Sommige films kijk je omdat ze je ziel raken of je uitdagen op een manier die groeit.<br />Sommige films kijk je omdat je blootgesteld wilt worden aan avontuur of een schok die buiten je ervaring valt; ze voeden je niet direct, maar ze helpen je je in een grotere wereld te plaatsen dan je anders zou hebben gedaan. En tenslotte zijn de moeilijke dingen in het leven dingen die je liever niet accepteert.<br />En dan zijn er films die geen van beide doen, die je uit plichtsbesef bekijkt of omdat je behoefte hebt aan een historische context. Dat zijn behoorlijk waardeloze ervaringen in termen van het opbouwen van een leven.<br />Het probleem is natuurlijk dat je dat vaak niet doet. Ik weet niet welke van de drie films het wordt. Misschien krijg je een aanwijzing van mensen die je vertrouwt, maar omdat een leven in de film zo persoonlijk is, weet je dat pas als je een blind date hebt.<br />Voor mij was dit waardeloos. Ja, ja, ik weet dat Bunuel voor veel mensen de belichaming is van het sublieme en de rijken. En je moet weten (als je het niet weet) dat een van mijn mooiste films een paar heel vreemde films is, heel vreemd.<br />Het is niet dat dit niet filmisch is, of symbolisch diep, of apolitiek/politiek vriendelijk voor de manier waarop ik denk. Het is de manier waarop het daar komt die verkeerd is. Het is de afwijking van de echte afwijking die me irriteert. Een deel van het probleem is dat dit een succesvolle alternatieve kunst is, wat betekent dat het een succesvolle commerciële kunst is. Wat op zijn beurt betekent dat het eenvoudig verklaard kan worden en dat die verklaring niet alleen algemeen aanvaard is, maar ook nog eens in steno is gecodeerd. Dat is allemaal waar.<br />Als de term'surrealistisch' wordt gebruikt, wordt die meestal verkeerd gebruikt om een filmbeeld aan te duiden dat afwijkt van de werkelijkheid of dat vreemd lijkt. Maar als de term juist wordt gebruikt, wat volgens de consensustheorie betekent dat het om Bunuel gaat, en dan met name om deze film en de film die hij echt met Dali heeft gemaakt. Omdat zij de surrealistische film hebben uitgevonden, definiëren en beheersen ze de term. Dat op zichzelf irriteert me, en ik heb mijn eigen alternatieve definitie die niet uit hun filosofie komt.<br />Het komt doordat de filosofie volkomen tegengesteld is. Het is helemaal geen filosofie, maar een verwerping van de filosofie, een antiordening. Het is verpakte anarchie, die zorgvuldig de dingen kiest die ze gebruiken en de dingen waartegen ze zijn, zonder ze duidelijk te onderscheiden.<br />Dus oké: tegen lineairheid, tegen verhaal, tegen geschiedenis, tegen religie (een gemakkelijke), tegen weloverwogen liefde. Maar tegen een niet-lineair verhaal, tegen de opbouw van zijn eigen geschiedenis (gevierd door talloze professoren van de filmschool; wat kunnen ze anders?); tegen een soort transcendente 'toevallige' liefde.<br />Het is zijn eigen vijand. Als er vandaag de dag nog een Bunuel in leven zou zijn, terwijl hij zijn imago verkocht, zou het eerste wat hij zou doen de kerk of het surrealistische aanvallen.<br />Mijn vaste lezers weten dat ik me in bijna alle filmkwesties aan het Spaans houd en het Frans vermijd. Maar wat het surrealistische betreft, zou ik u het omgekeerde willen aanraden: haal uw surrealisme bij Alfred Jarry, niet bij Bunuel.<br />Ted's Evaluation <0xE2><0x80><0x93> 2 van 3: heeft een paar interessante elementen.
Some movies you'll watch because they touch your soul or challenge you in ways that grow.<br /><br />Some you'll watch because you want to be exposed to adventure or shock outside your experience; these won't directly feed you, but they'll help you situate yourself in a larger world than you otherwise would have. And after all, the hard parts of life are in what you choose not to accept.<br /><br />And then there are movies that do neither of these things, that you will watch out of obligation, or because you have a need for historical context. These are pretty worthless experiences in terms of building a life.<br /><br />The problem is of course that often you don't know which of the three a film will be, going in. You might get some indication from people you trust, but because a life in film is so personal, you really won't know until you go on the blind date.<br /><br />For me, this was pretty worthless. Yes, yes, I know for many Bunuel is the epitome of the sublime and rich. And you should know (if you don't) that among my greatest film experiences are some very strange films, very strange indeed.<br /><br />It isn't that this isn't cinematic, or symbolically deep, or apolitically/politically friendly to the way I think. Its how it gets there that is off base. Its the deviance from real deviance that annoys me.<br /><br />Part of the problem is that this is successful alternative art, which means that it is successful commercial art. Which in turn means that it can be simply explained and the explanation is not only widely acceptable but simply coded in shorthand. Surely all this is true.<br /><br />When the term "surreal" is used, generally it is used incorrectly to denote any film image or world that differs from reality or seems strange. But when it is used correctly, meaning according to consensus theory, it always revolves around Bunuel, and in particular this film and the one he genuinely did with Dali. So because they invented surreal cinema, they define and control the term. That by itself chafes me, and I have my own alternative definition that doesn't come from their philosophy.<br /><br />Its because the philosophy is wholly contrary. It isn't a philosophy at all but a rejection of philosophy, an anti-order. Its packaged anarchy, carefully selecting the things that they use and the things they oppose without clearly differentiating them.<br /><br />So okay: against linearity, against narrative, against history, against religion (an easy one), against deliberate love. But for an illinear linear narrative, for establishing its own history (celebrated by countless film school professors; what else can they do?); for a sort of transcendent "accidental" love.<br /><br />It is its own enemy. If there were a Bunuel alive today as he sold his image, the first thing he would do is attack the church or the surreal.<br /><br />My regular readers know that in nearly all matters cinematic, I cleave to the Spanish and avoid the French. But in the matter of the surreal, I'd like to you consider the reverse: get your surrealism from Alfred Jarry, not Bunuel.<br /><br />Ted's Evaluation -- 2 of 3: Has some interesting elements.