Vasili Pichuls film Kleine Vera uit 1988 is een mijlpaal in de moderne Russische filmgeschiedenis. Het brute drama van Pichul vormt een sterke afwijking van de beelden van gezuiverd idealisme die in de sovjettijd werden gepropageerd (zoals in Aleksandrovs Circus), waarin de sociale chaos van zijn tijd brutaal in de schijnwerpers wordt gezet. Een hedendaags Oekraïens decor versterkt het effect, ten eerste doordat de film direct in zijn tijdsperiode wordt geplaatst, en ten tweede door het gebruik van een land dat niet alleen worstelt met identiteit in plaats van een sovjetsysteem, maar ook als een natie die verschilt van het Russische idioom dat de Sovjet-Unie domineerde.<br />Vera, de film!' Vera's titelpersonage en hoofdpersoon, is een opstandig tienermeisje met een 'disfunctioneel' gezin, waaronder een hard drinkende vader en een door de wol geverfde moeder. Vera wijst haar zogenaamde vriendje Andrei af en begint een destructieve (en vooral seksuele) relatie met een student die Sergei heet. Ondanks de afkeer van haar ouders voor de luie Sergei en Sergeis grove minachting voor haar ouders, trekt hij in hun krappe appartement. De spanningen lopen op tot Vera's vader Sergei dronken neersteekt. Vera moet beslissen of ze trouw blijft aan haar onverdraaglijke familie door te getuigen dat haar vader uit zelfverdediging heeft gehandeld, of dat ze de altijd afwezige Sergei blijft steunen en verdedigen. De onvoorstelbare leegte die na de ineenstorting van het communisme in het sociale leven is achtergebleven, is op bijna elke denkbare manier meesterlijk gevangen en overgebracht. De seksuele agressiviteit van de film (het was de eerste film die expliciete seks liet zien) in combinatie met de niet-aflatende presentatie van de sociale werkelijkheid (een opvallend verschil met het socialistische realisme dat Stalin eiste) confronteerde de omstandigheden van het voormalige Sovjetleven. Maar het interessantst was de ontvangst in het openbaar. Hoewel velen haatbrieven schreven aan de regisseur en de ster, was de film buitengewoon populair. Hier komt het dubbelsnijdende karakter van 'film als sociale kritiek' naar voren: als het goed wordt gedaan, zal de film het publiek een ongemakkelijk gevoel geven. Omdat er geen gemakkelijke oplossing is, zullen sommige kijkers de film en de filmmakers haten omdat... '... het onderwerp ter sprake brengen'. Veel films komen me voor als enigszins vergelijkbaar in dit opzicht: Larry Clark's Kids, Harmony Korine's Gummo, zelfs populaire films als John Hughes' Breakfast Club.<br />Ik beveel deze film aan voor kijkers voor wie het vooruitzicht van bijna twee uur slopende huiselijke conflicten en maatschappelijke beroering niet al te afschrikwekkend is. De film is absoluut prachtig en ongelooflijk uitdagend. Ondanks de moeilijkheden die het kijken naar de film met zich meebrengt, zijn sommige momenten in de film intens mooi. Natuurlijk kan de socio-historische en culturele betekenis van de film niet over het hoofd worden gezien en dient hij in feite als een nog assertievere reden om naar deze film te kijken.
A gritty presentation of the decay of family values and human dignity in the wake of Soviet communism, Vasili Pichul's 1988 film Little Vera is a landmark film of modern Russian cinema. Pichul's brutal drama marks a strong departure from the images of sanitized idealism promoted in Soviet times (as in Aleksandrov's Circus), brashly moving the social chaos of his time into the public spotlight. A contemporary Ukrainian setting further intensifies the effect, first by the immediacy of the film to its time period, second by its utilization of a locale not only struggling for identity in lieu of a Soviet system, but also as a nation distinct from the Russian idiom that had dominated the U.S.S.R.<br /><br />Vera, the film's title character and protagonist, is a rebellious adolescent girl with a "dysfunctional" family including a hard-drinking father and a mother care-worn. Rejecting her would-be beau Andrei, Vera begins a destructive (and primarily sexual) relationship with a college student named Sergei. Despite her parents' dislike for the lazy Sergei, and despite Sergei's rude contempt for her parents, he moves into their cramped apartment. Tensions escalate until Vera's father drunkenly stabs Sergei. Vera must decide if she will stay loyal to her intolerable family by testifying her father acted in self-defense, or continue to support and defend the ever-detached Sergei. <br /><br />Unbearable in almost every imaginable way, Little Vera masterfully captures and communicates the inescapable void left in social life after the collapse of communism. The sexual aggressiveness of the film (it was the first film to show explicit sex) combined with the unrelenting presentation of social reality (a marked distinction from the socialist realism demanded by Stalin) effectively confronted the conditions of former-Soviet life. Most interesting, however, was public reception. While many wrote hate mail to the director and star, the film was wildly popular. Here the double-edged nature of "film as social criticism" emerges: if done correctly, the film will make the audience uncomfortable. Because no easy solution presents itself, some viewers will hate the film and filmmakers for "bringing up" the issue. Many films come to mind as somewhat comparable in this regard: Larry Clark's Kids, Harmony Korine's Gummo, even popular movie's such as John Hughes' Breakfast Club. <br /><br />I recommend this film to those viewers for whom the prospect of nearly two hours excruciating domestic conflict and social miasma is not overly daunting. The film is absolutely beautiful, and incredibly challenging. Despite the difficulties of watching the film, some moments within it are profoundly beautiful. Of course, the socio-historic and cultural significance of the film cannot be overlooked, and in fact operate as an even more assertive reason for watching this film.