Ik heb me vreemd genoeg tot deze film aangetrokken gevoeld sinds ik hem ergens in het begin van de jaren tachtig op Showtime heb gezien. Ik zeg vreemd omdat het nogal een bespottelijk stukje softcore is, een genre waar ik niet bijzonder in geïnteresseerd ben. De dialoog is pompeus en absurd filosofisch (wat ongetwijfeld alleen te begrijpen is voor Frans-Italiaanse producenten) en de plot is volkomen irrelevant. Wat het wel bereikt, is een heerlijk hypnotiserende en door en door aangename stemming. Het decor (de prachtige Filippijnen), de naaktheid in softfocus en de prachtige score dragen allemaal bij tot een vreemde en buitengewoon kijkbare oefening in een soort film die tegenwoordig zelden wordt gezien. Het is werkelijk een van mijn grote'schuldige genoegens'. Ik had het geluk dat ik het op een oude laserdisc vond en ik heb er vaker naar gekeken dan volgens mij gezond is. Een waardevol moodboard.
I've been strangely attracted to this film since I saw it on Showtime sometime in the early 80's. I say strangely because it is rather a ludicrous bit of soft-core fluff, a genre I'm not particularly interested in. The dialogue is pompously and nonsensically philosophical (making sense, no doubt, only to it's Franco-Italian producers)and the plot completely extraneous. What it does achieve is a wonderfully hypnotic and thoroughly pleasant mood. The scenery (the beautiful Philippines), soft-focus nudity and wonderful score all contribute to a strange and extremely watchable exercise in a sort of film making seldom seen today. It is truly one of my great "guilty pleasures". I was fortunate enough to find it on an old laserdisc and have watched it more times than I think is healthy. A worthwhile moodpiece.