Tijdens de burgeroorlog verstopt een gewonde vakbondssoldaat zich in een geïsoleerde Confederale damesschool, waar de hoofdonderwijzeres en de onderwijzeres van de school besluiten voor hem te zorgen en hem bij zich te houden, totdat er problemen ontstaan tussen de eenzame en seksueel gefrustreerde vrouwen en meisjes. De soldaat besluit van deze situatie te profiteren, maar uiteindelijk heeft het allemaal zijn prijs.<br />'Dirty Harry (1971)' (dat ongeveer in dezelfde tijd werd gemaakt als 'The Beguiled') is misschien wel mijn favoriete samenwerking tussen Eastwood en Siegel, maar nu ik dit heb gezien, denk ik dat dit het beste werk van de twee is. Een zeer atypisch, gewiekst en stijlvol voertuig voor Eastwood rijdt altijd precies op het juiste moment met een door Don Siegel rijkelijk gecontroleerde richtingaanwijzer en een opdringerig opwindende muziekscore van Lalo Schifrin. Het riekt sterk naar een zwoel, luguber karakter dat op een inbreuk is in de psychologische opbouw van de film en een manipulatieve wurggreep heeft op de seksuele verdorvenheid. Het wordt vlijtig uitgespeeld en maakt het meer tot een broeierig, bloedstollend moment wanneer die willekeurige schokken en brutale bedoelingen de overhand krijgen en de spanning om te snijden is. De manier waarop Siegel John B. Sherry en Grimes Grice' verlokkelijke, gedurfde, trage scenario (afkomstig uit de roman van Thomas Cullinan) illustreert, wordt effectief uitgevoerd door middel van sterke emoties en de strakke, lyrische context van het script. In zijn sterke regie neemt hij het idyllisch zuidelijke victoriaans decor in zich op met een sterk gegarneerd decor, en hij zet met grote helderheid en ingetogenheid een vreemd doordringend beeld neer.<br />Hoewel de uitvoeringen werkelijk prijzenswaardig en van hoge kwaliteit zijn, is Clint Eastwood als de gladjes beminnelijke, lieve, pratende kameleon van de vakbondssoldaat zeer beïnvloedbaar en verrukkelijk zelfverzekerd. Een uiterst eminente Geraldine Page steelt de film als de geharde hoofdma<0xC3><0xAE>tresse en de elegante Elizabeth Hartman voegt een teerhartigheid toe aan haar onschuldige karakter. Mae Mercer is als de zwarte dienstmeid sterk op maat gesneden en Jo Ann Harris is met haar verleidelijke, sluwe personage het neusje van de zalm voor de jonge leerlingen.<br />Eerlijk waar, terwijl Eastwood aan het acteren was. Het charismatische karakter van de man speelt in op zijn eigen egoïstische behoeften, en er zijn nog steeds gemengde bedoelingen (waarbij de rivaliteit tussen de vrouwen aan het eind niet groter blijkt te zijn dan hun gast aan het eind). Het geheel ademt een pervers, duister gevoel voor humor en ironie. Wat hier wordt gedemonstreerd, is eenvoudigweg meer dan een simpele kleine schok voor het oog, maar wel een die dik is ingepakt met intrige en een gevoel van realisme dat je moeilijk van je af kunt schudden. Dat geldt ook voor de extreem griezelige titel en het slotlied.<br />Een effectief, rustig nummer dat moeilijk te weerstaan is door zijn swingende gastvrijheid.
During the Civil war a wounded union soldier hides out in a isolated Confederate ladies' school; where the head mistress and the teacher of the school decide to care for him and keep him about, until trouble starts brewing between the lonely and sexually frustrated women and girls. The soldier decides to take advantage of this situation, but it all comes at a price in the end. <br /><br />"Dirty Harry (1971)" (which was made about the same time of "The Beguiled") might be my favourite collaboration between Eastwood and Siegel, but after seeing this, I tend to think this to be the pairs' finest work together. A very atypical, savvy and stylish vehicle for Eastwood is always on the mark with richly controlled direction by Don Siegel and a hauntingly rousing music score by Lalo Schifrin. Standing out strongly is its sultrily lurid and bleak nature that's intrusively planted into the film's psychological makeup and manipulative strangle hold in sexual depravity. It's assiduously played out and makes it more the brooding and blood curdling when those random shocks and saucy intentions take hold with gripping tension. The way Siegel illustrates John B Sherry and Grimes Grice's alluring bold, slow-burn screenplay (taken from the novel of Thomas Cullinan) is effectively done through stark emotions and the script's tight, lyrical context. Siegel's strong direction captures the idyllically southern Victorian setting with such potently garnished photography and he sets up some strangely piercing imagery with great clarity and restrained. <br /><br />While the performances, are truly commendable and high of quality. Clint Eastwood as the smoothly suave, sweet talking chameleon union soldier is very impressionable and delightfully assured. A profoundly eminent Geraldine Page steals the picture as the hardened head mistress and the elegant Elizabeth Hartman adds a delicate sincereness to her innocent character. Mae Mercer is strongly tailored as the black maid and Jo Ann Harris is the pick of the crop from the young pupils with her seductively sly persona. <br /><br />Honestly while Eastwood's charismatic character plays the field for his own selfish needs, there's still mixed intentions there that the one's being played (where rivalry between the women creep in) turn out to be no better than their guest at the end. Throughout there's a perversely dark sense of humour and ironic touch settling into the material. What's demonstrated here, is simply more than your basic little minded shocker, but one that's thickly layered with intrigue and a sense of realism that's hard to shake. That also goes for its extremely eerie title and closing song. <br /><br />A effectively chilling, low-key item that's hard not to be tempted by it's swinging hospitality.