Ik heb net Princess Raccoon gezien op het Asian Film Festival in New York. De heer die de film aankondigde, feliciteerde het publiek met zijn goede smaak. 'U had bij Herbie: Fully Loaded kunnen zijn,' zei hij met een zelfvoldane glimlach,'maar in plaats daarvan bent u hier om naar Seijun Suzuki's Princess Raccoon te kijken.' Het publiek applaudisseerde en juichte. Nou, ik kan u vertellen dat ik liever twee keer achter elkaar naar Herbie: Fully Loaded had gekeken. Princess Raccoon, een zogenaamd grillige musical die is gebaseerd op Japanse folklore, is zonder meer een van de tien slechtste films die ik ooit heb gezien. Hij is zo ellendig dat ik door de ellendigheid ervan eigenlijk een hekel krijg aan andere films van Seijun Suzuki, wat een hele prestatie is. Er is zo'n enorme hoeveelheid dingen mis met prinses Wasbeer dat ik nauwelijks weet waar ik moet beginnen. Misschien zijn de ergste fouten dat ze zowel agressief onbegrijpelijk zijn als griezelig monotoon. Als de spoelen in de war zijn geraakt of als de helft verloren is gegaan bij de verscheping, zou het publiek het verschil niet merken. Als je me niet gelooft, daag ik je uit om een afdruk te stelen en iemand de spoelen in willekeurige volgorde te laten afdraaien. Als je me kunt vertellen welke naar waar gaat, zal ik je elke cent geven die ik heb.<br />Het eerste derde deel van de film bevat een mengelmoes van scènes, liedjes (inclusief een schunnig rapnummer) en beelden die niet kloppen. Het lijkt op geen enkele manier met elkaar in verband te staan. Op de koop toe komt er nog een afgrijselijk geïntegreerde computeranimatie bij, die nog een steen toevoegt aan de immense, en snel groeiende muur van onbegrijpelijkheid. Het zou me niets verbazen als de schrijver alle Japanse folklore die hem te binnen schoot op een stel aantekenkaartjes noteerde, ze opstapelde, schudde, uitdeelde op een tafel, en vervolgens het script in hun volgorde schreef.<br />Ongeveer vijfendertig minuten na het begin van de film verschijnt er iets wat op een plot lijkt op het toneel. Iets over een wasbeerprinses die van vorm verandert (in mensengedaante) en een gewoon mens die verliefd wordt. Ik hoopte dat dit een voorteken was dat de film iets anders was dan een reeks verbijsterende scènes, maar helaas. De film gaat verder op dezelfde volstrekt verbijsterende manier. Ik wou dat ik er toen uit was gekomen, maar ik zat gevangen in het midden van een smalle rij. Achteraf gezien zou het die ongemakkelijke scène waard zijn geweest.<br />Ik ben uitgeput als ik alleen al aan de laatste paar films denk. Ik heb elk moment gehoopt en gebeden dat het voorbij zou zijn. Elke grote dollybeweging, elke golf van muziek, of scène die er ook maar enigszins op leek dat hij de dingen zou afsluiten, gaf me nieuwe hoop dat de aftiteling op het punt stond te beginnen. Want de ene martelende minuut na de andere ging het door. En zo ging het maar door. Ten slotte, na tientallen valse alarmen, ging het over op iets waarvan ik zeker wist dat het een abstract patroon moest zijn over welk van de hoofdstukken later zou verschijnen. Toen, tegen alle redelijkheid in, ging het over op een ander tafereel. Hoe kon ik dat nou vergeten? Het volkomen irrelevante subplot over een ninja die gevangen werd genomen, werd geplast en in een soep werd gekookt, was nog niet afgehandeld.<br />Ik krijg die 111 minuten nooit meer terug, maar je kunt jezelf de pijn besparen. Tenzij je je geheugen wilt bezoedelen of in de toekomst wilt genieten van geweldige Seijun Suzuki-films als _Jungle_ _of the Beast_ en _Tokyo Drifter_ met prinses Raccoon in de hoofdrol. Ik had liever overgegeven.
I just saw Princess Raccoon at the Asian Film Festival in New York. The gentleman who introduced the film congratulated the audience on their fine taste. "You could be at Herbie: Fully Loaded," he said with a smug smile, "but instead you're here to watch Seijun Suzuki's Princess Raccoon." The audience applauded and cheered. Well let me tell you, I would have rather watched Herbie: Fully Loaded twice in a row. Princess Raccoon, an allegedly whimsical musical based on Japanese folklore, easily qualifies for one of the ten worst films that I have ever seen. It is so wretched that its wretchedness actually makes me dislike other Seijun Suzuki films, which is quite a feat.<br /><br />There is such a vast expanse of things wrong with Princess Raccoon that I hardly know where to start. Perhaps its worst faults are being both aggressively unintelligible and mind bogglingly monotonous. If the reels got mixed up or if half of them got lost in shipping the audience would not know the difference. If you don't believe me I dare you to steal a print and have someone run the reels in random order. If you can tell me which one goes where I will give you every penny I have.<br /><br />The first third of the film features a mishmash of scenes, songs (including a cringe inducing rap number), and images that don't seem to be related in any way at all. Horribly integrated computer animation is thrown into the bargain, adding yet another brick to the immense, and rapidly growing, wall of incomprehensibility. It wouldn't surprise me to learn that the writer wrote down any Japanese folklore that came to mind of on a bunch of note cards, stacked them up, shuffled them, dealt the cards out on a table, and then wrote the script according to their order.<br /><br />About thirty-five minutes into the film some semblance of a plot arrives on the scene. Something about a shape-shifting raccoon princess (in human form) and a regular human falling in love. I hoped that this was be a portent of the film being something other than a series of perplexing scenes, but no such luck. The film continues in the same absolutely baffling manner. I wish I had gotten out then, but I was trapped in the middle of a narrow row. In retrospect it would have been worth the awkward scene.<br /><br />I'm exhausted just thinking about the last couple of reels. I spent every moment hoping and praying that it would be over. Every big dolly move, swell in music, or scene that looked remotely like it was concluding things renewed my hopes that the credits were about to roll. For agonizing minute after agonizing minute it went on. And on and on and on. Finally, after dozens of false alarms, it cut to what I was sure must be an abstract pattern over which credits were about to appear. Then, in defiance of all reason, it cut to another scene. How could I forget? The completely unrelated subplot concerning a ninja being captured, urinated on, and boiled in a soup hadn't been wrapped up yet.<br /><br />I'm never going to get those 111 minutes back, but you can spare yourself the pain. Unless you want to taint your memory or future enjoyment of great Seijun Suzuki films like Youth of the Beast and Tokyo Drifter do not see Princess Raccoon. I would have rather spent my time vomiting.