Dit is de meest menselijke en humane film die ik in lange tijd heb gezien. Het wemelt van de ironie, Susan Sarandon als non, Tim Robbins en Susan Sarandon in een film die niet predikt maar ook niet veroordeelt. Het is een verfilming van het beste, en toch is het verhaal geromantiseerd naar aanleiding van verschillende echte gebeurtenissen.<br />Wie van de twee is het meest verbazingwekkend, Sarandon of Penn? Het is gemakkelijk te zeggen wie sympathieker is, maar het is moeilijk te zeggen wie overtuigender is. Ze zijn eenvoudigweg schitterend.<br />Je kunt denken dat alle moordenaars gedood moeten worden, of je kunt beweren dat een leven zonder strafvermindering geen leven is en dat de dood genadiger is. Wat je persoonlijke gevoelens ook zijn, deze film geeft je de kans om even stil te staan en na te denken.<br />Aan het eind wil je gewoon in stilte zitten en nadenken. Dat is wat groots drama doet, het geeft catharsis, het creëert een moment in de tijd, een gedeelde herinnering die onze menselijkheid raakt.
This is the most human and humane of movies that I have seen in a long time. The ironies abound, Susan Sarandon as a nun, Tim Robbins and Susan Sarandon in a movie that doesn't preach but neither does it condemn. It is cinema verite at it's best, and yet the story is fictionalized from several real events.<br /><br />Which of the two is more amazing, Sarandon or Penn? It is easy to say who is more likeable, but it is hard to say who is more convincing. they are simply magnificent.<br /><br />You may think that all killers should be killed or you may argue that life without parole is no life and that death is more merciful. whatever your personal feeling, this movie gives you a chance to pause and reconsider.<br /><br />At the end one simply wants to sit in silence and reflect. That is what great drama does, it gives catharsis, it creates a moment in time, a shared memory that touches our humanity.