Als kind van de jaren tachtig ben ik opgegroeid met talloze educatieve en afleidingsprogramma's (of beide), en ik leer er nu nog zoveel van dat ik de wijsheid bewonder van degenen die eraan hebben gewerkt. Toen ik erachter kwam dat Sesamstraat, om maar een voorbeeld te noemen, niet alleen verantwoordelijk was voor het feit dat ik op een volwassen niveau kon lezen voordat ik kon lopen, maakte dat niet alleen dat ik nog meer walg van het bedrijf Lyons en zijn producten, maar ook van degenen die ze verdedigen. Het feit dat Barney & Friends na meer dan tien jaar nog steeds onze etherfrequenties vervuilt, is niet alleen een schande voor de FCC, de Amerikaanse detailhandel en de makers ervan, maar voor de hele mensheid. In een wereld waarin ik zonder pardon door de politie, de sociale dienst en de kinderbescherming kan worden lastiggevallen omdat ik anders ben geboren dan de machthebbers, maar waar de zenders die onzin ongehinderd mijn huis in mogen pompen, moet je je afvragen wat er mis is met mensen. In een wereld waarin van ons wordt verwacht dat we ons als volwassenen gedragen en voor onszelf opkomen, is het van belang wat we tegen onze zoons en dochters zeggen, omdat het vaak gevolgen zal hebben lang nadat we er niet meer zijn. Niet alleen zijn onze pogingen om onze kinderen normaler te maken, meer op elkaar te lijken, meer op elkaar te denken, mogelijk verwoestend, maar ook wat we ze uiteindelijk leren om normaal te zijn, speelt een grote rol. De vraag wordt dus wat Barney onze kinderen leert om normaal te zijn. Afgezien van lessen als dat we niet goed zijn als we geen goede gevoelens hebben, of dat iemand de regels zal veranderen om ons blij te maken als we tekortschieten, worden ons in de Barney-show andere schokkende dingen getoond, zoals het molesteren van kinderen door Barney. De kwestie van kinderontvoering en kindermishandeling is in onze maatschappij een groot probleem, en dat is het al sinds we proberen te doen alsof het niet zo is, maar dat zou je kunnen beschouwen als een van de meest ongepaste manieren om het onderwerp aan te snijden.<br />Tot nu toe heb ik alleen de ongepaste en emotioneel schadelijke lessen genoemd die Barney zelf geeft. Het probleem wordt nog vergroot door de kinderen die in de show worden getoond. Ik gebruik hier losjes het woord 'kinderen', aangezien de leeftijden die worden getoond variëren van drie jaar tot veertien jaar. Toch is in geen van beide extremen een verschil in emotionele reactie te zien. Veertienjarigen reageren op Barney en zijn voorgestelde situaties op precies dezelfde manier als vijfjarigen. Vooral deskundigen op het gebied van kinder- en adolescentenautisme vinden dit een ongelooflijk smerig iets om kinderen aan bloot te stellen. Volwassenen in het autistische spectrum die met toenemende problemen te kampen hebben omdat hun behoeften niet alleen niet worden bevredigd, maar ronduit genegeerd, hebben de neiging dit te zien en de drang te voelen om dingen met Barney te doen die veertienjarigen aan het huilen zouden maken. Even oneerbiedig en ziek als programma's die gericht zijn op de markt van ouden van dagen, zoals _You Can't Do That On Television_, zijn, ze hebben een stempel op Barney gedrukt door aan te tonen dat niet alleen verschillende leeftijden op verschillende manieren op hetzelfde reageren, maar ook verschillende mensen.<br />Dus als reactie op _mdmireles1295_ moet ik zeggen dat ik vurig hoop dat ze geen kinderen hebben. Want elke keer als ik een ouder zie die zijn kind dit gezeik laat zien, krijg ik een overweldigende drang om ze bij de politie aan te geven wegens kindermishandeling. En ik spreek als een man wiens hele opvoeding werd beheerst door kindermishandeling. Ze zingen misschien over manieren, over liefhebben, zorgen of delen, maar de voorbeelden die ze geven zijn niet alleen zo onevenwichtig dat ze het tegenovergestelde van educatief zijn, ze zijn zo verstoken van realisme dat ze gevaarlijk worden, zoals The Light Triton al heeft aangetoond. Het soort lessen dat kinderen van Barney leren is dat mensen niet variëren, dat gevoelens tot elke prijs onderdrukt moeten worden en dat regels volkomen willekeurig zijn. Vergeleken met de lessen dat variatie de wereld laat draaien en dat zelfs de meest bittere gevoelens een doel hebben dat de televisie me als jongen heeft geleerd, staat het nog steeds voor de geest dat de autoriteiten nog niet in actie zijn gekomen om deze rotzooi uit de lucht te halen. Als een ouder met zijn kind deed wat Barney overal ter wereld doet, zou hij in staat van beschuldiging worden gesteld.<br />Daarom gaf ik Barney mijn favoriete twee van de honderd die ik geef aan alle onzin die geen enkele waarde heeft. In een wereld van volwassenen die weten hoe ze op hun kinderen moeten reageren, is daar geen plaats voor.
Being a child of the 1980s, I grew up with numerous educational as well as diversionary programs (or both), and continue to learn so much from them now that I admire the wisdom of those who worked on them. After learning that Sesame Street, to name the best example, was not solely responsible for the fact that I could read at an adult level before I could walk, it only increased the level of disgust I feel not only towards the Lyons corporation and its product, but those who defend them, too. As if I had faith in those we assign to protect us or our children to begin with, the fact that Barney & Friends still pollutes our airwaves after more than a decade later is a discredit not only to the FCC, American commerce, and its makers, it is a discredit to all of humanity. In a world where I can be harassed without recourse by the police, welfare services, and child protection agencies simply for being born different to those in power, yet broadcasters are allowed to pump this drivel into my home uncontested, you have to ask what is wrong with people.<br /><br />You see, in a world where we are expected to behave like adults and account for ourselves, what we say to our sons and daughters is of importance because it will often have consequences long after we are gone. Not only are our attempts to make our children more normal, more alike, more think-alike, potentially devastating, what we end up teaching them to be normal has a big part to play, too. So the question becomes one of what Barney is teaching our children to be normal. Apart from lessons such as that we are not good if we do not have good feelings, or that someone will change the rules to make us happy when we come up short, other shocking things we are shown on the Barney show include Barney molesting children. The issue of child abduction and child molestation is a big one in our society, and has been ever since we started trying to pretend it was not, but that would qualify as one of the most inappropriate ways in which to present the topic.<br /><br />So far I have only mentioned the inappropriate and emotionally damaging lessons Barney himself presents. Adding to the problem is the children shown on the show. I use the word children loosely here, as the range of ages shown goes as low as three years and as high as fourteen. Yet no difference in emotional response is shown at either extreme. Fourteen year olds react to Barney and his proposed situations in the exact same way as five year olds. Experts in childhood and adolescent autism especially consider this an incredibly foul thing to expose children to. Adults on the autistic spectrum who faced increasing problems as their needs were not only not met but flat-out ignored have a tendency to watch this and feel an urge to do the kinds of things with Barney that would make fourteen year olds cry. As irreverent and sick as shows targeted toward the elder-child market such as You Can't Do That On Television were, they stamp all over Barney by demonstrating that not only do different ages respond to the same thing in different ways, so too do different people.<br /><br />So in response to mdmireles1295, I have to say that I hope like hell they do not have children. For every time I see a parent showing their child this drivel, it gives me an overwhelming urge to report them to the police for child abuse. And I speak as a man whose entire upbringing was dominated by abuse. They might sing about manners, loving, caring, or sharing, but the examples they show are not only so lopsided as to be the opposite of educational, they are so devoid of realism as to become dangerous, as The Light Triton has already pointed out. The kind of lessons children learn from Barney are that people do not vary, feelings must be suppressed at all costs, and rules are entirely arbitrary. When compared to the lessons that variation is what makes the world go around and even the most bitter feelings have a purpose that television taught me as a boy, it still boggles the mind that the authorities have yet to step in and yank this trash off the air. If a parent did to their child what Barney does around the world, they would face criminal charges.<br /><br />Hence, I gave Barney my favourite two out of ten score that I give to all rubbish with absolutely no redeeming value. In a world of adults that know how to properly respond to their children, it has no place.