Het is lang geleden dat ik naar een film ben geweest die zo slap en saai was als deze. Het is één ding om een traag tempo te hebben waarin personages op een progressieve manier worden ontwikkeld, of een aspect van de film dat duidelijk wordt versterkt door een dergelijk tempo (zoals 'Verdwenen in vertaling'). Maar er is een verschil tussen een langzame voortgang en regelrechte vertraging, zoals in deze film. Aan de blik op Helen Mirrens gezicht te zien moet ze van streek zijn geweest door de verdwijning van haar man! Verrassing, verrassing! Wat een fantastisch creatief moment was de ontmoeting van de minnares en haar echtgenote. (sarcasme) En wat een geweldige manier om het hele verhaal aan het eind in elkaar te laten storten. Echt een meesterwerk.
It has been a long time since I have been to a movie as lame and boring as this one. It is one thing to have a slow pace where characters are being developed in a progressive way, or some aspect of the movie clearly is enhanced by such pacing (such as 'Lost in Translation"). However, there is a difference between slow progression and outright stalling, as happened in this one. I guess from the look on Helen Mirren's face she must have been distraught by the disappearance of her husband!! Surprise, surprise!! What a marvelously creative moment the meeting of the mistress and wife was.(sarcasm) And what a great way that the whole story fell apart at the end. Truly a masterpiece.