Deze kleine film roept een heleboel herinneringen op, zowel dierbare als smerige, aan wat er kan en gebeurt als je een werkende muzikant bent. De niet zo prettige accommodatie voor de band, het management dat op en neer springt om je te vertellen wat je moet spelen, de pure extase van het applaus... Het is in feite helemaal niet lachwekkend, het is juist heel accuraat in de manier waarop het een beeld geeft van muzikanten, professioneel of anderszins, die een grote afstand hebben afgelegd om een seizoen lang optredens te doen op een locatie. Er zijn momenten waarop alles perfect gaat, er zijn andere momenten waarop je onmiddellijk je partner begint te missen en je je afvraagt wat je in godsnaam zo ver van huis doet. Uiteindelijk moet je er het beste van maken omdat er geen andere uitweg is.
This little film brings back a lot of memories, both fond and foul, of what can and does happen when one is a working musician. The not so pleasant accommodations for the band, the management of the venue jumping up and down telling you what to play, the sheer ecstasy of the applause.............. Far from being farcical it is, in fact, very accurate in the way it depicts musicians, professional and otherwise, who have travelled a great distance to perform a season of gigs at a venue. There are those times when everything goes perfectly, there are those other times when you immediately start to miss your partner and wonder what the hell you are doing this far from home. In the end you have to make the best of it because there is no other way out.