Duckman was een programma dat zo'n tien jaar geleden, ongeveer tien uur voordat het tijd was om te gaan slapen, te zien was geweest. Het was een contrast met veel van de kinderfilms waar ik toentertijd naar keek; ik was nog steeds een kleine junkie voor Disney en Looney Tunes, en de meeste zaterdagochtendcartoons waren nog steeds op het hoogtepunt van hun bloeitijd sinds de dagen van Ninja Turtles en Batman. Maar rond die tijd begon ik ook in te zien dat de ruigere, volwassener, surrealistische, obscene en (hoewel ik de term toen nog niet kende) satirische tekenfilms creatiever waren dan wat ik gewend was. Rond de tijd dat Beavis en Butthead, Ren en Stimpy en zelfs The Maxx via MTV op de televisie kwamen, zond de Verenigde Staten twee programma's uit <0xE2><0x80><0x93> het ene was Weird Science en het andere Duckman. Ik heb me altijd een paar belangrijke stukjes van het programma herinnerd, en sommige zinnen zijn heel goed te citeren voor degenen die het niet helemaal zijn vergeten. Gelukkig heb ik onlangs een bandje gevonden met een stuk of zes afleveringen die ik lang geleden heb opgenomen, en de moppen bleven heel vers. En de manier waarop de moppen worden gebracht is in de betere afleveringen heel snel. Als het op stemmen aankomt, zijn de keuzes voor de verhaallijnen van het grootste belang, want die zijn meestal niet meer dan een excuus voor grove, fascinerende parodieën op de popcultuur, de politiek, films en tv-programma's, muziek, detectives en het verstoorde gezinsleven. Jason Alexander is een geweldige keus voor Duckman, en zijn rol is een komische 180 uit zijn tijd op Seinfeld (al kunnen er hier en daar wel wat overeenkomsten zijn). Ook de stemmen van Gregg Berger als de onmiskenbaar monotone en uitgestreken korzelige advocaat, Dweezil Zappa als de hilarisch onbekwame Ajax en Nancy Travis als de naar seks hunkerende, onhebbelijke zuster Bernice dragen allemaal hun steentje bij. De animatiestijl, die in niets lijkt op het opgeknapte, door de computer geoptimaliseerde product van tegenwoordig, is inventief en vaak abstract. Het heeft die eigengemaakte, korrelige kwaliteit die Beavis en Butthead of South Park later zouden hebben. En net als bij die programma's, als je een klein kind bent <0xE2><0x80><0x93> en dan bedoel ik niet veel jonger dan dat ik naar het programma keek <0xE2><0x80><0x93> begrijp je misschien de meeste grappen niet (dat wil zeggen dat er genoeg verwijzingen naar strippers en geslachtsziekten in zitten om soms twee programma's te vullen). Maar het is inventief om het op te vangen als het laat op de avond op tv is, en het werkt vrij goed in die tijdsspanne. Je kunt alleen maar hopen op een dvd-box. Dus, voor iedereen die nauwelijks of zelfs nooit van dit programma heeft gehoord: denk aan deze show alsof Dashiell Hammett Walt Disney heeft ontmoet en besloot om met een gratis minibar naar het achterbuurtgedeelte van Vegas te gaan en een samenwerking aan te gaan in de trant van Luis Bunuel en The Simpsons samen. Om nog maar te zwijgen van de groep die Rugrats heeft vermoord.
Duckman was a show that used to be on during the last hour or so before it was time to sleep about ten or so years ago. It was a contrast to a lot of the kid-type of animation I was watching at the time; I was still a minor junkie for Disney and Looney Tunes stuff, and most Saturday morning cartoons were still on the run-off of the peak from the days of Ninja Turtles and Batman. But also around this time I began to recognize that the more raunchy, mature, surreal, obscene, and (though I didn't know the term at the time) satirical cartoon shows were more creative than the stuff I was used to. Around the time of Beavis and Butt-head, Ren and Stimpy, and even The Maxx were hitting TV sets via MTV, USA put out two shows- one of them was Weird Science, and the other was Duckman. I've always remembered a few key bits from the show, and some of the lines are very quotable to those who haven't forgotten it completely. Luckily, I found a tape recently with about six episodes I taped long ago, and the jokes stayed very fresh. And the delivery of the jokes are rapid-fire a lot of the time in the better episodes. <br /><br />In the voice department, the choices in talent are top notch for the story-lines, which are usually just an excuse for crude, fascinating parodies of pop-culture, politics, movies and TV shows, music, detective mysteries, and the dysfunctional family unit. Jason Alexander is a wonderful choice for Duckman, and his performance is a comedic 180 from his days on Seinfeld (even if there might be some similar characteristics here and there). Also, the voices of Gregg Berger as the unmistakably monotoned and deadpan Cornfed, Dweezil Zappa as the hilariously inept Ajax, and Nancy Travis as the sex-starved, obnoxious Sister-in-Law Bernice, all contribute in a full amount. Along with some great writing - even when a joke isn't sure-fire, the wit behind it compensates - the animation style, while a far cry from some of the refurbished, computer-enhanced product of today, is inventive and often abstract. It has that home-made, gritty quality that Beavis and Butt-head or South Park would later have. And, like those shows, if you're a little kid, I mean little as in younger than I was watching the show, you may not understand most of the jokes (i.e. there are enough stripper and VD references to fill two shows sometimes). But it's inventive to catch if it's on TV late at night, and it functions rather well in that time slot. One can only hope for a DVD box set. <br /><br />So, to no one who's barely or even never heard of this program, here's a general note: think of this show as if Dashiell Hammett met up with Walt Disney and decided to go to slum part of Vegas with a free mini-bar and make a collaboration in the vein of Luis Bunuel and The Simpsons combined. Not to mention, it's by the group that did Rugrats.(strong) A