Chris Nolans labyrint van noir over voyeurisme en identiteit is van begin tot eind verbazingwekkend. Een eerste film is net zo complex als 'Memento' of 'The Prestige', al is het misschien wat moeilijker om er greep op te krijgen. Toch riekt hij naar originaliteit en creatieve gedrevenheid, en heeft hij een 'draai' die intellectueel net zo uitdagend is als realistische pulp. Er zijn maar weinig filmmakers die zo goed gebruik hebben gemaakt van hun redacteuren en de aandacht voor het verhaal die Nolan heeft. Het verhaal gaat over een verveelde schrijver die het leuk vindt om willekeurige vreemden op straat te volgen, tot hij iemand volgt die hem opmerkt terwijl hij anderen volgt, en die hem ook in het oog heeft gehouden, waarna de complexiteit escaleert en de identiteit begint te veranderen. naturalistischer en realistischer dan Nolan.' is later werk, maar net zo scherp als een scheermes.
Chris Nolan's labyrinth like noir about voyeurism and identity is amazing from start to finish. A first film is as complex as "Memento" or "The Prestige", though maybe a little harder to get a handle on. Still it smacks of originality and creative drive, and has a "twist" as intellectually challenging as it is realistic pulp. Few film makers have made as good of use of their editors and attention to narrative that Nolan has. The story is about a bored writer who likes to follow random strangers down the street, until he follows someone, whose noticed him following others, and has been following him in tern, from there the complexity escalates and identities begin to rearrange. More naturalistic and realist than Nolan's later work but just as razor sharp.