De vrede en schoonheid van Koyaanisqatsi waren een krachtige bevestiging van de natuurlijke wereld. In Naqoyqatsi worden we belaagd door beelden van het synthetische, het competitieve, het gewelddadige en het digitale <0xE2><0x80><0x93> de destructieve constructies van onze cultuur.<br />Sommige vrijheden worden genomen met de beelden, met posterisatie, verontrustende beelden en veel slow motion. De verbanden tussen de scènes zijn ondoorgrondelijk, als die er al zijn. Naqoyqatsi wordt gedefinieerd aan het eind van de film, een gemiste kans om de beelden in hun context te plaatsen.<br />De film is moeilijk om te zien, de kwaliteit van de archiefbeelden is onevenwichtig, en de meest opbeurende eigenschappen zijn het thema en de hypnotiserende score van Philip Glass.
The peace and beauty of Koyaanisqatsi was a powerful affirmation of the natural world. In Naqoyqatsi, we are assaulted by images of the synthetic, the competitive, the violent, and the digital -- the destructive constructs of our culture.<br /><br />Some liberties are taken with the images, with posterization, distressing, and much slow motion. The connections between the sequences are inscrutable, if there are any. Naqoyqatsi is defined at the film's end, a missed opportunity to place the images in context.<br /><br />The film is difficult to watch, the quality of the archival footage uneven, and it's most redeeming qualities are its theme and the hypnotic score of Philip Glass.