Richard Donner laat zijn liberale geloofsbrieven zien met deze belachelijke, al te gekunstelde, simplistische aanval op de politiek van Zuid-Afrika. Het is niet zo dat Amerika de bakermat is van raciale harmonie en broederliefde <0xE2><0x80><0x93> en de ironie wordt nog vergroot door het feit dat de film zich afspeelt in de stad waar Rodney King is opgegroeid en die de politie verheerlijkt, die zoveel aan de gemeenschapszin heeft bijgedragen met hun wrede racistische gedrag. In het kantoor van Rudd (Joss Ackland <0xE2><0x80><0x93> voortreffelijk sissend) is het decor zo ontworpen en verlicht dat het zo veel mogelijk op de F<0xC3><0xBC>hrerbunker lijkt en voor het geval een paar nogal domme bioscoopbezoekers het niet begrijpen, worden hij en zijn mannen met regelmatige tussenpozen 'nazi's' genoemd. Voor mij was het enige lichtpuntje in de film Mel Gibson die op een anti- apartheidsdemonstratie verscheen met een spandoek waarop stond: 'Einde apartheid nu'. De uiterst irritante Joe Pesci wordt in de franchise geïntroduceerd om een deel van de last van de schouders van de jongens te nemen door hen als een slecht getrainde puppy onophoudelijk keffend te volgen. Dit zou draaglijk zijn als er ook maar de geringste kans bestond dat hij in een betonnen overjas zou eindigen, maar helaas overleeft hij het om nog een dag lang te irriteren. Miss Patsy Kensit lijkt in een eigen wereldje te verkeren, misschien omdat ze haar geluk niet op kan dat ze de rol van tegenspeelster krijgt toebedeeld, terwijl Mel Gibson er weinig moeite mee heeft haar in bed te krijgen in zijn stacaravan, die blijkbaar ergens op een strand aanspoelt. Kort nadat ze hun verhouding hebben geconsumeerd, komen ze onder vuur te liggen van een aantal helikopters die genoeg kogels in Mels caravan afvuren om het Amerikaanse leger in Irak zes maanden aan de gang te houden. Gelukkig heeft hij een hond die niet bang is om coïtus interruptus te veroorzaken op het moment dat zij aan het vrijen zijn en zijn geblaf waarschuwt hen voor de ophanden zijnde aanval. Mels hond) op een vrachtschip dat op weg was naar nazi-Duitsland (sorry, Zuid-Afrika) toen Mel en Danny zoveel leden van het meesterras vermoordden dat ik de tel kwijtraakte. Ondanks het feit dat hij als Bonnie en Clyde heen en weer schommelde onder de inslag van een kogelregen, overleefde Mel het, opgerold in de armen van zijn partner als een klein kind met een wijze en welwillende vader.
Richard Donner shows off his liberal credentials with this ludicrously overcooked simplistic attack on the politics of South Africa.It's not as if America is the cradle of racial harmony and brotherly love - and further irony is added by the fact that the movie is set in the city that was the home of Rodney King and glorifies the Police Department that did so much towards community relations with their brutal racist behaviour. So Donner's salt and pepper pairing who clearly have a late = developing teenage crush on one another do their own thing with fine disregard for the rule of law or the rules of evidence and no one worries because the bad guys are white South Africans - surely a worrying example of police racism in itself? Inside Rudd's (Joss Ackland - eminently hissable) office the decor is designed and lit to resemble as far as possible the Fuhrerbunker and just in case some rather dumb moviegoers miss the point,he and his men are referred to as "nazis" at regular intervals. For me the only bright spot in the movie was when Mel Gibson turned up at an anti - apartheid demonstration carrying a banner bearing the inscription "End Aparthied Now". The intensely irritating Joe Pesci is introduced into the franchise to take some of the weight off the boys' shoulders by following them around yapping incessantly like a badly-trained puppy.This would be bearable if there was the remotest possibility of him ending up in a concrete overcoat,but sadly he survives to irritate another day. Miss Patsy Kensit seems in a world of her own,perhaps not believing her luck at being cast opposite Mel Gibson who has little trouble sweeping her into bed in his mobile home which appears to have been washed up on a beach somewhere.Shortly after consummating their affair they come under fire from a number of helicopters that fire enough rounds into Mel's caravan to keep the U.S. Army in Iraq going for six months. Fortunately he has a pet dog who is not afraid to cause coitus interruptus just as they are going for seconds and his barking warns them of the imminent attack.I hope he got a special bone as a reward. The film climaxes(without interruption from Mel's dog) on a cargo ship bound for Nazi Germany (sorry,South Africa),when Mel and Danny murder so many members of the master race that I lost count.Despite jiggling around like Bonnie and Clyde under the impact of a hail of bullets,Mel survives,curled up in his partner's arms like a small child with a wise and benevolent father.Take that,Apartheid!