Ik denk dat er twee manieren zijn om een film te maken met kinderen als publiek. Je kunt tegen jezelf zeggen: a) 'Laten we een film maken die de kinderen van nu prachtig zullen vinden!' of b) 'Laten we een film maken die ik als kind prachtig zou hebben gevonden!' De tweede benadering verklaart waarom Steven Spielberg vaak films maakt die geschikt zijn voor een jonger publiek. Belangrijke voorbeelden zijn E.T., The Goonies en Indiana Jones. Die Darn Cat is een voorbeeld van de eerste benadering. Je ziet die platte, ongelooflijke figuren dingen zeggen die grappig zouden moeten zijn, maar dat niet zijn. De plot zelf is genoeg voor een film van tien minuten, maar in plaats daarvan gaat het maar door. Ik ben geen kind meer, ik begrijp niet goed wat er in deze film leuk zou moeten zijn voor kinderen. De onhandige agenten die door een hond worden achtervolgd, de oude dame met een tweetonige vogel of de sarcastische oneliners van Christina Ricci? Eén acteur toonde een vonk van talent met zijn zeer acrobatische humor: Doug E. Doug die de FBI-agent speelde.
I guess there are two ways to make a movie with kids as the intended audience. You can either say to yourself a) "Let's make a movie that kids today will love!" or b) "Let's make a movie that I would have loved when I was a kid!" The second approach explains why Steven Spielberg often make movies that appeal to a younger audience. Prime examples are E.T., The Goonies or Indiana Jones. That Darn Cat is an example of the first approach. You see these flat, unbelievable characters saying things that is supposed to be funny but isn't. The plot itself is enough for a ten minute short, but instead it goes on and on. And although I'm not a kid, I don't quite understand what in this movie is supposed to be fun for kids? The clumsy cops chased by a dog, the old lady with a tweety bird or Christina Ricci's sarcastic oneliners? One actor showed a spark of talent with his very acrobatic humour: Doug E. Doug playing the FBI agent.