Als je James Bond wilt imiteren, is het een briljant idee om een hoofdrolspeler te vinden die zowel op Sean Connery als op Leonard Rossiter lijkt, dus stap Jean Dujardin naar voren, die perfect de Connery-grijns weet te vangen die gemaskeerd wordt door een glimlach, plus de zelfmisleiding van Rossiter die denkt dat hij beminnelijk is. Dujardin speelt het spel als een Clouseau die zijn mannetje staat in karate. Het complot is dat hij op zoek is naar Onze Man in Schokking, die op mysterieuze wijze verdwenen is, en dat omvat onwaarschijnlijkheden als een nazi-cel die in een piramide verborgen zit. Als er al een onaangename kant aan zit, dan is het de hoofdrolspeelster, Berenice Bejo, die de sensualiteit van een niervetpudding heeft en die door Aure Atika wordt overschaduwd, zij het maar net. Het is maar één keer te zien, maar dat is dan ook alles.
If you're going to spoof James Bond it's a brilliant idea to find a leading man who resembles BOTH Sean Connery and Leonard Rossiter so step forward Jean Dujardin who captures perfectly the Connery sneer that masquerades as a smile plus the self-delusion of Rossiter thinking he is suave. Dujardin plays it like a Clouseau who can hold his own at karate. The plot has him looking for Our Man In Schtook who has disappeared mysteriously and includes such improbabilities as a Nazi cell concealed inside a pyramid. If there is a jarring note it is the leading lady, Berenice Bejo who has all the sensuality of a suet pudding and is eclipsed - but only just - by Aure Atika. It's good for one viewing but that's about it.