Ik was erg onder de indruk van de laatste productie van Mick Molloy. Als fan van hem was ik gewend aan een ander soort humor dan hier ten gehore werd gebracht. Hij koos wijselijk voor een subtielere, bredere stijl van komedie in Crackerjack, in plaats van zijn gebruikelijke lage voorhoofd en ondoorgrondelijke gezichtsuitdrukking. Het is soms inconsistent en onnauwkeurig, maar een fatsoenlijk script gaat daar voorbij en zorgt voor een onderhoudende kijk. Onder regie van Paul Moloney (die bijna elke Australische tv-serie heeft geregisseerd die je je maar kunt voorstellen) vertelt Crackerjack het verhaal van Jack Simpson, een vent die alleen maar lid is van zijn bowlingclub omdat hij daar een parkeerplaats heeft. Als de club in financiële problemen komt, is hij gedwongen om mee te doen in een poging het geld bij elkaar te krijgen om te voorkomen dat de club een toevluchtsoord wordt voor pokermachines. Een bekende en succesvolle formule, die goed wordt aangepakt. Het valt niet te ontkennen dat de film zijn succes te danken heeft aan de geweldige cast van Molloy. Hij leek een uitstekende verstandhouding te hebben met Samuel Johnson, en een uitstekende chemie met Judith Lucy, en hoewel het personage waarschijnlijk niet veel verschilt van zijn eigen persoonlijkheid, kun je je niet aan de indruk onttrekken dat je je afvraagt waarom hij niet eerder met de film was begonnen. Om de ervaren cast, de verrukkelijke steun van Frank Wilson en Bill Hunter, glad te strijken en vaak hun scènes te stelen. Het zijn twee uitstekende acteurs en het paar speelt hun rollen met gemak. Als 'My Big Fat Greek Wedding' niet zo'n enorm succes was geweest, zou Crackerjack het tot nummer 1 van de Australische kassa hebben gebracht, maar als je bedenkt waar de film over gaat en wie erbij betrokken zijn, was het al een hele prestatie om tot nummer 2 te komen. Al met al een geestige, grappige film. Geweldige cast, geweldige crew en een geweldige soundtrack, die samen een van de betere Australische films van 2002 maken.
I was very impressed with the latest production from Mick Molloy. As a fan of his, I was used to a different kind of humour than displayed here. He wisely opted with a more subtle, broad style of comedy in Crackerjack, rather than his usual low brow, in-your-face ramblings. It is, at times, inconsistent and un-even, but a decent script works past that, and makes for some entertaining viewing. Directed by Paul Moloney (who has directed almost every Australian TV series imaginable), Crackerjack tells the story of Jack Simpson, a bloke that belongs to his local bowls club for the sole reason of parking. When the club hits financial trouble, he is forced to bowl competitively in an attempt to raise the funds to save the club from becoming a poker machine haven. A familiar, and successful formula, that is handled well. There is no denying that the film owes it's success to the great casting of Molloy. He seemed to have a great rapport with Samuel Johnson, and excellent chemistry with Judith Lucy, and while the character is probably not a far stretch from his own personality, you can't help but wonder why he hadn't tried his arm at film earlier. To smooth out the in-experienced cast, the delightful Frank Wilson and Bill Hunter support, and often steal their scenes. They are two fine actors and the pair cruise through their roles with ease. Had it not been for the huge success of 'My Big Fat Greek Wedding', Crackerjack would have made it to number 1 at the Australian box office, but when you consider what he film is about and who is involved, even making it to number 2 was an outstanding effort. All in all, a witty, feel-good movie. Great cast, great crew, and a great soundtrack, combine to make one of the better Australian films of 2002. 7/10.