'Voetafdrukken (op de maan)' is vrijwel zeker de vreemdste, ingewikkeldste en meest atypische Giallo-film die ooit is gemaakt. Sommige fans van het subgenre vinden hem misschien een beetje afgezaagd, maar deze film heeft niet veel van de gebruikelijke Giallo-kenmerken in zich, zoals bloederige messteken (bij voorkeur gepleegd door een gemaskerde moordenaar met zwarte handschoenen), betoverend schaars geklede schoonheden en onvoorspelbare dwaalsporen. Maar als compensatie voor al deze herrie en nog veel meer herrie 'Voetafdrukken' heerst er de meest onbeschrijflijk mysterieuze en non-stop fascinerende sfeer die ik ooit in dit soort films heb meegemaakt. Het niveau van mysterie in deze film is zo hoog en ondraaglijk dat je je er letterlijk ongemakkelijk en bang door voelt. Net als de vrouwelijke hoofdpersoon Alice Cespi zelf heb je absoluut geen idee van wat er aan de hand is of waarom, en dit gevoel van totale machteloosheid is zonder enige twijfel de belangrijkste drijfveer van de film. Als kijker wil je deze arme vrouw graag helpen de dingen te begrijpen die haar overmannen, maar je kunt het gewoon niet. Alice heeft een succesvolle carrière als tolk, maar haar rustige en vredige leven wordt wreed verstoord als ze op een ochtend wakker wordt en langzaam begint te beseffen dat ze zich absoluut niets herinnert van de afgelopen drie dagen. Ze vindt een verscheurde foto van een hotel op het vakantieeiland Gama en besluit daarheen te gaan om te onderzoeken wat er is gebeurd. Op het eiland lijken verschillende mensen, onder wie een eenzaam meisje, Alice te herkennen, alleen gebruikte ze de valse naam Nicole, droeg ze een rode pruik en deed ze alsof ze naar het eiland was gekomen om zich te verbergen voor een onbekend gevaar. Intussen is zelfs het arme meisje's nachts rusteloos, omdat ze steeds weer droomt over astronauten die op het oppervlak van de maan springen en een griezelige wetenschapper die dr. Blackman heet. De plot van 'Voetafdrukken' is echt bizar en het is moeilijk om de kosmische subplot met de rest in verband te brengen. Alice gaat ervan uit dat het gewoon beelden zijn uit een sciencefictionfilm die ze lang geleden heeft gezien, wat een redelijke verklaring lijkt, maar je voelt gewoon dat er iets niet klopt.' Het is een diepere betekenis en een feitelijk verband met al die andere gebeurtenissen. Fans van spanningsvolle en stijlvolle Italiaanse cinema kunnen het zich niet veroorloven deze film te missen. Dit is de psychologische tour de force van regisseur Luigi Bazzoni, met ontstellend mooie fotografie en geestverruimende muziek. Ondanks het gebrek aan geweld (of misschien juist daardoor), is de film oprecht verontrustend en de geestelijke foltering die Alice doormaakt, beïnvloedt de kijker ook emotioneel. Zoals maar al te vaak het geval is in Gialli-cinema, komt de climax plotseling nogal abrupt en geeft die bijna geen waterdichte verklaring voor alle pijnlijke gebeurtenissen waar je zojuist het afgelopen anderhalf uur getuige van bent geweest. Je zult er nog lang over na moeten denken als de film is afgelopen, en de krachtige impact zal alleen maar groter worden. Florinda Bolkan is subliem als de gekwelde hoofdrolspeelster en krijgt uitstekende feedback van de beperkte cast, onder wie de jonge Nicoletta Elmi. De eminente Euro-sektester Klaus Kinski krijgt ook de beste kritieken, maar zijn rol is niet meer dan een verlengde cameo. Deze film is in feite een stuk beter dan de veelgeprezen (en veel makkelijker verkrijgbaar) Giallo 'De Vijfde Cirkel' van regisseur Bazzoni, dus ik hoop dat 'Voetafdrukken' binnenkort ook een mooie dvd-uitgave krijgt.
"Footprints (on the Moon") is almost certainly the strangest, most convoluted and most atypical Giallo ever made. It may come as a restraint to some of the sub genre's fans, but this film doesn't feature many of the regular Giallo trademarks like bloody knife murders (preferably committed by a masked killer wearing black gloves), ravishing scantily dressed beauties and unpredictable red herrings. However, to compensate for all this  and much more  "Footprints" benefices from the most indescribably mysterious and non-stop compelling atmosphere I ever experienced in this type of film. The level of mystery in this movie is so high and unbearable it literally makes you feel uncomfortable and scared. Like the female protagonist Alice Cespi herself, you absolutely have no idea of what's happening or why, and this feeling of utter powerlessness is unquestionably the film's main strongpoint. As a viewer, you crave to help this poor woman understand the things that overcome her, but you simply can't. Alice has a successful career as an interpreter, but her quiet and peaceful life gets brutally interrupted when she wakes up one morning and slowly begins to realize she has absolutely no recollection of the previous three days. She finds a torn apart photograph of a hotel located on the holiday island Gama and decides to go there in order to investigate what happened. On the island several people including a lonely little girl seem to recognize Alice, only she used the fake name Nicole, wore a red-haired wig and acted like she came to the island to hide from an unknown danger. Meanwhile, even the poor girl's nights are restless as she has reoccurring dreams of astronauts hopping on the moon surface and an uncanny scientist called Dr. Blackman. The plot of "Footprints" is truly bizarre and slowly brooding, and particularly the cosmic sub plot is really difficult to link with the rest. Alice assumes they are just images from a Sci-Fi movie she saw long time ago, which sounds like a reasonable enough explanation, but you sense there's a deeper meaning and actual connection to all the other events. Fans of tension-driven and stylish Italian cinema can't afford themselves to miss this film, really. This is director's Luigi Bazzoni's psychological tour-de-force, with staggeringly beautiful photography and mind-altering music. In spite of the lack of violence (or maybe just because of it), the film is genuinely disturbing and the mental agony Alice goes through honestly affects the viewer emotionally as well. As it is sadly too often the case in Gialli-cinema, the climax suddenly comes rather abrupt and nearly doesn't give a waterproof explanation of all the awkward events you just witnessed for the last hour and a half. Still, the content of "Footprints" will keep you contemplating long after the film has finished and its powerful impact will only increase. Florinda Bolkan is sublime as the tormented leading lady and receives excellent feedback from the limited supportive cast, including the young Nicoletta Elmi. The eminent Euro-cult star Klaus Kinski receives top-billing as well, but his role is merely an extended cameo. This film is actually a lot better than director Bazzoni's more acclaimed (and much easier available) Giallo "The Fifth Cord", so here's to hoping "Footprints" will soon receive a fancy DVD-release as well.