De advocaat uit New York wil zich ontdoen van zijn seniele moeder nadat hij een aantrekkelijke, beschikbare vrouw heeft leren kennen. Scenarist Robert Klane, die zijn eigen roman aanpast (het soort paperback dat kinderen kopen voor de vieze gedeelten), lijkt geen verstand te hebben van geestesziekten: voor hem is het alleen maar een excuus voor obscene komedies en obscene grappen. George Segal, die in de jaren zestig voornamelijk in oorlogs- en spionagefilms speelde, was inmiddels een van Amerika's grootste trieste komieken geworden; zijn maffe reacties en maffe reacties kunnen alleen maar wedijveren met de ondoorgrondelijke reacties van zijn moeder. Segal past goed bij Trish Van Devere, en hun momenten van verbondenheid (hoewel er ook gelachen kan worden) zijn in feite de enige momenten waarop je je aangetrokken kunt voelen. Ruth Gordon, hoe beminnelijk ze ook is, is gewoon te vaak in de buurt <0xE2><0x80><0x93> en dan gaat het van meer tot minder. Dit is een van de slechtst geregisseerde en bewerkte films die ik ooit van zogenaamde professionals heb gezien. Veelbelovende scènes die uiteindelijk niet het volle effect bereiken, worden lukraak losgekoppeld van andere momenten die eindeloos rondtollen, waardoor de lompe, krakkemikkige film zichzelf vernietigt lang voordat hij echt voorbij is.
New York attorney plots to rid himself of his senile mother after meeting an attractive, available woman. Screenwriter Robert Klane, adapting his own novel (the kind of paperback kids would buy for the dirty parts), doesn't seem to have any knowledge of mental illness: to him, it's just an excuse for prurient comedy and scatological jokes. George Segal--who, in the 1960s, starred mostly in war and espionage pictures--had become, by this time, one of America's greatest sad-sack comedians; his nutty reactions and batty responses rival only his mother's inscrutabilities. Segal is paired well with Trish Van Devere, and their moments of connection (though also played for laughs) are really the only sequences one can gravitate towards. Ruth Gordon, lovable as is she, is simply around too much--and more of her amounts to less. This is one of the worst directed and edited films I have ever seen from so-called professionals. Promising scenes which ultimately don't play out for the full effect are haphazardly disconnected from other moments which flail around endlessly, causing the crass, rickety movie to self-destruct long before it's actually over. *1/2 from ****