Je hoeft niet veel tijd te besteden aan het bekijken van een film of serie of wat dan ook om te begrijpen wat er in het verschiet ligt. De ongelooflijk slechte score van de musical maakt vanaf het begin zijn debuut. Serieus, als dit niet het slechtste thema is dat ik ooit heb gehoord, dan kan ik het me zeker niet herinneren. Hoewel het acteertalent hier beschikbaar is, van Jeff Bridges tot Carl Betz, Vera Miles en Sal Mineo, is het boek afschuwelijk en het verhaal gekunsteld, vol smakeloze stereotypen en een overduidelijke vervalsing van Ken Kesey. Waarom moet Hollywood altijd verhalen uit de jaren zestig presenteren alsof de zogenaamde hippies allemaal unidimensionale debielen waren? Het is jammer dat zo'n interessante periode in onze uitzonderlijk conformistische sociale ervaring meestal wordt afgeschilderd door uit-en-uit-vuilnis, zodat de minst aanstootgevende periode van het genre nu wordt geaccepteerd als redelijk authentiek, terwijl bijna niets ook maar in de buurt komt van hoe het in werkelijkheid was. Het beste wat ik tot nu toe heb gezien is een memoire van een zekere Becker, _Looking Back_ genaamd, maar wie heeft er nog meer van gehoord? Niemand in Hollywood, dat is zeker. Ze hebben het te druk met het rondstrooien van rotzooi als deze kwijnende film om zich met de werkelijkheid bezig te houden.
You don't have to spend much time watching this made for TV movie or series pilot or whatever it was intended to be to figure out just what lies in store. The incredibly bad musical score makes its debut from the start. Seriously, if this isn't the worst theme I've ever heard, I certainly can't remember it. While the acting talent is available here, from Jeff Bridges to Carl Betz, Vera Miles, and Sal Mineo, the writing is atrocious and the story is contrived, filled with insipid stereotypes, and an obvious ripoff from Ken Kesey. Why must Hollywood always present tales from the sixties as if the so-called hippies were all unidimensional morons? It's too bad that such an interesting era in our exceptionally conformist social experience is generally depicted by out and out garbage so that the least offensive of the genre is now accepted as reasonably authentic when almost none of it comes even close to the way things really were. The best I've seen to date is a memoir called Looking Back by a guy named Becker, but who else has even heard of it? No one in Hollywood, that's for sure. They're too busy pushing tripe like this groaner of a movie to bother with reality.