Voor diegenen van jullie die nog in het duister tasten, zal ik deze Christie niet bederven, want het is beslist een van haar mooiste werken, en ik beklemtoon dat jullie het moeten zien wanneer jullie de volgende keer vrij hebben! Als een van de aanpassingen moet worden bekeken voordat (of in plaats van) het boek te lezen, zou ik om de volgende redenen Na de begrafenis aanbevelen.<br />Ik wilde de prestatie van Monica Dolan (Miss Gilchrist) prijzen, wier werkgever-gezel Cora aan het begin van de film op brute wijze wordt vermoord. Haar vertolking van een geschokte, nerveuze, onbetekenende vrouw is werkelijk ontroerend, vooral wanneer ze een moment persoonlijk contact heeft met Poirot, ook iemand die alleen reist op 'de reis des levens'. En wanneer de moordenaar op de typische Poirot-achtige manier aan het licht wordt gebracht, zijn Dolans reacties op die onthulling op hun mooist: je bent net zo kwaad op de moordenaar als je sympathiseert met juffrouw Gilchrist... iets ongewoons in de Christie-leer.<br />Hoewel er zoals gewoonlijk een paar discrepanties zijn tussen roman- en filmverfilmingen (waardoor het testament in de film misschien minder zinvol is), maken de ongelooflijk overvloedige recreatie van het naoorlogse Engeland, het uitzonderlijk hoge niveau van acteren en regisseren, en het behoud (zo niet de verheviging) van Christie's mysterie en intrige deze discrepanties onbelangrijk.<br />Bravo Suchet, Dolan en het hele team voor het vervaardigen van dit meesterwerk van moord- en mysterietheater, en de producenten die het groene licht hebben gegeven!
For those of you still in the dark, I will not spoil this Christie, as it is definitely one of her finest works, and I stress that you should see it whenever you next have free time! If any of the adaptations are to be watched before (or in lieu of) reading the book, I would suggest "After the Funeral" for the following reasons.<br /><br />I wanted to praise the performance by Monica Dolan (Miss Gilchrist), whose employer-companion Cora is brutally murdered at the outset of the film. Her portrayal of a shocked, nervous, insignificant woman is actually moving, especially when she has a moment of personal connection with Poirot, another person who travels alone in "the journey of life." And when the murderer is being revealed in typical Poirot denouement fashion, Dolan's reactions to the revelation are acting at its finest: you feel as angry at the murderer as you do sympathetic to Miss Gilchrist... something uncommon in Christie lore.<br /><br />Although there are a couple of discrepancies between novel and film adaptation, as per usual (the business of the will perhaps making less sense in the film), the unbelievably lavish recreation of post-war England, thoroughly high calibre of acting and directing, and preservation (if not heightening) of Christie's mystery and intrigue render these discrepancies insignificant.<br /><br />Bravo Suchet, Dolan and the whole team for crafting this masterpiece of murder mystery theatre, and the producers who gave it the green light! Encore!