Ik moet toegeven dat ik, ondanks alle media-aandacht en het feit dat ik genomineerd was voor een Oscar, niet zo hooggespannen verwachtingen had toen ik de film zag. En ik vond echt wat ik verwachtte: een film die zowel voor conservatieven als voor liberalen in Turkije sympathiek moest zijn, die zowel authentiek moest zijn voor buitenlandse toeschouwers als grappig genoeg voor iedereen. Maar je moet begrijpen dat het niet mogelijk is om voor iedereen gunstig te zijn, dus blijft de film voor iedereen even gemiddeld.<br />Een hele film vertelt dat een verhaal zich binnen 24 uur afspeelde. Om het korte verhaal in een hele film te laten passen, worden sommige scènes toegevoegd zonder dat ze iets met het hoofdverhaal te maken hebben. Dit zijn voornamelijk de scènes die de ijscoman aan de excentrieke plaatselijke bevolking verkoopt (d.w.z. geitenhoeder, oude vrouwen enz.), en elk van deze verkopende scènes wordt geprobeerd interessant te zijn voor de toeschouwers door grappen met komische dialogen. Het onderwerp wordt genoemd als een universeel probleem: de strijd van een plaatselijke producent-koopman tegen holdings en monopolies, maar dit was het interessante onderwerp van twintig jaar geleden. De meeste lezers zullen zich de 'Hero kruidenier tegen supermarkt' van Ferhan Sensoy in 1980 herinneren. Dit was het juiste verhaal op het juiste moment. Het verhaal is nu nog niet sterk genoeg en het is nog niet de moeite waard om er een film van te maken.<br />Behalve bij sommige brabbelaars vanwege hun plaatselijke accent, is de prestatie van de cast zo succesvol. De hoofdrol wordt gespeeld door Toeran Ozdemir, met een overdreven lichaamstaal, maar hij is hoe dan ook succesvol.<br />Aan de andere kant zorgen de inspanningen van de regisseur en de spelers voor een goede sfeer in de film, ondanks het beperkte budget. Maar dat is niet genoeg om een film te zijn die te vergelijken is met Italiaanse neorealisten of een Oscar waard is.<br />Aantekening: in het echte leven zou de Icecream-verkoper normaal gesproken zijn eigen productie stopzetten en de verkoper zijn van een van de concurrenten van het merk Manda.
I have to admit that in spite of all media promotion and being nominee for Oscar, my expectation from the film was not so high before watching it. And I really found what I expected; a film trying to be likable for both for conservatives and liberals in Turkey, trying being authentic for foreign spectators and enough funny for all. But it should be understood that it is not possible to be favorable for everybody, therefore film stays as average for all.<br /><br />Whole movie is telling a story occurred within 24 hours. To fit the short story in a full movie length, some scenes are added without a connection with the main story. These are mostly the ice-cream selling scenes to the eccentric local people (i.e. goat herdsman, old women etc.), and each of these selling scenes are tried to be interesting to the spectators by skits with comic dialogs. The subject is mentioned as a universal problem: Struggle of a local producer-tradesman against holding companies and monopoly, but this was the interesting subject of twenty years before. Most of the readers will remember the "Hero grocer against supermarket" from Ferhan Sensoy in 1980's. This was the correct story at correct time. Shortly the story is not strong enough and worth to be a movie as by now.<br /><br />Except some gibbers due to local accent, the performance of cast is so successful. The leading role is played by Turan Ozdemir with excessive body language but anyway he is successful too.<br /><br />On the other hand against limited budget, appreciable efforts of director and players are obviously giving a good mood to the film. But this is not resulting a film well enough either to compare with Italian neo-realists or worth to be Oscar nominee.<br /><br />Note: In the real life, normally the Ice-cream seller would stop his own production and be the dealer of one of the competitors of Manda brand.