Ik hoorde voor het eerst over deze film toen ik op internet op zoek was naar recensies van een andere Italiaanse horrorfilm, het contemporaine THE PERFUME OF THE LADY IN BLACK (1974; ik heb trouwens onlangs een R2 SE-dvd van Raro Video aangeschaft met de titel THE PERFUME OF THE LADY IN BLACK) waar in dezelfde trant wordt gesproken, maar ook even goed. Nu ik FOOTSTEPS met eigen ogen heb gezien, begrijp ik waar die recensent vandaan kwam, namelijk dat beide films gaan over de psychologische meltdown van hun vrouwelijke hoofdpersoon. Stylistisch gezien heeft deze film echter veel meer te danken aan de Arthouse-cinema dan aan iets anders in het bijzonder, het werk van Alain Resnais en Michelangelo Antonioni (en met name het laatste jaar in MARIENBAD IN 1961 en THE PASSENGER IN 1975 in respectievelijk); daarom wordt hij door sommigen ook wel 'dodelijk saai' genoemd, een epitheton dat vaak wordt gegeven aan zulke 'pretentieuze' (lees: cerebrale) kost!<br />Hoe dan ook, de film gaat over de zoektocht van een vrouw (Florinda Bolkan) om vast te stellen wat ze de afgelopen drie dagen heeft gedaan, waarvan ze zich niets lijkt te herinneren. Na een reeks cryptische aanwijzingen reist ze af naar het'mythische'. Op een gegeven moment komt ze op het eiland Garma (bijna overal in de buurt staan de al even fictieve namen Muda en Rheember) een aantal mensen tegen (onder wie Lila Kedrova, een aristocratische stamgast van het resort) die zich zogenaamd herinneren dat de heldin daar tijdens haar 'black-out' heeft gelogeerd! Het meest in het oog springend zijn echter een jongeman (Peter McEnery) en een klein meisje (Nicoletta Elmi, uit Mario Bava's BARON BLOOD uit 1972). De eerste lijkt altijd op het juiste moment op het toneel te verschijnen, terwijl de laatste Bolkan kennelijk verwart met een andere vrouw (met lang rood haar en een gemeen trekje!).<br />Hoewel het in wezen een stemmingsbeeld is, is het niettemin een pakkende puzzel: onvermijdelijk voltrekken zich vage gebeurtenissen in een weloverwogen tempo, waarbij een groot deel van de film' De kracht van de film zit'm in de opmerkelijke centrale vertolking (die gezien kan worden als een verlengstuk van Bolkans rol in de fraaie Lucio Fulci giallo A LIZARD IN EEN VROUWELIJKE SKIN VEN1971). Het valt echter niet te ontkennen dat de bijdrage van cinematografieker Vittorio Storaro (die een groot aantal zwierige camerabewegingen en een doeltreffend kleurenschema levert door oranje/rood/blauwe filters te gebruiken om sfeer te scheppen en een verzadigd beeld te creëren voor de desoriënterende, bizarre finale) en de passende melancholieke score van Nicola Piovani (de componist is tegenwoordig het bekendst van zijn Oscar-winnende werk over Roberto Benigni's Holocaust-thema-komedie LIFE IS BEAUTY IS MOOI VEN1997) daar ook aan bijdraagt). Het is de moeite waard om te bespreken hoe FOOTSTEPS in de versie die ik heb gezien werd gepresenteerd: tja, omdat het in zijn oorspronkelijke vorm kennelijk moeilijk te krijgen was (ik weet niet zeker of het hier wel of niet is opgenomen, behalve om te zeggen dat de film 89 minuten heeft geduurd terwijl de IMDb hem op 96 heeft gezet), is deze uitgave geplukt uit een tamelijk gehavende Engelstalige VHS (het kopiëren is verrassend goed, gezien de internationale cast) met verbrande Zweedse ondertitels op de koop toe (afgezien van het feit dat de DivX-kopie op een cruciaal moment in het verhaal rond de 82 minuten is bevroren)! Toch krijgen we een welkome bonus, d.w.z. een 9-minuten 'Highlights From The Soundtrack' in MP3-formaat.<br />'Ik besef dat ik...' De subplot van de maanmissie heb ik nog niet genoemd, want daar is Klaus Kinski's aanwezigheid beperkt tot: tussen twee haakjes, rond diezelfde tijd had hij een even korte, maar cruciale rol in een andere goede kunstzinnige thriller met sciencefictioninslag (en ook op een opvallende locatie) en wel LIFESPAN (1974). Terwijl ik naar de film lag te kijken, kon ik me niet voorstellen wat dat met de centrale plot te maken kon hebben <0xE2><0x80><0x93> behalve dan dat Bolkan het had over een steeds terugkerende droom over een film die ze ooit had gezien, zij het niet helemaal tot het eind, en die 'Voetstappen op de maan' heette. (een wat misleidende alternatieve titel voor de film zelf) en amusant genoeg herinnert ze zich de film aanvankelijk als BLOED OP DE MAAN (wat natuurlijk een klassieke western uit 1948 is, met Robert Mitchum en geregisseerd door Robert Wise!). Dat gezegd hebbende, beschouwde ik deze 'afleiding' als niet meer dan het zoveelste buitenissige aspect van de film (aangezien Bolkan vroeger vertaler was geweest op een conferentie over de toekomst van de aarde) en ik had zeker niet verwacht dat de astronauten helemaal aan het eind op Garma's strand zouden verschijnen om de vrouwelijke hoofdrol te spelen, waar het zand vervolgens onheilspellend in het oppervlak van de maan overgaat!<br />'De film' Het verhaal zal waarschijnlijk meer zin hebben bij een tweede bezichtiging, maar, om eerlijk te zijn, dit kan het best worden benaderd als een visuele/aurale ervaring en je mag niet verwachten dat het een verhaal oplevert dat op enigerlei wijze duidelijk en gemakkelijk te rationaliseren is! Voor de goede orde: de enige andere Bazzoni-poging die ik had weten te doen voorafgaand aan deze was de middelmatige, rechtstreekse giallo THE VITH CORD (1971), met Franco Nero in de hoofdrol (die ik's avonds laat op de Italiaanse tv had opgenomen); enige tijd geleden kreeg ik zijn Spaghetti Western-uitvoering van 'Carmen' te pakken, getiteld MAN, PRIDE AND VENGEANCE (1968) <0xE2><0x80><0x93> ook met Nero en Kinski als DivX (na mij). Hij had al een matinee-uitzending gemist, maar de omzetting was op de een of andere manier mislukt en daarom zou de disk niet goed spelen!
I first heard of this one while searching the 'Net for reviews of another Italian giallo/horror effort, the contemporaneous THE PERFUME OF THE LADY IN BLACK (1974; whose R2 SE DVD from Raro Video, by the way, I recently acquired)  where it's referenced as being in a similar vein but also just as good. Having watched FOOTSTEPS for myself now, I can see where that reviewer was coming from  in that both films deal with the psychological meltdown of their female protagonist. Stylistically, however, this one owes far more to Art-house cinema than anything else  in particular, the work of Alain Resnais and Michelangelo Antonioni (and, specifically, LAST YEAR IN MARIENBAD [1961] and THE PASSENGER [1975] respectively); accordingly, some have accused it of being "deadly boring"  an epithet often attached to such 'pretentious' (read: cerebral) fare! <br /><br />Anyway, the film involves the quest of a woman (Florinda Bolkan) to determine her movements in the preceding three days  of which she seems to have no recollection. Following a series of cryptic clues, she travels to the 'mythical' land of Garma (nearby locations, then, bear the equally fictitious names of Muda and Rheember)  where she encounters several people (including Lila Kedrova as an aristocratic regular of the resort) who ostensibly recall the heroine staying there during her 'blackout'! Most prominent, though, are a young man (Peter McEnery) and a little girl (Nicoletta Elmi, from Mario Bava's BARON BLOOD [1972])  the former always seems to happen on the scene at propitious moments, while the latter apparently confuses Bolkan with another woman (sporting long red hair and a mean streak!).<br /><br />While essentially a mood piece, this is nonetheless a gripping puzzle: inevitably, vague events transpire at a deliberate pace  and where much of the film's power derives from the remarkable central performance (which can be seen as an extension of Bolkan's role in the fine Lucio Fulci giallo A LIZARD IN A WOMAN'S SKIN [1971]). However, there's no denying the contribution of cinematographer Vittorio Storaro (who provides any number of sweeping camera moves and an effective color scheme  adopting orange/red/blue filters to create atmosphere and coming up with a saturated look for the disorientating, bizarre finale) and Nicola Piovani's fitting melancholy score (the composer is best-known nowadays for his Oscar-winning work on Roberto Benigni's Holocaust-themed tragi-comedy LIFE IS BEAUTIFUL [1997]).<br /><br />With this in mind, it's worth discussing how FOOTSTEPS was presented in the version I watched: well, being apparently hard-to-get in its original form (I can't be sure whether it's uncut here or not, except to say that the film ran for 89 minutes while the IMDb  lists it at 96), this edition is culled from a fairly battered English-language VHS (the dubbing is surprisingly good, given the international cast) with burnt-in Swedish subtitles to boot (besides, the DivX copy froze for a few seconds at a crucial point in the story around the 82-minute mark)! Still, we do get a welcome bonus i.e. a 9-minute 'Highlights From The Soundtrack' in MP3 format.<br /><br />I realize I haven't yet mentioned the moon mission subplot, to which Klaus Kinski's presence is restricted: incidentally, around this same time, he had a similarly brief but pivotal role in another good arty thriller with sci-fi leanings (and also set in a distinctive location)  namely, LIFESPAN (1974). As I lay watching the film, I couldn't fathom what possible connection this had with the central plotexcept that Bolkan mentioned a recurring dream about a movie she had once seen, though not through to the end, called "Footsteps On The Moon" (a somewhat misleading alternate title for the film itself)  amusingly, she at first recalls the picture as being called BLOOD ON THE MOON (which, of course, is a classic 1948 Western noir with Robert Mitchum and directed by Robert Wise!). That said, I took this 'diversion' in stride as merely one more outlandish touch to the film (given also Bolkan's former employment as a translator at a conference discussing Earth's future)  and certainly didn't expect the astronauts to turn up on Garma's beach at the very end to pursue the female lead, where the sand then turns ominously into the moon's surface! <br /><br />The film's plot will probably make more sense on a second viewing  though, to be honest, this is best approached as a visual/aural experience and one shouldn't really expect it to deliver a narrative that's in any way clear-cut and easily rationalized! For the record, the only other Bazzoni effort I'd managed to catch prior to this one was the middling straight giallo THE FIFTH CORD (1971), starring Franco Nero (which I had recorded off late-night Italian TV); some time ago, I did get hold of his Spaghetti Western rendition of "Carmen" titled MAN, PRIDE AND VENGEANCE (1968)  also with Nero and Kinski  as a DivX (after I'd already missed a matinée broadcast of it)but the conversion had somehow proved faulty and, consequently, the disc wouldn't play properly!