Ik heb deze film gisteravond voor het eerst gezien. Ik heb er de hele nacht en vanochtend over nagedacht. Ik kan niet zeggen dat het mijn favoriete film was, althans nog niet. Ik moet hem nog een keer zien.<br />De film is verbluffend. Elke opname heeft de lyriek die je zou verwachten in een film waar de naam van Wim Wenders aan verbonden is.<br />Het is altijd verleidelijk om De Chirico op een film te zien met rijen bevelen die in de duisternis verdwijnen, maar in dit geval klopt de analogie. In veel opzichten is de figuur van Malkovich die door de mist en de wind van Ferarra loopt, een echo van de schaduw van het uit canvas gesneden standbeeld dat in de belangrijkste werken van de Italiaans-Griekse schilder in Milaan rondwaart. Hij is een beetje dreigend, een aanwezigheid die toekijkt en in zijn hoedanigheid van filmregisseur invloed uitoefent op het hele verhaal.<br /><br />De toegewijde Wenders-fan moet wel een beetje denken aan Damiel en Cassiel die door de straten van Berlijn dwalen en alles, maar niet de rechtstreekse interactie met de bewoners, in de gaten houden. En de metafoor van Himmel <0xC3><0xBC>ber Berlin volgend, krijgt de engel (of in dit geval de regisseur) contact met een van de verhalen. <br />Op dit punt moet ik me terugtrekken om deze kritiek niet te ver te laten gaan. Ik moet de film nog eens zien. Ik ben er vrij zeker van dat dit de draad is die de monoloog van Malkovich bijeen zal brengen.<br />Misschien zijn zijn overpeinzingen en betogen pretentieus, lege dialogen die goed klinken maar onmogelijk tot echte communicatie kunnen worden herleid. Misschien is dat het hele punt. Niemand kan dat oordeel met enige mate van zekerheid of autoriteit vellen voordat hij zijn huiswerk heeft gedaan.<br />We moeten voorzichtig zijn met het gebruik van het woord 'pretentieus'. Het is gemakkelijk om alles wat naar intellect riekt af te doen als pretenties, maar dat leidt tot een angstaanjagende geestelijke toestand, waarin het enige gesprek dat als oprecht, aards of authentiek wordt beschouwd, het banaalste is. Wanneer we alle discussies over filosofie, God, bestaan, betekenis en al dat hersensnoepjesgedoe mijden, bereiden we onze cultuur voor op een langzame, domme en akelige dood. Misschien is dit de waarschuwing die Wenders en Antonioni ons geven. Het is zeker niet het enige thema van de film, maar ik denk dat we het niet kunnen negeren.<br />Het andere (en meest voor de hand liggende) leitmotif is dat van bevrediging. Daarover staat hier veel, en een grondige bestudering van alle subtiliteiten en gevolgen van de ontwikkeling van dit leitmotif zou de limiet van duizend woorden voor deze recensie ruimschoots overschrijden.<br />Mijn advies is om de film te zien. Maar ik geef een waarschuwing: het is geen autonome film (althans, dat denk ik nog niet). Sommige films hebben zo veel te maken met het intellectuele en artistieke denken van hun tijd dat de kijker een achtergrond moet hebben in de zeitgeist voordat hij naar de film kijkt. _Pardela les nuages_ is zo'n film.
I saw this film for the first time last night. I have been thinking about it all night and this morning. I cannot say that it was my favorite film, at least not yet. I need to see it again. <br /><br />The cinematography is stunning. Each shot has a lyricism that one would expect in a film that has Wim Wenders's name attached to it.<br /><br />It is always tempting to see de Chirico in any picture of rows of orders vanishing into the gloom, but in this case the analogy fits. In many ways the figure of Malkovich walking through the fog and wind of Ferarra echoes the shadow of the off-canvas statue that haunts Milan in the major works of the Italo-Greek painter. He is slightly menacing, a presence who watches and, in his capacity as a film director, exerts influence on the entire story. <br /><br />The dedicated Wenders fan cannot help but think a little bit of Damiel and Cassiel wandering through the streets of Berlin, watching all but not directly interacting with the inhabitants. And, following the Himmel Uber Berlin metaphor, the angel (or in this case Malkovich the Director) gets to interact with one of the stories. <br /><br />At this point I have to bow out of taking this line of criticism too far. I need to see the movie again. I am fairly sure that this is the thread that will bring Malkovich's monologue together. <br /><br />Perhaps his musings and pontifications are pretentious, empty dialog that sound good but cannot possibly be parsed into real communication. Maybe that is the whole point of it. No one can make that judgment with any degree of certainty or authority until having done his homework.<br /><br />We must be careful when throwing around the word "pretentious." It is easy to write off anything that smacks of the intellect as pretension, but that leads to a terrifying mental state, one in which the only conversation seen as genuine, earthy or authentic is the most banal. When we shun all discussions of philosophy, God, existence, meaning and all that brain candy, we are setting our culture up to die a slow, stupid and ugly death. Perhaps this is the warning that Wenders and Antonioni are giving us. It certainly is not the only theme of the film, but I think that it cannot be ignored.<br /><br />The other (and most obvious) leitmotif is that of satisfaction. There is a lot here on that, and a thorough review of all the subtleties and consequences of the development of this leitmotif would well exceed the 1000 word limit for this review.<br /><br />My advice is to see the film. But I offer a caveat: it is not an autonomous film (at least I don't think so yet). Some films interact with the intellectual and artistic thinking of their times so much that the viewer needs to have a background in the Zeitgeist before approaching the film. Par-dela les nuages is one of those films.