Het boek is beter dan de film, vooral vanwege het proza van de schrijver Ondatje. Voordat ik deze film zag, vertelde iemand die hem had gezien me dat de liefde die in deze film wordt uitgebeeld niet echt is. Nu ik deze film heb gezien, begrijp ik dat haar ongeloof in dit opzicht ook andere bioscoopbezoekers kan hebben afgeleid. Eerlijk gezegd waren sommige van de intense uitingen van liefde lachwekkend en leken ze op het randje van parodie. Maar uiteindelijk moet iedereen beseffen dat dit een groots kunstwerk is. Het gaat helemaal niet specifiek over liefde, het gebruikt 'liefde' om dialectisch de menselijke scheidslijn of de arbitraire grenzen van landen te onthullen die oorlogen en haat helpen rechtvaardigen. Het gaat over misverstanden en het blind volgen van de dingen die ons zogenaamd van elkaar scheiden. De kritieke scène voor het echte thema van deze film is wanneer de held of antiheld om hulp smeekt voor zijn gestrande minnaar in de woestijn, maar genegeerd en genegeerd wordt om de redenen die in die scène naar voren komen. Deze film gaat ook over hoop en vergeving, de hoop belichaamd in de interraciale relatie tussen de herstellende figuur van Binoche en de indiaanse mijnenveger (in het geval van de sikh de buddy-buddyrelatie met zijn blanke collega, die als een idioot aan zijn eind komt) en de vergeving belichaamd in de eerste jacht van de Caravaggio-figuur, waarna hij uit wat hij denkt dat de bekentenissen van de held zijn voor zijn 'oorlogsmisdaden' (verraad van het land) de bekentenissen van de held afdwingt. Ik denk dat de film nog beter had kunnen zijn dan hij is. Ik weet niet of een realistischer weergave van de omstandigheden van de liefde de echte thema's en punten van deze film nog duidelijker zou hebben gemaakt of niet, maar ik ben het met je eens dat deze film niet over realistische romantische liefde gaat, zoals de mensen achter dit kunstwerk of deze film impliceren in een vroege scène waarin de uiteindelijke geliefden elkaar voor het eerst ontmoeten. De held vertelt dat een nieuwe auto, een kapotte auto, een snelle auto enzovoort (ik parafraseer) nog steeds gewoon een auto is, ongeacht het bijvoeglijk naamwoord dat je ervoor gebruikt. Ze antwoordt dat ouderlijke liefde, platonische liefde, romantische liefde enzovoort heel verschillende soorten liefde zijn. Dat is ironisch, want deze film gaat over de enige liefde die alle mensen zouden moeten willen, namelijk de liefde voor (of voor) de vrede (geen materialistische dingen die meestal de werkelijke reden zijn voor oorlogen, belichaamd in iets wat de meesten van ons willen, zoals 'auto's', laten we zeggen). Anders zouden we gestrand kunnen zijn om te sterven in een grot in een uitgestrekte woestijn met oude muurschilderingen en tekeningen van zwemmers, die de indruk wekken dat de zeeën en levensonderhoudende wateren die daar ooit waren, zo goed als verdwenen zijn. Ik geloof dat 'The English Patient' een Oscar heeft gewonnen vanwege de grote boodschap, niet specifiek vanwege de weergave van romantische liefde. Dat gaat meestal zo. De relatie tussen de held en de heldin was noodzakelijk om de aandacht van het publiek te trekken, maar helaas is deze kijk op de liefde gedateerd in het tijdperk van de scheiding en met al die alleenstaanden die niet op zoveel niveaus bij elkaar lijken te kunnen komen, dus zijn er ook belachelijke versies van mythische liefde moeilijk te vinden, zelfs in dagdromen, wat de liefde voor films altijd is geweest, vooral in het goede oude Hollywood. De film mag dan niet voldoen aan wat de mensen verwachten, maar hij is desondanks de moeite van het zien waard.
The book is better than the film mostly because of the writer Ondatje's prose. Before I saw this film, someone who had seen it, told me the love depicted in this film isn't real. After seeing this film, I can see how her suspension of disbelief in this regard could've been distracting to other movie-goers as well. Frankly, some of the intense displays of love were laughable and seem to be on the edge of parody. But by the end, everyone should realize this is a big message piece of art. It is not specifically about love at all, it uses "love" to dialectically reveal the human divide or the arbitrary borders of countries that help justify wars and hatred. It is about misunderstandings and the blind following of the things that supposedly separate us. The critical scene for the real theme of this movie is when the hero or antihero's pleas for help for his stranded lover in the desert is ignored and disregarded for the reasons shown in that scene. This film is also about hope and forgiveness, the hope epitomized in the interracial relationship between Binoche's recovering character and the Indian minesweeper (echoed in the Sikh's buddy-buddy relationship with his white coworker who ends up dying nonsensically) and the forgiveness epitomized in the Caravaggio character's first hunt and then forcing out of what he thinks will be the hero's confessions for his war "crimes" (betrayal of country). I think the film could've been made even better than it is. I don't know if a more realistic portrayal of the circumstances of love would've made the real themes and points of this film even more obvious or not, but I agree this film is not about realistic romantic love, as the people behind this piece of art or film imply in an early scene when the eventual lovers first meet. The hero talks about how a new car, broken-down car, fast car, etc. (I'm paraphrasing) is still just a car no matter what adjective you put in front of it. She replies but parental love, platonic love, romantic love, etc. are very different kinds of love. This is ironic because this film is really about the one love all humans should want which is the love of (or for) peace (not materialistic things which are usually the real reasons for wars, epitomized in something most of us want such as "cars", let's say). Otherwise, we may be left stranded to die in a cave in a vast desert with ancient wall art/drawings of swimmers, suggesting that the seas and life-supporting waters which were once there have all but disappeared. I believe "The English Patient" won the Oscar because of these big messages not specifically for its depiction of romantic love. Awards tend to go that way. The relationship of the hero and heroine was necessary to draw the audience in, unfortunately this view of love may be antiquated in the age of divorce and so many singles who can't seem to get together on so many levels, so ridiculous versions of mythic love are hard to get into, even in daydreams, which film love has always been, especially in good old Hollywood. The film may fall short of what people expect but a 7 out of 10 movie worth seeing, regardless.