Ik keek ernaar in de verwachting de gebruikelijke Britse stijfkoppige stereotypen te zien en tot mijn verbazing vond ik de dialoog opmerkelijk natuurlijk en met een vleugje zwarte humor. Het leek meer op _Eastenders Goes to Sea_ dan op _In Which We Serve_. De scènes tijdens de nadering en de aanval zijn opmerkelijk realistisch in hun weergave van een oorlogsschip en de stemming onder de bemanning (althans gebaseerd op mijn diensttijd in de jaren zeventig). Sommige van de wegwerpfrasen zijn heel geestig ('Ik ga niet naar de Band of Hope alleen maar om een of andere vettige frituurpan te plezieren!'). Het laat niet zien wat er met de Ierse stuurman en zijn bruid is gebeurd, of met de getatoeëerde onderofficier en zijn 'Ik hou van Arabella'-tatoeage!
I watched this expecting to see the usual British stiff upper lip stereotypes and was surprised to find the dialogue remarkably natural and tinged with black humour. It was more like Eastenders Goes to Sea than In Which We Serve. The scenes during the approach and attack are remarkably realistic in their depiction of a fighting ship and the stuff ups and banter among the ship's company (well at least based on my service in the 1970s). Some of the throwaway lines are very witty ("I'm not joining the Band of Hope just to please some greasy fish fryer!). My only complaint is that they didn't show what happened to the Irish coxswain and his bride to be, or the tattooed PO and his "I Love Arabella" tattoo!