Ik zou deze film hoog op mijn lijst van Ingrid Bergman-films zetten. Afgezien van Ingrids schoonheid, is haar talent in de ene scène na de andere duidelijk te zien. Ze was verdrietig, gemeen, geestig.<br /><0x3E><0x3E> Ondeugend, flirterig, verrukkelijk grappig, liefdevol, teder, verdrietig, van streek, gelukkig, enzovoort. Je kunt het zo gek niet bedenken of ze was al die dingen en nog meer.<br /><0x3E><0x3E> En dus was Ingrid Bergman overtuigend.<br /><0x3E><0x3E> Ingrid speelt een beruchte vrouw (Clio) die terugkeert naar New York.<br /><0x3E><0x3E> Orleans valt op een gokker uit Texas, Gary Cooper (Clint). Ik vond vooral de scène prachtig waarin ze aan de eettafel zitten en elkaar zwijgend aanstaren. Zij in een elegante witte jurk en hij in een knappe witte cowboy.<br /><0x3E><0x3E> Wat een chemie! Wat een liefde!
I would rate this film high on my list of Ingrid Bergman films. Ingrid's beauty aside, her talent is evident in scene after scene. She was sad, mean, witty,<br /><br />snobbish, flirtatious, delightfully funny, loving, tender, sorrowful, distressed, happy, etc. You name it, she was all those things and more. -And so<br /><br />convincing. Ingrid plays a notorious woman (Clio) who comes back to New<br /><br />Orleans and falls for a Texas gambler, Gary Cooper (Clint). I especially loved the scene where they are sitting at the dining table saying nothing, just staring at each other. She, in an elegant white gown and he in a handsome white cowboy<br /><br />outfit, sitting there looking at her adoringly. What chemistry! What love!