Speciale voorvertoningen zijn altijd een goed moment. Het maakt niet uit welke film je gaat zien, het theater zit altijd vol met mensen die op de film hebben zitten wachten, alsof het gratis spul is, alsof ze dachten dat ze er iets aan zouden hebben, of gewoon omdat ze de weg kwijt waren. Hoe goed of slecht de film ook is, alleen het publiek maakt hem leuk. Als zo'n film een PG-13 pseudo-horrorfilm is (kun je je echt verdiepen in horror als de MPAA je op de hielen zit en alles censureert?) weet je dat er wordt gekletst, gelachen en de adem wordt ingehouden. Bij _De Boodschappers_ stelde het publiek de personages op het scherm niet teleur door talloze uitbarstingen en waarschuwingen. Wat de film zelf betreft, heb ik medelijden met de mensen die erbij betrokken zijn, want hij had echt veel beter kunnen zijn als hij goed in elkaar was gezet en zijn benen had mogen strekken buiten de schrik/vervagen-tot-zwart/nasleep die deze films hebben. Uiteindelijk krijgen we een saai, moeizaam verhaal te zien, zonder verrassingen en met weinig momenten van echte spanning.<br />Het verhaal is heel gewoon. Een gezin verhuist na een traumatische gebeurtenis van de grote stad naar het platteland om te proberen hun relatie met elkaar te herstellen. Als ze eenmaal gesetteld zijn, komen de geesten van het huis naar buiten bij het tot inkeer gekomen onruststokerkind, wiens verleden het voor de ouders nog gemakkelijker maakt om niet alles te geloven wat hun wordt verteld. Natuurlijk schreeuwt het kind niet en komen de mensen er pas achter als het te laat is. Ik moet de gebroeders Pang nageven dat ze (de regisseurs van het beroemde _The Eye_, dat ik graag nog eens zou willen zien om te zien wat ze kunnen doen zonder Hollywood-inmenging <0xE2><0x80><0x93> zogenaamd werden de heropnamen van _The Messengers_ door iemand anders gedaan, maar de broers kregen de eer; het is een schande wat ons studiosysteem buitenlanders aandoet, vooral als het hun creatieve onafhankelijkheid was die de films maakt die hen maken en niet de inmenging van de bottomline), echt een passende stijl hebben en de vermoeide plotlijn een beetje fris houden. Helaas moet ik hun ook de bijna ondraaglijke traagheid nageven. Net als de reden waarom ik een hekel had aan What Lies Beneath, kon ik niet tegen de opgebouwde spanning, die zo ver gaat dat het lachwekkend wordt. Als onze heldin en haar broer in een gang staan met een geest achter zich, duurt de scène ongeveer acht minuten met alleen maar statische, vreemd gestructureerde close-ups en veranderingen in de scherptediepte, die uiteindelijk helemaal nergens toe leiden. Omdat het maar 84 minuten zijn, denk ik bijna dat het nog beter had gewerkt als het nog korter was geweest.<br /><0x3E> Behalve een zeer effectieve openingsscène met de fantastische Jodelle Ferland (die vreemd genoeg een jongen speelt) en een geweldige sfeervollecreditssequentie, is het enige wat de film behoedt voor volslagen rotzooi het acteerwerk. Afgezien van Penelope Ann Miller, die er eerst voor zorgde dat ik me afvroeg wat er met haar was gebeurd en me vervolgens, na een paar scènes, deed begrijpen waarom ik die vraag nooit heb gesteld in de jaren dat ze er niet was, en Dustin Milligan, die totaal niet geloofwaardig overkwam, is het acteerwerk erg sterk. Dyan McDermott doet het goed als de vader die zijn gezin bij elkaar probeert te houden in alle moeilijke tijden. Hij heeft veel kleine, luchtige komedies om zijn serieuze, dramatische rol te compenseren. William B. Davis (iedereens favoriete Kankerman) wordt effectief gebruikt als een bijna onheilspellend personage, helaas niet meer dan dat. Onze echte sterren zijn Kristen Stewart en John Corbett. Stewart speelt de emotie heel goed en toont een zekere belofte als actrice met dit en de Panic Room op haar cv. Wat Corbett betreft, als hij zijn rol niet had gespeeld, zou de hele film in duigen zijn gevallen. Ik zou graag willen dat hij meer werk kreeg, want ik heb van hem genoten sinds de ondergewaardeerde serie 'The visitor' voordat ik zijn eerste rol in 'Northern Exposure' moet bekijken, een show die ik nog niet heb kunnen bijbenen. Het is jammer dat hij waarschijnlijk het meest herkenbaar zal zijn voor de overschatte 'My Big Fat Greek Wedding'.<br />De Boodschappers hebben me een aardige introductie gegeven in het werk van de Pang Brothers en mijn verlangen om hun Chinese horrorcatalogus te bekijken nieuw leven ingeblazen. De sfeer en de uitvoeringen waren er; het was gewoon het eenvoudige en lege verhaal dat veel te veel opvulling nodig had om een speelfilm te worden. Als ze meer in de andere personages hadden gestopt, in plaats van alleen in die van Stewart, had het effectiever kunnen zijn terwijl ze ook iets meer te laten zien hadden gehad dan tien minuten durende scènes in het niets. Als onze hoofdpersoon de enige is die wordt aangevallen, is er geen enkele twijfel over hoe ver de wezens zullen gaan om haar kwaad te doen. De momenten van gevaar hadden geen zwaartekracht en tot het einde toe fungeerden ze alleen maar als opvulling. Ik verheug me echter op het gratis stripboek dat na de speciale vertoning wordt weggegeven, want hopelijk zal het medium een sneller verhaal mogelijk maken dat de aandacht vasthoudt voordat het probeert te verrassen.
Special sneak previews are always a good time. No matter what movie it is you are seeing, the theatre will always be packed by people who have been awaiting the film, like free stuff, thought it'd be something to do, or just got lost. Either way, no matter how good or bad the film, the audience alone will make it enjoyable. Now when said movie is a PG-13 pseudo- horror film (can you really delve into horror when the MPAA is on your back censoring everything?) you know there will be chatter, laughing, and breath holding. With The Messengers, the crowd did not disappoint giving numerous outbursts and warnings to the characters on screen. As for the actual movie, I feel sorry for those involved because it really could have been much better had it been paced right and allowed to stretch its legs beyond the scare/fade-to-black/show aftermath progression these films have. In the end we are shown a boring, plodding story with no surprises and few moments of actual suspense.<br /><br />The story is a common one. A family moves from the big city to the country after a traumatic event to try and rebuild their relationship with each other. Once settled in, the spirits of the house come out to the reformed troublemaker child whose past makes it even easier for the parents to disbelieve everything told to them. Of course the child is not crying wolf and those around only find out when it is too late. I will credit the Pang Brothers, (directors of the acclaimed The Eye that I would like to watch more than before to see what they can do without Hollywood interferencesupposedly reshoots on The Messengers were done by someone else, but the brothers retained credit; it's a shame what our studio system does to foreigners especially when it was creative independence which made the films that brings them in and not bottomline interference), for really having a fitting style and for keeping the tired plot line somewhat fresh. Unfortunately, though, I also must give them credit for the almost unbearable slowness. Similar to why I disliked What Lies Beneath, I couldn't stand the drawn out suspense, which goes so far as to make it laughable. When our heroine and her brother stand in a hallway with a ghost behind them, the scene lasts about eight minutes with just static, oddly composed close-ups and depth of field focus changes to end up culminating to absolutely nothing. For being only 84 minutes, I almost think it would have worked better even shorter.<br /><br />Besides a very effective opening sequence, featuring the fantastic Jodelle Ferland, (strangely playing a boy), and a great atmospheric credit sequence, the only thing that saves the film from utter garbage is the acting. Except for Penelope Ann Miller, who first made me wonder what ever happened to her and then, after a few scenes, made me understand why I never asked that question in the years she was absent, and Dustin Milligan, completely lacking in credibility, the acting is very strong. Dyan McDermott does a nice job as the father trying to keep his family together through all the tough times. He has many little moments of light comedy to counteract his serious, dramatic role. William B. Davis (everyone's favorite Cancerman) is used effectively as an almost foreboding character, sadly not utilized more. Our true stars are Kristen Stewart and John Corbett. Stewart plays the emotion very well and shows some promise as an actress with this and Panic Room on her resume. As for Corbett, if he didn't pull off his role, the entire movie would have unraveled completely. I do wish he would be given more work as I've enjoyed him since the under-appreciated series "The Visitor"I still need to check out his first role in "Northern Exposure," a show I haven't yet been able to catch up on. It's a shame he will probably be most recognizable for the overrated My Big Fat Greek Wedding.<br /><br />If anything, The Messengers gave me a nice introduction to the Pang Brothers' work and reinvigorated my desire to check out their Chinese horror catalog. The mood and performances were there; it was just the simple and vacant story that needed way too much padding to make a feature film. If they delved more into other characters, rather than just Stewart's, it could have been more effective while also having something more to show then ten minute scenes of nothing. If our protagonist is the only one being attacked, there is no suspense as to how far the creatures will go to harm her. The moments of danger had no gravity to them and until the ending really just stood in as filler. I am excited, however, for the free comic book given away after the special screening, as hopefully the medium will allow for a faster paced story that engrosses before it tries to surprise.