Ik was nog nooit eerder uit een film weggelopen. Ik had het idee een paar keer in mijn hoofd gehad, maar deze keer deed ik het. Ik sloop naar binnen om het einde van een andere film te zien, maar moest terugkomen om het einde van de Razernij te zien terwijl ik op mijn vrienden wachtte. Ze vertelden me dat ik ook niet veel miste tijdens mijn afwezigheid. Ik was over het algemeen beledigd door de hele film, op zo'n grootse manier dat ik hem niet eens kan beschrijven. Mijn instinct zei me dat ik de bioscoop uit moest. Het was een instinctieve reactie op een afschuwelijke film. De plot draaide om de wrede acties van een paar laakbare tieners tegen kwetsbare en gekwelde anderen. Er was geen lichtstraal, geen resonerende of sympathieke persoon om contrast te bieden. Ik merkte dat zelfs de 'goeie jongens' van de film niets voor me deden, dat ze dom, stom, zeurderig of gewoonweg ineffectief waren.<br />De zich herhalende, beeldende zelfmoordbeelden waren veel te overdreven, onnodig en walgelijk. (Niet op de manier van 'ik word er zo mee gepest', maar meer op de manier van minachting voor de mensheid). En afgezien van de herhaling van die scène, in slow motion, vanuit zoveel hoeken, hadden de andere visuele aspecten (interessant camerawerk, enz.) mogelijkheden, maar werden ze soms gewoon irritant. Ik ben iemand die van films houdt en probeert er goede dingen in te ontdekken. Meestal vind ik wel een paar goede dingen om het niet-zo-goede van een film te compenseren. Ik zeg niet dat deze film niets goeds had, maar ik zeg wel dat, wat dat ook geweest mag zijn, ik het me niet kan herinneren met al die andere troep waar ik gek van werd. Dat vind ik ook heel erg. Misschien waren de clips van het klassieke origineel wel het beste.
I'd never walked out of a movie before this one. I'd entertained the idea a couple of times, but this time I did it, snuck in to see the end of another movie, but had to come back and see the end of the Rage while I waited for my friends. They told me I didn't miss much while I was gone, either. I was generally offended by the entire movie, in such a grand way that I can't even describe it. My gut instinct told me to get myself out of the theatre. It was a visceral reaction to a horrible movie. The plot centered around the cruel actions of some reprehensible teenagers against vulnerable and troubled others. There was no ray of light, no resonsible or likeable person to provide contrast. I found that even the "good guys" of the movie did nothing for me, were silly, stupid, whiney, or just plain ineffectual.<br /><br />The repetitious, graphic suicide imagery was way overdone, unnecessary, and disgusting. (Not in a "I'm easily grossed out" way, but more in the portrayal of disregard for humanity way). And besides the repetition of that scene, in slow motion, from so many angles, the other visual aspects, (interesting camera work, etc) had potential, but just became annoying sometimes. I am a person who loves movies and tries to find good things about them. Usually I can find some good things to counterbalance the not-so-good of any movie. I'm not saying that this movie had nothing good, but I am saying that, whatever that may have been, I can't remember it with all the other crap that drove me mad. I'm really sorry about that, too. Maybe the best parts were the clips from the classic original.