Dit is per definitie een bovengemiddelde film, maar waarom is hij in godsnaam gemaakt? Het is onmogelijk om hem als iets op zichzelf te beschouwen, want het is een bijna kogel-voor-kogel remake van een klassieker van Alfred Hitchcock uit 1960. Je kunt er niet naar kijken zonder dat de film uit 1960 je bewustzijn binnendringt.<br />Wat betekent het woord 'credit'? Hoe kunnen we Van Sandt en zijn collega's iets anders toedichten dan dat ze hebben besloten om verschillende acteurs, een iets ander decor en een andere kleur te gebruiken?<br />Anne Heche is aantrekkelijk, maar mist de onverstoorbare vastberadenheid van Janet Leigh om een respectabele vrouw uit de middenklasse te worden. En Heche is jonger dan Leigh, die aan haar vruchteloze poging om te trouwen en een gezin te stichten de wanhoop van een vrouw van veertig heeft overgehouden. En Heche straalt geen angst uit zoals Leigh. De scène met de agent van de verkeerspolitie die door het raampje van haar auto kijkt, illustreert de zwakte van de rol. In het origineel vraagt de agent: 'Is er iets mis?' Leigh: 'Natuurlijk niet. Doe ik alsof er iets mis is?' De agent aarzelt voordat hij antwoordt: 'Eerlijk gezegd wel, ja.' Die woordenwisseling wordt in de remake weggelaten om de eenvoudige reden dat Heche niet zenuwachtig genoeg is.<br />De ergste verandering is zonder twijfel de vervanging van Vince Vaughn door Anthony Perkins. Misschien is het niet Vaughns schuld. Wie kan Perkins in die rol evenaren? Perkins is nerveus, vogelachtig, met een lange nek, gehuld in een uiterlijk charmant uiterlijk dat een innerlijk vacu<0xC3><0xBC>m verbergt. Elke beweging van hem (hij eet snoepjes, zijn adamsappel wipt op en neer) en elke uiting, de vage lach, het dorre gegrinnik, klopt precies. Hij kan alleen niet verbeterd worden. Vaughn brengt de aanwezigheid van een kortharige, vlezige kerel in de rol, die net is ontslagen als korporaal bij het Amerikaanse leger. Om zijn psychose te suggereren, kan hij alleen maar een maniakaal gegiechel laten samengaan met wat verder een volkomen normale Normandiër qua spraak en manier van doen lijkt. (In tegenstelling tot de oorspronkelijke Normandiër struikelt Vaughn niet eens over het woord 'fallus', omdat het op 'phallus' lijkt. Misschien hangt hij alleen maar wat rond in het motel om te wachten tot hij iets hoort over zijn aanvraag voor een footballbeurs voor UCLA.<br />De richting verdient een paar opmerkingen. Ik zie niet wat het aan het verhaal toevoegt als we Norman zien masturberen terwijl hij naar Anne Heche kijkt. Ik heb er geen OBJECT aan. Ik vraag me af waarom het er is, net zoals ik me afvraag waarom de rest van de film er is.<br />En, neem ik aan, om indruk op ons te maken met hoeveel kleur er aan de visuele ervaring wordt toegevoegd, lijkt Van Sant een beetje van Hitchcocks subtielere spul te hebben gemist. Heche krijgt ondergoed in allerlei kleuren <0xE2><0x80><0x93> groen, roze, oranje en <0xE2><0x80><0x93> mango? Is dat een kleur? Als dat zo is, wat voor kleur is het dan? Dat doet er niet toe. Waar het om gaat is dat in het origineel, als de camera voor het eerst door het raam van het hotel in Phoenix kijkt, Janet Leigh in bed ligt, gekleed in een spierwitte onderjurk en een witte beha. Later, als ze het geld heeft gestolen, zien we haar weer in haar ondergoed <0xE2><0x80><0x93> ditmaal zijn zowel haar onderjurk als haar beha zwart. Het is een klein detail, maar het is van Hitch zelf.<br />Het idee om in kleur te filmen was misschien niet slecht, maar de zwart-witopnamen van het origineel waren fantastisch. De kleuren en de vreemde belichtingseffecten in deze versie maken van het gewone, saaie en onderbewust onheilspellende motel iets wat in het sjofelere deel van Las Vegas thuishoort.<br />Maar de film uit 1960 was vooral in meer dan één opzicht schokkend. Ik kan me herinneren dat ik hem in een drive-in in San Diego heb gezien en ontzet naar het scherm heb gestaard toen duidelijk werd dat de hoofdpersoon in werkelijkheid DOOD was <0xE2><0x80><0x93> halverwege de film! Zoiets was nog nooit eerder gedaan.<br />Die moord onder de douche was in beide films een grote verbetering ten opzichte van het oorspronkelijke boek van Robert Bloch, waarin de auteur iets schrijft als: '' Vervolgens ging de moordenaar de badkamer binnen en sneed haar hoofd af met een mes.' Dat verzin ik niet. Nou ja, niet helemaal. Zelfs hier geeft Van Sants film ons te veel. Er is meer bloed en meer bloot vlees. En waar Hitchcock eerst inzoomde op het bloed dat rond de afvoer van de badkuip cirkelde en oploste in Marians nietsziende open oog, en vervolgens de camera langzaam terugtrok om haar gezicht te laten zien, draaide hij zijn camera van een lichte kant naar de juiste verticale stand, waardoor de kijker niet alleen een gevoel van ongeloof over de moord kreeg, maar ook een duizelingwekkend ongeloof. Van Sant kantelt zijn camera niet voorzichtig 10 of 20 graden, zoals Hitchcock deed. Hij draait hem praktisch om zijn as.<br />'Dat zal het niet.' Het is een pecuniaire plundering van Hitchcocks materiaal (al gejat in 'Psycho' I, II, III, IV en 'Psycho: The Beginning Years', en 'Come Into My Parlor: Mrs. Bates Revenge', en 'Hand Me That Knife, Would You?: The TRUE Story of Norman Bates'). Een herkauwen en vermalen van waarachtig origineel materiaal, een crumenale daad, zo niet een misdadige. En dan heb ik het nog niet eens over de vele huldebetuigingen in andere films, vooral in de Franse, zoals de beruchte 'oceaan van verveling'-scènes tussen Marcel Brulee en Jeanne Gateau in de zeer bewonderde 'La Mere de la Nuit'. Ik kan er maar beter aan toevoegen dat die laatste zin een verschrikkelijke poging is tot een parodie op academische critici. En als de darmen van een kip maïs malen, is het een 'crumenale' act. Ik zal er niet verder op ingaan, behalve om te zeggen dat deze grappen, hoe sjofel ze ook zijn, leuker zijn dan de film.)<br />Dus voor wie was het gemaakt? Ik zou het moeten raden. Kinderen die te jong zijn om het origineel te kennen en die niet van zwart-witfilms houden? Kinderen die hopen nog een gewone horrorfilm te zien? Chimpansees?
This is, per se, an above average film but why in the name of Bog was it made? It's impossible to treat it as a thing unto itself because it is an almost shot-for-shot remake of an Alfred Hitchcock classic of 1960. You can't watch it without the 1960 film nudging into your consciousness.<br /><br />What does the word "credit" mean? How can we credit Van Sandt and his associates with anything except deciding to use different actors, slightly different sets, and color?<br /><br />Anne Heche is attractive but lacks Janet Leigh's stolid determination to become a respectable middle-class woman. And Heche is younger than Leigh, who brought to her fruitless attempt to marry and settle down, the desperation of a woman facing forty. And Heche doesn't project anxiety the way Leigh did. The scene with the CHP officer looking in her car window illustrates the weakness in the role. In the original, the officer asks, "Is there something wrong?" Leigh: "Of course not. Am I acting as if something were wrong?" The officer hesitates before replying: "Well, frankly, yes." That exchange is omitted from the remake for the simple reason that Heche isn't nervous enough.<br /><br />The worst change, without a doubt, is the substitution of Vince Vaughn for Anthony Perkins. It may not be Vaughn's fault. Who could match Perkins in the role? Perkins is twitchy, bird-like, long-necked, cloaked in an externally charming exterior that masks an inner vacuum. His every move (eating candy corn, with his adam's apple bobbing) and every utterance, the faint laugh, the arid chuckle, is spot on. He just can't be improved upon. Vaughn brings to the role the presence of a short-haired beefy guy who was just discharged as a Lance Corporal from the U. S. Army. To suggest his psychosis all he can do is superimpose a maniacal giggle on top of what appears otherwise a perfectly normal Norman in speech and manner. (Unlike the original Norman, Vaughn doesn't even stumble over the word "fallacy" because it resembles "phallus".) He could be just hanging around the motel waiting to hear about his application for a football scholarship to UCLA.<br /><br />The direction deserves a few comments. I don't see what it adds to the story when we see Norman masturbating while peeping in on Anne Heche. I don't OBJECT to it. I wonder why it's there, just as I wonder why the rest of the movie is there.<br /><br />And, I suppose in order to impress us with how much color adds to the visual experience, Van Sant seems to have missed a bit of Hitchcock's more subtle stuff. Heche is given underwear of all different colors -- green, pink, orange, and -- mango? Is that a color? If so, what the hell color is it? Never mind. The point is that in the original, when the traveling camera first peeks through the window of the Phoenix hotel it captures Janet Leigh in bed wearing a pure white half slip and a white bra. Later, after she has stolen the money, we see her in her underwear again -- this time both her slip and bra are black. Tis a small thing, but Hitch's own.<br /><br />At that, the idea of shooting in color might not have been bad except that the black-and-white shooting of the original was superb. The color and odd lighting effects in this version turn the ordinary, dull, and subliminally ominous motel into something that looks like it belongs in the seedier part of Las Vegas.<br /><br />Most of all, the 1960 film was shocking in more ways than one. I can remember seeing it in a drive-in in San Diego and staring aghast at the screen when it became clear that the central character was actually DEAD -- half-way through the movie! Nothing like it had ever been done before.<br /><br />That murder in the shower, in both movies, was a big improvement over Robert Bloch's original novel, by the way, in which the author writes something like, "The murderer then entered the bathroom and cut off her head with a knife." I'm not making that up. Well, not entirely. Even here, Van Sant's movie gives us excess. There is more blood and more bare flesh. And where Hitchcock closed in first on the blood circling the bathtub drain and dissolved to Marian's blankly open eye, then pulled the camera back slowly to reveal her face, he rotated his camera from a slight tilt to the proper vertical, giving the viewer a sense of not just disbelief at the murder, but a dizzying disbelief. Van Sant doesn't tilt his camera a delicate 10 or 20 degrees as Hitchcock did. He practically twirls it on its axis.<br /><br />It won't do to call this a bow to Hitchcock because it's not. It's a pecuniary plundering of Hitchcock's material (already ripped off in "Psycho" I, II, III, IV, and "Psycho: The Beginning Years", and "Come Into My Parlor: Mrs. Bates' Revenge," and "Hand Me That Knife, Would You?: The TRUE story of Norman Bates.") A rehashing of and grinding away at truly original stuff, a crumenal act if not a criminal one. And that's not to mention the many homages in other films, especially the French, such as the notorious "ocean of boredom" scenes between Marcel Brulee and Jeanne Gateau in the much-admired "La Mere de la Nuit." (Maybe I'd better add that that last sentence is a terrible attempt at a parody of academic critics. And when a chicken's guts grind corn, it's a "crumenal" act. I won't go on except to say these gags, shabby as they are, are more fun than the movie.)<br /><br />So who was it made for? I'd have to guess. Kids who are too young to know about the original and who don't like movies in black and white? Kids who are hoping to see another ordinary slasher movie? Chimpanzees?