Net als vele anderen had ik me aangetrokken gevoeld tot de combinatie van Pollack, Ford en Scott-Thomas. Ik had genoten van het werk van Pollack en Ford over Sabrina, een goed gemaakte film en een zorgvuldige herschreven versie van het oude materiaal. Toen ik hoorde dat deze film in productie was, bestelde ik het boek en las het. Onmiddellijk leek het me dat dit verhaal moeilijker te filmen zou zijn. De personages zijn niet altijd sympathiek, er is weinig of geen humor en de auteur maakt talloze korte verhaallijnen om zich te concentreren op zijn hoofdthema: dat, aangezien ieder van hen de ander zou zien als de enige die de unieke combinatie van verlies en verraad, veroorzaakt door het vliegtuigongeluk, zou delen, de echtbrekers de enigen zouden zijn die de unieke combinatie van verlies en verraad, veroorzaakt door het vliegtuigongeluk, zouden delen. De echtgenoten die volkomen verrast waren, zouden elkaar gaan zoeken. Bovendien stelt hij zich voor dat ze tot een oplossing zouden kunnen komen door een bittere verkenning van de verborgen levens van de echtbrekers, en dat deze ervaring van 'dik en dun' een diepere liefde zou kunnen opleveren dan ze tot dan toe hadden gehad. Hoewel veel van het boek gaat over hun verbittering en groeiende haat jegens hun voormalige partners, wordt uiteindelijk aanvaarding en vergeving gevonden. In het filmscript wordt alleen melding gemaakt van het vliegtuigongeluk en de gedeelde hachelijke situatie van de echtgenoten. Waar de vrouw in het boek de onderzoeksagressor is, is de man in de film de man en de vrouw nooit een bereidwillige medeonderzoeker. De film heeft een volkomen nieuwe dramatische subplot voor Harrison Ford, die nog gekunstelder lijkt dan de dubbele toevalligheid van het vliegtuigongeluk. De subplot van de vrouw die zich kandidaat stelt voor het Congres is ook nieuw, maar werkt beter. Aan het publiek kan niet worden voldaan aan de verwachtingen van pure romantiek of romantische komedie, omdat dit verhaal zich richt op een zeer bittere pil. Waar in het boek echter een oplossing en vergeving worden bereikt, waarbij de lezer de last van de bitterheid van zich afwerpt en lichtzinnigheid wordt toegestaan, is er in de film geen overeenkomstig moment. Hoewel er nooit op vergeving wordt gezinspeeld, mogen we aannemen dat genezing na een schietpartij een dubbele taak heeft. Fords personage hoeft niet zo'n weinig amusante man van weinig woorden te zijn en Scott-Thomas' personage hoeft niet zo' De accentverandering is in het begin een beetje verontrustend. Deze film is niet het verlies dat door anderen wordt gesuggereerd. Het is echter een film die moeilijk te waarderen is, omdat het herschrijven en aanpassen van het beeld beneden de standaard ligt die eerder door de cast van de regisseur is bereikt.
Like many others, I had been attracted to the combination of Pollack, Ford and Scott-Thomas. I had enjoyed the work of Pollack and Ford on Sabrina, a well made film and a careful rewrite of the old material. On hearing that this film was in production I ordered and read the book. Immediately it seemed that this would be a more difficult story to film. The characters are not always sympathetic, there is little if any humor and the author makes numerous plot shortcuts to focus on his principal theme: that, since each would see the other as the only one sharing the unique combination of loss and betrayal brought on by the air crash, the adulterers' completely surprised spouses would seek each other out. Moreover, he imagines that resolution could come to both through a bitter exploration of the adulterers' hidden lives and that this experience of "thick and thin" could yield a deeper love than each had previously. Although much of the book deals with their bitterness and their building hatred of their former partners, in the end acceptance and forgiveness are found. The film script retains only the air crash and the shared predicament of the spouses. Where the woman is the research aggressor in the book, it is the man in the film and the woman is never a willing co-researcher. The film has a completely new dramatic sub-plot for Harrison Ford which seems even more contrived than the double coincidence of the air crash. The "congresswoman up for re-election" sub-plot for the woman is also new, yet it works better. Audience the expectations of pure romance or romantic comedy cannot be met because this story focusses on a very bitter pill. Where resolution and forgiveness is achieved in the book, however, lifting the burden of bitterness from the reader and permitting levity, there is no corresponding moment in the film. Although forgiveness is never hinted at, we are left to surmise that healing following a shooting does double duty. Ford's character need not be such an unentertaining man of few words and Scott-Thomas's accent change is a little disconcerting at first. This film is not the dead loss suggested by others. It is, however, a difficult film to appreciate because the rewrite and adaptation to the screen is below the standard previously achieved by the director cast.