In een van de draadjes van de Message Boards op IMDb hadden twee vrouwen het over Colin Firth, dat ze alleen vanwege hem naar de film hadden gekeken. Het waren natuurlijk twee jonge vrouwen, maar wat me opviel was hoe weinig waardering het publiek in het algemeen voor deze film had. De briljante, en dan bedoel ik briljante, optredens van Michelle Pfeiffer en Jessica Lange werden nauwelijks opgemerkt, niet alleen door het publiek, maar ook door de Academy en de meeste critici.<br />Ik denk dat ik weet waarom. Ten eerste is de plot <0xE2><0x80><0x93> of eigenlijk alleen de opzet <0xE2><0x80><0x93> een soort bastaardvervalsing van Shakespeares King Lear met de stervende, krankzinnige patriarch en de drie intrigerende dochters die de film zullen erven. Hun namen beginnen zelfs met dezelfde letters: Regan, Goneril en Cordelia <0xE2><0x80><0x94> Rose, Ginny en Caroline. En ik denk dat 'Larry' (Jason Robards) voor 'Lear' staat. Het idee dat Jane Smiley in haar winnende roman, die de Pulitzerprijs won, voor ogen had, was om een Lear-achtig verhaal te vertellen vanuit het gezichtspunt van de dochters, en om het te vertellen op een soort laat twintigste-eeuwse realistische manier die de Bard niet zag zitten. Het probleem is dat in het verhaal van Smiley en Moorhouse de twee oudste dochters heel menselijk zijn, met sterke en zwakke kanten, terwijl de vader een uiterst verachtelijke figuur is zonder veel positieve eigenschappen. Zijn enige kracht was zijn vermogen om de boerderij financieel succesvol te maken; maar dat kunnen we zelfs buiten beschouwing laten, aangezien zijn vader en grootvader vóór hem de boerderij hadden gebouwd en hij die erfde.<br />Het tweede probleem <0xE2><0x80><0x94> en dit is iets waar ik persoonlijk niet van kan getuigen, omdat ik Smiley's roman niet heb gelezen <0xE2><0x80><0x94> is dat de film slechts een beperkte en gedeeltelijke interpretatie van die roman is. Toch is het bijna altijd het geval dat een uitstekende roman, vooral een lange en ambitieuze roman met veel psychologische nuances, niet goed op het scherm kan worden overgebracht. De beeld- en geluidseisen van de film overstemmen de subtiliteiten van een verhaal, terwijl de tijdslimieten dat niet doen. Een derde probleem is er een dat misschien alleen door Moorhouse kan worden opgelost. Ze begon haar carrière als regisseur met de zeer goed uitgevoerde Aussie-film Proof (1991), met Russell Crowe in de hoofdrol. Daarna volgde How to Make a American Quilt (1995), een film voor vrouwen, vooral voor vrouwen van een bepaalde leeftijd. Maar die film was een beetje zwaar op de hand en was duidelijk en vastberaden een vrouwenfilm. In zekere zin begint _Duizend-Achtens_ daar ook mee, door ons niet alleen het standpunt over vrouwen te tonen, maar dat ook te doen op een manier die sommigen misschien politiek gemotiveerd lijkt. Larry Cook is duidelijk een slechte, slechte vader. Hij sloeg zijn dochters en hij kende hun vleselijke lusten. Hij bestierde het huishouden met ijzeren vuist. Jess (Colin Firths personage) verleidt de onervaren Ginny en breekt haar hart voor niets meer dan een lolletje, zo lijkt het. En dan gaat hij naar Rose, die duidelijk de macht achter de nieuwe eigenaar zal worden, en maakt het met haar aan, terwijl hij haar man er toevallig toe brengt een eind aan zijn leven te maken door een dronken ongeluk. De rest van de mannen zijn eendimensionale personages zonder nuance, zoals ze vaak voorkomen in liefdesromans. Ik denk dat het meeste publiek afkerig was van de hardhandige incest, overspel en seksuele verraad die in het verhaal verweven waren.<br />Nu ik dit allemaal heb gezegd, denk ik dat de critici en het publiek het mis hebben. Ik denk dat de richting van de film bevooroordeeld was tegen mannen, maar in dit verhaal moest dat wel. Ik denk dat Moorhouse er goed in is geslaagd een emotionele en onderhoudende film te maken over gezinsdynamieken die niet al te fraai waren. En de acteerprestaties van Pfeiffer en Lange waren zonder meer sensationeel. Ze leken zich aan elkaar te laven op een manier die ik absoluut authentiek en diep ontroerend vond. Vooral Pfeiffer was fascinerend, zoals ze haar opgekropte woede en haat uitstraalde. De manier waarop Moorhouse haar karakter geleidelijk aan ons liet zien, is een eerbewijs aan haar capaciteiten als regisseur en aan Pfeiffers uitmuntende prestatie. En de vaardigheid waarmee Moorhouse de verandering in Ginny's karakter begeleidde toen ze van een 'dwaas', zoals ze zichzelf noemde, veranderde in iemand met zelfbewustzijn en enige begrijpelijke verbittering, was ook uitstekend. Het feit dat ze haar man verliet was evenzeer uit schaamte als iets anders. Hij moest haar gaan halen en vergeven en terugbrengen. En Robards was in zijn intensiteit en waanzin ook heel goed. Ik voorspel dat deze film, die in de bioscopen een daverend succes was, in de komende jaren beter zal worden gewaardeerd als mensen hem op dvd zien. Mijn vraag is: wat is er met Moorhouse gebeurd? Haar talent ligt voor de hand, maar ze heeft haar vierde speelfilm nog niet geregisseerd. Als ze dat doet, hoop ik dat ze zich herinnert dat ze zich moet houden aan wat ze gelooft, maar ook dat ze eerlijk moet zijn. Ik denk eigenlijk dat ze eerlijk was tegenover de twee hoofdpersonen in deze film, maar niet genoeg aandacht heeft besteed aan de anderen. Behalve de ongenuanceerde vader, was de Caroline van Jennifer Jason Leigh niet af, waardoor we ons afvroegen waarom ze sommige dingen deed. En de echtgenoten moesten iets meer zijn dan etalagepoppen. Ze moesten verloofd en betrokken zijn.
One of the Message Boards threads at IMDb had two women talking about Colin Firth, how they watched the movie only because of him. Obviously these were two young women; but what struck me is how little this movie has been appreciated by audiences generally. The brilliant, and I mean brilliant, performances by Michelle Pfeiffer and Jessica Lange were hardly noticed, not only by audiences, but by the Academy and by most of the critics.<br /><br />I think I know why. First, the plot--or actually just the setup--is a kind of bastardization of Shakespeare's King Lear with the dying, crazy patriarch and the three scheming daughters who will inherit. Their names even begin with the same letters, Regan, Goneril, and Cordelia--Rose, Ginny, and Caroline. And I guess "Larry" (Jason Robards) works for "Lear." The apparent idea envisioned by Jane Smiley in her Pulitzer Prize winning novel was to tell a Lear-like story from the point of view of the daughters, and to tell it a sort of late twentieth century realistic way not considered by the Bard. The problem is, in Smiley and Moorhouse's story, the two older daughters are very human with strengths and weaknesses while the father is a most despicable character without much in the way of redeeming qualities. His only strength was his ability to make a financial success of the farm; however, we can even discount that since his father and grandfather before him built the farm and he inherited it.<br /><br />The second problem--and this is one I cannot personally attest to, not having read Smiley's novel--is that the movie is only a limited and partial interpretation of that novel. Still, it is almost always the case that an excellent novel, especially a long and ambitious one with many psychological nuances, cannot be faithfully transferred to the screen. The vision and audio demands of film drown out the subtleties of a narration while the time constraints don't allow for the full development of character and motivation achieved by the novelist. Given five or six hours, perhaps Moorhouse could have made a movie more in keeping with Smiley's novel.<br /><br />A third problem is one that is perhaps Moorhouse's alone. She began her directing career with the very well done Aussie film Proof (1991) starring Russell Crowe. She follow it up with How to Make an American Quilt (1995) which celebrated women, especially women of a certain age. However it was a bit heavy-handed and clearly and determinedly a chick flick. In a sense A Thousand Acres takes off from there, showing us not only the point of view of women, but does so in a way that may seem politically motivated to some. Larry Cook is clearly a bad, bad daddy. He beat his daughters and he had carnal knowledge of them. He ran the household with an iron fist. Jess (Colin Firth's character) seduces the inexperienced Ginny and breaks her heart for nothing more than a bit of fun it would appear. And then he goes to Rose, who clearly is going to be the power behind the new ownership, and hooks up with her, while incidentally inducing her husband to end his life in a drunken accident. The rest of the men are one-dimensional characters without nuance, the way they often appear in romance novels. I think most audiences were put off by the heavy-handed incest, adultery and sexual betrayal that was woven into the story.<br /><br />Having said all this, I think the critics and the public are wrong. I think the direction was biased against men, but in this story it needed to be. I think Moorhouse did a fine job of making an emotional and engaging film about family dynamics that were none too pretty. And the acting by Pfeiffer and Lange was nothing short of sensational. They seemed to feed off of one another in a way that I found absolutely authentic and deeply moving. In particular Pfeiffer was riveting as she projected her bent-up anger and hatred. The way Moorhouse allowed her character to be revealed to us gradually is a tribute to her ability as a director as well as to Pfeiffer's outstanding performance. And the skill with which Moorhouse guided the change in Ginny's character as she went from a "ninny," as she called herself, to someone with self-awareness and some understandable bitterness, was also excellent. The fact that she left her husband was as much out of shame as anything else. He needed to go get her and forgive her and bring her back. And Robards in his intensity and madness was also very good.<br /><br />I predict that this film, which bombed in theaters, will be better appreciated in the years to come as people see it on DVD. My question is, whatever happened to Moorhouse? Her talent is obvious, but she has yet to director her fourth feature film. When she does I hope she remembers to go with what she believes but to be fair as well. I think, actually she was fair to the two lead character in this film, but didn't pay enough attention to the others. In addition to the unnuanced father, Jennifer Jason Leigh's Caroline was unfinished, leaving us to wonder about why she did some of the things she did. And the husbands needed to be something more than mannequins. They needed to be engaged and involved.