Het schrandere, half ontklede jongetje boekt succes op het circuit van Spelling Bee, ondanks een onconventionele en disfunctionele opvoeding. Shirley MacLaine regisseert en speelt de hoofdrol van de grootmoeder van het kind, en het is altijd fascinerend om te zien hoe acteurs na lange tijd de kans krijgen om een film te regisseren, om te zien naar welk materiaal ze zich aangetrokken voelen en met welke acteurs ze willen werken. Hier is MacLaine de enige die een goede rol heeft in 'Bruno'. De kindacteurs lijken gekozen te zijn vanwege hun twinkeling en schattigheid, en de sentimentele MacLaine houdt hun close-ups eindeloos lang De arme Gary Sinise, de ontstemde vader van de film, hangt met gespeelde schaamte aan de randen rond, altijd met een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht. Tegen het eind van de film verandert MacLaine het hele gebeuren in een reeks omhelzingen, en hij besluit zelfs met het kind dat in Rome de paus omhelst! Weer zo'n goddeloze verhandeling van een getalenteerde actrice die regisseur is geworden en die, net als Sally Field en haar film 'Beautiful', maar niet kan ophouden met naar het publiek te knipogen en te porren. Shirley gebruikt etnisch gedrag als smoes, en kinderlijke onschuld als clou. De kinderen in deze cast slaan hun ogen ten hemel, strooien met volwassen commentaren en gebruiken grote woorden <0xE2><0x80><0x93> maar als een jongen met een melige mond onze piepkleine held 'gay' noemt, zegt MacLaine: 'Homo!' s oma zegt tegen hem dat hij naar de jongen toe moet gaan en hem bewusteloos moet slaan (in het bijzijn van de media!).
Brainy, cross-dressing little boy finds success on the Spelling Bee circuit despite an unconventional and dysfunctional upbringing. Shirley MacLaine directed and stars as the child's grandmother, and it is always fascinating to see long-time actors getting their chance at directing a film, the material that they're drawn to and the actors they choose to work with. Here, the only person well-cast in "Bruno" is MacLaine. The child actors seem to have been picked for their twinkle and cuteness, and squishy-hearted MacLaine holds their close-ups for excruciatingly long periods; nothing about these cherubs seems natural, not the lines that fall without consciousness out of their mouths or the interaction they have with adults or even each other. As the boy's disgruntled father, poor Gary Sinise hovers around the edges, in mock shame, always with a pained look on his face. Towards the end of the film, MacLaine turns the whole thing into a passel of hugging scenes, and even concludes with the kid hugging the Pope in Rome! Another ungodly treatise from a talented actress-turned-director who, much like Sally Field and her film "Beautiful", cannot seem to stop winking at and nudging the audience. Shirley uses ethnicity for shtick, and childhood innocence as a punchline. The children in this cast roll their eyes, crack wise with mature comments, use big words--but when one mealy-mouthed boy calls our pint-sized hero "gay", MacLaine's granny instructs him to go over and punch the kid out (in front the media!). How's that for progression? * from ****