Een drietal zit aan een tafeltje in een restaurant en staart zonder iets te zeggen voor zich uit. Later leunen ze op een reling en staren over het Kanaal naar Engeland. Een man is in zijn tuin aan het schoffelen en alleen zijn hoofd en bovenlichaam zijn op het scherm te zien. Een man en een vrouw kijken naar een andere man die tegen een stenen muur staat te plassen. Elk van deze zwijgende beelden duurt ongeveer een volle minuut. Er wordt absoluut geen informatie verstrekt die niet in ongeveer een kwart van de tijd aan ons zou kunnen worden doorgegeven. De regisseur moet half in slaap zijn geweest. Ik weet dat ik dat was.<br />De film begint met een schokkende opname van de rauwe vagina van een duidelijk dood lichaam. Je maag komt in opstand. Maar dan wisselt de politieman (Schotte) een paar woorden met een naburig echtpaar en begint achter hen aan te sjokken, en het volgende halfuur wordt de zaak vergeten, terwijl Schotte en zijn vrienden elkaar en vreemden onzinnige beledigingen naar het hoofd slingeren. Uiteindelijk wordt de draad van de zaak weer opgepakt, maar langzaam, bijna doelloos, volgens het stilistische patroon dat al was vastgesteld.<br />Soms, in films als deze, zorgt de locatie voor een soort sfeer die de saaiheid van het verhaal compenseert, maar niet hier. De huizen van het Franse dorp staan in lange rijen aan elkaar vast. De voorgevels komen direct op de stoep uit, zonder trap. De voorgevels hebben vrijwel geen versiering en zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Het vlakke boerenland is kaal. Wat een van de interessantere voorvallen had kunnen zijn - een bezoek aan een stenen fort aan de kust - verveelt het drietal zo dat ze zich als snotapen beginnen te gedragen en worden verzocht te vertrekken.<br />Het acteerwerk is minimaal. Niemand schijnt er bijzonder op gebrand te zijn iets te zeggen. Er worden geen grappen gemaakt. Er gebeurt niets amusants. De politieman heeft een gezicht dat bijna net zo interessant is als dat van Randy Quaid. Het grietje, een lange, forse blondine, ziet eruit als het soort op steroïden lopende kogelkraker dat de Oostduitsers gebruikten om tijdens de Olympische Spelen te werpen.<br />Ik heb er meer dan een uur naar zitten kijken voordat ik het opgaf. 'Ik zal het een andere keer proberen. Tenzij ik iets over het hoofd heb gezien of het op het laatst een of andere krankzinnige Monty Python-act wordt, denk ik niet dat je er veel aan zult hebben.'
A trio sit at a restaurant table and stare wordlessly into space. Later, they lean on a rail and stare across the Channel at England. A man works a hoe repetitively in his garden, only his head and upper torso visible on the screen. A man and a woman watch another man peeing against a stone wall. Each of these silent shots lasts for roughly one full minute. Absolutely no information is imparted that could not be given to us in about one quarter of the time. The editor must have been half asleep. I know I was.<br /><br />The movie open with a startling shot of the raw vagina of an obviously dead body. One's gorge rises. But then the policeman (Schotte) exchanges a few words with a neighboring couple and begins to tag along after them and the case is forgotten for the next half hour while Schotte and his friends trade unfunny insults with each other and with strangers. Eventually the thread of the case is picked up again but proceeds slowly, almost aimlessly, following the stylistic pattern already established.<br /><br />Sometimes in movies like this, the location shooting provides a kind of atmosphere that compensates for the dullness of the story, but not here. The houses of the French village are attached to one another in long rows. The house fronts abut the pavement directly, with no steps. The fronts show virtually no decoration and are pretty much indistinguishable. The flat farmlands are featureless. What might have been one of the more interesting episodes -- a visit to a stone fort on the coast -- bores the trio until they begin behaving like snots and are asked to leave.<br /><br />The acting is minimal. Nobody seems particularly anxious to say anything. No jokes are made. Nothing amusing happens. The policeman has a face almost as interesting as Randy Quaid's. The babe, a tall hefty blonde, looks like the kind of shot putter on steroids that the East Germans used to field at the Olympic Games.<br /><br />I sat through more than an hour of it before giving it up. Maybe I'll take a crack at it some other time. Unless I've missed something or unless it turns into some deranged Monty Python routine towards the end, I don't think you'll get much out of renting it.