In de openingsscène van 'Waar is Poppa?' staat George Segal op een ochtend op, scheert zich, neemt een douche, trekt een gorillapak aan en gaat naar de slaapkamer van zijn moeder, zoals we later beseffen, om haar een zware hartaanval te bezorgen die haar zal doden en haar voorgoed uit zijn leven zal bannen. Dit is ongeveer het niveau van humor dat je van het grootste deel van dit beeld kunt verwachten: krankzinnigheid, vermengd met iets wat je zou kunnen beschouwen als morbide lef. <br /><0x3E> Segal speelt een advocaat uit New York die bij zijn zogenaamd seniele moeder (Ruth Gordon) woont, wiens leven nog ingewikkelder wordt wanneer hij, terwijl hij een verpleegster in dienst neemt om voor de oude tang te zorgen, het meisje van zijn dromen ontmoet, de aangenaam preutse Trish Van Devere, uitgedost als Florence Nightingale. Zijn dilemma: hoe kan hij de lieftallige verpleegster integreren in het leven van hem en zijn irritante moeder?<br /><0x3E> Segals vertolking is zo ongeveer het enige dat de film bij elkaar houdt. Zijn frustraties, zijn reacties, zijn komische timing zijn bijna weergaloos (wat is er met die vent gebeurd?); waar de film faalt, is op andere gebieden. Ruth Gordons rol als moeder is vreselijk. Als Segal met Van Devere thuiskomt om kennis met haar te maken, fronst Gordon haar wenkbrauwen en krijgt ze een gemene, sinistere blik in haar ogen. Ze wil dat de indringer in het leven van haar zoon uit de weg wordt geruimd; ze is berekenend. Dat is niet de manier waarop een seniel iemand te werk gaat. Je krijgt niet voortdurend een consistente voorstelling van zaken, en dat is waarschijnlijk net zo goed de schuld van de regisseur (Carl Reiner) als die van Gordon. Ruth Gordons oude dame in 'Rosemary Baby' heeft veel meer succes, omdat het publiek, met het soort innemende, weeïge persoon dat Ruth Gordon meestal speelt, op haar als irritant reageert. Maar als Mia Farrow te bedeesd is om terug te vechten, wordt Gordon steeds weeïger, gaan haar hoektanden steeds dieper de huid in en zijn we bang voor Farrow; dit soort dwang is echt angstaanjagend. Hier wordt ons gevraagd om te lachen om iets wat we normaal gesproken irritant zouden vinden, en als Gordon het de hele tijd zo maf mogelijk zou spelen, zouden we dat misschien ook doen. Maar ze is ook egoïstisch en gemeen, en dat dempt het beetje humor dat er is.<br />Maar er wordt wel een paar keer goed gelachen. Een scène in de rechtszaal met Barnard Hughes als legerofficier en Rob Reiner als punker uit de tegencultuur is behoorlijk hilarisch, en Vincent Gardenia doet het goed als Lombardische voetbalcoach. Segals broer (Ron Liebman), die op weg naar Segals huis door overvallers van zijn kleren is beroofd, vraagt hem iets om naar huis aan te trekken en hij geeft hem het gorillapak.<br />Maar een groot deel van het script is slecht bedacht en slaat gewoon nergens op. Waarom woont een New Yorkse advocaat met een eigen praktijk <0xC3><0xBC>berhaupt thuis? Waarom probeert Segal, als zijn moeder seniel is, haar logisch te beredeneren: 'Als je dit voor me verpest, sla ik je hart uit je lijf.' Waarom blijft Liebman door het park lopen als hij weet dat hij wordt beroofd? Waarom neemt hij een taxi nadat hij bij Segal is weggegaan in het gorillapak? Het zou grappiger zijn geweest als Liebman als de gorilla de overvallers had geterroriseerd. Waarom komt Van Devere steeds weer terug <0xE2><0x80><0x93> nadat haar eerste man een idioot was <0xE2><0x80><0x93> waarom wil ze bij dit stel betrokken raken? Als ik dit aan Carl Reiner voorlegde, zou hij waarschijnlijk zeggen: 'Dit zijn gestoorde mensen, ze hoeven niet logisch te zijn.' Wat een handige manier is om een slecht script vol gaten te verontschuldigen. Het gedrag van de personages hoeft misschien niet logisch te zijn, maar hun motivatie wel, en daar valt "Waar is Poppa?" uit elkaar; de situaties worden gecreëerd om de mond te snoeren, en de monden zijn meestal eenrichtingsverkeer, ze bouwen nergens op. In dit hele fiasco is Carl Reiner de meest schuldige. Hoe hij aan deze beroemde reputatie is gekomen als een van de steunpilaren van de komedie, is me een raadsel; in wezen is zijn carrière erop gericht geweest om een microfoon vast te houden voor Sid Caesar en Mel Brooks, terwijl ze met grappige stemmen met elkaar praten. Zijn zoon Rob heeft tien keer zoveel vaardigheid en intelligentie als regisseur. In de showbusiness is Reiner een man van de daad; een aap zou zijn werk kunnen doen. En dat is het duidelijkst te zien aan de manier waarop hij de actie in beeld brengt. Waarom wordt heel New York in close-up gefilmd, terwijl de scènes in het land allemaal ver weg en panoramisch zijn? Dat is de mentaliteit van Carl Reiner, claustrofobisch voor de stad, ruimtelijk voor het land. In de laatste krankzinnige scène bij de oude mensen thuis staat de camera zo ver weg dat je niet eens kunt zien wat er gebeurt. Het abrupte einde suggereert een resolutie die Segal anderhalf uur geleden gemakkelijk had kunnen bereiken; het suggereert ook dat Reiner niet kon bedenken hoe hij de film moest beëindigen. Dus heeft hij hem maar gewoon geknipt, weer een voorbeeld van 'gekte'. Reiner schijnt te denken dat stomheid gelijkstaat aan gekte, en gekte zonder logica is altijd grappig. Dat is het niet, en de makers van 'Waar is Poppa' zijn net zo gek als Ruth Gordon die Pepsi in haar Fruit Loops doet.
In the opening sequence of "Where's Poppa?", George Segal rises from his bed one morning, shaves, showers, puts on a gorilla suit and goes into his mother's bedroom, we realize later, to give her a massive heart attack that will kill her and get her out of his life forever. This is about the level of humor one can expect from most of this picture: insanity, blended with what might be taken as morbid daring.<br /><br />Segal plays a New York attorney who lives with his supposedly senile mother (Ruth Gordon), whose life is further complicated when, while hiring a nurse to care for the old bag, meets the girl of his dreams, the pleasantly prim Trish Van Devere, decked out like Florence Nightingale. His dilemma: how to integrate the lovely nurse into his and his pesky mother's life.<br /><br />Segal's performance is about the only thing holding the picture together. His frustrations, his reactions, his comic timing is almost peerless (whatever happened to that guy?); where the film fails is in other areas. Ruth Gordon's characterization is dreadful as the mother. At the beginning, you can't figure out if her character is senile or just being deliberately vague to keep her son from moving out. By the end, it's clear she's just nuts. When Segal brings Van Devere home to meet her, Gordon's eyebrows furrow and she gets a mean, sinister look. She wants the intruder in her son's life removed; she's calculating. This is not the mode of a senile person. You're not getting a consistent performance throughout the picture, which is probably the director's (Carl Reiner) fault as much as Gordon's. Ruth Gordon's old lady in "Rosemary Baby" is much more successful because with the kind of ingratiating, cloying person that Ruth Gordon generally plays, the audience responds to her as annoying. But when Mia Farrow is too timid to fight back, Gordon becomes more cloying, her fangs dig deeper and deeper and we're frightened for Farrow; this kind of imposition is genuinely terrifying. Here, we're being asked to laugh at what we'd normally find annoying, and if Gordon played it as helplessly nutty all the way, we might. But she's selfish and mean as well, and it dampens what little humor there is.<br /><br />There are a few good laughs, though. A courtroom scene with Barnard Hughes as a military officer and Rob Reiner as a counterculture punk is fairly hilarious, and Vincent Gardenia does a nice turn as a Lombardiesque football coach. There's also an inspired bit where Segal's brother (Ron Liebman), having been stripped naked by muggers on his way to Segal's place, asks him for something for to wear home- and he gives him the gorilla suit.<br /><br />But of a lot of the script is poorly conceived and simply doesn't make sense. Why is a New York lawyer with his own practice even living at home in the first place? Why does Segal, if his mother is senile, try to reason with her logically: "If you spoil this for me, I'll punch your f---ing heart out." Why does Liebman keep cutting through the park if he knows he's going to get mugged? Why does he take a taxi after leaving Segal's with gorilla suit? Why wasn't he taking taxis all along? A funnier bit would have been Liebman, as the gorilla, terrorizing the muggers. Why does Van Devere keep coming back- after her first husband was a kook, why does she want to get involved with this bunch? I suppose if I put this to Carl Reiner, he'd say, 'These are crazy people, they don't have to make sense.' Which is a convenient way to excuse a lousy script that's full of holes. The characters' moment-to-moment behavior may not have to make sense, but their motivations do, and that's where "Where's Poppa?" falls apart; the situations are created just to have the gag, and the gags are mostly one-shots, they don't build to anything.<br /><br />Carl Reiner is the most guilty in this whole fiasco. How he has acquired this vaunted reputation as a pillar of comedy puzzles me; basically, his career has been to hold a microphone in front of Sid Caesar and Mel Brooks while they talk in funny voices. His son Rob has ten times the skill and intelligence as a director. In show-biz terms, Reiner pushes buttons; a monkey could do his job. And that is most apparent in his framing of the action. Why is all of New York shot in tight and in close-ups, but the scenes in the country are all distant and panoramic? That's the mentality of Carl Reiner's direction, claustrophobic for the city, spatial for the country. In the final lunatic scene at the old folks home, the camera is so far off, you can't even make out what's going on. The abrupt ending suggests a resolution that Segal could have easily arrived at ninety minutes ago; it also suggests Reiner couldn't figure out how to end the picture. So he just cut it, as another example of "craziness". Reiner seems to think dumbness equals craziness, and craziness without logic is always funny. It isn't, and the creators of "Where's Poppa" are as demented as Ruth Gordon putting Pepsi in her Fruit Loops.