Ik woonde een vertoning bij van _Fierce People_ op het Woodstock Film Festival in 2006. Ik aarzel om het een'vertoning' te noemen, want de film was in het voorjaar van 2004 opgenomen en beleefde zijn wereldpremière in Tribeca in 2005. Er werden dat jaar verscheidene festivals aan gewijd. De vertoning leek nabij, maar toen verdween hij. Poef. Verdwenen. Althans, zo leek het voor het filmpubliek. Zo nu en dan doken er geruchten op over een theater- of dvd-vertoning, maar die bleken allemaal ongegrond. Toen werd deze vertoning aangekondigd. Misschien kan ik het een'vertoning' noemen? Ik had in elk geval het gevoel dat ik getuige was van een begraven schat. En wat voor een schat was het.<br />Ik neem aan dat je _Fierce People_ zou kunnen omschrijven als een coming-of-agedrama. Maar het heeft ook elementen van komedie en tragedie, en mysterie. En een beetje klucht. Kortom, het echte leven. Dat maakt het moeilijk om het in een hokje te stoppen, wat het meer in de categorie van een indiefilm dan van een Hollywoodfilm plaatst. Maar de hoge productiewaarden, het grote budget en de cast van sterren lijken in tegenspraak met het indielabel. Dus laten we het een hybride noemen. En misschien is het daarom wel'verloren gegaan'. Het strekt zich niet uit tot de categorisatie.<br />Ik stel je voor aan Finn Earl (Anton Yelchin), 15, wiens vader afwezig is. Finn heeft hem zelfs nooit gekend. Maar hij ziet en hoort hem via de verzameling homevideo's uit Zuid-Amerika. Pap is een vermaard antropoloog, en hij heeft naam gemaakt door zich in te laten met de Yanomani, de stam van de 'Fierce People', die leven om te doden en, nou ja, zich voort te planten. Al hun activiteiten zijn gebaseerd op die twee 'taakjes', en Finn is er helemaal door gefascineerd. Mam Liz (Diane Lane) is ook een beetje afwezig. Hoewel ze fysiek aanwezig is, gaat ze helemaal op in een wereld van cocaïne en alcohol. Dus wordt Finn volwassen in zijn kleine, eenzame wereldje met zijn filmrolletjes.<br />Op een zomer besluit mam Finn mee te slepen naar de wildernis van New Jersey. Als massagetherapeute heeft ze een rijke cliënt, Ogden C. Osborne (Donald Sutherland, in een _tour de force_ -voorstelling) en hij hebben haar uitgenodigd voor een langdurig huisbezoek op zijn vorstelijke landgoed. Tot Osbornes'stam' behoort een verzameling excentrieke, rijke kinderen, bedienden en dorpsidioten, onder wie Finn zelf deel zal uitmaken van zijn eigen antropologische studie. Zal zijn ervaring met de films van zijn vader hem helpen het leven als bezoeker van deze stam te overleven? Zal hij worden geaccepteerd? Of zal hij worden gezien als een buitenstaander, die tegelijkertijd worstelt met zijn eigen identiteit als adolescent? Zo gaat het nu eenmaal in sprookjes, en ik neem aan dat dit het geval zou zijn geweest zonder de duistere onderbuik die regisseur Griffin Dunne en schrijver Dirk Wittenborn in dit magnifieke verhaal hebben verweven.<br />Met Anton Yelchin' Finn moet weer de tiener worden die hij nooit echt de kans heeft gekregen, ophouden de ouder van zijn moeder te zijn, zijn nuchtere moeder weer de ouder van hem laten zijn, en leren verantwoordelijkheid te nemen op weg naar de volwassenheid zoals het al die tijd al had moeten gebeuren. Toch moet hij deze transformatie doormaken in een gevaarlijke, donkere wereld waar spelen met vuur een dwaasheid is voor dit verscheurde gezin.<br />Dit is in de eerste plaats een film met een verhaal, en dat benadrukte Griffin Dunne in de inleiding van de film. Hij kocht de rechten van Wittenborns roman toen die nog geschreven moest worden, en Wittenborns roman was al geschreven. Zijn eigen script komt tot leven in de handen van de meesterlijke Dunne, op een manier die je versteld doet staan.<br />Dit is ook grotendeels een film met karakters, en Sutherland is nog nooit zo goed geweest. De mensen om me heen waren verbijsterd door zijn draai als Osborne, en jij zult waarschijnlijk ook versteld staan. Het personage van Diane Lane vertoont uiteindelijk zoveel persoonlijkheden dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat een andere acteur het zo goed heeft gedaan. Ze is adembenemend. Maar boven alles is 'Fierce People' de film van Anton Yelchin. Hij heeft een lange staat van dienst als kindacteur, maar heel weinig als tiener. Afgezien van het weinig bekende 'House of D' (ook een juweeltje) is hij het best bekend als Byrd in 'Huff' op de tv. In januari zal hij te zien zijn in 'Alpha Dog' (die sinds 2004 ook op de plank staat, een film die ik dit jaar in Sundance heb gezien en waarin hij het 'hart en de ziel' is). Zijn vertolking gaat veel verder dan je zou verwachten van iemand die zo jong is, en is zonder meer spectaculair.<br />Deze complexe, eigenzinnige film is lang genoeg uit het zicht gebleven. 'Fierce People' is een schat vol licht en schaduw, komedie en tragedie, vreugde en pathos, maar vooral verwondering.
I attended a screening of "Fierce People" at the 2006 Woodstock Film Festival. I hesitate to label it a "premiere" of any sort, since it was shot in the spring of 2004 and had its world premiere at Tribeca in 2005. It played several festivals that year. Release seemed imminent, then it disappeared. Poof. Vanished. Or so it appeared to the film-going public. Rumors of a theatrical or DVD release have popped up now and then, but all proved unfounded. Then this screening was announced. Perhaps one can call it a "re-premiere?" It certainly felt as if I was witness to a buried treasure. And what a treasure it was.<br /><br />I suppose one could characterize "Fierce People" as a coming-of-age drama. But it also has elements of comedy and tragedy, as well as mystery. And a bit of farce thrown in. In short, real life. That makes it hard to pigeonhole, which puts it more into the category of an indie as opposed to a Hollywood movie. But its high production values, big budget feel, and star caliber cast seem at odds with the indie label. So let's call it a hybrid. And, perhaps, that's why it's been "lost." It defies categorization.<br /><br />Meet Finn Earl (Anton Yelchin), 15, whose father is absent. In fact, Finn has never known him. But he sees him and hears him via the collection of home movies sent from South America. Dad is a renowned anthropologist, and has made a name for himself by setting up shop with the Yanomani, the tribe of "Fierce People" who live to kill and, well, procreate. All their activities are built around those two "tasks," and Finn is captivated by it. Mom Liz (Diane Lane) is also somewhat absent. Although present physically, she is lost in a world of cocaine and alcohol. So Finn becomes an adult in his little solitary world with his reels of film.<br /><br />One summer, Mom decides to drag Finn along with her into the wilds of New Jersey. A massage therapist, Mom has catered to a wealthy client, Ogden C. Osborne (Donald Sutherland, in a tour de force performance) and he has invited her for an extended house call at his palatial estate. Osborne's "tribe" includes an assortment of eccentric rich kids, servants, and village idiots among whom Finn will find himself part of his own anthropological study. Will his experience with Dad's films help him survive life as a visitor to this tribe? Will he be accepted? Or will he be seen as an outsider, concurrently struggling with his own identity as an adolescent? Such is the stuff of fairy tales, and I suppose this would be if not for the dark underbelly which director Griffin Dunne and writer Dirk Wittenborn have infused into this magnificent story.<br /><br />With Anton Yelchin's voice-over, intercutting pieces of Dad's home movies, Finn must learn to go back to being the teenager he never really had a chance to be, stop being the parent to his Mom, allow newly-sober Mom to be parent to him, and learn responsibility on the way to adulthood the way it should have taken place all along. Yet he needs to make this transformation in a dangerous, dark world where playing with fire is folly to this fractured family.<br /><br />This is, first and foremost, a story-driven film and Griffin Dunne emphasized as much in the intro to the film. He bought the rights to Wittenborn's novel even as it was being written, and Wittenborn's own screenplay comes to life in the hands of the masterful Dunne in a way that's a work of wonder.<br /><br />This is also largely a character-driven film, and Sutherland has never been better. His star turn as Osborne stunned those around me and will likely leave you amazed as well. Diane Lane's character ultimately exhibits so many personalities that it's hard to imagine another actor pulling it off so well. She is breathtaking. But more than anything, "Fierce People" is Anton Yelchin's film. He has a long resume as a child actor but preciously little as a teen. Other than the little-known "House of D" (also a gem), he is best known as Byrd on TV's "Huff." In January, he will be seen in "Alpha Dog" (also sitting on the shelf since 2004, a film I saw at Sundance this year and in which he is the "heart and soul"). His performance here goes far beyond what one would expect from someone so young, and is nothing short of spectacular.<br /><br />This complex, quirky film has remained out of sight long enough. "Fierce People" is a treasure filled with light and shadow, comedy and tragedy, joy and pathos, but mostly wonder.