Sommige mensen herinneren zich misschien een scène waarin Ellen Page een complimentje krijgt voor Dario Argento's Suspiria, haar favoriete horrorfilm. Dan vraagt het personage van Jason Bateman of ze ooit een film van Herschel Gordon Lewis heeft gezien, en hij heeft een kopie van een film (ik weet niet meer welke) en laat die aan haar zien. Toen ik Juno zag, had ik Suspiria en een paar Argento-films gezien, maar niet Lewis. Nu zie ik dat het niet zomaar een van Diablo Cody's 'in'-verwijzingen naar de popcultuur is, maar iets wat in feite een indicatie is voor de smaak van de personages en, misschien subjectiever, hoe je hen op basis van hun smaak moet beoordelen. Met andere woorden, de reputatie van Herschel Gordon Lewis wordt nog vele jaren nadat hij is opgehouden met zijn bloederige films in stand gehouden <0xE2><0x80><0x93> en het is de reputatie van een schlock-Meister, niet meer en niet minder. Eigenlijk niet meer en niet minder.<br />Dan is het interessant om Argento als vergelijkingsmateriaal te gebruiken, want beide filmmakers benaderen, in elk geval in het geval van The Gore Gore Girls en, nou ja, elke Argento-film, gelijksoortig materiaal. Terwijl Argento zich buitengewoon bewust is van zijn vakmanschap, en een publiek weet te vangen in het verhaaltje dat er is door de kracht van de camera, de muziek en de stijl, neemt Lewis de gemakkelijke weg om bij een publiek te komen, dat bestaat uit een onvolwassen script en een (lichtelijk) slap aftreksel daarvan. De Gore Gore Girls onthult een filmmaker die er niet in geïnteresseerd is zijn publiek op een werkelijk meeslepende manier te vermaken als in een horrorfilm, maar als in een bijprogramma of een bordeel. Hij kan acteurs geen moer leren, hij licht toe alsof het een pornofilm is, en voor elke mogelijk slimme of grappige oneliner zijn er tien die óf totaal waardeloos zijn óf maar half zo slim zijn óf lang niet slim genoeg zijn. Dat gezegd zijnde, misschien wel het beste wat je kunt zeggen over _The Gore Gore Girls_, een detectivefilm over een detective (tweederangs Sherlock Holmes gespeeld door de enigszins amusante Frank Kress) en een journaliste (dummie Amy Farrell) die onderzoek doet naar een serie moorden op go-go-danseressen, dient hij als het sjabloon voor talloze andere films in Troma-stijl. Maar misschien is dat maar een vage loftuiting, en het beste wat je werkelijk kunt zeggen is dat Henny Youngman <0xE2><0x80><0x93> 'Neem mijn vrouw, alsjeblieft!' <0xE2><0x80><0x93> een paar scènes heeft en ze allemaal steelt zonder veel moeite te hoeven doen. Het is triest, want het zou het soort film kunnen zijn dat op een ontzaglijk slecht niveau bekeken kan worden. Maar zelfs in dat opzicht kan men meer lachen om de g<0xC3><0xAA>ne die de productie met zich meebrengt, sommige van de acteurs (d.w.z. die vent die de smeris speelt, mijn god) dan om een of ander schuldig pleziertje.<br />Zelfs het bloed zelf is een beetje een afknapper. Eerst denk je dat Lewis in elk geval zijn best doet, dat hij laat zien hoe die vrouwen op een krankzinnige, gemene en overdreven manier worden vermoord. Maar met de moorden gaat het allemaal langer door dan nodig is; ik bedoel dit niet in termen van schokwaarde, want dat is prima. Maar er moet iets anders zijn om het echt 'vast te leggen', dat het prima is om vrouwengezichten ontleed en ogen uitgestoken te laten zien.' 12 en dit als een van je eerste 'horror'-films ziet. Het wordt, laat ik het zo zeggen, saai. Gevaarlijk saai voor zo'n 'gedurfde' zogenaamde film.<br />Dit was Lewis' laatste film, tot er 30 jaar later een schijnbaar waardig zwanenlied kwam, vergezeld van een vervolg op een film die hij eerder had gemaakt, toen zijn pensioen van films en zijn baan als schrijver van boeken over hoe je zaken moest doen, hem uit zijn pensioen haalden. Maar wat voor ervaring hij ook had opgedaan toen hij aan deze film begon, het is niet te zien. Het is geen mislukking, maar het had het wel kunnen zijn, en het is gewoon... prutswerk. Graag of niet.
Some might remember if having seen the film Juno a scene where Ellen Page has a moment of praise for Dario Argento's Suspiria, her favorite horror film. Jason Bateman's character then asks if she's ever seen a Herschel Gordon Lewis film, and to wit he has a copy of a movie (I forget which at the moment) and shows it to her. At the time I saw Juno I had seen Suspiria and a few Argento films but not Lewis. Now I can see that it's not just another one of Diablo Cody's pop-culture "in" references, but something that actually is an indicator on the tastes of the characters and, maybe more subjectively, how to judge them based on their tastes. In other words, Herschel Gordon Lewis's reputation is maintained some many years after he ended making his gore films - and it's that of a schlock-Meister, no more no less. Actually, less.<br /><br />It's interesting then to take Argento as a basis of comparison, because both filmmakers approach, at least in the case of The Gore Gore Girls and, well, any given Argento picture, similar material. Where Argento is extraordinarily conscious about his craft, getting an audience wrapped up in whatever little story there is by the power of the movement of camera and music and style, Lewis takes the easy route to get at an audience, which is with an immature script and (putting it lightly) lackluster direction. The Gore Gore Girls reveals a filmmaker who isn't interested in entertaining his audience in an actual compelling way as a horror film, but as a side-show or a brothel. He can't direct actors worth a damn, he lights like it's a porno movie, and for every one possibly clever or funny one-liner there's ten that either totally stink or are too clever by half or not clever nearly enough.<br /><br />That being said, perhaps as the best substantive thing to say about The Gore Gore Girls, a mystery movie about a detective (2nd rate Sherlock Holmes guy played by somewhat amusing Frank Kress) and a newspaper reporter (dummie Amy Farrell) investigating a series of murders of go-go dancers, is that it serves as the template for countless more Troma-style pictures. Perhaps this is faint praise, however, and really the best thing that can truly be said is that Henny Youngman- "Take my wife, please!"- has a few scenes and steals every one of them without having to try much. It's sad, since it could be the kind of picture that could entertain on an awesomely-bad level. But even on that score one may laugh more out of embarrassment for the production, some of the actors (i.e. that guy who plays the cop, my God) than out of some guilty pleasure enjoyment.<br /><br />Even the gore itself is somewhat of a letdown. At first one thinks that Lewis is at least delivering on this end, showing these women being murdered in crazy and vicious and exaggerated ways. But with the killings it all goes on longer than necessary; I don't mean this in terms of shock value, for that it's fine. But there needs to be something else to really make it "stick", that showing women's faces dissected and eyes gouged is fine if you're 12 and seeing this as one of you're first 'horror' films. It becomes, dare I say it, dull. Dangerously dull for such a "daring" so-called movie.<br /><br />This was Lewis's last film until 30 years later an apparently worthy swan song came with a sequel to a film he made earlier brought him out of his retirement from movies and job in writing books on how to make it in business. However, whatever experience he had coming up to this one doesn't show. It's not a failure, but it could have been, and it's just simply... schlock. Take it or leave it.