'Classes tous risques' is een van de beste 'gangster'-films noirs die Frankrijk ooit heeft geproduceerd. Perfecte cast: Lima Ventura, een jonge Jean <0xE2><0x80><0x93> Paul Belmondo (die in hetzelfde jaar 'a bout de souffle' maakte, Godards ding), Marcel Dalio en een uitstekende bijrollen; briljant scenario van José Giovanni <0xE2><0x80><0x93> die ook 'le trou' Beckers meesterwerk in hetzelfde jaar schreef! Wat een jaar voor hem!; schitterende zwart-witfilm van Ghislain Cloquet. En Sautet vermijdt pathos, buitensporige sentimentaliteit: de laatste keer dat Ventura zijn kinderen in de metro (ondergrondse) ziet, is een toppunt van ingehouden emotie.<br />Ventura speelt een gangster wiens teerling is geworpen als de film begint. Hij denkt dat hij op zijn vroegere kennissen kan rekenen, maar het zijn allemaal lafaards <0xE2><0x80><0x93> we zijn Jacques Becker, die ons dierbaar is, ver voorbij de mannelijke vriendschap ('touchez pas au grisbi') die Melville in de jaren zestig zou blijven koesteren <0xE2><0x80><0x93> soms geholpen door gemene vrouwen (de film noir misogyny par excellence), die in een verrotte microkosmos leven, klaar om informatie te vergaren over <0xE2><0x80><0x93> we zijn ver verwijderd van Jean Sebergs simplistische gedrag in Godards 'opus'. De scène op het strand in een sterrenloze nacht, wanneer de twee kinderen hun moeder zien sterven na de schietpartij met de douaniers, is werkelijk verbijsterend.<br />De voice-over wordt goed gebruikt, en Sautet gebruikt die alleen als het nodig is. De laatste regels maken het einde zelfs nog sterker dan wanneer we de scènes zelf zouden hebben gezien.<br />Claude Sautet had een goede niche gevonden en hij volgde de 'classes tous risques'-regels vrij goed met zijn vervolg, _l'arme ven gauche_ (1965), waarin Ventura weer een rol speelde en hij een goed gebruik maakte van een onbewoond eiland en een schip. Als hij in die trant was doorgegaan, zou Frankrijk een Howard Hawks hebben gehad. (1971) toonde iets van de genialiteit die hij in de eerste helft van de jaren zestig tentoonspreidde. Hij was van 'les choses de la vie' tot de regisseur de la qualité de cinema de qualité geworden, die zich richtte op zachtmoedige bourgeoisie in films als 'Cesar et Rosalie' (1972), 'Vincent Fran<0xC3><0xA7>ois, Paul et les autres' (1974) of 'Mado' (1976)
"Classes tous risques" is one of the best "gangsters" films noirs France has ever produced.Perfect cast :Lino Ventura,a young Jean -Paul Belmondo (who made "a bout de souffle",Godard's thing, the same year),Marcel Dalio and a fine supporting cast ;brilliant script by José Giovanni -who also wrote "le trou" Becker's masterpièce the same year!What a year for him!;wonderful black and white cinematography by Ghislain Cloquet.And taut action,first-class directing by Claude Sautet,who surpasses Jean-Pierre Melville .Whereas the latter films gangsters movie with metaphysical pretensions,which sometimes lasts more than two hours,Claude Sautet directs men of flesh and blood,and the presence of the two children adds moments of extraordinary poignancy which Melville has never been able to generate .And Sautet avoids pathos,excessive sentimentality:the last time Ventura sees his children,coming down in the metro (subway)is a peak of restrained emotion.<br /><br />Ventura portrays a gangster whose die is cast when the movie begins.He thinks that he can rely on his former acquaintances ,but they are all cowards -we are far from manly friendship dear to Jacques Becker ("touchez pas au grisbi" ) which Melville was to continue throughout the sixties-sometimes abetted by mean women (the film noir misogyny par excellence),living in a rotten microcosm,ready to inform on -we are far from Jean Seberg's simplistic behavior in Godard's "opus"-.<br /><br />Cloquet works wonders with the picture:the scene on the beach in a starless night when the two children see their mother die after the shoot-out with the customs officers is absolutely mind-boggling.<br /><br />There's a good use of voice-over,which Sautet only uses when necessary;thus ,the last lines make the ending even stronger than if we have attended the scenes.<br /><br />Claude Sautet had found a good niche ,and he followed the "classes tous risques" rules quite well with his follow-up "l'arme à gauche" (1965) which featured Ventura again and made a good use of a desert island and a ship.Had he continued in that vein,France would have had a Howard Hawks.In his subsequent works ,only "Max et les ferrailleurs " (1971) showed something of the brilliance he displayed in the first half of the sixties.He had become ,from "les choses de la vie" onwards,the cinema de qualité director who used to focus on tender-hearted bourgeois in such works as "Cesar et Rosalie" (1972),"Vincent François ,Paul et les autres" (1974) or "Mado" (1976)