Toen ik Colleen Moore voor het eerst zag, was dat in de uitstekende serie stomme films die 'Hollywood' heette. Daar was ze in 1980, haar haar uitdagend opgestoken zoals in de jaren tachtig, een sprankelende, geestige en charismatische oudere dame <0xE2><0x80><0x93> de definitie van 'aanwezigheid'. Toen zag ik haar fabelachtige stille komedies in films als 'Ella Cinders' en 'Orchids and Ermine'. Toen de teleurstellend sombere praatfilm 'The Scarlet Letter'. En nu is ze hier in 'The Power and the Glory', waar ze een onthutsend indrukwekkende voorstelling geeft, waarbij ze vakkundig samenwerkt met een van de beste acteurs van de pratende bioscoop <0xE2><0x80><0x93> Spencer Tracy. Ik vond de film niet zo schitterend als het verhaal, maar Moore en Tracy geven zulke briljante voorstellingen dat het verhaal er nauwelijks toe lijkt te doen. Beide acteurs verouderen in de loop van de film van jong tot oud <0xE2><0x80><0x93> en dat wordt voornamelijk gedaan door alleen te acteren, met minimale make-up en haarverwisselingen. Moore is bijna onherkenbaar als de oudere vrouw, en de scène waarin ze ontdekt dat haar man met een jongere vrouw omgaat, is een van de schitterendste scènes die ik ooit heb gezien. Ze speelt het grootste deel van de scène zonder dialoog, en op dat punt geeft haar zwijgende acteertalent haar de overhand, zelfs ten opzichte van Tracy. Als je dit vergelijkt met haar verrukkelijke stripverhaal dat in een andere stille scène wordt afgespeeld, als ze een jonge vrouw is, heeft Tracy moeite om haar ten huwelijk te vragen. Verbazingwekkend! Wat deze film vooral duidelijk maakt, is hoe beschamend het is dat Hollywood deze opmerkelijke actrice door de vingers heeft laten glippen en het grootste deel van haar leven met pensioen heeft laten gaan.
When I first saw Colleen Moore it was in the excellent series about silent films called "Hollywood". There she was in 1980, her hair defiantly bobbed as it was in the Twenties, a sparkling, witty and charismatic elderly lady - the very definition of "presence". Then I saw her fabulous silent comedy work in films like "Ella Cinders" and "Orchids and Ermine". Then the disappointingly sombre talkie "The Scarlet Letter". And now here she is in "The Power and the Glory" giving a performance of staggering power, working expertly alongside one of the talking cinema's finest actors - Spencer Tracy.<br /><br />I found the movie a little lack lustre story-wise, but Moore and Tracy give such brilliant performances that the story hardly seems to matter. Both actors age from youth to old age in the course of the film - and this is done mostly through acting alone with minimal make-up and hair changes. Moore is almost unrecognisable as the elderly wife, and the scene where she finds out her husband is seeing a younger woman is one of the most magnificently performed scenes I have ever seen. She does most of the scene without dialogue, which is where her silent acting experience gives her the edge, even over Tracy. Contrast this with her delightful comic playing in another silent sequence when she is a young woman and Tracy is struggling to propose to her. Astonishing! What this film reveals more than anything else is how shameful it is that Hollywood let this remarkable actress slip through its fingers and spend most of her life in retirement.