Ik was aanvankelijk geïnteresseerd in deze film nadat ik een synopsis had gelezen en een paar opvallende screenshots had gezien, en de belofte voor een aangrijpende horrorfilm in de stijl van Dario Argento was er. Ik moet toegeven dat Argento's films af en toe nogal onsamenhangend zijn, en sommige voelen aan als een handvol visueel aangrijpende decorstukken, losjes aan elkaar geknoopt met een vage verbindende plot.<br />Aangezien Argento als schrijver wordt aangemerkt, moet ik zeggen dat het me niet echt verbaast. Zelfs zijn meesterwerk Suspiria vertoont bij nadere beschouwing dezelfde neiging om, puur voor het esthetische effect, losse scènes aan elkaar te rijgen. Suspiria had echter ook het voordeel van een enkele hoofdfiguur en duidelijke antagonisten, evenals scènes die uiteindelijk tot de uiteindelijke oplossing bijdroegen.<br />De Kerk daarentegen heeft geen van deze dingen. Zij heeft geen hoofdfiguur, geen enkele hoofdpersoon; bovendien heeft zij geen noemenswaardige plot, en geen crescendo, geen climax, geen ontknoping en geen oplossing. Het is een volkomen hol, onsamenhangend werk dat eruit ziet alsof Argento is gaan zitten en dacht: 'Hé, dat zou visueel een interessante scène... laten we het doen!' De film is een serie van deze scènes.<br />In het begin zou het interessant kunnen zijn, en ik moet zeggen dat Soavi's regie uitstekend is. Soavi kan het materiaal niet kwalijk worden genomen, want het is zo meeslepend mogelijk gemaakt. Maar zo'n goede verhaallijn vestigt de aandacht op de verschrikkelijke tekortkomingen van het script, en die zijn volstrekt onzinnig. De poging tot een centrale, eensgezinde plot is niets meer dan plagiaat van Carpenters film Prins der Duisternis. Gebeurtenissen gebeuren uitsluitend omdat het script dat wil, en de reacties op die gebeurtenissen zijn volkomen ongeloofwaardig. De verhaalstroom wordt na een bepaald punt onherstelbaar beschadigd, simpelweg omdat het niet mogelijk is het ongeloof op te schorten; dat is te bespottelijk. Daar komen nog talloze feitelijke fouten bij die zo opvallend worden gepresenteerd dat het g<0xC3><0xAA>nant wordt. Als het meer openlijk artistiek was geweest en in een ander werk was geconstrueerd, zou het misschien ijzingwekkend of gespannen zijn geweest. Als het tot een echt samenhangend verhaal was versneden, zou het misschien aangrijpend zijn geweest. Maar het was geen van die dingen. Het beste wat het tot stand had gebracht was verwarrend en soms om razend van te worden. Toneelstukken worden geïntroduceerd maar nooit gevolgd. Personages worden vergeten en worden willekeurig veranderd. Geen enkele logica wordt ooit op een situatie toegepast. Het zou misschien eng of interessant zijn geweest, maar het opwekken van dat soort gevoelens vergt meer inspanning van de kant van de scenarist... veel meer.<br />Al met al is De Kerk niet de moeite van het bekijken waard voor iemand anders dan totale enthousiastelingen van Italiaanse gruwel die meer stijl dan inhoud heeft. Dit is Argento's stijl op zijn slechtst, en het is een sterke rechtvaardiging voor de gebruikelijke kritiek.
I was initially interested in this film after reading a synopsis and seeing a few striking screenshots, and the promise was there for a gripping horror film of the Dario Argento style. Admittedly I must say that Argento's films have occasionally been rather incoherent, and some feel like a handful of visually impacting set pieces loosely strung together with a vague connecting plot.<br /><br />Since Argento is credited as writer for this, I have to say, I'm not really surprised. Even his masterpiece Suspiria, when examined, exhibits the same tendency to string along sometimes unrelated scenes purely for the aesthetic impact. However, Suspiria also had the benefit of a singular main character and clear antagonists, as well as scenes that contributed ultimately to the eventual resolution.<br /><br />The Church, on the other hand, has none of these things. It has no main character, no protagonist whatsoever; it furthermore has no real plot to speak of, and no crescendo, no climax, no denouement, and no resolution. It is a completely hollow, incoherent work that views as if Argento sat down and thought 'hey, that would make an interesting scene visually...let's do it!' The film is a series of these scenes.<br /><br />Initially it might be interesting, and Soavi's direction is excellent, I must say. Soavi cannot be faulted for the material, as it is made as compelling as possible. However, such good direction calls attention to the horrible failings of the script, and there is absolutely no sense in it. The attempt at a central unifying plot is nothing more than plagiarism of Carpenter's film Prince of Darkness. Events happen solely because the script wishes them to, and reactions to those events are completely implausible. The narrative flow is irreparably damaged after a point, simply because there is no ability to suspend disbelief; it's too ludicrous. Added to this are numerous factual errors that are so glaringly showcased that it becomes embarrassing.<br /><br />If it had been more overtly artistic and edited down into a different work, it might have been chilling or tense. If it had been fleshed-out into an actual cohesive narrative, it might have been gripping. But it was none of these. The best it managed was confusing and, at times, infuriating. Plots are introduced but never followed. Characters are forgotten about and altered arbitrarily. No logic is ever applied to any situation. It might have been scary or interesting, but to elicit that sort of feeling takes more effort on the part of a screenwriter...much more.<br /><br />All in all, The Church is not worth viewing for anyone but total enthusiasts of Italian horror that is more style than substance. This is Argento's style at its worst, and it is a strong justification for the usual criticism.