Ik was met stomheid geslagen door deze film. Naderhand wilde ik een hele tijd geen enkele film meer zien <0xE2><0x80><0x93> elke andere film zou in vergelijking daarmee zo onbevredigend zijn.<br />Voor velen is het misschien wel de ergste van Antonioni <0xE2><0x80><0x93> heel traag, zonder een innemende conventionele verhaallijn, microscopisch onderzoek van menselijke emoties en interacties <0xE2><0x80><0x93> en de ergste van Wenders <0xE2><0x80><0x93> breedsprakig, verward transcendentisme. De film bestaat uit korte, duidelijke episodes die met elkaar verbonden zijn door Wenders' typische, meanderende heldenstroom van bewustzijn, zodat hij niet de tijdelijke vergetelheid van de escapistische film oplevert.<br />Maar voor fans is het ergste het beste en de onsamenhangende verhaallijn schetst een enkel poëtisch beeld dat zich over de hele film uitstrekt. Wenders en Antonioni creëren een dialoog tussen hun segmenten die de kern van de zaak zoekt.<br /><br />
I was stunned by this film. Afterwards, I didn't even want to see any films for a long time- any other film would be so unsatisfying by comparison.<br /><br />For many, it may be the worst of Antonioni- very slow, without an engaging conventional story line, microscopic examinations of human emotions and interactions- and the worst of Wenders- verbose, confused transcendentalism. It is composed of short distinct episodes linked by Wenders' typical meandering hero's stream of consciousness, so it doesn't produce the temporary oblivion of escapist cinema.<br /><br />But for fans, the worst is the best and the disjointed story line is sketching a single poetic image that stretches across the film. Wenders and Antonioni create a discourse between their segments that seeks out the heart of things.<br /><br />