De musicalversie van LOST HORIZON uit 1973 is een van de mooiste en meest vertederende en kitscherige musicals uit de hele geschiedenis. De musicalversie uit 1973 van de roman van James Hilton over het mythische SHANGRI-LA! is echt een juweeltje. Muziek van BURT BACHARACH en teksten van HAL David. Een vreemde mengeling van rechttoe rechtaan drama, avontuur en muzikale scènes. Het is de ALLERLEINE anti-oorlogsmusical die ooit is gemaakt.<br />Deze film was een kritische en financiële teleurstelling in de Verenigde Staten, maar bracht in het buitenland veel geld op. Alleen in Amerika mislukte hij. Hij is heel anders en uniek in zijn aanpak als filmmusical, en verdient veel meer krediet dan hij krijgt. Als verhaal is LOST HORIZON een ongelooflijk avontuur en zowel de film van Frank Capra uit 1937 als deze musical uit 1973 zijn getrouwe bewerkingen van de roman van James Hilton. Wat ik zo leuk vind aan de versie uit 1973, is de vrijheid waarmee de musicalnummers worden gepresenteerd. De film heeft een prestigieuze cast en een getalenteerde regisseur en filmregisseur. Dit is een BURT BACHARACH Shangri-La en het is een geweldige plek. Liedjes als THE WORLD IS A CIRCLE, SHARE THE JOY en LIVING TOWN, LIFE, LIVE LIVE roepen een geluksgevoel op waarover Hilton in zijn roman schreef. De twee liefdesliedjes, ik denk dat ik haar verjaag en ik kom naar je toe, zijn de gevoelige punten in het verhaal. In beide liedjes klinkt een vredige en zachte toon die heel goed aansluit bij de filosofie van het verhaal. Bovendien is 'De dingen die ik niet zal missen' een goed duet met een sterke melodie. Het is een aardige uitwisseling van verschillende soorten perspectief en wie kan er iets op aan te merken hebben dat Olivia Hussey en Sally Kellerman stampen, zingen en op tafels dansen? Ze zijn een geweldig team en het nummer is goed ingestudeerd.<br />Ik vond het altijd interessant in dit verhaal hoe de hoge lama iemand uit de buitenwereld ontvoert om zijn plaats in te nemen in Sjangri-La. Het personage van de hoge lama is een zachtaardige ziel, maar enigszins radicaal in zijn opvatting over de mensheid als geheel. Hij heeft geen hoop voor de wereld buiten Sjangri-La. Als deze film vandaag opnieuw zou worden gemaakt, zou het interessant zijn om te zien hoe er meer nadruk zou worden gelegd op het hoofdpersonage, Richard Conway, die in conflict is met wat hij in de buitenwereld heeft achtergelaten, in tegenstelling tot wat hij in Sjangri-La heeft gevonden.<br />Natuurlijk moest, om de film geloofwaardig te maken, het personage Richard Conway aan het eind gepresenteerd worden als lijdend aan geheugenverlies, zoals hij in het boek was. Geen van beide filmversies van LOST HORIZON was in dat opzicht trouw aan de roman. Heeft Conway Sjangri-La gevonden of heeft hij het zich ingebeeld? 'Zijn ze allemaal omgekomen bij het vliegtuigongeluk? Iedere man heeft zijn eigen idee van wat zijn Sjangri-La zou zijn. Het conflict met Conway, die in Sjangri-La wil geloven en naar zijn oude leven in de buitenwereld wil terugkeren, is heel sterk. Ik vind de melancholie op de gezichten van Kellerman, Kennedy en Van mooi, als ze hun vrienden de mystieke vallei zien verlaten. Interessant dat Conway het paradijs niet wil verlaten, maar door zijn broer wordt gedwongen. Beide versies van LOST HORIZON werken op verschillende manieren, maar beide zijn erin geslaagd om James Hiltons ideeën over een verborgen vallei waar geld geen waarde heeft en matiging de regel is, aan het licht te brengen. Dus in zekere zin is het anti-kapitalisme.' 's Thema's waar geld en materialisme niet de drijfveer zijn. Menselijke vriendelijkheid, fatsoen, mededogen, hoffelijkheid, etiquette en een harmonieus leven met elkaar zijn de regels.<br /><0x3E><0x3E> LOST HORIZON heeft een veel sterker verhaal dan de meeste musicals. Het probeert de fundamentele vragen van het leven te beantwoorden en je kunt het nauwelijks kwalijk nemen dat het daar niet in slaagt. Je moet niet vergeten dat LOST HORIZON in 1973 het laatste nummer van CABARET was. Het was niet langer in de mode voor personages om in een musical te zingen, laat staan dat ze door andere zangers een andere naam kregen. LOST HORIZON was een gemakkelijk doelwit voor blasé critici. De verwachtingen waren hooggespannen, bijna onredelijk. Er waren twee doelwitten die moesten worden getroffen: de producent, Ross Hunter, en BURT BACHARACH en de critici. Ross Hunter had tientallen jaren financieel succes gehad als producent en LOST HORIZON was zijn vervolgfilm op zijn kaskraker uit 1970, AIRPORT. Die film was tot aan die tijd de grootste geldschieter van Universal, en het succes van die film was de aanleiding voor tien rampenfilms. Jarenlang was AIRPORT de best bekeken film die ooit op televisie was vertoond. Hij werd genomineerd voor 11 Academy Awards, waaronder die voor de beste film. In die tijd waren Burt Bacharach en Hal David de meest succesvolle songwriters van het land. De ongegeneerde sentimentaliteit van LOST HORIZON had nauwelijks een kans in de nasleep van de ineenstorting van de censuur in films als EASY RIDER, MIDNIGHT COWBOY en THE GOODATHER. Seks en geweld waren een nieuwe grens aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig. Het publiek stroomde toe naar films met een inhoud die ze niet gewend waren op het witte doek te zien. musicals werden niet langer goed ontvangen, hoe goed ze ook waren gemaakt. Tegenwoordig kan LOST HORIZON op verschillende niveaus worden genoten en gewaardeerd. Het is de ultieme ontsnappingsfilm met een sterk verhaal, prachtige muziek, een duur budget en een beetje eigenzinnige humor. Hij is onconventioneel in die zin dat de muziek pas na drie kwartier in de film wordt geïntroduceerd. Hij verlegt zijn koers halverwege als de mystieke vallei wordt geïntroduceerd, en waarom ook niet? Lost Orri-zion '73 is een hemelse film die herontdekt moet worden. Een verloren en legendarische schat die veel meer verdient dan zijn reputatie.
The 1973 musical version of LOST HORIZON is the most wonderful endearing and campy musical films of ALL TIME. The 1973 musical remake of the James Hilton novel about mythical SHANGRI-LA! is a real special gem. Music by BURT BACHARACH and lyrics by HAL David. A strange mixture of straight drama, adventure and musical sequences. It has the distinction of being the ONLY anti war musical fantasy ever filmed. <br /><br />This film was a critical and financial disappointment in the United States, but made a lot of money overseas. Only in America did it fail. Highly different and unique in it's approach as a film musical, it deserves far better credit than it's given. As a story, LOST HORIZON is an incredible adventure and both the 1937 Frank Capra film and this 1973 musical are faithful adaptations of the James Hilton novel. What I like about the 1973 version is the freedom in which the musical numbers are presented. The film has a prestigious cast and a gifted director and cinematographer. This is a BURT BACHARACH Shangri-La and it's a wonderful place. Songs like THE WORLD IS A CIRCLE, SHARE THE JOY and LIVING TOGETHER, GROWING TOGETHER evoke a happiness that Hilton wrote about in his novel. Why shouldn't Shangri-La be a slightly goofy place? The two love songs, I MIGHT FRIGHTEN HER AWAY and the deleted I COME TO YOU are the sensitive spots in the picture. There's a peacefulness and soft spoken quality in both these songs that is very much keeping with the philosophy of the story. Moreover, THE THINGS I WILL NOT MISS is a good duet with a strong melody. It's a nice exchange of different types of perspective and who can fault with Olivia Hussey and Sally Kellerman stomping, singing and dancing on tables? They're a wonderful team and the number is well staged. <br /><br />I always found it interesting in this story how the High Lama kidnaps someone from the outside world to take his place in Shangri-La. The character of the High Lama is a gentle soul but somewhat radical in his view of mankind as a whole. He has no hope for the world outside of Shangri-La. If this film were to be remade today, it would be interesting to see more emphasis put on the leading character, RICHARD ONWAY'S conflict with what he left behind in the outside world as opposed to what he's found in Shangri-La.<br /><br />Of course, for the film to be believable, the character of RICHARD CONWAY must be presented as suffering amnesia at the end, like he was in the book. Neither film versions of LOST HORIZON were faithful to the novel in that regard. Did Conway find Shangri-La or was it imagined? Did they all die in the plane crash? Every man has his own idea of what his Shangri-La would be. The conflict with Conway wanting to believe in Shangri-La and returning to his old life in the outside world is powerful. I like the melancholy on the faces of Kellerman, Kennedy and Van as they watch their friends leave the mystical valley. Interesting how Conway doesn't want to leave paradise, but is being pressured out by his brother. Both versions of LOST HORIZON work in different ways, but both are successful in probing James Hiltons ideas of a hidden valley where money has no value and moderation is the rule. So in a sense it's anti capitalism in it's theme where as money and materialism is not the motivation. Human kindness, decency, compassion, courtesy, etiquette and living harmoniously with each other is the rule. <br /><br />LOST HORIZON has a much stronger story than most musicals. It attempts to answer the basic fundamental questions of life and one can hardly fault it for not succeeding. One has to remember that LOST HORIZON in 1973 was post CABARET. It was no longer fashionable for characters to break out in song in a musical, much less to be dubbed by other singers. LOST HORIZON was an easy target for jaded critics. The expectations for it were high, almost unreasonable. There were two targets to be hit, the producer, ROSS HUNTER and BURT BACHARACH and the critics were out to get both of them. Ross Hunter had enjoyed decades of financial success as a producer and LOST HORIZON was his follow up film to his 1970 blockbuster AIRPORT That film was Universals biggest moneymaker up to that time and the success of that picture triggered a decade of disaster films. For years AIRPORT was the most watched film ever to be shown on television. It was nominated for 11 Academy Awards including Best Picture. At the time, Burt Bacharach and Hal David were the most successful songwriters in the country. The unabashed sentimentality of LOST HORIZON hardly had a chance in the wake of the breakdown of censorship in films like EASY RIDER, MIDNIGHT COWBOY and THE GODFATHER. Sex and violence was a new frontier in the late 60's and early 70's Audiences were flocking to films with content that they were not use to seeing on the screen. Lavish musicals were no longer well received no matter how well they were made. Today LOST HORIZON can be enjoyed and appreciated on several levels. It's the ultimate escapist film with a strong story, wonderful music, an expensive budget and some quirky humor. It's unconventional in the sense that the music is not introduced until 45 minutes into the film. It changes course mid way when the mystical valley is introduced and why not? LOST HORIZON '73 is a heavenly film that deserves rediscovering. A lost and legendary treasure deserving far better than it's reputation.