Vergeet de serieuze hiaten in de logica, vergeet de pijnlijk clichématige karakterschetsen, vergeet het lukrake schrijfwerk, en je zou deze film misschien wel leuk vinden. Het hoofdpersonage Alyssa werd geacht vertederend te zijn, de heldin voor wie je je leven wilt geven om haar te redden (of in dit geval: om haar leven te redden). Maar in plaats daarvan irriteert ze alleen maar en vraagt ze je je af of alle professionele ballerina's echt zo stom zijn. Haar bemoeizieke moeder was duidelijk alleen maar nodig om de illusie te versterken dat balletgezelschappen kwaadaardige monsters zijn die je arme, onschuldige, jonge meisje uit je handen rukken, met een altijd aanwezige, bijtende artistieke regisseur/schurk. En dan die clichés! Ze krijgt niet alleen anorexia, boulimia, een overdosis drugs en een pathologische leugenaar, maar dat alles in de loop van een paar maanden. Het is alsof de schrijver elk horrorverhaal heeft gelezen dat hij over ballet kon opdiepen en besloot te kijken hoeveel hij in twee uur kon proppen (met reclames).<br />Geloof het of niet, maar ik ben danseres. Deze 'opleving' of 'herleving' van anorexia en boulimia die zich voordoet, is bij geen enkele dansschool waar ik ben geweest voorgekomen. De leraren zijn zelfs zo bang om zelfs maar te suggereren dat een meisje een betere kans maakt een paar pondjes lichter te worden, dat de meeste danseressen in mijn klassen feitelijk als iets te dik worden beschouwd. Ik wil niet beweren dat eetstoornissen nooit voorkomen, maar niet in de mate die in de film wordt beschreven.<br />Een ander irritant probleem van deze film was de manier waarop het verhaal moest worden verteld. Haar vriend had waarschijnlijk een half uur de tijd om de film uit te spelen, in de eerste helft van de film. De andere personages waren niet meer dan rekwisieten, decoraties om het verhaal te versterken. Als de juiste dialoog was gebruikt, zou dit een zeer gecompliceerde geestesstudie van een psychologisch probleem zijn geweest. Maar nu wordt het een één-vrouwsshow, en Kimberly McCullough heeft niet het lef om dat voor elkaar te krijgen.<br />Voor iemand die niet danst, zou deze film een zogenaamd 'inzicht' zijn. in wat er werkelijk omgaat achter gesloten deuren bij een balletgezelschap. Voor een danser is dit een zeer beledigende film, die ballerina's afschildert als dom en ouders als opdringerig en slecht geïnformeerd. Die bijvoeglijke naamwoorden beschrijven de mensen die dit in de eerste plaats op de buis te zien kregen.
Never mind the serious logic gaps, never mind the achingly cliche character portrayals, never mind the haphazard writing, and you might like this movie. The main character Alyssa was supposed to be endearing, the heroine who you root for to be saved,(or in this case, save herself) But instead she merely grates, and makes one wonder, are all pro ballerinas really that stupid? Her busybody mother was obviously only necessary to further propagate the illusion that ballet companies are evil monsters ready to snatch your poor, innocent, young girl from your grasp, with an ever present, biting artistic director/villain. And the cliche's! Not only does she become anorexic, bulemic, an over the counter junkie, and a pathological liar, but all in the course of a few months. It's like the writer read every horror story he could dig up about ballet and decided to see how much he could cram into two hours, (with commercials).<br /><br />Believe it or not, but I am a dancer. This "uprising" or "resurgence" of anorexia and bulemia that is happening is nonexistent at all of the dance schools I have attended. In fact, the teachers are so scared to even suggest that a girl might stand a better chance a few pounds lighter, most of the dancers in my classes would be actually considered minorly overweight. I'm not saying eating disorders never occur, but not to the extent as it was portrayed in the movie.<br /><br />Another annoying problem this movie had was the means-to-an-end writing style. Her on again off again boyfriend probably had all of half an hour total screen time, all in the first half. The other supporting characters were merely props, decorations to further the story. Given the right dialogue, this would have been a very intricate mind study of a psycological problem. As it is, it turns into a one woman show, and Kimberly McCullough doesn't have the chutzpah to pull it off.<br /><br />To a non dancer, this movie would be a supposed "insight" into what really goes one behind closed doors at a ballet company. To a dancer, this is a very insulting movie, which portrays ballerinas as stupid and parents as pushy and ill informed. Those adjectives more correctly describe the people who got this on the air in the first place. 3/10