De SF-premisse is niet uniek (hoewel dat in die tijd wel zo was), maar de focus is heel anders dan in andere kunstmatige realiteitsfilms. Vooral in het eerste deel is het een gedetailleerde misdaadfilm, die de SF-premisse gebruikt om een ongewoon misdaadverhaal te vertellen waarin de gedwongen rechercheur een mysterie probeert op te lossen met behulp van verdwijnende personages en onbehulpzame getuigen die niet hoeven te liegen om onbehulpzaam te zijn. In plaats van een onbetrouwbare verteller hebben we een onbetrouwbare wereld.<br />In het tweede deel volgen we de strijd van de hoofdfiguur om zijn verstand te bewaren en wordt het meer een psychologisch onderzoek van een personage in een extreme situatie. Hij weet dat zijn bestaan niets anders is dan elektrische impulsen, maar hoe gaat hij met die kennis om? Hij weet dat er een wereld is die echter is dan de zijne, maar hij zit gevangen in een kunstmatige wereld, een wereld waar niemand hem kan begrijpen. Het probleem om te denken dat je iets essentieels weet over de wereld die niemand anders kent of wil geloven, is een zeer reëel probleem waarmee velen van ons zich kunnen identificeren. Voor mij vervoert de film deze hopeloosheid heel goed, met zijn naargeestige, kunstmatige atmosfeer die ook de feitelijke kunstmatigheid van de filmwereld ondersteunt.<br /><0x3E> Afgezien van 'The Matrix' of 'The Thirteenth Floor' Het gaat er niet om dat het boek een gevoel van ontzag opwekt voor de kunstmatige realiteit van het verhaal, maar het richt zich vooral op de psychologische aspecten. Filosofie is alleen tot zover interessant omdat bepaalde filosofische concepten essentieel zijn voor de manier waarop het personage de wereld ervaart.<br />Het verhaal is aan de ene kant langer dan nodig is (wat geen probleem is als je er net zo door geboeid bent als ik) en deel 2 is vrij kort.
The SF premise isn't unique (although it pretty much was back then), but the focus is a completely different one than in other artificial reality films. Especially during the first part it is an elaborate crime picture, that uses the SF premise to tell an unusual crime story in which the forced detective tries to solve a mystery with the obstacle of vanishing characters and unhelpful witnesses who don't have to lie to be unhelpful. Instead of an unreliable narrator we have an unreliable world.<br /><br />In part two we follow the main character's struggle for sanity and it turns more into a psychological examination of a character in an extreme situation. He knows his very existence is nothing more than electrical impulses, how does he deal with this knowledge? He knows that there is a world that is more real than his, but he is trapped in an artificial world, a world where nobody can understand him. The problem of thinking of knowing something essential about the world that nobody else knows or wants to believe is a very real one that many of us can identify with. For me the film transports this hopelessness very well, with its dreary, artificial atmosphere which also supports the factual artificiality of the film's world.<br /><br />Other than 'The Matrix' or 'The Thirteenth Floor' it's little concerned with evoking a sense of awe for its artificial reality plot, instead it very much focuses on the psychological aspects. Philosophy is only in so far interesting in that certain philosophical concepts are essential in how they shape and alter the character's perception of the world.<br /><br />Arguably it is longer than it has to be (which isn't a problem if you are as captivated by it as I was) and part 2 runs pretty low on steam.