Nadat ze bijna gedood is door een grote hond, denkt een zwerfkat bij zichzelf: 'Waarom kan ik geen stinkdier zijn? Dan zou iedereen me met rust laten.' Ze kijkt rond op de schroothoop en krijgt een idee: witte verf, zwarte verf en wat Limburgse kaas en wat knoflook... hmmmm. Voor je het weet hebben we de voorloper van 'Pepe Le Pew', hoewel ze in deze tekenfilm nog steeds een kat is, een zij, en gewoon een stinkdier in vermomming.<br />De kat geniet ook van haar nieuwe status als stinkdier. Hij is nu een gelukkige, tevreden kerel... tot er een echt stinkdier (met de imitatiestem van Charles Boyer) opduikt! Ik vond het wel leuk dat de kat een Bugs Bunny-outfit aantrok. Maar over het geheel genomen heb ik nooit veel opgehad met die Franse afdankertjes. Ik vond de stereotiepe dialogen overdreven en niet echt grappig, dus ik beschouw dit alleen maar als 'eerlijk'. Ik maak er echter wel een punt van dat de moraal aan het eind van het verhaal duidelijk is.
After nearly getting killed by a big dog, a stray cat thinks to herself, "Why can't I be a skunk? Then everyone would leave me alone." She looks around the junkyard and gets an idea: white paint, black paint and some Limburger cheese and some garlic......hmmmm. The next thing you know, we have the forerunner to "Pepe Le Pew," although in this cartoon, she's still a cat, she's a she, and just a skunk in disguise. <br /><br />The cat also is enjoying and taking full advantage of her new status as a smelly skunk. He's a happy, content guy now.....until a real skunk (with the Charles Boyer imitation voice) shows up! <br /><br />I did appreciate the cat putting on a Bugs Bunny outfit. However, overall I never cared for these French-takeoff characters, finding the stereotypical dialog overdone and not really funny, so I only rate this as "fair." I do this a point, however, for the moral at the end of the story.