Zoals veel kinderen die in de jaren tachtig zijn geboren, ben ik opgegroeid met de Mel Brooks-films die niet noodzakelijkerwijs de 'rauwere' waren, zoals _Blazing Saddles and History of the World_ deel 1 (die heb ik natuurlijk wel gezien, maar niet zo vaak als nu), maar de films die bedoeld waren voor 'het hele gezin', _Spaceballs_ en deze film. Ik wist toen al dat ik geen geweldige kunst zag, maar gewoon een kitscherige, maffe, maar altijd grappige kijk op Robin Hood en/of avonturenfilms. Maar als je het een familiefilm noemt, betekent dat a) dat volwassenen er net zo veel plezier aan kunnen beleven als kinderen, zo niet meer, vanwege de grapjes en de onnozele vulgariteiten, en b) dat als een kind de film eenmaal heeft gezien en er nog eens naar kijkt, zoals ik al een paar keer heb gedaan, dat hij dan nog net zo nieuw is, maar dat sommige dingen de eerste keer niet helemaal begrepen worden. Het is een komedie die niet alleen vol grappen zit over Robin Hood-films en andere films (godfather natuurlijk, en ook kleine opmerkingen over andere films uit de moderne tijd), maar ook over Brooks' eigen films; dit is een filmmaker die zelfs zijn eigen stijl belachelijk maakt. <br /><0x3E> Het basisverhaal <0xE2><0x80><0x93> Robin Hood (Cary Elwes in een van zijn beste rollen) keert terug van de kruistochten om te zien of de zaken er slecht voor staan nu koning Richard er niet meer is, en gaat op weg om zijn land op te eisen en, uiteraard, de rijken te beroven om de armen te eten te geven. Onderweg ontmoet hij Achoo (Dave Chappelle), krijgt op zijn kop van prins John (Richard Lewis) en de schout, en verlangt natuurlijk nog steeds naar de liefde van jonkvrouw Marian. Dit is natuurlijk de gebruikelijke waslijn voor Brooks om de komedie naar de scènes te laten stromen, en hoewel een grap soms niet werkt of bij een herhaling wat afgezaagd kan worden, blijft er zoveel van hangen dat het moeilijk is om niet te grinniken. Het helpt ook dat een paar scènes uit een Brooks-film de beste zijn, zoals die met Godfather (Dom DeLouise op zijn allerbest), Brooks' eigen cameo als de Rabbbi, Lewis en Chappelle een draai maken, en een eindeloze stroom citeerbare zinnen en een paar liedjes met bijdehante teksten. Sommige dingen zijn duidelijk, ja, sommige komen rechtstreeks uit de bladzijden van Blazing Saddles, maar is het een goede tijd voor de juiste mensen? Zeker wel <0xE2><0x80><0x93> en voor ouders die zijn opgegroeid met het werk van Brooks uit de jaren zeventig, is het een fantastische manier om de jongeren bij zijn werk te betrekken (zelfs de suggestieve seksgrapjes en dergelijke zijn niet te hoog gegrepen, allemaal voor de lol).
Like many a child born in the 1980's, I grew up on the Mel Brooks films that weren't necessarily the 'racier' ones like Blazing Saddles and History of the World part 1 (I saw those, of course, though not as frequently as now), but the ones meant for the "whole family", Spaceballs, and this film. I knew at the time I wasn't seeing great art, but just a campy, goofy, though always laugh-worthy take on Robin Hood and/or adventure movies. But calling it a family movie in quotes means that a) adults really can enjoy it as much as kids, if not more because of the little in-jokes and silly vulgarities, and b) once a kid sees it, when he revisits it, as I have a few times, it's still as fresh but with some things not quite understood the first time around. It's a comedy that is not only filled with jokes at Robin Hood movies and other movies (Godfather of course, as well as little mentions for other movies of modern times), but one that references Brooks's own movies as well; this is a filmmaker who isn't above poking fun at even his own style.<br /><br />Basic story- Robin Hood (Cary Elwes in one of his best turns) returns home from the crusades to see things are in peril with King Richard gone, and so goes forth to reclaim his land and to, naturally, rob the rich to feed the poor. Along the way he meets Achoo (Dave Chappelle), butts heads with Prince John (Richard Lewis) and the Sheriff, and of course still pines for the love of Maid Marian. This, of course, is the usual clothesline for Brooks to let the comedy run off into the scenes, and while sometimes a joke may not work or might become stale on a repeat viewing, so much of it sticks that it's hard not to chuckle. It also helps that a couple of bits are some of the best in any Brooksfilm, such as the Godfather bit (Dom DeLouise at his very best), Brooks's own cameo as the Rabbbi, Lewis and Chappelle's acting turns, and an endless slew of quotable lines and a couple of tongue-in-cheek songs. Some of it is obvious, yes, some of it just takes right from the pages of Blazing Saddles, sure, but is it a good time for the right crowd? Definitely- and for parents who grew up on the 70's Brooks work, it is a fantastic way to introduce the young ones to his work through this (even the suggestive sex jokes and such are not R-rated, all in good fun).