Gezien het onderwerp van Down to the Bone kan het bijna niet anders of het is een nogal deprimerende film. Maar deprimerend hoeft niet per se slecht te zijn. Helaas is het in dit geval behoorlijk slecht. De film heeft een paar goede dingen in zich, met name de kwaliteit van Vera Farmiga in de centrale rol van Irene, een werkende moeder die worstelt met een cocaïneverslaving. Maar er is niet genoeg goeds om de slechte dingen te overstemmen. De tekortkomingen van de film liggen voornamelijk in het verhaal, dat niet boeiend genoeg is en nooit echt op gang lijkt te komen. Irene gaat naar een afkickkliniek en komt thuis bij een onwetende echtgenoot die geen idee heeft hoe hij haar moet steunen bij haar poging om af te kicken. Irene krijgt een relatie met een andere herstellende verslaafde, een mannelijke verpleegkundige uit haar revalidatiecentrum. Er doen zich complicaties voor. Maar het verhaal komt nooit echt tot leven. Het ziet er niet naar uit dat de film ergens toe leidt. Je zou kunnen zeggen dat het een grimmige, realistische blik is op de dagelijkse strijd van een verslaafde. Misschien is dat zo, maar in dit geval is het geen interessante film. Het hele gebeuren heeft iets 'blabla'-achtigs. De minimalistische cinematografie maakt het er niet beter op en voegt nog een laagje saaiheid toe aan de ongelooflijk saaie gang van zaken. En geen van de andere voorstellingen kan zich meten met die van Farmiga. Hugh Dillon is oké als Irenes mannelijke verpleegkundige, maar niemand anders in de cast voegt iets van waarde toe aan de gang van zaken. Al met al is deze film een somber, deprimerend en nogal saai ritje.
Given the subject matter of drug addiction Down to the Bone almost can't help but be a rather depressing film. But depressing doesn't necessarily have to mean bad. Unfortunately in this case it is in fact pretty bad. The film has some good things going for it, most notably the quality performance of Vera Farmiga in the central role of Irene, a working mom struggling with a cocaine addiction. But there isn't enough good here to outweigh the bad. The film's failings lie mainly with the story, which fails to captivate and never really seems to get going. Irene goes to rehab and comes home to a clueless husband who has no idea how to support her attempt to kick her habit. Irene grows close to another recovering addict, a male nurse from her rehab center. Complications ensue. But the story never really sparks to life. It doesn't seem as if the movie is really going anywhere. You can say it's a stark, realistic look at the day-to-day struggles of an addict. Maybe so but in this case it doesn't make for an interesting movie. The whole thing has a very "blah" feel to it. The minimalist cinematography doesn't help matters, adding another layer of drab to the incredibly drab proceedings. And none of the other performances measure up to Farmiga's. Hugh Dillon is OK as Irene's male nurse friend but nobody else in the cast adds anything of value to the proceedings. All in all this movie is a bleak, depressing and rather dull ride.