Afgezien van de prachtige beelden die dankzij de Nieuw-Zeelandse filmmaker Alun Bollinger zijn gemaakt, is deze film de moeite van het bekijken niet waard.<br />De verhaallijn is zo fragmentarisch en onvolledig dat het moeilijk is om te weten wat er op een bepaald moment aan de hand is, en net als je denkt dat je het volgt, verandert de richting weer, als een verdwaalde puppy.<br />De muziek is afschuwelijk, te veel gebaseerd op uiterst emotionele stukken die het publiek proberen te dwingen zich op een bepaalde manier te voelen, alsof de instrumenten als een rij emoties fungeren <0xE2><0x80><0x93> 'hier droevig', 'hier geschokt', 'hier bang'. Daar komt nog bij dat de herhalingen die keer op keer worden gebruikt het publiek bijna aan het lachen maken. <br />Weg zijn de dagen van de stomme film, waar muziekinstrumenten de enige weergave van stemgeluid waren, maar dat zou je niet zeggen als je naar River Queen kijkt.<br />De voice-over was zo overbewerkt dat je je moet afvragen of deze film eigenlijk wel enige begeleidende beelden nodig had. Het had net zo goed een radioprogramma kunnen zijn, hoewel het zelfs dan moeilijk zou zijn om het verhaal te volgen.<br />En de gestolen ideeën uit Jane Campions _The Piano_ zijn te duidelijk om over het hoofd te zien. Niet alleen zijn de strand- en bosopnamen bijna identiek aan die in _The Piano s_, wat misschien deels te wijten is aan Alun Bollingers camerawerk in die laatste film, maar ook de voice-over voelt en klinkt opvallend goed. En wie zou kunnen vergeten dat het personage van Holly Hunter haar vleugels heeft laten afknippen, in de vorm van haar wijsvinger die door Sam Neill wordt afgehakt. Doet het je denken aan de keer dat Wiremu zijn 'prikvinger' heeft laten amputeren, en nog verrassend genoeg met een bijl ook? Ik dacht het wel.<br />Al met al kan ik deze film niet aanbevelen om te gaan zien, tenzij je oorwarmers draagt en gewoon het decor in gedachten houdt.
Apart from the beautiful imagery thanks to New Zealand cinematographer Alun Bollinger, this film is not worth seeing.<br /><br />The storyline is so fragmented and lost that it's hard to know what is going on at any given time, and just when you think you're following then the direction changes again, like a lost bi-polar puppy dog.<br /><br />The musical score is awful, relying too heavily on extremely emotive pieces that try to force the audience into feeling a certain way, as if the instruments were acting as an emotions queue sheet  'feel sad here'; 'feel shocked here'; 'feel scared here'. On top of that, the repetitive samples used over and over again leave the audience on the verge of laughter.<br /><br />Gone are the days of silent film, where musical instruments were the sole portrayal of voice  but you wouldn't think so while watching River Queen.<br /><br />The voice-over was so over-utilised that one has to wonder if this film really even needed any accompanying imagery. It could have easily been a radio play although even then it would be hard to follow the story.<br /><br />And the stolen ideas from Jane Campion's The Piano are too obvious to overlook. Not only are the beach and forest shots almost identical to those in The Piano  perhaps some of this comes down to Alun Bollinger's camera work on the latter  but the voice-over feeling and levels too are strikingly close. And who could forget when Holly Hunter's character has her wings clipped, in the form of her index finger being cut off by Sam Neill. Does it remind you of when Wiremu has his 'trigger finger' amputated, and surprisingly too with an axe? I thought so.<br /><br />All in all I cannot recommend this film for viewing, unless you wear some ear-muffs and just go with the scenery in mind.