Wat we van Caravaggio weten, doet vermoeden dat hij een trotse vechtersbaas was met een gezond gevoel voor verantwoordelijkheid, die tussen hoeren, dieven en sjacheraars leefde en hen op het doek zette. De thema's van zijn werk waren seks, dood, verlossing, en bovenal het vinden van het heilige in het profane. Hij leefde in een tijd waarin homoseksualiteit een doodvonnis inhield en politieke intriges gewoonlijk dodelijke slachtoffers met zich meebrachten in een samenleving die werd gedefinieerd door de stelregel 'de jongen wurgen om de zuiverheid van zijn schreeuw'.<br />Je kunt het Derek Jarman niet kwalijk nemen dat hij filmt, of dat hij Caravaggio's schilderijen reconstrueert, en je kunt de man zeker niet ervan beschuldigen dat hij voor de homoseksualiteit terugdeinst. Maar eerlijk gezegd gaat Jarman nooit verder dan een karikatuur uit de jaren tachtig. De Italiaanse patronage wordt de Londense kunstscene uit de jaren tachtig, compleet met knappe obers en rekenmachines. Sean Bean is een sexy stukje Noord-Engelse ruigheid die zijn motor in de olie zet. Tilda Swinton voert een transformatie uit die een Mills & Boons waardig is ('Hé, juffrouw Lena, zonder die zigeunersjaal ben je mooi...'). Jarman geeft Caravaggio een bijzonder afgezaagd motief voor de moord, waardoor hij verbannen werd.<br />Dit had een verbluffende behandeling kunnen zijn van een man wiens leven gevaarlijk, opwindend, gewelddadig en decadent was, maar die niettemin de levens van gewone mensen verhevigde tot de status van De mooie lichamen van jonge jongens worden perfect weergegeven, maar nooit de mannen die ze bewonen. Jarman lijkt de Londense kunstwereld te satiriseren door die oppervlakkig en pretentieus te laten zien. Om Caravaggio en het Italië van de Renaissance te gebruiken, moet je een zijden beurs gebruiken om een varkensoor te maken. Eerlijk is eerlijk, deze film blijft visueel verbluffend, maar uiteindelijk net zo tweedimensionaal als de schilderijen die hij beschrijft.
What we know of Caravaggio suggests a strutting brawler with a healthy sense of entitlement who lived amongst whores and thieves and hustlers and put them on canvas. His works' themes were sex, death, redemption, above all, finding the sacred within the profane. He lived at a time where homosexuality carried a death sentence and political intrigue normally involved fatalities in a society defined by the maxim "strangling the boy for the purity of his scream".<br /><br />You can't fault Derek Jarman for his cinematography, nor his recreations of Caravaggio's paintings and you certainly can't accuse the man of shying away from the homosexuality. But frankly, Jarman never strays beyond 80s caricature. Italian patronage becomes the 80s London art scene complete with pretty waiters and calculators. Sean Bean is a sexy bit of Northern rough oiling his motorbike. Tilda Swinton performs a transformation worthy of a Mills and Boons ("Why, Miss Lena, without that gypsy headscarf, you're beautiful..."). Jarman provides Caravaggio with a particularly trite motive for the murder which left him exiled.<br /><br />This could have been a visually stunning treatment of a man whose life was dangerous, exciting, violent and decadent but who nonetheless elevated the lives of ordinary people to the status of Renaissance masterpieces, looked on by Emperors and Kings. Instead, what you get is Pierre et Gilles do Italy. The pretty bodies of young boys are shown to perfection, but never the men who inhabit them. Jarman appears to satirise the London art scene, showing it shallow and pretentious. To use Caravaggio and Renaissance Italy to make the point is to use a silk purse to make a pig's ear. In fairness, this film remains visually stunning, but ultimately as two dimensional as the paintings it describes.