Ik hield van deze film toen ik een tiener was. Hield ervan. Maar hij is niet met mij opgegroeid. Misschien komt dat doordat het een melodramatische lading oude rotzooi is, vol macho-poses, goedkope dialogen, overspannen dialogen en personages die voortdurend 'godverdomme' zeggen. Het rommelige verhaal klotst onelegant van het ene personage naar het andere, van de ene intrige naar de andere, zonder dat het ooit bij elkaar komt, en het helpt ook niet dat de mono-expressie van een optreden van William Baldwin nat genoeg is om alle vuur te doven in de al te lange speeltijd van de film. Robert DeNiro en Donald Sutherland zijn de moeite van het kijken waard, maar niemand is hier echt aan de top, en de vrouwen zijn bijzonder zuinig. De enige echte impact komt van de indrukwekkende brandweerscènes en de majestueuze score van Hans Zimmer, die altijd een van mijn favorieten is gebleven.
I loved this movie when I was a teenager. LOVED it. It hasn't grown up with me, though. Maybe that's because it's a melodramatic load of old rubbish, full of macho posturing, cheesy dialogue, overwrought slo-mo and characters saying 'Goddammit' a lot. The lumpy narrative blobs gracelessly from one character to another, one plot strand to another, without ever bringing it all together, and it doesn't help that William Baldwin's mono-expression of a performance is wet enough to put out every fire in the movie's overlong runtime. Robert DeNiro and Donald Sutherland are worth watching, but no one's really at the top of their game here, and the women folk get particularly short thrift. The only real impact comes from the impressive firefighting sequences, and Hans Zimmer's majestic score, which remains one of my all-time favourites.