Amando DeOssorio was niet iemand die zich door een gebrek aan budget liet weerhouden om een van zijn verhalen te vertellen. Zijn 'Blind Dead'-serie begon geweldig, maar had een paar echt lachwekkende momenten, zoals de opnamen van een klein modelbootje in een watertank voor 'The Ghost Galleon'. In 'The Sea Serpent' raakt hij de bodem en neemt een paar opmerkelijke acteurs mee, terwijl hij het verhaal vertelt van een dom sokkenmonster dat een paar watertanks en miniatuuraquaria met grote ogen angst aanjaagt. De film opent met een vage openingsscène, die een mislukte militaire missie laat zien waarbij Amerikaanse piloten om de een of andere onbekende reden een atoombom laten vallen (die schaamteloos in het kader van de film wordt geïllustreerd). De commandant geeft deze opdracht vanuit een kantoor met een prominente Amerikaanse vlag en een portret van een gestoord ogende Ronald Reagan, een van de weinige dingen waardoor deze film echt op de jaren tachtig lijkt. De andere twee zijn de hilarisch onbeholpen ondertiteling die verklaart dat het jaar 1985 is en Tyria Powers gedateerde Sheena Easton-kapsel, dat er heel cool had uitgezien naast een paar gescheurde neontrainingspakken. Een van de grootste monsters die je ooit hebt gezien komt uit de diepte omhoog, verstoord door de explosie die door de bom is veroorzaakt. We horen dat de verdwaalde atoombom een groot deel van de plaatselijke vis heeft gedood. Helaas voor ons heeft het geen effect op de Zeeslang, die snel afdaalt naar de kust van Spanje voor een of andere mini-oorlog.<br />Als ik zeg dat het monster onrealistisch is, overdrijf ik niet. Het ziet er niet alleen "zo'n beetje" nep uit. Ik ben ervan overtuigd dat de filmmakers er het beste van hebben gemaakt met de tien dollar die hun toebedeeld leek te zijn, maar meestal ziet het eruit alsof het gemaakt is van krijtjes, een pingpongbal en een oude sok. En dat niet alleen, het heeft van die onheilspellende muziek die het overal begeleidt, muziek die zo lijkt op het thema van 'Jaws' dat het een wonder is dat niemand voor de rechter is gesleept.<br /><br />Samen met Tyria Power worden Timothy Bottoms en Ray Milland gesnapt in een achterbuurt, en de dialoog had niet triester kunnen zijn. Door middel van een reeks intriges worden onze hoofdrolspelers bij elkaar gebracht in een zoektocht naar... nou ja, ik weet niet precies wat het doel is. Bottoms and Power moet bewijzen dat de slang echt is om hun hachje te redden (hij krijgt de schuld van een door de slang veroorzaakt scheepswrak, zij wordt na een waarneming in het gekkenhuis opgesloten). Dat doet er allemaal niet toe, want tegen het eind van de film is er nog niets opgelost. Niemand geeft toe dat de slang echt is, en hij is niet eens dood. Bovendien zijn Bottoms and Power nog steeds op de vlucht voor de wet.<br />Hoe onlogisch het ook lijkt, alleen onze helden weten dat de slang bestaat (ondanks talloze verdwijningen, een vernielde vuurtoren en een vermorzelde spoorbrug), en ze beginnen aan een uitgebreid niet-avontuur om het monster op te sporen en te verjagen... Het is hun grote plan om hem met vuurpijlen af te schrikken. Hoewel hun plan mislukt is, veroorzaakt de slang een grote explosie in het water nadat hij een brug heeft aangevallen (vraag maar niet hoe), en de reusachtige zeeslang is zo bang dat hij wegzwemt. De kritische kijker zou zich afvragen waarom de slang niet eerder in de film werd afgeschrikt toen hij een paar grote explosies veroorzaakte nadat hij tegen een brug was geknald. Maar dat doet er niet toe. Hij zwemt weg en onze helden zijn ervan overtuigd dat hij voor altijd weg is. Einde.<br />Ik kan me alleen maar de afschuw voorstellen die de sterren voelden toen ze de voltooide film zagen waaraan ze net hadden gewerkt. Een slap script en een paar vage reactieshots hadden ze nooit kunnen voorbereiden op de g<0xC3><0xAA>nante scènes waarin ze het scherm delen met een in elkaar geflanst sokpoppen/stop-motion-beest. De bijrollen hadden tenminste nog lol om te gillen en te doen alsof ze werden opgeslokt door een reusachtige slangenkop. Ik weet niet precies wat er aan de hand was toen ze deze film maakten; het monster is goedkoop, maar er zijn een paar nogal uitgebreide miniatuursets, dus iemand heeft er tijd aan besteed om die te maken, om nog maar te zwijgen van de stop-motionanimatie die erbij kwam kijken. Het lijkt of ze het rechttoe rechtaan spelen, hoewel het gevoel voor humor van deze film misschien boven mijn pet ging. Uiteindelijk is de film alleen maar een gemakkelijk doelwit voor een dronken commentaar. Kijk ernaar op een feestje, dat levert de beste resultaten op.
Amando DeOssorio was never one to let a lack of budget get in the way of telling one of his stories. His "Blind Dead" series started off great but had some truly laughable moments, such as shots of a small model boat in a water tank for "The Ghost Galleon". In "The Sea Serpent", he hits rock bottom and takes some notable actors along with him, telling the tale of a silly sock monster that brings google-eyed terror to a few water tanks and miniature aquariums.<br /><br />A vague opening sequence sets the stage and demonstrates an aborted military mission where American pilots, for some unknown reason, drop an atomic bomb (brazenly cartooned into the frame of the film) somewhere in the ocean off the coast of Spain. The military commander gives this order from an office that features a prominent American flag and a portrait of a deranged-looking Ronald Reagan, one of only a few things that makes this movie really seem like the Eighties. The other two are the hilariously inept subtitle that declares the year to be "1.985" and Tyria Power's dated Sheena Easton hairdo, which would have looked really cool next to some ripped neon sweats.<br /><br />One of the kookiest monsters you will ever see rises from the depths, disturbed by the explosion caused by the bomb. We learn that the errant atom bomb has killed off a great deal of the local fish. Unfortunately for our cast, it has no effect on the Sea Serpent, which swiftly descends on the coast of Spain for some miniature-set mayhem.<br /><br />Now when I say the monster is unrealistic, I am not exaggerating. It's not just "sort of" fake looking. I'm sure the filmmakers did the best with the ten dollars that they seem to have been allotted, but most of the time it looks like it was made out of Crayola markers, a ping pong ball, and an old sock. Not only that, it has this ominous music that accompanies it wherever it goes, music that sounds so much like the "Jaws" theme that it's a wonder nobody got sued.<br /><br />Along with Tyria Power, Timothy Bottoms and Ray Milland are caught slumming, and the dialogue could not have been any more dismal. Through a series of plot contrivances, our leading actors are thrown together in a quest to...well, I'm not sure what the purpose is. Bottoms and Power have got to prove the serpent is real in order to save their butts (he is blamed for a serpent-induced shipwreck, she is locked in the loony bin after a sighting). None of this matters, because by the end of the movie nothing has been resolved. Nobody admits the serpent is real, and it's not even dead. Furthermore, Power and Bottoms are still on the lam from the law. <br /><br />As illogical as it seems, nobody but our heroes knows that the serpent exists (despite numerous disappearances, a trashed lighthouse, and a crushed railroad bridge), and they embark on an extended non-adventure to track down and chase the monster away...not kill it, since they know they are no match for it. Their big plan is to use flares to scare it off. Although their scheme is botched, the serpent causes a big explosion in the water after it attacks a bridge support (don't ask), and the giant sea snake is so frightened that it swims away. The critical viewer would wonder why the serpent wasn't frightened off earlier in the movie when it caused a couple of big explosions after crashing into a dock. But never mind. It swims away, and our heroes are sure it's gone forever. The end.<br /><br />I can only imagine the horror that the stars felt when they saw the completed film they just worked on. A lamebrain script and a couple of dim reaction shots could never have prepared them for the embarrassment of sharing screen time with a spliced-in sock puppet/stop motion beastie. At least the supporting characters got to have fun screaming and pretending to be swallowed by a giant serpent head. I'm not sure what was going on when they made this movie; the monster is cheap, but there are some rather elaborate miniature sets, so somebody did spend some time making those, not to mention the stop-motion animation involved. It's seemingly played straight, although maybe this film's sense of humor went over my head. In the end, the film is nothing more than an easy target for a drunken commentary. Watch it at a party for best results.