De oorspronkelijke _The Man Who Knew Too Much_ bracht Alfred Hitchcock voor het eerst buiten het Verenigd Koninkrijk in de schijnwerpers. Natuurlijk was een van de redenen voor die roem het feit dat de mensen zich erover verbaasden dat Hitchcock met zo'n karig budget, vergeleken met de overdadige Hollywoodproducten, zoveel op het witte doek wist te brengen. De oorspronkelijke film werd in een studio opgenomen.<br />Om de een of andere reden die hij uitkoos om deze van al zijn films te verfilmen, besloot Hitchcock, die nu een internationale reputatie had en een grote Hollywoodstudio achter zich had ( _Paramount_ ), te gaan kijken hoe _The Man Who Knew Too Much_ met een overdadig budget zou zijn. Dit is gefilmd op locatie in Marrakesh en Londen en heeft twee grote internationale namen als kassuccessen. Dit was James Stewarts derde van vier Hitchcock-films en zijn enige samenwerking met Doris Day en haar enige Hitchcock-film.<br />Ik vraag me af waarom Hitchcock nooit meer Doris heeft gebruikt. Op het eerste gezicht zou ze passen in het profiel van blonde hoofdrolspeelsters waar Hitchcock zo van hield. Misschien omdat haar gezonde uiterlijk niet strookte met de raffinement die Hitchcock ook in zijn blondines zocht.<br />Doris doet een van haar beste acteerprestaties ooit in The Man Who Knew Too Much. Haar mooiste scène is die waarin haar echtgenoot James Stewart haar een kalmeringsmiddel geeft voordat hij haar vertelt dat hun zoon is ontvoerd door een Engels echtpaar dat in Marokko vriendschap met hen heeft gesloten. Stewart en Day spelen elkaar prachtig in die scène. Maar vooral Doris, die vier verschillende emoties tegelijk ervaart.<br />Day en Stewart zijn met hun zoon Christopher Olsen op vakantie in Marokko en ze maken kennis met de Fransman Daniel Gelin en het voornoemde Engelse echtpaar, Bernard Miles en Brenda DaBanzie. Gelin wordt op een markt in Marrakesh in de rug gestoken en fluistert een paar laatste woorden tegen Stewart over een moord die in Albert Hall in Londen zal worden gepleegd. Hun kind wordt ontvoerd om ervoor te zorgen dat ze zwijgen.<br />De enige keer dat ik me kan herinneren dat een hit uit een Hitchcock-film kwam. Doris speelt in die film een bekende zangeres die van het toneel verdwijnt om vrouw en moeder te worden. Het nummer was _Que Sera Sera_ en ik herinner het me nog goed van toen ik 9 was. Je kon in 1956 nergens heen zonder het te horen, het kon dat jaar zelfs niet tippen aan de snel opkomende Elvis Presley. _Que Sera Sera_ won de Academy Award voor het beste liedje, na titels als _True Love_ uit _High Society_ en het titelnummer uit _Ronde de Wereld in 80 Days_. Het is Doris' lievelingsliedje voor de rest van haar leven, en dat is het nog steeds, voor het geval ze ooit terug wil komen.<br />In feite is het liedje heel mooi in de plot verwerkt, zoals Doris het zingt op een ambassadefeestje op de climax.<br />In plaats van het met spiegels te doen, filmde Hitchcock de moordscène in de echte Albert Hall, en zoals een andere recensent zei, is het gechoreografeerd. Je zult op dat moment op je stoel hangen.<br />Dit was een remake die de moeite waard was.
The original The Man Who Knew Too Much brought Alfred Hitchcock acclaim for the first time outside of the United Kingdom. Of course part of the reason for the acclaim was that folks marveled how Hitchcock on such a skimpy budget as compared to lavish Hollywood products was able to provide so much on the screen. The original film was shot inside a studio.<br /><br />For whatever reason he chose this of all his films to remake, Hitchcock now with an international reputation and a big Hollywood studio behind him (Paramount)decided to see what The Man Who Knew Too Much would be like with a lavish budget. This is shot on location in Marrakesh and London and has two big international names for box office. This was James Stewart's third of four Hitchcock films and his only teaming with Doris Day and her only Hitchcock film.<br /><br />I do wonder why Hitchcock never used Doris again. At first glance she would fit the profile of blond leading ladies that Hitchcock favored. Possibly because her wholesome screen image was at odds with the sophistication Hitchcock also wanted in his blondes. <br /><br />Doris does some of her best acting ever in The Man Who Knew Too Much. Her best scene is when her doctor husband James Stewart gives her a sedative before telling her their son has been kidnapped by an English couple who befriended them in Morocco. Stewart and Day play off each other beautifully in that scene. But Doris especially as she registers about four different emotions at once. <br /><br />Day and Stewart are on vacation with their son Christopher Olsen in Morocco and they make the acquaintance of Frenchman Daniel Gelin and the aforementioned English couple, Bernard Miles and Brenda DaBanzie. Gelin is stabbed in the back at a market place in Marrakesh and whispers some dying words to Stewart about an assassination to take place in Albert Hall in London. Their child is snatched in order to insure their silence.<br /><br />For the only time I can think of a hit song came out of a Hitchcock film. Doris in fact plays a noted singer who retired from the stage to be wife and mother. The song was Que Sera Sera and I remember it well at the age of 9. You couldn't go anywhere without hearing it in 1956, it even competed with the fast rising Elvis Presley that year. Que Sera Sera won the Academy Award for Best Song beating out such titles as True Love from High Society and the title song from Around the World in 80 Days. It became Doris Day's theme song for the rest of her life and still is should she ever want to come back.<br /><br />In fact the song is worked quite nicely into the plot as Doris sings it at an embassy party at the climax.<br /><br />Instead of doing it with mirrors, Hitchcock shot the assassination scene at the real Albert Hall and like another reviewer said it's not directed, it's choreographed. You'll be hanging on your seats during that moment.<br /><br />This was remake well worth doing.