Het basisprincipe van de Flatliners is vrij eenvoudig. Verscheidene medische studenten hebben zich op het randje van de dood begeven om te ontdekken wat de hersenen precies doen als het zover is. Het klinkt als iets wat een meute verveelde studenten voor de grap zou doen, maar het vormt de basis voor een paar heel enge substituutfilms. In de wereld van vandaag, waar Hollywood buitenlandse markten moet afstropen op zoek naar de ideeën om een horrorfilm te maken, is Flatliners een van die zeldzame juweeltjes die laten zien dat Hollywood iets anders kan maken als het maar hard genoeg zijn best doet.<br /><br />Wat Flatliners onderscheidt van veel andere films die gebaseerd zijn op dit uitgangspunt, is dat het zich niet verlaagt tot neerbuigend of arrogant gedrag. Flatliners erkennen dat mensen naar de film gaan om vermaakt te worden, niet om er moreel toe gedwongen te worden. In dit soort bovennatuurlijke thrillers is het verschil dat deze terughoudendheid maakt echt ongelooflijk. Wat nog ongelooflijker is, is dat Julia Roberts verschijnt zonder irritant te zijn of te laten zien dat ze alleen maar Julia Roberts kan spelen. De theorie van de obscuriteit, dat uitvoerende kunstenaars hun beste werk doen met het kleinste publiek, is hier van kracht.<br />De subplots over wat de personages vinden tijdens hun verlies van zo'n beetje alles wat hen tot leven brengt, en hoe dat terug te voeren is op hun huidige tijd, worden verrassend goed uitgevoerd. Vooral de momenten waarop William Baldwins personage zijn persoonlijke videoverzameling terugvindt om hem te kwellen zijn intrigerend. Dat William Baldwin zo perfect in die rol lijkt te passen, zegt veel over het script of de richting. Ik weet niet precies welke van de twee.<br />Kiefer Sutherland, aan de andere kant, straalt echt als hoofdrolspeler. Je voelt echt met hem mee als het mysterie van welke ervaring uit het verleden het heden binnendringt en waarom dat gebeurt. Als de rol van Kevin Bacon een oude schoolpier gaat zoeken waarvan hij een hel heeft gemaakt en haar vertelt hoe erg hij het vindt, wordt het duidelijker waar de film over gaat. We kunnen proberen het verleden zo veel mogelijk te veranderen, maar het gaat er vooral om wat we met het heden doen. Een ander goed aspect van Flatliners is de manier waarop er een sfeer wordt gecreëerd zonder het gebruik van dure, ingewikkelde visuele effecten. Heel ongebruikelijk voor wat in wezen een horrorfilm is, gaf Flatliners geen geld uit op plaatsen waar dat niet nodig was. Veel van wat we zien in de meer surrealistische scènes is een geval van professionele namaak, eenvoudige trucfotografie of stockbeelden. Soms zijn de eenvoudigste dingen de beste.<br />Als er een probleem is met de film, dan is het dat hij tien minuten te kort lijkt. Het einde lijkt eerder plichtmatig dan doorslaggevend, alsof iemand in de studio de regisseur heeft gevraagd de film in te pakken zodat ze hem op een bepaalde tijd kunnen vertonen. Natuurlijk zijn er veel films die juist om die reden een zere plek hebben achtergelaten, dus van de Flatliners hoeft eigenlijk niets anders te zijn. De 150 minuten die we wel krijgen, zijn zeer bevredigend, maar niet al te briljant.<br />Ik gaf Flatliners een zeven van de tien. Het werkt goed als datefilm of een soort late-avond-popcornfilm. Afgezien daarvan herinnert het je er goed aan dat lowbudget horrorfilms niet altijd treurige rotzooi waren.
The basic premise of Flatliners is fairly simple. Several medical students put themselves at the point of death in order to find out exactly what the brain does during the fact. It sounds like something a mob of bored students would do for a joke, but it forms the basis of some very creepy substories. In today's world, where Hollywood has to mine foreign markets for the ideas to make a horror film, Flatliners is one of those rare gems that show Hollywood can make something different when it tries hard enough.<br /><br />What separates Flatliners from a lot of films based on this premise that would come out today is that it does not stoop to being condescending or arrogant. Flatliners recognises that people go to films to be entertained, not moralised to. In this kind of supernatural thriller, the difference this restraint makes is really incredible. What's even more incredible is that Julia Roberts appears without being annoying or demonstrating that she can only play Julia Roberts. The theory of obscurity, that performing artists do their best work with the smallest audience, is in force here.<br /><br />The subplots concerning what the characters find during their loss of pretty much everything that makes them alive, and how it comes back to intrude on their present time, are done surprisingly well. The moments when William Baldwin's character finds his personal videotape collection coming back to haunt him are especially intriguing. That William Baldwin seems so perfectly cast in the role says a lot either about the script or the direction. I am not sure which.<br /><br />Kiefer Sutherland, on the other hand, really shines as the lead. One really feels for him as the mystery of what past experience is intruding on the present and why unfolds. As Kevin Bacon's character goes to find an old school pier whose life he made hell and tell her how sorry he is, it becomes clearer what the film is about. We can try to change the past as much as we like, but it's what we do with the present that matters most.<br /><br />Another good aspect of Flatliners is how it achieves an atmosphere without the use of expensive, elaborate visual effects. Quite unusually for what is essentially a horror film, Flatliners did not expend its budget in places where it did not need to. Much of what we see during the more surreal sequences is a case of professional pretending, simple trick photography, or stock footage. Sometimes the simplest things are the best.<br /><br />If there is a problem with the film, it's that it feels about ten minutes too short. The ending seems more perfunctory than conclusive, as if someone in the studio asked the director to wrap the film up so they can bring it out at a certain market time. Of course, many films have been left with sore spots for this very reason, so Flatliners shouldn't really need to be any different. The hundred and fifteen minutes we do get is highly satisfactory, though not overly brilliant.<br /><br />I gave Flatliners a seven out of ten. It works well as a date flick or a kind of late-night popcorn film. That aside, it makes a good reminder that low-budget horror shows weren't always sad pieces of garbage.