De foto's zijn af, het acteerwerk is vrij goed, maar op vrijwel elk ander gebied is De Griekse tycoon een saaie kletskous. Geïnspireerd door de liefdesgeschiedenis van Jackie Kennedy en Aristoteles Onassis is de film een glossy maar absoluut lege soapopera van het soort dat de hele dag op tv te zien is. Kijkers die de hele 'celebritycultuur' (foto's van paparazzo's en roddelverhalen over de rijken en beroemden) omarmen, zullen hier ongetwijfeld veel vinden om hun eetlust op te wekken. Maar mensen die liever een film zien met iets meer inhoud, vakmanschap en eigenzinnigheid, zullen de 107 minuten durende speeltijd een zuippartij vinden. De Amerikaanse president James Cassidy (James Franciscus) en zijn mooie vrouw Liz (Jacqueline Bisset) zijn in Griekenland voor officiële zaken. Een belachelijk rijke Griekse scheepsmagnaat, Theo Tomasis (Anthony Quinn), ziet Liz op een feest in zijn elegante landhuis. Ondanks het feit dat ze allebei met iemand anders getrouwd zijn, voelen ze zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken. Later, op een privéfeestje aan boord van zijn jacht, maakt Tomasis zijn verlangens aan Liz kenbaar. Enige tijd later wordt president Cassidy vermoord tijdens een strandwandeling. Liz is geschokt en bedroefd door zijn dood, maar het duurt niet lang voordat ze troost zoekt in de armen van haar Griekse minnaar Tomasis. Uiteindelijk trouwen ze en wordt hun liefdesaffaire een geliefd gespreksonderwerp voor de kranten, tijdschriften, fotografen en grappenmakers van de hele wereld.<br />Het is enigszins amusant om te zien met hoeveel kracht de producenten van deze film ontkennen dat het een verfilming was van het Kennedy-Onassis-verhaal. Ze wilden de film zien als een oorspronkelijk verhaal, geworteld in fictie. Maar iedereen met een beetje verstand kan zien waar de inspiratie voor de film vandaan komt. Het is niet echt het juiste soort regisseur voor dit soort films, maar hij is beter geschikt voor actievoer als _The Guns of Navarone_ en _Ice Cold In Alex_, maar hij leidt de gebeurtenissen met een ongeïnspireerde, professionele vaardigheid. Quinn is heel goed in de rol van Tomasis; Bisset ziet er beeldschoon uit als het voorwerp van zijn verlangens; Franciscus gebruikt zijn brede glimlach en een fa<0xC3><0xA7>ade van integriteit om een geloofwaardige politicus te spelen. Hun optredens zijn oppervlakkig gezien goed, maar op dieper niveau hebben de acteurs weinig te doen. Op dezelfde manier geeft de fotografie van Tony Richmond de film een elegante oppervlakteglans terwijl hij van de ene exotische locatie naar de andere reist, maar een heel klein krasje bewijst dat er niets achter de film zit.' 's glanzende buitenkant.
The photography is accomplished, the acting is quite good, but in virtually every other department The Greek Tycoon is a dreary bore. Taking its inspiration from the real-life love affair of Jackie Kennedy and Aristotle Onassis, the film is a glossy but absolutely empty soap opera of the kind that can be found on TV all day long. Viewers who embrace the whole "celebrity magazine culture" (paparazzi photographs and gossipy stories about the rich and famous) will undoubtedly find much to whet their appetite here. But those who prefer films with a bit more substance and craft and quirkiness will find the 107 minute running time a butt-numbing slog.<br /><br />American president James Cassidy (James Franciscus) and his beautiful wife Liz (Jacqueline Bisset) are in Greece on official business. A ridiculously wealthy Greek shipping tycoon, Theo Tomasis (Anthony Quinn), catches sight of Liz at a party at his elegant manor. Despite the fact that both of them are married to someone else, there is an immediate attraction between them. Later, at a private party aboard his yacht, Tomasis makes his desires known to Liz. Some while later, President Cassidy is assassinated whilst out strolling on a beach. Liz is shocked and saddened by his death, but it isn't long before she seeks comfort in the arms of her Greek lover Tomasis. Eventually the two of them are married and their love affair becomes a favourite talking point for the world's newspapers, magazines, photographers and wags.<br /><br />It is somewhat amusing to note the vigour with which the producers of this film denied that it was a dramatisation of the Kennedy-Onassis story. They wanted the film to be seen as an original story, rooted in fiction. But anyone with a brain can see from where the movie is drawing its inspiration. Even Aristotle Onassis himself knew The Greek Tycoon amounted to his love-life getting the Hollywood treatment (if rumours are to be believed, he actually had a hand in approving Anthony Quinn for the Tomasis role!) J. Lee-Thompson isn't really the right sort of director for this type of movie  he's better suited to action fodder like The Guns Of Navarone and Ice Cold In Alex  but he marshals the proceedings with an uninspired, professional adequacy. Quinn is very watchable as Tomasis; Bisset looks lovely as the object of his desires; Franciscus uses his toothy smile and a façade of integrity to make for a believable politician. Their performances are good on the surface, but there's little for the actors to do on any deeper level. Similarly, Tony Richmond's photography gives the film an elegant surface sheen as it moves from one exotic locale to the next, but the merest of scratches proves that there's nothing behind the film's glossy exterior.