Cronica de un desayuno combineert de ergste gebreken van de mexicaanse cinema, een zeldzaamheid tegenwoordig.<br />Het is pretentieus: het wil ons doen geloven dat het diepzinnig is, alleen omdat sommige scènes onscherp zijn, een andere pseudo-surrealistisch is, weer een andere speelt met de Eisenstein-Infante-Caifanes-traditie van lachende en huilende gezichten, de editie is verbrokkeld en het is allemaal zo plechtig.<br />Het heeft een zwak scenario: het hoofdverhaal ontwikkelt zich nauwelijks, dus zijn er nog drie kleinere, nodeloze verhalen in verwerkt. Ze zijn alleen goed om de film langer te laten duren.<br />Het meeste acteerwerk is slecht. Een ware prestatie, als je bedenkt dat veel van de bekendste mexicaanse acteurs in de film spelen.<br />Er is misbruik van onnodige grove taal. Het is zelfs zo dat het personage van Paloma, die de dromen van de vrijheid van een kind symboliseert, er veel gebruik van maakt.<br />Het is homofoob. Het personage dat door Eduardo Palomo wordt gespeeld, is de zieligste en meest gestrafte representatie van een transexual die ik ooit heb gezien.<br />Het is erg saai. Uiteindelijk benijdde ik de mensen die voor het einde van de film het theater verlieten.<br />Wat het ook probeert, het is beter gedaan, in Mexico en elders.<br />Met andere woorden: 'Para partirte la madre, nada como una mala pelguncula.'
Cronica de un desayuno combines the worst defects of mexican cinema, a rare feat nowadays.<br /><br />It's pretentious: it wants us to believe that it is deep, only because some scene is out-of-focus, another is pseudo-surreal, yet another plays with the Eisenstein-Infante-Caifanes tradition of laughing-crying faces, the edition is fragmented, and it is all so solemn.<br /><br />It has a weak script: the main story hardly develops, so it has other three smaller, needless stories, stuck into it. They are only good to make the film last longer.<br /><br />Most of the acting is bad. A true feat, baring in mind that many of the best known mexican actors were cast.<br /><br />There is an abuse of unnecesary foul language. To the point that the character of Paloma, who symbolizes the dreams of freedom of a child, uses it throughly.<br /><br />It is homophobic. The character played by Eduardo Palomo is the sorriest, and most punished, representation of a transexual I have ever seen.<br /><br />It is very boring. I ended up envying the people that left the theater before the end of the film.<br /><br />Whatever it tries, it has been done better, in Mexico and elsewhere.<br /><br />In other words: "Para partirte la madre, nada como una mala película"