Achteraf is iets geweldigs. Veel beschimpt toen het voor het eerst verscheen (inspirerend voor de beroemde recensie 'Ik heb geen Leica'), kan nu vergeleken worden met deze voorloper van 'Cabaret' en het is lang niet slecht. Het is zeker geen klassieker, maar het heeft zijn eigen, grillige charme (de filmversie van 'Cabaret' volgt deze plot, terwijl de toneelversie de plot enigszins heeft veranderd). Je moet natuurlijk de verleiding weerstaan om te gniffelen als Laurence Harveys Christopher Isherwood (het houdt de echte naam van de oorspronkelijke auteur, God weet wat Isherwood ervan vond) zichzelf omschrijft als 'een overtuigde vrijgezel', en hoewel Harvey een volstrekt ontoereikende 'held' is (hij is praktisch aseksueel), en Shelly Winters jammerlijk miscast is als Fraulien Landauer (de rol die Marisa Berenson speelde in 'Cabaret') Julie Harris is een volmaakt fantastische Sally (het is een prachtig staaltje komisch acteren), en Anton Diffring is eersteklas als Fritz, de Duits-jood die verliefd is op Shelly's personage. Natuurlijk, als 'Cabaret' er nooit was geweest, zou je je kunnen afvragen of het ooit weer het daglicht zou hebben gezien. Dat het weer is opgebloeid is misschien niet helemaal reden tot feestvieren, maar het is niettemin volkomen aanvaardbaar.
Hindsight is a wonderful thing. Much reviled when it first appeared, (inspiring the famous review 'Me No Leica'), this precursor of "Cabaret" can now be looked at in comparison and it's not half bad. It's certainly no classic but it has its own wayward charm, (the film version of "Cabaret" follows this plot whereas the stage version changed the plot somewhat). One should, of course, resist the temptation to snicker when Laurence Harvey's Christopher Isherwood, (it keeps the original author's real name; God Knows what Isherwood thought of it), describes himself as 'a confirmed bachelor' and while Harvey is an utterly inadequate 'hero', (he's virtually asexual), and Shelly Winters woefully miscast as Fraulien Landauer, (the part Marisa Berenson played in "Cabaret"), Julie Harris is a perfectly marvellous Sally, (it's a lovely piece of comic acting), and Anton Diffring is first-rate as Fritz, the German-Jew in love with Shelly's character. Of course, if "Cabaret" had never come along you might ask yourself would this ever have seen the light of day again. That it has been revived may not quite be cause for celebration but it's perfectly acceptable all the same.