Deze film veranderde de kunst van het filmen en vertelde een ingewikkeld verhaal op een krachtige, nieuwe manier. De film vermengt wreed realisme met fantasie, vermengt een moderne oorlog met vreemde scènes vol technicolor rook. De film gebruikt muziek niet als een later opgenomen opname, maar als een praktisch onderdeel van de scène die wordt afgespeeld uit luidsprekers, radio's enz. Coppola gebruikt een klassiek citaat als inspiratie, neemt scènes en personages op en plaatst ze in een totaal andere omgeving. Dat is een lastige en dappere daad. Dan neemt hij een superster, Brando, betaalt hem een fortuin en filmt hem zo dat je zijn gezicht nauwelijks kunt zien. De pure moed die voor zo'n daad nodig is, is verbazingwekkend, en het werkt prachtig. Deze film hoort in de top tien thuis.
This movie changed the art of film making, telling a complex story in a powerful new way. The film mixes brutal realism with fantasy, intercutting a modern war with strange scenes full of technicolour smoke. The film uses music not as a score laid in later, but as a practical part of the scene playing from speakers, radios etc. Coppola uses a classic piece of literature as inspiration, taking scenes and characters, and putting them into entirely different surroundings. That is a tricky and brave thing to do. Then he takes a superstar, Brando, pays him a fortune, and films him so that you can barely see his face. The pure guts that such a move requires is astounding, and it works beautifully. This movie belongs in the top ten.