Dit liefdesverhaal tussen een Amerikaanse journaliste en een Euraziatische vrouwelijke arts bevat niet veel conflicten, aangezien zij grotendeels verwesterd is (in Londen gestudeerd) en ook geen vuurwerk, aangezien zij zich nogal terughoudend gedraagt. Het kleine beetje belangstelling dat het verhaal weet op te wekken, wordt nog verder ondermijnd door hun houterige dialogen. Ze worden verondersteld twee kosmopolitische intellectuelen te zijn, maar praten alsof de woorden in hun mond worden gelegd door een Hollywood-schrijver die zelf niet veel voorstelt. De film lijdt ook aan een verbazingwekkend gebrek aan realisme <0xE2><0x80><0x93> een volkomen verlaten strand in het drukke, kleine Hongkong, onder de voet gelopen door een miljoen Chinese vluchtelingen? En een vermoedelijk doorgewinterde Amerikaanse journalist van in de veertig die niet weet wat een hysterectomie is? Hollywood-ideeën. Ten slotte 'het liedje'. Nadat ik het naar schatting twintig keer in de film heb gehoord, te beginnen bij de aftiteling, heeft het de neiging iets van zijn emotionele impact te verliezen, helaas.
This love story between an American journalist and an Eurasian lady doctor does not contain much conflict, since she is largely Westernized (having studied in London), nor any fireworks, since she behaves rather restrained. What little interest the story manages to raise is knocked down further by their wooden dialogs. They are supposed to be two cosmopolitan intellectuals, but talk as if the words are put in their mouths by a Hollywood hack who is not much of one himself. The movie also suffers from an amazing lack of realism - a completely deserted beach in crowded little Hongkong, overrun by a million Chinese refugees? And a presumably accomplished American journalist in his 40s who doesn't know what a hysterectomy is? Hollywood ideas. Finally "the song". After hearing it an estimated twenty times throughout the movie, starting right with the credits, it tends to loose some of its emotional impact, sorry to say.