De huiler uit 1950 is zo slecht dat het onbedoeld grappig is. Tom Conway speelt dokter Gerard, een wetenschapper die inlanders in een monster met voodoo verandert. Zijn arme vrouw, gespeeld door Mary Ellen Kay, wordt gevangengehouden door haar geschifte man, die geen tijd voor haar heeft, maar dreigt haar te vermoorden als ze bij hem weggaat. Marla English speelt een hebzuchtige moordenares die al een man heeft vermoord om een schat in de jungle te vinden. Haar idiote vriend, gespeeld door Lance Fuller, is mee op safari. Ze huren 'Touch' Connors (later omgedoopt tot Mike Connors, een ster van Mannix) als gids. English is een verschrikkelijke actrice, maar hé, er speelde ook niemand anders mee die prijzen won op de academie. 'Touch' (het spijt me, ik kan de naam niet eens typen zonder in lachen uit te barsten, ik bedoel, wat krijgen we nou...) gaf de enige fatsoenlijke voorstelling van het hele stel, en dat zegt heel wat. Het monster wordt maar kort gezien, en het einde is op zijn zachtst gezegd voorspelbaar. Ik zou zeggen dat deze film in de categorie 'het is zo slecht, het is bijna goed' valt. Hij is goed op een regenachtige avond wanneer er niets anders op de buis is.
This 1950's howler is so bad it's unintentionally funny. Tom Conway portrays Dr. Gerard, a scientist who is turning natives into a monster using voodoo. His poor wife, played by Mary Ellen Kay, is being held captive by her wacko hubby who has no time for her but threatens to kill her if she leaves him. Along comes Marla English as a greedy murderess who has already killed a man to find treasure in the jungle. Her idiot boyfriend, portrayed by Lance Fuller, is along on the safari. They hire "Touch" Connors, (later renamed Mike Connors, of Mannix fame) as a guide. English is a terrible actress, but hey, no one else in the cast were turning in academy award winning performances either. "Touch" (I'm sorry, I can't even type the name without cracking up, I mean, what the...) gave the only half way decent performance of the bunch and that's saying a lot. The monster is only seen briefly, and the ending is predictable to say the least. I would say this movie falls into the "it's so bad, it's almost good" category of movies. It's good on a rainy night when nothing else is on the tube.