Ik ben net zo dol op sciencefiction als ieder ander <0xE2><0x80><0x93> maar wat was dat in godsnaam? Deze korte film van Jean Renoir, die over drie dagen is opgenomen met behulp van het overschot aan film uit zijn vorige film, 'Nana' (1926), is een verbijsterende futuristische satire, geproduceerd met een budget dat niet veel meer dan nul kan zijn geweest. In het jaar 2028, na een grote oorlog, is Afrika het meest beschaafde gebied op aarde geworden, en wat vroeger Europa was, is omgedoopt tot 'Terres Inconnues (Onbekend Land)'. Een Afrikaanse ontdekkingsreiziger gespeeld door Johnny Huggins, een zwarte man verkleed als blanke man verkleed als zwarte man <0xE2><0x80><0x93> als je me nog volgt <0xE2><0x80><0x93> reist in zijn bolvormige vliegtuig naar de ruïnes van Parijs en landt voor het hol van een Parijse wilde (Catherine Hessling, vervolgens de vrouw van de regisseur) en haar aapachtige metgezel, misschien wel het griezeligste aapmenskostuum dat ik ooit heb gezien. De wilde begint, als onderdeel van een of ander bizar seksueel inwijdingsritueel, de ontdekkingsreiziger de charleston te laten zien, die hij tot zijn grote vreugde zelf leert.<br />Het helpt de film niet dat Hessling, die het jaar daarop geweldig was in Renoirs 'Het meisje met de zwavelstokjes' (1928) <0xE2><0x80><0x93> is. Ik ben niet zo'n danser, maar het uitgebreide gebruik van slowmotion geeft de ceremonie iets surrealistisch. Bovendien vind ik het nogal schokkend dat Renoir zijn eigen vrouw uitbuit als zo'n schaamteloos seksueel object, terwijl het geen verrassing is om drie jaar later van hun scheiding te horen! Daar staat tegenover dat ik het algemene sf-concept achter de film wel leuk vond, en het sluw satirische aspect van het omkeren van de rassenrollen dat in dit soort verhalen meestal voorkomt. Maar waarom Renoir besloot zijn zwarte acteur als minstreel te verkleden, zal altijd een mysterie blijven. Dom, grof en volkomen zinloos is 'Charleston Parade (1927)' een filmische curiositeit uit een film.' De dvd-versie heeft geen soundtrack, maar ik heb een compromis gesloten met een aantal stukken van Dmitri Sjostakovitsj.
I enjoy science-fiction just as much as the next man but what the hell was that? Apparently shot over just three days using excess film stock left over from his previous film, 'Nana (1926),' this Jean Renoir short is a bewildering futuristic satire, produced on a budget that couldn't have been much more than zero. In the year 2028, following a great war, Africa has become the most civilised region on Earth, and what was formerly Europe has been designated "Terres Inconnues (Unknown Land)." An African explorer  played by Johnny Huggins, a Black man dressed up as a White man dressed up as a Black man, if you follow me  travels to the ruins of Paris in his spherical aircraft, and lands outside the lair of a Parisian savage (Catherine Hessling, then the director's wife) and her primate companion, perhaps the creepiest ape-man costume I've ever seen. The savage, as part of some bizarre sexual initiation ritual, starts showing the explorer the Charleston dance, which he is delighted to learn himself.<br /><br />It doesn't help the film that Hessling, who was wonderful the following year in Renoir's 'The Little Match Girl (1928),' isn't much of a dancer, though the extensive use of slow-motion adds a touch of surrealism to the ceremony. Furthermore, I'm quite shocked that Renoir would exploit his own wife as such a blatant sexual object  it doesn't come as a surprise to learn of their divorce just three years later! On the plus side, I did like the general sci-fi concept behind the film, and the slyly satiric touch of the reversing the racial roles usually typical in such stories as this. However, why Renoir decided to dress up his Black actor as a minstrel will remain a mystery for all of time. Silly, crude and quite pointless, 'Charleston Parade (1927)' is a cinematic oddity from one of cinema's most respected directors, and is perhaps an effort that he would have liked to forget. The DVD version came without a musical soundtrack, but I compromised with a selection of pieces from Dmitri Shostakovich.