In een stijl die doet denken aan het beste van David Lean, scheert dit romantische liefdesverhaal over het scherm met epische proporties die gelijk zijn aan de uitgestrekte woestijngebieden waar het zich afspeelt. Het is een film die beweert dat men niet de liefde kiest, maar dat het de liefde is die de keuze doet, ongeacht wie, waar en wanneer; en bovendien dat het een zaak van het hart is die vaak afhankelijk is van de heersende omstandigheden en omstandigheden. En zo is de situatie in 'The English Patient', geregisseerd door Anthony Minghella, het verhaal van twee mensen die hartstocht en ware liefde ontdekken op de meest ongelegen plaatsen en tijden, en daarmee bewijzen dat, wanneer het voorbestemd is, de liefde een weg zal vinden.<br />'Het' In de Tweede Wereldoorlog: vliegend boven de Afrikaanse woestijn wordt de Hongaarse graaf Laszlo de Almasy (Ralph Fiennes) neergeschoten. Zijn tweedekker wordt aangezien voor een vijandelijk vliegtuig. Hij overleeft het ongeluk, maar loopt ernstige brandwonden op. Tot zijn grote geluk wordt hij echter gered door een nomadenstam en belandt hij in een hospitaal. Maar de bestaande omstandigheden worden beheerst door oorlogsomstandigheden, en Almasy wordt al snel een van de vele patiënten die via een konvooi naar een ander hospitaal worden gebracht. Als hij in Italië aankomt, is hij te zwak en te ziek om verder te gaan, en een Canadese verpleegster, Hana (Juliette Binoche), biedt zich aan om met hem in een verlaten klooster achter te blijven. Almasy ontpopt zich als een soort mysterieuze man, want ze herinnert zich niets van zijn verleden, zelfs niet zijn eigen naam. Omdat hij een Engelsman is, zijn de enige aanwijzingen die naar hem verwijzen te vinden in een boek dat hij na de crash in zijn bezit heeft gekregen, maar zelfs die zijn net zo cryptisch als die van Hana's patiënt. Langzaam maar zeker begint Almasy, aangemoedigd door Hana, zich stukjes en beetjes van zijn leven te herinneren, en begint zijn verhaal zich te ontvouwen. En zijn geheugen wordt nog beter geholpen door de verschijning van een mysterieuze vreemdeling die Caravaggio heet (Willem Dafoe), die vermoedt dat Almasy de man is naar wie hij op zoek is <0xE2><0x80><0x93> een man met wie hij een rekening wil vereffenen. Maar Almasy, onherkenbaar verbrand, zou die man wel of niet kunnen zijn. Ondertussen blijven Almasy's herinneringen aan de oppervlakte komen: herinneringen aan een vrouw van wie hij hield, Katherine Clifton (Kristin Scott Thomas) <0xE2><0x80><0x93> en herinneringen aan Katherines echtgenoot, Geoffrey (Colin Firth). En hoewel hij lichamelijk en geestelijk gehandicapt is, zijn die herinneringen het enige waaraan hij zich nog kan vastklampen, ook al lijkt zijn leven met de seconde verder weg te glijden.<br />Naast de regie schreef Anthony Minghella ook het scenario voor deze film, dat hij aanpaste aan de roman van Michael Ondaatje. Het resultaat is een epische saga die in de traditie staat van Leans _Doctor Zhivago_ en _Lawrence of Arabia_. Een schitterende film die het scherm en de zintuigen vervult met ongekende grootsheid en schoonheid. Eenvoudig gezegd: Minghella's film is geniaal verwezenlijkt. Gemaakt en afgeleverd met een poëtische perfectie, is het kijken ernaar alsof je een Monet tot leven ziet komen. Vanuit de openingsbeelden voert Minghella een hypnotiserende betovering over zijn publiek, die bindend en meeslepend is, met een verhaal dat een emotionele schoonheid heeft die gelijkstaat aan de innemend verbluffende en levendige beelden die tot leven worden gebracht door de opmerkelijke cinematografie van John Seale; beelden die het scherm en de ziel van de kijker praktisch vullen. In alle opzichten is dit een zeldzame welsprekendheid, met een opvallend emotionele capaciteit die een ervaring vergemakkelijkt die werkelijk transcendentaal is. Het werd in twaalf categorieën genomineerd en kreeg in totaal negen Oscars, waaronder die voor de beste film, regisseur, ondersteunende actrice (Binoche) en cinematografie.<br />Als je ook maar één woord zou moeten kiezen om de essentie van deze film te beschrijven, zou het 'uitmuntend' zijn. 'Zelfs een buitengewone film krijgt geen negen Oscars zonder opvoeringen die buitengewoon in soort zijn; en de opvoeringen die hier worden gegeven door Ralph Fiennes en Kristin Scott Thomas overstijgen de term 'Oscar waardig'.' Fiennes, die werd genomineerd voor de prijs voor beste acteur voor zijn vertolking van Almasy (Geoffrey Rush kreeg het goud voor 'Shine'), is nog nooit zo goed geweest en heeft een bijna tastbare emotionele diepte bereikt in zijn personage. Almasy, die van nature een teruggetrokken en introspectieve persoonlijkheid is, is van nature niet iemand met wie het publiek een intieme band kan aanknopen; Fiennes vindt echter een manier om die emotionele deur net ver genoeg open te zetten om je binnen te laten, zodat je de oprechte passie kunt proeven die in hem opwelt. En het werkt. Almasy is niet op zoek naar vriendschap; hij zal echter wel je mededogen winnen.<br />Ook Kristen Scott Thomas kreeg een Oscarnominatie voor beste actrice (Frances McDormand kreeg de prijs voor <0xC3><0x89>tienne Fargo). voor haar beschrijving van Katherine, een vrouw wier stoïcijnse voorkomen het emotionele conflict maskeert dat in haar woedt, geboren uit de verboden hartstocht die haar tot slaaf maakt en waaraan ze zich toch gewillig overgeeft, waarbij ze haar ketenen van verdringing afwerpt om een liefde te omhelzen die zo sterk is dat hij haar dreigt te verteren. De gereserveerdheid die Katherine moet bewaren, roept de empathie van het publiek op, zoals Scott Thomas met succes de emotionele diepten van haar karakter weet uit te putten tot het grootst mogelijke effect. Het is het soort voorstelling dat je aantrekt en vasthoudt, je meeneemt voorbij dat gordijn van hypocrisie dat voorschrijft wat moet zijn, al is het maar voor de schijn, en je in staat stelt een waarachtig gevoel van ongebreidelde hartstocht te ervaren. Ingehouden en met een vleugje subtiliteit is het geweldig werk van Kristin Scott Thomas.<br />Binoche geeft ook een verbluffende, ontroerende voorstelling, als de goedhartige verpleegster Hana; het is haar menselijkheid die de liefde definieert in haar zuiverste zin en die een evenwichtig perspectief biedt binnen de context van de film. Haar relatie met Kip (Naveen Andrews) biedt ons een glimp van een ander soort passie, die een duidelijk contrast vormt met de intensiteit van die tussen Almasy en Katherine. 'The English Patient' is een film die je emotioneel zal raken en beroeren, een die je niet zult willen zien eindigen.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />
In a style reminiscent of the best of David Lean, this romantic love story sweeps across the screen with epic proportions equal to the vast desert regions against which it is set. It's a film which purports that one does not choose love, but rather that it's love that does the choosing, regardless of who, where or when; and furthermore, that it's a matter of the heart often contingent upon prevailing conditions and circumstances. And thus is the situation in `The English Patient,' directed by Anthony Minghella, the story of two people who discover passion and true love in the most inopportune of places and times, proving that when it is predestined, love will find a way.<br /><br />It's WWII; flying above the African desert, Hungarian Count Laszlo de Almasy (Ralph Fiennes) is shot down, his biplane mistaken for an enemy aircraft. And though he survives the crash, he is severely burned. To his great good fortune, however, he is rescued by a tribe of nomads and winds up in a hospital. But existing conditions are governed by circumstances of war, and Almasy soon becomes one of many patients being transported via convoy to a different facility. Upon reaching Italy, he is too weak and ill to continue on, and a Canadian nurse, Hana (Juliette Binoche), volunteers to stay behind with him at an abandoned monastery.<br /><br />Hana soon discovers that her charge is something of a man of mystery, as Almasy remembers nothing of his past, and not even his own name. Thought to be English, the only clues pointing to who he is are contained in a book found in his possession after the crash, but even they are as cryptic as Hana's patient. Slowly, however, under prompting from Hana, Almasy begins to remember bits and pieces of his life, and his story begins to unfold. And his memory is helped along even more by the appearance of a mysterious stranger named Caravaggio (Willem Dafoe), who suspects that Almasy is the man he's been looking for-- a man with whom he wants to settle a score. But, burned beyond recognition, Almasy may or may not be that man. Meanwhile, Almasy's memories continue to surface; memories of a woman he loved, Katherine Clifton (Kristin Scott Thomas)-- as well as memories of Katherine's husband, Geoffrey (Colin Firth). And, crippled in mind and body as he is, those memories become the only thing left to which he can cling with any hope at all, even as his life seems to be slipping farther away with each passing moment.<br /><br />In addition to directing, Anthony Minghella also wrote the screenplay for this film, which he adapted from the novel by Michael Ondaatje. The result is an epic saga presented in the tradition of Lean's `Doctor Zhivago' and `Lawrence of Arabia'; a magnificent film that fills the screen and the senses with unprecedented grandeur and beauty. Simply put, Minghella's film is genius realized; crafted and delivered with a poetic perfection, watching it is like watching a Monet come to life. From the opening frames, Minghella casts a hypnotic spell over his audience that is binding and transporting, with a story that has an emotional beauty that equals the engagingly stunning and vibrant images brought to life by John Seale's remarkable cinematography; images that virtually fill the screen as well as the soul of the viewer. In every sense, this is a film of rare eloquence, with a striking emotional capacity that facilitates an experience that is truly transcendental. Nominated in twelve categories, it deservedly received a total of nine Oscars, including Best Picture, Director, Supporting Actress (Binoche) and Cinematography.<br /><br />If one had to choose a single word to describe the `essence' of this film, it would be `excellence.' Even an extraordinary film, however, does not receive nine Oscars without performances that are extraordinary in kind; and the performances given by Ralph Fiennes and Kristin Scott Thomas here transcend the term `Oscar worthy.' Nominated for Best Actor for his portrayal of Almasy (Geoffrey Rush was awarded the gold for `Shine'), Fiennes has never been better, achieving an emotional depth with his character that is nearly palpable. Private and introspective, Almasy is not by his very nature an individual to whom the audience will be able to form an intimate connection; Fiennes, however, finds a way to open that emotional door just enough to let you in, enough so that you taste the honest passion welling up within him. And it works. Almasy does not seek your friendship; he will, however, gain your compassion.<br /><br />Kristen Scott Thomas, too, received an Oscar nomination for Best Actress (Frances McDormand received the award for `Fargo') for her portrayal of Katherine, a woman whose stoic countenance masks the emotional conflict raging within her, born of the forbidden passion that enslaves her and yet to which she gives herself willingly, casting off her shackles of repression to embrace a love so strong it threatens to consume her. The reserve Katherine must maintain evokes the empathy of the audience, as Scott Thomas successfully mines the emotional depths of her character to the greatest possible effect. It's the kind of performance that draws you in and holds you fast, taking you as it does beyond that curtain of hypocrisy that dictates what must be if only for the sake of appearances, and allows you to experience a true sense of unbridled passion. Understated and shaded with subtlety, it's terrific work by Kristin Scott Thomas.<br /><br />Binoche gives a stunning, affecting performance, as well, as the kindhearted nurse, Hana; it is her humanity, in fact, which defines love in it's purest sense and offers a balanced perspective of it within the context of the film. Her relationship with Kip (Naveen Andrews) affords us a glimpse of passion of another kind, which contrasts effectively with the intensity of that between Almasy and Katherine. `The English Patient' is a film that will move you and fill you emotionally; one you will not want to see end. 10/10. <br /><br /> <br /><br /> <br /><br />