Ik moet STARCRASH (1979) nog zien <0xE2><0x80><0x93> die berucht smakeloze Italiaanse versie van STAR WARS (1977) <0xE2><0x80><0x93> maar het kan niet veel erger zijn dan dit misbaksel dat Mel Brooks' zo-zo SPACEBALLS (1987) tot een waar kunstwerk maakt! De voornaamste reden waarom GAXINA tegenwoordig nog steeds herinnerd wordt, is het tragische lot van de hoofdrolspeelster <0xE2><0x80><0x93> de centerfold van Playboy-girl Dorothy Stratten, die werd vermoord door haar waanzinnig jaloerse, van haar vervreemde echtgenoot <0xE2><0x80><0x93> voordat de film zelfs maar zijn officiële première had gehad! <br /><br />Hoewel Statten (die vervolgens twee biopics over haar liet maken waarin ze werd geportretteerd door Jamie Lee Curtis en Mariel Hemingway) de titelrol speelt, wordt ze voor de eerste helft van de film gereduceerd tot een zittende gestalte die zogenaamd een ruimteschip bestuurt op een zevenentwintig jaar durende reis naar een of andere planeet; in feite is Galaxina een allround androïde die ook de maffe bemanning hun snacks opdient, ze helemaal warm onder de kraag krijgt en zelfs op verkenning gaat voor de Blue Star als ze eenmaal geland zijn! Dat gezegd hebbende, ziet Statten er beslist stralend uit in haar witte uitmonstering, en zelfs al vergt haar rol nauwelijks enige inspanning van enig acteertalent dat ze zou kunnen bezitten, het is een schitterende rol.' Het is ook niet bepaald vernederend.<br />Toch is het ironisch dat ze voor een film die haar naam draagt, wordt overschaduwd door de kitscherige en zogenaamde malle capriolen van haar medebemanningsleden, met name de irritante kapitein Cornelius Butt (wat je een idee geeft van het niveau van de komedie die hier wordt opgevoerd), een neger met lange oren, die aan vleugelsporten doet, een pot rokende, spreekwoordelijke oude Chinees en als klap op de vuurpijl (redelijkerwijs) een vuilbekkende, harige, buitenaardse wezens die ze gevangen houden. De schurk van het stuk is een in metaal gehulde niet-wezen dat echter de beste lach van de hele film heeft als hij, bij het horen van de koormuziek na elke vermelding van de Blue Star, uitroept: 'Wat is dit nou?' Het heeft weinig zin de sf-klassiekers op te sommen die door deze stinkerd worden vertrapt in zijn bespottelijke pogingen het genre te verdoezelen, aangezien ze niet alleen lamlendig zijn, maar ook voor de hand liggen; ongelooflijk genoeg wordt een hartverscheurend maar uiteindelijk goedaardig buitenaards wezen gespeeld door de kleine Hollywood-veteraan Angelo Rossitto!<br />Voor wat het waard is: de scènes die zijn opgenomen op de planeet die ze bezoeken (die meer weg heeft van een western dan van een planeetlandschap) hebben een gelige, zonachtige tint en de bewoners zijn'menselijke fijnproevers'. (delicatessen op hun menu omvatten Skin and Tonic, Scotsman on the Rocks, Thigh Pies, Baked Alaskan, enz.), om nog maar te zwijgen van een motorbende die hun eigen specifieke godheid (de Harley Davidson) dient, en wanneer onze helden op de rug ervan ontsnappen, durven ze niet op hen te schieten uit angst hun 'Heer' te raken.
I have yet to watch STARCRASH (1979) - that notoriously cheesy Italian take on STAR WARS (1977) - but it can't be much worse than this misbegotten piece of junk which, suffice it to say, makes Mel Brooks' so-so SPACEBALLS (1987) look like a veritable work of art! In fact, the main reason why GALAXINA is remembered at all nowadays is because of the tragic fate which befell its leading lady - Playboy centerfold Dorothy Stratten who was killed by her insanely jealous estranged husband - before the film had even had its official premiere! <br /><br />Although Statten (who subsequently had two biopics made about her wherein she was portrayed by Jamie Lee Curtis and Mariel Hemingway) plays the title role, for the first half of the film she is reduced to being propped up in a chair ostensibly driving a spaceship on a 27-year journey to some planet or other; in fact, Galaxina is an all-purpose android who also serves the wacky crew their snacks, gets them all hot under the collar and even goes scouting for the Blue Star (cue choral music) once they land! Having said that, Statten certainly looks luminous in her white attire and, even if her role hardly demands much exertion of any acting talent she might possess, it's not exactly demeaning either.<br /><br />Still, it's ironic that for a film which bears her name, she is overshadowed by the campy and would-be zany antics of her fellow crew members, especially the annoying Captain Cornelius Butt (which gives you the idea of the level of comedy on display here), a long-eared, wing-sporting colored guy, a pot-smoking, proverb-quoting old Chinaman and, best of all (relatively speaking) a foul-mouthed, rock-eating, hairy alien creature they hold prisoner. The villain of the piece is a metal-clad non-entity who does, however, have the best laugh in the film when, upon hearing the choral music following his every mention of the Blue Star, exclaims, "What is this s**t?" There is little point in listing the sci-fi classics which are mauled by this stinker in its ludicrous attempts at spoofing the genre since they are not only lame but obvious; incredibly enough, a chest-busting but ultimately benign alien is apparently played by diminutive Hollywood veteran, Angelo Rossitto!<br /><br />For what it's worth, then, the scenes shot on the planet they visit (which looks more like a Western set than a planetary landscape) have a yellowish, sun-like hue and its inhabitants are 'human gourmets' (delicacies on their menu include Skin and Tonic, Scotsman on the Rocks, Thigh Pies, Baked Alaskan, etc), not to mention a motorcycle gang who serve their own particular deity (the Harley Davidson) and when our heroes escape on the back of it, they dare not shoot at them for fear of hitting their "Lord". God(awful) indeed...