Deze film ziet er geweldig uit, en daar houdt mijn lof ongeveer op. 'Love Is a Many Splendored Thing' kwam uit in het zeer schizofrene jaar 1955, toen dit soort zuurstokkleurige onzin samenging met een vlammend artistiek feest als 'Kiss Me Deadly'. Als gevolg van een trend naar kleinere, sociaal bewuste films als 'On the Waterfront' en 'Marty', die zich halverwege de jaren vijftig voordeed, vonden andere regisseurs dat ze het moesten houden bij het niet-uitdagende, aanlokkelijke melodrama dat zoveel andere films uit dat decennium onderscheidt, en 'Love' behoort tot de laatste categorie.<br />'Dit is het soort 50' Een film waarin de technicolor tot het uiterste wordt doorgevoerd en de belichting onveranderlijk op de hoogste stand staat; zelfs scènes die zich afspelen in een donkere kamer of's nachts zijn helderder dan op een gemiddelde zonnige dag. Ik wil de herkenningsmelodie nooit meer horen, want die wordt in de loop van de film zo vaak gespeeld dat je er een leven lang mee toe kan, en ik wil hem al helemaal niet horen zingen door het schrille, oorverdovende koor dat hem over de eindtitels heen brult. Jennifer Jones en William Holden kunnen ermee door, maar eigenlijk kan iedereen deze rollen spelen. Haar rol is afschuwelijk geschreven <0xE2><0x80><0x93> haar personage is ongelooflijk inconsistent, en het lijkt wel alsof de scenarist telkens wanneer haar personage ergens een beslissing over moet nemen, een muntje opgooit om te bepalen wat die beslissing zal zijn.<br />Mensen zullen ongetwijfeld tegen me zeggen dat ik deze film te serieus neem, dat ik niet romantisch ben, enzovoort. Maar ik vond _All That Heaven Allows_ geweldig, werd in hetzelfde jaar uitgebracht en was op een bepaalde manier net zo goed als een koekje, behalve dat Douglas Sirk in staat is van melodrama een kunstvorm te maken, terwijl Henry King (regisseur van _Love_ ) dat niet kan.<br />Meestal kan ik wel van slecht melodrama genieten, maar in dit geval verveelde ik me gewoon.<br />Een cijfer: D.
This film looks great, and that's about where my praise ends. "Love Is a Many Splendored Thing" came out in the very schizophrenic year of 1955, when candy-coloured nonsense like this co-existed with trail-blazing artistic fair like "Kiss Me Deadly." As a trend toward smaller, socially conscious films like "On the Waterfront" and "Marty" established itself in the mid-50's, other directors felt the need to stick with the unchallenging, pandering melodrama that classifies so many other films from that decade, and "Love" is one of the latter.<br /><br />This is the kind of 50's movie where the Technicolor is used to its garish utmost and the lighting is invariably high-key; even scenes taking place in a dark room or at night are brighter than the average sunny day. I never want to hear the theme song again, as it's played frequently enough over the course of the film to last anyone a lifetime, and I certainly don't want to hear it sung by the shrill, ear-piercing choir that belts it out over the end titles. Jennifer Jones and William Holden are passable, but really anybody could have played these parts. Jones' role is horribly written--her character is incredibly inconsistent, and it seems as if whenever her character is required to make a decision about something, the screenwriters flipped a coin to decide what that decision would be.<br /><br />People will undoubtedly tell me I'm taking this film too seriously, that I'm unromantic, etc. But I loved "All That Heaven Allows," released the same year and just as cornball in its own way, except that Douglas Sirk is able to turn melodrama into an art form, whereas Henry King (director of "Love") is not.<br /><br />I'm usually able to enjoy bad melodrama, but in this case I was just bored.<br /><br />Grade: D+