Sommige van de films die in de jaren zeventig door de New World-filmmaatschappij van Roger Corman werden geproduceerd, vertegenwoordigen het beste soort B-film, waarin de beperkingen van het genre in feite als een soort bevrijdende invloed op de schrijvers en regisseurs werken en de klassieke drive-infilms als 'Deathrace 2000', 'Hollywood Boulevard', 'Grand Theft Auto' en 'Caged Heat' uit deze omgeving voortkwamen. Jammer genoeg raakten zijn voormalige compagnons bij American International Pictures in de jaren zeventig door hun stoom heen, vooral omdat Jim Nicholson er niet meer was, en ze produceerden vaak tweederangs imitaties van Cormans films, soms met zijn eigengemaakte sterren. 'Black Mama, White Mama' is een van die films. Het is in feite een goedkopere imitatie van 'Black Mama, White Mama'. The Big Doll House met een paar van dezelfde sterren die een heleboel van dezelfde dingen doen. Ja, dit is een coproductie van John Ashley (ja, dezelfde John Ashley die de hilarische Elvis-imitator was in _How to Make a Monster_ en een koppel vormde met Debbie Walley in _Beach Blanket Bingo_ ), met alle kenmerken van zijn producties van vrouwengevangenissen waar iedereen behalve misschien 2 of 3 hoofdpersonen, inclusief de gevangenen en de bewakers, Filippijnse acteurs zijn in voornamelijk niet-sprekende rollen, waar we supermodelachtige vrouwen de rol van revolutionaire militanten zien spelen, en waar de voornaamste vreugde van de film wordt ontleend aan rudimentaire sm-uitbuiting. De afdruk die ik het laatst heb gezien, was verschrikkelijk licht beschadigd (de goeie ouwe Will Viharo beschreef hem als 'Gele Mama, Gele Mama'), maar ik denk dat zelfs onder de beste omstandigheden de fotografie en de regie een absolute routine is. Er is hier ook heel weinig visueel belang; Corman moet niet veel met de film zelf te maken hebben gehad, want hij was altijd zo slim om zijn films wat extra productiewaarde te geven door ze in openbare ruimtes op te nemen, zodat ze er indrukwekkender uitzagen. Deze film ziet er niet indrukwekkend uit, hij heeft geen indrukwekkende soundtrack, en je schaamt je gewoon voor iedereen die ook maar een greintje talent heeft. De enige in de verte interessante voorstellingen komen van Pam Grier als een opvliegende hoer die aan haar leven wil ontsnappen, van de Filippijnse acteur Dindo Fernando als haar grotesk genotzuchtige pooier en van Sid Haig als een in cowboystijl geklede huursoldaat. Het verhaal plaatst Grier en medespeelster Margaret Markov in een goedkope vrouwelijke versie van 'The Defiant Ones', maar doet weinig met de melodramatische mogelijkheden die dat uitgangspunt biedt. Het is in feite alleen maar een excuus om ervoor te zorgen dat de twee hoofdrolspelers nog steeds kunnen stoppen voor een goede modderworstelwedstrijd terwijl ze samen uit de gevangenis proberen te ontsnappen. Dat is allemaal in de geest van plezier maken, maar de film faalt uiteindelijk zelfs als uitbuiting omdat er...' De film heeft een zekere rauwheid en scherpte die in zulke scènes thuishoort, maar die in plaats daarvan onder de hand van de regisseur worden vervangen door een soort gapende voorspelbaarheid.<br />De film zal dus weinig waarde hebben voor fans van harde exploitatie - in elk geval niet in de versie die ik heb gezien, die niet explicieter is dan 'Snellere poes, dood! dood!' van meer dan tien jaar geleden, en veel minder interessant visueel en thematisch. Voor degenen die gewoon graag lachen om 'zo slecht is het nou ook weer niet'-films, is deze misschien wel leuk, maar hij komt niet uit de bovenlaag. De mensen zouden er beter aan doen om op zoek te gaan naar 'Caged Heat'. of een paar van de anderen die zich zo te buiten gaan aan hun eigen wreedheid dat het kamp wordt; deze film lijkt meer op minder ambitieuze pogingen als 'The Muthers' van Cirio Santiago. Het beste aan deze film is helaas de titel en de aanwezigheid van Pam Grier, die beter was in andere films rond dezelfde tijd (vooral in 'Coffy' van Jack Hill). Deze film illustreert misschien halverwege juffrouw Griers reis van Corman-secretaresse naar B-film-Queen For-A-Day, maar afgezien van de historische 'betekenis' als zodanig zal hij zelfs voor Griers grote fans weinig waarde hebben, omdat ze heel weinig heeft om mee te werken. Het is de moeite van het overslaan waard, tenzij je het natuurlijk in een bioscoop ziet met een heleboel vrienden en een heleboel bier, zoals ik. En zelfs dan is de waarde twijfelachtig.
Some of the films produced by Roger Corman's New World film company in the 1970s represent the best kind of B-movie, where the limitations of the genre actually act as a kind of freeing influence on the writers and directors  such classic drive-in films as "Deathrace 2000", "Hollywood Boulevard", "Grand Theft Auto" and "Caged Heat" emerged from this environment. Unfortunately, his former confederates at American International Pictures were running out of steam in the 1970s, particularly in the absence of Jim Nicholson, and they often produced second rate imitations of Corman's films, sometimes featuring his self-made stars. "Black Mama, White Mama" is one of those films. It's basically a cheaper imitation of "The Big Doll House with some of the same stars doing a lot of the same things. Yes, this is a John Ashley co-production (yes, the same John Ashley who was the hilarious Elvis wanna-be in "How to Make a Monster" and paired up with Debbie Walley in "Beach Blanket Bingo") with all the signature marks of his productions  women's prisons where everyone except maybe 2 or 3 lead characters including the inmates and the guards are Filipino actors in mostly non-speaking roles, where we see supermodel-type women taking on the roles of revolutionary militants, and where the primary joy of the film is derived through rudimentary S&M exploitation.<br /><br />The print I saw most recently was horribly light-damaged (good ole Will Viharo described it as "Yellow Mama, Yellow Mama"), but I think even in the best conditions the photography and directing are extremely routine. There's also very little visual value here Corman must not have had very much to do with the film itself because he was always canny enough to at least give his films some extra production value by filming in free public spaces that would make the film look more impressive. This film doesn't look impressive, it doesn't have an impressive soundtrack, and you just feel embarrassed for anyone who shows a shred of talent. The only remotely interesting performances come from Pam Grier as a feisty whore out to escape the life, Filipino actor Dindo Fernando as her grotesquely self-indulgent pimp, and Sid Haig as a cowboy styled mercenary. The story places Grier and co-star Margaret Markov in a low budget female version of "The Defiant Ones", but does very little with the melodramatic possibilities afforded by that premise. It's basically just an excuse to ensure that the two protagonists can still stop for a good mud wrestling match while they're trying to escape the prison together. This is all in the spirit of good fun, but the film ultimately fails even as exploitation because there's a certain edge and rawness that should be present in such scenes that is instead replaced under this director's hand with a kind of yawning predictability.<br /><br />So the film will have little value for fans of hard-core exploitation value  at least in the version I saw it's no more explicit than "Faster Pussycat, Kill! Kill!" from over a decade earlier, and far less interesting visually and thematically. For those who just enjoy getting a laugh out of "so bad it's good" films, this one might provide some fun but it's not in the upper tier. People would be more advised to seek out "Caged Heat" or some of the others that revel in their own brutality to the point that it becomes camp; this one is more similar to less ambitious efforts like Cirio Santiago's "The Muthers". Sadly, the best thing about this particular film is the title and the presence of Pam Grier, who was better in other films around the same time (particularly Jack Hill's "Coffy"). This film perhaps illustrates a midway point in Miss Grier's journey from Corman secretary to B-movie Queen-For-A-Day, but other than its historical "significance" as such it will have little value even to Grier's big fans because she is given very little to work with here.<br /><br />Worth skipping, unless of course you get to see it in a movie theater with a lot of friends and a lot of beer like I did. And even then its value is questionable.