'Joe' is zo'n film waarin je, ook al denk je dat het allemaal wel gladjes zal verlopen, uiteindelijk wordt getroffen door... Ik kan geen analogie bedenken. De film liet niet alleen zien dat Amerika's lang vervlogen idee van eenheidsworst achterhaald was, maar ook de verschillende aspecten van onze samenleving. Melissa Compton (Susan Sarandon) is het ultieme bloemenkind, terwijl haar vader Bill (Dennis Patrick) een keurige manager is. Op een dag vermoordt Bill per ongeluk Melissa's vriendje. Meteen daarna maakt Bill kennis met Joe Curran (Peter Boyle), een ultrarechtse, rabiate racist die keihard werkt. Als gevolg daarvan gaan de twee steeds meer met de hippies om, aan wie Bill een hekel heeft en aan wie Joe een hartgrondige hekel heeft. Maar uiteindelijk heeft alles dodelijke gevolgen.<br />Het is waar dat sommige delen van de film een beetje gedateerd zijn, maar het is een goede combinatie van de twee kanten van Amerika tijdens de Vietnamoorlog. En wees gerust, de gevolgen van dat alles zullen waarschijnlijk nooit verdwijnen.
"Joe" is one of those movies where, although you think that it might go along smoothly, ends up hitting you like...I can't come up with an analogy. It showed not only that America's long-standing idea of unity was moot, but also the various aspects within our society. Melissa Compton (Susan Sarandon) is the ultimate flower child, while her father Bill (Dennis Patrick) is a clean-cut executive. One day, Bill accidentally kills Melissa's boyfriend. In the immediate aftermath, Bill gets acquainted with Joe Curran (Peter Boyle), an ultra-right-wing, rabidly racist working stiff. As a result, the two of them end up associating more and more with the hippies, whom Bill finds unpleasant and Joe outright hates. But in the end, everything has dead serious consequences.<br /><br />True, some parts of the movie are a little bit dated, but it's a good juxtaposition of America's two sides during the Vietnam War. And rest assured, the residual effects of all that will probably never go away.