Oké, laat ik beginnen met te zeggen dat ik over het algemeen niet zo van anime hou. Ik heb genoten van een paar van de veelbesproken 'klassieke' series, maar beschouw het medium als een geheel op precies dezelfde manier als ik de Amerikaanse televisie beschouw: namelijk dat ruim 90-95 procent ervan pure flauwekul is, terwijl de rest van 'aanzienlijk' tot 'fatsoenlijk' daalt. Aangezien dit het geval is, is het geen wonder dat ik niet hou van de zelfkritiek gevende parodieën daarbuiten. De meeste grappen snap ik niet, en het medium zelf oefent een zekere humor uit die me helemaal niet aanspreekt: luid, hyperactief, oppervlakkig en volkomen over de top. Dus toen ik op verzoek van een vriend naar deze serie begon te kijken, was ik na de eerste paar afleveringen voorbereid op een teleurstelling. Ik ging ervan uit dat de personages clichéfiguren uit afgezaagde verhaallijnen moesten voorstellen, en dat hun acties net zo satirisch moesten zijn. Ik kon wel een beetje zien waar het vandaan kwam, maar ik vond het niet zo slim <0xE2><0x80><0x93> een heleboel 'rare, met humor doorspekte middelbareschoolgrappen en gedoe, alleen doen we er nu ironisch over'. Ongeveer bij de derde aflevering veranderde mijn mening drastisch.<br />Op dat moment begonnen de sterke punten van deze serie zich te manifesteren. De grillen van de niet-chronologische volgorde van de episodes, het sardonische gevoel van zelfbewustzijn en, bovenal, de gevatte humor van een goed uitgevoerde, rechtschapen man.<br /><0x3E> In wat ik als een zeldzaamheid beschouw in welk medium dan ook, biedt deze serie goed doordachte, geestige interacties tussen personages die elkaars tegenpolen zijn. Hoofdpersoon Kyon's voortdurende gevoel van lichtelijk geërgerde berusting vormt de perfecte lijm voor de handelingen van Haruhi's titelpersonage, die een soort 'animistische' wapenfeiten verricht. Het is een breuk met de formule en het werkt ongelooflijk goed.<br /><0x3E> Op die sterke basis slaagt de serie er verder in met een werkelijk fenomenale aandacht voor details. Zoals ik al eerder heb gezegd, zijn de afleveringen niet chronologisch gerangschikt. Ik beschouwde dit aanvankelijk als een truc, maar het werkt verrassend goed. De chronologische opeenvolging van gebeurtenissen is logisch, maar de geijkte volgorde van de episodes volgt de traditionele structuur van het Aristotelische drama. De gekozen volgorde laat geen leemten in het verhaal open die niet door een simpele gevolgtrekking kunnen worden opgevuld (maar hoewel het mogelijk is te raden wat er in een ongeluchte 'voorafgaande' episode is gebeurd, voelt men zich toch verplicht om precies te zien hoe die gebeurtenissen zich ontvouwen), en voortreffelijke planning voorkomt gaten in de plot of tegenstrijdigheden. Ik keek deze serie voor de tweede keer meteen na de eerste keer af, en ik stond ervan te kijken hoe goed zelfs schijnbaar onbelangrijke gebeurtenissen met elkaar verbonden waren.<br />Het laatste punt wijst op de buitengewone aandacht voor details op elk gebied van de serie. De kwaliteit van de animatie is op belangrijke punten ook uitstekend. Zo is er bijvoorbeeld een muziekvoorstelling op het eind van de serie, waarin de personages daadwerkelijk een liedje spelen <0xE2><0x80><0x93> dat klinkt misschien triviaal, maar het onderbewuste effect van het kijken naar (filmkwaliteit) animatie, dat in feite overeenkomt met de soundtrack, is ongelooflijk.<br />Kortom, om de een of andere reden ben ik dol op deze serie. De aard ervan is iets waar ik over het algemeen een hekel aan heb, maar de uitvoering is zo uniek en goed uitgevoerd dat ik er niets aan kan doen.
Okay, let me start off by saying that, on the whole, I don't like anime very much. I've enjoyed a couple of the oft-cited "classic" series, but regard the medium as a whole in exactly the same way that I do American television: namely, that a good 90-95% of it is utter tripe, with the remainder falling anywhere from "watchable" to "decent." This being the case, it's no wonder that I don't like the self-deprecating anime parodies out there. I don't get most of the jokes, and the medium itself enforces a certain style of humor that doesn't appeal to me at all - loud, hyperactive, lowbrow, and completely over the top.<br /><br />So, when I started watching this series at the behest of a friend, I was primed for disappointment after the first couple of episodes. I figured that the characters were supposed to represent cliché characters from shopworn story outlines, and that their actions were supposed to be similarly satirical. I could kind of see where it was coming from, but didn't think that it was all that clever - lots of "wacky, fun-filled high-school shenanigans and goings-on, only now we're being ironic about it." At about the third episode, my opinion drastically changed.<br /><br />It was at that point that the strengths of this series started to manifest themselves. The quirks of the non-chronological episode order, its snarky sense of self-awareness, and, above all, clever humor with (gasp) a well-executed straight man.<br /><br />In what I consider to be a rarity in any medium, this show presents well-thought out, witty interactions between diametrically opposed characters. Protagonist Kyon's perpetual sense of vaguely annoyed resignation provides the perfect foil to the actions of title character Haruhi's generic "anime-like" exploits. It's a break from formula, and it works incredibly well.<br /><br />Based on that strong foundation, the series further succeeds with a truly phenomenal level of attention to detail. As previously stated, the episodes air out of chronological order. I considered this to be a gimmick at first, but it works surprisingly well. The chronological sequence of events makes sense logically, but the aired order of the episodes more closely follows the traditional structure of Aristotelian drama. The order chosen leaves no narrative gaps that cannot be filled by simple inference (but while it is possible to guess what happened in an unaired "preceding" episode, one still feels compelled to watch exactly how those events unfold), and superb planning prevents any plot holes or contradictions. I watched this series a second time immediately upon completing it the first time, and I was amazed at how well even seemingly inconsequential events were all tied together.<br /><br />The last point is indicative of the extreme attention to detail in every area of the series. While the stock "anime" character designs grate a bit, the background art is exquisite, realistically rendered based upon actual photographic references. Animation quality is also excellent at important points. For example there is a musical performance late on in the series in which the characters are shown actually playing a song - this may sound trivial, but the subconscious effect of watching (film-quality) animation which actually corresponds to the soundtrack is incredible.<br /><br />In short, I love this series for some reason. By its very nature it is something that I generally dislike, but its execution is so unique and well-carried out that I can't help it.