MENSELIJKE SPOILERS<br /><br />In deze zogenaamde satire richtte Chaplin zijn aandacht op het kwaad van het Duitse fascisme. Hij speelde de tweelingrol van de Tomaniaanse dictator Adenoid Hynkel en een van zijn onderdanen, een onopzettelijke held uit de Eerste Wereldoorlog en joodse kapper. Door gebeurtenissen die geïnspireerd zijn door zowel Adolf Hitler als de Marx Brothers, onderhandelt Hynkel over contracten en verklaart hij de oorlog aan het naburige Osterlich, terwijl hij tijd vrijmaakt voor talloze, merkwaardig platte decorstukken. De veelgeprezen wals van de dictator met een opblaasbare bol is in feite volkomen zwaarwichtig, onderontwikkeld en niet grappig.<br />Chaplin zou zeker geprezen moeten worden voor het feit dat hij Hitler op de korrel heeft genomen en dat hij zich zo krachtig uitspreekt over celluloid <0xE2><0x80><0x93> zijn veelgeroemde laatste toespraak is in feite het opvallende, gedenkwaardige hoogtepunt van het stuk <0xE2><0x80><0x93> maar de film is gewoonweg niet goed.' Het is scherp of grappig genoeg om de vele lovende recensies te verdienen, of om herhaaldelijk te worden bekeken. De beste grappen komen niet voort uit Hynkels vermoeiende pose en hebben te maken met een poging van De Barbier om een grote rondtollende bom te ontwijken (een scène die doet denken aan de schietpartij in de Gold Rush) en later, met een pan op zijn hoofd, om per ongeluk de plank van het dak van zijn winkel af te lopen.<br />Vergeleken met de zwijgende klassiekers van de regisseur is De Grote dictator traag, wild inconsequent en al met al enigszins onbevredigend, terwijl de saaie perioden tussen de lachbuien vaak lang en moeilijk te verdragen zijn. Het lijdt geen twijfel dat Chaplin een genie was, maar zelfs genieën maken teleurstellende films en De Grote dictator behoort zeker tot die categorie.
*MILD SPOILERS*<br /><br />In this would-be satire, Chaplin set his sights on the evils of German fascism, playing the twin roles of Tomanian dictator Adenoid Hynkel and one of his subjects, an inadvertent World War I hero and Jewish barber. Through events inspired by both Adolf Hitler and the Marx Brothers, Hynkel negotiates contracts and declares war on neighbouring Osterlich whilst finding time for numerous, oddly flat set-pieces. The dictator's much-celebrated waltz with an inflatable globe is actually entirely heavyhanded, underwhelming and unfunny.<br /><br />Chaplin should certainly be commended for looking to lampoon Hitler and for speaking out strongly on celluloid - his much-maligned final speech is actually the bold, memorable highlight of the piece - but the film simply isn't sharp or funny enough to merit the praise frequently heaped upon it, nor to demand repeated viewings. The best gags are away from Hynkel's tiresome posturing and involve The Barber attempting to avoid a large spinning bomb (a sequence which steals from the gun tussle in The Gold Rush) and later, with a pot on his head, accidentally walking the plank off the roof of his shop.<br /><br />Compared to the director's silent classics, The Great Dictator is slow, wildly inconsistent and altogether somewhat unsatisfactory, whilst the barren spells between laughs are often long and difficult to endure. There is no doubt that Chaplin was a genius, but even geniuses make disappointing pictures and The Great Dictator certainly ranks as such.