Ik ben een groot liefhebber van grote, luidruchtige, ordinaire, volslagen idiote actiefilms zoals The Rock, Con Air en dergelijke. Het is allemaal heel leuk om te zien, maar als je er goed over nadenkt, zijn ze ontzettend stom. In de rij van vuur vertelt een verhaal en het vertelt het goed. Het is geloofwaardig, opwindend en spannend en het heeft ook een aantal belangrijke morele vragen opgeworpen die je echt aan het denken zetten. De laatste opname van de film is van Eastwood en Russo die samen op de trap van het huis van de Whites naar de duiven zitten te kijken op zachte, vredige muziek en ik voelde een diepe voldoening. Omdat ik om de personages gaf en blij voor ze was dat hun verhaal tot een goed einde was gekomen, vond ik het een waargebeurd verhaal. Als de ouder wordende geheim agent die wordt gekweld door het feit dat hij jfk niet heeft kunnen beschermen op die noodlottige dag in Dallas, is Clint Eastwood fantastisch. Hij brengt op briljante wijze zijn paranoia en zijn persoonlijke behoefte om zijn tegenstander tegen te houden over. Aan de andere kant van het spectrum staat John Malkovich, als het enge roofdier dat Eastwood kwelt met wat er in 1963 is gebeurd door hem openlijk te vertellen over zijn plan om de huidige president te vermoorden. Deze met een Oscar bekroonde vertoning werkt echt op je zenuwen. De hele film lang praat Malkovich met Eastwood alsof ze vrienden zijn. Hij bedreigt hem niet, hij liegt niet tegen hem, hij lacht hem niet uit, maar hij kwelt hem tot op het laatste moment met zijn ondraaglijke vriendelijkheid. Naast deze opwindende hoofdplot is er ook nog een charmant liefdesverhaal met Rene Russo, een andere agent en Eastwood. Ondanks het leeftijdsverschil is de chemie tussen hen uitstekend en de regisseur is zo verstandig om dit niet te veel te laten overheersen, maar het als onderdeel van de achtergrond te laten meespelen, wat prima werkt. Kortom, ik hou van deze film omdat hij een hoofd heeft.
I am a huge fan of big, loud, trashy, completely stupid action movies such as The Rock, Con Air etc. All of these are great fun to watch but, when you think about it, extremely silly. IN THE LINE OF FIRE tells a story and it tells it well. With plausibility as well as excitement and suspense it also addressed several important moral questions that really make you think. The last shot of the movie is Eastwood and Russo sitting together on the steps of the White house watching the pigeons to gentle, peaceful music and I felt a deep feeling of satisfaction. This was because I cared about the characters and I was happy for them that their story had come to a happy conclusion. It felt like a true story. As the aging secret service agent tormented by the fact that he failed to protect JFK on that fateful day in Dallas, Clint Eastwood is fantastic. He brilliantly conveys his paranoia and his personal need to stop his adversary. On the other side of the spectrum is John Malkovich, as the creepy predator who tortures Eastwood about what happened in 1963 by openly telling him of his plan to kill the current president. This Oscar nominated performance really gets under your skin. Throughout the movie, Malkovich talks to Eastwood as if they are friends. He doesn't threaten him, he doesn't lie to him, he doesn't laugh at him, but he tortures him with his unbearable friendliness right up to the last moment. As well as this thrilling main plot, there is a charming love story involving Rene Russo, another agent and Eastwood. Despite the age difference, they have superb chemistry on screen and the director wisely does not let this dominate too much but keeps it as part of the backdrop which works nicely. To sum up, I love this film because it has a mind.