Op dit moment zit ik hier in Tokio naar een film op tv te kijken. Prachtig decor, prachtige decors van bijbelse proporties, prachtige kostuums, prachtige kleuren, mooie Gina. Geweldige climax als God het idool van Sheba vernietigt en nog veel meer met de donderslagen van Millekidé op het moment dat Yul en Gina op het punt staan hun liefde te bedrijven. Yul speelt zijn tekst redelijk goed, al klinkt hij net als Yul als Ramses of Taras Bulba. George Sanders klinkt als George Sanders als George Sanders. Gezien het beperkte aantal rollen dat ze in deze rol moet spelen, doet Gina het goed, hoewel ze tegen de tijd dat de film is afgelopen volledig is veranderd in een ingetogen, berouwvol meisje en eruitziet alsof ze in een biografie van Moeder Teresa speelt. Ik denk dat bliksemschichten dat met je doen, maar het is bijna adembenemend hoe snel ze haar eigen overtuigingen overboord zet voor haar nieuwe religie. De ondersteunende spelers zijn voornamelijk afschuwelijk, zonder geloofwaardige emotie en timing. De gebruikelijke grote gevechtsscènes, wat in 1959 doorging voor wellustige dansen, en een orkest dat een heleboel trompetgeschal laat horen achter een enorm koor dat een heleboel 'Ah's' zingt, maar niets van topkwaliteit uit Hollywood. Het laatste zwaardgevecht tussen Brynner en Sanders heeft het lachwekkend lage niveau van een toneelstuk op de middelbare school. De film is een lust voor het oog, maar niet veel meer.
Right this moment I am watching this movie on TV here in Tokyo. Beautiful scenery, beautiful sets of biblical proportions, beautiful costumes, beautiful color, beautiful Gina. Great climactic scene when God destroys the Sheban idol and a lot more with de Millean thunderbolts at the moment when Yul and Gina are about to consummate their love. Yul does a halfway decent job of delivering his lines, though he sounds a lot like Yul delivering his lines as Ramses or Taras Bulba. George Sanders sounds like George Sanders playing George Sanders. Given the limited range of acting she is asked to display in this role, Gina does a good job, though by the time the movie ends, she is completely converted into a demure remorseful lass and looks likes she might be playing in a biography of Mother Teresa. I guess thunderbolts will do that to you, but it is almost breathtaking how quickly she jettisons her own beliefs for her new religion. The supporting players are mostly awful, lacking credible emotion and timing. The usual big battle scenes, what passed for lascivious dances in 1959, and an orchestra blasting out plenty of trumpet calls behind a huge chorus singing lots of "Ah's", but none of it quite of topnotch Hollywood quality. The final swordfight between Brynner and Sanders is at the laughingly low skill level of a junior high school play. The film is one big piece of eye candy but not much more.