Ik ben ook de vrouw van een man die me mishandelde, ook al waren de aanvallen in mijn geval psychologisch, niet fysiek. Hij toonde een zeer respectabele, verantwoordelijke en vrijgevige persoonlijkheid tegenover iedereen die ons samen zag, wat er, in tegenstelling tot mij, toe leidde dat anderen me als saai en labiel beschouwden. Aanvankelijk was ik zo ongelooflijk gevleid dat iemand als Gus (die bij een bank werkte en heel zelfverzekerd was) me zelfs maar een blik waardig keurde, en ik viel als een blok voor zijn IDEA, in plaats van voor de persoon die hij was. Als ik mijn hoofd erbij had gehouden en hem eerst veel beter had leren kennen, zou ik nooit met hem zijn getrouwd. Maar dat is mijn fout. Mijn fout was dat ik me misbruikt voelde. Dat had ik niet verdiend, en ik zag het ook niet aankomen, totdat ik verwikkeld raakte in de mentale spelletjes, de kritiek en het isolement. Hij deed alsof ik geen mening mocht hebben die anders was dan de zijne <0xE2><0x80><0x93> hij ging zelfs nog verder. Als ik het er niet mee eens was, nam hij aan dat ik het verkeerd begreep, en hij vereenvoudigde steeds meer zijn woorden... Tegen de tijd dat ik mijn zelfrespect verloor, was ik niet meer in staat de hachelijke situatie waarin ik me bevond onder ogen te zien, en moest ik door invloeden van buitenaf met een schok tot de werkelijkheid worden teruggebracht. Het duurde nog een half jaar voordat de woede die op dat moment in me was opgelaaid eindelijk tot uitbarsting kwam en ik wat spullen inpakte terwijl hij aan het werk was, en ik vertrok... en het duurde nog een paar maanden voordat het tot me doordrong dat ik misbruikt was, en dat het niet mijn schuld was dat hij de dingen deed die hij deed... dus alsjeblieft, iedereen die denkt dat het de schuld van het slachtoffer is, denk dat!!! Als een pup door een wrede eigenaar geschopt wordt terwijl hij in een angstige situatie een ongelukje op het kleed heeft, geef je de pup dan de schuld? Tegen de tijd dat het misbruik in een relatie een duidelijk gewelddadig niveau heeft bereikt, is het doelwit van het misbruik zo gekwetst en gedepersonaliseerd (net als in concentratiekampen van de nazi's) dat het bijna onmogelijk is om de omstandigheden nauwkeurig te beoordelen, want tegen die tijd gelooft het slachtoffer alle afschuwelijke dingen die door de misbruiker zijn uitgespuwd. Heb een hart, mensen. Slachtoffers van misbruik afschilderen als stomme imbecielen is net zoiets als iemand schoppen die al vreselijk is afgetuigd... en hoe helpt dit?
I also have been a wife of an abusive husband, even if in my situation the attacks were psychological, not physical. He presented a very respectable, responsible and generous personality to anyone who saw us together, which, in contrast to myself, resulted in having others treat me as dull and unstable. Initially, I was so incredibly flattered that anybody like Gus (who worked in a bank and was handsomely confident) would even give me the time of day, and I fell completely head-over-heels for the IDEA of him, rather than the person he was. If I'd had my head on straight, and gotten to know him much better first, there's no way I'd have married him. However, that's my mistake. It wasn't my mistake to be abused. I didn't deserve that, nor did I see it coming until I was embroiled in the mind games, criticism and isolation. He acted like I had no business holding an opinion that differed from his own - actually he went further. If I didn't agree, he assumed I misunderstood, and increasingly simplified his wording ... by the time I finally lost my self-respect, I was incapable of recognizing the predicament I was in, and I had to be jolted to reality by outside influence. My dad said Gus called me a bitch. Well ... it was still a half-year before the rage that began at that moment finally exploded and I packed some stuff while he was at work, and I left. .. and it was still another several months before I could grasp the fact that I had been abused, and that it wasn't my fault he was doing the things he did. ..... so please, anyone who assumes it's the fault of the victim, THINK!!! If a puppy is kicked by a cruel owner when, in an anxious situation it has an accident on the rug, do you blame the puppy? by the time the abuse in a relationship reaches an obvious violent level, the target of abuse has been so wounded and depersonalized (much like in Nazi concentration camps) that it's nearly impossible to judge the circumstance accurately, because by then, the victim believes all the horrible things spewed by the abuser. Have a heart, people. Labelling abuse victims as stupid morons is like kicking someone who's already terribly beaten. -------> and this helps how???