De carrière van de Spaanse regisseur Luis Bu<0xC3><0xB1>on beslaat bijna vijftig jaar, van 1929 tot 1977. Zijn beste films zijn die welke hij tijdens zijn ballingschap in Mexico maakte, van eind jaren veertig tot begin jaren zestig. Daar had hij te maken met zeer lage budgetten en moest hij werken in een branche die voornamelijk geïnteresseerd was in het verfilmen van commerciële films voor een onervaren publiek, maar toch slaagde hij er op de een of andere manier in interessante, gedurfde films te maken die de tand des tijds hebben doorstaan. Deze film is gebaseerd op een roman van de Spaanse auteur Benito Perez Galdos, en de versie is heel trouw, ook al speelt het verhaal zich af in het Mexico van de vroege twintigste eeuw in plaats van in het Spanje van de vroege twintigste eeuw. De hoofdpersoon, Nazarin, is een priester die een leven probeert te leiden dat zo trouw is als maar mogelijk is voor het leven dat Christus voorschrijft. De vraag die velen zich zouden stellen, is of zo'n poging mogelijk zou zijn zonder de vijandigheid, het onbegrip en de spot van je medemensen op je hals te halen. Toevallig lijdt hij aan een heleboel krenkingen, maar toch blijft hij (tot de controversiële laatste akte) koppig bij dit doel. Ik denk dat Butonuel Nazarin als een ietwat belachelijke figuur wilde laten zien, maar misschien komt zijn koppigheid (in ieder geval voor deze kijker) onbewust over als bewonderenswaardig. Hoe dan ook, een geweldige film.
Spanish director Luis Buñuel career spanned almost 50 years, from 1929 to 1977. Arguably, his best films were those he made during his exile in Mexico - from the late forties to the early 60s. There he had to deal with very cheap budgets, and work in an industry interested mainly in churning commercial movies to unsophisticated audiences, yet he somehow managed to make interesting, thought provoking movies that have stand the test of time. This movie is based on a novel by Spanish author Benito Perez Galdos - and the adaptation is quite faithful, even if the setting is now early 20th century Mexico instead of early 20th century Spain. The protagonist, Nazarin, is a priest who tries to live a life that is as faithful as it can be to the one prescribed by Christ. The question many would ask is whether such endeavor would be possible, without incurring in the hostility, incomprehension and mockery of your fellow human beings. As it happens, he suffers a lot of indignities, yet he remains stubborn (until the controversial final shot) to this objective. I think Buñuel wanted to show Nazarin as a somewhat ridiculous figure, but perhaps inadvertently, his stubbornness (at least to this viewer) comes out as admirable. In any case, a great film.