Misschien niet Miyazaki's beste werk, maar ik kon er niets aan doen, maar ik was er dol op. Een vijfjarige jongen vindt een goudvis die volgens hem in een fles zit. Hij redt zijn leven en bewaart hem in een emmer als huisdier, maar het is echt een magisch wezen, de dochter van een menselijke tovenaar en een zeegodin. Ponyo, zoals de jongen haar noemt, wordt door haar vader mee terug naar zee genomen, die haar probeert te ontmoedigen om terug te keren naar het land en mens te worden, maar ze doet wat ze wil doen. Het verhaal is simpel en schattig. Maar waar de film echt tot leven komt, zit in de enorme kunstwerken. De tekeningen zijn kinderlijker dan in Miyazaki's andere werk, maar de eenvoud ervan is mooi. Net als in al zijn films creëert Miyazaki deze fantasiewereld waar ik zo'n ontzag voor had. Toen ik die in het theater zag, kwamen er herinneringen boven aan hoe het was toen de eerste noten van Jo Hisaishi's partituur voor Prinses Mononoke me overspoelden en me kippenvel bezorgden (de partituur hier is net zo prachtig). Ik wilde in deze wereld leven en er nooit meer vandaan gaan.
Perhaps not Miyazaki's best work, but I couldn't help but love it to death. A five-year old boy finds what he thinks is a goldfish stuck in a bottle. He saves its life and keeps it in a bucket as a pet, but it really is a magical being, the daughter of a human wizard and a sea goddess. Ponyo, as the boy names her, is taken back to the sea by her father, who tries to discourage her from returning to land and becoming human, but she gets into his magic elixirs and does what she wants to do. The story is simple and cute. Where the film really comes alive, though, is in its tremendous artwork. The drawings are more child-like than in any of Miyazaki's other works, but there's beauty in its simplicity. As with all of his films, Miyazaki creates this world of imagination that I was just so in awe of. Seeing it in the theater brought back memories of what it was like when the opening notes of Jo Hisaishi's score for Princess Mononoke washed over me and gave me goosebumps just short of a decade ago (the score here is equally as wonderful). I wanted to live in this world and never leave it.