Het is soms moeilijk om zonder een zekere mate van cynisme naar zulke zelfverklaarde 'boodschapfilms' uit een vroeger, schijnbaar eenvoudiger tijdperk te kijken. De kwestie van racisme en religieuze tolerantie is ons van jongs af aan ingehamerd, en naarmate we ouder werden, hebben leraren en gezagsdragers minder opvallende maar even doeltreffende manieren gezocht om de boodschap over te brengen. 'The House I Live In (1945)' is ongeveer net zo weinig subtiel als 'boodschapfilms' komen, en Frank Sinatra lijkt zijn publiek inderdaad als een kind te behandelen, misschien was dat ook wel de bedoeling, want de korte film was ongetwijfeld voornamelijk bedoeld om jongere filmbezoekers te beïnvloeden. Toch voelde ik me merkwaardig geroerd toen Sinatra die oprechte vaderlandslievende toespraak hield over wat het betekent om een Amerikaanse soldaat te zijn en niet eens Amerikaan te zijn! Twee maanden na het einde van de Tweede Wereldoorlog begroette regisseur Mervyn LeRoy het oorlogsmoe geworden publiek met een boodschap van tolerantie, saamhorigheid en, bovenal, hoop. En de muziek is ook niet slecht.<br />Frank Sinatra met zijn frisse gezicht was al een ster, maar nog niet de superster die hij zou worden. Hij opent de film in een opnamestudio en schettert met volle orkestbegeleiding 'If You Are But a Dream'. Als Frank tussen de liedjes door naar buiten gaat om een smoko te drinken, ziet hij een grote groep kinderen die een jonge joodse jongen pesten, hun schimpscheuten alleen uitgelokt door zijn verschillende geloof. Ouwe Blauwoog maakt snel een eind aan dit kinderlijke gedrag, brandmerkt de pestkoppen voorzichtig als 'nazi-weerwolven' en berispt hun irrationele vooroordeel. Dan geeft hij de groep ernstig en goedmoedig les in de onnozelheid van raciale en religieuze discriminatie en verzekert hen dat elke Amerikaanse cultuur, hoe die ook van de onze verschilt, in wezen nog steeds Amerikaans is, tenzij je natuurlijk een van die verdomde 'Jappen' bent. Het is hypocriet om te pleiten voor raciale tolerantie terwijl je een land presenteert als de collectieve vijand, hoewel je het Hollywood nauwelijks kwalijk kunt nemen dat het niet al te enthousiast was over de benarde toestand van de Japanners in 1945.<br />Sinatra onderstreept zijn punt met een prachtig hartverwarmende vertolking van 'The House I Live In', dat in 1943 door Abel Meeropol werd geschreven. Toen de songwriter het nummer voor het eerst op film hoorde, was hij woedend dat de filmmakers drie van zijn coupletten volledig hadden weggelaten, die volgens hem cruciaal waren voor de boodschap. Deze weglatingen waren hoogstwaarschijnlijk te wijten aan tijdsdruk, maar Meeropol nam ze begrijpelijkerwijs niet al te vriendelijk op en moest naar verluidt uit de bioscoop worden verwijderd. Toen de film voor het eerst werd uitgebracht, werd 'The House I Live In' zo'n belangrijke korte film gevonden dat hij een Golden Globe won voor 'Beste Film voor Promotie van Internationale Goede Wil' en een eredoctoraat kreeg voor alle betrokkenen. In 2007 werd hij 'cultureel, historisch of esthetisch significant' bevonden en toegevoegd aan het National Film Registry van de Library of Congress, en zo kwam het dat ik ervan hoorde. Hoewel de benadering zestig jaar later misschien een beetje vergezocht lijkt, is deze film nog steeds heel spannend dankzij een jonge vent die Frank Sinatra heet.
It's sometimes difficult to watch such self-avowed "message films" from an earlier, seemingly-simpler era without a certain degree of cynicism. The issue of racism and religious tolerance is one that has been drummed into us from an early age, and, as we've grown, teachers and authority figures have sought out less blatant yet equally-effective means of getting the message across. 'The House I Live In (1945)' is about as unsubtle as "message films" come, and Frank Sinatra seems to be treating his audience like a child  indeed, perhaps this was the point, as the short was no doubt intended primarily to influence younger film-goers. Even so, I found myself curiously affected when Sinatra launched into that sincere patriotic speech about what it really means to be an American and I'm not even an American! Released just two months after the end of WWII, director Mervyn LeRoy greeted war-weary audiences with a message of tolerance, togetherness and, above all else, hope. The music ain't bad, either.<br /><br />Fresh-faced Frank Sinatra  already a star, but not yet the superstar he'd become  opens the film in a recording studio, booming out "If You Are But a Dream" with a full orchestral accompaniment. When, between songs, Frank goes outside for a smoko, he observes a large group of kids bullying a young Jewish boy, their taunts provoked purely by his differing religion. Ol' Blue Eyes quickly puts a stop to this childish behaviour, delicately branding the bullies "Nazi werewolves" and scolding their irrational prejudice. He then earnestly and good-naturely lectures the group on the plain silliness of racial and religious discrimination, assuring them that every American culture, however it differs from our own, is still American at heart unless, of course, you're one of those bloody "Japs." There's a hint of hypocrisy in pleading for racial tolerance while presenting one nation as the collective enemy, though you could hardly blame Hollywood for being less than enthusiastic about the plight of the Japanese in 1945.<br /><br />Sinatra drives his point home with a wonderfully heartwarming rendition of "The House I Live In," which was written in 1943 by Abel Meeropol. When the songwriter first heard the song on film, he was furious that the filmmakers had completely excluded three of his verses, which he considered crucial to the message. These omissions were most likely due to time restraints, but Meeropol understandably didn't take too kindly to them, and reportedly had to be ejected from the cinema. When it was first released, 'The House I Live In' was deemed such an important short film that it won a Golden Globe for "Best Film for Promoting International Good Will" and a Honorary Oscar for all involved. In 2007, it was judged to be "culturally, historically or aesthetically significant" and added to the Library of Congress' National Film Registry, which is how I came to hear of it. While its approach may seem a little hokey sixty years later, this film remains quite watchable thanks to a young fella named Frank Sinatra.