Luscious Candace Bergen als een preutse victoriaanse schoonheid, ontvoerd door Sean Connery als een duivelse sjeik uit de woestijn! Hoe kun je zoiets verkeerds doen? Hoe? O, laat ik de mogelijkheden even op een rijtje zetten! De aardse, primitieve Sean Connery, precies de juiste man om een broze, stijlvolle schoonheid als Candace te temmen, is... nou ja, onderontwikkeld in die rol. Dat komt omdat hij, in plaats van een dialoog te voeren over de echte kwesties ('Jij bent een vrouw... ik ben een man!') onzin moet brabbelen over 'de wil van Allah' en 'de wind blaast het lot over het woestijnzand'. John Milius, een regisseur die meer bekendstaat om zijn aanbidding van naakte mannenlichamen en zijn brute militaire kracht dan om enig inzicht (of belang) in conventionele menselijke relaties, heeft een gekmakende manier om zijn woestijnminnaars weg te houden, telkens wanneer het ernaar uitziet dat Candace gekust gaat worden. In plaats van te kijken hoe de natuur haar loop neemt met twee fabelachtig aantrekkelijke mensen in een schilderachtig landschap, worden we getrakteerd op eindeloze (en ik bedoel echt HELEMAAL NIET) opnamen van Brian Keith die met zijn walrusachtige helikopters zwaait en zanderige preken afsteekt over de geneugten van het Teddy Roosevelt-zijn. Het windt me op zoals het liefdesverhaal tussen Candace Bergen en Sean Connery zou hebben gedaan... als het ooit echt was begonnen! Het vreemde is dat Milius het grootste deel van zijn tijd besteedt aan het opbouwen van personages en verhaallijnen die geen afronding hebben. Candace' twee kleine kinderen in het verhaal krijgen allebei meer tijd op het witte doek dan zij. Er zit geen humor, geen chemie, geen vonk in de dingen die haar in de woestijn overkomen. Tenzij je het grappig vindt dat haar haar na weken galopperen op een paard nog steeds perfect zit.<br />De enige 'echte' versie van Candace Bergen. Het moment in het verhaal waarop Candace Bergen's avonds laat haar dochtertje uit een diepe slaap schudt op zachte kussens en zegt: 'We moeten ontsnappen.' Het meisje draait zich om en antwoordt zonder aarzelen: 'Maar, moeder, ik sliep!' Die ene zin vat samen wat er eigenlijk ontbreekt aan het verhaal. Geen gevaar, spanning of geknetter in de verhaallijn van een gecultiveerde vrouw in gevangenschap. Zij (en haar kinderen) zijn allebei zo knus en goed verzorgd dat het moeilijk te geloven is dat iemand zich druk maakt over zijn lot.<br />Let wel, als Candace zelf die zin had gezegd, had het misschien beter gewerkt. Als de spanning te wijten was aan haar plezier in haar gevangenschap (of aan haar verrukking in de armen van Sean Connery) en aan haar schuldgevoel over alle ellende die door haar ontvoering was veroorzaakt, dan zou het verhaal wel wat spanning hebben gehad. Maar Milius gaat er op een vreemde manier van uit dat het publiek net zo opgewonden is als hij over de vraag of Teddy Roosevelt de kans zal krijgen zijn mannelijkheid op vijfduizend kilometer afstand te bewijzen. Uiteindelijk lijken de knappe dame en haar kinderen hem niets te kunnen schelen... en aangezien zij het middelpunt van het verhaal vormen, lijkt het hele verhaal nogal droog en eindeloos... als het brandende woestijnzand.
Luscious Candace Bergen as a prim Victorian beauty, kidnapped by Sean Connery as a devilish desert Sheikh! How can you go wrong? How? Oh, let me count the ways!!! Earthy, primitive Sean Connery, exactly the right man to tame a brittle, classy beauty like Candace, is . . . well, underwhelming in the role. That's because, instead of having dialog about the real issues ("you are a woman . . . I am a man!") he has to babble nonsense about "the will of Allah" and "the wind blows destiny across the desert sands." John Milius, a director known more for the worship of naked male bodies and brute military force than any insight (or interest) in conventional human relationships, has a maddening way of cutting away from his desert lovers every time it looks like Candace might get kissed. Instead of watching nature take its course with two fabulously attractive people in a picturesque landscape, we are treated to endless, (and I do mean ENDLESS) shots of Brian Keith flashing his walrus sized choppers and delivering gritty sermons on the joys of being Teddy Roosevelt. I have nothing against Teddy Roosevelt, but watching him test out his new rifle or make speeches about the heroic death of a big bear just doesn't excite me the way the love story between Candace Bergen and Sean Connery would have . . . if it had ever actually gotten underway! The weird thing is, Milius spends most of his time building up characters and story lines that have no resolution. Candace's two little children in the story both get more screen time than she does. There's no humor, no chemistry, no sizzle, in any of the things that happen to her in the desert. Unless you think it's funny that after weeks of galloping around on horseback her hair is still perfect.<br /><br />The only "real" moment in the story is when, late at night, Candace Bergen shakes her little daughter out of a sound sleep on soft cushions and says, "we must escape." The little girl turns over and, without missing a beat, replies, "but mother, I was sleeping!" That one line sums up what's really missing from the story. No danger, suspense, or sizzle in the basic story line, of a cultivated lady in captivity. She (and her children) are both so snug and well cared for that it's hard to believe anyone is worked up about their fate.<br /><br />Mind you, if Candace herself had said the line it might have worked better. If the tension came from her enjoyment of her captivity, (or her delight at being in the arms of Sean Connery) and her guilt about all the trouble being caused by her abduction, then the story would have had some tension. But Milius makes the odd assumption that the audience is just as worked up as he is over whether Teddy Roosevelt will get the chance to prove his manhood three thousand miles away. In the end the pretty lady and her children don't seem to matter worth a damn to him . . . and since they're at the center of the story the whole thing seems rather dry and endless . . . like the burning desert sands.