Navolgen is een weinig bekende Britse film uit 1998, die met een budget van 19.000 pond is gemaakt en een looptijd van 70 minuten heeft. Als je ernaar kijkt, zou je nooit verwachten dat de regisseur het in Hollywood zou maken en een van de meest gevierde en gevierde regisseurs van de 21ste eeuw zou worden <0xE2><0x80><0x93> nou ja, iedereen moet ergens beginnen, denk ik.<br />De regisseur van Navolgen, zoals je waarschijnlijk al weet, is de Engelsman Christopher Nolan, die direct na Navolgen de kritisch bejubelde onafhankelijke film Memento zou regisseren; een paar jaar later zou hij door Warner Bros. worden ingehuurd om de nieuwe Batman-serie te regisseren, die hem nog meer roem bracht, enzovoort, enzovoort. Mijn punt is dat iedereen ergens moet beginnen, ook al is het niet in het meest verbluffende debuut en stelt Christopher Nolan zich in 1998 aan de wereld voor met Following.<br />Toen ik ernaar keek, moest ik onwillekeurig denken aan een ander regisseursdebuut, Eraserhead van de avant-gardeschrijver David Lynch. Following is in die zin geen surrealistische psychologische horrorfilm, maar de overeenkomsten zijn opvallend; het opvallendst is dat hij is opgenomen in korrelig zwart-wit en dat er een sfeer omheen hangt die hem uniek maakt. Hij is moeilijk in woorden te beschrijven, maar hij heeft wel iets weg van de rokerige sfeer die je in de film noirs van weleer aantreft. Vandaar dat je kunt zeggen dat Following een moderne film noir is, of een neonoir. Het is een combinatie van dat en een psychologische thriller, en het verhaal is het meest geschikt voor deze twee genres.<br />De hoofdfiguur is naamloos, en de titel van de film is ontleend aan een vroege, obsessief-compulsieve eigenschap die hem in staat stelde willekeurig mensen op straat uit te kiezen en hen te volgen, soms zelfs urenlang. Tijdens een van die'stalk-expedities' wordt de hoofdfiguur opgemerkt door een van de mensen die hij volgt, en wordt hij ermee geconfronteerd. Het blijkt dat de 'confrontator' een man is die bereid is vriendschap te sluiten met onze verteller, en hij stelt zich voor; hij heet Cobb, en hij is een onbeduidende inbreker die de verteller uitnodigt hem te volgen bij zijn inbraken. Vanaf dat moment wordt de hoofdpersoon meegesleept in Cobbs wereld, en hij raakt verwikkeld in misdaad, passie en geweld naarmate hij steeds intiemer wordt met Cobb. Volgelingen is niet zozeer een karakterstudie, maar eerder een film die de tumultueuze relatie tussen deze twee hoofdpersonen volgt, en de verwoestende gevolgen die dat voor onze verteller heeft. Nolan slaagt erin de film op een film noir te laten lijken, en weet de respectievelijke sfeer goed te imiteren.<br />Als thriller is Volgelingen strak en sfeervol, maar als film in het algemeen is het een beetje een teleurstelling. Zo niet, dan zou je het beslist onderontwikkeld kunnen noemen. De hele film is opgenomen in een niet-chronologische en niet-lineaire stijl, en dat maakt het verhaal en de filmervaring uniek, tot op zekere hoogte omdat deze stijl nu al zo vaak is toegepast dat het een bijna alledaagse techniek is geworden, en het verhaal zelf is tot op zekere hoogte uniek.<br />Maar Volg is uiteindelijk onderontwikkeld voor de hele film, en teleurstellend weinig spectaculair. Het verhaal vraagt om meer actie, meer spanning en meer opwinding, maar het raakt te verstrikt in zijn eigen verhaallijn en richt zich in plaats daarvan op het creëren van een ingewikkeld verhaal. Volg slaagt daar wel in, maar zonder andere elementen is het een film noir die niet helemaal klopt; het heeft een gevoel van leegte dat het niet is.' Het is enorm, maar toch is het merkbaar. Bovendien is de schokkende onthulling aan het eind van de film - bijna een verplichte conventie in film noirs - er een die ons het gevoel geeft dat we bedrogen worden; het is onvoorspelbaar en komt uit het niets, maar in relatie tot het verhaal is het teleurstellend, omdat het de voorafgaande scènes en de hele film in feite tot een enorme tijdverspilling maakt.<br />Maar de positieve dingen wegen veel zwaarder dan de negatieve, en uiteindelijk blijkt _Volgen_ een gebrekkige maar bevredigende film te zijn. Ja, iedereen moet ergens beginnen. De film is niet echt de lof waard die de regisseur in het volgende decennium zou krijgen toegezwaaid, maar het is niettemin een goede film. Als je hem Volgt uitkiest, vind je een goed gemaakte, strakke en sfeervolle thriller, zonder opvallende nuances of vernieuwende stijl, maar toch slaagt hij erin om de aandacht van het publiek te trekken.
Following is a little-known 1998 British film, which was made with a budget of £8000 and has a running time of 70 minutes. When watching it, you'd never expect its director to go on to make it in Hollywood and become one of the most acclaimed and celebrated directors of the 21st Century  well, everybody has to start somewhere I suppose.<br /><br />The director of Following, as you probably already know is Englishman Christopher Nolan, who directly after Following would go on to direct the critically-acclaimed independent film Memento; a few years later he would be hired by Warner Bros. to direct the new Batman series, which further brought him acclaim, and so on and so forth. My point is, everybody has to start somewhere  even if it's not in the most astounding debut  and Christopher Nolan introduces himself to the world in 1998 with Following.<br /><br />When watching it, I couldn't help but draw resemblances to another directorial debut, avant-garde auteur David Lynch's Eraserhead. Following is not a surrealist psychological horror film in that sense, but the similarities are noticeable; most notable, it's shot in grainy black-and-white and has an atmosphere about it that makes it unique. It's hard to describe in words, but it loosely resembles the smoky atmosphere you'd find in the film noirs of old. Hence, it can be said that Following is a contemporary film noir, or a neo-noir. Overall, it's an amalgamation of that and a psychological thriller, and the story is most appropriate to these two genres.<br /><br />The main character is nameless, and the movie's title stems from an early, obsessive-compulsive trait he possessed  randomly picking out people on the street and following them, sometimes even for hours on end. During one of these 'stalking expeditions', the main character becomes noticed by one of the people he is following, and is confronted. Turns out that the 'confronter' is a man who is willing to befriend our narrator, and he introduces himself; his name is Cobb, and he's a petty burglar who invites the narrator to follow him on his burglaries.<br /><br />From there, the main character becomes swept up in Cobb's world, and he becomes embroiled in crime, passion and violence as he gets more and more intimate with Cobb. Following is not so much a character study, but instead a film which follows the tumultuous relationship between these two main characters, and the devastating ramifications it has on our narrator. Nolan succeeds in making the film resemble a film noir, and emulates the respective atmosphere well.<br /><br />As a thriller, Following is taut and atmospheric; however as a film in general, it's somewhat of a disappointment. If not that, then one could definitely call it underwhelming. The entire film is shot in a non-chronological and non-linear fashion, and it makes the story and film-experience unique, to some extent  this style has been done so many times now it's almost commonplace technique  and the story itself is unique to some extent.<br /><br />However, Following is ultimately underwhelming for the entire film, and is disappointingly unspectacular. The story calls for more  more action, more suspense and more thrills  but it becomes too embroiled in its own storyline, and instead focuses on creating an intricate story. Following does succeed in doing that, but without any other elements it's a film noir that doesn't quite work out; it's got a sense of emptiness which isn't enormous, but still noticeable nonetheless. Furthermore, the film's shocking revelation at the end  almost a mandatory convention in film noirs  is one that makes us feel cheated; it's unpredictable and comes out of nowhere, but in relation to the story it's disappointing, as it essentially makes the preceding scenes, and the entire film, seem like an enormous waste of time.<br /><br />But the positives far outweigh the negatives, and in the end Following turns out to be a flawed but satisfying film, Yes, everybody has to start somewhere. Christopher Nolan does it with Following, and he does it in a fine manner. A quiet, meek but fine manner. It's not the most astounding movie, and it isn't quite worthy of the accolades the director would go on to receive in the following decade, but it's still a good film nonetheless. When singling out Following, you find a well-made, taut and atmospheric thriller, one which lacks noticeable nuance or innovative style but still manages to grip audiences nonetheless.