'The Man Who Knew Too Much' (1955) is Alfred Hitchcocks eigen remake van zijn thriller uit 1934 over een getrouwd stel (James Stewart en Doris Day) dat op vakantie is in Marokko, waar ze verstrikt raken in een nachtmerrie vol moord, spionage, moordaanslagen en, het ergst van alles, de ontvoering van hun 10-jarige zoon. De film die Hitchcock zelf beter vond dan het origineel is erg leuk. Stewart en Day hebben een goede chemie. De film zit vol prachtige komische scènes en dialogen, maar ook scènes vol ijzingwekkende spanning.<br />'Que Sera, Sera' Het blijkt een geniale zet te zijn, want de song past zelden bij de inhoud en speelt zo'n belangrijke rol in de film als 'Que Sera, Sera' in 'The Man Who Knew Too Much'.<br />Hitchcock trakteert ons ook op live-muziek die bijna tien minuten lang uit Arthur Benjamins 'Storm Cloud Cantata' klinkt, terwijl in de Royal Albert Hall in Londen de moordaanslag op een zeer belangrijke politicus wordt gepleegd, en zowel de scène als de cantate is gewoonweg schitterend.
"The Man Who Knew Too Much" (1955) is Alfred Hitchcock's own remake of his 1934 thriller about a married couple (James Stewart and Doris Day) on vacation in Morocco where they got caught up in a nightmare that include murder, espionage, assassinations and the worst of all, kidnapping of their 10-years-old son. The movie which Hitchcock himself considered superior to the original is a great fun. Stewart and Day have a good chemistry together. The film is filled with the wonderful comical scenes and dialogues as well as the scenes of chilling suspense. <br /><br />The inclusion of "Que Sera, Sera" proved to be a stroke of genius because rarely the song fits the content and plays such an important role in the movie like "Que Sera, Sera" did in "The Man Who Knew Too Much". <br /><br />Hitchcock also treats us to the live music playing from Arthur Benjamin "Storm Cloud Cantata" for almost ten minutes while scene in London's Royal Albert Hall where the assassination of a very important politician was attempted takes place and both, the scene and the cantata are simply marvelous.