Ik neem aan dat het een hele prestatie is om aan een publiek een waargebeurd verhaal te kunnen vertellen over een fr<0xC3><0xAA>le man; een verhaal waarin de hoofdpersoon het grootste deel van de film op zijn rug zal liggen, in een bed en niet in staat zich te bewegen. En toch ligt de prestatie in de effectiviteit van de film als een dramatisch stuk; als een herinnering aan een waargebeurd verhaal en ik vermoed als een argument waarom mensen het recht zouden moeten hebben om te sterven als ze dat willen. Maar de film is geen politieke verklaring en misschien schrikt hij gelukkig af van te veel debatten, hoewel er toch een in zit ter wille van het argument. Sterker nog, dit is een van die vreemde taalfilms waarin de hoofdpersoon een invalide is die niets anders kan doen dan praten met de mensen om hem heen, maar toch in staat is om innemend en boeiend over te komen.<br />Dus in plaats van een uit-en-te-na argument, is de film meer een lief maar tijdig dramatisch stuk over iemand die iets wil of op zoek is naar iets; het enige verschil is dat door het bereiken van dit 'doel' het de beëindiging van iemands leven zou betekenen en dat het bereikt zou worden door fysiek nergens heen te gaan. Javier Bardem speelt de rol van Ramón Ramón Sampedro in het echte leven, een man die op veel jongere leeftijd een duik nam in een meertje dat veel te ondiep was voor zo'n activiteit. Dat maakte hem voor de rest van zijn leven bedlegerig en zijn wens om te sterven is het onderwerp van de film van de Chileense regisseur Alejandro Amenábar. We hebben in ons leven zo veel films gezien waarin personages bepaalde 'doelen' hebben. Of doelwitten die je voor het einde van de film moet ontmoeten om het publiek een bevredigende ervaring te bieden, maar de verandering van tempo in _The Sea Inside_ is zacht; er komen geen jonge, energieke, aantrekkelijke helden in voor die op verre plaatsen strijd gaan leveren, maar een echt mens achter iets aan dat zoveel voor hen betekent.<br />Zelfs als je een sterk beleid hebt, pro of anti-euthanasie, hoop je misschien dat Ramón aan het eind toch krijgt wat hij wil. De film begint heel vroeg met Ramón die een toespraak houdt over waarom hij wil sterven door het kijken naar familieleden, waarbij hij de situatie en de persoon in kwestie onmiddellijk introduceert bij het toekijkende publiek dat misschien niet weet waar de film over gaat. Interessant is dat sommige familieleden 'anti' zijn wat hij wil, waardoor elk publiek dat een sterke mening over de persoon in kwestie heeft, in hun respectievelijke schoenen zou kunnen komen te staan. Maar het doel van deze opzet is om het publiek te vertellen: 'Nee, dit is niet één man die achter iets aan zit en die toevallig door zijn hele familie wordt gesteund tot het einde toe.' De film had heel gemakkelijk een richting in kunnen gaan waarin het de familie Sampedro versus. iedereen, maar sommigen zijn tegen Ramóns idee; sommigen zijn te jong om te erkennen wat er werkelijk aan de hand is en anderen lijken te zeer van streek om zelfs maar een andere mening te hebben dan dat ze willen dat Ramón nog wat langer blijft, ze houden tenslotte van hem.<br />De _Sea Inside_ is het vervolg van een verhaal dat draait om een soort slachtoffer. Ramón is verlamd en we zien de dingen vanuit zijn perspectief. Dit is iets dat de kijkers kan ontwrichten of de film heel vreemd kan laten overkomen, gezien het feit dat we een film te zien krijgen vanuit het gezichtspunt van een slachtoffer in plaats van een aanstichter of een hoofdrolspeler in een film die altijd de oorzaak in de oorzaak en gevolg-aandrijving opwekt. Maar dit is geen kritiek en het strekt de regisseur tot eer dat hij zo'n benadering op zo'n effectieve manier heeft gebracht. De film stelt vragen; hij biedt zijn publiek een scenario. Als je in Ramóns positie verkeerde: wat zou je dan doen, of denken, of dromen, of praten? Dientengevolge zijn dromen over advocaat Juila (Rueda) niet zozeer voor het genoegen van het publiek als wel een heel klein venster op de escapistische fantasieën van één man in zijn hachelijke situatie.<br />De studie van Julia verhevigt iets later, wanneer ze bepaalde overeenkomsten met Ramón begint te vertonen, en dat is het moment waarop ze een beroerte krijgt als gevolg van een ziekte die ze zelf ook heeft. Deze eigenschap lijkt op tijd te komen in de voortgang van hun relatie en voegt een nieuw ingrediënt van verbondenheid toe, boven op een reeds hechte vriendschap. Dit komt doordat Julia de fysieke pijn en de beperkingen voelt, niet in de zin dat ze dat is.' Ik ben niet in staat om op te staan en te gaan lopen, maar ik denk dat ze de waarde van het leven beseft, gezien het feit hoe emotioneel slecht ze zich daarvoor voelde. Hoewel de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en over euthanasie gaat, voelt het meer als een op aarde neergedaald drama over een man in een situatie waarin hij bereid is te vechten voor wat hij wil, maar dat verbaal moet doen. Het is verfrissend om films als _The Sea Inside_ te zien, omdat ze niet alleen verwijzen naar de geschiedenis en ons daar een inzicht in geven, maar ook omdat ze op een emotioneel en boeiend niveau presteren.
I suppose it's quite an achievement to be able to present to an audience a true tail about a frail man; a tail in which the protagonist will spend the majority of the film on his back, in a bed and totally unable to move. And yet the achievement is in the film's effectiveness as a dramatic piece; as a recollection of a true story and I guess as an argument as to why people should have the right to die if they so wish to. But the film isn't a political statement and perhaps thankfully it shies away from too many scenes of debate although it does include one for the sake of argument anyway. More-so, this is one of those foreign language films that presents its lead character as a cripple whom can do nothing but talk to the people around him and yet is able to come across as engaging and compelling anyway.<br /><br />So rather than be an out and out argument, the film is more a sweet yet timely dramatic piece about another person wanting something or in search of something; the only difference is that by attaining this 'goal', it would mean the termination of a someone's life and it would be achieved by not physically going anywhere. Javier Bardem plays real life Galician Ramón Sampedro, an individual who at a much earlier age dived into a clearing of water that was too shallow for such activity. This rendered him bedridden for the rest of his life and his wish to die is the focus of Chilean director Alejandro Amenábar's film. We've seen so many films in our lives in which characters have certain 'goals' or targets one must meet before the film is over to provide a satisfactory experience for the audience, but the change of pace in The Sea Inside is gentle; it does not involve young, energetic, attractive heroes going off to do battle in far off places but a real person after something that means so much to them.<br /><br />Even if you do have a strong policy, either pro or anti-euthanasia, you may find yourself hoping Ramón gets what he wants at the end of it all anyway. The film sets its tone very early on with Ramón giving a speech on why he wants to die to watching family members, immediately introducing the situation and subject to the watching audience who may not know what the film is about. Interestingly, some of the family members are 'anti' what he wishes which might place any audience member that feels strongly about the subject in their respective shoes. But the purpose of this set up is to tell the audience 'No, this isn't one man after something who incidentally has the whole of his family backing him to the end'. Quite easily, the film could've gone down a route in which it is the Sampedro family vs. everybody else but some are anti-Ramón's idea; some are too young to acknowledge what's really going on and others are seemingly too distraught to even have an opinion other than they just want Ramón to stick around a bit longer, they love him after all.<br /><br />The Sea Inside is a following of a story revolving around a victim of sorts. Ramón is a quadriplegic and it is his perspective we see things from. This is something that may disjoint viewers or have the film come across as quite odd given we are being presented with a film from the point of view of a victim rather than an instigator or a lead character in a film that is always inducing the cause in the cause and effect drive. But this is no criticism and it's a credit to the director for delivering such an approach in the effective manner in which it is. The film asks questions; it offers a scenario to its audience. If you were in Ramón's position: what would you do, or think about or dream of or talk about? Consequently, dreams about lawyer Juila (Rueda) are not so much shot for the audience's pleasure as much as they are an ever so slight window into one man's escapist fantasies from his predicament.<br /><br />The study of Julia intensifies somewhat later on when a she begins to share certain similarities with Ramón and that is when she begins to have strokes that are a result of a disease of her own. This trait seems timely in the progression of their relationship and adds a further ingredient of connection on top of an already engaging friendship. This is because Julia feels the physical pain and restriction, not in a sense that she isn't able to get up and walk, but I think she realises the value of life given how emotionally bad she felt beforehand. While the film is based on a true story and covers the subject of euthanasia, it feels like more of a down to Earth drama about a man in a situation in which he is prepared to fight for what he wants but must do so verbally. It's refreshing to see films like The Sea Inside as it not only references history and gives us an insight into that but as a stand alone film, delivers on an emotional and engaging level.