Ten eerste moet ik zeggen dat ik de versie uit 1939 minstens honderd keer heb gezien; ik ken alle dialogen en heb het stuk uit 1936 gelezen, dat anders is dan de versie uit 1939 en zelf ook goudklompjes bevat. Deze versie is zo plat als een Lifetime-film over overspel. Er is een reden waarom je er geen dure tv-spots voor hebt gezien. Volgens Entertainment Weekly had Bening een hekel aan de kattige toon van het origineel en aan het feit dat de vrouwen de hele tijd met elkaar in oorlog waren. WAT?! Dat was Booths bedoeling. Het was een gelikte, theatrale kijk op roddel, overspel en achterbaksheid onder een stel welgestelde beau monde in Manhattan. De mensen die deze nieuwe versie hebben gemaakt, waren niet van plan het oorspronkelijke bronmateriaal te respecteren. Ze hebben er op een vreemde manier in zitten wroeten, hier een halve scène en daar een halve scène die uit de eerste versie komt. Bette Midler (die maar in een paar scènes voorkomt en de rol van de oude gravin speelt in een brede, grijnzende stijl) heeft geen enkele context in deze versie. Ze zegt dat ze 'Buck' achterna is gegaan, wat een sleutelelement is in het origineel <0xE2><0x80><0x93> en daarna wordt hij nooit meer genoemd. Deze film is zo saai dat ik hem niet ga analyseren, maar hier zijn een paar dingen die ik ongelooflijk vond: nate Mary Haines die tegen haar huishoudelijk personeel opschept: 'Ik kan de spijkers uit een bord zuigen!' Inderdaad. Geweldige tekst. Norma Shearer had daar een hele regel aan kunnen wijden en een Oscar kunnen winnen, toch? <0x3E><0x3E> Annette Bening kreeg wat ze wilde, en de film kwijnt gewoon weg. Claire Booth gebruikte Sylvia als de komische motor die door het stuk raasde. Zoals onsterfelijk geportretteerd door Rosalind Russell, was ze een onwetende, hatelijke vrouw die een stroom van kleinzielige, belachelijke, onweerstaanbare dialogen afraffelde die nog steeds klassiek en citeerbaar is. Ze was niet te beroerd om Paulette Godard in haar enkel te bijten. De filmmakers van 2008 besloten dat dit personage moest sterven. Door haar uit te schakelen, doodden ze de film.
First, I should say that I've seen the '39 version at least 100 times; know all the dialog, and have read the '36 play, which is different from the '39 and contains nuggets of gold of its own. This version is as flat as a Lifetime movie on adultery. There's a reason you haven't seen an expensive campaign of TV ads for it. According to Entertainment Weekly, Bening hated the catty tone of the original and how the women spent the whole time going to war on each other. GUESS WHAT??! That was Booth's intent. It was a slick, theatrical take on gossip, adultery, and back-biting among a set of well-heeled Manhattan socialites. The crowd that made this new version had no intention of honoring the original source material. They pick at it weirdly, putting in half a scene here and half a scene there that come from the first version. Bette Midler (who is in just a few scenes and acts the old Countess part in a broad, grinning style) doesn't have any context in this version. She mentions going after "Buck," which is a key element in the original -- then he's never mentioned again. This movie is so dull that I'm not going to over-analyze it, but here are a few things that I found unbelievable: > Mary Haines bragging to her domestic staff: "I can suck the nails out of a board!" Right. Great writing. Norma Shearer could've done a line reading on that & gotten an Oscar nom, right? > A COMPASSIONATE Sylvia Fowler!!!??? Annette Bening got what she wanted, and the movie just sort of withers away. Claire Booth used Sylvia as the comic engine that swept through the play. As portrayed immortally by Rosalind Russell, she was an ignorant, spiteful woman who rattled off reams of petty, ridiculous, irresistible dialog that is still classic and quotable. She wasn't above biting Paulette Godard's ankle. The 2008 filmmakers decided that this character had to die. In killing her off, they killed the movie.