'Frenzy' is door de meeste critici met spot begroet toen het voor het eerst verscheen en heeft onlangs de ronde gedaan op de Britse televisie. Ik herinner me dat ik het in de oorspronkelijke vertoning zag en toen dacht dat als Hitchcock een of andere bekentenis over zijn ingebakken vrouwenhaat op het witte doek wilde laten zien, hij geen smeriger voertuig had kunnen vinden om dat te doen.<br />Maar de tijd verandert het perspectief, en wat in 1972 misselijkmakend slecht was, zou na al die jaren misschien een herwaardering waard zijn.<br />Zou... maar niet. 'Frenzy' is droesem. De droesem van een ouder wordende regisseur die wanhopig de artistieke vrijheid van het filmen in de jaren zeventig wilde uitbuiten zonder te beseffen dat vrijheid zijn eigen verplichtingen met zich meebrengt <0xE2><0x80><0x93> met name de noodzaak om je werk integer te houden.<br />Er is hier niets te vinden. En er is ook niet veel bewijs van de eerdere briljantheid van de regisseur <0xE2><0x80><0x93> de overgang van impliciet tintelende ruggengraat naar weerzinwekkend expliciet is niet schokkend en voor een oppermachtige stylist ook niet stijlvol: het is gewoon banaal (de verlengde moordscène is precies dat: verlengd, zonder tempo, zonder reden, met geen ander doel dan het goedkoopste regisseursinstinct om te lijken op een hedendaagse kunstenaar als, laten we zeggen, die andere gevierde beoefenaar van goedkope goorheid, Michael Winner). En het gaat van kwaad tot erger, met dialogen die elke menselijke oorsprong tarten (niet in de laatste plaats de bespottelijke afleidingsmanoeuvre naar het huiselijk leven van onze dierbare inspecteur van politie, en de kookkunst van zijn vrouw).<br />Misschien is de scène die het best 'Frenzy' samenvat (en die de meest expliciete aanklacht van Hitchcocks personage is) de rammelende conversatie tussen twee advocaten in een bar, waar ze het over de seriemoorden hebben en het er dan over eens zijn dat de vrouwen in elk geval eerst een leuke tijd hebben gehad door verkracht te worden. Het was gewoon Hitchcock, die een weerspiegeling van zijn eigen vervormde spiegel op het leven door de structuur van de film liet schijnen.<br />Het noemen van 'Frenzy', Hitchcocks laatste grote meesterwerk, verraadt weinig of geen inzicht in wat Hitchcock in feite had bereikt op het gebied van cinematografische trucage, cinematografische sensaties en oogverblindende cinematografische meesterschap.<br />'Frenzy' is daarom nu wat het altijd is geweest: een goedkope, gemene en gierige film die geen van de betrokkenen een dienst bewees, of de nagedachtenis van een filmmaker die in zijn tijd in Hollywood werkelijk een van de grootste was die ooit heeft bestaan.
Greeted with derision by most critics when it first appeared, 'Frenzy' has recently done the rounds of UK TV. I remember seeing it on its original release, and thinking then that if Hitchcock wanted to parade some kind of screen confession about his ingrained misogynism, he couldn't have found a nastier little vehicle to do so.<br /><br />But Time alters perspective, and so what was nauseatingly bad in 1972 might, all these years later, be worthy of upward re-evaluation.<br /><br />Might. . . but not. 'Frenzy' is dross. The dross of an ageing director who desperately wanted to exploit the artistic freedom of 70s movie making without seeming to realise that freedom imposes its own obligations -- notably, the need to bring integrity to one's work.<br /><br />There's none here. And not much evidence of the earlier directorial brilliance, either -- the switch from spine-tingling implicit to odious explicit is neither shocking nor, for a supreme stylist, stylish: it's just banal (the prolonged murder scene is precisely that: prolonged, without pace, without reason, without purpose other than the cheapest of directorial desires to appear as contemporary an artiste as, say, that other acclaimed practitioner of cheap sleaze, Michael Winner).<br /><br />And it goes from bad to worse, with dialog that defies any human provenance (not least in the ludicrous diversion into the Home Life of Our Dear Wooden Inspector, and his wife's cooking).<br /><br />Perhaps the scene that best sums up 'Frenzy' (and endures as the most explicit indictment of Hitchcock's persona) is the clunking exchange between two lawyers in a bar, where they discuss the serial killings and then agree that at least the women had a good time first by being raped.<br /><br />I remember my revulsion at that scene back in '72, and it's still undimmed, because this wasn't Hitchcock being clever, or sardonic, or trying to make some universal point (big themes, big truths, were not Hitchcock's forte, nor personal preference.) It was just Hitchcock, allowing a reflection of his own distorted mirror on life to shine through the texture of the movie.<br /><br />Calling 'Frenzy' Hitchcock's last great masterpiece is to betray little if any understanding of just what Hitchcock actually achieved in the way of cinematic trickery, cinematic thrills, and dazzling cinematic mastery.<br /><br />'Frenzy' is therefore now what it always was: a cheap, nasty, and ham-fisted movie that did no service to any of those involved, or to the memory of a film-maker who really was, in his Hollywood days, one of the greatest there has ever been.