Deze film is verbazingwekkend, omdat het feit dat de echte mensen zichzelf en hun echte levenservaringen uitbeelden en dat zo goed doen, het is alsof ze bijna het verleden opnieuw beleven. Jia Hongsheng speelt een acteur die alles opgeeft behalve muziek en drugs, worstelend met een depressie en op zoek naar de zin van het leven terwijl hij kwaad is op iedereen, vooral op de mensen die het meest om hem geven. Er zijn momenten in de film die je aan het huilen zullen maken omdat het gezin, vooral de vader, zo goed werk heeft geleverd. Maar deze film is niet voor iedereen. Veel mensen die aan depressies lijden, zullen Hongshengs rol begrijpen. Hongshengs probleem en de reden waarom hij de dingen doet die hij doet, bijvoorbeeld dat hij zich opsluit in een donkere kamer of in zijn eentje gaat wandelen of fietsen. Anderen vinden de film misschien saai, omdat hij zo echt is dat het bijna een documentaire is. Maar over het geheel genomen is het een geweldige film en Hongsheng verdiende een Oscar voor deze film, net als zijn vader.
This movie is amazing because the fact that the real people portray themselves and their real life experience and do such a good job it's like they're almost living the past over again. Jia Hongsheng plays himself an actor who quit everything except music and drugs struggling with depression and searching for the meaning of life while being angry at everyone especially the people who care for him most. There's moments in the movie that will make you wanna cry because the family especially the father did such a good job. However, this movie is not for everyone. Many people who suffer from depression will understand Hongsheng's problem and why he does the things he does for example keep himself shut in a dark room or go for walks or bike rides by himself. Others might see the movie as boring because it's just so real that its almost like a documentary. Overall this movie is great and Hongsheng deserved an Oscar for this movie so did his Dad.