In de jaren zestig was deze grimmige studie van Joy, een jonge proletarische echtgenote, de inleiding tot de carrière van Ken Loach, die een van de meest gedistingeerde en gerespecteerde Britse filmmakers aller tijden werd. Ik wist toen nog maar heel weinig van Brecht, de politiek of de realiteit van de minderbedeelden, en ik was behoorlijk onder de indruk van de esthetische waarde van de film, de vrije stijl, de sobere kleurenfilm en Joys monologen voor de camera. Ik was ook erg verbaasd dat Terence Stamp (die dankzij 'Billy Budd', 'The Collector' en 'Modesty Blaise' een beroemdheid was geworden) zo weinig tijd op het witte doek doorbracht. In Panama bleef Loach niet in de grote bioscopen (wat voor deze film nauwelijks het geval is) en ik verloor het contact met zijn films. Ik heb nog maar net gehoord over zijn successen, 'Kes', 'Family Life', 'Black Jack', tot ik in de jaren tachtig terechtkwam. De prachtige titelsong van Donovan is trouwens verkrijgbaar in zijn bloemlezing 'Troubadour'.
Back in the 60's, this grim study of Joy, a young proletarian wife, was the introduction to the career of Ken Loach, who became one of the most distinguished and respected British filmmakers of all time. By then I knew very little about Brecht, politics or the reality of the under-privileged, and I was quite impressed by the aesthetic of the film, its free style, its austere color cinematography, and Joy's monologues in front of the camera. I was also much surprised to find that Terence Stamp (who had become a celebrity, thanks to "Billy Budd", "The Collector" and "Modesty Blaise") had so little screen time. Although 20th Century Fox distributed "Poor Cow" in Panama, Loach did not stay in mainstream cinema (which this film hardly is) and I lost contact with his films. I just heard of his successes, "Kes", "Family Life", "Black Jack". until I caught up in the 80's. The beautiful title song by Donovan, by the way, is available in his anthology "Troubadour".