Een remake van een succesvolle film kan op z'n best lastig zijn; een echte klassieker, en dan ook nog eens de definitieve film van een regisseur als Alfred Hitchcock, is een heel ander verhaal. En na het zien van deze versie van _Psycho_, geregisseerd door Gus Van Sant, schieten me meteen twee dingen te binnen: wat heeft het voor zin en wat dachten ze in vredesnaam? Vooral in het licht van het feit dat Van Sant hetzelfde scenario gebruikte (van Joseph Stefano, uit de roman van Robert Bloch) als Hitchcock. Het uiteindelijke resultaat onderstreept enkele van de fijnere punten van de kunst van het filmen: ten eerste dat een 'herschreven' versie niet meer is dan dat; een revisie van het origineel in plaats van een kopie. En ten tweede, dat de kleurenopnamen, het gebruik van meer bloed en het gebruik van iets meer beeldmateriaal, weinig meer doen dan afbreuk doen aan de betekenis van de film. Hoewel dit een nobele poging van Van Sant was, lijdt de film uiteindelijk ironisch genoeg aan dezelfde tekortkoming waarmee Norma Bates te kampen had: het brein van de film was verdeeld; de ene helft bestond uit Hitchcock, de andere uit Van Sant. Een scène, aantoonbaar een van de beroemdste scènes uit de geschiedenis van de film. Hitchcocks imitatie van de scène waarin hij recht in de douchekop kijkt, en die van de afvoer, en het gebruik van dezelfde skree! skree! skree! geluidseffecten <0xE2><0x80><0x93> zelfs als eerbewijs aan Hitchcock <0xE2><0x80><0x93> weer, alleen afgeleid van het verhaal. En als je de prestatie van William H. Macy (als Private Eye Arbogast) meetelt, heb je weer een nieuwe splitsing in de psyche van de film. Macy is een geweldige acteur <0xE2><0x80><0x93> een van de beste karakteracteurs in het vak <0xE2><0x80><0x93> en zijn spel hier is uitstekend, maar hoe goed het ook is, de houding en de manier van acteren zijn puur David Mamet (met wie hij vele malen heeft samengewerkt) en schijnbaar buiten de context van wat Van Sant doet. Dus eindigt de film met een drievoudige persoonlijkheidsstoornis: Hitchcock, Van Sant en Mamet. Ik had het gevoel dat ik naar _House of Good Will Psycho Games_ zat te kijken.'<br />Wat optredens betreft, was die van Macy zo solide als maar kan, en Anne Heche (Marion Crane) slaagde er goed in een origineel personage te creëren, en ontkwam aan de valstrik van een poging tot imitatie van Janet Leigh. De zwakke schakels waren Viggo Mortensen (Sam), die Marions vriendje zo slijmerig en onaantrekkelijk maakte dat je je afvroeg waarom ze <0xC3><0xBC>berhaupt iets met hem te maken wilde hebben, en Vince Vaughn, die <0xE2><0x80><0x93> om het zo subtiel mogelijk uit te drukken <0xE2><0x80><0x93> gewoon net zo vreselijk was als Norman Bates. Zijn hele optreden was dat van een acteur die een rol speelt (en niet erg overtuigend ook); zijn verwijfde maniertjes en de spontane uitbarstingen van maniakale lachsalvo's maakten van zijn Norman meer een karikatuur dan een personage, totaal ongeloofwaardig en pretentieus. Het gaf de film het gevoel van een heropvoering van een waar gebeurd incident. De bijrollen zijn voorbehouden aan Julianne Moore (Lila), Robert Forster (Dr. Simon), Philip Baker Hall (Sheriff Al Chambers), Anne Haney (Mrs. Chambers), Chad Everett (Tom Cassidy), Rance Howard (Mr. Lowery), Rita Wilson (Caroline), James Remar (Patrolman) en James LeGros (Charlie the Car Dealer). Het is een curiositeit die aantoont dat het hebben van een goede regisseur, een overwegend uitstekende cast en een script dat een bewezen handelswaar is, niet noodzakelijkerwijs een garantie is voor succes. Toegegeven, het huidige tijdperk van de psychobabbel, de 'American Psycho' en Hannibal Lecter hebben de scherpe kantjes van een personage als Norman Bates enigszins weggenomen, maar in dit specifieke verhaal over de relatie tussen Norman, zijn moeder en zijn slachtoffers schuilt nog steeds een zekere intimiteit die van nature verontrustend en angstaanjagend zal blijven, maar Van Sant is niet in staat dat gevoel van angst, die angst die je de keel dichtknijpt, met deze film over te brengen. Als er ooit een film is gemaakt die rechtstreeks op video had moeten worden uitgebracht, dan is het deze wel. Beter nog, als hij nooit geboren was. Ik geef dit een 2/10.
A remake of a successful movie can be a tricky business at best; to remake a true classic, especially one that is veritably the definitive film of a director like Alfred Hitchcock, is something else again. And after watching this version of `Psycho,' directed by Gus Van Sant, two things come to mind immediately: What's the point, and what on earth were they thinking? Especially in light of the fact that Van Sant used the same screenplay (by Joseph Stefano, taken from the novel by Robert Bloch) that Hitchcock used. The final result here underscores some of the finer points of the art of filmmaking: First, that a `remake' should be just that; a retooling of the original, rather than a `copy' using new players; and second, that shooting in color, using more blood and being a bit more graphic does little more than detract from the impact of the film. Although this was a noble effort by Van Sant, ironically in the end it suffers from the same flaw with which Norma Bates was afflicted: The `mind' of the film was divided; half was Hitchcock, half Van Sant. And the twain, though met, shall never be bound. Van Sant, even working from the original script, would have been better off making his own film-- all the way through-- rather than attempting to duplicate exactly what Hitchcock did with certain scenes. The opening shot of the movie, for instance, and especially the `shower' scene, arguably one of the most famous scenes in the history of the cinema. Copying Hitchcock, from the shots looking directly into the shower head to the one of the drain, and using the same `skree! skree! skree!' sound effects-- even as homage to Hitchcock-- again, only distracted from the story. And, if you factor in the performance of William H. Macy (as Private Eye Arbogast), you have yet another split in the psyche of the film. Macy is a terrific actor-- one of the best character actors in the business-- and his performance here is excellent; but as good as it is, the attitude and delivery are pure David Mamet (with whom he has worked many times), and seemingly out of context with what Van Sant is doing. So the film winds up with a triple personality disorder: Hitchcock, Van Sant and Mamet. I felt like I was watching `House Of Good Will Psycho Games.' <br /><br />	As far as performances go, Macy's was as solid as they come, and Anne Heche (Marion Crane) did a good job of creating an original character, escaping the trap of attempting an imitation of Janet Leigh. The weak links were Viggo Mortensen (Sam), who made Marion's boyfriend so smarmy and unappealing it made you wonder why she had anything to do with him in the first place; and Vince Vaughn, who--to put it as delicately as possible-- was simply awful as Norman Bates. His whole performance was that of an actor playing a role (and not very convincingly at that); affecting effeminate mannerisms and punctuating his speech with `spontaneous' bursts of maniacal laughter made his Norman more of a caricature than a character, altogether unbelievable and pretentious. It gave the movie the feel of a reenactment of a `True Incident' you would see on a television show; it would have been entirely in keeping with the sensibility of the film to cut away from Norman sitting alone in his parlor to a shot of a sober-faced Peter Graves, intoning, `Such was the mind-set of Norman Bates on that fateful, rainy night when Marion Crane stepped out of her car and into his life--' The supporting cast includes Julianne Moore (Lila), Robert Forster (Dr. Simon), Philip Baker Hall (Sheriff Al Chambers), Anne Haney (Mrs. Chambers), Chad Everett (Tom Cassidy), Rance Howard (Mr. Lowery), Rita Wilson (Caroline), James Remar (Patrolman) and James LeGros (Charlie the Car Dealer). If nothing else, Van Sant's `Psycho' is a curiosity that goes to show that having a good director, a predominantly excellent cast and a script that is a proven commodity does not necessarily insure a success. Granted, todays era of psycho-babble, `American Psycho' and Hannibal Lecter have effectively taken the edge off of a character like Norman Bates somewhat; but there is still a singular intimacy in this particular story of the relationship between Norman, his mother and his victims that will forever remain inherently disturbing and terrifying; but Van Sant is unable to convey that sense of dread, that throat-clenching fear, with this film. If ever there was a movie made that should have been earmarked straight-to-video, this is it. Better still, had it never been born. I rate this one 2/10