In het jaar 1950 waren er twee heel verschillende en interessante westerns: 'The Gunfighter' van Henry King en 'Wagon Master' van John Ford. 'The Gunfighter' was historisch gezien van grote betekenis, omdat het duidelijk beïnvloed was door Zimmerman's 'High Noon' (1951) en later door de revisionistische westerns.<br />Maar persoonlijk vind ik 'Wagon Master' beter dan het hedendaagse equivalent. Fords kleine meesterwerk heeft niet veel te maken met het vertellen van verhalen; het zou eerder opgevat moeten worden als een gedicht dat de ideeën van het oude westen weergeeft. Hoewel het optimistisch en warm van hart is, hebben we onze naïviteit te danken aan het feit dat het volkomen vrij is van pretentieuze onderstrepingen. Het landschap van de grensstreek wordt goed gebruikt omdat het het poëtische verhaal perfect ondersteunt. Voeg daar naturalistisch camerawerk aan toe en we worden vervoerd tussen de mormoonse reizigers om getuige te zijn van de westerse folklore die op filmische wijze wordt verteld.
The year 1950 saw two very different and interesting westerns: 'The Gunfighter' by Henry King, and 'Wagon Master' by John Ford. 'The Gunfighter' was historically notable as it clearly influenced Zimmerman's 'High Noon' (1951) and later revisionist westerns.<br /><br />However, I personally find 'Wagon Master' superior to it's contemporary counterpart. Ford's minor masterpiece isn't much about storytelling; it should be conceived more as a poem describing conceptions of old west. Although optimistic and warm at heart, we are deserved from naivety because it's completely free from pretentious underscoring. Frontier scenery is well used as it supports the poetic narrative perfectly. Add naturalistic camera work and we are transported among the mormon travellers to witness western folklore told in cinematic means.