De film is visueel oogverblindend: van het stoffige interieur van de kerk met de brandende kachel, door de druilerige straat en de vervallen garage naar de vuurzee die het hoogtepunt van de film is. Hij heeft ook een geweldig gevoel voor tijd, zowel voor de jaren vijftig (het begin van de film) als de jaren zestig. Alle optredens zijn van topklasse, vooral met Mathew MacFadyen als de psychotische predikant en Gerard McSorley als de vader die zijn eigen onverdraagzaamheid angstaanjagend vergroot ziet door zijn zoon. Wat is het dan jammer dat het verhaal zo belachelijk is. Om te beginnen laat de film, door zich te concentreren op de relatie tussen Gabriel (McFadyen) en zijn familie, absoluut niet zien hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om zoveel invloed op de gemeenschap uit te oefenen. In de kerk zien we vijf of zes van de belangrijkste figuren vooraan, en nog twee of drie achterin, maar de rest van de gemeente zou net zo goed een stel etalagepoppen kunnen zijn: ze laten niet blijken dat ze hem horen, letten niet op hem en zijn het niet met hem eens. In feite is het een stadje, maar het is een klein dorp, en het lijkt erop dat het een paar essentiële diensten mist, zoals politie en brandweer: moord kan alleen worden afgehandeld door een familielid met een koevoet; de bewoners kijken naar een inferno dat de hele stad dreigt te overspoelen alsof ze naar de bioscoop zijn geweest. Bovendien zijn alledaagse dingen zoals telefoons en kranten opvallend afwezig, de landelijke gemeenschap is vreemd genoeg verstoken van boerderijdieren of tarwevelden, en het meest raadselachtig van alles is dat er maar één christelijke gemeenschap is <0xE2><0x80><0x93> niet eens een paar anglicanen om het mengsel wat pittiger te maken. Zelfs als je bereid bent het ongeloof op te schorten, is het verhaal zelf nogal magertjes, een bleke imitatie van een A.J. En de muziek? Nou, die is de eerste twee minuten prachtig, maar als dezelfde vier akkoorden 90 minuten lang non-stop worden herhaald, wordt het meer dan een beetje irritant. Mijn advies: kijk dit met het geluid uit.
The film is visually stunning: from the dusty interior of the church with the lighted stove, through the drizzly street and the run-down garage to the blaze that is the climax of the film. It also has a wonderful sense of time, both 1950's (the film's opening) and 1960's. All of the performances are top-class, especially Mathew MacFadyen as the psychotic preacher and Gerard McSorley as the father who finds his own intolerance terrifyingly magnified by his son. What a pity, then, that the story is so ridiculous. For a start, in concentrating on the relationship between Gabriel (McFadyen) and his family, it utterly fails to show how he has managed to hold so much influence on the community. In the church, we see five or six of the main characters at the front, and another two or three at the back, but the rest of the congregation might as well be mannequins: they show no sign of hearing him, heeding him or dissenting from him; at the cockfight, nobody says yea or nay when he disrupts the proceedings, but neither does anybody applaud or condemn when Caroline throws a pint over him; a situation that results in a stone thrown through the pub window is mysteriously resolved by the onset of labour pains. Secondly, Middletown (which isn't actually a town, but a tiny village) seems to lack some essential services, such as police and fire service: murder can only be dealt with by a family member with a crowbar; residents watch an inferno that threatens to engulf the whole town as though they were at the cinema. For that matter, everyday things such as telephones and newspapers are conspicuously absent, the rural community is strangely devoid of farm animals or wheat-fields, and most puzzling of all for a 'typical' North of Ireland setting, there is only one Christian community - not even a couple of Anglicans to season the mix. Even if you're willing to suspend disbelief, the story itself is pretty threadbare, a pale imitation of an A.J. Cronin melodrama. And the music? Well, it's beautiful for the first two minutes, but when the same four chords are repeated non-stop for 90 minutes it gets more than a little irritating. My advice: watch this with the sound off.