Ik had me op deze film verheugd en was dan ook bijzonder teleurgesteld toen ik merkte dat hij volkomen waardeloos was. De regie van Akerman is zowel grof als clichématig (hoeveel clichématiger kun je zijn dan Parijs in de nacht?). De mannenrollen schijnen uitsluitend gekozen te zijn voor hun vertolking van Egon Schieles angstwekkende zelfportretten. Toch blijven de thema's van jaloezie en verraad, die in een film van dit soort de voornaamste drijfveer hadden moeten zijn, vrijwel onverkend. Wat overblijft is een opgeblazen melodrama dat een eeuwigheid nodig heeft om te beginnen en nog langer om af te maken. Het enige voordeel van dit soort films is dat ze je doen beseffen hoe goed Goddard en Truffaut eigenlijk zijn.
I was looking forward to watching this film and was therefore extremely disappointed when I found it to be complete and utter rubbish. Akerman's direction is both heavy handed and cliched (how much more cliched can you get than Paris at night?). The male cast seems to have been chosen entirely for their resemberlance to Egon Schiele's angst ridden self portraits. Yet the themes of jealousy and betrayal which should have been the primary focus of a film of this type are left virtually unexplored. What is left is a turgid melodrama which takes an age to get started and even longer to finish. The only advantage with this sort of film is that it makes you realise how good Goddard and Truffaut really are.