Een van de eerste dingen die ik opmerkte waardoor deze cultuur opviel tussen de rest was tijdens de wake bij Soles huis. Op een luchtopname is te zien hoe Sole wordt gebloemd met kussen door een zee van vrouwen. Ik geloofde dat dit een commentaar was op de hechte band die vrouwen hadden met elkaar van deze cultuurdemonen die gedurende de generaties, scheidingen en misverstanden, bij elkaar bleven en toch in staat waren een band met elkaar aan te gaan en op elkaar te vertrouwen. Ook leek de film vrouwen te verheerlijken als bijna vlekkeloze individuen. Wat ik bedoel met vlekkeloos is dat ze niet onder de gevolgen van hun daden leden en werden behandeld alsof ze geen onvolmaaktheden hadden. Een voorbeeld hiervan is kort nadat Paula per ongeluk haar vader heeft vermoord. Haar moeder komt haar onmiddellijk te hulp en neemt de volle verantwoordelijkheid voor de daad op zich, terwijl Paula bijna geen spijt lijkt te hebben van wat ze heeft gedaan. Een ander voorbeeld hiervan is dat elke dochter (of kleindochter) de gelegenheid heeft gehad om zich te herenigen met hun zogenaamde 'dode' moeder (grootmoeder). Wetend welke spanningen dit hoogstwaarschijnlijk in hun familie heeft veroorzaakt, omarmen ze stuk voor stuk hun moeder zonder zich druk te maken over wat ze heeft gedaan (dat wil zeggen: haar man en zijn minnaar vermoorden). In dit licht worden vrouwen afgebeeld als vrouwen die niet alleen van elkaar houden, los van hun karakter, maar ook als vrouwen die dat niet doen. Het lijkt niet in het minst gehinderd te worden door de optredens van hun vrienden/familieleden.<br />Een ander idee dat volgens mij intrigerend was in deze cultuur was hun idee van het bovennatuurlijke. Met de dood van Raimunda en Soles moeder en haar onverklaarbare terugkeer bouwt de regisseur de emoties van het publiek op om te geloven dat deze film het bovennatuurlijke zal belichamen. De mensen die in deze cultuur worden afgebeeld lijken erg bovennatuurlijk, dat wil zeggen, ze willen maar al te graag geloven dat het leven na het graf bestaat. Hun tante, oude vriendin Augustina, de prostituee en andere mensen die in de stad La Mancha wonen, geloven allemaal dat de geruchten dat de doden terugkomen om de 'onafgemaakte zaak' af te maken, waar zijn. Ik geloofde dat dit een gemengde weerspiegeling was van het religieuze geloof van de cultuur (voornamelijk katholiek) en de noodzaak om het goed te maken met degenen die tijdens hun leven geen kans hadden gekregen om vergeven te worden. Het geloof dat ze hadden met betrekking tot het feit dat de doden 'leven' was ook bedoeld om hoop te geven aan de berooide omstandigheden waarin ze tijdens hun leven verkeerden. Wanneer de kijker wordt blootgesteld aan het feit dat deze film helemaal niet bovennatuurlijk is, is het interessant om te zien welke rol de moeder blijft spelen. Ze wordt behandeld alsof ze nog steeds een geest is (d.w.z. zich verstopt in kleine spleten (onder het bed of in een kofferbak)). Ik geloof dat de regisseur de moeder op die manier had beschreven om de reeds bestaande bovennatuurlijke overtuigingen die de stad had aangenomen nog sterker te maken. Het karakter van de moeder leek een metafoor te zijn voor het lang gekoesterde geloof van de stad in leven na de dood.
One of the first things I noticed that allowed this culture to stand out among the rest was during the wake at Sole's place. An aerial shot is used to show Sole being flowered with kisses by a sea of women. I believed this was a commentary on the closeness that women had for each other of this cultureones who stuck together across the generations, separations and misunderstandings, and still being able to bond and rely on each other. Also, the film seemed to glorify women as almost flawless individuals. What I mean by flawless is that they did not suffer the consequences for their actions and were treated as if they had no imperfections. An example of this is shortly after Paula accidentally killed her father. Her mother immediately comes to her rescue and takes full responsibility for the act while Paula seems to suffer almost no remorse for what she has done. Again, another example of this is when each daughter (or granddaughter) has had an opportunity to reunite with their supposed "dead" mother (grandmother). Knowing the stresses that this has most likely caused in their family, each one of them still embraces the mother without care for what she has donethat is, killing her husband and his lover. In this light, women are portrayed as ones who not only love each other independent of character acts, but also ones who don't seem bothered in the least by the acts in which their friends/family members perform.<br /><br />Another idea that I thought was intriguing of this culture was in regards to their idea of the supernatural. With the death of Raimunda and Sole's mother and her inexplicable return, the director builds the audience's emotions to believe that this film is going to embody the supernatural. The people depicted in this culture seem very supernatural, that is to say, very eager to believe that life exists beyond the grave. Their aunt, long-time friend Augustina, the prostitute and other people living in the city of La Mancha all believe the rumors of the dead coming back to family members to finish the "unfinished business." I believed this was a mixed reflection of the culture's religious faith (predominantly Catholic) as well as their need to make amends with those who had no chance to be forgiven during mortality. The belief they held in regards to the dead being "alive" was also to give hope to the destitute circumstances they suffered in mortality. When the viewer is exposed to the fact that this film isn't supernatural at all, it's interesting to observe the role the mother continues to play. She's treated as if she still is a ghost (i.e. hiding in small crevices (underneath the bed or inside a car trunk)). I believe the director portrayed the mother this way to heighten the already existent supernatural beliefs the city had adopted. The mother's character seemed to be a metaphor for the city's long-held belief in life after death.