De driedelige serie eindigde gisteravond op PBS, wat volgens mij de eerste keer was dat de serie breed werd uitgezonden voor een Amerikaans publiek. De rijke tekst en de unieke kwaliteit van de filmopnamen zijn hoogtepunten. Het lijkt heel nieuw om een actiespel te zien en te horen met gebruikmaking van de taal van Georgisch Engeland, waarbij Jane Austens gefilmde salons het voornaamste voorbeeld zijn van die vorm van spreken. Toch is het de omvang van het drama die de zintuigen overweldigt, waardoor de vreemde taal perfect in elke scène past. Een dergelijke openlijke blootstelling aan een oude werkelijkheid roept herinneringen op aan literaire giganten als Tolstoj of Shakespeare, terwijl het tegelijkertijd onderhoudend is op de manier van een C.S. Forester of Patrick O'Brian-zeesage. De universaliteit van de fundamentele menselijke conditie ligt in het middelpunt ervan.<br />Narrator Talbot, gespeeld door een acteur met de bijna volmaakt toepasselijke naam Benedict Cumberbatch (daar kan zelfs Dickens niet aan tippen!) tussen saai jingoisme en extreme kwetsbaarheid, een krachttoer van de acteur. Ik kan me zelfs niet herinneren dat ik bij deze zeer goede cast ooit een misstap van interpretatie heb opgemerkt. Dat is niet alleen een eerbetoon aan de acteurs zelf, maar ook aan de regisseur.<br />Het meest indrukwekkende element is echter hoe het volmaakte leven aan boord van een oorlogsschip op weg naar Australië in het begin van de negentiende eeuw wordt gepresenteerd. Dat geldt vooral voor de manier waarop de beweging van het schip zelf bijna een personage wordt, iets waar zeeverhalen zelden rekening mee houden, behalve als achtergrond. Iedereen die ooit in levenden lijve mal de mère heeft meegemaakt, zal het onmiddellijk herkennen, en des te meer beseffen hoe moeilijk het moet zijn geweest om het binnen de context van de film te herscheppen.<br />Dit is geen fantasierijke Piraten van de Caraïbische Zee. Er moet enige moeite worden gedaan om de nuances ervan te begrijpen.
The three-part series ended last night on PBS, which I believe was its first wide exposure to an American audience. The richness of its text and the unique quality of its filming are high points. It seems very novel to view and hear an action play employing the vernacular of Georgian England, Jane Austen's filmed drawing rooms being the primary example of that form of speech. Yet it is the scope of drama overwhelming the senses that makes quaint language fit perfectly into each and every scene. Such bold exposure to an old reality is evocative of literary giants like Tolstoy or Shakespeare while at the same time entertaining in the manner of a C. S. Forester or Patrick O'Brian sea saga. The universality of basic human condition lies at its center.<br /><br />Narrator Talbot as played by an actor with the almost perfectly appropriate name of Benedict Cumberbatch (surely not even Dickens could beat that one!) alternates between stodgy jingoism and extreme vulnerability, an acting tour de force. Indeed, I cannot recall among this very fine cast any misstep of interpretation. That is a tribute not only to the actors themselves, but to the director as well.<br /><br />The most impressive element, however, is how perfectly life aboard a man-of-war en route to Australia in the early 1800's is presented. That is especially true of how the motion of the ship becomes almost a character itself, something sea stories rarely take into account except as backdrop. Anyone who has ever experienced mal de mer in person will recognize it instantly, and appreciate all the more how difficult it must have been to recreate within the context of filming.<br /><br />This is no fanciful Pirates of the Caribbean. Some effort must be expended in attaining an understanding of its nuances.