Nadat ik de eerste scène had gezien, besefte ik dat het acteerwerk zo slecht was dat het later onmogelijk nog kon worden bijgeschaafd. Oppervlakkig en kunstmatig, met regelmatige pogingen om er professioneel uit te zien door verwijzingen naar technologie, zoals een vijfjarige probeert het te laten klinken alsof hij weet waar hij het over heeft.<br />De verhaallijn van de tweede tot en met de seconde is volkomen onrealistisch, en zo ongeveer elke beslissing die de scenarist nam, was van het soort dat je verwacht van een ondergemiddelde middelbare scholier. De algehele verhaallijn was even onorigineel en voorspelbaar als een pakje worsten. De paar pogingen om de dialogen intelligent te laten klinken, waren beperkt tot neurotisch, verontschuldigend gedrag. Een tienjarige zou het misschien leuk vinden. Maar alleen een kind van vijf kan het gebrek aan realisme accepteren: hoe kan iemand met een geavanceerde celfunctie een codeslot omzeilen door het aan te raken alsof het een toverstokje is, een van de honderd stemmen uit een ventilatiesysteem pikken (en daarmee Superman ontmaskeren) en een computer thuis repareren door gewoon te voelen wat er mis is in plaats van naar fouten te zoeken? Die scène is een mooi voorbeeld: de fout was dat een van de koelpijpen (aluminium linten) van de cpu kapot was, zoals het eruit zou zien als een uitlaatpijp van een V8-motor door een explosie wordt losgerukt. Dat is iets wat niet kan gebeuren, en als het gebeurde, zou het wel gebeuren.' De computer werkt niet. Er loopt geen elektrische stroom door dit lint, maar toen hij (zonder het zelf te doen, omdat zijn armen op de automatische piloot werkten omdat de cellen in zijn lichaam superefficiënt waren) een drukspijker in de scheur stak, verscheen er onmiddellijk een bureaublad met pictogrammen op het scherm, zonder dat de computer was opgestart.<br />En zo gaat het maar door. Zoals toen hij uit een verhoorkamer in het hoofdkwartier van de NSA ontsnapte door een aansteker onder een brandsensor aan te steken, waardoor er in het hele gebouw deuren openstonden. Natuurlijk had de NSA deze slimme manier van ontsnappen niet voorzien, en ze hadden ook geen bewakers voor zijn kamer (of ergens anders) gezet om een levende doorbraak in militaire nanotechnologie te bewaken. Dus liep hij naar buiten en nam een taxi. Dit soort voorbeelden zijn niet alleen talrijk, er is in feite bijna geen enkele scène die ergens op slaat.<br />Bovendien waren de zogenaamde geweldige effecten verschrikkelijk. Hij gooide een basketbal terug naar een kind in het park, en het kind werd horizontaal tien meter teruggeworpen in een boom. Geen versnelling of afremming, maar constante snelheid en hoogte, als een gemotoriseerd karretje. Ik weet zeker dat als ik even pauzeerde en naar de kabels keek die de houding van dit kind vasthielden zoals alleen kabels dat kunnen, ze waarschijnlijk niet wisten hoe ze ze helemaal moesten uitwissen of de moeite niet namen. Als iemand zo ver in een boom wordt gegooid, zou hij of zij op zijn minst _au_ zeggen (of liever gezegd in het ziekenhuis belanden met gebroken botten), maar de jongen was alleen maar verward en verbaasd.<br />_Debiel_. Dat is het woord voor elk creatief besluit dat tijdens de hele productie is genomen. Ik ga de naam van de regisseur op mijn persoonlijke zwarte lijst zetten, want iemand die zo slecht is als hij kan niet beter worden. Ik heb het gevoel dat ik compensatie moet eisen voor het feit dat ik 45 minuten van mijn leven heb verspild door ernaar te kijken, en voor de tijd die het kostte om dit te schrijven. Hoewel het therapeutisch voelde, was het traumatisch om te beseffen hoe weinig er nodig is om een piloot goedgekeurd te krijgen. Het enige excuus dat een lichtelijk intelligente persoon zou kunnen hebben om dit vrijwillig te zien, zou gevangenschap of lobotomie zijn.
Having watched the first scene, I realized the acting was so bad that it couldn't possibly pick up later. Superficial and artificial, with frequent attempts to look professional through references to technology the way a five year-old tries to make it sound as if he knows what he's talking about. <br /><br />The second-to-second storyline is completely unrealistic and just about every single decision the screenwriter did, was the kind you expect from a below-average grade school student. The overall storyline was as unoriginal and predictable as a pack of sausages. The few attempts to make the dialogs sound intelligent, was limited to neurotic, apologetic behavior. A ten year-old might like it. But it would take a five year-old to accept the lack of realism; How does advanced cell function allow someone to bypass a code lock by touching it as if with a magic wand, pick out one out of 100s of voices through a ventilation system (thereby ripping off Superman), and repair a home computer by just sensing whats wrong instead of looking for faults? Actually, that scene is a neat example: The fault was that one of the cooling pipes (aluminum ribbons) on the CPU was broken, the way it would look if a exhaust pipe on a V8 engine is ripped off by an explosion. This is something that can't happen, and if it did, it wouldn't prevent the computer from working. There is no electrical current passing through this ribbon, but when he (without doing it himself, his arms worked by autopilot because the cells in his body was super efficient) put a push-pin into the rip, a desktop with icons appeared on the screen immediately without booting.<br /><br />And so it goes all the way. Like when he escaped an interrogation room in the NSA headquarters by lighting a lighter below a fire sensor, resulting in open doors throughout the building. Naturally, NSA didn't predict this sharp witted approach to escaping, nor did they put any guards outside his room (or anywhere else) to guard a living, walking breakthrough in military nanotechnology. So he walked out and got a cab. Examples like this one are not only numerous, there is in fact just about no single scene that makes sense. <br /><br />Also, the so-called great effects were terrible. He threw a basketball back to a kid in the park, and the kid was thrown back horizontally 20 feet into a tree. No acceleration or deceleration, but constant speed and height, like a motorized trolley. I'm sure if I paused and looked for the cables that kept the posture of this kid the way only cables can, they probably didn't know how to or bother to erase them completely. If someone is thrown that far into a tree, they would at least say ouch (or rather be hospitalized with broken bones), but the kid was just just confused and amazed.<br /><br />Moronic. That's the word for every creative decision made throughout the entire production. I'm going to put the director's name on my own personal blacklist, someone as poorly skilled as him cannot improve. I feel like demanding compensation for having wasted 45 minutes of my life for watching it, and the time it took to write this. Although it felt therapeutic, it was traumatic to realize how little it takes to get a pilot approved. The only excuse a slightly intelligent person could have to watch this voluntarily, would be imprisonment or lobotomy.