Hoewel ik geen grote Coen-fan ben, ben ik wel een bewonderaar van hun donkere humorfilms als 'Fargo' en 'Miller's Crossing'. Ik ben veel minder onder de indruk van hun andere komische film, _goofy-camp_ (of is dat _Camp Goofy_?) Helaas valt 'O Brother, Where Art Thou' in de laatste categorie en is het niet eens zo goed als 'The Big Lebowski' of 'The Hudsucker Proxy'. Homer is net als zijn Homerische naamgenoot en heeft als zijn 'echte' doel de terugkeer naar huis om te voorkomen dat zijn vrouw Penny met een huwelijkskandidaat trouwt. Natuurlijk ontdekken we pas lang nadat het ons niets meer kan schelen dat de Clooney/Ulysses-personage dat echt wil. En wat heeft Homer te maken met 'Cool Hand Luke'-bendes, Ku Klux Klan-bijeenkomsten <0xC3><0xA0> la 'Indiana Jones'-cultusbijeenkomsten, het vocabulaire van een geroyeerde advocaat, een talent voor country-and-grass-zang, een relatie met Baby Face Nelson, een haarstukje van Clark Gable en andere willekeurige karaktertrekken en ontmoetingen? Dat laat ik aan anderen over.<br />De Ja, kijkers die bekend zijn met de kleine, komische klassieker van Sturges, zouden het misschien wel amusant vinden om de titel te herkennen van de sociaal bewuste depressiefilm die Sullivan in de steek laat in de hoop er een te maken. En misschien zouden ze zelfs wel een beetje geamuseerd zijn door een paar scènes met springende goederenwagons en een kettinggang die een film in beeld brengt. Maar wat dan nog? De gebroeders Coen lijken niets toe te voegen te hebben aan de kritische discussie over de functie van kunst in een tijd van kunstvoor-het-kunstgedoe. Ze behoren duidelijk tot de vroegere school, maar dat lijkt de verwijzing niet in het minst te motiveren. Is het een eerbetoon? En zo ja, waarom maken ze het dan? Ik vind postmoderne popcultuur-verwijzingen en tekstuele toneelstukken net zo leuk als ieder ander, maar het is een stuk leuker als het iets oplevert wat op zijn minst tonisch, zo niet thematisch consistent is en niet zomaar een willekeurig mengsel is.<br />Dit scenario is gewoon een stomme puinhoop. Het enige consequente, en voortdurend aangename, element is de folk/countrymuziek soundtrack. Die heeft niet veel te maken met Homer of Preston Sturges, maar gezien de rest van de film is dat waarschijnlijk maar goed ook. Aan de andere kant raad ik aan om de toegangsprijs van de soundtrack-cd te gebruiken.
Although not a big Coen brothers fan, I am an admirer of their dark humor films like 'Fargo' and 'Miller's Crossing.' I have been much less impressed by their other comic mode, goofy-camp (or is that Camp Goofy?) Unfortunately, 'O Brother, Where Art Thou?' falls into the latter category and isn't even as good as 'The Big Lebowski' or 'The Hudsucker Proxy.'<br /><br />'O Brother' is basically an episodic series of in-jokes without much point, and not all that much humor or cleverness either. As most reviewers have noted, the film's plot is very loosely  and, as far as I could tell, quite arbitrarily  based on The Odyssey. Its main character, Ulysses Everett McGill (George Clooney), is an 'adventurer' like his Homeric namesake and has as his 'real' goal the return home to prevent the marriage of his wife Penny to a suitor. Of course, we don't discover that this is what the Clooney/Ulysses character really wants until long after we've stopped caring. And what does Homer have to do with "Cool Hand Luke" chain gangs, Ku Klux Klan meetings a la "Indiana Jones" cult gatherings, a disbarred lawyer's vocabulary, a talent for blue-grass country music singing, an association with Baby Face Nelson, a Clark Gable lookalike hairdo, and other random and sundry character traits and encounters? I leave that for others to discern.<br /><br />The allusion to Preston Sturges' 'Sullivan's Travels' in 'O Brother's' title is equally pointless. Yes, viewers familiar with the Sturges minor screwball comedy classic might find it mildly rewarding to recognize the title of the socially conscious Depression movie Sullivan abandons Hollywood and comedy hoping to make. And they might even be mildly amused by a couple of shot/scene riffs (e.g. hopping freight cars, and the chain gang shuffle into view a movie). But so what? The Coen brothers don't seem to have anything to add to the art-for-art's-sake versus moral high seriousness critical debate about the function of art. They obviously fall into the former school, but that doesn't seem to motivate the reference in the slightest. Is it an homage? If so, why make it? I like post-modern pop culture reference and textual play as much as the next person, but it's a lot nicer when it amounts to something at least tonally, if not thematically, consistent  and not just an arbitrary concoction.<br /><br />This screenplay is simply a silly mess. The only consistent, and consistently pleasing, element is the folk/country music soundtrack. It doesn't have much to do with Homer or Preston Sturges, but, considering the rest of the film, that's probably a good thing. On the other hand, I'd recommend using the price of admission on the soundtrack CD.