Nazarin van de vermaarde surrealist Bunuel is duidelijk een aanval op de katholieke kerk en het verlies van waarden. Het is geen visuele film en ik denk dat hij beter op het toneel had kunnen worden vertoond. Bunuel neemt ons mee door deze man, de nazarener die leeft zoals Christus leefde; een ware volgeling d.w.z. in armoede en zonder belangstelling voor bezit en wat de volgende dag brengt. Sommigen zouden het een parallel kunnen noemen met het verhaal van Christus, maar elke volgeling en beoefenaar van het woord zou in zekere zin het leven als Christus moeten leven. Maar in wezen gaat Bunuel ook in op het egoïsme en de behoefte van de mens om te zondigen en hoe goedheid ons allen kan redden. Het is een stoutmoedige uitspraak die voor sommigen de film tot leven kan brengen of in hun geheugen kan prenten. De waarheid is dat de Nazarener ook zelfzuchtig is, want hij geeft zonder er iets voor terug te verlangen of erom te vragen. Zijn zelfzuchtigheid is zijn dwaasheid en de twee vrouwen die hem volgen vertegenwoordigen de twee kanten van een munt, met aan elke kant hetzelfde gezicht. Veel mensen vertegenwoordigen in deze film de twee kanten van een munt, allemaal met hetzelfde gezicht. Maar de film is niet bepaald gedenkwaardig als hij eenmaal is afgelopen en je zou veel van de ethische perforaties en uitingen van de film binnen de eigen doctrine kunnen aanvallen. Geen eersteklas Bunuel, maar een'surrealistische' film. Het is een droomsequentie die Bunuel opvoert op de plek waar de boodschap van de film wordt ingelijst, en het is de moeite van het vermelden waard, want het laat je zien wat de capaciteiten van de regisseur, Bunuel, zijn.
Nazarin by the acclaimed surrealist Bunuel is ovbviously an attack on the Catholic Church and its loss of values. It is not a visual film and I think it would have played better on the stage. Bunuel takes us through this man, the nazarene that lives like Christ lived; a true follower i.e. in poverty, and without a care for property and what the next day bringeth. Some might call it a parallel to Christ's story but any follower and practitioner of the word, life should be like Christ in a way. But in essence Bunuel also inquires into the ogle of man's selfishness and need to sin and how goodness may save us all. It is a bold statement to make that may enliven, or recite to memory the movie for some. Truth, be told the Nazarene is also selfish because he gives without wanting in return or asking for it. His selfishness is his folly and the two women who follow him represent the sides of a coin;with the same face on each side. Lots of people represent sides of a coin in this movie, all with both faces the same. But the movie isn't exactly memorable once it ends and one could attack many of its ethical perforations and effusions within the movie's own doctrine. Not top-notch Bunuel but a "surreal" dream sequence that bunuel stages whithin where the message of the movie is framed and is worth noting for it shows you the capability of the director, Bunuel.