(ZELFS ZEER lichtelijk verkwistend)<br /><br />Om te beginnen moet ik zeggen dat ik normaal gesproken niet onder de indruk ben van sciencefiction, dus _Pitch Black_ (2000) was een aangename verrassing. Ik was vanaf het allereerste begin geboeid door het ritme, de intensiteit en de visuele uitbarstingen die me fascineerden en me aan mijn stoel gekluisterd hielden. Ik ben heel blij te kunnen zeggen dat deze film het beste (oké, in elk geval één van de beste) science-fictionstukjes was dat ik in lange, lange tijd heb gezien.<br />De plot zou kort samengevat simpel kunnen klinken: een (ruimte)schip stort neer op een zogenaamd verlaten planeet en de kapitein, Caroline Fry (de indrukwekkende Radha Mitchell) moet de overlevenden in veiligheid brengen. In het begin lijkt een koelbloedige moordenaar, Riddick (Vin Diesel, die de rol op een heel geloofwaardige manier speelt) misschien het grootste probleem van de groep, maar als de schemering invalt, beginnen de schepsels van de nacht te ontwaken... Dit leidt tot een wanhopige poging om te ontsnappen aan de bloeddorstige roofdieren, wat, zoals we allemaal kunnen raden, niet leidt tot een gelukkige familiepicknick.<br />Het is niet de plot zelf die de film de moeite waard maakt <0xE2><0x80><0x93> laten we eerlijk zijn, als je het terugbrengt tot de essentie is het niet zó origineel <0xE2><0x80><0x93> maar de vaardigheid waarmee het wordt verteld. Het verhaal vloeide voort, liet me op geen enkel punt gapen (tenminste, niet veel). De regie was fantastisch. Dit was een heel visuele, zelfs mooie film; het paarse nachtzicht was een ware traktatie. Hoewel'mooi' misschien niet het juiste woord was; ja, de beelden die werden getoond waren een lust voor het oog, maar ze voegden er ook iets aan toe dat niet nader omschreven grotesk was, griezelig, alsof er iets op het punt stond onder het stille oppervlak uit te barsten. (Om nog maar te zwijgen van het feit dat de monsters echt goed waren gedaan, ze zagen er realistisch uit, wat tegenwoordig zeldzaam schijnt te zijn <0xE2><0x80><0x93> misschien vinden mensen het gewoon niet de moeite waard om ze er echt uit te laten zien...)<br />Ik genoot niet alleen van de visuele kant van de film, maar ook van het psychologische aspect van het verhaal. Tijdens de film zien we de karakters ontrafelen <0xE2><0x80><0x93> sommige vallen, andere stijgen op <0xE2><0x80><0x93> maar wat me het meest fascineerde was de ontwikkeling van het karakter van Riddick. Ik genoot tijdens de hele film van de verandering in hem. En verder genoot ik met Riddick ook van de ongelooflijk goede en oorspronkelijk uitgevoerde Seksuele Spanning tussen Fry en hem die 'niet' was (je begrijpt wat ik bedoel als je het ziet).<br />Je kunt niet ontkennen dat er chemie tussen hen was. Probeer het maar niet, want dan kom ik naar je toe en laat je naar me luisteren terwijl ik met mijn eetstokjes speel tot je het uitgilt van het lachen. Het was nieuw voor me. Zoals Radha Mitchell eens zei (een aangepast citaat). Pitch Black is een heel sexy film zonder seks', en dat maakt hem des te interessanter.<br />Dus om het samen te vatten: ik kan deze film aanbevelen, ook al ben je niet echt een fan van 'ruimteverhalen'. De spanning werd tot het allerlaatst bewaard en, wat belangrijk is, wij (of ik in elk geval) wilden meer. Als je niet de moeite neemt om na te denken over psychologie, subtekst en dergelijke (wat mijn slechte gewoonte is), vind je Pitch Black nog steeds heel amusant. Trek gewoon je schoenen uit en geniet.
(VERY mildly spoilerish)<br /><br />I must start by saying that I'm not usually impressed by science-fiction, so Pitch Black (2000) was a pleasant surprise. It had me hooked from the very beginning with rhythm, intensity and visual outburst that left me fascinated and glued to my seat. I'm very happy to say that this movie was the best (okay, at least *one* of the best) science fiction piece that I've seen in a long, long time.<br /><br />The plot in short might sound simple -- a (space) ship crashes on a supposedly deserted planet and the captain, Caroline Fry (impressive Radha Mitchell), must lead the survivors to safety. At first, a cold-blooded murderer, Riddick (Vin Diesel, who plays the role with very believable spare style), might seem like the group's biggest problem but as the dusk starts crawling in, the creatures of the night start awakening... This leads to a desperate attempt to escape from the bloodthirsty predators, which, as we all can guess, does not lead to a happy family picnic.<br /><br />It's not the plot itself that makes the movie worth watching -- after all, let's face it, if you strip it down to the basics it's not *that* original -- but the skill in which it's told. The story flowed forward, didn't leave me yawning (at least not much) in any point. The directing was fabulous work. This was a very visual, even beautiful movie; the purple night view was a real treat. Although, 'beautiful' might not be the right word to use; yes, the images shown were candy to the eye, but they also added a touch of unspecified grotesqueness, eeriness, as if something was just about to burst out from under the still surface. (Not to mention that the monsters were really well done, they looked realistic, which seems to be rare nowadays [maybe people just can't be bothered to make them look real...])<br /><br />I did not only enjoy the visual side of the movie but also the psychological aspect of the story. During the movie we get to see the characters unraveling -- some of them fall, some of them rise -- but what fascinated me the most was the developing of the character of Riddick. I enjoyed watching the change in him throughout the movie. To go even further, the other thing I enjoyed a lot with Riddick was the incredibly well and originally executed UST (Unresolved Sexual Tension) between Fry and him that "didn't" (you'll get what I mean once you see it). [One can't deny that they had chemistry. Don't even try or I'll seek you out and make you listen to me playing Chopsticks until you scream *grin*] It was fresh. As Radha Mitchell once put it (a modified quote), "Pitch Black is a really sexy movie with no sex", which is what makes it even more so interesting.<br /><br />So, to summarize, I recommend this movie -- even if you're really not a fan of "space stories". The suspense was kept until the very end and, what's important, we were (or at least I was) left wanting for more. If you can't be bothered to think about psychology, subtext and such (as is my bad habit), you'll still find Pitch Black highly entertaining. Just kick off your shoes and enjoy.