De mensen van Aardman hebben een coole, leuke en wilde versie gemaakt van hun korte films met Wallace en Gromit, met als hoofdrolspelers de man en zijn hond, uitvinders die over meer intelligentie (of praktisch inzicht) schijnen te beschikken. In dit geval hebben ze een machine uitgevonden die alle konijntjes kan vangen die in een rustig Engels dorp de oogst opvreten. Vooral mevrouw Tottington (of 'Totty' voor degenen die 'intiem' zijn), tot grote ergernis van Victor Quartermaine, die alleen maar alle konijntjes wil doodschieten met zijn vertrouwde geweer. Wallace en Gromit lijken succes te hebben met hun machine, maar Wallace heeft een vergissing gemaakt: een machine die hij 'intiem' noemt. De vloek is geactiveerd!<br />Een groot deel hiervan is zo'n beetje de luchthartige pret die je je van een kinderfilm kunt voorstellen, maar het is ook een ode aan de oudste traditie van de klassieke tekenfilm: Looney Tunes, die op zijn beurt weer dank verschuldigd is aan veel stille komedie en variété. Toegegeven, de jongens van Aardman (Nick Park en Steve Box) hebben een heleboel trucs en trucjes en vindingrijkheid in hun materiaal zitten. Het is altijd weer verbazingwekkend om te zien hoe ze de stop-motion gebruiken, zelfs als een grap of een mop een beetje aan de grappige 'ho-ho' niet grappige 'ha-ha'-kant is (een vermoeiende kritiek, maar ik vind het wel leuk). Ik zal het maar zeggen). De _Vloek van de Weer-Konijn_ werkt op alle fronten zo goed voor het publiek, met zijn verwrongen verhaal en plotselinge verhandelingen (het verhaal over de _Golden Bullet_ is een drogbeeld), dat Park en Box en zijn medewerkers het leedvermaak in het materiaal nooit uit het oog verliezen.<br />Het is wazig en warmbloedig en volkomen ongepast voor de kinderen (zelfs de allerkleinsten zullen dol zijn op de avonturen en vreemde gadgets, zoals de vrachtwagen waar Wallace en Gromit in rondrijden), en voor volwassenen zijn er kleine stekelige, absurde steekjes te midden van een klassieke Engelse klucht. Alleen (en ik ben hier waarschijnlijk een minderheidsstandpunt) is het, vergeleken met _Kippenrennen_, bijna een bescheiden werkje <0xE2><0x80><0x93> dat is het.' Er zit minder plot in dan in een serie komische films, en natuurlijk veel woordspelingen over konijntjes, monsters, kermissen en kaas (en afschuwelijke mannen met een ego in hun wapen, zoals de Fiennes in Quartermaine). Maar als hij op zijn best is, is het een van de meest onderhoudende films van 2005. Ik moet er altijd om lachen als hij op tv is.
The folks at Aardman have done a cool, cute and wild adaptation of their short films of Wallace and Gromit to feature length, as the man and his dog, inventors who seem to have more of the intelligence (or practicality) for the latter. In this case they've invented a machine that can capture all of the bunnies that are eating up the crops all over a quiet English village. In particular for Mrs. Tottington (or 'Totty' for those who are 'intimate'), much to the chagrin of Victor Quartermaine, who just wants to kill all the rabbits with his trust rifle. Wallace and Gromit seem to have success with their machine, but Wallace has a mix-up: a machine he's made to make more food suddenly criss-crosses himself with a rabbit - the curse is on! <br /><br />A lot of this is about as much light-hearted fun that a kid's movie could ask for, but it also tips its hat to the oldest tradition in classic cartoon slapstick: Looney Tunes, which in turn is indebted to much silent comedy and vaudeville. Granted, the Aardman guys (Nick Park and Steve Box) have a bunch more gimmicks and tricks and ingenuity with their material. It's never less than amazing to see how they put the stop motion to use, even when a joke or a gag might be a little on the funny "ho-ho" not funny "ha-ha" side (a tired criticism but I'll say it). Curse of the Were-Rabbit works so well on all fronts for the audience, in its warped story and sudden dips into exposition (the Golden Bullet story is a doozy), Park and Box and company never lose sight of glee in the material.<br /><br />It's fuzzy and warm-hearted and completely off-the-wall for the kids (even the very youngest will love the adventures and strange gadgets, such as the truck Wallace and Gromit drive around in), and for adults there's little barbs of funky, absurdist tones in the midst of a classic English farce. Only (and I'm probably a minority opinion here) when compared to Chicken Run it's almost a little slight a work- there's less any plot than there is a series of running gags, and of course lots of puns involving bunnies and monsters and carnivals and cheese (and horrible men with egos in their guns like the Fiennes voiced Quartermaine). But when it strikes best, it's one of the most entertaining films of 2005. It gives me a big goofy smile anytime it's on TV.