Ik neem aan dat ik deze film even goed vind als alle andere die ik ken; hij is niet volmaakt, maar onder de titel 'De veramerikanisering van Lily' zou ik willen zeggen dat deze charmante en gedenkwaardige semi-muzikale satire meer werd gewaardeerd en nog steeds geliefd was bij degenen die de speciale, door Blake Edwards ontwikkelde geest van zachtmoedigheid, gevatte humor en solide verhaallijn herkenden. De onwaarschijnlijk maar verrukkelijke verhaallijn volgt Lili Smith, een spionne van het marginale type voor de Duitsers in een veel eenvoudiger en minder zwart-wit oorlog; Lili Schmidt speelt de rol van Smith en helpt haar oom, die ook vaderlandslievend is, voor Duitsland maar niet wreed of politiek, alleen maar opportunistisch. Lili's doelwit is William Larrabee, een charismatische Amerikaanse squadronleider die haar waardevolle informatie kan verschaffen. De plot wordt ingewikkelder als Lili verliefd wordt op Larrabee, haar ogen opendoet voor de gevolgen van haar rol als spion, de gevolgen ziet van een gevecht op gewonde mannen in een ziekenhuis en beseft wat het zou kunnen betekenen voor zijn mannen die ze heeft ontmoet en die ze aardig vindt. Ze wordt jaloers op een rivaal vanwege Larrabees genegenheid, beseft dan dat ze niet langer kan doen wat ze heeft gedaan en geeft het spionnenvak op. Het logische einde van de film komt als de verschrikkelijke Tweede Wereldoorlog is afgelopen en ze in een verduisterde bioscoop het herkenningsmelodietje van de film zingt, 'Wishing', een voor een. Het eskader van Larrabee, met inbegrip van haar minnaar zelf, verschijnt en geeft te kennen dat ze haar en hun vroegere tegenstanders hebben vergeven; en zelfs oom Kurt zingt enthousiast 'It's a Long To Tipperraree', om aan te geven dat alles weer goed is met de wereld. Dit is een gewaagd en soms briljant idee, geschreven door de regisseur Blake Edwards en William Peter Blatty van de roemruchte 'John Goldfarb'-film; en het is een verrukkelijk verhaal. Larrabee's eskader, met inbegrip van een beschonkene die blijft doorzakken en andere beminnelijke types, bevolken deze levendige film; en de sfeer van deze stijlvolle en schitterende film is bijna episch, zowel in zijn omvang als in zijn uitwerking. De eer gaat naar Jack Bear en Donald Brooks voor hun creaties, Reg Allen en Jack Stevens voor de decors, Fernando Carrère voor een ander prachtig productieontwerp, Henry Mancini voor zijn gevoelige en passende muzieknoten, en naar Russell Harlan voor zijn schitterende filmografie. In de prachtige opnamen zijn de voornaamste acteurs Julie Andrews als Lili, Rock Hudson als Larrabee, Keremy Kemp die uitmuntend speelt als Lili's oom Kurt, Michael Witney, Lance Percival als de beschonken piloot, de beeldschone Gloria Paul als Lili's stripteaserivaal, en vele andere voortreffelijke acteurs in kleinere rollen. Het valt niet mee om genoeg aardige dingen te zeggen over het tempo of over de slimheid van de net-dit-gedeelte-van-de-grote-komedie; dit element wordt door Edwards geïntroduceerd om de verschrikkingen van de werkelijke oorlogvoering weg te nemen, zoals de bijna komische-opera-benadering waarmee mensen in een onschuldiger tijdperk van de menselijke beschaving oorlog voerden. Deze komedie helpt ook de weg te bereiden voor Lili's bekering van kritiekloze aanvaarding van een plicht aan de Duitse staat tot aanvaarding van de realiteit van wat ze doet en wat ze mogelijk aanricht. Dit is een zeldzame 'levenservaring'-film over Lili's 'Amerikanisering', haar overtuiging dat ze in de echte wereld leeft en vervolgens onder andere mensen voordat er een tragedie kan plaatsvinden. Het is fascinerend, vind ik, en in veel opzichten mooi. Ik beschouw het als Blake Edwards' meesterwerk van regie; en onder de titel 'De veramerikanisering van Lili' geloof ik dat het zonder enige verandering herkend zou kunnen worden als het gepolijste saffier van een film die het naar alle maatstaven die ik ken is.
I suppose I like this film as well as any I know; it is not perfect, but under the title "The Americanization of Lily" this charming and memorable semi-musical satire might I suggest have been appreciated more, and still loved by those who recognized its special Blake Edwards'-produced spirit of gentleness, clever humor and solid narrative. The improbably but delightful story-line follows Lili Smith, a fringe-type spy for the Germans in a much simpler and less black-and-white war; Lili Schmidt passing as Smith is helping her Uncle who is patriotic too, for Germany but neither cruel nor political, merely opportunistic. Lili's target is William Larrabee, a charismatic U.S. squadron leader who can supply her valuable information. The plot thickens comes when Lili falls in love with Larrabee, has her eyes opened to the consequences of her playing spy, and sees the effects of combat on wounded men at a hospital and realizes what it might mean to his men whom she has met and likes. She gets jealous of a rival for Larrabee's affections, then realizes she can no longer do what she has been doing and gives up the spy business. The logical end of the film comes when after the terrible WWI has ended, as she sings the theme song of the film, "Wishing" in a darkened theater, one by one the members of Larrabee's squadron appear, including her lover himself, indicating they have forgiven her and their former opponents; and even Uncle Kurt enthusiastically joins in the singing of "It's a Long To Tipperraree", to indicate all is well with the world again. This is an audacious and sometime brilliant story idea, written by director Blake Edwards and William Peter Blatty of "John Goldfarb" fame; and it is a delightful narrative. Larrabee's squadron, including an inebriate who keeps crashing and other lovable types populate this lively film; and the feel of this stylish and glowing film is almost epic, both in its scope and realization. Credit must go to Jack Bear and Donald Brooks for their costume creations, Reg Allen and Jack Stevens for sets, Fernando Carrere for another beautiful production design, Henry Mancini for his sensitive and appropriate musical score, and to Russell Harlan for his shining cinematography. In the beautiful footage, the principal actors are Julie Andrews as Lili, Rock Hudson as Larrabee, Keremy Kemp outstanding as Lili's Uncle Kurt, Michael Witney, Lance Percival as the inebriate pilot, gorgeous Gloria Paul as Lili's stripteasing rival, and many other fine actors in smaller parts. It is hard to say enough nice things about the pace, or the cleverness of the just-this-side-of broad comedy; this element is introduced by Edwards to leaven the horrors of actual warfare, to example the almost comic-opera approach with which men made war back in a more innocent-minded era of human civilization.. This comedy also helps prepare the way for Lili's conversion from uncritical acceptance of a duty to the German state to acceptance of the reality of what she is doing and potentially what she may be causing. This is a rare "sense-of-life" film about Lili's "Americanization", her assertion of herself in the real world and then among others before tragedy can happen. It is haunting, I find, and beautiful in many ways. I consider it to be Blake Edwards'masterpiece of directing; and under the title "The Americanization of Lili" I believe with hardly any changes it might have been recognized as the polished sapphire of a film it is by every standard I know.