Ik kijk zelden naar korte films, omdat ze alleen's avonds laat op de televisie te zien zijn en niet genoeg publiciteit krijgen om te weten welke korte films de moeite waard zijn. Omdat De kamer een extra aflevering van The Hitcher-dvd is, kreeg ik de kans om getuige te zijn van een uitstekende korte film met Rutger Hauer in uitstekende vorm.<br />De kamer, kunstzinnig in zwart-wit, verkent de obsessie van een man met een kamer die hij in het beginstadium van de volwassenheid passeert en wordt verwoord in een documentaire/interviewstijl. De dialoog is heel poëtisch, typerend voor een man die zijn gevoelens voor een vrouw uit, maar staat ook in contrast met onsamenhangendheid en af en toe een gebrek aan vloeiendheid. Dit voegt veel realisme en diepgang toe aan Hauers vertolking van een excentrieke man die het grootste deel van zijn leven achter de rug heeft.<br /><br />De pianomuziek die Harry (Hauer) uit de kamer hoort, is voortdurend op de achtergrond te horen en versterkt de ontroerende sfeer van de film en verhevigt de gevoelens van droefheid die Hauer uit.<br />Hauer bewijst met deze rol dat hij meer is dan een psychotische slechterik uit Hollywood en toont perfect zijn gevoelige kant. Mattijn Hartemink is ook effectief in de flashbacks van de jonge Harry in een zwijgende rol. Hij laat zien hoe aangedaan hij is door de muziek en hoe teleurgesteld hij is als die wegvalt. Het einde is profetisch en brengt je langer in een bespiegelende stemming dan veel films met een lange hoofdfilm.
I rarely watch short films as they only seem to be on late night television and are not publicised enough for me to know which short films are worth while. As The Room is an extra feature on The Hitcher DVD, it gave me a wonderful opportunity to witness a high quality short with Rutger Hauer in excellent form.<br /><br />Artistically shot in black and white, The Room explores a man's obsession with a room he passed by in the early stages of adulthood and is expressed in a documentary/ interview style. The dialogue is very poetic, typical of a man expressing his feelings for a woman, but is also juxtaposed with ramblings and occasional deficiencies in fluency. This adds great realism and depth to Hauer's performance who is perfect as an eccentric man with most of his life behind him.<br /><br />The piano music that Harry (Hauer) hears from the room is constantly in the background and enhances the touching atmosphere of the film and intensifies the feelings of sadness expressed by Hauer.<br /><br />Hauer proves he is more than just a psychotic Hollywood bad guy with this role and perfectly displays his more sensitive side. Mattijn Hartemink is also effective in the flashback scenes as young Harry with a silent role. He shows how affected he is by the music and his disappointment when it goes away.<br /><br />The ending is prophetic and leaves you in a reflective mood longer than many feature length films. A very good effort.