Voor Greta Garbo's eerste sprekende film koos MGM wijselijk voor Eugene O'Neills Pultizer Prize-winnende film ANNA Christie uit 1921.<br />Ook wijselijk steunden de producenten Garbo met niet één maar twee leden van de oorspronkelijke Broadway-cast (George Marion als Anna's vader Chris en James T. Mack als Johnny de Priester <0xE2><0x80><0x93> voor de film om geen aanstoot te geven omgevormd tot 'Johnny the Harp').<br />Deze kleine verandering is interessant. Zoals te veel films die ervan beschuldigd worden (door degenen die willen dat MOVIES MOVIES zijn en hun oorsprong negeren) dat ze 'niet veel meer zijn dan geënsceneerde toneelvoorstellingen', is het probleem niet het stuk, maar de filmmakers die niet trouwer zouden zijn aan hun eigendommen. Door een groots filmisch toneelwerk af te zwakken zodat het niemand voor het hoofd zou stoten, of het te openen omdat ze dat konden, verloren te veel mensen juist de kwaliteiten die het stuk de moeite van het filmen waard maakten.<br />Gelukkig had het respect dat de studio had voor O'Neill en Garbo ervoor gezorgd dat Anna Christie het normaal gesproken destructieve proces op bewonderenswaardige wijze overleefde in Frances Marions over het algemeen gevoelige versie van het scherm. Wonder boven wonder stond Marion zelfs toe dat het begin van de scène waarin Anna Garbo haar verleden op 'de boerderij' onthulde aan de man met wie ze zo graag wilde trouwen en aan de vader die haar daar tactvol naartoe had gestuurd, werd verdoezeld! Wat moet de Bond van Fatsoen daar wel niet van gedacht hebben!<br />De bronvermelding. 's grootste probleem is altijd geweest dat de vriendin van Chris, Marthy, de neiging heeft met de eerste akte weg te lopen en dan bij de laatste twee te verdwijnen, zodat Anna het toneel kan bestijgen <0xE2><0x80><0x93> de twee kanten van de echt goede vrouw die mannen niet altijd herkennen.<br />De perfect gecaste Marie Dressler (die haar tanden ook al in het Broadway-toneel had gezet voordat ze naar Hollywood ging) vormt ook op dit gebied de perfecte tegenhanger voor Garbo's Anna, en de snel bewegende film duurt maar 90 minuten. En scenarioschrijfster Marion is zo verstandig om van O'Neill af te wijken en Dressler terug te halen voor een ontroerende scène op twee derde van de film, die veel mensen zal doen denken aan Julie Lavernes tweede hoofdrol in SHOW BOAT.<br />De eerste scène van Anna en Marthy samen op het scherm (16 minuten na het begin van de film) waarin ze elkaars stemming peilen en alle spanning van de rest van het verhaal opwekken, is een van de meest aangrijpende scènes in het hele stuk. Die mag je niet missen. <br />Anna Christie is een groots tragisch toneelstuk en een goed filmdrama. Het is moeilijk voor te stellen dat een latere remake, die bijna zeker het lef en de sfeer van deze remake uit 1930 zou verliezen (hij werd in 1923 voor het eerst zonder geluid opgenomen, ook met George Marions oorspronkelijke Broadway Chris) deze uitstekende film zou kunnen verbeteren.<br />De interne scènes waren het dichtst bij het stuk, maar de buitenkant mag niet worden overgeslagen door iemand met oog voor de sfeer. Hoewel het achtergrondwerk naar moderne technische maatstaven niet veel voorstelt, geven de achtergronden een beter beeld dan de meeste films over het tijdperk van de werkelijke wereld waarin het toneelstuk zich afspeelt (vooral in de haven van New York). <br /><br />Bijna al Garbo's naturalistische voorstellingen uit het geluidstijdperk hebben het voortreffelijk gedaan (alleen de al te vaak geïmiteerde sterfscène uit _CAMILLE_, zeven jaar later, zal af en toe gniffelen vanwege de zwaarwichtige regie en de parodieën), maar deze ANNA HARI, samen met de verscheidenheid aan haar films uit 1932, MATA HARI en GRAND HOTEL, en de sublieme Lubitsch in haar komische film uit 1939, NINOTCHKA ('Garbo lacht!'), is beslist haar beste werk.<br /><br />O'Neill-fans die gecharmeerd zijn van dit stuk aan de rand van zijn geroemde 'zeestukken', zouden de mooie in de Tweede Wereldoorlog gemaakte film moeten opsporen die werd uitgebracht in het jaar voordat de Verenigde Staten zich bij het conflict aansloten, THE LONG VOYAGE HOME (1940). Hij is bijna net zo vaardig uit die zeestukken getrokken als deze van ANNA Christie, en toont een jeugdige John Wayne in een van zijn zeldzame niet-westerse stukken, die een uitstekende cast van ervaren acteurs ondersteunt die hem de weg wijzen.
For Greta Garbo's first talking picture, MGM wisely chose Eugene O'Neill's Pultizer Prize winning 1921 play ANNA Christie. <br /><br />Also wisely, the producers backed Garbo up with not one but two members of the Original Broadway Cast (George Marion as Anna's father, Chris, and James T. Mack as Johnny the Priest - transmuted to "Johnny the Harp" for films so as not to offend). <br /><br />This little change is interesting. Like too many films accused (by those who want MOVIES to be MOVIES and ignore their origins) of being "little more than filmed stage plays," the problem is not the play but the movie makers who wouldn't be more faithful to the property. By diluting a great cinematic stage work so it wouldn't offend anyone, or opening it up because they COULD, too many lose the very qualities which made the piece worth filming in the first place. <br /><br />Fortunately, the respect the studio had for both O'Neill and Garbo allowed ANNA Christie to survive the normally destructive process admirably in Frances Marion's generally sensitive screen adaptation. Wonder of wonders, Marion even allows the POINT of the scene where Garbo's Anna reveals her past on "the farm" to the man she badly wants to marry and the father who sent her there in tact! What the League of Decency must have thought of that! <br /><br />The source play's greatest problem has always been that Chris's friend Marthy tends to walk away with the first act and then disappears from the last two so that Anna can take stage - the two sides of the genuinely good woman men don't always recognize. <br /><br />The perfectly cast Marie Dressler (who had cut her teeth on the Broadway stage as well before going to Hollywood) is the perfect balance for Garbo's Anna in this area as well and the fast moving film at only 90 minutes, doesn't allow us too much time to miss her - one of the few benefits from atmosphere being shown rather than eloquently described in the original - AND screenwriter Marion is wise enough to stray from O'Neill to bring Dressler back for a touching scene two thirds of the way through the film that will remind many of Julie Laverne's second act appearance in SHOW BOAT. <br /><br />Anna and Marthy's early scene together on screen (16 minutes into the film) taking each other's measure and setting up all the tension of the rest of the story is among the most affecting scenes in the entire piece. Not to be missed. <br /><br />ANNA Christie is great tragic play and a good film drama. It's hard to imagine that a latter day remake, which would almost certainly lose the grit and atmosphere of this 1930 remake (it was first filmed without sound in 1923 - also with George Marion's original Broadway Chris) could improve on this excellent filming. <br /><br />The internal scenes hew closest to the play, but the exteriors shouldn't be missed by anyone with an eye to atmosphere. While the background screen work is not to modern technical standards, the backgrounds give a better glimpse than most films of the era of the actual world in which the screen play is set (especially in the New York harbor).<br /><br />Nearly all Garbo's naturalistic performances of the sound era have held up superbly (only the too often parodied death scene from CAMILLE, 7 years later, will occasionally draw snickers because of the heavy handed direction and the parodies), but this ANNA Christie, together with the variety of her 1932 films, MATA HARI and GRAND HOTEL, and the sublime Lubitsch touch on her 1939 comedy, NINOTCHKA ("Garbo laughs!"), surely stand as her best.<br /><br />O'Neill fans who are taken with this play at the edge of his lauded "sea plays," should track down the fine World War II shaped film released in the year before the U.S. entered the conflict, THE LONG VOYAGE HOME (1940). It is almost as skillfully drawn from those sea plays as this one is from ANNA Christie, and features a youngish John Wayne in one of his rare non-Westerns supporting a fine cast of veteran actors showing him the way.