Crossfire blijft een van de beste Hollywood-boodschappenfilmpjes omdat hij, in tegenstelling tot de met bewonderenswaardige bedoelingen gemaakte Gentleman's Agreement, die hij een paar maanden eerder in de bioscopen bracht, ervoor kiest zijn boodschap via de vorm van een uitstekende thriller noir te versturen in plaats van een verontwaardigde ster die voortdurend zegt: 'Dat komt omdat ik joods ben, hè?' Het is veel gemakkelijker om de boodschap over te brengen dat haat net een geladen geweer is wanneer de dode lichamen feitelijk zijn in plaats van metaforisch. Enigszins beschamend vermeldt het korte fragment op de dvd van Warners niet dat de schrijver Richard Brooks de film verloochende vanwege de overgang van een homofobe moord naar een antisemitische, maar het is interessant om op te merken dat, hoewel het slachtoffer in de eerste plaats wordt vermoord omdat hij joods is, er nog iets is.' Het lijdt weinig twijfel dat de rol van Sam Levene in feite ook homoseksueel is en geen geaffecteerde karikatuur, maar in zijn scènes met de verwarde soldaat van George Cooper spelen twee verloren zielen beslist een rol. Het is niet echt een raadsel wie de moordenaar is: hoewel de moord in klassieke noir-schaduwen wordt gepleegd, is de lichaamstaal van de moordenaar onmiddellijk herkenbaar, maar ja, in de film komen de personages voor het eind van de film tot dezelfde conclusie: de spanning komt voort uit het bewijzen van die conclusie en het redden van de zondebok.<br />' Het is een element van Ealing Films voor de groep soldaten die samenwerken om hun maatje uit een net te halen (je zou dat aspect bijna kunnen zien als een blauwdruk voor Hué en Cry), maar de sfeer is puur RKO-noir. De film, die in één lange, smoorhete nacht is opgenomen, heeft een geweldige uitstraling, met diepe, donkere zwarten en schaduwen die zowel uit zuinigheid als stijl voortkomen (het bespaart op de belichting en geeft regisseur Edward Dmytryk meer tijd om met de acteurs te werken) en de uitstekende cast maakt het beste van het mooie script: een ontspannen maar rustige, charismatische Robert Mitchum, de Maigret-achtige detective van Robert Young, Gloria Grahame' De film is gebaseerd op de roman _Stramp_, met de altijd en eeuwig enge Paul Kelly als haar dwangmatige leugenaarsaanbidder, een man die verhalen uitprobeert zoals andere mensen banden uitproberen. Maar de blijvende indruk is die van Robert Ryans uitstekende optreden als een man die wel wat goeds kon gebruiken, terwijl hij zijn best doet om de ten onrechte beschuldigde man helemaal tot aan de dodencel te helpen. Een grote verrassing in 1946 was dat Dmytryk en producent Adrian Scott als beloning werden ondervraagd door het HUAC, dat zelf een aanzienlijke neiging had om het op Joden te gemunt.
Crossfire remains one of the best Hollywood message movies because, unlike the admirably intentioned Gentleman's Agreement, which it beat to theatres by a few months, it chooses to send its message via the form an excellent noir thriller rather than have an outraged star constantly saying "It's because I'm Jewish, isn't it?" It's much easier to get the message that hate is like a loaded gun across when the dead bodies are actual rather than metaphorical. Somewhat shamefully, the brief featurette on the Warners' DVD doesn't mention that novelist Richard Brooks disowned the film over the shift from a homophobic murder to an anti-Semitic one, but it's interesting to note that while the victim is killed primarily because he is Jewish, there's little doubt in Sam Levene's performance that the character is in fact also gay  not a mincing caricature, but there's definitely a two lost souls aspect to his scenes with George Cooper's confused soldier. There's not much of a mystery to who the murderer is: even though the killing is carried out in classic noir shadows, the body language of the killer is instantly recognisable, but then the film has its characters drift to the same conclusion before the halfway point: the tension comes from proving it and saving the fall guy.<br /><br />There's an element of Ealing Films to the gang of soldiers teaming together to get their buddy out of a fix (you could almost see that aspect as a blueprint for Hue and Cry), but the atmosphere is pure RKO noir. Set over one long sweltering night, the film has a great look filled with deep dark blacks and shadows born as much out of economy as style (it cut back on lighting time and allowed director Edward Dmytryk more time to work with the actors) and the excellent cast make the most of the fine script: a laid-back but quietly charismatic Robert Mitchum, Robert Young's Maigret-like detective, Gloria Grahame's tramp and the perpetually creepy Paul Kelly as her compulsive liar admirer, a guy who tries on stories the way other people try on ties. But the lasting impression is of Robert Ryan's excellent performance as a guy who could do with a good leaving alone as he does his best to help the wrongly accused man all the way to death row. A big surprise hit in 1946, as a reward, Dmytryk and producer Adrian Scott found themselves investigated by the HUAC, which itself had a notable tendency to target Jews. So much for crusading