Al degenen die de Soprano's bekritiseren vanwege hun stereotiepe weergave van de Italianen, hebben niets gezien tot ze eens goed hebben gekeken naar deze vette gangsterfilm, die zich richt op een gezin dat zo irritant is dat je bijna zou willen dat het uit elkaar wordt gescheurd.<br />De ouders van dit gezin zijn niet zo erg, maar hun twee zoontjes <0xE2><0x80><0x93> een onuitstaanbaar rotjoch en een snoezig snoesje <0xE2><0x80><0x93> zijn onuitstaanbaar, terwijl hun oudere nietsnut van een zoon en de snoezige dochter waardig strijden om de minachting van het publiek. Maar de opa van hen allemaal is, nou ja, opa. Zoals in Chic Sale (in de volledige 'Dag-nabbit!'-modus) fungeert hij als moreel kompas in de films, waarbij hij voor de goede orde een hoop tirades afsteekt over'smerige, smerige buitenlanders'. Geen wonder dat de acteurs uit die tijd, die slechteriken speelden, de grote sterren werden.<br />Niet dat er onder de misdadige acteurs briljante prestaties te vinden zijn, maar ze stellen zich in elk geval beter op dan de sarrende familie Leeds. De incompetente politiemensen krijgen niet eens genoeg tijd op het witte doek om de boel nog verder te verzieken. Alleen Walter Huston, de officier van justitie, verhoogt het clichématige materiaal in zijn vergeefse pogingen om deze uilskuikens wat nuchterheid bij te brengen.<br />De film verdient de eer dat hij zo vroeg is opgenomen in wat een heel populaire formule zou blijken te zijn om getuigen het zwijgen op te leggen, en dat is ook zo.' Het is een huiveringwekkende weergave van de keiharde onderwereldlevenswijze, maar er zijn gewoon betere - en minder xenofobische - voorbeelden in dat genre.
All those who criticize The Sopranos for its stereotypical portrayals of Italians haven't seen anything until they've gotten a good look at this cornball gangster film which focuses on a family so irritating, you almost want them to be rubbed out.<br /><br />The parents in this clan aren't so bad, but their two little boys--one a total brat, one cloyingly cutesy-poo--are insufferable, while their older good-for-nothing son and Pollyanna daughter ably compete for audience contempt. But the granddaddy of them all is, well, Granddaddy. As played by Chic Sale (in full "Dag-nabbit!" mode) he serves as the films moral compass, throwing in lots of diatribes about "dang, dirty foreigners" for good measure. If these are the good guys, it's no wonder the actors of that era who played baddies became the big stars.<br /><br />Not that there are any stellar performances to be found among the criminal actors, but they at least acquit themselves better than the grating Leeds family. The incompetent police officers aren't even given enough screen time to bring things down any further. Only Walter Huston, as the district attorney, elevates the cliché-riddled material in his futile attempts to breathe some levelheadedness into these dolts.<br /><br />The film deserves credit for being an early entry in what would prove to be a very popular silencing-the-witness formula, and it doesn't flinch in its depiction of the hard-bitten underworld lifestyle, but there are quite simply better--and less xenophobic--examples in the genre.