Ik had nog nooit iets gezien van John Leguizamo's stand-upcomedian voordat ik naar Freak keek, en nadat ik het onlangs nog had gezien in een HBO-comedy was het beter, levendiger en met dingen die ik op mijn veertiende nog niet helemaal begreep. Spike Lee was geweldig in het regisseren, hij hield de visuele invalshoek op één lijn met Leguizamo's theatrale stijl en de stijl van persoonlijke verhalen vertellen; het is een samensmelting van inhoud en stijl, maar onopvallend. We krijgen Leguizamo's tirades over ras en seks (de stukjes over seks zijn klassiek), maar een groot deel gaat over familie, en wat nog vers in mijn geheugen ligt is zijn vader. Er is altijd wel iets nieuws, iets geks of iets willekeurigs wat Leguizamo uit de kast haalt om de lachers op zijn hand te krijgen, en meestal lukt dat ook. Als er iets plat valt (voor mij in elk geval wel) kunnen het zijn karaktertrekjes zijn, hier en daar. Maar over het algemeen is het het soort materiaal dat niet bedwelmend is, maar zo waarachtig dat het pijn doet. Zoek het als je kunt!
I never saw any of John Leguizamo's stand-up before I watched Freak, and after seeing it again on HBO comedy recently it was better, more enlivening and with things that, at the age of 14, I couldn't understand quite before. Spike Lee did a wonderful job directing, keeping the visual angle up to par with Leguizamo's theatrics and the style of personal storytelling; it's substance and style merging together but unobtrusively. We get Leguizamo's rants about race and sex (the bits about sex are classic), but a lot of it is about family, and what sticks still fresh in my mind is about his father. Even when things get dark in some of the stories, there's something fresh or crazy or random that Leguizamo pulls out to get a laugh, and it works more often than not. If something does fall flat (for me at any rate) it might be his personality tics here and there. But overall, it's the kind of fun material that isn't heady, but is so true to itself that it stings. Find it if you can!