van de wereld grotendeels 'gek' is.
i went to watch this film with my family who were expecting a neatly conclusive story like ''mr.& mrs.iyer''.and they returned home thoroughly disappointed.so,this is a warning to all ''conclusive story lovers'' to stay away.15 park avenue does not seek to answer questions or provide moral solutions on how to treat the mentally challenged.rather its intention is loud and clear.it questions every human being's,sane or not,sense of reality.in fact for me it even arouses doubts about my taken-for-granted sense of sanity.the security,bondage,satisfaction that i find in my present,is it really what i am or does it really create an illusion that all of us desperately and sometimes ignorantly cling on to just to falsely console the neglected 'meethi' which exists in all of us in some way or the other? so,why does anjali so maniacally makes it a point to show off her strength of mind when she is really harrowed by the realization that she is becoming a monster?aren't we all who think we are ''normal'' ,really monstrous and helplessly vulnerable about it deep down inside? is it not better to be happy even insanely,than to create the impression of 'normalcy' while suppressing one's fragility? meethi bravely,madly,sincerely does that.and society labels her as ''schizophrenic''.the ending did confound me at first,but then you realise that meethi bravery and sincere belief took her where she wanted to go.she found what she was searching for,not caring what society had to comment upon her search. and it is the seemingly 'real' people - anjali,the psychiatrist,and jojo- who never reach anywhere.my family thinks that i am schizophrenic too in trying to make sense of a film that is largely 'insane' to the rest of the world.anyone else willing to believe in my sense of reality...........?