Het eindigt met de verklaring dat 'de film die u zojuist hebt gezien een improvisatie was' <0xE2><0x80><0x93> wat je meteen het gevoel geeft dat je een idioot bent omdat je denkt dat een improvisatie een goede film was, en dat je verbaasd bent over Cassavetes' genialiteit... alweer. Natuurlijk heeft Cassavetes op zijn sterfbed tegen een of andere vent gezegd dat het niet echt een improvisatie was, dus... het is het verhaal over een zwarte vrouw met een lichte huid, Lelia, die voor blank doorgaat, en haar familie: nog een blanke broer die voor blank doorgaat, Ben, en een zwart-zwarte broer die Hughie heet. Als ze verliefd wordt op een blanke lul die Tony heet, is hij onaangenaam verrast als hij ontdekt dat ze zwart is, en vanaf dat moment gaat het over de persoonlijke aspiraties en tekortkomingen van de drie hoofdpersonen. Hughie is een jazzzanger die op het punt staat een mislukkeling te worden, Lelia is nog steeds hopeloos depressief over Tony en Ben is in het algemeen angstig en gewelddadig en heeft wanhopig behoefte aan iets dat hem uit zijn verschaalde bestaanspatroon haalt. Ik neem aan dat het over het geheel genomen gaat om stagnatie versus verandering in het menselijk leven. Ik vermoed dat Cassavetes de plot goed gestructureerd had en dat alleen de dialoog geïmproviseerd was. De dialoog zelf is erg onevenwichtig <0xE2><0x80><0x93> soms zegt iemand iets wat je niet gauw vergeet, andere keren is het memorabel g<0xC3><0xAA>nant. Wat verbazingwekkend is, is de mate waarin de amateuracteurs hun personages belichamen. Cassavetes volgde de acteercursus die hij gaf in de tijd dat hij besloot de rol van Shadows te spelen, en fluisterde de tien beste studenten in het oor wat hij ervan vond, en dit was het resultaat... de jongens die Ben en Hughie spelen zijn heel goed. In het begin mocht ik Lelia niet, maar naarmate de film vorderde, zag je haar steeds beter worden naarmate de spanning en het drama zich opbouwden <0xE2><0x80><0x93> niet noodzakelijkerwijs de beste met een praatje over koetjes en kalfjes. Shadows wordt door velen beschouwd als de voorloper van de onafhankelijke filmbeweging (gemaakt in 1959) en wordt beslist aanbevolen.
It ends with the declaration that "the film you have just seen was an improvisation"-at once making you feel like an idiot for thinking an improvisation was an good movie, and astounded at Cassavetes' genius...once again. Of course, Cassavetes told some guy it wasn't really an improvisation per se, on his deathbed, so...it's the story about a light-skinned black woman, Lelia, who passes for white, and her family: another passing-for-white brother named Ben, and a black-black brother named Hughie. When she falls in love with a white jerk named Tony, he is unpleasantly surprised when he finds out she's black, and from there it goes on about the three main characters' individual aspirations and shortcomings. Hughie is a jazz singer in the process of becoming a failure, Lelia's still hopelessly depressed over Tony, and Ben is angsty and violent in general, in desperate need of something to shock him out of his stale patterns of existence. Overall, I suppose it's really about stasis vs. change in human life. I suspect that Cassavetes had the plot organized enough, and it was just the dialogue that was improvised. The dialogue itself is very uneven - sometimes somebody will say something very memorable, other times it's memorably awkward. What's amazing is the extent of the amateur actors' embodiment of their characters. Cassavetes went through the acting class he was teaching at the time he decided to do Shadows, whispered in the ears of the ten best students, and this was the result...the guys playing Ben and Hughie are very good. At first I didn't like Lelia, but as the film progressed you see more and more she's one of those actors who gets better as the tension and drama builds - not necessarily the best with small talk. Shadows is hailed by many as the forerunner of the indie film movement (made in 1959) and it's definitely recommended.