Joe werd voor het eerst uitgebracht in de Verenigde Staten in de zomer van 1970. Ondanks respectabele recensies, redelijke kassuccessen en een Oscar-inkomsten, verdween de film kort daarna en bleef gedurende de hele jaren tachtig in de vergetelheid, tot hij aan het eind van de jaren negentig enthousiast, zij het enigszins ten onrechte, in de Verenigde Staten opnieuw werd gewaardeerd. Dankzij deze langdurige onbeschikbaarheid is de reputatie ontstaan dat de film (onverklaarbaar) wordt vergeleken met films als Michael Winners oorspronkelijke Death Wish. Hoewel wraak een thema is, is dit zeer zeker niet het geval bij een film over waakzaamheid.<br />De plot is niet de moeite van het samenvatten waard. Het is een slap, hakkelig en bizar theatraal verhaal over een toevallige moord en de onwaarschijnlijke relatie die daaruit voortvloeit. Die relatie en de voornamelijk op klasse gebaseerde eigenaardigheden van de twee hoofdpersonen worden overdreven tot een belachelijke karikatuur; deze twee en hun situatie hebben absoluut niets met de werkelijkheid te maken.<br />Bijna alles in de film is kribbig en met tegenzin antiek, wat het hele geval uiterst fascinerend maakt. Hippies worden afgeschilderd als hatelijke en exclusieve misantropen, harddrugs laten je ofwel in slaap vallen ofwel maniakaal ronddansen met lippenstift op je gezicht, en de meeste jonge vrouwen zijn bereid seks te hebben met vreemden in ruil voor marihuana bij het minste vliegje. Het is eigenlijk meer een film van de jaren zestig dan van de jaren zeventig. Dus waarom sommige giganten uit de filmindustrie het zijn gaan opnemen in retrospectiefgesprekken over het begin van de New Wave in Hollywood is een volslagen raadsel. Martin Scorcese was er nota bene bij betrokken, hoewel waarschijnlijk alleen maar om even mee te knikken met de klamme, ingetogen tinten van de grimmige stedelijke cinematografie, die vier jaar later vrijwel zeker de aanzet gaf tot Taxi Driver. Maar Joe lijkt veel meer op een woedende tirade tegen mensen als Easy Rider en Bonnie and Clyde dan op een voortzetting van diezelfde rebelse filmethos.<br />Het is geen film van echte artistieke betekenis <0xE2><0x80><0x93> ondanks Joe' De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar de waarde als cultureel museumstuk is ongekend. De film is opgenomen in en rond de straten van New York tijdens de donkerste uren van de oorlog in Vietnam, en in een tijd dat Amerika (en daarmee ook de film) tot de gruwelen van de oude garde werd bekeerd, zegt de film op zijn eigen, volkomen onbewuste en toevallige manier meer over die periode van de geschiedenis dan talloze, oneindig superieure films die rechtstreeks hebben geprobeerd die periode vast te leggen.<br />Maar als film? Ondanks een echt verrassende en effectieve afloop is dit in feite een film van Michael Winner, maar niet zo goed gemaakt. Overigens, als je, net als ik, een fan bent van toevallige gelijkenissen, kijk dan eens naar Harold Steptoe om 1.22.11 uur in de hippiekunstgalerie.
Joe was first released in the US in the summer of 1970. Despite respectable notices, reasonable box office and an Oscar nom, it vanished shortly afterwards and remained forgotten about throughout the 1980's, before being enthusiastically reappraised, somewhat unjustly, in the US in the late 90's. Thanks to this lengthy unavailability, its reputation has gone on to see it placed (inexplicably) alongside the likes of Michael Winner's original Death Wish. Although revenge is a theme, a film about vigilantism this most definitely is not.<br /><br />The plot isn't worth synopsizing. Its a flabby, hammy and bizarrely stagey ramble about an accidental murder and the unlikely relationship that blossoms out of it. That relationship and the largely class-based quirks of its two leads are exaggerated into ridiculous caricature; these two, and their situation, bear absolutely no relation to reality.<br /><br />Almost everything about the film is cantankerous and begrudgingly antiquated, which makes the whole thing completely fascinating. Hippies are depicted as snide and exclusive misanthropes, hard drugs either make you sleep or dance around maniacally with lipstick on your face, and most young women are prepared to have sex with strangers in exchange for marijuana at the drop of a fly. Its very much a film of the 60's rather than the 70's, so why some industry luminaries have begun to include it in retrospective conversations about the beginnings of the Hollywood New Wave is a complete mystery. Martin Scorcese of all people even got involved, though probably only to give a nod to the dank, lavatorial hues of the grim urban cinematography, which almost certainly influenced Taxi Driver four years later. But Joe seems very much like a furious tirade against the likes of Easy Rider and Bonnie And Clyde, rather than a continuation of that same insurgent cinematic ethos.<br /><br />It isn't a film of any real artistic significance - despite Joe's incontinent fury at everything in his world, it remains a story about absolutely nothing - but its value as a cultural museum piece is unprecedented. Shot on and around the streets of New York City during the darkest hours of the Vietnam war, and at a time when America (and, significantly, its cinema) was being revolutionized to the horror of the old guard, the film ends up, in its own completely oblivious and accidental way, saying more about that period of history than numerous infinitely superior movies that directly endeavored to capture it.<br /><br />But as a film? Despite a really surprising and effective shock ending, this is basically a Michael Winner film, but not as well made. How does that tickle your fancy? ** Incidentally, if you are, like me, a fan of spotting arbitrary background lookalikes, then check out Harold Steptoe at 1:22:11 in the hippy art gallery.