Martin Lawrence zou je een getalenteerd man kunnen noemen, maar die tijd is allang voorbij. _Rinteldat_ toont een man die onmiddellijk probeert de sympathiekaart naar zijn benarde situatie uit te spelen, maar er toch verantwoordelijkheid voor neemt wanneer hij denkt dat het zijn ego ten goede komt. De trieste waarheid is dat zijn beste dagen op dit punt in zijn leven achter hem liggen: zijn half grappige show lag dood in het water nadat zijn co-star was vertrokken, en tot op de dag van vandaag staat hij voor een carrière als acteur en voor vreselijke actiefilms.<br /><br />Je krijgt de indruk dat deze concertfilm niet is gemaakt om Lawrence's carrière te bevorderen. 's carrière weer een oppepper te geven na zijn vernedering, maar eigenlijk een kinderachtige poging de lucht te zuiveren door te proberen op een pathetische manier te redden wat er van zijn leven over was en het op de een of andere manier te verdraaien tot iets om trots op te zijn, een bepalend moment waarin hij liet zien dat hij zijn roem'verdiend' had. Helaas is het concert niet meer dan een knarsende Martin die onsamenhangend probeert grappig te zijn, pathos oproept, en dan beweert dat het hem niets kan schelen omdat het hardcore is. De trieste waarheid is dat dit voor Lawrence het echte g<0xC3><0xAA>nante voor het publiek is: door de manier waarop hij over zijn droeve, meewarige lach raaskalt, zou je wensen dat hij zich op het podium tot op zijn ondergoed zou uitkleden, met een pistool zou zwaaien en het allemaal nog eens over zou doen. Er zit geen enkel inzicht in zijn optreden. Net als in de kinderlijke titel van het boek probeert Martin op zijn eigen manier het ultieme moment van de waarheid tot de zijne te maken, en dat mislukt jammerlijk. Hij had beter op het _E! True Hollywood Story_ kunnen wachten in plaats van over het podium te rennen en zichzelf voor de tweede keer voor gek te zetten. Het treurigste van deze concertfilm <0xE2><0x80><0x93> of liever gezegd, van de carrièrerede <0xE2><0x80><0x93> is misschien wel dat Martin er geen enkele gedachte aan heeft gewijd. Wat had deze film moeten bewijzen? Jammer genoeg was zijn roem maar van korte duur, was hij voor het incident met het ondergoed nog maar een figurant, en nu kan hij alleen nog maar aan werk komen door met Will Smith of een Pixar-productie mee te liften. Ze zouden dit concert net zo goed 'Tombstone' kunnen noemen, want dat is het. Martin Lawrence sterft hier gewoon op het podium, en daarmee verdwijnt iets wat een interessante carrière had kunnen zijn. En nu? Nu is het alleen nog maar een zielige bijrol in de geschiedenis.
Martin Lawrence could be considered a talented man, but those days are long gone. Runteldat shows a man who at once tries to play the sympathy card to his plight yet takes responsibility for it whenever he thinks it'll benefit his ego. The sad truth is that at this point in his life, his best days were behind him: his half-funny show was dead in the water after his co-star left and to today he faces a career of voice acting and god awful action films.<br /><br />One gets the impression that this concert film wasn't made to give Lawrence's career another boost after his humiliation but rather a childish attempt to clear the air by both trying to pathetically salvage what remained of his life and somehow twist it into something to be proud of, some defining moment in which he showed himself to have 'earned' his fame. Sadly, the concert is nothing but a gravelly-voiced Martin incoherently trying to be funny, invoke pathos, and then claim he doesn't care about it at all because hardcore. The sad truth is that this is the real public embarrassment for Lawrence: the way he rambles on invoking sad pity laughter makes you wish that he would just strip down to his underwear on stage, wave a gun around, and just reenact it all over again. There is no real insight to his performance at all. Much like the childish title states, Martin is trying to make his ultimate moment of truth his own in his way and fails miserably. He would have been better off waiting for the E! True Hollywood Story instead of running on a stage and making an idiot out of himself for the second time.<br /><br />Perhaps the saddest thing about this concert film--or rather, career eulogy--is that Martin didn't put any thought into this. What was this film supposed to prove? Sadly, that his fame was fleeting, he was a flash in the pan before the underwear incident, and now that the only way he can get work is piggybacking Will Smith or a Pixar production. They might as well called this concert 'Tombstone' because that's what it is. Martin Lawrence just dies on stage here, and with it goes what could have been an interesting career. Now? Just a pathetic side note in history.