Misschien was deze film in zijn tijd bijzonder. Maar vijftig jaar later lijkt hij ouderwets, gewoon een filmisch overblijfsel uit de vreselijke jaren vijftig. Stereotypen zijn er in overvloed in dit wollige verhaal over drie vrouwelijke goudzoekers die zich vestigen in een penthouse in Manhattan, in een poging rijke echtgenoten aan te trekken.<br />Het oppervlakkige thema staat me wel aan. Maar de premisse van de film is slap. En de uitvoering is nog erger. Het is een romantische komedie, maar ik vond weinig om te lachen. De plot over een buitengewoon bijziende bimbo is zo'n beetje het enige slimme element van het verhaal. De dialogen zijn vlak, net als de vertolking. En de structuur van het script is verontrustend. De plot springt voortdurend heen en weer tussen de drie dames. Het is alsof de schrijver de rollen van het ensemble niet goed in elkaar kon passen. Het resultaat is een plot die onsamenhangend is.<br />Marilyn Monroe was een goede keus voor haar rol. Maar Lauren Bacall was te oud voor de rol die ze speelde. En Betty Grable, met haar piepstem en afschuwelijke kapsel, was gewoon irritant.<br />Kleurenfilm is conventioneel. Maar er waren veel opnamen met projectie op het achterste scherm, wat bijdroeg aan een gedateerde indruk. De beelden worden nog erger gemaakt door kostuums die naar goedkope 'glamour' uit de jaren vijftig rieken; ze zijn gewoon afschuwelijk. Kijkers moeten een modeshow verdragen, een plotpunt dat aantoont hoe de regisseur verliefd werd op die ordinaire, vrolijke vodden.<br />En dan is er nog dat orkest. In wat aantoonbaar de slechtste opening in de geschiedenis van de bioscoop is, speelt in het eerste deel van de film een orkest een naargeestig deuntje. Eerst dacht ik dat ik naar de inleiding van de komende attracties keek. Maar nee, het is eigenlijk een onderdeel van de film. En het orkest speelt maar door, en door, en door. Het heeft niets, helemaal niets, met het verhaal te maken. Wat dachten ze wel?<br />Ik genoot van Marilyn Monroe met haar hese stem, terwijl ze zich door de plot heen wurmt. Maar de film zou veel beter zijn geweest als ze de andere twee ensemblerollen hadden geschrapt, dat orkest hadden geschrapt, de komische dialoog hadden verbeterd en die opzichtige, goedkope kostuums hadden afgezwakt.
Maybe in its day this movie was special. But five decades later it seems quaint, just another cinematic relic of the dreadful 1950s. Stereotypes abound in this fluffy story about three female gold diggers who set up shop in a Manhattan penthouse, in an effort to attract wealthy husbands.<br /><br />I don't mind the shallow theme. But the film's premise is lame. And the execution is worse. It's a romantic comedy, but I found little to laugh at. The plot point about an extremely nearsighted bimbo is about the only clever element of the story. Overall dialogue is flat, and so too is the delivery. And the script structure is disconcerting. The plot keeps jumping back and forth among the three ladies. It's as if the writer couldn't quite blend the ensemble roles. The result is a plot that seems choppy.<br /><br />Marilyn Monroe was a good choice for her role. But Lauren Bacall was too old for the role she played. And Betty Grable, with her squeaky voice and awful hairdo, was just plain annoying.<br /><br />Color cinematography is conventional. But there were lots of shots using rear screen projection, contributing to a dated look. The visuals are made even worse by costumes that reek of cheesy 1950's "glamour"; they are just awful. Viewers must endure a fashion show, a plot point that amplifies how the film's director was smitten by those trashy glad rags.<br /><br />And then there is that orchestra. In what is arguably the worst film opening in cinema history, the first part of the film has an orchestra playing some dreary-sounding tune. At first, I thought I was watching the introduction to coming attractions. But no, it's actually part of the film. And the orchestra plays on, and on, and on. It has nothing, absolutely nothing, whatever to do with the story. What were they thinking?<br /><br />I enjoyed Marilyn Monroe, with her breathy voice, as she bimbos her way through the plot. But the film would have been far better if they had dumped the other two ensemble roles, dumped that orchestra, enhanced the comedy dialogue, and downplayed those gaudy, cheesy costumes.