Hoewel het concept van een 32-jarige vrouw die een 12-jarig meisje afbeeldt misschien een beetje vergezocht is voor het hedendaagse publiek, was dit in de jaren twintig wat de fans van Mary Pickford wensten en verwachtten van hun favoriete ster. De openingsscène toont Annies jongensachtige personage als de ogenschijnlijke leider van een multi-etnische straatbende in een komisch 'gevecht' met een rivaliserende groep. De aanblik van een jong meisje dat op haar kaak wordt geslagen en geschopt mag dan een beetje grof zijn, maar de scène wordt op zo'n 'Onze Bende'-manier gespeeld dat het moeilijk zou zijn om iets van dit alles serieus te nemen. Hoe dan ook, Annie kan het net zo goed uit de doeken doen als aannemen. Als Annie eenmaal terug is in haar huurhuis en haar straatkleren heeft vervangen door meisjesachtige kleding, wordt het moeilijker (vooral op close-ups) om je deze mooie jonge vrouw voor te stellen als een straatschoffie. Maar voor degenen die het vereiste ongeloof weten op te brengen, heeft de rest van de film zijn beloningen. Afwisselend tussen komedie (Annie's bende voert een show op) en sentiment (Annie organiseert een verjaardagsverrassing voor haar vader, een Ierse politieman) tot tragedie (haar vader wordt op zijn verjaardag vermoord), biedt de film Mary ruimschoots de gelegenheid om een verscheidenheid aan emoties tentoon te spreiden die haar fans uit alle tijdperken zou plezieren.<br />Natuurlijk wordt de vereiste 'gelukkige afloop' uiteindelijk bereikt; de boosdoeners worden met hulp van Annie's vader gearresteerd. '... en ze wordt voor het laatst gezien in het gezelschap van haar vrienden als ze op een zonnige dag over een drukke weg rijdt. Wat een goede manier is om een film van Mary Pickford af te sluiten.'<br /><br />
Although the concept of a 32 year old woman portraying a 12 year old girl might be a stretch for today's <br /><br />sophisticated audiences,in the 1920's this was what the fans of Mary Pickford desired and expected from their favorite star. The opening scene displays Annie's tomboyish character as the apparent leader of a multi-ethnic street gang in comic "battle" with a rival group. The sight of a young girl being socked in the jaw and kicked may be a bit crude, but the scene is played in such an "Our Gang" fashion that it would be hard to take any of this seriously. Anyway, Annie can dish it out as well as take it. Once Annie returns to her tenement home and replaces her street duds with more girlish attire, it becomes more difficult (especially in close-ups) to imagine this beautiful young woman as a street urchin. However, for those who can muster the required suspension of disbelief, the rest of the movie has it's rewards. Vacillating between comedy (Annie's gang puts on a show) to sentiment (Annie plans a birthday surprise for her Irish policeman father) to tragedy (her father is killed on his birthday), the film gives Mary ample opportunity to display a range of emotions that would please her fans of any era. <br /><br />Of course the requisite "happy ending" is eventually achieved; the evildoers are apprehended with the help of Annie's friends and rivals and she is last seen in the company of her pals riding down a busy thoroughfare on a sunny day. Which is a good a way as any for a Mary Pickford movie to end. <br /><br />