Het beste rond het midden, wanneer de meeste personages geil worden en achter iemand aan gaan die ze nog niet eerder hebben gehad. Rond dit punt krijgen we de majestueuze borsten van Susan Sarandon te zien (ook al is ze gesluierd). Vreemd genoeg is er van Beverly D'Angelo, die niet verlegen is over naaktheid, helemaal niets te zien, terwijl Aida Turturro nota bene naakt is. Aan de andere kant van het spectrum: hoe minder er gezegd wordt over Walken die een homoseksueel speelt, hoe beter. De film zelf heeft weinig verhaal; de dialogen uit het theaterstuk en de 'normale' dialogen kruisen elkaar vaak en dat is niet iets wat ik als een goed idee zou beschouwen. Het leven in het theater: wat maakt het uit? Zo nu en dan heeft de dialoog er iets aan, maar de film sleept zich voort.
Best around the middle, when most characters get horny and go after someone they haven't had before. It is around this point that we get to see Susan Sarandon's majestic breasts (even if through a veil). Strangely enough, Beverly D'Angelo who isn't shy about nudity doesn't show any at all, while Aida Turturro  of all people  does. On the other end of the spectrum, the less said about Walken playing a homosexual the better. The film itself has little plot; the dialogs from the theater play and the "normal" dialogs cross over often and that's not the sort of thing I'd consider a good idea. Life in the theater: who cares? Occasionally the dialog has something going for it, but the film drags in stretches.