Eenvoudig gezegd was ik verbazingwekkend teleurgesteld. Ik ben een enorme fan van Aziatische Horror, en ik kan wel kijken naar onoriginaliteit (ik vond 'De Rode Schoen' en 'Telefoon' erg goed), maar dit was gewoon slecht.<br />De film heeft een heleboel elementen die van hoge kwaliteit zijn: de fotografie is oogverblindend, het beeld is cool, de regie is geïnspireerd, het acteerwerk is vrij goed, de muziek is aangenaam voor de oren en de CGI is ongelooflijk. Maar aangezien dit een horrorfilm is, wordt er van ons verwacht dat we bang zijn, en dat zal bij deze film niet gebeuren. Net als bij de meeste Zuid-Koreaanse horrorfilms is dit bijna van begin tot eind onorigineel. Het kenmerkende langharige, wraakzuchtige vrouwelijke spook, onheilspellende bosjes dik, zwart haar en plasjes water, en bijna aan het eind een draai die het hele geval bijna, maar niet helemaal, begrijpelijk maakt (de draai is zonder meer een van de beste eigenschappen). En tot ergernis van de kijker, als de film geen (soms zo exact, zo geplagieerd) beeldmateriaal uit andere films gebruikt, maakt hij je aan het schrikken. Heel erg. En met'schrikken' bedoel ik niet dat er dingen uit de film springen of zo, alleen heel harde geluiden en gekrijs in de soundtrack die het publiek twee meter de lucht in laten springen (er zijn zelfs een paar momenten dat het gewoon om te gillen is). En als het geen andere films vernielt, is het saai en moeilijk om naar te kijken.<br />En het is jammer, want 'Ryeong' had heel goed kunnen zijn, en het heeft alles om het goed te maken, maar het is het irritante overgebruik van volkomen voorspelbare harde geluiden en schrikbeelden dat de film uiteindelijk verpest. Een perfect voorbeeld van hoe goed het had kunnen zijn: er is een moment waarop een van de personages naar een lijk kijkt, en zonder geluid kijkt het lijk terug. Het is volkomen voorspelbaar, maar het gebruik van stilte in die scène is briljant. En helaas is dat net zo eng als de film voor mij was.<br />Toegegeven, 'Ryeong' Er zitten een paar goede stukken in, en zelfs een paar sprongen die niet zo voorspelbaar zijn, en die werken. Er wordt een heel goed en triest achtergrondverhaal gebruikt om de gebeurtenissen te verklaren, en de wending is vrij onvoorspelbaar. Dat zijn de enige dingen die de film van andere Aziatische spook/horrorfilms onderscheiden. Maar het probleem met deze films is dat ze, hoewel ze werken, al eerder zijn gebruikt (J-Horror-fans zullen zich gemakkelijk realiseren dat de grote onthulling geïnspireerd was op 'A Tale of Two Sisters') en het duurt ruim vijftig minuten voordat het achtergrondverhaal op gang komt.<br />Dus uiteindelijk lijkt 'Ryong' echt een verspilde kans. Tae-kyeong Kim hoopte dat de plotwendingen en andere goede elementen als afleiding zouden dienen, zodat het publiek de grote tekortkomingen niet zou opmerken. Maar hij faalde, en tja... We merkten alles op.<br />Mijn score: 4/10.
Simply put, I was amazingly disappointed. I'm a huge fan of Asian Horror, and I can watch unoriginality (I myself enjoyed "The Red Shoes" and "Phone"), but this was just poor.<br /><br />The movie has a lot of elements that are very high-quality: the photography is eye-catching, the visuals are cool, the directing is inspired, the acting is pretty good, the music is easy on the ears, and the CGI is incredible. But, since this is a horror film, we are expected to be scared, which just won't happen with this film. As with most South Korean horrors, this is unoriginal almost from beginning to end: there's the trademark long-haired vengeful female ghost, ominous clumps of thick, black hair and puddles of water, and near the end, a twist that *almost*, but not quite makes sense out of the whole thing (the twist is easily one of the best qualities). And to the viewer's irritation, when the film isn't recycling (at times, so exact that it could easily be dubbed plagiarized) imagery from other movies, it's making you jump. A lot. And by jumps, I don't mean things jumping out or anything, just VERY loud noises and screeches in the soundtrack used to make the audience jump six feet in the air (there's even a few "made-you-jump" moments that are simply infuriating). And when it is not ripping-off other movies, it's boring, and hard to sit through.<br /><br />And it's a shame, because "Ryeong" could have easily been really good, and it has everything to make it good, but its the annoying overuse of completely predictable loud noises and jump scares that eventually ruin the movie. A perfect example of how good it could have been: there's a moment when one of out characters is looking at a corpse, and without a sound, the corpse looks back. It's wholly predictable, but the use of silence in that scene is brilliant. And unfortunately, that's as scary as the movie got for me.<br /><br />Admittedly, "Ryeong" has a few good features, and even a couple jumps that aren't as predictable, and do work. There's a very good and sad back-story used to explain the events, and the twist is pretty unpredictable. Those are the only things that separate the film from any other Asian ghost/horror film. But the problem with these is, even though they do work, they have been used before (J-Horror fans will easily realize the big reveal was inspired by "A Tale of Two Sisters"), and it takes the back-story a good fifty minutes to get going.<br /><br />So in the end, "Ryong" really seems like a truly wasted opportunity. Tae-kyeong Kim hoped that the plot twist and other good features act as diversions, so the audience won't notice the huge flaws. But he failed, and well... We noticed everything.<br /><br />My rating: 4/10.