Deze film is een van de meest gedenkwaardige films die ik ooit heb gezien. Ik ben er met tegenzin naartoe gegaan met een Turkse vriend die hem aanbeval. Ik ben geen enthousiast voorstander van muziekdocumentaires, maar toen Aynur Dogan, een Koerdische vrouw die al jaren niet meer in Turkije mocht zingen, haar stuk zong, was het theater diep onder de indruk. Ik zou er alles voor overhebben om een cd-opname van dit meeslepende, prachtige lied te horen. En zij is slechts een van de vele kunstenaars die zijn geïnterviewd en op de plaat zijn gezet, en die hebben gesproken over hun ervaringen bij hun optredens in Istanbul. Zelfs nu, een maand later, herinner ik me de beelden van Aynur die in een akoestische zaal zingt, en ik probeer me de muziek te herinneren zoals die door de bioscoop echode. Goed werk voor Faith Akin, de regisseur van deze film, en zijn geweldige idee om de vele schitterende geluiden van zo'n kosmopolitische stad vast te leggen. Het zou me zeker aanmoedigen om een bezoek aan Istanbul te brengen.
This movie is one of the most memorable films I have seen. I went reluctantly with a Turkish friend who recommended it. I am not a very enthusiastic proponent of music documentaries, but when Aynur Dogan, a Kurdish woman banned for years from singing in Turkey, sings her piece, the theater was in awe. I would give my all to hear a CD recording of this haunting, gorgeous song. And she is just one of many artist interviewed and recorded, speaking of their experiences of performing in Istanbul. Even now, a month later, I remember the footage of Aynur singing in an acoustic auditorium, and I try to remember the music as it echoed in the cinema. Well done to Faith Akin, the director of this film, and his great idea to capture the many splendid sounds of such a cosmopolitan city. It would certainly encourage me to visit Istanbul.