(Let op: diverse spoilers)<br /><br />Op een dag zal er ergens een post-apocalyptische film gemaakt worden die niet stinkt. Helaas is THE POSTMAN die film niet, al moet ik toegeven dat ik mijn best heb gedaan.<br />Kevin Costner speelt iemand die alleen als 'de postbode' wordt opgevoerd. Hij is niet echt een postbode, maar gewoon een zwerver met een muilezel in de woestenij van een westelijk Amerika dat door een niet nader omschreven catastrofe is getroffen. Hij drijft handel met afgelegen dorpen door Shakespeare te spelen. Plotseling komt een bende bandieten, de Holnisten genaamd, de zelfverklaarde krijgsheren van het Westen, een dorp binnenvallen waar Costner op bezoek is, en hun boosaardige leider Gen. Bethlehem (Will Patton) stelt Costner aan. In de geest van Bethlehem ontsnapt hij en maakt zo een lang deel van de film af dat beter verteld had kunnen worden in een flashback van drie minuten.<br /><0x3E> Nu komen we eindelijk bij de hoofdlijn: de ontsnapte Costner vindt een achtergelaten postwagen en bezorgt de brieven in de dichtstbijzijnde stad, in de hoop wat eten te krijgen onder het voorwendsel dat hij postbode is. Een aantal dorpsbewoners onder leiding van de jonge Ford (Larenz Tate) wil meedoen aan deze postbodeact, die Bethlehem en zijn bandieten niet aanstaat, en Costner wordt de onwetende en onwillige leider van een groep postbodes die in oorlog zijn met de Holnisten. Het idee van The Postmen versus The Bad Guys is niet zo belachelijk als het klinkt. De Holnisten zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van het feit dat de dorpen waar ze op azen van elkaar gescheiden zijn; de Holnisten kunnen elk dorp vernietigen, maar zouden niet tegen al hun verenigde slachtoffers op kunnen. Om zich te verenigen moeten de dorpen met elkaar communiceren, en een functionerend postsysteem zou dus een grote stap zijn om de Holnisten buitenspel te zetten. Dus is het eigenlijk heel logisch dat Bethlehem middeleeuws zou worden op onze heldhaftige postbodes. De uiteindelijke nederlaag van Costner is niet het gevolg van het feit dat de dorpen zich tegen hem verenigen, maar van het een-op-eengevecht tussen hem en Costner. Ook wordt er door de dorpen niet echt naar gestreefd om de post te gebruiken om hun problemen op te lossen; alle post lijkt te bestaan uit het gebruikelijke 'Hallo, tante Debbie'-gedoe, gespeeld om de sentimentele waarde zo groot mogelijk te maken.<br />De postbode is een van de meest voorspelbare films, shot voor shot, die ik ooit heb gezien. Nu probeer ik niet met opzet films voor mezelf te verpesten door me in te spannen om erachter te komen wat er gaat gebeuren. We hebben het over het soort voorspelbaarheid waar geen enkele inspanning voor nodig is; ik wist gewoon wat er ging gebeuren, of ik het nu wilde weten of niet. Nadat er een leeuw prominent tentoongespreid is terwijl hij mensen aan het verslinden is, waagt een Holnist-bandiet die op zoek is naar de ontsnapte Costner zich na een geluid in de bosjes, en dan zijn we 'geschokt' als de leeuw hem opeet. Een stel onschuldige dorpelingen wordt bijeengedreven en door een vuurpeloton doodgeschoten, en een van de dorpelingen zingt vlak voor hij wordt doodgeschoten een paar beroemde laatste woorden, tot mijn immense gebrek aan verbazing. Er wordt een afgedekt standbeeld onthuld dat precies laat zien wat iedereen al wist: Costner die zich bukt om een brief op te rapen van een schattige jongen die we eerder in de film hebben gezien. Een man zegt tegen Bethlehem: 'Nee, meneer, u kunt mijn vrouw niet zomaar meenemen.' Bethlehem jaagt de nietsvermoedende sukkel de deur uit, hoewel hij de enige in het theater is die nietsvermoedend is.<br />Maar het is ranzige, weeïge sentimentaliteit die DE POSTMAN in feite de das omdoet. Olivia Williams, die Costners minnares Abby speelt, krijgt het zwaarst te verduren. Ze stort haar hart uit over het materiaal en doet haar uiterste best om het natuurlijk en oprecht te laten klinken. Ze doet zo haar best dat het hartverscheurend is. Maar niemand had ooit de tekst kunnen schrijven...' Ik heb een cadeautje voor u, postbode... U geeft hoop alsof het snoep in uw zak is' klinkt als alles behalve de stroperige pap die ze zijn. Een ander voorbeeld is de scène waarin een bereden Costner langs een kleine jongen dendert, de aangeboden brief negerend, om zich vervolgens om te draaien, hem vijf minuten lang aan te staren en dan terug te denderen om de brief op te rapen. Waarom heeft Costner hem niet gewoon de eerste keer opgeraapt? Geen echte reden; het is gewoon een truc die ons, tevergeefs, een gevoel van opgetogenheid probeert te geven door de hoop van de jongen de grond in te boren en weer op te bouwen.<br />Schmaltz en voorspelbaarheid vermengen zich aan het eind als het standbeeld van de postbode wordt onthuld. Ik zat te denken: vertel me alsjeblieft niet dat ze het beeld gaan laten zien en dan weer overschakelen op de scène met dat schattige kind. Dat is toch veel te zoetsappig, zelfs voor deze film. Toen zwol helaas de muziek aan en gingen we inderdaad weer over op het gevreesde jongetje dat glimlachend zijn brief aan zijn ongetrouwde tante wordt afgenomen, en ik hield mijn hoofd in mijn handen en dacht: 'Laat iemand me doodschieten.' Ik had het gevoel dat er dertig pond appeltaart in mijn keel werd geramd.<br />Gen. Bethlehem is een menselijker schurk dan normaal. Je gebruikelijke post-apocalyptische schurk is de gemeenste, hardste S.O.B. in het dal. Bethlehem is een onopvallende man, die zichzelf belangrijk probeert te maken door anderen in elkaar te slaan. Hoewel hij daarmee een of andere dreiging opoffert, is Bethlehem geloofwaardig op een manier waarop de meeste schurken dat niet zijn. Helaas overdrijft Will Patton. En hoewel we al vroeg te horen krijgen dat Bethlehem zijn laatste uitdager in vijf seconden man-tegen-mangevecht volledig heeft vernietigd, zijn Bethlehems werkelijke vechttechnieken, die aan het eind van de film worden getoond, absoluut belachelijk.<br />De acteerprestaties zijn verder vrij goed. Costner heeft het beter gedaan, maar zijn Razzie was een overdreven reactie. Zoals gezegd, is Olivia Williams erg indrukwekkend. Larenz Tate als Ford is oprecht en geloofwaardig. James Newton Howard' De score is goed, hoewel de film niet aan de epische maatstaven voldoet waar de film naar streefde. Maar dat is niet genoeg om de film te redden.<br />Rating: *1/2 uit 10.
(Caution: several spoilers)<br /><br />Someday, somewhere, there's going to be a post-apocalyptic movie made that doesn't stink. Unfortunately, THE POSTMAN is not that movie, though I have to give it credit for trying.<br /><br />Kevin Costner plays somebody credited only as "the Postman." He's not actually a postman, just a wanderer with a mule in the wasteland of a western America devastated by some unspecified catastrophe. He trades with isolated villages by performing Shakespeare. Suddenly a pack of bandits called the Holnists, the self-declared warlords of the West, descend upon a village that Costner's visiting, and their evil leader Gen. Bethlehem (Will Patton) drafts Costner. After much misery and numerous efforts to break Costner's spirit, he escapes, thus ending a lengthy section of the movie that could have been told better in a three-minute flashback.<br /><br />We now finally get to the major premise: the escaped Costner finds an abandoned mail truck and delivers the letters to the nearest town, hoping to get some food under pretense of being a postman. A number of the village people led by young Ford (Larenz Tate) want to get in on this postman act, which does not sit well with Bethlehem and his bandits, and Costner finds himself the unwitting and unwilling leader of a band of postmen at war with the Holnists.<br /><br />The idea of The Postmen versus The Bad Guys is not as ridiculous as it sounds. The Holnists depend for their livelihood on the fact that the villages they prey on are isolated from one another; the Holnists can destroy any one village, but could not stand against all their victims united. To unite, the villages must communicate with one another, and a working mail system would thus be a big step toward putting the Holnists out of business. So it really makes a lot of sense that Bethlehem would get medieval on our heroic mail carriers. Unfortunately, Bethlehem's eventual defeat is not the result of the villages uniting against him, but instead your old standby cliche, the one-on-one brawl between him and Costner. Nor is there even any real attempt by the communities to use the mail to work together to solve their problems; all the mail seems to be the standard "Hi, Aunt Debbie" stuff played for maximum sentimental value.<br /><br />THE POSTMAN is one of the most predictable movies, shot for shot, that I have ever seen. Now, I don't purposely try to ruin movies for myself by straining to figure out what's going to happen next. But here we're talking about the kind of predictability that requires no effort; I just knew what was going to happen next whether or not I wanted to know. After a lion is prominently showcased eating people, a Holnist bandit seeking the escaped Costner ventures into the bushes after a noise, and we are then "shocked" when the lion eats him. A bunch of unoffending villagers are rounded up and shot by a firing squad, and one of the villagers sings out some Famous Last Words right before being shot, to my immense lack of surprise. A covered statue is unveiled to show exactly what everyone knew was going to be there: Costner bending to pick up a letter from a cutesy kid we saw earlier in the movie. A man tells Bethlehem that no sir, you can't just take my wife; Bethlehem runs the unsuspecting sod through, though he is the only person in the theater who is unsuspecting.<br /><br />But it is rank, cloying sentimentality that really undoes THE POSTMAN. Olivia Williams, playing Costner's lover Abby, is worst served. She pours her heart into the material and gives her very best effort to make it sound natural and sincere. She tries so hard, it's heart-breaking. But nobody could ever have made the lines "I have a gift for you, Postman . . . You give out hope like it's candy in your pocket" sound like anything but the syrupy pap that they are. Another example is the scene where a mounted Costner thunders past a little boy, ignoring his proffered letter, only to turn around, stare at him for what seems like five minutes, and then thunder back to pick up the letter. Why didn't Costner just pick it up the first time? No real reason; it's just an artifice that tries and fails to give us a feeling of elation by dashing the kid's hopes and then restoring them.<br /><br />Schmaltz and predictability unite at the end as the statue of the Postman is revealed. I sat thinking, "Please don't tell me they're going to show the statue and then cut back to the scene with the cutesy kid. Surely that is too saccharine, too obvious for even this movie." Then, alas, the music swelled and we did indeed cut back to the dreaded little boy smiling as his letter to his maiden aunt is whisked away, and I held my head in my hands and thought, "Somebody shoot me." It felt like having thirty pounds of apple pie rammed down my throat.<br /><br />Gen. Bethlehem is a more humanized villain than normal. Your standard-issue post-apocalyptic villain is the meanest, toughest S.O.B. in the valley. Bethlehem is shown to be a little nothing of a man inside, who tries to make himself feel important by beating up on others. Although some menace is thereby sacrificed, Bethlehem is credible in a way most villains aren't. Unfortunately, Will Patton overacts. And although we are told early on that Bethlehem utterly destroyed his last challenger in five seconds of hand-to-hand combat, Bethlehem's actual fighting skills shown at the end of the movie are absolutely ludicrous.<br /><br />The acting is otherwise pretty good. Costner has done better, but his Razzie was an overreaction. As mentioned, Olivia Williams is very impressive. Larenz Tate as Ford does a sincere and credible job. James Newton Howard's score is competent, though short of the epic standards the movie was going for. But it's not enough to save this film.<br /><br />Rating: *1/2 out of ****.