Ik zag Heimat 2 voor het eerst op bbc 2 in de jaren negentig, toen ik op de kunstacademie woonde en omging met kunstenaars en musici, in de hoop op toekomstig succes. Dus 'The Second Home' <0xE2><0x80><0x93> over vriendschappen die ontstonden nadat ik het ouderlijk huis had verlaten, over het streven naar professionele uitmuntendheid <0xE2><0x80><0x93> klonk sterk door in mijn levende werkelijkheid. Ik werd geboeid door de personages, de verhalen, het lyrische camerawerk en bovenal door de muziek. Daarin kon ik het begin van Duitse elektronische muziek ontwaren, van Stockhausen uit de jaren vijftig, Kraftwerk, Can, Neue, Faust uit de jaren zeventig, de geluidsexperimenten van John Cage, Walter Carlos en de Britse elektronische psychedelia van The White Laise. De componist van de soundtrack Nikos Mamangakis studeerde samen met Carl Orff bij Carmina Burana, dus vond ik zijn smaak moderner dan die van de Electronic Pop/ Sound Effects-wereld.<br />Ik had Heimat of Heimat 3 nog niet gezien, dus bekeek ik het als geheel, zonder ervóór of erna. Zoals iemand anders al opmerkte, is het zowel episch als lyrisch <0xE2><0x80><0x93> historisch en artistiek. Vele favoriete momenten, waaronder de prachtige stem van Gisela Muller (Evelyn), de Bach-marimba van Daniel Smith (Juan), het pianospel van Henry Arnold (Hermann) en het cellospel van Salome Kammer (Clarissa).<br />Ik zou meer kunnen schrijven, maar dat is hier al gezegd. Waarom kunnen de Britten of de Amerikaanse televisie niet zulke meesterwerken maken? De Wire had het realisme en de politiek en de epische uitgestrektheid van een stad, David Lynch en Dennis Potter hadden ook fantasierijke stijlfiguren in hun gedramatiseerde tv-werk, maar dit is kunstnijverheid en soap op zijn hoogst filmisch en verhalend subliem. Het is nooit opgenomen in de lijst van beste films van de recensenten, maar dat zou wel moeten. Nog steeds even poëtisch en krachtig als toen ik het voor het eerst zag, meer dan 17 jaar geleden. Ik kijk elke herfst naar de 3 boxen om hun'melige vruchtbaarheid'. Geïnspireerd en inspirerend.
I first saw Heimat 2 on BBC2 in the 90's when I was at art college living and moving among artists and musicians, hoping for future success. So 'The Second Home' - of friendships made after leaving the familial home, of striving for a professional excellence - strongly resonated with my living reality. I was captivated by the characters, the storytelling, the lyrical camera-work and above all by the music. In it I could divine the beginnings of German Electronic music, of 50's Stockhausen, Kraftwerk, Can, Neue, Faust of the 70's, the sound experiments of John Cage, Walter Carlos and the British electronic psychedelia of The White Noise. The soundtrack composer Nikos Mamangakis studied with Carl Orff of Carmina Burana-fame so I found its tastes contemporary to the Electronic Pop/ Sound Effects world.<br /><br />I hadnt seen Heimat or Heimat 3 so I watched it as a whole in itself without a before or after. As someone else has commented, it is both epic and lyrical - historical and artistic. Many favourite moments including the wonderful voice of Gisela Muller (Evelyn), the Bach marimba of Daniel Smith (Juan), the piano-playing of Henry Arnold (Hermann) and the cello-playing of Salome Kammer (Clarissa).<br /><br />I could write more but it's already been said here. Why can't British or US TV PRODUCE SUCH MASTERPIECES ? The Wire had the realism and politics and epic sweep of a city, David Lynch and Dennis Potter had imaginative tropes to their serialised TV work too but this is art-house and soap at its most cinematic and narrative sublime. It's never included in critics' choices of Best Films but it should be. Still as poetic and powerful as when I first saw it over 17 years ago. I watch the 3 boxed sets every autumn for their 'mellow fruitfulness'. Inspired and inspiring.