David Lynch regisseerde zijn eerste film, _Erasurehead_, in de loop van een aantal jaren en voegde telkens nieuwe scènes toe als het hem lukte wat meer geld bij elkaar te krijgen. Kevin Smith maakte _Clerks_ op zijn werk, terwijl hij als kantoorbediende werkte, en Robert Rodriguez schepte er altijd over op dat _From Dusk Till Dawn_ precies 40.000 dollar kostte. Maar 40.000 is nog steeds verdomd veel geld om bij elkaar te krijgen als je als schoonmaker op een kerkhof werkt. En stel dat een aankomend filmregisseur niet alleen zo'n baan had, maar ook de ambitie had van zulke sterren en de sulligheid van Smith, maar absoluut geen talent? Zo iemand is Mark Borchardt, het onderwerp van deze hilarische documentaire, die een overzicht geeft van zijn pogingen om in de loop van vele jaren een paar films te maken. Borchardt combineert zijn waanzinnige dromen met aanvallen van depressie en een fatale onmacht om er een eind aan te maken; je voelt bijna dat hij bijna de voorkeur geeft aan de eindeloze inspanningen van het zoeken naar een onmogelijke perfectie dan aan berusting in de realiteit dat hij eenvoudigweg (op grond van het bewijsmateriaal dat in 'American Movie' werd gepresenteerd) niet erg goed is. En net als een moderne Ed Wood omringt hij zich met een episch gezelschap van mede-slachtoffers; zijn oprechte genegenheid voor wie is zijn grootste verademing. De collectie omvat zijn ruziënde ouders, zijn beste vrienden (de een een crimineel, de ander een bekeerde drugsverslaafde), zijn eigen ongelukkige kinderen en het allermooiste: zijn bejaarde oom Bill. Bill mag dan in een caravanpark wonen en het leven zo'n beetje hebben opgegeven, maar hij is de eigenaar van een klein fortuin (280.000 pond om precies te zijn) en de ontroerende maar potentieel uitbuitende relatie tussen de twee mannen vormt de kern van de film. Borchardt slaagt erin een paar acteurs te ronselen (naast zichzelf natuurlijk), maar over het algemeen is hij volledig afhankelijk van vrienden en familie om zijn werk af te maken (zelfs Bill heeft een rol voor de camera). 'American Movie', de ene na de andere herhaling van 'Lost in La Mancha', het verhaal van Terry Gilliams noodlottige poging om 'Don Quichot' te filmen. In die film was je onder de indruk van de enorme hoeveelheid professionalisme die er tentoongespreid werd (onvoldoende voor de taak die voor hem lag) en hoe verdomd moeilijk het is, zelfs voor experts die miljoenen moeten uitgeven om een film te maken; terwijl Borschadt niet alleen berooid is, maar ook nog zo'n clown dat hij de naam van zijn eigen werk ('Coven') niet eens behoorlijk kan uitspreken. Uiteindelijk is Borschadt menselijk genoeg om te willen dat hij succes heeft, maar afschuwelijk genoeg om de kijker nog in staat te stellen om zijn mislukkingen te lachen. Ik zou het als ongeloofwaardig van de hand wijzen, maar zoals het nu is, is het een van de grappigste documentaires die je ooit zult zien.
David Lynch shot his first film, 'Erasurehead', over several years, adding new scenes each time he managed to raise a little bit more cash. Kevin Smith made 'Clerks' at work, while working as a clerk, and Robert Rodriguez has boasted that 'From Dusk Till Dawn' cost precisely $30,000. But $30,000 is still a hell of a lot of money to raise if you work as a cleaner in a cemetery. And what if an aspiring film maker not only had such a job but also had all the ambition of such luminaries, and all the dorkishness of Smith, but absolutely none of the talent. Such a figure is Mark Borchardt, the subject of this hilarious documentary which chronicles his attempt to make a pair of movies over many many years. Borchardt combines his lunatic dreams with flights of depression and a fatal inability to call it a day; one senses he almost prefers the endless labours of searching for an impossible perfection to an accommodation with the reality that he's simply (on the evidence presented in 'American Movie') not very good. And like a modern day Ed Wood, he surrounds himself with an epic crowd of fellow losers, his genuine affection for whom is his greatest redeeming feature. The collection includes his warring parents, his best friends (one a criminal, the other a reformed drug addict), his own hapless children and best of all his aged Uncle Bill. Bill may live in a trailer park, and just about have given up on life, but he is the owner of a small fortune ($280,000 to be precise) and the touching but potentially exploitative relationship between the two men lies at the heart of the film. Borchardt manages to enlist a few actors to perform (alongside himself, of course) but in the main he is wholly dependent on friends and family to complete his work (even Bill has a role on camera). On British TV, the BBC brilliantly scheduled a screening of 'American Movie' back-to-back with 'Lost in La Mancha', the story of Terry Gilliam's ill fated attempt to film 'Don Quixote'. In that film, one was impressed by the huge amount of professionalism on display (inadequate as it was to the task in hand), and just how damn difficult it is even for experts with millions to spend to make a film; whereas Borschadt is not only penniless, but also such a clown that he can't even pronounce the name of his own work ('Coven') properly. Ultimately, Borschadt is human enough for you to want him to succeed, but awful enough for the viewer to still be able to laugh at his failures. If this film was fiction, you'd dismiss it as unbelievable; but as it is, it's one of the funniest documentaries you're likely to see.