De Kite Runner is gebaseerd op de bestseller van Khaled Hosseini. Het verhaal gaat over vriendschap, verraad en de strijd om verlossing. De film speelt zich af in Afghanistan, voorafgaand aan de Sovjet-invasie van 1979 en in de tijd van de Taliban. Alle elementen zijn aanwezig in de film, maar onder leiding van Marc Forster (Finding Neverland) mist de film de emotionele impact die een gedenkwaardige ervaring oplevert. Toch is de film onderhoudend, goed gespeeld en af en toe ontroerend.<br />De film is in 1978 opgenomen in Kabul, maar vanwege de gevaren in Afghanistan opgenomen in Kashgar, China. De vriendschap tussen twee jonge jongens is heel echt, hoewel ze in sociaal en economisch opzicht mijlenver van elkaar verwijderd zijn. De 12-jarige Amir (Zekiria Ebrahimi) woont in een chique omgeving met zijn rijke en geschoolde vader Baba, gespeeld door de grote Homayoun Ershadi, hoewel zijn rijkdom een beetje uit de toon valt in een van de armste landen ter wereld. Hoewel Baba een liefhebbende vader is, bekent hij aan Rahim Khan (Shaun Toub), zijn vriend en zakenpartner, dat Amir te zachtaardig is en dat er 'iets aan die jongen ontbreekt'. De familie heeft een bediende, Ali (Nabi Tanha), die hem in al zijn behoeften voorziet en wiens zoon Hassan (Ahmed Khan Mahmoodzada) de beste vriend van Amir is.<br />De twee worden niet alleen door klasse maar ook door afkomst van elkaar gescheiden. Amir, een opkomende schrijver, is lid van de Pashtun-meerderheid, terwijl Hassan lid is van een Hazara-sekte (10 procent van de bevolking). Hoewel we weinig over hun tradities of sociale situatie te weten komen, zijn ze met elkaar verbonden door hun liefde voor vliegeren, een populaire sport in Kabul, en door Amir, die Afghaanse volksverhalen voorleest aan Hassan, die analfabeet is. De jaarlijkse vliegerwedstrijd voor de jongens is een belangrijke gebeurtenis in hun leven en het CGI-effect is adembenemend. De vliegertouwen zijn bedekt met glasdeeltjes en de winnaar is degene wiens vliegertouw de andere vliegers in de lucht kan neerhalen. Hassan is de vliegeraar die het griezelige vermogen heeft om de gevallen vliegers op te sporen en ze als trofee naar Amir te brengen. Maar als Amir de belangrijke wedstrijd heeft gewonnen, gebeurt er een droevige gebeurtenis die de rest van zijn leven zal bepalen.<br /><br />Bulletinen onder leiding van de oudere Assef (Elham Ehsas) die later een meedogenloze talibanleider blijkt te zijn, vallen Hassan aan omdat hij een Hazara is en verkrachten hem (buiten beeld) terwijl Amir te bang is om te proberen het te voorkomen. Omdat hij zijn gebrek aan moed niet onder ogen durft te zien (hoewel je je moet afvragen of hij iets had kunnen doen om Hassan te helpen), wordt schuldgevoel de stuwende kracht in zijn relatie met Hassan en wordt hun vriendschap gespannen. Bij een van die gelegenheden gooit Amir granaatappels naar Hassan, alsof hij hem smeekt terug te vechten en hem te straffen voor zijn passiviteit, maar Hassan hapt niet en blijft trouw, ondanks de lafheid van zijn vriend. Als Amir erop aandringt dat zijn vader de bedienden wegstuurt en Hassan ervan beschuldigt dat hij zijn horloge heeft gestolen, bekent Hassan de diefstal, ook al is hij onschuldig. Uiteindelijk dwingen de omstandigheden Ali en Hassan om uit schaamte te vertrekken. Als de Russen Afghanistan binnenvallen, vertrekken ook Baba en Amir. Ze vluchten naar Pakistan en vervolgens naar Fremont, Californië, waar het verhaal jaren later weer opduikt. Terwijl Amir (Abdul Salam Yusoufzai) ogenschijnlijk door het leven gaat, studeert hij aan de plaatselijke hogeschool om schrijver te worden. Nadat hij verliefd is geworden en is getrouwd met Soraya (Atossa Leoni), de dochter van een generaal uit Kabul, brengt Amir eindelijk zijn eerste roman uit, A Season of Ashes, en ziet het er allemaal heel positief uit. Als Amir een telefoontje krijgt van Rahim Khan, die hem vraagt hem in Pakistan op te zoeken en hem vertelt 'dat er een manier is om weer goed te worden', wenkt het schuldgevoel dat hem zijn hele leven heeft achtervolgd Amir om naar huis te gaan. Hij keert terug naar Pakistan en gaat, met groot risico, terug naar een Afghanistan dat nu door de taliban wordt beheerst om de confrontatie aan te gaan met de demonen uit zijn verleden en daarbij een schokkend geheim te ontdekken.<br />De Kite Runner is een gevoelige film die de innerlijke pijn behandelt die voortkomt uit de wetenschap dat je niet aan je instincten hebt voldaan en die de mogelijkheid biedt om je schaamte te overwinnen en een nieuw niveau van verantwoordelijkheid te bereiken. De film verbergt ook niet de pijn die Afghanistan is aangedaan door oorlogen en revoluties, een pijn die misschien wordt vertegenwoordigd door het lijden van Hassan. Helaas reduceert de film complexe situaties tot het niveau van de goeden en de schurken en verdraait wat er werkelijk is gebeurd, waardoor de Verenigde Staten van blaam worden gezuiverd. '... die zich bezighielden met antiregeringsoperaties binnen het land, niet verantwoordelijk waren voor de desastreuze oorlog die meer dan een miljoen doden en miljoenen meer gehandicapten heeft geëist. Hoewel we worden geïnspireerd door de voortreffelijke kindacteurs en geroerd zijn door de vrijheid die het vliegen met een vlieger vertegenwoordigt, geeft De vliegeraar zijn macht op als hij probeert melodrama te vervangen door geschiedenis.
Based on the best selling novel by Khaled Hosseini, The Kite Runner is a story of friendship, betrayal, and the struggle for redemption. Set in Afghanistan prior to the Soviet invasion of 1979 and later in the days of Taliban rule, all of the elements are present for great drama but, under the direction of Marc Forster (Finding Neverland), the film lacks the kind of searing emotional impact that makes for a memorable experience, though it is entertaining, well acted, and occasionally moving.<br /><br />Set in 1978 in Kabul but filmed in Kashgar, China because of the dangers in Afghanistan, the friendship that opens the film between two young boys is very real, though they are miles apart in social and economic circumstances. 12-year-old Amir (Zekiria Ebrahimi) lives in posh surroundings with his wealthy and educated father Baba, played by the great Homayoun Ershadi, although his wealth seems a bit incongruous in one of the poorest countries in the world. Though Baba is a loving father, he confesses to Rahim Khan (Shaun Toub), his friend and business associate, that Amir is too soft and that there is "something missing with that boy". The family has a servant, Ali (Nabi Tanha) who dotes on his every need and whose son Hassan (Ahmed Khan Mahmoodzada) is Amir's best friend.<br /><br />The two are separated not only by class but also by ethnicity. Amir, a burgeoning writer, is a member of the Pashtun majority while Hassan is a Hazara, a minority sect (10% of the population). Though we learn little about their traditions or social situation, they are bound together by their love of kite flying, a popular sport in Kabul and by Amir's reading Afghan folk stories to Hassan who is illiterate. The annual kite-flying competition to the boys is a big event in their lives and the CGI effects are breathtaking. The kite strings are covered with glass particles and the winner is the one whose kite string can cut down the other kites in the sky. Hassan is the kite runner who has an uncanny ability to locate the fallen kites and bring them to Amir as a trophy. After Amir wins the important contest, however, a sad event occurs that will shape the rest of his life.<br /><br />Bullies, led by the older Assef (Elham Ehsas) who later appears as a ruthless Taliban leader, attack Hassan because he is a Hazara and brutally rape him (off camera) while Amir is too frightened to try and prevent it. Unable to confront his perceived lack of courage (though one must wonder what if anything he could have done to help Hassan), guilt becomes the driving force in his relationship with Hassan and their friendship becomes strained. In one incident, Amir throws pomegranates at Hassan as if begging him to fight back and punish him for his passivity but Hassan doesn't take the bait, continuing to be loyal in spite of his friend's cowardice. When Amir urges his father to dismiss the servants and accuses Hassan of stealing his watch, Hassan admits to the theft even though he is innocent. Eventually, circumstances force Ali and Hassan to leave out of shame. When the Russians invade Afghanistan, Baba and Amir also leave, fleeing to Pakistan and then to Fremont, California where the story picks up years later.<br /><br />Baba is forced to work at a gas station and to sell trinkets at an open-air market while Amir (Abdul Salam Yusoufzai), seemingly going through the motions of living, studies to become a writer at the local community college. After he falls in love and marries Soraya (Atossa Leoni), the daughter of a Kabul general, Amir finally publishes his first novel, A Season of Ashes and things look very positive. When Amir receives a call from Rahim Khan asking him to visit him in Pakistan telling him "there is a way to be good again", the specter of guilt that has haunted him all of his life beckons Amir to go home. He returns to Pakistan and, with great risk, goes back to an Afghanistan now controlled by the Taliban to confront the demons of his past and to discover a startling secret in the process.<br /><br />The Kite Runner is a sensitive film that deals with the internal pain that comes from knowing that you were not true to your best instincts and allows for the possibility of moving beyond shame to a new level of responsibility. It also does not hide the pain caused to Afghanistan by wars and revolution, a pain that is perhaps represented by the suffering Hassan. Unfortunately, it reduces complex situations to the level of good guys and villains and distorts what actually happened, exonerating the U.S., who engaged in anti-government covert operations within the country, from any responsibility for the disastrous war that left over one million dead and millions more disabled. Though we are inspired by the outstanding child actors and moved by the freedom that kite flying represents, The Kite Runner relinquishes its power when it attempts to substitute melodrama for history.