Tempest is gebaseerd op het klassieke Shakespeare-werk van dezelfde naam, maar vertoont weinig gelijkenis met zijn bronmateriaal.<br />Het is net zo cerebraal als zijn naamgenoot, maar in plaats daarvan is het een warrige, kronkelige en afgezaagde oefening in saaiheid. Het oorspronkelijke werk ging uit van de veronderstelling dat mensen een kwade kant hebben, die destructief zou zijn als hij niet in toom werd gehouden. Hier krijg je gewoon een oninteressante midlifecrisis (gaap) van iemand die alles in zijn persoonlijke en professionele leven fout laat gaan. Hij krijgt een bovennatuurlijke kracht die hij gebruikt om zijn omgeving te beheersen; met andere woorden: om zijn zin te krijgen. Om de paar minuten, als er weer iets misgaat in zijn zielige leventje, vindt hij een afgelegen plek en begint hij te brabbelen: 'Laat me de toverkracht zien!' terwijl hij met zijn handen zwaait en een 'ernstige concentratie'-uitdrukking op zijn gezicht tovert. Afgaande op de manier waarop deze scènes zijn opgenomen, lijkt het alsof hij insecten in andere soorten insecten probeert te veranderen. Een spin in een kakkerlak misschien, maar tegen die tijd kan het je echt niet meer schelen.<br />Het verhaal laat hem van zijn leven met zijn dochter naar een Grieks eiland vluchten, waar hij een ongemakkelijke relatie krijgt met een meisje dat hij ontmoet, een van de saaiste romances die ooit op film zijn vastgelegd. Het verhaal loopt gewoon vast en verloopt steeds langzamer. Je krijgt nooit een reden om iemand aardig te vinden of te haten.<br />Ik geef dit een 2 vanwege de prachtige Griekse locatiefoto's en de min of meer optimistische conclusie (hoewel het niet duidelijk is of de kracht van de storm dit einde heeft veroorzaakt of niet). De geest van Shakespeares werk is veel beter vastgelegd in andere films; een opvallend voorbeeld is _Verboden planeet_, dat geloofwaardig weergeeft hoe de kracht uit de hand loopt.<br />Wat deze'storm' betreft, zijn enige toverkracht is het genezen van slapeloosheid.
Tempest is based on the classic Shakespearean work of the same name, but bears little resemblance to its source material.<br /><br />It masquerades as being as cerebral as its namesake, but instead is a jumbled, convoluted, and hackneyed exercise in tedium. The original probed the premise that people have an evil side, which would be destructive if unchecked. Here you just get an uninteresting mid life crisis (yawn) goof ball who is having everything go wrong in his personal and professional life. He becomes endowed with a supernatural power that he uses to try to control his environment; in other words: to get his own way.<br /><br />Every few minutes, after something else in his pathetic life goes wrong, he finds a secluded place and starts babbling "Show me the magic!" while waving his hands around and making a "serious concentration" expression. From the way these scenes are shot, it looks like he's trying to turn bugs into other kinds of bugs. Turning a spider into a cockroach, maybe, but by this time, you really don't care.<br /><br />The story has him bolt from his life with his daughter to a Greek island somewhere, then have a awkward relationship with some girl he meets, one of the dullest romances ever committed to film. The story just bogs down and moves at a slower and slower pace. You are never given any reason to like or dislike anyone.<br /><br />I'll give this a 2 because of the beautiful Greek location shots and the semi-optimistic conclusion (although it isn't clear if the tempest power brought this ending about or not). The spirit of Shakespeare's work has been captured much better in other movies; one notable example is "Forbidden Planet," which gave credence to how the power gets out of control.<br /><br />As for this "Tempest", its only magic is to cure insomnia.