Beter dan ik had verwacht van een film die zichzelf verkoopt op basis van nymfomanie en interraciale bondage. De muziek is geweldig en de cinematografie concentreert zich er sterk op om Ricci in een rommelige Betty Paige te veranderen en dat werkt. Samuel L. krijgt de kans om veel te schreeuwen, waar hij goed in is, en ook om een heleboel bluesgitaar te spelen, wat hij heel goed lijkt te doen. Zelfs Justin Timberlake was behoorlijk als de geestelijk gestoorde vriend. Ik krijg het gevoel dat dit materiaal onder ieder ander volkomen s&l*l zou zijn geweest, maar dat het er in plaats daarvan in is geslaagd om het eigen, merkwaardige, transgressieve pulp-segment eruit te snijden, terwijl het toch nog steeds een effectief drama is.
Better than I expected from a film selling itself on the premise of nymphomania and inter-racial bondage. The music is great, and cinematography focuses greatly on turning Ricci into a trailer trash Betty Paige and it works. Samuel L. get's to shout a lot, which he's good at, as well as play lots of blues guitar, which he looks cool doing. Even Justin Timberlake was decent as the mentally disturbed boyfriend. I get the feeling that this material under anyone else would have been complete s*%#, but instead managed to just barley carve out it's own odd little transgressive pulp niche, while still being an effective drama.