Na de opkomst van de slasherfilm duurde het niet lang of de categorie werd vervloekt door de voortdurende middelmatigheid. Al in 1983 had het genre al moeite om meer dan drie fatsoenlijke films per jaar uit te brengen, en in 1988 was de slasher- en slasherfilm zo'n beetje de topper van de horrorfilms geworden. Tegen die tijd waren de grote studio's zich er allemaal van bewust dat het herhalen van de oude formule niet langer een lucratieve richting was, zodat onafhankelijke en meestal onervaren filmmakers de erfenis die John Carpenter had gecreëerd moesten voortzetten. Hoewel er in 1988 nog steeds een indrukwekkend aantal auto's op de markt kwam, waren de meeste zwak geproduceerd en als geheel volstrekt onaantrekkelijk. Dat betekende dat er een paar juweeltjes tussen het puin lagen. Scott Spiegels Intruder in zijn onversneden vorm was een grandioze klassieker, terwijl Evil Dead Trap bewees dat de cyclus nog niet helemaal uit de mode was. William Lustigs Maniak in het Echt had genoeg succes om een franchise te lanceren en twee jaar later bleken Dead Girls en Mirage de laatste bekoorlijke levensadem in de kwijnende categorie. Het was de voortdurende vertoning van flauwekul als _Berserker_, _Blood Lake_ en _Rush Week_ die de slasherfilm acht jaar lang in de vergetelheid deed raken. Uiteindelijk was er de grote, gebudgetteerde flamboyante vertoning van _Wes Craven's Scream_ voor nodig om de noodzakelijke reanimatie te bewerkstelligen. Omdat ik nog nooit iets over Demon Warrior had gehoord voordat ik er onverwacht op stuitte, nam ik onmiddellijk aan dat het deel uitmaakte van de laag-bij-de-grondse troep die leidde tot de ondergang van de slasherfase. Maar met dat gezegd hebbende, kan de film bogen op een intrigerend uitgangspunt dat gerieflijk naast Scalps en _Camping Del Terrore_ ligt, als een welkome aanvulling op de door de indianen beïnvloede catalogus.<br />Een vrachtwagen stopt op een bosweg en stapt uit met twee lachwekkend gedramatiseerde rednecks. De hillbilly-houthakkers zijn maar tien seconden op het scherm te zien en dan worden ze vermoord door een ongeziene dreiging. Vervolgens ontmoeten we een groep van vijf jonge volwassenen die naar dezelfde locatie gaan om een schietoefening te doen met een paar van de plaatselijke wilde dieren. Het gebied is eigendom van Neil Willard en is door drie generaties van zijn familie doorgegeven. Zijn grootvader heeft het land gestolen van een indiaanse medicijnman, van wie het gerucht ging dat hij een vloek over het gebied had uitgesproken. Volgens de legende sluipt om de tien jaar een Duivelskrijger met een extreme haat jegens de mensheid door het bos om wraak te nemen op degenen die hij verantwoordelijk acht voor de plundering van het stamhuis. Het zou niet erg leuk zijn als die mythen een leugen waren, zo regelmatig als het uurwerk van een maniakale moordenaar die opduikt met een bloeddorstige inslag. Zullen de kinderen in staat zijn deze fantoommoordenaar tegen te houden?<br />Demon Warrior kan het best worden omschreven als een grotere (maar nog steeds schandalig goedkope) herverfilming van Fred Olen Ray's Scalps. De boemannen uit beide films zijn vrijwel identiek en de regisseur gooit er zelfs een scalperingssequentie tegenaan om mijn vermoedens te bevestigen. Het begint veelbelovend met een wat frisse Vrijdag de 13e-achtige eerstepersoons cinematografie en een paar schokkerige scènes die met finesse zijn samengesteld door regisseur Frank Patterson. Thomas Callaway heeft goed werk geleverd met de foto's en de tribaldrum-songs vormen een verfrissende afwisseling met de meer traditionele synthesizer-onzin uit de jaren tachtig. Spannende scènes worden afgewisseld met een paar geloofwaardige verfraaiingen van de regisseur en er zijn zelfs een paar pogingen tot humor. De moordenaar zag er met succes eng uit in zijn demonenkostuum en de toevoeging van pijl en boog als het voornaamste moordwapen was een handige ingreep van de regisseur.<br />De beruchte slasher van Fred Olen Ray stond bekend om zijn grimmige en ongelooflijk verontrustende sfeer. Jammer genoeg komt Demon Warrior, ondanks het feit dat hij wordt geproduceerd op twee keer het budget, nooit in de buurt van de film die hij zo wanhopig najaagt. Volgens de geruchten was het merendeel van de acteurs geronseld door de Baylor Universiteit van Texas en niet eens betaald voor hun deelname aan de film, dus het spreekt vanzelf dat het drama op passende wijze abominabel is. Ik genoot vooral van de hilarische John Langione als een 'Italiaanse' indiaan (vraag niet hoe) die ongeveer evenveel emotie uitstraalt als de bomen in het bos om hem heen. Warrior begon met een paar geloofwaardige glimpen van panache van de regisseur, die me in feite deden geloven dat dit een welkome deelname aan de index van bruut geweld zou kunnen zijn. Helaas veranderde de giftige cocktail van gruwelijk acteerwerk en een einde dat rechtstreeks uit een achterbuurt was geplukt het oorspronkelijke plan dat ik voor de ranglijst in gedachten had ernstig. Het is jammer dat de dramatiek zo van de bodem van de toneeltrog werd geschraapt, want af en toe vertoonde _De Duivelskunstenaar_ flitsen van mogelijkheden.<br />Al met al is Pattersons film een mengeling van ideeën waarvan sommige goed waren, maar de meeste waren verbijsterend middelmatig. Omdat deze film werd uitgebracht in een tijd dat het slasher-genre was afgezwakt om de scharenblije censuur te ontlopen, is er eigenlijk geen bloed dat de moeite van het vermelden waard is. Zelfs de scalperingssequentie is betrekkelijk tam vergeleken met de grafische voorstelling van Olen Ray. _De Duivelskunstenaar_ heeft af en toe een moment van geloofwaardigheid, maar niet vaak genoeg om een aankoop te rechtvaardigen.
It didn't take too long after Halloween had kicked off the slasher boom for the category to be cursed by continuous mediocrity. As early as 1983 the genre was already struggling to release more than three decent offerings per year and by '88 the stalk and slash flick had become pretty much the whipping boy of horror cinema. By that time major studios were all aware that repeating the tired formula was no longer a lucrative direction, which left it up to independent and mostly inexperienced filmmakers to continue the legacy that John Carpenter had created. Although there was still an impressive number of features hitting shelves in 88, most of them were weakly produced and taken as a whole they were eminently unappealing. With that said there were a couple of gems amongst the rubble. Scott Spiegel's Intruder in its uncut form was a superb gross out classic, whilst Evil Dead Trap proved that the cycle had not yet completely run out of style and panache. William Lustig's Maniac Cop was successful enough to launch a franchise and two years later Dead Girls and Mirage proved to be the last beguiling breaths of life in the ailing category.<br /><br />It was the continual release of schlock like Berserker, Blood Lake and Rush Week that cursed the slasher movie to eight years of obscurity. It finally took the big budgeted flamboyance of Wes Craven's Scream to provide the necessary resuscitation. Having not heard anything about Demon Warrior before I came across it unexpectedly, I instantly assumed that it was part of the low brow trash that led to the downfall of the slasher phase. But with that said the movie boasts an intriguing premise that sits comfortably beside Scalps and Camping Del Terrore as another welcome addition to the Native-American influenced catalogue.<br /><br />A truck pulls up on a woodland road and out step two laughably dramatised rednecks. The hillbilly lumberjacks are only on screen for around for ten seconds and then they are murdered by an unseen menace. Next we meet a troupe of five young adults that are heading to the same location for a spot of shotgun-target-practice on some of the local wildlife. The area is owned by Neil Willard and has been passed down through three generations of his family. His Grandfather stole the land from an Indian medicine man that was rumoured to have left a curse on the property. According to legend, every ten years a Demon Warrior with an extreme hatred for mankind stalks the forest reaping revenge on those he deems responsible for the pilfering of the tribe's home. It wouldn't be much fun if those myths were a falsehood, so regular as clockwork a maniacal assassin turns up with a taste for blood. Will the kids be able to stop this phantom killer?<br /><br />Demon Warrior is best described as a bigger budgeted (but still woefully cheap) re-imaging of Fred Olen Ray's Scalps. The bogeymen from both films are virtually identical and the director even throws in a scalping sequence to confirm my suspicions. Things start promisingly with some crisp Friday the 13th-style first-person cinematography and a couple of shock-jolts that were composed with finesse by director Frank Patterson. Thomas Callaway did a good job with the photography and the tribal-drum score makes a refreshing change from the more traditional late-eighties synthesizer rubbish. Flourishes of suspense are juxtaposed with a couple of credible directorial embellishments and there are even a few attempts at humour. The killer looked successfully creepy in demon attire and the inclusion of a bow and arrow as the main murder weapon was a deft touch from the director.<br /><br />Fred Olen Ray's notorious slasher was notable for its stark and credibly unsettling atmosphere. Unfortunately despite being produced on twice the budget, Demon Warrior never comes close to the film that it so desperately emulates. Rumor has it that the majority of the actors were drafted from the Texas Baylor University and were not even paid for their inclusion in the feature, so of course it goes without saying that the dramatics are appropriately abysmal. I especially enjoyed the hilarious John Langione  an 'Italian' Native American (don't ask) that portrays about as much emotion as the trees in the forest that surrounded him. Warrior started with some credible glimpses of panache from the director that actually led me to believe that this could be a welcome inclusion to the slasher index. Unfortunately, the poisonous cocktail of heinous acting and an ending plucked directly from stupidsville seriously changed the initial plan I had in mind for a rating. It's a shame that the dramatics were so scraped from the bottom of the thespian barrel, because at times Demon Warrior showed flashes of potential.<br /><br />All in all, Patterson's movie is a mixed bag of ideas  some of them were good, but mostly they were staggeringly mediocre. Because this was released at a time when the slasher genre had been watered down to avoid the scissor happy censors, there's really no gore worth mentioning. Even the scalping sequence is relatively tame compared to Olen Ray's graphic depiction. Demon Warrior has the odd moment of credibility, but not often enough to warrant a purchase. Not as bad as the aforementioned Berserker, Blood Lake et al, but not really THAT good either..