Toen in 1968 'SYMBIOPSYCHOTAXIPLASM: Take One' werd uitgebracht, kwam het uit het niets en sloeg het in als een psychedelische bliksemschicht. De Afro-Amerikaanse acteur en filmproducent William Greaves wilde voorgoed een einde maken aan de 'news-reel'-stijl van het maken van documentaires, en tot op de dag van vandaag is er nooit zoiets geweest. De film is een film over 'het maken van een film', en opzettelijk geschreven en geregisseerd om zo veel mogelijk controverse en tegenstrijdigheden te creëren. De film, die zich afspeelt in het Central Park in New York, gaat over een stel dat ruziet en kibbelt over homoseksualiteit en abortus. De vrouw wil uit de relatie stappen en de man wil een verklaring. Tegen het eind van deze interactie wordt het proces onderbroken door een dronken dakloze man, die zijn commentaar en persoonlijke achtergrondverhalen geeft. Vervolgens, nadat de eerste opnamen zijn gemaakt, voegt de filmploeg er hun eigen visie op de filmmaker aan toe, en wat ze voelen is zijn onbeholpen manier van filmen. En gedurende de hele film worden er meerdere camera's ingezet om de actie binnen de scène vast te leggen, en overbodig commentaar van cast, crew en toeschouwers. Ik zou deze film zeker aanbevelen aan iedereen die geïnteresseerd is in filmmakers van Avant Garde, zoals Andy Warhol, John Cassavetes of Jim Jarmusch. William Greaves probeert aan te tonen dat iets niet echt kan worden waargenomen en begrepen, omdat het kijken zelf de werkelijkheid zou veranderen. SYMBIOPSYCHOTAXIPLASM: 'Take One' kan worden gezien als een filmische weergave of toepassing van het onzekerheidsprincipe. Dit is slechts één mogelijke verklaring, en over de ware bedoeling van Greave valt te speculeren. Deze film streeft er bovenal naar om verwarring te zaaien, te confronteren en te stimuleren, en slaagt daar zonder enige twijfel bewonderenswaardig in.
In 1968 when, "SYMBIOPSYCHOTAXIPLASM: Take One", was released, it came from out of nowhere, and struck like a psychedelic thunder bolt. Afro-American actor and film maker, William Greaves, aimed to forever alter the 'news-reel' style of documentary film-making, and to this day, there has never been anything quite like it. The movie is a film about 'the making of a film', and intentionally written and directed so as to create as much controversy and contradiction as possible. Set in New York's Central Park, the action and scant dialog concern a couple who fight and bicker about homosexuality and abortion. The woman wants out of the relationship, and the man wants an explanation. Near the end of this interaction, a drunk homeless man interrupts the proceedings and offers his commentary, and personal back-story. Then, after the principle footage has been shot, the film crew add their own views of the film-maker and what they feel is his inept handling of the movie. And during the entire film, multiple cameras are employed to record the action within the scene, and extraneous commentary by cast, crew, and onlookers. I would certainly recommend this film to anyone who has an interest in Avant Garde film makers such as Andy Warhol, John Cassavetes, or Jim Jarmusch. William Greaves attempts to show that a thing cannot be truly observed and understood because the viewing itself would alter the reality. "SYMBIOPSYCHOTAXIPLASM: Take One" can be seen as a cinematic representation or application of The Uncertainty Principle. This is only one possible explanation, and Greave's true intent is certainly open for speculation. Above all else, this film seeks to confound, confront. and stimulate, and without a doubt, succeeds admirably.