Ik heb deze film zojuist voor de zesde keer gezien, geloof ik. Ik zal hem ongetwijfeld nog vele malen zien. Dit is een van de briljantste Franse films die ooit zijn gemaakt. Hoewel de film mysterieus is, is het nog mysterieuzer wat er met de schrijver en regisseur, Gilles Mimouni, is gebeurd. Tien jaar lang heeft hij niet meer een film gemaakt, en dit was zijn enige. Het verhaal en de uitvoering van deze ingenieuze film zijn perfect, en het is duidelijk dat hij voortdurend hulde brengt aan zowel Hitchcock als Buster Keaton. De timing van de bewegingen is net zo zorgvuldig geregeld als de scène waarin de zijkant van een huis boven op Keaton valt in 'Steamboat Bill Junior', en hij maar een paar centimeter wordt gedood. In deze film bukken mensen, draaien zich om en lopen elkaar onverwachts voorbij, en als ze ook maar een seconde te laat waren geweest, zouden ze op elkaar zijn gebotst. De verhaallijn loopt dus op zo'n strak koord van toevallige gebeurtenissen dat je je ogen geen milliseconde van het scherm kunt afwenden, anders zie je iets cruciaals over het hoofd. De indringende, zij het opzettelijk herhaalde muziek van Peter Chase doet denken aan Hitchcocks _Vertigo_, en de hele film heeft dezelfde griezelige kwaliteit, maar terwijl Hitchcock één vrouw als twee vrouwen zag, heeft Mimouni twee vrouwen als één vrouw, waardoor de plot op zijn kop wordt gezet. Er zijn vluchtige verwijzingen naar andere Hitchcock-films, maar het is _Vertigo_ die centraal staat in de inspiratie voor deze film. Het thema lijkt oppervlakkig gezien obsessieve liefde, maar in werkelijkheid gaat de film over de magie van alledaagse toevallige gebeurtenissen, de onzichtbare draden achter het tapijt, het onuitsprekelijke. Alles is overladen met hartstochtelijke liefde en verlangen, maar het verlangen overstijgt zijn doel en worstelt naar iets achter en voorbij het doel. Daarom is het zo gemakkelijk over te brengen van Lisa naar Alice, als je beseft dat het Alice is die mysterieuzer is dan Lisa, en dat het Alice is die het Eeuwige Mysterie werkelijk belichaamt. De film wordt uiteindelijk 'gemaakt' door Romane Bohringer. Ze is zo fascinerend dat ze Monica Bellucci overtreft, en dat is een hele prestatie als je bedenkt dat Bellucci een onweerstaanbare schoonheid is, terwijl Bohringer wat de Engelsen 'kalm' noemen is. Romane Bohringer had zich in die tijd echter al meer dan meester gemaakt van de kunst van de 'persoonlijke dominantie', waarbij mooie meisjes aan de kant worden gezet en niet worden opgemerkt omdat Romane zo fascinerend is dat je je ogen niet van haar af kunt houden, zelfs niet om naar de mooie meisjes te kijken, en je uiteindelijk alleen maar aan haar kunt denken. De meesten van ons herinneren zich vast nog wel haar vader Richard Bohringer, die vele jaren geleden in bad naar de opera lag te luisteren in de film 'Diva'. Ik zou liever naar Romane kijken dan naar Richard die in bad ligt, maar er schijnt een of ander genetisch geheim te zijn dat fascinerend is, want Richard Bohringer is ook fascinerend en hij is niet eens een vrouw. Romane ziet eruit alsof ze een Anna Magnani kan worden als ze veel ouder is, en dat betekent dat ze een Oscar zal krijgen, als iemand tenminste nog een 'Rose Tattoo' voor haar kan schrijven. Het meisje heeft zoveel passie in zich dat ze de Seine in brand zou kunnen steken. Zou het niet geweldig zijn als zij en Julie Delpy een team zouden vormen? Deze film maakte prachtig gebruik van Parijse locaties. Maar waar is dat 'plein in het Luxemburg'? Het leek me Place Furstenburg. Misschien heb ik iets gemist. Ik moet de film nog zes keer zien, alleen maar om de precisie van de timing te bestuderen en te zien wie langs wie komt, en om er zeker van te zijn dat ik het goed heb. Het is allemaal net tien gigantische schaakspellen die geblinddoekt door een grootmeester worden gespeeld. Wat is het allemaal opwindend! Romane, je kunt altijd door mijn raam kijken! Mimouni, kom eens hier, laten we het hebben over onmogelijkheden, onwaarschijnlijkheden, toeval, synchroniciteit, alles wat er gebeurt dat onzichtbaar is en hoe het het zichtbare beïnvloedt. En weer hebben we hier de geest van Bretons roman 'Nadja' belichaamd in een groots Frans kunstwerk. Meer! Meer! Meer!
I just saw this film again, I believe for the sixth time. I will doubtless see it many more times. This is one of the most brilliant French films ever made. Although the film is mysterious, even more mysterious is what happened to the writer and director, Gilles Mimouni. For ten years he has not made another film, and this was his only one. The story and execution of this ingenious film are perfect, and it is clearly paying homage continually to both Hitchcock and Buster Keaton. The split-second timing of the movements is just as carefully controlled as the scene where the side of a house falls on Keaton in 'Steamboat Bill Junior', and he is only not killed by inches. In this film, people stoop and turn and pass one another unawares, and if they had been one second off, they would have collided. The storyline thus walks a tightrope of chance events to such an intense degree that you cannot take your eyes off the screen for even a millisecond, or you will miss something crucial. The haunting, albeit intentionally repetitive, music by Peter Chase is reminiscent of Hitchcock's 'Vertigo', and the whole film has the same eerie quality, but whereas Hitchcock had one woman be two women, Mimouni has two women be one woman, thereby inverting the plot structure. There are passing references to other Hitchcock films, but it is 'Vertigo' which is central to the inspiration of this film. The theme may seem superficially to be obsessive love, but the film is really about the magic of everyday chance events, the invisible threads behind the tapestry, the ineffable. Everything is hyper-charged with passionate love and desire, but the desire transcends its object and struggles towards something behind and beyond the object. That is why it is so easily transferable from Lisa to Alice, when it is realised that it is Alice who is more mysterious than Lisa, and it is Alice who truly embodies the Eternal Mystery. The film is ultimately 'made' by Romane Bohringer. She is so fascinating that she outshines Monica Bellucci, which is really something to pull off, considering that Bellucci is a knockout beauty, whereas Bohringer is what the English call 'plain'. However, Romane Bohringer had even at this early date more than mastered the art of 'personality dominance', whereby beautiful girls fall by the wayside and don't get noticed because Romane is being so fascinating you can't take your eyes off her long enough even to look at the beautiful girls, and you end up only thinking of her. Most of us remember, I'm sure, her father Richard Bohringer lying in a bathtub listening to opera in the film 'Diva' many years ago. I would rather watch Romane than Richard lying in a bathtub, but there seems to be some genetic secret to being fascinating, because Richard Bohringer is spellbinding too, and he isn't even a woman. Romane looks as if she may turn into Anna Magnani when she is much older, and that means she will get an Oscar, if someone can only write another 'Rose Tattoo' for her. The girl has so much passion inside her, she could set the Seine on fire. Wouldn't it be wonderful if she and Julie Delpy teamed up? This film made wonderful use of Paris locations. But where is this 'square in the Luxembourg'? It looked like Place Furstenburg to me. Maybe I missed something. I must watch the film another six times, just to study the precision of the timing and who brushes past whom, and make sure I've got it right. The whole thing is like ten gigantic simultaneous chess games played blindfolded by a grandmaster. How thrilling it all is! Romane, you can look through my window anytime! Mimouni, come on over, let's discuss impossibilities, unlikelihoods, coincidence, synchronicity, everything that is going on that is invisible and how it effects the visible. And once again, we have here the spirit of Breton's novel 'Nadja' embodied in a great French work of art. More! More! More!