Neem een slecht script, slecht acteerwerk en een politiek incorrect moraliteitsverhaal en wat krijg je? Iets wat moet doorgaan voor kwaliteitsgezinsfilms.<br />_Zeven alleenstaanden_ is het verhaal van een gezin in de negentiende eeuw dat in een karavaan door Amerika reist, hopend op een nieuw leven in Oregon. Er zijn zeven kinderen (drie jongens, drie meisjes en een baby van wie ik niet precies weet of het een jongetje of een meisje is), vandaar de titel van de film.<br />Het verhaal begint met het gezin dat een ogenschijnlijk normaal leven leidt in de negentiende eeuw op een boerderij in de middle of nowhere. De oudste zoon John is een vroegrijpe tiener, 'lui en goed voor niets', zoals zijn vader hem voortdurend in herinnering brengt. We zien meteen dat hij een voorliefde heeft voor practical jokes als hij touw aan het haar van zijn slapende zusjes bindt en het aan een muilezel vastmaakt. Als de muilezel wordt verplaatst, worden de arme meisjes natuurlijk uit bed gesleurd. John wordt door zijn vader gepakt en krijgt onmiddellijk een riem om.<br />Diezelfde dag komt er een karavaan voorbij. Pa komt in de verleiding om zich bij de karavaan aan te sluiten omdat die een nieuw leven belooft in het wilde, wilde westen. Dus pakt het gezin zijn spullen en vertrekt.<br />Vanaf het allereerste begin lijkt de film zwak en amateuristisch. Het acteerwerk is onder de maat, als in een van die films over de pioniers die op school worden vertoond. Maar ik kan het de acteurs niet kwalijk nemen, want de zinnen in deze film zijn dwaas en gewoon te misselijkmakend lief en optimistisch.<br />Ik moet u vertellen dat ik deze film heb gezien toen ik op een saaie zaterdagmiddag naar een christelijk televisiestation zat te zappen. Ik ben zelf niet religieus, maar ik keek vol afschuw toe hoe Seven Alone morele uitspraken deed die niet alleen ouderwets waren, maar ronduit beledigend! Als ik een goed christen was, zou ik hopen dat ik zo verstandig zou zijn om bij het televisiestation te klagen over het uitzenden van dergelijke onzin. Maar omdat ik een cynische ongelovige ben met een slecht gevoel voor humor, besloot ik achterover te leunen en mezelf suf te lachen.<br />In een van de eerste scènes wordt de rol van de vader als de strenge heerser over het huis bepaald als hij voorstelt om naar zijn vrouw in Oregon te gaan. Haar antwoord is een verhit 'Over mijn lijk'. Ik neem aan dat er van ons wordt verwacht dat we lachen als de film overgaat naar de volgende scène, waarin pa en ma glimlachend toekijken hoe hij de wagen door de prairies stuurt. O, ik neem aan dat zelfs de meest verstokte feministe zou moeten toegeven dat deze 'vader-weet-het-beste' een lachertje is. In die tijd was de houding van de mens de norm, en je zou kunnen zeggen dat een dergelijke dictatoriale heerschappij nodig was in een tijd waarin de levensomstandigheden moeilijk waren, maar op de een of andere manier kreeg ik het gevoel dat deze film dat idee ondersteunde, zelfs tot op de dag van vandaag. Mooie boodschap uit de mond van een christelijk televisiestation.<br />Hoe dan ook, het gaat slechter met het gezin, en de morele integriteit van de films wordt nog verder aangetast. Een indiaan (of indiaan) berooft John terwijl hij in een veld ligt te slapen. Als een gewone wilde neemt de indiaan Johns kleren en bezittingen mee. Gelukkig is pa, met de hulp van een voorbijganger, Kit Carson, in staat de indiaan te doden, evenals een paar van zijn ondeugende vrienden. Kit Carson vertelt John dat zijn vader een ware held is. De familie wordt vergezeld door de inwonend arts van de karavaan, dr. Dutch (gespeeld door Aldo Ray). Hij deelt pa's mening over John en zegt dat hij een nutteloze snotaap is. Misschien is dat zo, maar hij is ook het beste aan deze film. De arts van Aldo Ray is een hansworst, die niet eens in staat lijkt zijn eigen veters te strikken, laat staan een van de meisjes te behandelen voor een gebroken been. Gelukkig huilde het kind niet toen de kar over de kop sloeg en haar been in tweeën brak, want dr. Dutch leek niet de juiste manier van doen te hebben. We kennen de nadelen van het voortdurend kleineren van een kind. Dit is een film die dat gedrag bevordert.<br />Later ontwikkelt pa voedselvergiftiging, of zoiets, ik was...' Ik heb er niet veel aandacht aan besteed, en hij gaat dood. Zijn doodsbedscène is het materiaal waar het acteerwerk van gemaakt is. Eerlijk gezegd zag de man er niet eens ziek uit.<br />Kort daarna gaat Mam ook dood. De kinderen moeten het zelf maar zien te rooien. En dan begint het echte avontuur. Ze ploeteren door de stroomversnellingen, komen nog meer indianen tegen (deze zijn wel aardig) en wagen zich op besneeuwd terrein, die kinderen doen het allemaal. En ik bleef achter met de gedachte: wat een troep!<br />Sorry, maar er was niets goeds aan deze film. Dat goedkope huisje op de prairie is een schandelijke verspilling van tijd en een belediging voor 'families' overal. Het verbaasde me dat in 1975, aan het eind van de feministische beweging en in een tijd dat de behandeling van de indianen in beeld kwam, zoiets als dit echt gemaakt kon worden.<br /><br /><0x3E> <0x3E> <0x3E>
Take a bad script, some lousy acting and throw in a politically incorrect morality tale and what do you get? Something that is supposed to pass for quality family viewing.<br /><br />Seven Alone is the story of a family in the 19th century who travel across America in a wagon train, hoping for a new life in Oregon. There are seven children (three boys, three girls and a baby whose sex I'm not quite sure of) hence the title of the film.<br /><br />The story opens up with the family living a seemingly normal 19th century life on a farm in the middle of nowhere. Eldest son John is a precocious teenager, 'lazy and good for nothing' as his father constantly reminds him. We see right off the bat that he has a penchant for practical jokes when he ties string to the hair of his sleeping sisters and connects it to a nearby mule. When the mule is moved of course the poor girls are jolted out of bed. John is caught by his father and is immediately punished with a strap.<br /><br />That same day a wagon train passes through. Pa is tempted to join up as it promises a new life in the wild, wild west. So the family hitches up their belongings and head off.<br /><br />From the very beginning the film seems weak and amateurish. The acting is below grade, as if from one of those films shown in school about the pioneers. I can't blame the actors, however, because the lines in this film are silly and just too sickeningly sweet and optimistic.<br /><br />I must tell you that I caught this film while flipping channels one boring Saturday afternoon on a Christian television station. Not of a religious mind myself, I watched in horror as Seven Alone offered up moral statements that were not only outdated, but downright offensive! If I were a good Christian I would hope that I would have had the good sense to complain to the television station for airing such trash. However, because I am a cynical, non-believer with a wicked sense of humor, I chose to sit back and laugh myself silly.<br /><br />In one of the opening scenes, the role of the father as the stern ruler of the house is established when he proposes the idea of heading off for Oregon to his wife. Her response is a heated "Over my dead body." We are expected to laugh, I suppose, as the film cuts to the next scene with Pa and Ma smiling as he steers the wagon along through the prairies. Oh I suppose even the most staunch feminist would have to admit that this 'Father-knows-best' attitude was the norm in those days, and one could argue the need for such dictatorial rule when living conditions were difficult, but I somehow got the feeling that this film supported that notion, even for today. Lovely message coming from a Christian television station.<br /><br />Anyway, things get worse for the family, and the films moral integrity is further diminished. An Indian (or Native American) robs John as he lay sleeping in a field. Like a common savage, the Indian takes Johns clothes and belongings. Thankfully Pa, with the help of passerby Kit Carson, is able to kill the Indian, as well as a couple of his delinquent friends. Kit Carson tells John that his father is a true hero.<br /><br />The family is accompanied by the wagon train's resident doctor, Dr. Dutch (played by Aldo Ray). He shares Pa's sentiments about John, stating that he is a useless brat. Perhaps so, but he also the best thing about this film. Aldo Ray's doctor is buffoon, who seems unable to tie his own shoes, let alone treat one of the girls for a broken leg. Thankfully the young child didn't cry when the wagon ran over and snapped her leg in two, because Dr. Dutch didn't seem to have the appropriate bedside manner. We know the drawbacks of constantly belittling a child. Here's a film that promotes that behavior.<br /><br />Later on Pa develops food poisoning, or something, I wasn't paying much attention, and he dies. His death bed scene is the stuff great acting is made of. Frankly, the man didn't even look sick.<br /><br />Soon after, Ma dies too. The children are left to fend for themselves. And that's when the real adventure begins. Slugging it through the rapids, encountering more Indians (these ones are nice though) and venturing through snowy terrain, these children do it all. And I was left thinking, "What a bunch of garbage!"<br /><br />Sorry, but there was nothing redeeming about this film. This low-budget Little House on the Prairie is a shameful waste of time and an insult to 'families' everywhere. I'm surprised that in 1975, at the tail end of the feminist movement, and at a time when treatment of Native Americans was coming into focus, that something like this could actually be made.<br /><br />