Niet helemaal een bom? Het enige wat ontbrak was het verrijkte uranium. Het script had'misschien' kunnen werken als de hoofdrollen waren gespeeld door jongere acteurs, maar het dramatische gedrag van een oudere Diane Lane die zich gedroeg alsof ze een tiener was (of zelfs een twintiger) was te veel voor de maag. Elke keer dat zij (Adrienne) in de armen van Richard Gere sprong en vervolgens beide hakken achter zich optrok, kon je bijna de grimas van pijn op zijn gezicht zien terwijl hij waarschijnlijk dacht: 'O, mijn rug... dit grietje weegt beslist geen vijfenzeventig kilo meer!' Hoe dan ook, beide personages waren bepaald onaantrekkelijk, vooral dat van Richard Gere: een zelfingenomen plastisch chirurg (Dr. Paul Flanner) die op de een of andere manier...' Na een mislukte operatie was hij bij een dode patiënt (een oudere vrouw van een kleine boerderij) terechtgekomen. En dan waren er nog haar boze man en zoon, met wie hij te maken kreeg om uit te leggen wat er was gebeurd. Dokter Flanner is op weg naar die boze man (op verzoek van die man) als hij Adrienne tegenkomt. Ze is kortgeleden gescheiden van haar ontrouwe man (shock) en helpt een vriendin door haar vakantiehuisje aan het strand in de gaten te houden. Natuurlijk blijft dokter Flanner daar logeren en worden ze allebei HEEL VERDOMME verliefd op elkaar (vooral als ze erachter komt dat hij een rijke arts EN plastisch chirurg is). Tussen de romantische intermezzo's en een misselijkmakende danspasjes die Lane (Adrienne) uitvoert terwijl ze naar een oude lp luistert (geen cd's?), proberen ze er allebei achter te komen hoe hun leven zo'n puinhoop is geworden. Dokter Flanner was ook niet zo'n goede vader en heeft een zoon (die ook dokter is) die het hem kwalijk neemt dat hij er niet voor hem was toen hij opgroeide. (Dokter Flanner was in die tijd natuurlijk meer geïnteresseerd in zijn medische carrière dan in het opvoeden van een onstuimige, afgeleide jongen.) Om een lang (voorspelbaar) verhaal kort te maken: Adrienne helpt dokter Flanner. Flanner ziet zijn innerlijke demonen onder ogen en staat ook oog in oog met de boze echtgenoot en zoon van de vrouw die op zijn operatietafel is gestorven (nadat hij een 'routine' cysteverwijdering van het gezicht had ondergaan). Dokter Flanner is eindelijk in staat de echtgenoot (die door Scott Glenn met een ondraaglijk medeleven wordt bejegend) te vertellen dat hij spijt heeft van wat er is gebeurd <0xE2><0x80><0x93> ook al was het allemaal de schuld van die verdomde anesthesist. 'Ik zei nog tegen hem dat ze te oud was voor zoveel drank!' Glenns personage (Robert Torrelson) lijkt de verontschuldiging van dokter Flanner te accepteren. Het is moeilijk te zeggen, want zijn emotionele reactie is inmiddels zo passief dat je je afvraagt of hij de goede dokter Flanner wel hoort. Dokter Flanner, die altijd veel voorzichtiger is, besluit dan dat hij zijn zoon (die nu pro-bono geneeskunde beoefent in een derdewereldland) moet bezoeken om hun relatie te herstellen. Helaas betekent dat dat hij tijdelijk afscheid moet nemen van Adrienne. Natuurlijk schrijft hij, terwijl hij de inboorlingen in Timboektoe vermaakt, elk uur van de dag een liefdesbrief aan Adrienne (die elke keer dat ze er een krijgt bijna flauwvalt als een schoolmeisje) en zegt tegen haar dat afscheid nemen het moeilijkste was wat hij ooit had moeten doen. Blijkbaar was het op een na moeilijkste om zich bij Robert Torrelson te verontschuldigen voor de dood van zijn vrouw. Uiteindelijk komt hij om in een modderlawine (poëtische gerechtigheid als in een modderpak?) en blijft zij achter met alleen de herinneringen aan wat had kunnen zijn... hopelijk geen Gere/Lane-afleveringen meer!
Not quite a bomb? The only thing missing was the enriched uranium. Actually the script "may" have worked if the lead roles had been cast with younger actors, but the dramatics of an aging Diane Lane acting as if she was a teenager (or even a twenty-something) was too much to stomach. Every time she (Adrienne) would jump into the arms of Richard Gere and then pull both heels up behind her, you could almost see the grimace of pain on his face as he was probably thinking, "Oh, my aching back...this babe sure doesn't weight 125 lbs. anymore!" Anyway, both characters were distinctly unlikeable, especially Richard Gere's: a self absorbed plastic surgeon (Dr. Paul Flanner) that was on some kind of "soul quest" after a botched operation left him with a dead patient (an older woman from a small farm). Then there was her angry husband and son he had to deal with to explain what happened. Dr. Flanner is on his way to meet said angry husband (at the husband's request) when he meets up with Adrienne. She is recently split from her unfaithful husband (shock) and is helping out a friend by watching her beach-front cottage rental. Of course, that's where Dr. Flanner ends up staying and they both end up falling MADLY in love (especially after she finds out he is a rich doctor AND a plastic surgeon). In between romantic interludes and a nauseating song/dance routine that Lane (Adrienne) performs while listening to an old LP (no CD's?), they both try to figure how their lives got so totally screwed up. Dr. Flanner was also not much of a father and has a son (who is also a Dr.) who resents him for not being there for him while he was growing up. (Naturally Dr. Flanner was more interested in his medical career at the time rather than raising an impetuous, distracting boy.) To make a long (predictable) story short, Adrienne helps Dr. Flanner face his inner demons as well as confront said angry husband and son of the woman who died on his operating table (after going in for a "routine" cyst removal of the face). Dr. Flanner is FINALLY able to tell the husband (played excruciatingly sympathetic by Scott Glenn) that he is sorry for what happened - even though it was all the fault of that danged anesthesiologist. "I told him she was too old for that much juice!" Glenn's character,(Robert Torrelson) appears to accept Dr. Flanner's apology. It's hard to tell because his emotional response is so passive by this time that you wonder if if he is even hearing the good Dr. at all or thinking about some acreage that he needs to plow. Ever more circumspect, Dr. Flanner then decides he needs to visit his son (who is now practicing medicine pro-bono in a third world country) to mend their relationship. Unfortunately, that means he must temporarily bid adieu to Adrienne. Of course, while entertaining the natives in Timbuktu, he writes a love letter every hour on the hour to Adrienne (who nearly swoons like a school girl every time she gets one) and tells her that the hardest thing he ever had to do was to tell her goodbye. Evidently, apologizing to Robert Torrelson for his wife's death was the second hardest thing. In the end he gets killed in a freak mud slide (poetic justice as in mud pack?) and she is left with just the memories of what could have been...hopefully no more Gere/Lane sequels!