Als je zou terugkeren naar de dageraad van de film, zou je een stralende toekomst voorspellen voor Harold Lloyd. In tegenstelling tot zijn concurrenten was hij een komische acteur die was getraind op het legale toneel, niet op een voorstelling die werd opgevoerd in het vagevuur van de concertzaal of het vaudevillecircuit. Hij had een goede stem die bij zijn imago paste. Bovendien hadden zijn'stille' films vanaf 1924 scènes opgenomen die waren gebaseerd op geluiden die het publiek niet meer kon horen (bijvoorbeeld de klok in de Fall Frolic van THE FRESHMAN en de aap in THE KIDS BROEDER). Maar Lloyds geluidstechniek faalde voortdurend bij de kassa toen de nieuwigheid van WELKOM  gevaar was weggeëbd. Lloyd gaf zijn val veel externe oorzaken, maar besefte nooit dat de vijand van de Glass-figuur niet de Grote Depressie was, maar de Grote Depressie zelf. Het publiek van vóór de Depressie was misschien lichtzinnig van optimisme en had een zwak voor deze ambitieuze doorzetter in wie ze hun surrogaat zagen; het publiek van de Depressie verachtte hem omdat hij de persoon was die waarschijnlijk hun hypotheek zou opzeggen en hen in de goot zou gooien. Dit probleem van karakterkeuze wordt nog versterkt door Lloyds opvatting dat hij een oprechte, blije hulp was. Oprechtheid is natuurlijk een subjectieve beoordeling, maar het valt niet te ontkennen dat Lloyd, ondanks zijn eigen tragische opvoeding, nooit een overtuigende lanterfanter kon spelen. Misschien omdat hij bang was voorgoed in die toestand terug te keren. S-PAW faalt om deze redenen, maar alleen de onthulling van Lloyds pro-fascistische agenda lijdt eronder. Veel filmwetenschappers geloven dat Lloyd ertoe werd aangezet deze film te maken omdat hij het presidentschap van Franklin D. Roosevelt zag als een dictatuur die eropuit was de rijken en de zwakken van de misdaad te beroven. We moeten niet vergeten dat hij niet de enige was die zich zo voelde. DeMille had DIE DAG EN DAG, een drama over de politie, het jaar daarvoor geregisseerd. We moeten ook niet vergeten dat Amerika is gesticht door heethoofdige belastingdemonstranten en nog steeds wordt gemotiveerd door mensen die iets willen zonder ervoor te betalen. TCP leed eronder omdat het het fascisme luchtig behandelde in een 'comedy' en omdat de release ervan bijzonder slecht getimed was, gezien de gebeurtenissen in Duitsland in dat jaar. De produktiecode van 1934 zou uiteindelijk de verheerlijking van burgerrechten inperken en, hoe omslachtig ook, de regels van de constitutionele wetgeving bevestigen. Het ideaal van de welwillende despoot, de goedbedoelende almachtige leider die een utopie tot stand brengt die eens bevrijd was van de controles en balansen van deze almacht, dateert uit de klassieke oudheid. Om die reden zijn totalitaire regimes bang voor gelach, ook al werkt het als een veiligheidsklep. Ironisch genoeg toont het bestaan van TCP, een film die de democratische ervaring van het land van oorsprong demoniseert, aan dat het Amerika van Roosevelt zeker genoeg was om kritiek te accepteren. In Hitlers Duitsland, Stalins Sovjet-Unie en Mussolini's Italië zie je geen vergelijkbare kritiek. Maar kan je lachen om de galgenhumor van het ophanden zijnde fascisme? De ongenuanceerde film is schuin naar rechts gedraaid en had natuurlijk geschreven kunnen zijn door dr. Goebbels zelf als hij gevoel voor humor had gehad. Hij geeft blijk van een alternatieve geschiedenis waarin een uitverkorene de orde herstelt en zijn eer herwint door middel van alle middelen, en dat doet met goedmoedigheid en plezier. Het fascisme dat door links wordt benaderd is natuurlijk Chaplins THE GREAT DICTATOR. Deze laatste film heeft het voordeel dat hij in een ander land speelt en is gebaseerd op een nauwelijks verhulde feitelijke persoon en gebeurtenissen. THE GREAT DICTATOR levert vandaag de dag weinig lachsalvo's op omdat hij de omvang van het menselijk kwaad onderschatte, maar hij slaagt, ondanks zijn ongekunstelde en ongepaste toespraken, omdat hij het duidelijke voordeel heeft dat hij door de geschiedenis wordt gecompenseerd. Maar er moesten twee dingen aan Lloyd worden toegeschreven: ten eerste maakte hij tijdens de oorlog geen pro-fascistische films meer en produceerde hij evenmin hypocriete pro-Engelse films. Ten tweede verkocht hij nooit TCP aan de televisie. De wereld van na 1945 had het gezicht van het fascisme gezien en dat was niet amusant.
If one were to return to the dawn of the talking picture, one would prophesy a bright future for Harold Lloyd. Unlike his competitors, he was comedic actor trained on the legitimate stage not a performed raised in the purgatory of the music hall or vaudeville circuit. He had a good voice which matched his image. Moreover, from 1924 on, his "silent" films had incorporated sequences based on sound gags lost on the audience (e.g., the bell sequence at the Fall Frolic from THE FRESHMAN and the monkey sequence in THE KID BROTHER). Yet Lloyd's sound features consistently failed at the box office once the novelty of WELCOME DANGER had ebbed. Lloyd blamed his fall on many external sources, but never realized that the Glass character's enemy was not sound but the Great Depression. Pre-Depression audiences, giddy with optimism, may have rooted for this ambitious go-getter in whom they saw their surrogate; Depression audiences despised him as the person likely to foreclose on their mortgage and throw them in the gutter. Compounding this problem of character choice is Lloyd's perception as an insincere glad hander. Sincerity, of course, is a subjective appraisal, but it is undeniable that Lloyd, despite his own tragic upbringing, could never play a convincing down-and-outer. Perhaps this is because he feared returning to that state permanently. THE CAT'S-PAW fails for these reasons, but it alone suffers from the revelation of Lloyd's pro-fascist agenda. Many film scholars believe that Lloyd was prompted to make this film because he saw the presidency of FDR as a dictatorship bent on soaking the rich and soft on crime. We should remember that he was not alone in this feeling. DeMille had directed THIS DAY AND AGE, a pro-police state drama, the previous year. We should also remember that America was founded by hotheaded tax protesters and continues to be motivated by those who want something without paying for it. TCP suffered because it treated fascism lightly in a "comedy" and because its release was particularly ill-timed given the events in Germany in that year. The Production Code of 1934 would ultimately curtail the glorification of vigilante justice and reaffirm the rule of constitutional law, cumbersome as it might be. The ideal of the benevolent despot, the good-intentioned all-powerful leader who brings about a utopia once freed of the checks and balances on this omnipotence, dates to classical antiquity. For this reason, totalitarian regimes fear laughter even though it acts as a safety valve. Ironically, the mere existence of TCP, a film which demonizes the democratic experience of the country of its origin, shows that FDR's America was secure enough to accept criticism. One sees no parallel criticism in Hitler's Germany, Stalin's USSR, or Mussolini's Italy. But can one laugh at the gallows humor of pending fascism? Lloyd's unnuanced film is skewed to the right and might have been written by Dr Goebbels himself if he'd had a sense of humor, of course. It posits an alternative history in which a chosen one restores order and lost honor BY ANY MEANS NECESSARY, and does so with good nature and fun. Impending fascism approached by the left is, of course, Chaplin's THE GREAT DICTATOR. This latter film has the benefit of being set in another country and based on a thinly veiled actual persona and events. THE GREAT DICTATOR produces few laughs today because it under-estimated the extent of human evil, but it succeeds despite its artless and inappropriate speechifying, because it has the distinct advantage of being vindicated by history. Lloyd, however, should be credited for two things: first, he neither made any further pro-fascist films nor produced any subsequently hypocritically pro-allied films during the War: second, he never sold TCP to television. The post-1945 world had seen the face of fascism and it wasn't amusing.