Er lijkt een spectrum van de cinema te zijn. Links zijn er films die voornamelijk voor amusement en/of commerciële doeleinden zijn gemaakt. In het midden zijn er films die zowel onderhoudend als artistiek zijn. Rechts zijn er films die niet zo commercieel zijn, maar meer gericht zijn op cinema als kunst dan cinema als product.<br />Ik ben hier niet om te zeggen dat het ene deel van het spectrum beter is dan het andere, maar dat als een film te ver naar het ene of het andere eind gaat, hij zelden goed is. Dat is het geval met Naqoyqatsi.<br />Ik had geen idee wat ik kon verwachten toen ik de advertentie zag. Een paar vrienden zouden gaan en vroegen of ik mee wilde. We wisten geen van allen wat we konden verwachten, en tegen het einde waren we geen van allen blij.<br />Ja, er zijn adembenemende beelden. Ja, ik sta versteld van de moeite die de filmmakers zich getroosten bij het zoeken naar archiefbeelden. Ja, de soundtrack is aangenaam om naar te luisteren, en waarschijnlijk het beste deel van de ervaring. Het punt is dat dit zo ver afstaat van de goede kant van het spectrum die ik heb genoemd dat ik niets aardigs kan zeggen over de film als geheel.<br />Het is prekerig. Het is een warboel van symboliek en duidelijke moraliteit. Het zegt niets nieuws en dwingt de kijker niet om het leven op een nieuwe manier te bekijken. Het is...' '... het vertelt ons alleen maar dingen die we al weten (dat wil zeggen, als we er al achter kunnen komen wat het zegt).'<br />Deze film is gewoon kunst omwille van de kunst. Een poging om te zeggen: 'Kijk eens hoe diep en gedachteprikkelend we kunnen zijn door montage!' Als een film meer gaat over hoe slim of intelligent de makers zijn dan over het onderwerp, is het geen film meer en wordt het gewoon celluloid zelfbevrediging.
There seems to be a spectrum of cinema. On the left, there are movies made mostly for entertainment and/or commercial purposes. In the middle, there are movies that are both entertaining and artistic. On the right are movies that are not as commercial, but are focused more on cinema as art than cinema as product.<br /><br />I'm not here to say any one part of the spectrum is better than any other, but that when a movie goes too far to either end, it's rarely good. Such is the case with Naqoyqatsi.<br /><br />I had no idea what to expect when I saw it advertised. A few friends were going and asked if I wanted to come along. None of us knew what to expect, and by the end, none of us were pleased.<br /><br />Yes, there are breathtaking images. Yes, I'm amazed at the lengths the filmmakers went to in searching through archival footage. Yes, the soundtrack is enjoyable to listen to, and probably the best part of the experience. The thing is, this goes so far to the right side of the spectrum I mentioned that I can't say anything nice about the movie as a whole.<br /><br />It's preachy. It's a jumble of symbolism and obvious morality. It's not saying anything new or forcing the viewer to examine life in a new way. It's just telling us things we already know (that is, if we can even figure out what it's saying).<br /><br />This movie is simply art for art's sake. An attempt to say "Look at how deep and thought-provoking we can be by using montage!" When a film becomes more about how clever or intelligent its creators are than about its subject, it ceases to be a film and simply becomes celluloid self-gratification.