La Antena, een vermetele film van de Argentijnse regisseur Esteban Sapir, slaagt er zowel in om het stomme filmgenre opnieuw uit te vinden als om een aangrijpend, waarschuwend verhaal te vertellen. De setting is een stad die in de ban is van hersenloze televisie en waarvan de mensen beroofd zijn van hun spraakvermogen, op een eenzame, mysterieuze aanwezigheid op het scherm na, die simpelweg bekendstaat als De Stem. In een poging hun greep op de macht te verstevigen, is het wonderbaarlijk schurkachtige duo van televisiemagnaat Mr. Tv en de krankzinnige wetenschapper Dr. Y eropuit om De Stem te ontvoeren en haar unieke talent in te zetten voor hun eigen lafhartige doeleinden. Het is aan een jong gezin en de naamloze, oogloze zoon van De Stem om een eind te maken aan dit boosaardige plan. Het resultaat is een achtbaan van een verhaal dat af en toe verbijsterend is, maar nooit minder dan boeiend.<br />Dit is een stomme film die veel van zijn invloeden op zijn mouw draagt; de openlijke verwijzingen naar groten uit de stomme film, zoals George Melies en Fritz Lang, zullen iedereen die hun werk een beetje kent, meteen opvallen. Maar er zitten subtielere verwijzingen en symboliek achter zulke loftuitingen. Ik vind het vooral leuk dat Mr. Tv en zijn handlanger rondrijden in typische gangsterauto's uit de jaren dertig, uit het decennium waarin de stomme film stierf en er een heel andere industrie opkwam. La Antena ontleedt de clichématige plot en de theatrale overdrijving die in zo veel stomme films voorkomen, zij het op een zeer wetende en humoristische manier. Het is de verbazingwekkende visuele stijl van La Antena die de film onderscheidt van de films waaraan hij eer bewijst. Van het hypnotiserende tv-logo tot het dreigende zendstation op de top van de heuvel wemelt het in deze film van de duizelingwekkende visuele inventiviteit die de rivaal is van de animatiestudio Ghibli, en dat alles met gebruikmaking van echte acteurs en handgemaakte decors.<br />Bovendien, hoewel de stijl vaak opzettelijk banaal en theatraal is, is dit toch een verontrustend, provocerend en emotioneel beeld. Het gebruik van religieuze symboliek in de hele La Antena-serie voegde een extra dimensie toe aan de strijd tussen het tv-rijk en de afnemende macht van woorden. Tegelijkertijd zijn veel van de krachtigste beelden originele beelden, zoals de hypnotiserende draaikolk van de televisietoestellen en de nachtmerrieachtige tv-fabriek.<br />Ik vind het vervelend om deze recensie met een zure noot af te sluiten, maar ik heb het gevoel dat de Engelstalige versie van La Antena teleurstelt door de ondertitels. De oorspronkelijke Spaanse ondertitels hebben een groot effect, omdat er veel met woorden op het scherm wordt gespeeld. Maar de Engelse ondertitels die bij de oorspronkelijke dialoog horen, zijn frustrerend incompleet, met weglatingen en fouten die de kijker soms de kans geven de dingen zelf op een rijtje te zetten. La Antena is niettemin een opvallend stuk cinema; een visueel adembenemende ervaring die veel energie en humor uitstraalt terwijl ze een krachtig waarschuwend verhaal vertelt.
La Antena, an audacious film by Argentine director Esteban Sapir, succeeds both as a reinvention of the silent movie genre and a gripping cautionary tale. The setting is a city in thrall to mindless television, its people deprived of the power of speech except for a solitary and mysterious screen presence known simply as The Voice. In a bid to cement their grip on power the marvellously villainous duo of television mogul Mr. TV and mad scientist Dr. Y set out to kidnap The Voice and turn her unique talent towards their own dastardly ends. It is up to a young family and The Voice's nameless, eyeless son to stop this evil scheme. The result is a roller coaster of a story that is bewildering on occasion but never less than engrossing.<br /><br />This is a silent movie that wears many of its influences on its sleeve; the overt references to silent movie greats such as George Melies and Fritz Lang will be readily apparent to anyone with a passing familiarity of their work. But more subtle references and symbolism lie behind such tributes. I particularly like the fact that Mr. TV and his henchman drive around in typical 1930s gangster cars, drawn from the decade when the silent movie era died away and a very different industry began to emerge.<br /><br />La Antena mines the clichéd plot devices and theatrical over-acting common to so many silent films, albeit in a very knowing and humorous way. It is the astonishing visual style of La Antena that really sets it apart from the movies that it pays homage to. From the hypnotic TV logo to the menacing hilltop transmission station, this film abounds with dazzling visual inventiveness that is the rival of a Studio Ghibli animation  and all this using real actors and handmade sets.<br /><br />Moreover, though the style is often intentionally corny and theatrical, this is still an unsettling, provocative and emotional picture. The use of religious symbolism throughout La Antena lends added resonance to the struggle between the TV Empire and the waning power of words. At the same time, many of the most powerful images are original ones, including the hypnotic swirl of the television sets and the nightmarish TV food factory.<br /><br />I hate to end this review on a sour note, but I feel that the English-language release of La Antena is let down by the subtitles. The original Spanish subtitles are used to great effect, with much playing around with words on screen. However, the English-language subtitles that accompany the original dialogue are frustratingly incomplete, with omissions and mistakes at times leaving the viewer to piece things together for themselves. La Antena is nevertheless a striking piece of cinema; a visually breathtaking experience that displays great energy and humour whilst narrating a powerful cautionary tale.