Als jongen vermeed ik deze film omdat ik dacht dat het een saaie film zou zijn over smerissen, rovers, cowboys of Indianen. Het was beslist geen film om van te houden. Dus zag ik de TRC pas toen ik in de twintig was en vond het een van de mooiste, boeiendste films die ik ooit gezien had. Alle acteurs spelen de rollen perfect en elke emotie wordt uit de scène voor de toeschouwer gehaald. Het filmen en de regie zijn bedrieglijk eenvoudig, maar voelen zo natuurlijk aan dat ik er helemaal in opging. Mijn twee favoriete scènes zijn Bobbies verjaardagsfeestje en de scène op het perron aan het eind, perfect geregisseerd en bewerkt. 'Papa! Papa!' roept ze, en haar stem ontwricht de kijker. De tranen springen me in de ogen als ik eraan denk.<br />Deze aanpassing is niet zomaar een film, het is een kostbaar kunstwerk, en bovendien het perfecte voorbeeld van wat alle filmmakers zouden moeten nastreven om een emotionele ervaring teniet te doen.
I avoided this film as a boy because I thought it would be boringno fights or shooting, cops, robbers, cowboys or Indians. It was definitely not a cool film to like. So I didn't see TRC until I was in my twenties and found it one of the most beautiful, captivating films I have seen. All the actors deliver the characterisations perfectly and each emotion is drawn from the viewer scene by scene. The filming and direction are deceptively simple but feel so natural and drew me completely into the story. My two favourite scenes are Bobbie's birthday party and the scene on the station platform near the end, directed and edited to perfection. The quality and phrasing of Jenny Agutter's voice when she calls: 'Daddy! My Daddy!' wrenches emotion from the viewer. Tears are welling in my eyes as I think of it.<br /><br />This adaptation isn't just a movie it is a piece of precious art, as well as being the perfect example of what all film makers should be striving to achievecreation of an emotional experience.