Er zijn goede films en er zijn slechte films, en dan is er Moskou Nul, een film die zo vreselijk slecht is dat een maand in eenzame opsluiting met een verzekeringsagent een aantrekkelijk amusementsalternatief is.<br />Met een onbegrijpelijke plot over de poorten van de hel die zich openen in een labyrint van tunnels onder Moskou, is de film een warboel van herhalingen en onzinnige beelden van een klein meisje dat door tunnels rent, rode lichten die rondzweven en vreemde muurschaduwen, die geen van alle een gevoel van angst of spanning oproepen, maar in plaats daarvan de reactie van de kijker oproepen van 'daar gaan ze weer met het meisje (of de lichten)'. Ik kan alleen maar concluderen dat Mar cranea Lidón, die om redenen die ik alleen maar kan uitleggen als schaamte, in de film Luna werd gespeeld door de filmsterren Vince Gallo en Owen, een Amerikaanse priester die naar Moskou reist op zoek naar Sergei (Rade Serbedzija), een vriend en collega die in de tunnels is verdwenen. Hij schakelt de hulp in van een reeks plaatselijke bewoners die, met uitzondering van Oksana Akinshina, allemaal worden geportretteerd door Spaanse acteurs die met beperkt succes proberen een Russisch accent te imiteren.<br />Onderweg kruisen hun paden die van leden van een of andere ondergrondse, in leer geklede religieuze maffia onder leiding van een gezette Val Kilmer, wiens carrière zo'n vrije val lijkt te maken dat hij niet meer kan functioneren. s nemen hun toevlucht tot dit soort kutfilms, en tot handlanger Sage Stallone (de zoon van Sly), die alleen maar gecast schijnt te zijn om de naam Stallone in de affiche van de film te kunnen laten opnemen.<br /><br />Afgezien van het kijken naar de groep die zich met behulp van een komisch getekende kaart een weg door de tunnels probeert te banen, en de steeds herhaalde beelden van hoe ze worden gevolgd of ontweken door een bleek meisje, gebeurt er verder niet veel. De dialoog wisselt regelmatig tussen Engels en Russisch, waarbij de acteurs om beurten in elke taal spreken, en hele gesprekken half in de ene en half in de andere taal worden gevoerd, met als enige voor de hand liggende reden dat ze daar zin in hadden. Het voegt een frustrerende dimensie toe voor de kijker, terwijl die bovenal probeert het idiote, in elkaar geflanste verhaal te doorgronden.<br />Het enige wat Moskou Nu echter klopt, is de titel, die alleen een accuratere beschrijving van deze film had kunnen geven als het woord Moskou was weggelaten.
There are good movies, and there are bad movies, and then there's Moscow Zero, a film so utterly bad it makes spending a month in solitary with an insurance salesman an attractive entertainment alternative.<br /><br />With an incomprehensible plot about the gates of Hell opening within a labyrinth of tunnels under Moscow, the film is a mess of repetitive and nonsensical shots of a little girl running through tunnels, red lights floating about, and strange wall shadows, none of which serves to mount any fear or tension, but instead elicits the reaction of "here they go again with the girl (or lights)" from the viewer.<br /><br />Directed by María Lidón, who for reasons I can only conclude as shame, was billed as Luna, the movie stars Vince Gallo as Owen, an American priest who travels to Moscow in search of Sergei (Rade Serbedzija), a friend and colleague who has gone missing in the tunnels. He enlists the help of a series of locals who, with the exception of Oksana Akinshina, are all portrayed by Spanish actors trying with limited success to inflect Russian accents.<br /><br />Along the way they cross paths with members of some sort of underground leather-coated religious mafia headed by a portly Val Kilmer, whose career seems to be in such free fall that he's resorted to appearing in dreck like this, and henchman Sage Stallone (Sly's son), who seems to have been cast merely so the Stallone name can be included in the film's marquee.<br /><br />Apart from watching the troupe try to navigate their way through the tunnels with the aid of a comically drawn map, and repetitive shots of them being followed or eluded by a pale faced young girl, not much else goes on throughout. Dialogue routinely switches between English and Russian, with actors frequently taking turns in each language, and entire conversations are uttered half in one and half in the other with the only apparent reason being they felt like it, adding a frustrating dimension for the viewer, over and above trying to figure out the crazily cobbled together story.<br /><br />About the only thing Moscow Zero gets right, however, is its title, which could only have rendered a more accurate description of this movie if the word Moscow had been omitted.