Net als de meeste mensen heb ik deze film gezien nadat ik hem van Patton Oswalt had gehoord. Vreemd genoeg was hij makkelijker te vinden dan ik had gedacht. Hoewel het geen verrassing zou moeten zijn dat ik hem gebruikte.<br />De plot is meesterlijk verwoord in de titel. Het is een bed dat eet. Niets meer, niets minder. Er is een poging gedaan om er een verhaallijn in te verwerken, maar die was niet erg goed.<br />Het bloed van een demon komt op een bed terecht, en als gevolg daarvan wordt het bezeten. Het verslindt alles wat erop terechtkomt door het te absorberen en vervolgens op te lossen in wat eruitziet als oranje Fanta. Er is een kunstenaar die ten prooi valt aan het bed, maar ziek wordt en achter een schilderij terechtkomt in de kamer waar het zich bevindt. Het verhaal wordt geheel door hem verteld.<br />Deze film faalt verschrikkelijk in alles, zelfs in het slechte. Toch is hij niet zonder zijn eigen charme.
I, like most other people, saw this movie after hearing of it from Patton Oswalt. Oddly enough, it was easier to find than I thought it would be. Though, it shouldn't come as a surprise that I found it used.<br /><br />The plot is summed upped masterfully within the title. It's a bed that eats. Nothing more, nothing less. There is an effort to throw in a story line but not a very good one.<br /><br />A demon's blood ended up on a bed and, as a result, it becomes possessed. It devours anything that happens upon it by absorbing and then dissolving it in what appears to be orange Fanta. There is an artist who fell victim to the bed, but was sick and ends up behind a painting in the room it inhabits. The narrative is told entirely through him.<br /><br />This movie fails horribly at everything, even at being bad. Still, it's not without its own brand of charm.