'Na Rangoon' is gewoonweg fantastisch. Van de traumatische openingsscène tot het verheffende einde zul je versteld staan hoe goed deze film in elkaar zit. Patricia Arquette speelt verbazingwekkend goed de rol van Laura Bowman, die we ontmoeten als een in de steek gelaten jonge arts, die niet in staat is haar verdriet over het verlies van haar man en zoon te verwerken. Terwijl ze in Birma gevangenzit, getuige is van de Democratische revolutie en de slachtingen in de hoofdstad Rangoon, voor haar leven vlucht en het leven van haar reisleider (U Aung Ko) redt, hervindt ze haar wil om te leven. Dit mag dan vergezocht of hardvochtig lijken, maar dat is het niet. John Boorman, een meester in spirituele en emotionele conflicten, schildert de film met brede streken, en gebruikt vaak symboliek om Laura's emotionele toestand en fysieke precaire situatie vast te leggen. Zoals gewoonlijk geeft Patricia Arquette een prachtig overtuigende en geloofwaardige vertolking van de emotioneel gekwetste Laura. Wat Arquette verbazingwekkend doet, in elke rol die ze speelt, is ons zonder woorden een blik gunnen in het hart van haar personage. Elke keer dat ze een close-up krijgt in de film, krijgt het publiek inzicht in haar personage. Ze hoeft niet te praten om emoties over te brengen, of over de top te gaan. Sommige critici waren streng over Arquettes vertolking in de film toen die op 25 augustus 1995 in première ging, omdat ze haar 'plat' of'saai' vonden. Ik vond haar personage perfect, ze bleef ver uit de buurt van de melodramatische scènes die meestal deel uitmaken van de acteerprestaties van een acteur wanneer er een persoonlijk drama plaatsvindt. Ze verkeert in een shocktoestand en is terughoudend over haar gevoelens: dat is net zo normaal als tegen de mensen om je heen schreeuwen. Ik hoop dat Warner Brothers deze titel heel snel op dvd uitbrengt. Nu Arquettes enorm succesvolle NBC-drama 'Medium' haar de naamsbekendheid van het grote publiek heeft bezorgd, om nog maar te zwijgen van een Emmy-overwinning en nu een nominatie voor 2007, zou het in het belang van de studio zijn om dat te doen. Hopelijk komen er extra's, met het alternatieve einde. Laat deze film niet aan je voorbijgaan. Het is er een die je zeker niet zult vergeten als je hem hebt gezien.
"Beyond Rangoon" is simply marvelous. From the traumatic opening to the uplifting ending, you will be amazed at how well put together this film is. Patricia Arquette amazingly portrays Laura Bowman, who we meet as a shut-down and quit despondent young doctor, unable to deal with her grief over the loss of her husband and son. Throughout the course of the film, as she is trapped in Burma, witnesses the Democratic uprise and massacres in the capital city of Rangoon, flees for her life, and saves her tour-guide's (U Aung Ko's) life, she is regaining her will to live. This may seen contrived or heavy handed: it is not. John Boorman, a master at spiritual and emotional conflict, paints the film with broad strokes, and often uses symbolism to capture Laura's emotional state, and physical predicament. Patricia Arquette, as usual, gives a wonderfully convincingly and believable performance as the emotionally wounded Laura. What Arquette does amazingly, in any role that she plays, is give us a window into her character's heart without words. Every time she is given a close up in the film, the audience is given insight into her character. She does not need to speak to convey emotions, or be over the top. Some critics were harsh on Arquette's performance in the film when it opened on August 25, 1995, deeming that she was "flat" or "dull" in the role. I found her characterization dead-on, staying well away from the melodramatics that typically are part of an actor's performance when having a personally tragedy take place. She is on shock and is reserved about her feelings: that is just as normal as screaming lashing out at those around you. I am hoping that Warner Brothers releases this title on DVD very soon. With Arquette's hugely successful NBC drama" Medium" bringing her to household name status, not to mention an Emmy win and now 2007 nomination, it would be in the studio's best interest to do so. Hopefully there will be extras, with the alternate ending. Do not by pass by this film. It is one that you will certainly not forget after seeing.