Dark The Night vormt dus een lastige uitdaging: het is heel moeilijk om er gedetailleerd over te schrijven zonder het te verpesten voor degenen die het nog niet hebben gezien. Aangezien de film nogal obscuur blijft, geldt dat voor zo'n beetje iedereen. De film zal de mensen die bekend zijn met de meer bekende titels van de regisseur Joseph H. Lewis in de noir-cyclus <0xE2><0x80><0x93> Gun Crazy, The Big Combo, zelfs My Name Is Julia Ross <0xE2><0x80><0x93> in zijn kortheid doen overkomen als een vreemde keuze.<br />Om te beginnen dient het idyllische Franse platteland als decor. Steven Geray, een rechercheur van middelbare leeftijd bij de Surété in Parijs, gaat op vakantie naar het dorp Ste. Margot (of misschien Margaux). Volkomen onverwachts wordt hij verliefd op de dochter van de inleggers (Micheline Cheirel), ook al is ze verloofd met een ruwe plaatselijke boer. Maar de sirenenzang van het leven in Parijs is moeilijk te weerstaan, en dus stemt ze in met een huwelijk met hem, ondanks het leeftijdsverschil, dat onvermijdelijk het gesprek van de dag wordt.<br />Maar op de avond van hun verlovingsfeest komt ze niet terug naar de herberg. Algauw vindt een gebochelde haar lichaam bij de rivier. Haar jaloerse, afgewezen minnaar is de logische verdachte, maar ook hij wordt dood aangetroffen. Dan worden er anoniem nog meer sterfgevallen gemeld, die zich ook voordoen. Voor het eerst in zijn carrière staat de diepbedroefde Geray met zijn mond vol tanden... De film heeft een bijzonder zwak script; het speelt als een slechte Cornell Woolrich die De moord op Roger Ackroyd heeft doorkruist. Maar Lewis doet het met dit knarsende voertuig met trots. Hij neemt de tijd in het begin, maar dan begint het verhaal en het vertellen van het verhaal krijgt meer vaart (helaas, net op het moment dat het script een as breekt). Burnett Guffey heeft de film belicht en gefotografeerd, met een intrigerend leitmotif van uit ramen gluren en naar binnen gluren; er is ook een effectieve score van Hugo Friedhofer, die voor veel noirs een aura van dreiging creëerde. Er is heel wat talent uitgebuit voor So Dark The Night, maar aan het eind komt het neer op niet veel meer dan een gimmick, en niet eens zo'n goede gimmick. Het is een film met één trucje.<br /><br /><br />
So Dark The Night poses a tough challenge: It's very hard to write about it in any detail without ruining it for those who haven't yet seen it. Since it remains quite obscure, that includes just about everybody. The movie will strike those familiar with its director Joseph H. Lewis' better known titles in the noir cycle  Gun Crazy, The Big Combo, even My Name Is Julia Ross, which in its brevity it resembles  as an odd choice.<br /><br />For starters, the bucolic French countryside serves as its setting. Steven Geray, a middle-aged detective with the Surété in Paris, sets out for a vacation in the village of Ste. Margot (or maybe Margaux). Quite unexpectedly, he finds himself falling in love with the inkeepers' daughter (Micheline Cheirel), even though she's betrothed to a rough-hewn local farmer. But the siren song of life in Paris is hard to resist, so she agrees to marry him, despite the disparity in their ages, which inevitably becomes the talk of the town. <br /><br />But on the night of their engagement party, she fails to return to the inn. Soon, a hunchback finds her body by the river. Her jealous, jilted lover is the logical suspect, but he, too, is found dead. Then anonymous notes threaten more deaths, which come to pass. For the first time in his career, the bereaved Geray finds himself stumped....<br /><br />A particularly weak script all but does the movie in; it plays like bad Cornell Woolrich crossed with The Murder of Roger Ackroyd. But Lewis does this creaky vehicle proud. He takes his time near the beginning, but then the story  and the storytelling  gain momentum (alas, just about the time the script breaks an axle). Burnett Guffey lighted and photographed the film, with an intriguing leitmotif of peering out of and peeping into windows; there's also an effective score by Hugo Friedhofer, who supplied aural menace to many noirs. A good deal of talent has been lavished on So Dark The Night, but at the end it boils down to not much more than a gimmick  and not a very good gimmick at that. It's a one-trick pony of a movie.<br /><br />