Ik vind deze film slonzig, aarzelend, lethargisch en vakkundig een slechte keus van amusement op celluloid. Maar ik bewonder de moed om een script weg te gooien, de camera aan te zetten en je als een idioot te gedragen. Ik vind de onopvallende optredens, belichting, cinematografie, geluid en welke filmwetten D'Urville Martin ook maar heeft overtreden, grappig. Als je het vanuit het perspectief van een filmregisseur bekijkt, zijn er momenten dat ik gewoon alles wil laten vallen en plezier wil hebben op de set. Deze film ziet er leuk uit. Als andere ambitieuze filmregisseurs me om raad vragen, zeg ik gewoon dat ze elke film van Rudy Ray Moore moeten bekijken. Ze kijken me altijd verbaasd aan en vragen waarom ik niet naar de meesters Woody Allen, Scorsese, Lucas, Capra kijk. Ik lach en voeg eraan toe dat je altijd wilt weten wat je niet moet doen als je een filmverhaal voor het eerst vertelt.
I find this film meretricious, tentative, lethargic, and skillfully a bad choice of entertainment on celluloid. But I admire the courage to throw away a script, turn the camera on, and act a fool. I find the inauspiciously performances, lighting, cinematography, sound, and whatever film school laws D' Urville Martin broke funny. Speaking from a film directors perspective there is times I just want to drop everything and have fun on the set. This film looks like fun. When other aspiring film directors ask me advice I just tell them to watch any film by Rudy Ray Moore. They always return a puzzled look asking me why not watch the masters Woody Allen, Scorsese, Lucas, Capra? I laugh and include that you always want to know what not to do in cinematic story telling first.