Ik dacht dat deze film goed zou zijn. Dat was hij absoluut niet, ondanks de Oscarwinnende hoofdrolspelers. Ik heb misschien één keer gelachen, en ik heb nooit iemand anders in de zaal horen lachen. De make-up van Renee Zellweger was erg onflatteus. Iedereen lijkt zo zijn best te doen in deze film, ze rennen rond in een imitatie van slapstick, maar het lukt ze niet. Ik denk dat de film misschien goed heeft geklonken in de ontwikkeling, maar er is iets verloren gegaan bij de vertaling. Waren de bulderende 20's echt zo? Ik denk het niet. Alles lijkt een beetje kunstmatig. De score van Randy Newman was irritant. De film is in sepiatinten, net als elke andere film die plaatsvindt in de 20's of 30's. Er zit gewoon niet zoveel originaliteit in.
I thought this movie was going to be good. It absolutely wasn't, despite the Oscar-winning lead actors. I may have laughed once, and I never heard anybody else in the theater laughing. Renee Zellweger's pancake make-up was very unbecoming. Everybody seems to be trying so hard in this movie, running around in imitation of slapstick but not pulling it off. I think perhaps the movie must've sounded good in development, but something got lost in translation. Were the roaring 20's really like this? I think not. Everything seems a tad artificial. Randy Newman's score was annoying. The film is in sepia tones, just like every other movie that takes place in the 20's or 30's. There's just not that much originality here.