Ondanks zijn hoogstaande ambities moet Zurlini's film als een mislukking worden beschouwd. Het is één ding om een wereld te creëren waarin de kijker de verveling en de angst voelt die de hoofdpersoon ervaart (wat Zurlini volgens mij ook probeerde). Het is iets heel anders om een film te maken die op zich saai en zinloos is. Ondanks de prachtige cinematografie op een spookachtige locatie <0xE2><0x80><0x93> en een prachtige score <0xE2><0x80><0x93> lokt de film het publiek nooit naar binnen. Te veel is onbedoeld grappig (het nepgeluid van druipend water in Drago's kamer bijvoorbeeld, of de stille film waarin een paar van de acteurs een overval plegen) of gewoon verwarrend (waarom wil Drago precies de eerste keer het fort uit? voor de film als coherent werk zou slagen.
In spite of its high-minded ambitions, Zurlini's film must be seen as a failure. It's one thing to create a world which draws the viewer into feeling the tedium and angst experienced by the protagonist (which I think is what Zurlini was attempting). It's another thing entirely to make a film that is itself tedious and meaninglessly episodic. Despite beautiful cinematography at a haunting location - and a wonderful score - the film never lures the audience in. Too much is unintentionally funny (the phony sound of dripping water in Drago's quarters, for example, or the silent-movie mugging by some of the actors) or simply confusing (Why exactly does Drago want to leave the fort the first time?) for the film to succeed as a coherent work.