De geschiedenis van de tv-versies van films is bezaaid met afwijkingen die bijna onomstotelijk bewijzen dat de traditie om te beginnen nooit had mogen beginnen. Er zijn echter enkele voorbeelden die het net voor elkaar krijgen. In het begin zou Rising Damp de laatste sitcom lijken die geschikt was voor het grote scherm, aangezien deze hilarische serie was gesitueerd in de kleine beslotenheid van een kamer in het noorden. Bovendien werd de schrijver, Eric Chappell, niet genoeg betaald om tijd te besteden aan het schrijven van een volkomen origineel scenario, dus verzamelde hij een aantal tv-afleveringen en naaide die aan elkaar om het geheel van de film te vormen. Dit betekende op zichzelf niet noodzakelijkerwijs dat het script zou falen. David Croft en Jimmy Perry deden hetzelfde met hun scenario voor _Paps' Army_ en het werkte fantastisch. Hoewel de eerste afleveringen van _Paps' Army_ met hun bezadigde tempo en een overkoepelende plot zich veel beter leenden voor filmversies. Maar de afleveringen van _Increasing Damp_ waren van de eerste scène tot de ademloze climax een en al energie. Als gevolg daarvan raken de scènes in de film onsamenhangend als het ene verhaal is afgelopen en het volgende begint. Een andere valkuil voor de filmversie van een tv-serie zijn de onvermijdelijke vergelijkingen die worden gemaakt. In dit opzicht verbleekt de film bij de briljante serie van _Increasing Damp_. Ondanks dit alles slaagt _Increasing Damp the Movie_ erin vermakelijk te zijn en af en toe hilarisch. Het is misschien niet verwonderlijk dat de mooiste momenten zich voordoen tijdens scènes die speciaal voor de film zijn geschreven. Dat geldt ook voor een rugbywedstrijd waarin Rossiter een briljant getimede blunder maakt. Inderdaad, terwijl alle spelers hun rol perfect spelen (behalve een substandaardacteur die de rol van de laatste en werkelijk grote Beckinsale moet vervangen), straalt Leonard Rossiter als Rigsby het meest. In feite had Rising Damp als film gemaakt moeten worden, zodat Rossiter in aanmerking had kunnen komen voor een Oscar, zo groot is zijn acteertalent. Misdadig genoeg werd hij niet eens genomineerd. Uiteindelijk slaagt de film er niet in om de duizelingwekkende hoogten van de tv-serie te evenaren, maar slaagt hij er wel in om met een paar prachtig gespeelde momenten zijn eigen komedie in stand te houden. Aanbevolen kijkvoer.<br />Nog één ding: de openings- en slotmuziek is verreweg de slechtste uit de filmgeschiedenis.
The history of TV to film adaptations are littered with aberrations which almost conclusively prove that the tradition should never have started in the first place. There are, however, some examples which manage to pull it off, just. Rising Damp would, at first, appear to be the last sitcom suitable for the big screen treatment as this hilarious series was based within the tiny confines of a northern bedsit. Also the writer, Eric Chappell, wasn't being paid enough to spend time crafting an entirely original screenplay so he harvested a batch of TV episodes and stitched them together to form the body of the film. This, in itself, didn't necessarily mean that the script would fail. David Croft and Jimmy Perry did the same thing with their screenplay for Dad's Army and it worked superbly. Although, the early Dad's Army episodes, with their staid pace and over arcing plot, lent themselves far better to film adaptation. The Rising Damp episodes, however, were high energy affairs from the first scene to the breathless climax. As a result, as one story is concluded and another started, the scenes within the film become disjointed. Another pitfall for the movie version of a TV series is the inevitable comparisons that are made. In this respect the film pales in comparison to Rising Damp's brilliant series. Despite all this, Rising Damp the Movie manages to be entertaining and occasionally uproarious. It is perhaps not surprising that the finest moments occur during sequences written specially for the film. This includes a rugby match where Rossiter does a brilliantly timed pratfall. Indeed, while all the cast handle their roles perfectly (bar a sub standard replacement actor for the late and truly great Beckinsale), it is Leonard Rossiter as Rigsby that shines the most. In fact Rising Damp should have been made as a film just so Rossiter could have been eligible for an Oscar, such is the magnificence of his acting talent. Criminally, he wasn't even nominated. Ultimately, the film fails to match the giddy heights of the TV series while managing to hold its own as a comedy in its own right with some beautifully played moments. Recommended viewing.<br /><br />One last thing: The opening and closing music is by far the worst in film history.