Als de pluchen stoel wenkt, pas dan op voor de zachte, kleurige bekleding.<br />De film begint vrij goed. Josh (Mark Duplass) en Emily (Kathryn Aselton) zijn een vriendje-vriendinnetje-stel dat het een beetje moeilijk heeft met hun relatie. Op een avond ontstaat er ruzie en om het goed te maken vraagt Josh Emily mee op een reisje naar het huis van zijn vader, waar Josh van plan is een paarsachtige luie stoel voor zijn vaders verjaardag te bezorgen. Emily gaat akkoord en onderweg pikken ze Josh' wispelturige broer Rhett (Rhett Wilkins) op, een amish-achtige kerel die meer contact heeft met het leven van andere mensen dan met dat van hemzelf. Het reisje ontaardt al snel in nog meer gekibbel tussen Josh en Emily, en een bitter gevoel over de Puddinkjesstoel (die aanvankelijk erg groezelig is en uit elkaar valt, totdat Josh de oorspronkelijke eigenaar ervan 'overtuigt' dat hij hem moet opknappen). Rhett komt er al snel achter dat de oorzaak van alle problemen tussen Emily en Josh de Lazy Boy is, en op een avond steekt hij hem in de fik...<br />En dat is het laatste wat we van de stoel horen, hoewel er nog vele minuten in de film zitten.<br />Het grote probleem is dat de titel van de film De Puddinkjesstoel is, terwijl het helemaal niet de stoel is die de hoofdrol speelt. Het zijn Josh en Emily.' De film gaat over Josh' tot mislukken gedoemde relatie en hoe de reis hun gevoelens voor elkaar bezegelt. Als de stoel eenmaal is vernietigd, wordt er nooit meer over gesproken, ook al komen ze op de verjaardag van Josh' ouders zonder cadeautje aan. Josh heeft het nooit over de stoel, zijn vader ook niet. Er is geen verband tussen de stoel en het leven van deze mensen. Dus waarom zou je de film De Stoelenstoel noemen en waarom is er aan het eind geen verband? Slecht script.<br />Het andere irritante is dat de broer van Mark Duplass, Jay Duplass, niet alleen de regisseur is, maar ook de cameraman (en geen erg goede). Bijna elke scène wordt snel ingezoomd op de personages, zodat de beelden korrelig en onscherp worden voordat de autofocus van de camera ze oppikt en scherpstelt. In het begin voelde dit vreemd en artistiek aan, maar al snel werd het ondraaglijk.<br />Het acteren in de film is toegankelijk en onderhoudend. Alle acteurs/actrices deden hun werk goed. Maar de slechte productiekwaliteit, het gekunstelde einde en het gebrek aan samenhang met de titel zorgden voor te veel problemen.
When THE PUFFY CHAIR beckons, beware of its soft, colorful upholstery.<br /><br />The movie starts out quite well. Josh (Mark Duplass) and Emily (Kathryn Aselton) are a boyfriend-girlfriend couple having a bit of a tough time with their relationship. An argument occurs one night and in order to make up, Josh asks Emily to come along on a roadtrip to his father's house where Josh plans to deliver a purplish LazyBoy recliner for his dad's birthday. Emily accepts and along the way they pick up Josh's flighty brother Rhett (Rhett Wilkins), an Amish-looking fellow more in touch with other peoples' lives than his own.<br /><br />The roadtrip quickly devolves into more squabbling between Josh and Emily, as well as a bitter feeling for The Puffy Chair (it is initially very grubby and falling apart until Josh "convinces" the original owner to refurbish it). Rhett quickly ascertains that the cause of all of Emily and Josh's problems is the LazyBoy and sets it to the torch one night ...<br /><br />And that's the last we hear of the chair, even though there are many minutes left in the film.<br /><br />The big issue is that the title of the film is The Puffy Chair, when it isn't the chair at all that takes center-stage. It is Josh and Emily's doomed relationship and how the roadtrip seals their feelings for one another. Once the chair is destroyed, there's never another mention of it, even though they arrive at Josh's parents place on his father's birthday without a gift. Josh never mentions the chair, nor does his father. There's no connection between it and the lives of these people. So why call the movie The Puffy Chair and why isn't there a tie-in with it at the end? Bad script.<br /><br />The other annoying thing is that Mark Duplass' brother, Jay Duplass, is not only the director but also the cameraman (and not a very good). Nearly every scene has a rapid zoom-in on the characters that goes grainy and out of focus before the camera's autofocus catches up and rights itself. Initially this took on a quaint and artistic feel, but rapidly became unbearable.<br /><br />The acting in the film is accessible and entertaining. All of the actors/actresses did fine jobs. But the poor production quality, stilted ending, and lack of coherency to the title caused this flick too many problems.