Dit is een film van Toilet Films. Als de naam van de productiemaatschappij een indicatie is van hoe smerig een film is, dan is dit het wel. Ik denk dat ik niet echt een fan van horrorfilms ben, niet dat ik bang ben, maar dit jaar alleen al ben ik niet echt bang geweest voor wat er tot nu toe te koop is, of het nu uit het Westen komt of uit Azië. 9:56 is niet anders, geweldig uitgangspunt, maar slechte uitvoering, omdat het vertrouwt op clichétechnieken (ik denk dat dit de enige beschikbare gereedschappen van het vak zijn?) om een paar hartverscheurende momenten op te roepen. Se-jin (Ko So-jong) is een eenzame carrièrevrouw, die op een dag merkt dat sommige appartementen in het blok tegenover het hare elke dag om precies 21.56 uur een black-out krijgen. Nee, ze is geen voyeur, maar een reeks onverklaarbare sterfgevallen in de buurt, waaronder eentje die ze in de metro tegenkomt, brengt haar steeds dieper in het mysterie rond deze sterfgevallen.<br />Bij horrorfilms is er altijd een pseudologische verklaring binnen de film over hoe de spoken ontstaan. Dat is zo ongeveer het interessantste wat er in de film gebeurt, het ontrafelen van de 'Waarheid', hoewel er geen doorgewinterde filmliefhebbers voor nodig zijn om halverwege de plot te raden. Wat het kijken naar deze film natuurlijk tot een zeer onbevredigende ervaring maakt.<br />Er zijn talloze personages, zoals het meisje in de rolstoel, en de buren die om beurten voor haar zorgen, evenals een schoolmeisje, een rechercheur, een jongen met een psychische stoornis en een spookachtige forens. Maar volgens de formule van het genre zijn deze mensen er meestal als voer voor de doden, of in dit geval, zinloze dwaalsporenfiguren, wier enige doel door de filmmakers is het publiek te misleiden, zich er niet om te bekommeren of ze zich verdraaien of weinig toevoegen aan de plot.<br />En laat me niet beginnen over de technieken die hier worden gebruikt. Het beweegt goed, er stroomt een overvloedige hoeveelheid bloed, alsof het gratis langs een berg naar beneden stroomt, en de lijst gaat verder. Maar ik moet de geluidstechnici nageven dat ze voor elke keer dat de spoken zich bewegen een paar snerpende bottenkrakergeluiden hebben gemaakt, hoewel het meer op een trucpaardje lijkt.<br />Verspil hier geen tijd aan, zelfs niet als je een horrorfan bent. Het is een complete verspilling van een veelbelovend uitgangspunt, en uiteindelijk heb je het gevoel dat je in een achtbaan zit. Een heel lange en pijnlijke rit. Het is de hoogste tijd voor wat vernieuwing in dit genre, anders zal de ene film gemakkelijk op de andere lijken, met lelijke langharige monsters die zich raar bewegen maar die in staat zijn om plotseling op te duiken en gepaard te gaan met harde geluiden. O, en kan iemand die deuren ook nog oliën als ze toch bezig zijn?
This is a movie from Toilet Pictures. If the name of the production company is any indication how stinky a movie is, then this would be it. I think I'm not really a fan of horror movies, not that I'm chicken, but rather this year alone, I haven't been genuinely spooked by what's on offer so far, be it from the West, or from Asia. 9:56 is no different, great premise, but poor execution, relying on clichéd techniques (I think these are the only tools of the trade available?) to try and elicit some heart thumping moments.<br /><br />Se-jin (Ko So-young) is a lonely career woman, who one day notices that some apartments in the block of flats opposite hers, undergo blackouts simultaneously at precisely 9:56pm everyday. No, she's no voyeur, but a series of unexplained deaths in the neighbourhood, including one which she encounters herself on a subway, start to draw her deeper and deeper into the mystery surrounding these deaths.<br /><br />With horror movies, there's always a pseudo-logical explanation within the movie about how the spooks come about. That's just about the most interesting thing that happens in the film, the unravelling of the "Truth", although it won't take seasoned film lovers to guess the plot halfway through. Which of course makes it a very unsatisfying experience watching this movie.<br /><br />There's a myriad of characters like the wheelchair bound girl, and the neighbours who take turns to care for her, as well as a schoolgirl, detective, a mentally challenged boy and a spooky train commuter. But following genre formula, these folks are there usually as fodder for deaths, or in this case, pointless red herring characters whose sole aim by the filmmakers is to mislead the audience, nevermind if they convolute, or add little to forward the plot.<br /><br />And don't get me started on the techniques employed here. Quick cuts, sudden appearances, long hair ghouls (ahhhhhhh, so passe!) who can't move properly, copious amount of blood like it flows down a mountain for free, and the list goes on. But credit to the sound engineers for creating some ear piercing bone crunching sounds used each time the spooks move, though it seems like a one trick pony.<br /><br />Don't waste time on this, even if you're a horror fan. It's a complete waste of a promising premise, and in the end, you feel like you've just be taken on a ride. A very long and painful one to endure. It's high time for some innovation in this genre, otherwise one film will easily look like another, with ugly long haired monsters moving funny but with the ability to make sudden appearances accompanied by loud sounds. Oh, and can someone oil those doors while they're at it as well.