Met een openingsscène die de muziek en de filmische stijl van Todd Haynes' _Safe_ (1995) imiteert, gebruikt David Lynch droom, mythe en verwrongen ideeën over de werkelijkheid om het onsamenhangende verhaal te vertellen van Diane Selwyn, een mislukte actrice/serveerster uit Hollywood, die in de steek is gelaten door roem en haar eigen demonen en geobsedeerd is door Camilla Rhodes, die verloofd is met de beroemde regisseur Adam Kesher.<br />De film speelt zich af in Dianes door drugs geobsedeerde hoofd; we zijn getuige van haar krankzinnige vervormingen, haar wensdromen, spijt, obsessies en angsten. Met het droomverhaal als een manier om twee opvattingen over de werkelijkheid met elkaar in conflict te brengen, vereenvoudigt Lynch de tegenstelling tussen werkelijkheid en fantasie niet, maar vervlecht ze actief. De laatste 45 minuten zijn net zo'n droom als de vorige; en de verontrustende sfeer van afstandelijke, bovennatuurlijke dubbelzinnigheid hangt nog steeds in de lucht en verbreekt het ogenschijnlijk veilige onderscheid tussen werkelijkheid en droom dat we in films over nachtmerries en dromen verwachten te zien.<br />De film van LynneLynch leent zich voor een groot aantal films, zowel oude als nieuwe, maar uiteindelijk is het een film die in niets op een andere lijkt, met uitzondering van Lynnes eigen Lost Highway en Blue Velvet. De kijker wordt voortdurend uitgedaagd om te interpreteren wat hij ziet, niet alleen intuïtief maar ook intellectueel. Toch is het niet zo pretentieus als je zou verwachten, omdat Lynch ons laat meevoelen met de hoofdpersoon, ondanks haar moorddadige daden <0xE2><0x80><0x93> een element dat in al zijn andere films ontbrak, behalve in de _Straight Story_. Hij doet dit door Dianes droom alter ego, Betty, te presenteren als een gezond Canadees boerenmeisje dat voorbestemd is om beroemd te worden. Lynch presenteert ons ook een intrigerend verhaal dat in gelijke mate bevestigt en ontkent. Zijn Camilla en Diane echt minnaars of alleen maar vrienden? Wie is de blauwe dame? Wat betekent ze? Wie is de zwerver achter Winkies? Wat is de betekenis van het rottende lijk op Sierra Bonita? Bestaat tante Ruth echt? Is _silencio_ een abstractie van de hel of misschien een zelfreferente opvatting over de status van de film als fictie? Lynch is niet bereid om antwoord te geven op welke vraag dan ook, en kiest er in plaats daarvan voor om zijn 'liefdesverhaal in de stad van dromen' te presenteren als een serie onderling verbonden abstracties en motieven.<br />De acteerprestaties zijn van topkwaliteit, vooral die van Naomi Watts als Diane Selwyn/Betty, die deze voorstelling nog steeds overschaduwt. Laura Harring heeft de vereiste Hayworth-achtige allure als Camilla/Rita, terwijl Adam Theroux als Adam een vrijgevochten arrogantie en gesublimeerde paranoïde agressie aan zijn rol toevoegt. Het was onthutsend en een ernstig onrecht dat geen van hen zelfs maar genomineerd is voor een Academy Award.<br />Dit is een film die erom vraagt gezien en van dichtbij geanalyseerd te worden. Het mysterie in het hart van de film blijft in handen van Lynch, maar de helft van de lol zit hem in het vinden van consistente ideeën in het doolhof van schijnbaar ongerijmdheden die hij aandraagt. Bij nadere beschouwing is er een duidelijk gevoel van een puzzel, misschien een onvolledige legpuzzel die ons plaagt met afsluiting, maar die de denkbeeldige overvloed aan verhaalcoherentie ontkent. Uiteindelijk is dit Lynch' belangrijkste film.
With an opening segment that imitates the music and cinematography of Todd Haynes's Safe (1995), David Lynch uses dream, myth and warped notions of reality to tell the fractured story of a failed bit-part Hollywood actress/waitress, Diane Selwyn, let down by fame and her own demons and obsessed with Camilla Rhodes, who is engaged to hotshot director Adam Kesher.<br /><br />The film effectively takes place in Diane's drug-fueled head; we are witness to her crazy distortions, her wish-fulfillments, regrets, obsessions and fears. Using the dream narrative as a way of presenting two notions of reality in conflict, Lynch does not simplify the opposition between reality and fantasy but actively entangles them. The last 45 minutes are as dream-like as what came before; and the troublesome air of detached, otherworldly ambiguity still pervades, fracturing the seemingly secure distinction between reality and dream we expect to see in films about nightmares and dreams.<br /><br />Lynch's film borrows from many films, old and new, but ultimately is a film unlike any other with the exception of the director's own Lost Highway and Blue Velvet. It constantly challenges the viewer to interpret what is seen, not only intuitively but intellectually. Yet it is not as pretentious as one would have imagined because Lynch makes us sympathize with the protagonist despite her murderous deeds - an element that was missing in all of his other films except the Straight Story. He does this by presenting Diane's dream alter-ego, Betty, as a wholesome Canadian farm girl destined for fame. Lynch also presents us with an intriguing story that affirms and negates in equal measure. Are Camilla and Diane really lovers or just friends? Who is the blue-lady? What does she signify? Who is the bum behind Winkies? What is the significance of the rotting corpse at Sierra Bonita? Does Aunt Ruth really exist? Is silencio an abstraction of hell or perhaps a self-referential take on the film's status as fiction? Lynch isn't prepared to answer any question he poses, choosing instead to present his "love story in the city of dreams" as a set of interconnected abstractions and motifs.<br /><br />The acting is top rate, especially Naomi Watts as Diane Selwyn/Betty, who is yet to eclipse this performance. Laura Harring has the requisite Hayworthesque allure as Camilla/Rita, while Adam Theroux as Adam brings an freewheeling arrogance and sublimated paranoid aggression to his role. It was staggering and a grave injustice that not one of them was even nominated for an Academy Award.<br /><br />This is a film that demands to be seen and analyzed closely. The mystery at the heart of the film remains in Lynch's hands but half the fun is finding consistent ideas from the maze of seeming incongruities that he presents. Upon closer inspection there is a definite sense of a puzzle, perhaps an incomplete jigsaw that teases us with closure but denies the imaginary plenitude of narrative coherence. Ultimately, this is Lynch's key film.