Gisteravond was ik bij de premier. De film begon met een knal (misschien door de opwinding van voor de verkiezingen). Het publiek lachte ongeveer een kwartier, waarna de meesten van ons de rest van de tijd vochten tegen de slaap. Deze film is niet te vergelijken met _Spinal Tap_ of andere films van Guest, tenzij je wilt zeggen dat _Sons of Provo_ een wannabe is die vreselijk de mist in gaat. Hij ging gewoon de mist in, hij ging dood, het was pijnlijk. Het verhaal ging nergens heen, de grappen waren flauw, zelfs als je een mormoon was en alle inside jokes te horen kreeg, voelde het als tijdverspilling. Er waren twee dingen die het goedmaakten: Kirby's acteerwerk was perfect! En de liedjes waren heel slim (voor een LDS-publiek). Dus, mijn aanbevelingen... mijd de film. En als je mormoon bent, koop dan de muziek-cd.
I attended the premier last night. The movie started out with a bang (perhaps due to pre-premier excitement). The audience laughed for about 15 minutes, then most of us spent the rest of the time fighting off sleep. This movie can not be compared to _Spinal Tap_ or any of Guest's work, unless you want to say _Sons of Provo_ is a wanna-be gone awfully wrong. It just fell flat, it died, it was painful. The story went nowhere, the jokes were bland, even if you were a Mormon and could get all of the inside jokes, it felt like a waste of time. There were two redeeming qualities: Kirby's acting was spot on! And the songs were very clever (for an LDS audience only). So, my recommendations... Avoid the movie. And if you are Mormon, buy the music CD.