Luc Bessons eerste werk is ook zijn eerste uitstapje naar de science-fiction, een genre waar hij veertien jaar later naar zal terugkeren met 'het vijfde element' (1997). Ook al was deze film sterk beïnvloed door de Hollywood-cinema, hij is nog steeds zeer aangenaam. In 1983 onthult 'le Dernier Combat' hoe Besson zelf de science-fiction benaderde. Hij neemt een tot op de draad versleten onderwerp terug en zijn inspanningen zijn waarneembaar om er een stijlvol geheel van te maken. Een ramp die in breedbeeld en zwart-wit geschoten is, heeft vrijwel de hele bevolking van de aarde vernietigd en we zullen nooit weten wat die ramp was en waarom de mensen niet meer kunnen praten. Er werden een paar barbaarse horden gevormd. Een parallel: een man (Pierre Jolivet) woont op zichzelf en arriveert in een onherkenbaar Parijs, waar hij wordt ontvangen door een arts (Jean Bouise).<br />Bessons werk kent geen woorden. De handelingen van de personages en de voortgang van de gebeurtenissen verlopen via blikken en gebaren. Hoewel het beginpunt en de achtergrond zenuwslopend zijn, heeft de film nooit de aanblik van een moedeloos makende. Het lijkt erop dat de man en de dokter gebaren en handelingen proberen na te bootsen die met de mensheid van voor de ramp te maken hebben. De film begint met de man die seks heeft met een opblaaspop. Later probeert de dokter hem via een machine te laten praten en is hij een schilder in zijn vrije tijd. Het is des te intrigerender omdat deze schilderijen uit de prehistorie lijken te stammen. Als je deze redenering volgt, zou je kunnen stellen dat de bebaarde reus (Jean Reno) het kwaad en een bedreiging vertegenwoordigt voor de inspanningen van de man en de dokter om te heroveren wat uiteindelijk een mens heeft gemaakt. Hetzelfde geldt voor de bende slechteriken aan het begin van de film.<br />Het pessimistische vermoeden dat een dergelijke film zou kunnen oproepen, komt niet echt op de voorgrond en maakt plaats voor een sprankje hoop. Persoonlijk had de film zonder enige muziek kunnen winnen, behalve de muziek die de man met zijn cassetterecorder kan horen. Luc Besson zou betere en nog steeds betoverende films als deze maken, maar hij heeft ook de carrière van Pierre Jolivet gestimuleerd als regisseur die in de toekomst een stukje werk achter zich zal laten: 'Force Majeure' (1989), 'Simple Mortel' (1991),'ma Petite Entreprise' (1999) of 'Filles Uniques' (2003).
Luc Besson's first work is also his first foray in science fiction, a genre to which he will return fourteen years later with "the Fifth Element" (1997). Even if this film was strongly influenced by Hollywood cinema, it is still highly enjoyable. Back in 1983, "le Dernier Combat" reveals Besson's own approach of science fiction. He takes back a threadbare topic and his efforts are discernible to make a stylish work. Shot in widescreen and black and white, a disaster has destroyed virtually all the population from earth and we will never know what was this disaster and why men can't talk any more. Some barbarian hordes were formed. In parallel, a man (Pierre Jolivet) lives on his own and arrives in an unrecognizable Paris where he is received by a doctor (Jean Bouise).<br /><br />There are no words in Besson's work. The characters' actions and the progression of the events go through looks and gestures. Although the starting point and the backdrop are unnerving, the film has never the look of a despondent one. It seems that the man and the doctor try to reproduce gestures and actions linked to mankind before the disaster. The film opens with the man having sex with an inflatable doll. Later, the doctor tries to make him speak through a machine and he is a painter in his spare time. It's all the more intriguing as these paintings seem to come from the prehistoric times. Following this reasoning, one could argue that the bearded giant (Jean Reno) embodies evil and a threat to the efforts deployed by the man and the doctor to regain what finally made a human being. Ditto for the gang of baddies at the beginning of the film.<br /><br />The pessimistic whiff that such a film could convey isn't really at the fore and gives way to a glimmer of hope. Personally, the film could have gained with no music at all, except the one the man can hear with his cassette recorder. Luc Besson was to make better and still entrancing films like this one, he also boosted Pierre Jolivet's career as a director who will leave a patchy work behind him in the future: "Force Majeure" (1989), "Simple Mortel" (1991), "ma Petite Entreprise" (1999) or "Filles Uniques" (2003).