Sommigen zouden beweren dat de Argentijnse regisseur Esteban Sapirs _La Antena_ een oefening in anachronistische futiliteit is; dat de stomme films waaraan Sapir eer bewijst toen ze werden gemaakt, toen ze nog aan de top van de cinema stonden, tegenwoordig achterhaald zijn en _La Antena_ een betekenisloze curiositeit zijn geworden.<br />Daar zou ik het niet mee eens zijn. Echt niet. _La Antena_ versmelt de conventies van de stomme film met de technologie van de eenentwintigste eeuw, waardoor het de ultieme oefening in postmoderne filmmaken is.<br />De film speelt in het tijdloze 'De stad zonder stem', zo genoemd omdat de burgers sprakeloos zijn gemaakt door Mr. Tv, een dictator/mediamagnaat met opgeverfd haar. Metropolis (1927), misschien 100 jaar voor die film. Het is een en al expressionistische wolkenkrabbers, tv-antennes en geanimeerde reclameborden.<br />De burgers van de City worden vermurwd door La Voz (De Stem), de enige met de gave van het spreken. Haar gezicht wordt voortdurend omhuld door een kap (ook als ze naakt is opgezet), La Voz wordt gedwongen te zingen op het televisienetwerk van Mr. Tv. Maar als Mr. Tv een plan smeedt om ook het geschreven woord te stelen, bundelen La Voz en haar oogloze zoon hun krachten met een afvallige familie in een poging de vrijheid van het spreken aan het volk terug te geven.<br />La Antena is niets anders dan pure film. Sapir, die zich met de conventies van de stomme film bezighoudt, moet zich verlaten op beelden om zijn verhaal te vertellen. Er is geluid, vooral in de bijna onafgebroken score van Leo Sujatovich. Het roept het beste van de stomme filmmuziek op, maar vermengt zich ook op een onschuldige manier met de scènes van de film, zoals het gepiep van claxons of het ritmische gera-ta-tat-tat van geweerschoten. En onder de hele film klinkt een bekend gezoem, alsof de film op een oude projector wordt afgespeeld.<br />Er is ook een behoorlijke hoeveelheid dialoog. Maar in plaats van tussentitels te gebruiken, laat Sapir de woorden van de personages in het beeld verschijnen. Ze zijn groter of kleiner, vullen het scherm of zweven gedwee in de lucht, afhankelijk van wat er wordt gezegd. Denk aan een fantasievollere versie van de ondertiteling in _Night Watch_ (2004).<br />Gelukkig leiden de woorden niet af van de beelden. En dat is maar goed ook, want _La Antena_ gaat prat op een aantal van de creatiefste en oorspronkelijke beelden die we in lange tijd hebben gezien, allemaal gevangen in de weelderige zwart-witfotografie van Cristian Cottet. Je hebt de expressionistische stadsgezichten. De zangeres met de kap en haar oogloze zoon. Je hebt de verlaten antenne van de stad, die eruitziet als de verrotte resten van een kolossale spin. En je hebt de sinistere dr. Y, wiens kwebbelende mond te zien is op een televisiescherm dat aan zijn gezicht is bevestigd. La Antena is bekritiseerd omdat ze te veel op haar beeldspraak vertrouwt en te weinig op de allegorische diepgang. Maar ook daar ben ik het niet mee eens. Het is waar dat de plotselinge verschijning van een geestcontrole-machine in de vorm van een hakenkruis, of de oogloze jongen die aan een davidster gekruisigd lijkt te zijn, niet helemaal op zijn plaats lijkt, een tikkeltje te veel van het goede in wat verder gewoon een goed bedacht sprookje is.<br />Maar het ontbreken van openlijke symbolen (afgezien van de twee voorgaande voorbeelden) werkt in het voordeel van de film. Het stelt ons in staat onze eigen beslissingen te nemen: te beslissen of we politieke betekenis willen hechten aan La Antena als een allegorie voor het fascisme, het gevaar van kapitalistische monopolies en de macht en verantwoordelijkheid van de media, of de film gewoon te zien als een visueel verbluffend avontuur door een wereld die tegelijkertijd uniek en vertrouwd is.<br />Het opofferen van expliciete diepte ten gunste van unieke beelden lijkt misschien een compromis. Maar echt, als een film er zo goed uitziet als deze, is het moeilijk je er druk om te maken. Er zit in elk beeld van La Antena meer verbeeldingskracht en kunstzinnigheid dan Hollywood met een stok kan wegwuiven. Het maken van films die bijna honderd jaar oud zijn mag dan zinloos zijn, maar door dat te doen laat Sapir ons misschien zien wat er ontbreekt aan de films van vandaag. Misschien vertelt hij ons dat het tijd is voor een nieuwe artistieke revolutie. En misschien heeft hij gelijk.
Some would argue that Argentinean director Esteban Sapir's La Antena is an exercise in anachronistic futility; that, while the silent films to which Sapir's pays homage were at the cutting edge of cinema when they were made, they are outdated today, leaving La Antena a meaningless oddity.<br /><br />I would disagree. Fervently. La Antena melds the conventions of the silent film with 21st century technology, making it the ultimate exercise in post-modern film-making.<br /><br />The film is set in the timeless "The City Without a Voice", so called because the citizens have been rendered speechless by Mr. TV, a dictator/media mogul with his hair painted on. The City resembles the titular one in Fritz Lang's seminal Metropolis (1927), perhaps 100 years before that film. It is all expressionist skyscrapers, TV aerials, and animated billboards.<br /><br />The citizens of the City are mollified by La Voz (The Voice), the only person with the gift of speech. Her face perpetually shrouded by a hood (kept on even when she is naked), La Voz is forced to sing on Mr. TV's television network. But when Mr. TV concocts a plan to steal the written word as well, La Voz and her eyeless son join forces with a renegade family in an attempt to return the freedom of speech to the people.<br /><br />La Antena is nothing but pure cinema. Burdening himself with the conventions of the silent film, Sapir has to rely upon images to tell his story. There is sound, most notably in the almost continuous score by Leo Sujatovich. It evokes the best of silent movie music, as well as ingenuously working itself into the film's diegesis, such as the beeping of car horns, or the rhythmic ra-ta-tat-tat of gunfire. And, underlying the whole film is a familiar whirring, as if it were being shown on an ancient projector.<br /><br />There is a fair amount of dialogue as well. But instead of using intertitles, Sapir has the characters' words appear in the frame. They are larger or smaller, filling the screen or hovering meekly in the air, depending on what is being said. Think a more imaginative version of the subtitles in Night Watch (2004).<br /><br />Thankfully, the words don't distract from the images. Which is very fortunate indeed, because La Antena boasts some of the most creative and original images we've seen in a long time, all captured by Cristian Cottet's sumptuous black-and-white photography. There are the expressionist cityscapes. The hooded singer and her eyeless son. There is the city's abandoned aerial, which looks like the decayed remains of some colossal spider. And there's the sinister Dr. Y, whose jabbering mouth is displayed on a television screen attached to his face.<br /><br />La Antena has been criticised for relying too much on its imagery, while skimping on the allegorical depth. But, again, I would disagree. It is true that the sudden appearance of a mind-control machine shaped like a swastika, or the eyeless boy seemingly crucified on a Star of David, feels out of place, a tad over the top in what is otherwise merely a well-crafted fairy tale.<br /><br />But the lack of overt symbols (the two previous examples aside) works in the film's favour. It allows us to make up our own minds: to decide whether to infer political meaning, to see La Antena as an allegory for fascism, the danger of capitalist monopolies, and the power and responsibility of the media; or to just take the film at face value, as a visually stunning adventure through a world simultaneously unique and familiar.<br /><br />The sacrifice of explicit depth in favour of unique imagery may seem like a compromise. But, really, when a film looks as good as this, it's hard to care. There is more imagination and artistry in every frame of La Antena than Hollywood can shake a derivative stick at. Evoking films almost 100 years old might be futile, but in doing so, Sapir may be showing us what is lacking in the films of today. He may be telling us that it is time for another artistic revolution. And he may be right.