Deze film was erg teleurstellend, en was, op een paar momenten na, helemaal niet spannend. Het was meer dan wat ook een belachelijke vertoning. De muziek was verrekte slecht en de plot was heel voorspelbaar (het vermijden van g<0xC3><0xAA>ne door te scoren, een late golf van touchdowns, een rally die te kort duurt en tot verlies leidt). Het komt erop neer dat de half-kinderlijke/half-naïeve Will (de brenger van de film) en zijn religieus verwarde broer Danny (we zullen hem maar een democraat noemen) Kirby (het derde lid van hun mormoonse 'jongensband') als oud vuil behandelen, totdat de man en de vaderfiguur van de film (de toneelmeester, Jill) met Will gaat praten en hem tot de orde roept. Wills persoonlijkheid verandert 180 graden en hij is meteen de volwassen en zelfbewuste leider van de band. Dit zou een leuke, misschien grappige, 10 minuten durende show kunnen worden, maar het feit dat de film 93 minuten duurt, zuigt het leven uit je weg als je hem tot het eind bekijkt. Mijn advies is om het geld dat je normaal zou uitgeven om deze show te huren, te gebruiken om hem in je open haard te verbranden of door de wc te spoelen <0xE2><0x80><0x93> meer vermaak met veel minder tijd. Als je een betere film van hetzelfde genre wilt zien, moet je naar _Saints and Soldiers_ kijken <0xE2><0x80><0x93> geen komedie, maar een veel betere show (in werkelijkheid heeft Kirby in _Saints_ meer grappige dingen te vertellen dan in _SOP_).
This movie was very disappointing, and except for a few moments, wasn't fly at all. More than anything, it was just flippin' stupid. The music was frickin' bad and the plot played out like a BYU bowl game  very predictable (avoiding embarrassment by scoring, a late game flurry of touchdowns, a rally that falls short and leads to a loss). In essence, the half-childish / half-naive Will (the movie's fetcher) and his religiously confused brother Danny (we'll just call him a democrat), treat Kirby (the movie's "Sweet Spirit"), the 3rd member of their hapless Mormon "boy band," like crap until the man and father figure of the film (the stage manager, Jill) has a talk with Will and straightens him out. Believably, Will's personality changes 180 degrees and he's instantly the mature and self-aware leader of the band. This would be a cute, perhaps funny, 10 minute roadshow gig, but the fact that the movie is 93 minutes long really sucks the life out of you if you watch it to the end. My advise  take the money you'd normally spend to rent this show and either burn it in your fireplace or flush it down the toilet  more entertainment with much less time commitment. If you want to watch a better movie of the same genre, get Saints and Soldiers  not a comedy but an infinitely better show (actually, Kirby has more funny stuff in Saints than he does in SOP).