Dit is de laatste film van een trilogie van de briljante Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan, wiens laatste film Mayis Sikintisi <0xE2><0x80><0x93> die heel Cehoviaans was <0xE2><0x80><0x93> op prestigieuze filmfestivals werd vertoond. In tegenstelling tot zijn vorige films speelt het verhaal van 'Uzak' zich af in Istanbul, een van de drukste steden ter wereld. Maar in Ceylans film zien we slechts kleine sporen van die enorme menigte. In plaats daarvan concentreert hij zich op twee figuren, een fotograaf en een van zijn familieleden, die uit zijn kleine dorp komt om een baan op een transatlantisch schip te zoeken. De fotograaf, die <0xE2><0x80><0x93> dat begrijpen we <0xE2><0x80><0x93> ook naar de stad is geëmigreerd, schijnt de gewoonten van het stadsleven te hebben overgenomen, niet alleen in materiële zin. In zijn relatie tot zijn familielid zien we hem eerst als zorgzaam en verdraagzaam, maar toen hij geen baan kon vinden, begon ons stadse karakter zich te storen aan het feit dat hij zijn privé-ruimte moest delen met iemand wiens vertrekdatum onduidelijk werd. Ik zal de tactieken die hij ontwikkelt om zijn familielid uit zijn leven te trekken om te voorkomen dat uw kijkplezier wordt aangetast, niet onthullen, maar het is genoeg om te zeggen dat Ceylan ons de tactieken laat zien die we binnen de routine van het stadsleven aanleren; 'tactieken' om onze eigen ruimte te houden, 'tactieken' om te zorgen dat we niet worden gezien. om niet met andere mensen te communiceren, 'tactieken' om te voorkomen dat onze relaties een complex karakter krijgen (aangezien onze eigen ervaring, denken we, al complex genoeg is).<br /><br />Ceylans film geeft een duidelijk beeld van wat een mens wordt binnen de grenzen van de moderne (of postmoderne?) stad door de twee personages op verschillende manieren af te beelden. Maar hij veroordeelt geen van de twee personages erom, hij gebruikt eerder de kracht van filmische taal om dit verschil te onderstrepen. Zo zien we, op zoek naar nieuwe kansen, de personage altijd op open plekken uit het dorp komen. Zelfs binnenshuis geeft hij de voorkeur aan het balkon als favoriete plek. Aan de andere kant zien we de fotograaf altijd in de besloten ruimtes, en meestal bij hem thuis. Hoewel er daar meer dan tien miljoen mensen zijn, en een heleboel avonturen, een heleboel interessante dingen om te ontdekken (of zijn er alleen maar?) geeft hij er de voorkeur aan om thuis te zitten, tv te kijken, enzovoort. Zijn huis is als zijn tempel, een soort heilige plaats.<br />Iedereen die in een grote stad woont en zich bewust is van de ervaring die hij doormaakt, zal in Uzak iets vinden wat van hem is. Als je deze film leuk vindt, weet ik zeker dat je ook Ceylans andere twee films leuk zult vinden, Mayis Sikintisi (The Clouds of May) en Kasaba (The Town). Ga ze zoeken!
This is the last film of a trilogy by the brilliant Turkish director, Nuri Bilge Ceylan, whose last film Mayis Sikintisi -which was very Cehovian- was shown in prestigious film festivals. Differing from his previous films, the story of 'Uzak' is set on Istanbul which is one of the most crowded cities of the world. However, in Ceylan's film, we do see only minor traces of that huge crowd. Rather he choose to focus on two characters, one photographer and one of his relatives who comes from his small village to find a job on transatlantic ships. The photographer, who -we understand that- has also immigrated to the city, seems to be inhabited the customs of the city life, not only in material sense. In his relation to his relative, we see him first as caring and tolerant, however, when he could not find a job, our suburbian character starts to be disturbed for sharing his private 'space' with someone whose leaving date becomes ambiguous. I will not reveal the tactics he develops in order to pull his relative out of his life to prevent any harm on your viewing pleasure, but it is enough to say that Ceylan shows us the tactics that we acquire within the routine of suburbian life; 'tactics' to keep our own private space, 'tactics' in order not to communicate with other people, 'tactics' to prevent our relationships from gaining a complex nature (since our own experience, we believe that, is complex enough).<br /><br />Ceylan's film presents a clear picture of what a human being becomes within the borders of modern (or postmodern ?) city by depicting the two characters in different manners. But, he doesn't condemn any of the two characters for doing this, rather he uses the power of cinematic language to underline this difference. For example, in search of new opportunities, we always see the character coming from the village in open spaces. Even within the house, he prefers balcony as his favourite space. On the other hand, we see the photographer always within the closed spaces, and generally at his home. Although there are more than 10 million people out there, and lots of adventures, lots of interesting things to discover (or are there any?) he prefers sitting at home, watching TV, etc. His home is like his temple, a kind of sacred place.<br /><br />Everyone living in a big city, and conscious of the experience he is living through, will find something belonging to himself in Uzak. If you like this film, I am sure that you will like Ceylan's other two films, Mayis Sikintisi (The Clouds of May) and Kasaba (The Town). Go and find them!.