SPOILERS INCLUDED*************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** De vraag die in mijn hoofd brandt als ik aan de remake van _Psycho_ denk, is: 'Waarom heb je het gedaan, Gus?'<br />Naar mijn idee zijn er maar twee redenen om een remake te maken: 1) Het origineel was een goed verhaal, maar de film was waardeloos. 2) Het origineel was een goede film, maar iemand heeft een nieuwe, nieuwe benadering van het materiaal bedacht. Geen van beide factoren is te vinden in de Gus Van Sant-versie van _Psycho_. Afgezien van het feit dat hij in kleur is, en dat er een scène is waarin een montage van verontrustende beelden is opgenomen die betrekking hebben op de mogelijke innerlijke dialoog van de titelfiguur (die ik overbodig vond), is er niets nieuws in te vinden. Verder vond ik dat de rolbezetting iets te wensen overliet. Anne Heche was best goed als Marion, maar ze miste een zekere kwetsbaarheid die Janet Leigh in het origineel wel had. Ik had niet zoveel sympathie voor haar personage, omdat de keuzes die ze moest maken als vrouw in de huidige maatschappij veel minder beperkt leken dan de keuzes die ze zou hebben gemaakt als alleenstaande vrouw in het begin van de jaren zestig. Vince Vaughn kon een paar keer lachen met zijn vertolking van een ongelooflijk naïeve Norman Bates, maar ik heb het gevoel dat Anthony Perkins' timing en nerveuze, opgejaagde blik veel effectiever griezelig waren. De enige voorstelling waar ik meer van genoot dan van het origineel was het personage van Lila Crane, gespeeld door Jullianne Moore. Ze was zoals gewoonlijk uitstekend en gaf het personage een nieuwe kracht en intelligentie.<br />Om eerlijk te zijn, er is prachtig camerawerk, vooral tijdens de beroemde 'badkamerscène' waarin Van Sant gebruikmaakt van zijn kleurgebruik om de moord in levendige schakeringen van karmozijn te laten zien. En toch had ik gedurende de hele film dat irritante gevoel van déj<0xC3><0xA0> vu. Heb ik dit niet ergens eerder gezien? O, wacht, ik heb dit ergens eerder gezien! Bijna elke scène lijkt shot voor shot van het origineel te zijn gekopieerd. Je krijgt bijna het gevoel dat de regisseur deze film als schoolproject heeft gemaakt. 'Zie je wel, ik kan ook een Hitchcock-film maken!'<br />Als je dat nog niet hebt gedaan, ga dan naar het origineel. Het heeft het al die jaren volgehouden en is stukken beter dan deze middelmaat. Je zult niet teleurgesteld zijn.
*SPOILERS INCLUDED*<br /><br />Alfred Hitchcock's brilliant and innovative adaptation of Robert Bloch's novel was an amazing film, unlike anything previous. Every shot, every camera angle, every nuance was PERFECT. He didn't just break the rules, he made up a whole set of new ones.<br /><br />Here's the spoiler: there is absolutely nothing new, different, or original about this movie. Gus Van Sant doesn't just pay a homage to Hitch, he rips off every idea, and does so in a less original, more conventional manner. I didn't have anything against Gus Van Sant before I saw this movie. I liked Drugstore Cowboy and I thought My Own Private Idaho was a very interesting film. The question burning in my mind when it comes to the remake of Psycho is, "Why did you do it, Gus?"<br /><br />In my mind, there are only two reasons to do a remake: 1) The original was a good story, but the movie sucked. 2) The original was a good movie, but someone has thought of a fresh, new approach to the material. Neither one of these factors is at all present in the Gus Van Sant version of Psycho. Apart from the fact that it is in color, and there is one scene in which there is a montage of disturbing imagery relating to the title character's possible inner dialogue (which I found unnecessary), there is nothing new here.<br /><br />Furthermore, I found the casting left something to be desired. Anne Heche was okay as Marion, but she lacked a certain vulnerability that Janet Leigh portrayed in the original. I didn't feel as sympathetic towards her character, because the choices she faced seemed far less constrained as a woman in today's society, as opposed to the choices she would have faced as a single woman living in the early 1960's. Vince Vaughn got a few laughs with his rendering of an incredibly naive Norman Bates, but I feel that Anthony Perkins' timing and nervous, haunted look was much more effectively creepy. The only performance that I enjoyed better than the original was the character of Lila Crane, played by Jullianne Moore. She was excellent as usual, and brought a new strength and intelligence to the character.<br /><br />To be fair, there is some beautiful camera work, especially during the famous "bathroom scene" in which Van Sant takes advantage of his use of color to show the murder in vibrant shades of crimson. And yet, during the whole film I had this irritating sense of deju vu. Haven't I seen this somewhere before? Oh wait, I HAVE seen this somewhere before! Nearly every scene seems to be copied shot for shot from the original. One almost gets the feeling the director made this film as a school project. "See, I can make a Hitchcock film, too!"<br /><br />If you haven't already, go see the original. It's held up over the years, and beats this bit of mediocrity, hands down. You won't be disappointed.