'Wat een symboliek!' riep een vrouw uit toen we het theater verlieten nadat we de lofzang van de Poolse broer op Ingmar Bergman hadden gezien. Er zit inderdaad wel wat symboliek in. Maar niet veel. 'Northfork' levert een mooi acteerwerk op dat wordt verzwakt door de saaie cinematografie die er niet in slaagt een coherent statement te maken en een warrig verhaal dat eerder irriteert dan boeit.<br />Northfork is een stad die aan zijn einde komt nadat er een nieuwe hydro-elektrische dam in werking is gesteld. Het is het begin tot het midden van de jaren vijftig en een ploeg identiek geklede staatsagenten, die er allemaal uitzien alsof ze zojuist hebben gereageerd op een auditie voor 'The Untouchables', hebben de taak recalcitrante bewoners te verplaatsen die niet alleen het directe gevaar niet begrijpen, maar ook de aangeboden bewegingsvrijheid niet kunnen waarderen. Een opwindende anti-ontwikkelingsfilm is altijd een mogelijkheid, maar laten we wel wezen: landelijke elektriciteitsvoorziening is een van de grootste vooruitgangen in de Amerikaanse geschiedenis op het gebied van fatsoenlijke woonomstandigheden en een gestimuleerde economie. Dammen kunnen gebouwd worden zonder gedwongen herhuisvesting? Niet in dit land.<br />Maar deze film gaat niet zozeer over de benarde situatie van huiseigenaren als wel over de fantastische creatie van de escapistische verbeelding van een stervende jongen. Nick Nolte is de priester die voor de jongen zorgt en veel van wat hij zegt zou interessant zijn geweest als het geluid helder genoeg was geweest om gehoord te worden.<br />Tussen de evacuatieagenten in zwarte pakken (die werken voor 'lakefront') door. De film ontwikkelt zich niet samenhangend en zelfs niet interessant.<br />De cinematografie is slecht. De hele film is doordrenkt van een matte, ingetogen en deprimerende kleur die weinig dramatische bedoeling heeft. Er is geen reden om dit uitgestrekte terrein zo somber af te beelden. Een contrast tussen de grotendeels onaangeroerde natuurlijke schoonheid en de massieve en grimmige stevigheid van de zich ontwikkelende dam en energiecentrales zou heel effectief zijn geweest.<br />4/10.
"What symbolism!" exclaimed a woman as we exited the theater after viewing the Polish brother's paean to Ingmar Bergman. Some symbolism is there all right. But not much. "Northfork" adds up to some fine acting weakened by dreary cinematography that fails to make any coherent statement and a muddled story that irritates rather than enthralls.<br /><br />Northfork is a town facing extinction after a new hydroelectric dam goes into operation. It's the early to middle 1950s and a squad of identically dressed state agents, all looking as if they had just answered a casting call for "The Untouchables," have the job of relocating recalcitrant dwellers who fail to appreciate both their immediate peril as well as the proffered bounty for moving. An exciting anti-development movie is always a possibility but let's get real: rural electrification is one of the greatest advances in bringing decent living conditions and a boosted economy in American history. Dams can be built without forced relocation? Not in this country.<br /><br />But this film is less about the plight of homeowners than it is a fantastical creation of a dying young boy's escapist imagination. Nick Nolte is the priest who tends to the lad and much of what he says might have been interesting if the sound was clear enough to hear.<br /><br />Alternating between the black-suited evacuation agents (working for "lakefront" land when the dam creates that valuable acreage) and a phantasmagorical collection of weirdos, the film develops neither theme coherently or even interestingly. <br /><br />The cinematography is poor. A washed out, subdued and depressive color permeates the whole film to little dramatic purpose. There is no reason for this vast terrain to be depicted so bleakly. Indeed, a contrast between largely untouched natural beauty and the massive and grim solidity of the evolving dam and power plants would have been very effective.<br /><br />4/10.