De altijd verrukkelijke Kevin Spacey zet ons opnieuw aan het denken over bepaalde waarheden in ons leven. Nadat hij ons heeft doen geloven dat hij een mompelende kleine tijdschurk is (enkel om de ware kracht van cinematografische misleiding aan het licht te brengen) in de klassieke _The Usual Suspect_, doet hij ons nu geloven dat hij Prot is, een sympathiek buitenaards wezen dat een menselijke gedaante aanneemt terwijl hij over de Aarde slentert.<br />Prot is een eigenaardige vreemdeling die schijnbaar uit het niets is opgedoken, om vervolgens opgenomen te worden in het Manhattan Psychiatrisch Ziekenhuis. Mark Powell (Jeff Bridges) krijgt al snel grote belangstelling voor hem en begint zich zelfs af te vragen of Prot eigenlijk wel een opperwezen van de planeet K-PAX is, of misschien alleen maar een vergeten menselijk wezen met ernstige psychiatrische problemen. Hoewel het einde op vele manieren kan worden gezien en besproken, blijft het een complexe, verhelderende reis, die een heleboel intrigerende/filosofische vragen achterlaat.
The always delightful Kevin Spacey makes us once again question certain truths in our lives. After driving us into believing he is a mumbling small time crook (only to expose the true power of cinematic deception) in the classic The Usual Suspect; this time around he leads us into believing he is Prot, a likable alien who assumes a human form whilst strolling around the Earth.<br /><br />Prot is a peculiar stranger who has seemingly appeared out of nowhere, only to be hospitalized in the Manhattan Psychiatric Institution. Dr. Mark Powell (Jeff Bridges) soon takes extreme interest in him, and even finds himself pondering if Prot is actually a supreme being from planet K-PAX, or perhaps he is only a forgotten human being with severe psychiatric issues. While the ending can be seen and discussed in many ways, it remains a complex, enlightening journey which leaves a gr eat deal of intriguing/philosophical questions behind it.