Ik heb ontzettend veel gehoord over 'The English Patient' en uiteindelijk besloot ik de cd te kopen om erachter te komen waar al dat gezeik over ging. Wat ik ontdekte was een cinematografische verrukking en moet, ik herhaal'moet', altijd met een open blik bekeken worden. Als je een religieuze, morele fanaticus bent, ben ik bang dat dit geen film voor je is, omdat je de schoonheid van dit cinematografische meesterwerk niet zult zien, omdat je zult blijven zeuren over de morele dilemma's die deze film oproept. Als ik me goed herinner las ik voor ik deze film ging kijken de recensie op deze site en walgde ik van de visie van de persoon die ik citeer. '... dat de hoofdpersonen volkomen verdienden wat ze kregen.' Als het op moraliteit aankomt, ben ik het met hem eens, maar dit is niet de manier om commentaar te geven op een film van deze grootsheid.<br />Ik moet toegeven dat ik zelden zo'n prachtig in elkaar gezette film heb gezien. Ik blijf in mijn onderbewustzijn de achtergrondmuziek horen. Op de eerste plaats is dit een liefdesverhaal en ja, het is een buitenechtelijke affaire (moralisten oppassen), maar laten we ons daar niet op blijven concentreren. Laten we ons in plaats daarvan concentreren op de manier waarop het verhaal werd verteld. Het is een mengeling van flashbacks en het heden. Het speelt zich af in de tweede wereldoorlog en vertelt ons het verhaal van een overlevende van een vliegtuigongeluk (Graaf Almazjy, prachtig gespeeld door Ralph Fiennes) die in de oorlog in Italië wordt verzorgd door een legerverpleegster (Juliet Binoche) vlak voor het begin van het einde (verliezen van de askrachten). De patiënt met het brandwondenlitteken, die erg veel pijn leed, bleef maar denken aan de hartstochtelijke verhouding die hij had met een Engelse vrouw, Katherine (Kristin Scott Thomas), die hij in flashbacks uit vooroorlogs Afrika te zien kreeg. Het verleden en het heden zijn zo handig met elkaar verweven in het verhaal dat je je er als het ware in verplaatst en het gevoel krijgt dat je naar een film kijkt die je uit de eerste hand ziet. De locaties in de woestijn en in Italië zijn prachtig en dat geldt ook voor de personages. Ik ben een romanticus en ik schaam me er niet voor om te zeggen dat ik tranen in mijn ogen had toen het afgelopen was. Kijk ernaar met iemand van wie je echt houdt. De film begint en eindigt met dezelfde opname van de woestijn waar de zandduinen kronkelen en kronkelen als het lichaam van een vrouw en het was adembenemend. Het gevoel van verlies en verdriet werd zo overweldigend overgebracht door de acteurs dat ik me afvraag waarom god! Waarom hebben we oorlogen die schoonheid vernietigen en het onvergeeflijkste van alles: de vernietiging van Onschuld. Maar goed, het heeft terecht een aantal Oscars gewonnen en ik ga op zoek naar andere werken van regisseur Anthony Minghella. Het brengt de romantiek in het genre van de films van David Lean weer een beetje terug. Het doet me bijna denken aan 'Lawrence of Arabia', die ook in de woestijn speelde.
I have heard an awful lot about 'The English Patient' and I finally decided to get the CD and find out what all the ballyhoo was about. What I found out was a cinematic delight and should, I repeat 'should' always be watched with an open mind. If you are a religious, moral zealot, I am afraid this is not a film for you as you will fail to see the beauty of this cinematic masterpiece as you will keep on harping on the moral dilemmas this film creates. As I remember correctly before I watched this film I read the review in this site and was thoroughly disgusted by the views of that person who I quote said 'that the protagonists thoroughly deserved what they got'. When it comes to morality I agree with him but this is not the way to comment on a film of this magnificence. <br /><br />I must admit rarely have I seen such a wonderfully crafted film. I keep on hearing the background soundtrack in my subconscious. First and foremost this is a love story and yes it's an extramarital affair (moralists beware) but lets not keep focusing on that. Instead let's focus on how the story was told. It's an admixture of flashbacks and the present. Its set in the world war II and tells us the story of a survivor of a plane crash (Count Almazhy played wonderfully by Ralph Fiennes) who is looked after by an army nurse (Juliet Binoche) in war torn Italy just before the beginning of the end (defeat of the axis powers). The burn scarred patient very much in pain kept on remembering the torrid affair he had with an English woman Katherine (Kristin Scott Thomas) shown in flashbacks set in pre-war Africa. The past and the present are interwoven so adroitly in the story that you're sort of transported in the story and get the feel of a first hand viewer. The locales in the desert and in Italy are beautiful and so are the characters. I am a romantic and am not ashamed to say I had tears after it ended. Watch it with someone you truly love. The movie starts and ends with the same shot of the desert where the sand dunes twist and curves like a woman's body and it was breathtaking. The sense of loss and grief was conveyed so overwhelmingly by the actors that it makes me wonder why god! Why do we have wars that destroys beauty and the most unforgivable of all, the destruction of Innocence. <br /><br />Anyway it deservedly won a bunch of Oscars and I will go hunting for other works of director Anthony Minghella.It kind of brings back the romanticism in the David Lean genre of films.It almost reminds me of 'Lawrence of Arabia' which was also based in the desert.Happy viewing folks.