Deze film moet de perfectie van een film als die van John Ford benaderen. De film is magisch, een meesterwerk, de reden waarom Ford, nou ja, Ford was. Als je wilt weten waarom Ford zo geweldig was, is dit de verklaring.<br />De fotografie is natuurlijk uitmuntend, zwart-wit zoals zwart-wit hoort te zijn, prachtige opnamen, geen over de schouder meegeluisterde gesprekken, puur Ford, grote momenten, groot en klein. De beroemde gescheurde broek van Ward Bond. Blijkbaar bleven er twee honden de set binnendringen om te vechten, dus wilde Ford ze gebruiken in de vechtscène, maar in plaats van te vechten rende de ene hond weg en viel de andere Ward Bond aan en scheurde zijn broek open, wat Ford de grootste lol bezorgde. Een hele scène rond het vlechten van een touw. De manier waarop Ben Johnson vervolgens zijn touw opsnuift, een prachtig voorspel en een voorbode van de finale. Harry Careys naïeve hofmakerij van Prudence. De gebruikelijke doordrijving over dat hij bang is en dat niet laat merken. Bonds paard dat per ongeluk in hem valt en dat in de film links is. Johnson en Bond zijn fantastisch in die scène. God sta elke Ford-acteur bij die niet in zijn rol blijft terwijl de camera draait, zelfs niet als er een paard boven op je valt.<br /><br />Een paar heel lieve romances, die niet te veel in beeld komen, twee heel sympathieke hoofdrollen, om nog maar te zwijgen van de meisjes, het aantal keren dat de camera's zich op Ben Johnsons nogal verrukkelijke achterwerk richten.<br />Een heleboel oude stuntmannen die rollen krijgen, Cliff Lyons, Frank McGrath. Een paar prachtige karakterstudies, voornamelijk van starende gezichten, van alle schurken en grote sterren. Een stel schurken dat elke groep in elke western naar de kroon steekt. <br /><br />Veel Fordian-opnamen van gezichten, groepen, kinderen, vrouwen, kleine dingen die gebeuren, veulens op de achtergrond (Ford schijnt dol te zijn op beelden van veulens), vrouwen met schorten, die het moment vastleggen waarop wagens een rivier oversteken en de camera blijft hangen.<br />Dit is waarschijnlijk niet zozeer een western als wel een schildersfilm die toevallig in het westen speelt.<br /><br />Het is maar goed dat de film in 1950 is gemaakt, want je kunt je onmogelijk voorstellen dat zo'n film ooit nog gemaakt zou kunnen worden, maar het is dan ook zo'n kunstwerk dat het heiligschennis zou zijn om er een poging toe te doen.
This film has to be as near to perfect a film as John Ford made. The film is magic, a masterpiece, the reason Ford was, well Ford. If you want to know why Ford was great this one explains it.<br /><br />The photography of course is superb, black and white as black and white should be, wonderful shots, not an over the shoulder conversation in it, pure Ford, great moments, big and little. The famous ripped pants of Ward Bond. Apparently two dogs kept invading the set and fighting so Ford wanted to use them in the fighting scene, but instead of fighting one dog ran away and the other attacked Ward Bond and ripped his pants, which caused Ford no end of mirth. A whole scene around plaiting a rope. The way Ben Johnson burn then snuffs his rope, wonderful foreshadowing and anticipation of the final. Harry Carey's naive courting of Prudence. The usual ford line about being scared and not showing it. Bond's horse accidentally falling in him and its left in the film. Johnson and Bond are fantastic in that scene. Lord help any Ford actor who does not stay in character while the camera is rolling even when a horse falls on top of you.<br /><br />A couple of very sweet romances, not intruding on the whole focus, two very likable leads, not to mention for the girls, the number of times the cameras focus on Ben Johnson's rather delightful backside.<br /><br />Lots of old time stuntmen getting lines and roles, Cliff Lyons, Frank McGrath. Some wonderful character studies mostly of faces staring, all the villains and main stars. A set of villains to rival any group in any western.<br /><br />Many many Fordian shots of faces, groups, children, women, small things happening, foals in the background (Ford seems to love images of foals), women in aprons, allowing the moment as wagons cross rivers and the camera lingers.<br /><br />This is probably not a western as much as an artist's picture that happens to be set in the west.<br /><br />Lucky the film was made in 1950 because it is impossible to imagine such a film could be ever made again, but then it is such a work of art that it would be a sacrilege to attempt it