Door Dane Youssef<br /><br />Ik keek hier eigenlijk wel naar uit. Ik ben dol op Eddie Murphy en ik vind het heerlijk als een ster met de hand een voertuig voor zichzelf maakt of als iemand die schrijft besluit zijn eigen regisseursdebuut te markeren. Maar als het hoofd van de ster te groot wordt voor de rest van zijn lichaam, bestaat er altijd het gevaar van een groot budget voor een Hollywood- ijdelheidsproductie.<br />Zal de filmmaker het echt houden of zal hij alleen maar grote hoeveelheden geld (dat van de studio, van ons) en tijd (dat van de studio, van ons & van hemzelf) verspillen door zichzelf een uur in de anderhalf uur op de rug te kloppen? Helaas is het hier het laatste. En wat ik nog veel leuker vind, is wanneer iemand nieuw en fris leven blaast in een uitgeput en uitgedroogd genre. Dat is hier allemaal niet het geval. De strijdende nachtclubfilms zijn zo doorgewinterd dat zelfs de parodieën ervan saai en uitgekauwd zijn.<br />Murphy doet geen van beide. Hij doet het meest afgezaagde: hij plugt in in een routinematige conventionele gangsterfilm en speelt hem even serieus alsof het The Godfather was. Het is net een script waarin ze bij de volgende versie de grappen en nieuwe ideeën erin stoppen. Maar het lijkt wel alsof iemand met invloed er gewoon naar heeft gekeken en heeft gezegd: 'No Son this is fine.'<br />Waarschijnlijk Murphy. Hij wordt overal voor geprezen. In de openingsshot van de prachtige witsatijnen lakens wordt zijn naam ongeveer vijf keer boven de aftiteling vermeld.<br /><0x3E><0x3E> Een jonge wees redt het leven van Pryor en Pryor adopteert de kleine schooier.<br /><0x3E><0x3E> Twintig jaar later is Pryors krot een eersteklas hotspot geworden. Ze verdienen bakken met geld en een gangster wil dat ze actie ondernemen. Hij heeft zelfs een corrupte agent in dienst. Maar Pryor bedenkt een plan, <0xC3><0xA0> la 'The Sting'.<br /><0x3E><0x3E> Murphy's scenario speelt als een onvoltooide eerste versie waar niemand het lef voor had. De acteurs mogen eigenlijk niet zo vaak op het toneel staan, als ze dat al mogen. Zelfs de almachtige Murphy lijkt op de automatische piloot te <br /><0x3E><0x3E> Pryor toont net als Sugar Ray zijn klasse en hoffelijke manieren (misschien had hij zijn personage BROWN Sugar Ray beter Sugar Ray Roofer kunnen noemen, als bewijs dat deze een poetsbeurt nodig had), maar iedereen is hier in feite gewoon op vakantie.<br /><0x3E><0x3E> De Oscarnominatie die de film kreeg, is ruimschoots verdiend (Joe I. Tompkins' Best Costume Design), maar de kwaliteit van de film is het enige wat de '30' authentiek maakt.<br /><0x3E><0x3E> Sommige sets zien er een beetje nep uit, maar dit zou een soort komedie moeten zijn. Het komt zelden voor dat een film zowel een Razzie als een Oscar krijgt (tenzij het een van Lucas' nieuwe 'Star Wars'-hoofdstukken is).<br /><0x3E><0x3E> Het is 1938 en iedereen praat alsof het 1988 is, vooral de komieken. Dit is de formule van een prehistorische blanke man. En met al die zwarte komieken en satirici verwacht je dat ze het genre aan de schandpaal nagelen of er in elk geval nieuw leven in blazen. Nee hoor. Murphy is hier zo'n beetje aan het toeren.<br />De grote Roger Ebert vatte het perfect samen toen hij in zijn recensie opmerkte: 'Murphy benadert zijn verhaal meer als een gekostumeerd feest waarbij iedereen er fantastisch uitziet terwijl ze zich door een plot wringen die al minstens sinds 1938 niet meer nieuw is.'<br />Jasmine Guy is perfect gecast en lijkt zich te verlustigen in haar rol en Michael Lerner heeft het uiterlijk, de kwaadaardigheid en de maniertjes van de eerste maffiabaas. En er zijn momenten waarop Pryor je een idee geeft van hoe een interessanter leider en gezaghebbender figuur zou kunnen klinken. Hij geeft elke scène waarin hij zich bevindt een gevoel van waardigheid.<br />Zou het te veel gevraagd zijn geweest als Della Resse had gezongen? Of in elk geval was opgehouden zichzelf voor schut te zetten met al haar 'Kiss My Ass'-praatjes?<br />En wijlen Redd Foxx krijgt niet de kans om hier een zwanenzang achter te laten. Hij heeft wat heen-en-weergepraat met Resse die heel mooi had kunnen zijn. Nee. Murphy verspilt hier weer een kans.<br />Murphy's Quick is charismatisch en innemend. Maar die momenten zijn schaars en ver van elkaar verwijderd, dat is zeker. Murphy heeft er nog nooit zo goed en zo saai uitgezien. Zijn personage maakte me de hele film door twee keer aan het lachen.<br />De bokser van Stan Shaw met een vreselijk spraakgebrek is niet alleen pijnlijk en g<0xC3><0xAA>nant, maar ook irritant. Er komt meer bij komedie kijken dan iets onplezierigs laten zien. Je moet er een soort luchtige humor en een grappige situatie in verwerken. Als we hem zien worstelen met zelfs de eenvoudigste woorden, krijgen we alleen maar medelijden met hem en ergeren we ons aan Murphy.<br />Kan Murphy een scenario schrijven? Nou, er was 'Raw', maar dat was echt stand-up. Hij heeft de opzet voor 'Boomerang' en 'Coming to America' geschreven, dat staat vast. Maar zij had daar niet het laatste woord over. Misschien had een team van scriptdokters, zoals die van de eerste hulp, dit script weer tot leven kunnen wekken.<br />Murphy's stem. De richting waarin Murphy rijdt is zo langzaam en zo stil dat je zou zweren dat hij af en toe achter het stuur in slaap valt. Hij maakt te veel statische shots en lijkt niet te weten hoe hij spanning moet opbouwen en loslaten. Op een bepaalde manier denk ik dat Snel de echte Eddie Murphy is. Boos, jong, heethoofdig en ambitieus. Maar af en toe charmant. Als hij nu maar eens een keer grappig was.<br />Er is een scène waarin Murphy een minnares in bed heeft die van plan is met hem naar bed te gaan en hem te vermoorden. Je kunt waarschijnlijk wel raden hoe het afloopt. Zoals alles in de film had dit beter kunnen zijn, maar het is niet zo.<br />'Verrassend genoeg' heeft Murphy sinds die tijd geen film meer geregisseerd (hij kreeg een Razzie-nominatie). En hij schrijft ook niet meer de definitieve versie van zijn films (hij heeft de Razzie gekregen voor het schrijven van deze film!)<br />Het is geweldig om naar te kijken en de muziek is prachtig, en er zijn een paar heel mooie scènes. Maar dat valt gewoon onder de categorie 'juweeltjes tussen al die troep'. Daar zijn er niet genoeg van.<br />Had kunnen zijn. Had moeten zijn. Was niet. Nou ja.<br /><br />door Dane Youssef.
by Dane Youssef<br /><br />I was kind of looking forward to this one. I enjoy Eddie Murphy and I love it when a star hand-makes a vehicle for themselves or when someone who writes decides to mark their own directorial debut. But when the star's head gets too big for the rest of his body, there's always a danger of a big-budgeted Hollywood vanity production.<br /><br />Will the filmmaker keep it real or will he just waste amounts of money (the studio's, ours) and time (the studio's, ours & his own) patting himself on the back for an hour in a half? Sadly, it's the latter here.<br /><br />Another thing I really like is when someone breathes new and fresh life into an exhausted and dried-out genre. None of that here. The warring nightclub movies have become so worn-through that even the parodies of it are dreary and done to death. <br /><br />Murphy does neither. He does the most clichéd: He plugs into a routine conventional formula gangster picture and plays it as seriously as if it were "The Godfather." It's like a script where the next draft, they put in the jokes and the new ideas. But it seems like someone with clout just looked at it and went: "No this is fine."<br /><br />Probably Murphy. He is credited all over this. In the opening shot of beautiful white satin sheets, his name headlines across the credits about five times.<br /><br />THE PLOT: A young orphan saves Pryor's life and Pryor adopts the little ragamuffin. <br /><br />20 years later, Pryor's dump has become a first-class hot spot. They're pulling down big money and a gangster wants their action. He's even got a dirty cop in his employ. But Pryor comes up with a scheme, a la "THE STING." <br /><br />Murphy's screenplay plays like an unfinished first-draft that nobody had the pair to call him on. The actors aren't really allowed to stand-out much, if at all. Even the almighty Murphy seems to be on auto-pilot. <br /><br />Pryor shows class and gentlemanly manners as Sugar Ray (perhaps it would have been better to name his character BROWN Sugar Rayfurther evidence that this one needed a polish), but everyone here is basically just on vacation. <br /><br />The Oscar-nomination the movie received is richly deserved (Joe I. Tompkins' Best Costume Design), but the production values are the only part that makes the '30's feel authentic. <br /><br />Some sets look somewhat fake, but this is supposed to be a comedy of sorts. It's rare one movie gets nominated for both a Razzie and an Oscar (unless it's one of Lucas' new "Star Wars" chapters).<br /><br />It's 1938 and everyone is talking like it's 1988, particularly the comedians. This is a prehistoric white man's formula. And with all these black comedians and satirists, you expect them to skewer the genre or at least bring new life to it. Nope. Murphy is pretty much just coasting here.<br /><br />The great Roger Ebert summed it up perfectly when he remarked in his review: "Murphy approaches his story more as a costume party in which everybody gets to look great while fumbling through a plot that has not been fresh since at least 1938." <br /><br />Jasmine Guy is perfectly cast and seems to be indulging herself in her role and Michael Lerner has all the looks, evil and mannerisms of the prototypical mob boss down pat. And there are moments where Pryor gives you an idea of what a more interesting leader and authority figure would sound like. He gives every scene he's in a feeling of dignity.<br /><br />Would it have been too much to ask that Della Resse sing? Or at least quit embarrassing herself with all her "Kiss My Ass talk?" <br /><br />And the late Redd Foxx doesn't get to leave much of a swan song here. He has some back-and-forth with Resse which could have been some great stuff. Nope. Murphy wastes another opportunity again here.<br /><br />Murphy's Quick is charismatic and likable. But those moments are few and far between for sure. Murphy has never looked better and never been duller. His character made me laugh twice throughout the whole movie.<br /><br />Stan Shaw's boxer with a horrible speech impediment isn't just painful and embarrassing, it's annoying. There's more to comedy than simply showing something unpleasant. You have to incorporate some kind of light touch and funny situation. Watching him strain even the some of the easiest words just makes us feel sorry for him and annoyed with Murphy.<br /><br />Can Murphy write a screenplay? Well there was "Raw," but that was really stand-up material. He wrote the outline for "Boomerang" and "Coming to America" for sure. But her didn't have the last word there. Maybe a team of ER-like script doctors could've revived this one.<br /><br />Murphy's direction is so slow and quiet, you'd swear he was asleep at the wheel some of the time. He has too many static shots and doesn't seem to know how to build and release suspense. On some level, I think Quick is the real Eddie Murphy. Angry, young, hot-headed and ambitious. But occasionally charming. Now if he were only funny sometime.<br /><br />There's a scene in which Murphy has a femme fa-tale in bed who plans to make love with him and kill him. You can probably guess how it turns out. Like everything else in the movie, this could have been better, but <br /><br />"Surprisingly," Murphy has not directed another movie since (he got a Razzie nomination). And he no longer writes the finished draft for his films either (he WON the Razzie for writing this!) <br /><br />It's great to look at and the music is beautiful, and there are a few really nice scenes. But that just falls under the category of "gems among all the junk." Not enough of them.<br /><br />Couldv'e been. Shouldv'e been. Wasn't. Oh, well.<br /><br />by Dane Youssef