Omdat ik de reputatie van de filmindustrie als echt het ergste van het ergste beschouwde, verheugde ik me erop naar Woodstons Crappus Opus te kijken (als ik het zo mag zeggen); het is niet noodzakelijkerwijs onbekwaamer dan de andere Woods die ik heb gezien, maar omdat hij afkomstig is uit de school van REEFER MADNESS (1938) op het gebied van filmen, komt GLEN OF GLENDA niet zo gemakkelijk onplezierig over als zijn genre-inspanningen.<br />Ook dit komt vast en zeker naar voren als Horror-legende Bela Lugosirons nadir (zijn eerste van drie ongeco<0xC3><0xB6>rdineerde samenwerkingen met de regisseur): je vraagt je af of hij zich werkelijk bewust was van wat voor soort film het was (gezien het feit dat de acteur een voorgeschiedenis van zware medicatie en de pure zinloosheid van zijn camee heeft). Bovendien is de idiosyncratische vertolking van Lugosiron hier misschien wel op zijn onbeholpenst... hoewel dit vooral te wijten is aan het script van Wood (gezien de onmogelijke dialoog (met herhaaldelijke onzinnige toespelingen op de staart van een jonge hond en grote dikke slakken) die hij aan de zieke ster gaf! Wood zelf speelt trouwens de centrale rol (onder het pseudoniem Daniel Davis) en omdat hij op dit gebied al even waardeloos is, blijkt hij een allround hond te zijn geweest!; Dolores Fuller was net zo weinig getalenteerd als zijn vrouw en medespeelster (ze zou ook in JAIL BAIT MC 1954 verschijnen)... maar het beeld waarin die laatste Glen eindelijk haar angoratrui laat dragen, heeft Tim Burton wel zijn beroemde poster van zijn liefdevolle biopic ED WOOD (1994) opgeleverd! <br /><br />Tussen twee haakjes, de laatste film bevat een vermoedelijk geromantiseerde ontmoeting tussen Wood en Orson Welles <0xE2><0x80><0x93> welbeschouwd bestaat GLEN OF GLENDA uit Ed Woodman's CITIZEN KANE (1941) met zijn opgewekte neiging tot gimmickachtige verteltechnieken: in feite is de flinterdunne draad van de plot omzoomd met een overvloed aan stockbeelden (waarvan veel niet ter zake doend, zoals de verbijsterende voorbeelden van sm) en stompzinnige droomsequenties (met als hoogtepunt de aanwezigheid van een kwajongensachtige demon met zulke buitensporige borstelige wenkbrauwen dat Martin Scorsese er tranen van in de ogen zou krijgen)! De oprechte poging van de film tot een pleidooi voor tolerantie en psychologisch onderzoek naar het aandoening/fenomenen van transvestitisme wordt echter bij elke bocht gesaboteerd door de pure amateurisme van de benadering. Ik weet niet of het iets uitmaakt, maar de editie die ik heb bekeken, was de n-Extended Re-issue Version-man, met zes minuten ondeugdelijke film (geregisseerd door W. Merle Connell) die was gecensureerd op het moment dat hij werd uitgebracht! Bovendien ging mijn kopie af en toe uit de synch (waardoor ik hem een beetje moest terugspoelen om het geluid weer op het juiste spoor te krijgen), maar gelukkig was dat de schuld van de bronconversie naar DivX in plaats van de film zelf.
Considering the film’s reputation as truly the worst of the worst, I was looking forward to watching Wood’s Crappus Opus (my word); it’s not necessarily any more inept than the other Woods I’ve watched – however, being from the REEFER MADNESS (1938) school of film-making, GLEN OR GLENDA doesn’t come across as readily ‘enjoyable’ as his genre efforts.<br /><br />Also, this surely emerges as Horror legend Bela Lugosi’s nadir (his first of three ‘collaborations’ with the director): one wonders whether he was really aware what kind of film it was (considering the actor’s history of heavy medication and the sheer senselessness of his cameo). Besides, Lugosi’s idiosyncratic delivery is perhaps at its most awkward here…though Wood’s script is mostly to blame for this – given the impossible dialogue (with repeated nonsensical allusions to “puppy-dog tails” and “big fat snails”) he handed the ailing star! By the way, Wood himself plays the central role (under the pseudonym Daniel Davis) – and, being just as worthless in this area, proves to have been an all-round dog!; Dolores Fuller – his wife and co-star – was similarly untalented (she would also appear in JAIL BAIT [1954])…but, at the very least, the image where the latter finally lets Glen wear her angora sweater did give Tim Burton’s affectionate biopic ED WOOD (1994) its famous poster! <br /><br />Incidentally, the latter film features a presumably fictionalized meeting between Wood and Orson Welles – well, for all intents and purposes, GLEN OR GLENDA constitutes Ed Wood’s CITIZEN KANE (1941) given its gleeful propensity for gimmicky narrative techniques: in fact, the barest thread of plot is padded with stock footage galore (many of it irrelevant, such as the bewildering instances of S&M) and inane dream sequences (highlighted by the presence of an impish demon sporting outrageous bushy eyebrows that would make Martin Scorsese weep with envy)! The film’s sincere attempt at a plea for tolerance and psychological probing into the affliction/phenomenon of transvestism is, however, sabotaged at every turn by the sheer amateurishness of the approach.<br /><br />For what it’s worth, the edition I watched was the “Extended Re-issue Version” which included six minutes of ‘depraved’ footage (directed by W. Merle Connell) censored on original release! Furthermore, my copy went out-of-synch every so often (which forced me to rewind it slightly to get the audio back on track) – though, thankfully, this was the fault of the source conversion to DivX as opposed to the film itself.