In dit verhaal over een verscheurd christelijk gezin waarvan drie van de vier leden 'herboren' worden na een door taart veroorzaakt auto-ongeluk, valt vooral op hoe grondig het grootste deel is, dat er zoveel mogelijkheden zijn om over de schreef te gaan, en hoe echt geïnspireerd het grootste deel van het acteerwerk is. Waar de meeste momenten in de film, vooral de openhartige en 'onschuldige' discussies over seksualiteit nadat drie van de vier gezinsleden van hun schuldgevoelens en schaamte zijn verlost, hilarisch zijn, is het ook inspirerend, en de personages blijven je bij.<br />Hoe vaak verandert een personage in een komedie bijvoorbeeld in de loop van één scène van een bijna-karikatuur in een volwaardig emotioneel wezen? Hoe vaak zien we een cast die zich midden in een zin kan terugtrekken om iets van de menselijkheid onder de huid van het personage te laten zien? Zelfs veel van de'slechteriken' in deze film hebben momenten van hartverscheurende eerlijkheid, ook al kan veel van wat ze doen volkomen belachelijk en angstaanjagend zijn. Er schuilt waarheid en geschiedenis achter zelfs de meest twijfelachtige rollen in deze film, wat een moeilijke opgave is in satire.<br />Wat is het verfrissend om een duistere komedie te zien die het aandurft om humanistisch te zijn. Wat is het leuk om acteurs zo volledig op hun personage te zien vertrouwen dat ze het aandurven om ze belachelijk en subliem te laten zijn. En als homofiel denk ik niet dat ik ooit zo geroerd ben geweest door een heteroseksuele seksscène als bij de eerste seksuele ontmoeting tussen de ouders van dit gezin na hun ongeluk.<br />Bravo. Bravo. Een van mijn favorieten bij Outfest dit jaar.
In this tale of a tightly wound Christian family that has three of its four members "born again" after a cake-caused car crash, what really stands out is how grounded most of it is, where there is so much potential to go over the top, and how truly inspired most of the acting is. Where most of the film's moments, particularly its frank and "innocent" discussions of sexuality after three of the four family members have their guilt and shame removed, is hilarious, it is also thought-provoking and the characters stay with you.<br /><br />How often, for example does a character in a comedy spin from near caricature to full-bodied emotional being in the course of one scene? How often do we see a cast that can pull back from showboating mid-sentence, in order to show a bit of the humanity beneath the character's skin? Even many of the "bad guys" in this film have moments of heart-breaking honesty, even while much of what they do can be absolutely ridiculous and horrifying. There is truth and history behind even the most questionable acts in this film, which is a difficult task in satire.<br /><br />How refreshing it is to see a darkish comedy that can dare to be humanistic. How nice to see actors so fully committed to character that they can dare to let them be ridiculous and sublime.<br /><br />And as a gay person, I do not think I have ever been quite so touched by a heterosexual sex scene as I was by the first sexual encounter between the parents of this family after their accident.<br /><br />Bravo. Bravo. One of my favorites at Outfest this year.