Ik ben verbaasd over het aantal mensen dat deze passage als hun favoriete 'Chan' heeft beoordeeld (hebben ze nooit '... in de Opera' of '... op Schateiland' gezien? <0xE2><0x80><0x93> het laatste ironisch geschreven door John Larkin, die hier de bal heeft laten vallen). Deze plot is een wrak en overladen met zinloze personages. Ten eerste moeten de kijkers zich de smerige details herinneren van de moordpartij van Steve McBirney (gespeeld door de eerbiedwaardige boef en HUAC-schreeuwer Marc Lawrence) in 1929. Laten we niet vergeten dat hij aan een aanklacht wegens moord met voorbedachten rade in het gerechtsgebouw is ontsnapt met een eenzame politieagent op zijn hielen. Er is ook een slachtoffer dat 11 jaar geleden uit een rivier is gevist en waar niemand zich ooit zorgen over lijkt te maken. is de opschorting van ongeloof die vereist is wanneer alle personages schijnbaar gevangenzitten in het wassenbeeldenmuseum (hoewel inspecteur O'Matthews erin slaagt zijn vette, natte kont door een raam naar binnen te steken). Waarom speelt Joan Valerie (als Creams assistente) een rol in deze film? Ze kan niet eens fatsoenlijk met een tang omgaan - ik besef dat Chan er ook last van heeft, maar hé, hij is hier 66 jaar oud - (en heeft minder dan 10 regels -) en de motivatie van haar personage is te zwak om ooit adequaat'verklaard' te kunnen worden (neem me niet kwalijk, als ik aan een tirade bezig ben, schrijf ik als Ricky Ricardo). De Mary Bolton (Marguerite Chapman)-figuur wordt beschreven als een gretige imbeciel met grote ogen, die kennelijk alleen bestond voor de geestdodende romantische belangstelling van de geslepen advocaat Tom Agnew (gespeeld door de fretachtige Ted Osborne). Waarom is Willie Fern een personage? Waarom kon McBirney's handlanger de schakelaar niet om 20.20 uur omzetten? (Geen spoiler, oké?). Je vraagt je af hoe hij het voor elkaar krijgt om zich met het IQ van een pluisbol aan te kleden of waarom hij niet jaren geleden voor een bus was gesprongen. Toler zelf krijgt iets meer acteertalent toebedeeld dan gewoonlijk (een plus) en de echte eer komt toe aan ontwerper Thomas Little en filmmaker Virgil Miller die een echt spookachtige sfeer hebben gecreëerd... maar deze passage heeft minder logica dan een film van de Ritz Brothers. Ik snap nog steeds niet hoe een tandenstoker als blaasroer kan worden gebruikt.
I'm surprised over the number of folks that have rated this entry as their favorite "Chan" (didn't they ever see "...at the Opera" or "...at Treasure Island?"--- the latter ironically written by John Larkin, who dropped the ball here). This plot is a train wreck and overloaded with pointless characters. First, viewers are required to recall the sordid details of Steve McBirney's (played by venerable thug and HUAC squealer Marc Lawrence) 1929's murder spree. Let's not forget he escaped a capital murder rap at the courthouse with a lone policeman on his tail. There's also a victim that was fished out of a river 11 years earlier that no one ever seems concerned about. Then there's the suspension of disbelief required when all the characters are seemingly trapped in the wax museum (although Inspector O'Matthews manages to wield his fat wet rear end inside through a window). Why is Joan Valerie (as Cream's assistant) in this movie? She can't even handle pliers properly--- I realize Chan suffers the same boo-boo but yeesh, he's 66 years old here-- (and has less than 10 lines--- and her character's motivation is too weak to ever be adequately 'splained (excuse me, when I'm on a rant I write like Ricky Ricardo). The Mary Bolton (Marguerite Chapman) character is written to as a eager wide-eyed moron, apparently existing only for the vapid romantic interest of horndog lawyer Tom Agnew (played by the ferret-faced Ted Osborne). Why is Willie Fern a character? Why couldn't McBirney's henchman pulled the switch at 8:20? (not a spoiler, okay?!). One wonders how, with the IQ of lint he manages to dress himself or why he hadn't stepped in front of a bus years ago. Toler himself is given a little more acting rope than usual (a plus) and the real kudos go to set designer Thomas Little and cinematographer Virgil Miller who created some genuinely spooky atmosphere... but this entry has less logic than a Ritz Brothers film. I'm still boggled by how a toothpick can be used as a blow gun.