Het verbaast me niet dat de gebruikerscommentaren op deze film vol dweperige onzin staan, zoals dat deze film 'bevestigt dat de liefde een weg zal vinden wanneer die voorbeschikt is'. Ik begin op deze manier, niet om een specifieke recensent te bekritiseren, maar omdat deze vermelding zo typerend is voor de hyperbolische, onkritische stroop die over deze film werd gegoten, nog voordat hij in de bioscopen was verschenen. Zelfs de beste films 'bewijzen' niets, en dat is ook niet de bedoeling. De beste films vermaken en vermaken de kijker, en 'De Engelse patiënt' voldoet aan beide criteria.<br />Ik herinner me de promotie van 'De Engelse patiënt' heel duidelijk: 'Van de producenten van 'Amadeus' en 'One Flew Over the Cuckoo's Nest'', verkondigde het groots. Een onwetende of onvoorzichtige toehoorder zou het cruciale woord 'producers' in deze onoprechte verklaring over het hoofd kunnen zien en de regisseur van 'The English Patient' ten onrechte in verband brengen met de waarlijk grootse regisseur, Milos Forman. Een dergelijke vergelijking is beledigend voor de herinnering aan de heer Forman.<br />Hoewel de roman van Michael Ondaatje, waarop de film is gebaseerd, een goed boek is, is het jammer dat de film geen enkele kwaliteit van het boek op enigerlei wijze weet vast te leggen. Afgezien van plotelementen die slechts toevallig lijken, vertoont de film weinig gelijkenis met de roman.<br />Ondanks twijfels die begonnen toen ik die schaamteloos misleidende promotie hoorde, ben ik de film in de bioscoop gaan zien. Terwijl de film zich ontvouwde, realiseerde ik me dat de weergave van de bijzondere magie van de roman had gefaald, dat de acteurs wel hun woorden kenden, maar niet hun personages, en dat hun personages vlak, saai en oninteressant waren. De film was een complete karikatuur van Ondaatje's roman, en een volkomen onvolgroeid filmequivalent van de ergste beschrijving.<br />Degenen die over deze film uitweiden, hebben de neiging met bijvoeglijke naamwoorden te spreken als'verstrooien', 'groots' en 'hypnotisch'. Nou, dat is het allemaal niet. In feite kan zelfs Ondaatjes prachtige roman niet worden omschreven als'verstrooien' of 'groots'. Hij kan worden omschreven als'magisch' en 'hypnotisch' - en toch zijn dat precies de eigenschappen die de film zo totaal niet wist over te brengen. Het is bijna alsof Minghella, als lezer, alles wat waardevol was in de roman volledig had gemist en alleen op celluloid een bleke, skeletachtige versie kon produceren, een versie die niet alleen de essentie van het verhaal miste, maar die zich ook op de verkeerde personages richtte. Hij produceerde een filmische vertaling die niet alleen geen respect had voor de metaforen van het verhaal, maar die ze ook niet scheen te kennen.<br />Minghella haalde de aandacht van Hana en Kip weg en richtte zich op de Patiënt en Katherine Clifton, waardoor hij niet alleen het verhaal als geheel miste, maar ook de 'essentie' ervan. <br /><br />Ralph Fiennes en Kristen Scott Thomas voerden een aantal nietszeggende, weinig inspirerende, nietszeggende, ongeëmotioneerde optredens op die duidelijk bedoeld waren om de kijker een grote, gedreven, hartstochtelijke liefdesaffaire voor te schotelen, maar die in feite alleen maar een onverklaarbare, plichtmatige verhouding tussen twee oppervlakkige, oninteressante echtbrekers tot gevolg hadden. Beide acteurs zijn lichamelijk en emotioneel ontoereikend en niet opwindend, en geen van beiden verschafte de kijker de grote emotionele reactie die kennelijk bedoeld was door Minghella's grandioze en overdreven presentatie.<br />De 'grote, meeslepende, David-Lean-achtige' kwaliteiten waarnaar de vele niet-discriminerende recensenten van deze malle film graag verwijzen, zijn er niet. De vergelijking met David Lean ('Dr. Zhivago') is ronduit beledigend voor weer een andere grote regisseur. Neem bijvoorbeeld de 'Patiënt'. De zandstorm is niet groots <0xE2><0x80><0x93> hij is niet eens overtuigend. Het daaropvolgende begraven van de personages in de auto en hun verschijning na de storm, die de kijker ongetwijfeld dramatisch en emotioneel zou raken, miste volkomen drama of emotie <0xE2><0x80><0x93> in feite, omdat hij zo overduidelijk zwak was, had hij iets komisch, terwijl komedie duidelijk niet op zijn plaats was.<br />Deze film faalde. Hij faalde als weergave van de roman, en hij faalde als film. Het schijnt het 'gezalfde Oscarvoertuig' te zijn geweest. Je kunt God op je blote knieën danken dat zelfs de gehypete Acadamy van Acadamy Street zo verstandig was om Frances McDormand de prijs voor de beste actrice van het jaar toe te kennen voor haar werkelijk verdienstelijke optreden in de werkelijk voortreffelijke film 'Fargo'. Er was geen enkele rol in de verfoeilijke 'English Patient' die niet g<0xC3><0xAA>nant overacteerde (Willem Dafoe) of werkelijk onopvallend, middelmatig acteerde (Fiennes en Scott Thomas).<br />Waarom deze niet-bestaande film een kring van fanatieke (en duidelijk smakeloze) volgelingen heeft weten te behouden, zal altijd een raadsel blijven. Gelukkig zal het zand van de tijd deze middelmatigheid van een film voorgoed begraven en zal hij gelukkig niet de kracht hebben zich ooit weer op te graven.
I am not surprised to find user comments for this film full of gushy nonsense, such as that this film "[proves] that when it is predestined, love will find a way." I begin in this way, not to criticize a specific reviewer, but because this citation so typifies the hyperbolic, uncritical treacle that was poured out over this film, even before it hit the theaters. Even the best of films do not "prove" anything, nor are they intended to. The best films entertain and move the viewer, and "The English Patient" fails on both criteria.<br /><br />I remember the studio's promotion of "The English Patient" very clearly: "From the producers of 'Amadeus' and 'One Flew Over the Cuckoo's Nest,'" it grandly announced. An ignorant or careless listener might miss the crucial word, "producers," in this disingenuous statement and mistakenly associate the director of "The English Patient," so very inappropriately, with the truly great director, Milos Forman. Such a comparison is offensive to the memory of Mr. Forman.<br /><br />While the novel by Michael Ondaatje upon which the film was based, is a good one, it is unfortunate that the film failed to capture any quality of the book in any way whatsoever. Aside from plot elements that seem only coincidentally similar, the film bears little resemblance to the novel.<br /><br />Despite misgivings which began when I heard that shamelessly misleading promotion, I went to see this film in the theater. As it began to unfold, I realized that the rendering of the novel's peculiar magic had failed, that the actors knew their words but not their characters, and that their characters were flat, dull, and unengaging. The film was a complete travesty of Ondaatje's novel and a completely still-born cinematic artifact of the worst description.<br /><br />Those who gush over this film are very apt to speak with adjectives like, "sweeping," and "grand," and "hypnotic." Well, it is none of those. In fact, not even Ondaatje's fine novel could be described as "sweeping" or "grand." It could be described as "magical" and "hypnotic" -- yet these are precisely the qualities that the film so utterly failed to deliver. It is almost as if Minghella had, as a reader, entirely missed what was valuable in the novel and could grind out on celluloid only a pale, skeletal version, a version that not only missed the spirit of the story, but that focused on the wrong characters. He produced a filmic transliteration that not only had no respect for story's metaphors but no apparent cognizance of them, as well.<br /><br />Minghella took the central focus away from Hana and Kip and put it on the Patient and Katherine Clifton, thereby missing the narrative trail of the novel as well as the "essence" of it.<br /><br />Ralph Fiennes and Kristen Scott Thomas put in unengaging, uninspiring, uninvolving, unemotional performances that were obviously intended to convey a great, driving, passionate love-affair to the viewer, but which in fact delivered only an inexplicable, perfunctory liaison between two flat, shallow, uninteresting adulterers. Both actors are physically and emotionally inadequate and unexciting, and neither performance provided the viewer with the great emotional response obviously intended by Minghella's grandiose and overblown presentation.<br /><br />The "grand, sweeping, David-Lean-like" qualities to which the many undiscriminating reviewers of this goofy film love to refer simply is not there. The comparison to David Lean ("Dr. Zhivago") is positively insulting to yet another great director. Take, for example, the "Patient's" sandstorm scene, which is no doubt one wherein these "grand, sweeping" qualities are believed to have resided (or should have resided): the sandstorm is not grand -- it is not even convincing. The subsequent burying of the characters in the automobile and their emergence after the storm, which no doubt was supposed to affect the viewer dramatically and emotionally, completely lacked either drama or emotion --in fact, because it was so patently weak, it had an air of comedy about it where comedy was clearly out of place.<br /><br />This film failed. It failed as a rendering of the novel, and it failed as a film. It seems to have been the "anointed Oscar vehicle" of the year (joining such over-trumpeted filmic slosh as "Kramer vs. Kramer" or "Terms of Endearment"). One can only thank God that even the hype-driven Acadamy<br /><br />had the good sense to present the Best Actress award to Frances McDormand for her truly deserving performance in the truly excellent film, "Fargo." There was not a single performance in the execrable "English Patient" that was not either embarrassingly horrid over-acting (Willem Dafoe) or truly forgettable, mediocre acting (Fiennes and Scott Thomas).<br /><br />Why this non-entity of a film retains a coven of fanatical (and clearly tasteless) devotees will remain a mystery. Fortunately, the sands of time will bury this mediocrity of a film permanently, and it will not, thankfully, have the strength ever to dig itself out.