Ik genoot van deze film, omdat ik me er iets bij kan voorstellen.<br />Op een bepaald moment in mijn leven probeerde ik films te maken en had ik veel van dezelfde problemen die Mark Borchardt had toen hij zijn film probeerde te maken. En ik maakte ook een lange periode door van een in zichzelf gekeerde ontwikkeling, waarin ik weigerde te groeien. Maar toen, op wonderbaarlijke wijze, trouwde ik en kreeg ik kinderen. Ik besefte dat ik als zwoegende filmmaker naar alle waarschijnlijkheid mijn gezin niet zou kunnen voeden. Dus ik kreeg een fatsoenlijke baan en deed wat ik dacht dat ik moest doen om dat te laten gebeuren. Dat is wat een volwassene met een volwassen verantwoordelijkheidsgevoel doet.<br />Mark heeft...' Tot nu toe heeft hij die realiteit onder ogen gezien, en in die zin is hij een achterlijke puber. Om die reden heeft hij iets hopeloos. Net als Don Quichot lijkt hij zo onbeholpen en in de war dat hij niet beseft hoe slecht hij er eigenlijk aan toe is. De kijker voelt zich superieur en heeft medelijden met hem en zijn vriendenkring. Mark heeft kinderen, een ex-vrouw en rekeningen die betaald moeten worden, maar de film laat zien dat het hem in wezen alleen maar om zijn 'artistieke visie' te doen is.<br />Desondanks komt Mark in de film over als een sympathiek persoon, omringd door een heel interessante familie en een groep vrienden. Helaas ontbreekt het Mark aan veel dingen die nodig zijn om succesvol te zijn, zowel in het leven als in zijn carrière: volwassenheid, verantwoordelijkheid, opleiding, kennis, levenservaring, prioriteiten stellen, financiële invloed, enzovoort. Toch ploetert hij voort, net als Ed Wood, kennelijk zonder ook maar enige aanwijzing.<br />Ik denk dat we ons aangemoedigd moeten voelen door de houding van 'zeg nooit nee' van dit nobele individu, dat tegen alle verwachtingen in vecht. En man, wat zijn de verwachtingen hoog! Kiefer Sutherland, Colin Hanks, Tori Spelling en Angelina Jolie zijn allemaal nakomelingen van grote film- of tv-mensen; ongetwijfeld zullen ze op een dag allemaal willen regisseren, als ze dat al niet doen. Hoeveel ruimte is er voor een onafhankelijk iemand als Mark? Het is net alsof je iemand zichzelf met een plank op zijn hoofd ziet slaan, steeds weer opnieuw. Nu ik erover nadenk, komt dat aardig in de buurt van wat er met een van Marks acteurs gebeurt, met de deur van het keukenkastje, in een van de grappigste scènes die ik ooit in een film heb gezien.<br />Ondanks al mijn twijfels en schijnbare kritiek, heb ik echt van deze film genoten en ik zou hem van harte aan iedereen aanbevelen. Oom Bill is geweldig. Ik heb een vriend die zowel Mike als Mark heeft ontmoet en hij vertelde me dat deze mannen in het echte leven precies zo zijn als ze in de film lijken.
I enjoyed this one, because I can relate to it. <br /><br />At one time in my life I was trying to make films, and experienced many of the same problems Mark Borchardt did in trying to make HIS film. And I also went through a protracted period of self-absorbed arrested development, where I refused to grow. But then, miraculously, I got married, and had kids. I realized that being a struggling filmmaker was, in all likelihood, not going to feed my family. So I got a decent job and did what I felt I needed to do to make that happen. That is what an mature, responsible adult does. <br /><br />Mark hasn't faced up to that reality as yet, and so, in that sense, he is a retarded adolescent. For this reason, there is a hopelessness about him. Like Don Quixote, he seems so inept and self-deluded that he doesn't realize how bad off he really is. The viewer feels a sense of superiority and pity for him and his circle. Mark has kids and an ex-wife and bills to pay, but the film depicts him caring basically only about pursuing his "artistic vision". <br /><br />Despite this, Mark comes across in the film as a likeable individual, surrounded by a very interesting family and group of friends. Unfortunately, Mark lacks many of the things necessary to be successful both in life and in a career: maturity, responsibility, education, knowledge, life experience, prioritization, financial clout, etc.. Yet he trudges on, much like Ed Wood, apparently without any semblance of a clue. <br /><br />I guess we are supposed to feel encouraged by the spectacle of the "never say die" attitude of this noble individual, struggling against the odds. And man, what odds there are! Kiefer Sutherland, Colin Hanks, Tori Spelling and Angelina Jolie are all offspring of big-time film or TV people; no doubt, they will all want to direct some day, if they aren't already. How much room is there for an independent like Mark? It's like watching a guy hit himself in the head with a board, over and over again. Come to think of it, that is pretty close to what happens to one of Mark's actors, with the kitchen cabinet door, in one of the funniest scenes I have ever seen in any movie.<br /><br />Despite these misgivings and seeming criticisms, I truly enjoyed this movie, and would heartily recommend it to anyone. Uncle Bill is amazing. I have a friend who met both Mike and Mark and he told me that, in real life, these guys are just exactly the way they appeared in the movie.