Fantastische Russische Tweede Wereldoorlog-film. Zoals de meeste Russische Tweede Wereldoorlog-films is The Ascent ongelooflijk aangrijpend. Het verhaal volgt twee partizanen, Sotnikov en Rybak (Boris Plotnikov en Vladimir Gossikhin), die op een missie gaan om voedsel te zoeken. Op hun tocht worden ze gezien door Duitse soldaten, die Sotnikov verwonden. Sotnikov doodt op zijn beurt een van de Duitsers, wat tot problemen leidt voor de twee partizanen en alle anderen die ze later tegenkomen. Het grootste succes van de film is zijn levendige gevoel voor plaats. Rusland is bevroren en besneeuwd, en het is moeilijk om niet te voelen dat de kou regelrecht naar je eigen botten gaat. Shepitko houdt haar shot dicht bij de personages en bekijkt elke rots in de branding. Het was waarschijnlijk niet de keuze, maar de film is ingelijst in 1.33:1, wat de film een claustrofobisch gevoel geeft. Hoewel de hele film een hele prestatie is, had ik wel het gevoel dat de eerste helft sterker was dan de tweede. Mijn voornaamste klacht over de film is dat hij door de climax een zeer weinig subtiele christelijke allegorie wordt. Ik denk gewoon niet dat de symboliek veel toevoegt aan de gebeurtenissen, vooral niet omdat ik al geïntrigeerd was door het debat tussen de twee partisanen. Het is niet helemaal eerlijk. Ik woog de voors en tegens van hun argument af. Ik begon me te buigen naar het standpunt van een bepaalde figuur, en dan duikt de regisseur op en zegt dat hij Judas is! Ondanks het feit dat het niet helemaal volgens de regels is, is dit toch een must-see.
Fantastic Russian WWII movie. Like most Russian WWII movies, The Ascent is incredibly harrowing. It's also dense in its symbolism. The story follows two partisans, Sotnikov and Rybak (Boris Plotnikov and Vladimir Gostyukhin), who go on a mission to search for food. On their trip, they are spotted by German soldiers, who wound Sotnikov. Sotnikov, in turn, kills one of the Germans, which leads to trouble for the two partisans and everyone else they later run into. The greatest success of the film is its vivid sense of place. Russia is frozen and snowy, and it's hard not to feel that cold go straight to your own bones. Shepitko keeps her shot close to the characters, examining every crag of their faces. It was probably not the choice, but the film is framed 1.33:1, which gives the film a sense of claustrophobia. While the entire film is quite an achievement, I did feel that the first half was stronger than the second. My main complaint about the movie is that it develops into a very unsubtle Christian allegory by its climax. I just don't think the symbolism adds much to the proceedings, especially when I was already intrigued by the debate between the two partisans. It's not quite fair. I was weighing the pros and cons of their argument. I began to lean toward the point of view of a certain character, and then the director pops up and tells me that he's Judas! Despite some heavy-handedness, this is still a must-see.