Er zijn talloze producties geweest die over de ontwikkeling van de atoombom vertellen. De Robert Taylor-film _Boven en Beneden_ (waarschijnlijk met de vlag van de interne propaganda; als je deze gelooft, denk je dat de luchtmacht, in de persoon van Paul W. Tibbits, de hele show heeft geregisseerd), de NBC produceerde _ENOLA GAY_ (waarschijnlijk een stuk dichter bij de waarheid) en de bbc-tv-serie _OPPENHEIMER_ met Sam Waterston in de titelrol.<br /><br />De serie _Fat man and little boy_ volgt dezelfde aanpak als de bbc-serie, maar verruimt hem; hij vermijdt de 'Gee Whiz'-technologie van het Manhattan Project en concentreert zich op menselijke aspecten; de persoonlijkheden die bij het werk betrokken zijn. In plaats van zich op Oppie te richten, behandelt het een breed gebied van mythische, maar vrij typische mensen die er deel van uitmaakten.<br />Met voorbehoud deed Dwight Schultz goed werk als Oppie: hij stelde een dromerige academicus uit de Ivoren Toren voor die zijn bijdragen als fysicus probeerde te rijmen met zijn neiging om de wereld in een bredere sociale en morele context te zien... en die strijd werd gewonnen door een allesoverheersende zucht naar persoonlijke macht en roem. In de dag na de première werd duidelijk dat Oppenheimer zichzelf als een'superieur wezen' beschouwde, dankzij zijn enorme, veelzijdige intellectuele bekwaamheid. Uiteindelijk was dat de ondergang van Robert Oppenheimer; hij zag zichzelf als een soort 'filosoof/koning' Een moreel en intellectueel superieure die (en terecht) 'wijs' kon voorschrijven wat voor de rest van de wereld het beste was op het gebied van de ontwikkeling van kernwapens en het gebruik ervan.<br />Jammer genoeg dicteert de wijsheid niet de daden van naties of de richting van gebeurtenissen op wereldschaal. De wijsheid geeft geen wereldlijke macht. Als die macht probeert uit te oefenen op een niet-bestaande macht (zoals Oppie ontdekte toen hij zich verzette tegen de ontwikkeling van 'De Super', de waterstofbom), wordt de wijsheid genegeerd en verbannen door degenen die de macht werkelijk hebben.<br />Ik betrapte mezelf erop dat ik Schultz' karakter in één opzicht afkeurde: zijn Oppie stelt zich te nauw en persoonlijk bloot aan het Manhattan Project, ondanks de twijfels en angsten die zijn intellectuele basis verscheurden. De echte Oppenheimer zou een andere benadering hebben moeten kiezen; in het begin zou hij tot de stellige conclusie zijn gekomen dat het project uiteindelijk tot iets goeds zou leiden. De lelijkheid die het zou voortbrengen zou een toevallige prijs zijn die betaald moest worden om dat uiteindelijke goed te bereiken, en die moest worden genegeerd... in ieder geval tot het einde van het project, als er tijd was om de winsten en de verliezen te beoordelen. Oppie deed dat duidelijk en dat resulteerde in zijn controversiële naoorlogse uitspraken met als gevolg dat de wetenschap nu zonde had gekend en dat was een kennis die ze nooit zou kunnen verliezen. <br />Terwijl het project voortduurde, moesten dergelijke overwegingen terzijde worden geschoven als hij zijn verstand wilde bewaren.<br />Vanwege deze dubbelzinnigheid komt de Schultz-figuur over als een zwak, bang jongetje dat nooit had kunnen dienen als 'Co<0xC3><0xB6>rdinator van de Snelle Ontploffing', zoals Oppenheimer zijn onofficiële functie noemde.<br />Paul Newmans visie op luitenant-kolonel Leslie R. Groves is fascinerend, en een bravourestukje, al is het misschien een beetje overdreven.<br />Groves was civiel ingenieur, maar in de eerste plaats was hij een SOLDIER, en nog een generaal ook! Hij was een intens gedreven, onbeschaafd, verwend kind dat bij het minste of geringste een woedeaanval kreeg, dat zijn land vereerde en niet te trots was om op zijn knieën te vallen en te bidden. Met andere woorden, hij leek erg veel op echte (nee, geen civiel ingenieurs) soldaten, alias George Patton! Groves mislukking komt niet alleen op de eerste plaats, het is zijn enige overweging... gevoelens en ego's kunnen de pot op, behalve zijn EIGEN, natuurlijk!<br />Groves kon het niet toegeven, maar hij wist maar al te goed dat hij Oppenheimer nodig had; militaire rang betekende niets in de wereld van de theoretische natuurkundigen. Oppie was een noodzakelijke verbinding tussen de twee werelden die hij schrijlings moest omarmen.<br />Opnieuw... Ik moet het script hierop afkeuren, en om dezelfde reden. In werkelijkheid bezat Groves Oppie al; als hij dat niet had gedaan, zou Oppie om te beginnen nooit voor die post zijn gekozen. De geschiedenis vertelt van veel gevallen waarin andere wetenschappers, van wie sommigen zo briljant waren als Oppenheimer, gewoon wegliepen van Groves rekruteringspogingen. Op een gegeven moment was Groves zo wanhopig dat hij voorstelde de natuurkundigen die hij nodig had te DODEN!<br />De pogingen van Groves om Oppie te manoeuvreren en te beheersen waren in de film onnauwkeurig... ze bestaan hier alleen maar als een dramatisch middel dat de sfeer van de film inderdaad heel lelijk maakt.<br />Kusaks 'Michael Merriman' is een compositie van verschillende echte karakters, maar ze komen uit een ander tijdsbestek. Verschillende onderzoeksongelukken die lijken op wat er in POSTWAR-wapenonderzoek is gebeurd. De stralingsoverdosis van Merriman creëert nog een lelijkheid in de film, maar een die, IMHO, noodzakelijk en tamelijk accuraat is. Mensen met een zwakke maag zullen moeite hebben met de ziekenhuissequenties; ze zijn allemaal TE RECHTZAAM.<br />Het belangrijkste idee dat naar voren komt, maar niet sterk genoeg IMHO, is de grote waarheid van de Los Alamos-ervaring. De wetenschappers die zich aanmeldden waren jong, idealistisch en naïef, maar ook getalenteerd. De meesten waren op hun eerste uitstapje buiten de beschutting van de campus. Voor hen was het project een vaderlandslievend avontuur dat hen in staat stelde op grote schaal experimentele fysica te beoefenen zonder de beperkingen van budgetten of 'buitensporig' bureaucratisch toezicht. <br /><0x3E> Het was niet alleen hun genialiteit, maar ook hun jeugdige uitbundigheid die de atoombom voortbracht.<br /><0x3E> Er is hier genoeg om de oplettende kijker een intens ongemakkelijk gevoel over deze film te bezorgen. Evengoed, als je het Hollywood-spul wegfiltert (zoveel is er eigenlijk niet), is dit waarschijnlijk een tamelijk accuraat beeld van het Manhattan Project.
There have been numerous productions that tell of the development of the atomic bomb. The Robert Taylor film ABOVE AND BEYOND (flag waving interservice propaganda really; if you believe this one you think that the Army Air Corps, in the person of Paul W. Tibbits, ran the entire show!), the NBC produced ENOLA GAY (probably A LOT closer to the mark), and the BBC-TV series, OPPENHEIMER, with Sam Waterston in the title role.<br /><br />FAT MAN AND LITTLE BOY takes the same approach that the BBC series did but widens it; it avoids the "Gee Whiz" technology of the Manhattan Project and focuses on human aspects; the personalities involved in the work. Instead of focusing on Oppie, it covers a wide swath of mythical but pretty typical people who were part of it.<br /><br />With reservations, Dwight Schultz did a good job as Oppie, presenting a dreamy, Ivory Tower academic who struggles to relate his contributions as a physicist to his inclinations to view the world in a wider social and moral context... only to have that struggle won by an overriding lust for personal power and glory. In THE DAY AFTER TRINITY it was made clear that Oppenheimer viewed himself as a "superior being" by virtue of his vast, wide ranging intellectual prowess. In the end that was Robert Oppenheimer's downfall; he saw himself as a sort of "Philosopher/King", a moral and intellectual superior who could (and rightfully SHOULD) "wisely" prescribe what was best for the rest of the world re. nuclear weapons development and deployment. <br /><br />Unfortunately, wisdom doesn't dictate the actions of nations or direction of events on a global scale. Wisdom doesn't bestow temporal power. When it tries to exercise such nonexistent power (as Oppie found when he opposed the development of "The Super", the hydrogen bomb), wisdom is ignored and banished by those who REALLY have the power.<br /><br />I found myself faulting Schultz character in one way; his Oppie exposes himself TOO closely and personally to the Manhattan Project, despite the doubts and fears that tore at his intellectual basis. The real Oppenheimer would have had to take a different approach; at the beginning he would have had to come to the firm resolution that the project would result in ultimate good. The ugliness it produced along the way would be an incidental price that must be paid to attain that ultimate good, and it must be ignored... at least until the end of the project when there was leisure to assess the gains and losses. Oppie clearly did that, and it resulted in his controversial postwar statements to the effect that science had now known sin, and that was a knowledge it could never lose. <br /><br />While the project went on, such considerations HAD to be pushed aside if he was to maintain his sanity.<br /><br />Because of this ambiguity, Schultz character comes off as a weak, frightened little boy who could NEVER have served as "Coordinator of Rapid Rupture", as Oppenheimer unofficially dubbed his post.<br /><br />Paul Newman's take on Gen. Leslie R. Groves is fascinating, and a bravura performance, if possibly a LITTLE BIT over the top.<br /><br />Groves was a civil engineer by training, but first and foremost he was a SOLDIER, and a general to boot! He's accustomed to DEMANDING that things go HIS way... intensely driven, a foul mouthed, spoiled child who has tantrums at the drop of a hat, who reveres his country and isn't too proud to fall on his knees and pray. In other words, very much like REAL (ie, NON civil engineer) soldiers, aka George Patton! Grove's MISSION not only comes first, it is his ONLY consideration... feelings and egos be damned, except for his OWN, of course! <br /><br />Groves couldn't admit it, but he knew full well that he NEEDED Oppenheimer; military rank meant NOTHING in the world of theoretical physicists. Oppie was a necessary interface between the two worlds he had to straddle.<br /><br />Again... I have to fault the script on this, and for the same reason.<br /><br />In reality, Groves already OWNED Oppie; if he didn't, Oppie would never have been chosen for the post in the first place. History tells of MANY cases where other scientists, some as stellar as Oppenheimer, simply walked away from Groves recruitment efforts. At one point Groves was so desperate that he proposed DRAFTING the physicists he needed!<br /><br />Groves attempts in the film to maneuver and control Oppie were UNNECESSARY... they only exist here as a dramatic device which indeed helps make the atmosphere of the film quite ugly.<br /><br />Kusak's "Michael Merriman" is a composite of several real characters, but they're from a different time frame. Several research accidents similar to the one depicted happened in POSTWAR weapons research. <br /><br />Merriman's radiation overdose creates another ugliness in the film, but one which is, IMHO, necessary, and pretty accurate. People with weak stomachs will have a hard time handling the hospital sequences; they're all TOO real.<br /><br />The main idea that comes across, but not strongly enough IMHO, is the big truth of the Los Alamos experience. The scientists who signed on were young, idealistic and naive as well as talented. Most were on their first excursion out of the shelter of the campus. To them the project was a patriotic adventure that allowed them to practice experimental physics on a large scale without the constraints of budgets or "excessive" bureaucratic oversight. <br /><br />It was not only their brilliance, but their youthful exuberance that produced the atomic bomb. <br /><br />There's plenty here to make the thoughtful viewer intensely uncomfortable about this movie. Just the same, if you filter out the Hollywood BS (there isn't that much of it really), this is probably a pretty accurate view of the inside of Manhattan Project.