George Carlin is waarschijnlijk mijn favoriete komiek. Ik heb zo veel van zijn specials gezien en zelfs de gelegenheid gehad om hem live te zien optreden. Hij had een zeker cynisme dat me altijd aansprak. Zijn laatste twee specials ('Het leven is het niet waard om te verliezen' en 'Klagen en grieven') misten een zekere geestdrift en inhoud. George leek te dik, oud en moe (om nog maar te zwijgen over zijn afkickverschijnselen). 'IK ZEI NIET DAT IK HET NIET MOET VERTELLEN'! Hoe dan ook. 'Het leven is het niet waard om te verliezen' was vooral tragisch omdat hij te dik was, ontevreden, net uit de afkickkliniek (daar gaan we weer...) en buitengewoon on-grappig. Als er een manier was om medelijden met een komiek te hebben zonder hem van het podium te stoten, had George die gevonden met 'Het leven is het niet waard om te verliezen'. Het is alsof het Nieuwe Millennium en Post 9/11 Amerika Georges geest hebben vertrapt. De letters zijn te groot geworden om ze te kunnen lezen.<br />De comeback is gedeeltelijk succesvol met It's Bad for Ya! Deze special is de transmutatie die voltooid is. George probeert niet langer zijn gloriedagen nieuw leven in te blazen. Hij aanvaardt zijn leeftijd volledig, dat hij oud is en met de dreigende vooruitzichten van de dood te maken heeft. Hij heeft zich erbij neergelegd dat hij een chagrijnige ouwe klootzak is en geniet ervan. Dit is beter dan zijn vorige specials, maar het is ver verwijderd van Jammin' in New York. Het is een beetje tragisch. Zijn observaties zijn niet meer van de bovenste plank en lijken meer op Andy Rooney dan op Lenny Bruce. George is George niet meer. Hij heeft niet langer kritiek op ons, maar is de man in het hoge kasteel die erop wijst hoe het vroeger was en hoe verschillend het moderne leven is.<br />Dit is een verbetering ten opzichte van de vorige twee specials, maar George is nog niet zover dat hij zijn oude glorie terugkrijgt (als dat al ooit gebeurt). Hij is van een kritisch sociaal en politiek stekelig commentaar gereduceerd tot voornamelijk persoonlijke kritiek. Als hij in de politiek gaat, heeft hij nog steeds iets te zeggen. Het komt er zwaar uit (vooral als je iets van zijn vroegere werk hebt gezien), maar op de een of andere manier werkt het nog steeds, in tegenstelling tot zijn willekeurige tirades die buiten de babyboomgeneratie een zekere relevantie missen. De laatste 25 minuten zijn het beste wat deze special te bieden heeft. <br />Voorlopig zal ik de zon aanbidden en Joe Pesci bidden dat George zichzelf kan herscheppen als een geavanceerde zeventigjarige. Het is een kans van 50 op 50. Het leven lijkt steeds saaier te zijn geworden voor George en zijn 'kunst' is nu zijn leven. Dit is een stap in de goede richting van zijn vorige 2 specialiteiten, maar het is ver verwijderd van zijn oude zelf. Wat gaat hij nu doen? Misschien komt hij er nooit meer bovenop, maar misschien kan hij deze nieuwe chagrijnige oudemannenroutine verder uitwerken en verfijnen. Ik hoop op nog 7 woorden die je niet kunt zeggen op tv of in elk geval een windmolen die hij aankan.
George Carlin is probably my favorite comedian. I have seen so many of his specials and even had the opportunity to see him perform live. He had a certain cynicism that always appealed to me. His last 2 specials (Life is Worth Losing especially and Complaints and Grievances) have lacked a certain spirit and content. George appeared overweight, old and tired (not to mention coming out of rehab). "I SAID NOT TO MENTION IT"! Anyway. Life is Worth Losing was especially tragic as he was overweight, disgruntled, coming off of rehab (there we go again...) and extremely unfunny. If there was a way to feel sorry for a comedian without heckling him off stage, George achieved it with Life is Worth Losing. It is as if the New Millennium and Post 9/11 America was trampling George's spirit. The bs had become too large to manage.<br /><br />The comeback is partially successful with It's Bad for Ya! This special is the transmutation completed. George is no longer trying to rekindle his glory days. He is in full acceptance of his age, being old and dealing with the looming prospects of death. He has accepted being a crusty old SOB and is relishing in it. This is better than his previous specials, yet far from Jammin' in New York. It is a little tragic. His observations are not cutting edge anymore and seem more Andy Rooney than Lenny Bruce. George isn't George anymore. He is no longer criticizing us but is the man in the high castle pointing out how things were and how dissimilar modern life is. <br /><br />This is an improvement over the previous two specials, but George does not, as of yet, recoup his old glory (if ever). He has been reduced from critical social and political stinging commentary to mostly personal peeves. When he goes political, he still has something to say. It is heavily derived (especially if you have seen any of his previous work), but it still works somehow, as opposed to his random rantings which lack a certain relevance outside of the baby boom generation. The last 25 minutes is the best this special has to offer.<br /><br />For now I will worship the Sun and pray to Joe Pesci that George can recreate himself as a cutting edge septuagenarian. It's a 50/50 chance. Life seems to have become more tedious for George and his "art" is now his life. This is a step in the right direction from his previous 2 specials, but is far from his old self. Where does he go from here? He may never recoup but maybe he can further metamorphosing/refine this new ornery old man routine. Heres to hoping for 7 more words you can't say on TV or at least a windmill he can handle.