Leland volgt het verhaal van Leland P. Fitzgerald (Ryan Gosling), een ontevreden tiener die naar het schijnt een ernstig achterlijke leeftijdgenoot heeft vermoord, de broer van een meisje met wie hij iets had. Het gaat er niet om of hij het heeft gedaan of niet, zoals Leland meteen toegeeft, maar om het waarom. Interessant genoeg wordt Leland in plaats van een misdaaddrama een karakterverhaal, waarin wordt onderzocht waarom mensen doen wat ze doen, wat niet noodzakelijkerwijs de gemakkelijkste weg is om te bewandelen.<br />En Leland maakt deel uit van de vereiste indiegroep van verknipte mensen. Afgezien van het titelpersonage is er ook Pearl (Don Cheadle), die zijn lerares is in de jeugdgevangenis en die meteen ziet dat Leland anders is. Lelands afstandelijke en egocentrische vader (Kevin Spacey in een verlengde cameo), die nooit emotioneel geraakt lijkt te zijn door wat zijn zoon heeft gedaan. Maar de echte toets komt pas als we ons onderdompelen in de Pollards, de familie van het achterlijke kind. Ten eerste is er Lelands vriendin Becky (Jena Malone), een drugsverslaafde die zichzelf niet schoon kan houden; haar zus Julie (Michelle Williams), misschien wel de meest normale persoon in de film, die alleen maar probeert weg te komen van dit alles; en Allen Harris (Chris Klein), een jongeman die bij de Pollards woont en Julies vriend is. Ten slotte is er Ryan (Michael Welch), die door alle anderen de sukkel wordt genoemd, die niet kan communiceren en zich nauwelijks bewust lijkt te zijn van zijn omgeving. Leland richt zich voornamelijk op zijn hoofdpersoon, maar de film graaft zich af en toe te langzaam in ieders leven in en stelt de belangrijkste vraag: waarom doen mensen wat ze doen? Terwijl Leland het openlijk bespreekt in een dagboek dat hij van Pearl mag bijhouden, en begrippen als goed en slecht en persoonlijke verantwoordelijkheid onder de loep neemt, hebben alle personages op een bepaald moment in de film een moment waarop ze de fundamentele keuze moeten maken tussen hun eigen geluk of dat van een ander, misschien de meest fundamentele keuze die een mens kan maken. En de film kijkt goed naar wat er in die keuzes omgaat, en naar de gevolgen daarvan.<br />In het begin van de film word je gewoon getroffen door de diepgang van de cast. Spacey. Cheadle. Gosling. Michelle Williams. Zelfs Chris Klein <0xE2><0x80><0x93> dit zijn mensen die voor het grootste deel geneigd zijn elke film waarin ze spelen hoger aan te slaan, en als je ze allemaal bij elkaar optelt, krijg je een bedwelmend brouwsel. Een stukje in het midden lijkt de film wat te treuzelen en sputtert hij wat terwijl hij zich ontvouwt; het lijkt er een tijdje op dat hij er genoegen mee neemt alleen maar vragen te stellen en geen antwoorden te geven. Maar als we bij het beginpunt komen en de film op gang begint te komen, wordt Leland een rustig, machtig stuk film. De winst die we in de film hebben gemaakt, wordt terugbetaald.<br />Als je zegt dat Ryan Gosling uitstekend is, is dat net zoiets als zeggen dat een zonnige dag mooi is. Op dit punt in zijn carrière is het overbodig dat hij een van de beste jonge acteurs is die tegenwoordig werken, en het is een genoegen om te zien hoe hij iets wat een onsympathiek personage had kunnen zijn, omvormt tot een tot nadenken stemmende hoofdpersoon. Gosling gebruikt hier zo veel subtiliteit dat het nauwelijks op acteren lijkt; hij moet het grootste deel van de film het hoofd bieden tegenover Don Cheadle, van wie we weten dat hij het in zich heeft, en hij heeft het niet alleen in zich, hij tilt Cheadles spel ook naar een hoger plan. Cheadle zelf is in topvorm en geeft Pearl een volledig afgeronde menselijkheid, zowel ten goede als ten kwade. Spacey is een beetje een eentonner, maar dat is zijn karakter, en hij speelt het uitstekend. Ik was verbaasd over Chris Klein; met zo'n niveau van acteren had ik gedacht dat hij in het niets zou verdwijnen, maar hij geeft tot nu toe waarschijnlijk de draai aan zijn carrière. Geweldig werk, in alle opzichten.<br />Leland is een beetje een afknapper, en ook hier en daar is het saai. Maar de film eindigt sterk en laat een blijvende indruk achter op de kijker (in elk geval op deze). Er is ook een subtiel commentaar op racisme in de film (op Lelands eerste dag in de klas voor minderjarigen is hij de enige blanke in de klas) dat, zoals veel in de film, heel doeltreffend wordt aangepakt. Ik ga niet zo ver dat ik dit verplichte kijken noem, want sommigen zouden het misschien te langzaam of te vreemd vinden, maar ik vond het een van de beste films die ik in lange tijd heb gezien, veel sterker en bevredigender dan de meeste films die ik tot nu toe heb gezien. Ik zou het iedereen aanraden, al was het alleen maar om Gosling verder te zien perfectioneren.
Leland follows the story of Leland P. Fitzgerald (Ryan Gosling), a disaffected teenager who has apparently murdered a severely retarded peer, the brother of a girl he was dating. The issue is not whether he did it or not  Leland admits to it, straight away  but rather, why. Interestingly, rather than a crime drama, Leland becomes a character story, examining why people do what they do  not necessarily the easiest ground to till.<br /><br />And Leland features the required indie group of screwed-up people. Aside from the title character, there's also Pearl (Don Cheadle), who is his teacher at the juvenile correctional facility and who sees straight off that Leland is different. We meet Leland's distant and egotistical father (Kevin Spacey in an extended cameo), who never seems emotionally stirred in any way by what his son did. But the real flavorings come out when we immerse ourselves in the Pollards, the family of the retarded child. First, there's Leland's girlfriend Becky (Jena Malone), a drug addict who can't keep herself clean; her sister Julie (Michelle Williams), perhaps the most normal person in the film, who merely seeks to get away from it all; and Allen Harris (Chris Klein), a young man who lives with the Pollards and is Julie's boyfriend. Lastly, there's Ryan (Michael Welch), whom all the others call goofball, who cannot communicate and seems barely aware of his surroundings.<br /><br />Leland focuses primarily on its eponymous protagonist, but the movie slowly  occasionally too slowly  burrows into everyone's lives, asking the chief question, why do people do what they do? While Leland discusses it openly in a journal Pearl allows him to keep, examining notions of good and bad and personal responsibility, all the characters at some point in the film face a moment where they must make the fundamental choice of their own happiness or another's, perhaps the most basic choice any human can make. And the movie takes a good look at what goes into those choices, and the consequences of them.<br /><br />In the beginning of the film, you're simply struck by the depth of the cast. Spacey. Cheadle. Gosling. Michelle Williams. Even Chris Klein  these are people who for the most part tend to elevate any film they are in, and putting them all together makes for a heady brew. For a space in the middle the film seems to stall, sputtering along as it unfolds; it looks for a while as if it will be content merely to ask questions and not supply any answers. But when we arrive at the home stretch and the movie starts to hit its stride and come together, Leland becomes a quietly powerful piece of film-making. Leland's explanation of the world and his actions, in the end, bring every story into focus, and all the investment you've made in the film pays off.<br /><br />Saying Ryan Gosling is excellent is like saying a sunny day is nice. At this point in his career it's redundant  this is one of the finest young actors working today, and it is a pleasure to watch him craft what could have been an unlikable character into a thought-provoking protagonist. Gosling employs such subtlety here that it hardly seems like acting; he has to face off most of the film opposite Don Cheadle, whom we know has the goods, and he not only holds his own, he elevates Cheadle's game as well. Cheadle himself is in top notch form, imbuing Pearl with a fully-rounded humanity  for good and bad. Spacey is kind of one-note, but that's the character, and he handles it excellently. I was surprised by Chris Klein; with this level of acting, I thought he would be buried in the mix, but he gives probably the turn of his career so far. Terrific work all around.<br /><br />Leland is a bit of a downer, and again, it's draggy in spots. But it finishes strongly and leaves a lasting impact on the viewer (on this one, anyway). There's also a subtle commentary on racism in the film (in Leland's first day in juvenile hall class, he's the only white person in the room) that, like much of the movie, is very effectively handled. I wouldn't go so far as to call this required viewing  some might find it too slow or too odd  but I thought it was one of the better films I've seen in a while, far stronger and more satisfying than most fare out there. I'd recommend it  with the above caveats  if for no other reason than to watch Gosling further perfect his craft.