De voormalige regisseur Harry Ralston geeft ons de ultieme post-apocalyptische glimp van een wereld die dood is, achtergelaten in de straten, in de winkels en in het hele landschap, zonder dat we ons midden in een vergeten woestijn bevinden. Een eenzame overlevende, die probeert zijn verstand terug te krijgen, neemt voedsel van de stad mee naar zijn bungalow in deze woestijn. Helemaal alleen hoopt hij op meer, maar nu er niemand in de buurt is, blijft hij achter met wit ondergoed en een passie voor een plaatselijke indianenstam, tot hij een camera ontdekt die nieuwe deuren opent en de barrières van het menselijke co-bestaan doorbreekt. Alan, een man van het boek, wordt na een onbekende ramp op aarde achtergelaten. In de veronderstelling dat hij alleen is, begint hij zijn leven op zijn manier te leven tot, Jeri Ryan (zoals ze in elke droom zou doen) uit het bos verschijnt, verfomfaaid en ongelukkig omdat de laatste man die nog leeft... nou ja... net als Alan is. Hoe dan ook, ze proberen samen te leven, falen, worden dronken, en voor ze het ultieme dystopia creëren, komen ze Redneck Raphael tegen (gespeeld door nieuwkomer n. Dan Montgomery jr.). De banden worden doorgesneden, verwarring ontstaat, een paar wordt een derde wiel, en de strijd tussen fysiek onbekwame nerd en hersenloze sportman. Zelfs nu er niemand meer op de planeet is, wordt het een waarheid dat zelfs de duisterste menselijke natuur zal opkomen. Met behulp van een variabele filmtechniek geeft Ralston ons een middelmatig verhaal dat losjes gebaseerd is op een andere film met de titel 'The Quiet Earth' (die ik hierna zal bekijken), een verhaal waar hij merkwaardig genoeg nooit enige aandacht aan besteedt. Met een geleend verhaal weet hij het behoorlijk goed te herinterpreteren, denk ik. In het begin lijkt zijn clou te ontbreken, terwijl Ralston zijn draai probeert te vinden door weer eens gebruik te maken van de technieken van een andere filmregisseur. Hij opent de film interessant genoeg, maar geeft geen direct antwoord op de vragen. Natuurlijk, de laatste dagen zijn aangebroken, maar zou er een beknopt antwoord zijn op de vraag 'hoe' of beter nog 'waarom' deze uitverkorenen het overleefd hebben? Een spookachtiger begin zou ons sterker hebben gemaakt in een komische film. De opeenvolging van scènes zou net zoiets zijn geweest als 'Shawn of the Dead', maar in plaats daarvan hadden we het gevoel dat we naar een programma keken dat voor de televisie was gemaakt. Als ik naar het audiocommentaar luister, heb ik respect voor Ralston omdat hij zo hard heeft gewerkt om deze film te maken, en zijn passie verkoopt de film bijna, maar je kon aan de manier waarop hij met de cast omging zien dat hij niet zo blij was met zijn eindproduct. Er waren fouten, waarvan hij er een paar aanwees en andere waarvan hij zich schaamde om ze aan te wijzen. Hoewel dit een fatsoenlijke, onafhankelijke film oplevert, voelt het soms goedkoop aan, en in Ralstons geval was dat het laatste.<br />'Ik moet toegeven, David Arnott.' Het beeld dat Dan Montgomery van Alan schetste, raakte me. Hij speelde die sullige, schooljongensachtige, volwassen rol heel goed. Hij was grappig om naar te kijken en om naar te luisteren, en daardoor kreeg hij sympathie voor de kijker. Hij was een sleutelfiguur in het samenstellen van de film, helaas kan ik van de rest niet hetzelfde zeggen. Dit was Dan Montgomery's eerste film, en het was duidelijk - ik bedoel echt heel duidelijk. Er waren scènes waarin ik dacht dat de troefkaart op het punt stond te voorschijn te komen en de regels voor hem voor te lezen, misschien zelfs een realistischer voorstelling van zaken te geven, maar helaas, dat was niet het geval. Dan was er nog Jeri Ryan. Tegen het eind van de film, wat voor mij het hoogtepunt van het hele kunstwerk was, kreeg ze haar karakter. Tegen het eind verandert ze van een onbekende in een verbitterde, chagrijnige, gestoorde vriendin. Verward? Ook nu weer kreeg ze tegen het eind haar karakter, waardoor we een glimp opvingen van wat ze waarschijnlijk had kunnen doen toen ze volwassener werd. Naarmate het commentaar vorderde, was het enige wat ze bijdroeg aan een lach, een giechel of een 'o, kijk eens wat een kleur'-moment. Hoewel haar schoonheid kaartjes kan verkopen, zou je kunnen denken dat kennis net zo mooi is. Dit was haar eerste film, dus kan ik te hard zijn?<br />Over het geheel genomen had deze film het gevoel dat er iets aan ontbrak. Ik vond het een sterk idee, omdat het uitging van de veronderstelling dat het kwaad van de menselijke natuur nog steeds bestaat, zelfs nu er nog maar een handjevol mensen op aarde over is. Jaloezie kan niet worden gedood door bacteriën of bommen (misschien omdat het wordt verteerd door zink?) en wij, mensen, zullen altijd blijven verlangen naar wat we niet kunnen krijgen. Ralston is geen verrassende regisseur, zijn technieken zijn gebrekkig en worden alom gebruikt, maar hij weet wel hoe hij een lowbudgetkomedie moet maken. Ik denk dat ons idee van 'grappig' anders is, dus daarom kon ik niet lachen om veel van de dingen die hij 'hysterisch' vond. Zijn acteurs zorgden voor het acteerniveau dat nodig was voor deze film, dat lager was dan gemiddeld. Zijn film was losjes, wat inhield dat er elementen waren die nooit helemaal waren verklaard of aangeroerd (d.w.z. iets wat vleugels had overleefd?!?), wat de intensiteit van de film over het geheel genomen aantastte. Dit was een komedie, maar het had veel duisterder en veel grappiger kunnen zijn. Voor degenen die denken dat Roger Avery een enorm element in deze film was, zoals we uit hun commentaar kunnen opmaken, was hij er alleen maar voor het geld, de bank voor 'De Laatste Man'. Verwacht geen klassieke Avery-momenten.<br />Verwacht niet meer van Ralston en zo zal ik het afronden.<br />************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
Hypothetical situations abound, one-time director Harry Ralston gives us the ultimate post-apocalyptic glimpse with the world dead, left in the streets, in the stores, and throughout the landscape, sans in the middle of a forgotten desert. One lone survivor, attempting to rekindle his sanity, takes food from the city to his bungalow in this desert. All alone, he hopes for more, but with nobody around, he is left with white underwear, and a passion for a local Indian tribe  until the discovery of a camera which opens up new doors and breaks the barriers of human co-existence. Alan, a man of the book, is left on Earth after an unknown disaster. Thinking he is alone, he begins living life his way  until, Jeri Ryan, appears (like she would in any dream) out of the woods, disheveled, and unhappy to find the final man alive to be ... well ... like Alan. Anyway, they try to co-exist, fail, get drunk, and before creating the ultimate dystopia, they run into Redneck Raphael (played by newcomer  Dan Montgomery Jr). Bonds are torn, confusion sets in, a couple becomes a third wheel, and the battle between physically inept nerd vs. brainless jock. Even with nobody left on the planet, it becomes a truth that even the darkest of human nature will arise.<br /><br />Using a variable film technique, Ralston gives us a mediocre story based loosely on another film entitled "The Quiet Earth" (which I will be viewing next) oddly which he never gives any credit towards. With a borrowed story, I guess he does a decent job of reinterpreting it. His punch seems to be lacking at the beginning while Ralston tries to find his stride, borrowing yet again from other film director's techniques to attempt to find his own. He opens the film interestingly enough, but fails to answer any direct answers. Sure, the final days have arrived, but could there be a concise answer as to "how" or better yet "why" these select few survived. A spookier beginning would have led us stronger into a comical film. The juxtaposition would have been like "Shawn of the Dead", but instead left us feeling like we were watching a "made-for-TV" program. Listening to the audio commentary, I have respect for Ralston because he worked diligently to get this film made, and his passion nearly sells the film, but you could tell from his interaction with the cast that he wasn't as happy with his overall final product. There were mistakes, ones that he pointed out and others that he was ashamed to point out. While this does make for decent independent film-making, it sometimes feels cheap, and in Ralston's case, it was the latter.<br /><br />I must admit, David Arnott's portrayal of Alan hooked me. He played that wimpy, school nerd, adult role very well. He was funny to both watch and listen to, and thus he became sympathetic to the viewer. He was a key player in keeping the film together, alas, I cannot say the same for the rest. This was Dan Montgomery's first film, and it was obvious  I mean  really really obvious. There were scenes in which I thought the cue card was about to come out and read the lines for him, perhaps even giving us a more realistic performance, but alas, it wasn't the case. Then there was Jeri Ryan. She pulled into her character near the end of the film, which to me, was the culmination of the entire piece of art. She goes from estranged unknown to bitter cranky insane girlfriend by the end. Confused? Again, she fell into her character by the end, giving us just a glimpse of what she could have probably done as her acting matured. Even as the commentary progressed, all that she contributed was a laugh, giggle, or "ohhh, look at that color" moment. While her beauty may sell tickets, one may want to consider knowledge to be just as beautiful. This was her first film, so can I be too harsh? <br /><br />Overall, this film felt like it was missing something. I though the idea was strong  the premise that even with only a peppering of people remaining on the Earth the evil of human nature still exists. Jealousy cannot be killed by bacteria or bombs (maybe because it is consumed by zinc?) and we as a race will always want what we cannot have. Ralston is not a surprising director, his techniques are flawed and pre-used, but he does know how to make a low-budget comedy. I think our idea of "funny" is different, so that is why I couldn't find myself laughing at many of the bits he found "hysterical". His actors provided the level of acting needed for this film, which was lower than average. His film was loose, meaning that there were elements never quite explained or tackled (i.e. anything with wings survived?!?), which overall harmed the intensity of the film. This was a comedy, but it could have been much darker and much much funnier. For those thinking that Roger Avery was a huge element to this film, as we learn from their commentary, all he was there for was money  the was in essence, the bank for "The Last Man". Don't get your hopes up for any classic Avery moments.<br /><br />Don't expect more from Ralston  and that is how I will end it.<br /><br />Grade: ** out of *****