De doolhofachtige roman A Way Through the Wood van Nigel Balchin is bewerkt door Julian Fellowes, die ook de regie heeft van dit 'vreselijk Britse' spannende stuk. De film is gebaseerd op de rolverdeling van de verschillende goedaardige/kwaadaardige personages en de regisseurskeuzes van Fellowes zijn hier voortreffelijk. Het verhaal heeft een rechte lijn die gemakkelijk te volgen is, maar de schoonheid van de film is de metamorfose van elke speler als een enkel incident een mijnenveld van rampen doet ontbranden. <br /><br />James Manning (Tom Wilkinson) is een succesvolle, door zaken geobsedeerde advocaat in Londen, getrouwd met Anne (Emily Watson) die meer nodig heeft in haar leven: het echtpaar, dat geen kinderen heeft, woont op het platteland op een prachtig landgoed, geholpen door hun'schoonmaakster' Maggie (Linda Bassett). Ze gaan naar feestjes en maken kennis met, onder anderen, William Bule (Rupert Everett), de lijdzaam luie rijke buurman. Anne besluit dat ze hun buren moeten vermaken, en tegen de protesten van de norse James gaat Anne verder met de voorbereidingen: James regelt het zo dat hij 'niet aanwezig hoeft te zijn in verband met zaken'. Op de avond van het feest is er een ongeluk waarbij Maggies man per ongeluk wordt gedood door iemand in een Range Rover (dat heeft ze gezien). Als James thuiskomt, ziet hij een kras op Williams Range Rover en verdenkt William ervan dat hij de dader is. Anne ontmoedigt James om met de informatie naar de politie te gaan <0xE2><0x80><0x93> 'wat kan het voor nut hebben om Bills leven te ruïneren als lid van de beau monde en vader en zoon van een belangrijk telg?' Uit deze eerste 'lieg' verspreidt het virus zich: James confronteert Bill die hem ervan overtuigt dat hij niet naar de politie moet gaan, Anne bekent dat zij degene was die Bills auto bestuurde. Anne en James zijn het erover eens dat het beter is als ze hun grote leugen voor zich houden. Uiteindelijk bezwijkt Anne voor het schuldgevoel dat ze haar geliefde Maggie niet heeft verteld dat zij degene is die verantwoordelijk is, en Maggie, die zich schuldig heeft gemaakt aan een eerdere diefstal en het leven heeft gered doordat Anne haar toch in dienst nam, is de agent die het verhaal tot een verrassende conclusie brengt. De grootste impact van deze intrige is de manier waarop de op zichzelf staande tragedie ieder van de betrokken personages raakt. Elk van hen verandert op een dramatische manier. Tome Wilkinson geeft de beste voorstelling van een carrière vol briljante optredens: hij is in staat meer te zeggen met zijn houding en gezichtsuitdrukkingen dan welke acteur ook die vandaag voor het publiek staat. En de begaafde Emily Watson voegt nog een mooie rol aan haar repertoire toe, net als de verrassend gladde Rupert Everett, die ons, ondanks het feit dat hij ook een rijke Britse 'gentleman' is, een man geeft die zowel geesteloos als in wezen behoeftig is. En de altijd even keurige Linda Bassett speelt een kleine rol en weet die zo te verdraaien dat haar personage stilletjes centraal komt te staan in het chaotische web van leugens.<br /><br />De cinematografie van Tony Pierce-Roberts en de muziek van Stanislas Syrewicz dragen onmetelijk veel bij aan de vele invalshoeken waar het verhaal op stuit. Dit is een ensemble dat op zijn best is, wat altijd betekent dat de regisseur (Julian Fellowes) het stuk goed in zijn greep heeft. De wisselwerking tussen deze voortreffelijke mensen zorgt ervoor dat het louche verhaal heel goed werkt.
Nigel Balchin's maze-like novel 'A Way Through the Wood' has been adapted by Julian Fellowes who also directs this 'terribly British' drawing room suspense piece. It is a film whose effect relies on the cast portraying the varyingly benign/malignant characters and it is here that Fellowes' directorial choices are superb. The story has a linear line that is easy to follow, but the beauty of the film is the metamorphosis of each player as a single incident ignites a minefield of disasters.<br /><br />James Manning (Tom Wilkinson) is a successful business obsessed solicitor in London, married to Anne (Emily Watson) who needs more in her life: the couple being childless live in the country in a beautiful estate, assisted by their long term 'cleaner' Maggie (Linda Bassett). They attend social outings and meet, among others, William Bule (Rupert Everett), the passively lazy wealthy neighbor. Anne decides they should entertain their neighbors and against gruff James' protestation Anne proceeds with planning: James arranges to 'not attend due to business'. On the night of the party there is a hit and run accident in which Maggie's husband is accidentally killed by someone in a Range Rover (she observed). When James returns home he sees a scratch on William's Range Rover and suspects William to be the perpetrator. Anne discourages James from going to the police with the information -'what possible good can it do but ruin Bill's life as a socialite and father and son of an important scion?'. From this first 'lie' the virus spreads: James confronts Bill who talks James out of going to the police, Anne confesses it was she who was driving Bill's Rover and is the one responsible, James convinces Anne to keep it quiet because it would ruin his reputation, Anne confesses she is having an affair with Bill, and the three of them concur that they will stick together on their big lie for the sake of the greater good. Anne eventually succumbs to the guilt of not telling her beloved Maggie that she is the one responsible and Maggie, herself guilty of a previous theft whose life was saved by Anne's mercy to hire her anyway, is the agent who draws the story to its surprising conclusion. Lies begat lies that begat lies, et cetera.<br /><br />The major impact of this intrigue is the manner in which the isolated tragedy impacts each of the characters involved. Each changes in a dramatic way. Tome Wilkinson gives the finest performance of a career filled with brilliant performances: he is able to say more with his posture and facial expressions than about any actor before the audience today. Likewise the gifted Emily Watson adds yet another fine role to her repertoire as does the surprisingly smarmy Rupert Everett who, despite being yet another wealthy British 'gentleman', gives us a man both arid of spirit and yet ultimately needy. And the always-fine Linda Bassett takes a small role and finesses it making her character quietly central to the chaotic web of lies.<br /><br />The cinematography by Tony Pierce-Roberts and the musical score by Stanislas Syrewicz add immeasurably to the multiple atmospheres the story encounters. This is ensemble playing at its finest, which always means that the director (Julian Fellowes) has a fine grasp on the piece. The interplay of these fine people makes the dodgy story work very well indeed. Grady Harp