Ik zag de opening van Otto Preminger's 'Porgy and Bess' voor het eerst op tv, waarschijnlijk ergens in het begin van de jaren tachtig, en mijn jongere ik vond het een beetje traag, ondanks de tijdloze muziek. Ik heb het uitgezet.<br />Gisteravond, een uiterst zeldzame, in elkaar geflanste film op het scherm in de bioscoop van L.A., en het was een beetje een openbaring. De voorstellingen zijn sterk en gedenkwaardig. Dorothy Dandridge brengt heel wat kwetsbaarheid, kracht en (tenminste naar de maatstaven van vandaag) subtiele erotiek mee. Sidney Poitier schijnt zich niet op zijn gemak te voelen in de film, maar hij speelt geweldig, net als Pearl Bailey. Nog beter zijn Sammy Davis als de amorele, katachtige Sportin' Life en Brock Peters als de zelfingenomen bullebak Crown. Toch ben ik geen fan van Preminger's eerdere, loodzware <0xE2><0x80><0x93> en veel beter te zien <0xE2><0x80><0x93> 'Carmen Jones'. Porgy and Bess' is veel beter dan die minder controversiële film <0xE2><0x80><0x93> hoewel dat misschien te maken heeft met het feit dat het bronmateriaal ook veel beter is.<br />Zoals de vorige avond te zien was, is dit een stevig maar verre van volmaakt werk. Niet alle momenten komen echt tot leven, en de manier waarop de film de overdreven gestileerde decors van Catfish Row (mooi gedaan door Oliver Smith) combineert met de locaties, is een beetje g<0xC3><0xAA>nant. Bovendien lijken sommige korte gedeelten van de score zelfs in mijn vrij ongeoefende oren overdreven populair. Het zal de aandacht afleiden van wat de filmmakers tot stand hebben gebracht <0xE2><0x80><0x93> het besluit van Preminger om de film vrijwel geheel te filmen in brede shots, zonder close-ups en zo nu en dan een mediumshot, zal hem ongetwijfeld onbruikbaar maken op tv en zelfs op dvd's, als hij de restauratie krijgt die hij verdient. Op kleinere schermen zullen we de vele details die van cruciaal belang zijn voor de manier waarop Preminger de film heeft geënsceneerd niet kunnen zien.<br />Bovendien was de mix die we gisteravond hebben gehoord vreemd. Veel van de zang, vooral in de openingsscène van _Summertime_, klonk overdreven zacht en werd overstemd door de instrumentale muziek. Misschien kan dat in een restauratie worden hersteld.<br />En dan is er nog de kwestie van de rassenpolitiek in de film. Persoonlijk zie ik er niets verkeerds in, in elk geval niet in een hedendaagse context. In de tijd dat er nog maar zo weinig films waren met sterke Afro-Amerikaanse personages, was dit misschien een ongelukkige keuze voor een groot budget-Hollywoodfilm. En hoewel er misschien niet veel'macht' in zit, zijn dit herkenbare menselijke wezens die geen stereotypen zijn. Dit zijn operazangeressen die slechte keuzes maken, omdat dat is wat tragische personages doen. Dat alleen al maakte het in die tijd een enorme stap voorwaarts.<br /><br />In een moderne context waarin sterke en heldhaftige Afro-Amerikaanse personages minder zeldzaam zijn (hoewel nog steeds niet gewoon genoeg), lijken deze personages niets meer of minder dan menselijk. Het zouden echt arme en onderontwikkelde mensen kunnen zijn, van welke etnische achtergrond dan ook. Afgezien van de politieke spelletjes is het oorspronkelijke werk ongetwijfeld een van de grootste prestaties van de Amerikaanse muziek en (latere) theater. Poitier, Davis, Dandridge, Peters en <0xE2><0x80><0x93> ja, Pearl Bailey <0xE2><0x80><0x93> waren stuk voor stuk fantastische artiesten van wie we nooit meer iets zullen zien. Deze minder dan perfecte, maar nog steeds degelijke film verdient het duidelijk om gezien en gekoesterd te worden.
I first saw the opening of Otto Preminger's "Porgy and Bess" on TV, probably some time in the early 80s, and my younger self found it a bit slow, despite the timeless music. I turned it off<br /><br />Last night, an extremely rare, cobbled together print screened at the L.A. Cinematheque and it was a bit of a revelation. The performances are strong and memorable. Dorothy Dandridge brings a great deal of vulnerability, strength and subtle (at least by today's standards) eroticism to her part. Sidney Poitier is said to be uncomfortable with the movie, but his performance is terrific, as is Pearl Bailey. Even better are Sammy Davis as the amoral, cat-like Sportin' Life and Brock Peters as the villanious bully Crown.<br /><br />Still, I'm no fan of Preminger's earlier, leaden -- and far easier to see -- "Carmen Jones." Porgy and Bess" is far superior to that less controversial film -- though that may have to do with the fact that the source material is also far superior.<br /><br />As seen last night, this is a sturdy but far from perfect work. Not all of the moments quite come alive, and there is some awkwardness in the way the film mixes the overtly stylized Catfish Row set (beautifully done by Oliver Smith) with actual locations. Also, even to my rather untrained ear, some brief portions of the score seem unduly popularized.<br /><br />Moreover, while this doesn't detract from the achievement of the filmmakers -- Preminger's decision to film almost entirely in wide shots, with no close-ups and occasional medium shots, no doubt rendered it unwatchable on TV "panned and scanned" and may doom it even on widescreen DVDs if it gets the restoration it deserves. On smaller screens, we won't be able to make out the many details that are crucial to the way Preminger staged the film.<br /><br />Also, the mix heard last night was odd. Many of the vocals, particularly on the opening "Summertime" seemed unduly soft and were overwhelmed by the instrumental music. Perhaps this can be fixed in a restoration.<br /><br />There is the issue of the film's racial politics. Personally, I see nothing wrong with it, at least in a contemporary context. At the time when so few films depicted strong African-American characters, this may have seemed an unfortunate choice for a big-budget Hollywood film. And, while there may not be much "empowering" here, these are recognizable human beings that are not racial stereotypes. These are operatic characters who make poor choices because that's what tragic characters do. That alone made it a giant stride forward at the time.<br /><br />In a modern context where strong and heroic African-American characters are less rare (though still not common enough), these characters seem nothing more nor less than human. They truly could be poor and undereducated people of any ethnic background.<br /><br />Thorny politics aside, the original work is undoubtedly one of the truly great achievements of American music and (secondarily) theater. Poitier, Davis, Dandridge, Peters and, yes Pearl Bailey, were all amazing performers who we'll never see the likes of again. This less than perfect but still solid film clearly deserves to be seen and treasured.