Ik ben er op de een of andere manier een paar jaar niet in geslaagd deze film te zien, hoewel hij behoorlijk succesvol is geweest en in Israël veel discussies heeft losgemaakt. Het spijt me dat ik het niet eindeloos heb uitgesteld.<br />Het thema van 'Kadosh' is heel reëel en pijnlijk voor degenen die de joodse religieuze wereld kennen <0xE2><0x80><0x93> de plaats van vrouwen in de orthodoxe familie en maatschappij. De basissituatie die in de film wordt beschreven is mogelijk, het probleem is dat de manier waarop hij op het witte doek wordt gebracht en de 'oplossing' die de conflicten die in de film worden beschreven krijgen, verkeerd zijn. Gitai lijkt niet al te veel sympathie te hebben voor mannen in de religieuze wereld, maar zijn benadering van personages die ofwel fanatiek zijn, of niet in staat hun menselijke gevoelens te uiten, maakt het hele verhaal simplistisch. Hij bewijst ook niet veel meer dienst aan zijn vrouwelijke personages, al toont hij hier in elk geval meer sympathie en geniet hij ook van de deelname van twee mooie en begaafde actrices in Jaël Abecassis en Meital Barda. De visie van Gitai is te eenzijdig, zijn filmbudget is te laag, hij concentreert zich op de technische details van het joodse religieuze leven, die misschien interessant zijn voor mensen die hen niet kennen, maar in de context van het hele verhaal helemaal niet relevant zijn. Vanaf een interessant uitgangspunt zien we hier een saaie film die langer lijkt dan hij is, met een zeer statische manier van acteren, een obsessief gebruik van muziek die in hetzelfde register speelt, niet alleen vanuit een musical maar ook vanuit een emotioneel perspectief, en met een zeer onduidelijke, zo niet verwarrende afloop. Het verschil tussen deze film en 'Ha Usjpizin' kwam voort uit en werd beschreven door hetzelfde sociale landschap, dat erin slaagde menselijke gevoelens over te brengen op het doek. In 'Kadosh' zijn er zowel te weinig film als te weinig menselijke emoties.
I somehow failed for a few years to see this film, although it has been quite successful and generated a lot of discussions in Israel. I am sorry that I did not postpone indefinitely seeing it.<br /><br />The theme of 'Kadosh' is a very real and painful one for those who know the Jewish religious world - the place of women in the orthodox family and society. The basic situation that sits at the premises of the film is possible, the problem is that the way it is brought to screen and the 'solution' that the conflicts described receives in the movie is wrong. Gitai does not seem to have too much sympathy for men in the religious world, but his approach of picking characters that are either fanatic, or unable to express their human feeling makes the whole story seem simplistic. Neither does he a much better service to his women characters, although here at least he shows more sympathy and he also enjoys the participation of two beautiful and gifted actresses in Yael Abecassis and Meital Barda. Overall Gitai's vision is too one-sided, his cinema means are too basic, he focuses on the technical details of the Jewish religious life, which may be interesting for people who do not know them but are really not relevant at all in the context of the whole story. Starting from interesting premises what we get here is a boring film which seems longer than it is, with a very static way of acting, obsessive use of music that plays in the same register not only from a musical but also from an emotional perspective and a very inconclusive if not even confusing ending. What difference between this film and 'Ha Ushpizin' inspired from and describing the very same social landscape and which succeeded to transmit human feelings on the screen. In 'Kadosh' there are both too little cinema and too little human emotions.