Mijn zoon, een enthousiaste skateboarder, liet me plaatsnemen en liet me samen met hem kijken. Omdat ik dol ben op documentaires, was er niet veel druk van zijn kant voor nodig. Het hele verbazingwekkende verhaal <0xE2><0x80><0x93> een stel straatarme kinderen die samen rondzwerven en uit het niets iets revolutionairs creëren <0xE2><0x80><0x93> nou ja, meer uit hout, wielen en een gebrek aan golven om op te surfen <0xE2><0x80><0x93> ik stond perplex. Nog steeds. Ik had niet gedacht dat ik er zo van zou genieten als ik had gedaan, en ik had ook niet gedacht dat ik in tranen zou uitbarsten bij het zien hoe Stacey Peralta in tranen uitbarstte over het lot van Jay Adams. Ik heb er gisteravond weer naar gekeken, voor wat wel de tiende keer moet zijn, en ik krijg nog steeds kippenvel als ik hem de heuvel af zie vliegen met 'Freedom' van Jimi Hendrix op de achtergrond. En ik moest weer huilen. Er zijn niet veel films die na een paar keer kijken hetzelfde effect op me hebben. Briljant.
My son, an avid skateboarder, sat me down and made me watch this with him. As I love documentaries, it didn't take a whole lot of pressure on his part. The whole amazing story of it all - a bunch of dirt-poor kids drift together and end up creating something revolutionary out of thin air - well, more out of some wood, wheels and lack of waves to surf - it just floored me. It still does. I didn't think I would enjoy it the way I did, nor did I think I would tear up watching Stacey Peralta tear up over the fate of Jay Adams. And just watching Jay Adams himself.....the sheer genius of the kid skating and the shrug of the adult remembering. I watched it again last night for what has to be the 10th time and I still get goosebumps watching him fly down the hill with Jimi Hendrix's "Freedom" playing in the background. And I teared up, again. Not too many movies have the same impact with me after several viewings. Brilliant.