De Eerste Wereldoorlog breekt uit en papa is een dappere piloot die vertrekt om een of andere onaantrekkelijke klus op te knappen om Jerry op zijn plaats te zetten. Mama doet haar werk als verpleegster, dus de vijf kinderen worden geëvacueerd naar hun geschifte oom op het platteland, waar een geheime gang hen naar een ondeugende zandelf brengt en het begin van een magisch avontuur.<br />Gebaseerd op een boek dat bijna een eeuw geleden is geschreven, maken ze dit soort verhalen niet meer. En daar is een reden voor. De mannen vliegen in vliegtuigen en schrijven boeken; de vrouwen verwisselen verband en maken schoon huis. De jongens gaan voorop met hun kompas en hun nachtverlof; de meisjes doen wat hun gezegd wordt en spelen viool <0xE2><0x80><0x93> slecht. Dikke kinderen met brillen zijn gemeen. Alle kinderen spreken met die afgebeten, klinkers platmakende accenten die zedig en preuts zijn, maar die een zekere economische klasse van het Engelse volk cultiveert. Naast het snobisme en het verlangen naar het Imperiale Albion zijn er nog andere plotholes die een vijfjarige niet zou tolereren. Ik bedoel dat letterlijk <0xE2><0x80><0x93> mijn zoon vroeg waarom de vader voor zonsondergang verdween, waarom het kompas niet gewoon uit zijn hand viel toen hij verdween. De film probeert zich in elk geval uitsluitend op de kinderen te richten, tot een volstrekt ongepaste en niet-grappige monoloog van Eddie Izzard (wat een verspilling van echt komisch talent) zich over de aftiteling ontfermt.<br />Ongetwijfeld zal vijf procent van de Britse schoolkinderen die naar dure openbare scholen in het Verenigd Koninkrijk gaan, het allemaal erg grappig vinden. Voor de andere vijfennegentig procent van de Britse gezinnen die niet meer in de negentiende eeuw leven, is het goede nieuws dat _Wall-E_, _Ratatouille_, _Wallace_ en _Gromit_ allemaal op dvd zijn uitgekomen.
The Great War breaks out and Daddy is a brave pilot who goes off to carry out some unsightly business to put Jerry in his place. Mummy is doing her bit as a nurse, so the five children are evacuated to their barmy uncle in the country, where a secret passageway takes them to a mischievous sand fairy and the beginning of a magical adventure.<br /><br />Based on a book written the best part of a century ago, they don't make stories like this anymore. And there's a reason. The men fly planes and author books; the women change bandages and clean house. The boys lead the way with their compasses and nighttime furloughs; the girls do what they are told and play violin - badly. Fat kids who wear specs are nasty. All the kids speak in those clipped, vowel-flattening accents that are soppy and prim but which a certain economic class of English people cultivate. On top of the snobbery and yearning for Imperial Albion, there are plot holes a five-year-old would not tolerate. I mean that literally - my son was asking why the father disappeared before sunset, why the compass didn't just drop from his hand as he disappeared. The film at least tries to aim strictly for the kids, until a completely inappropriate and unfunny monologue by Eddie Izzard (what a waste of genuine comic talent) plays over the final credits.<br /><br />No doubt the five percent of British schoolkids who go to expensive public schools in the UK will find it all such a jolly wheeze. For the other 95 percent of British families who no longer live in the 19th century, the good news is Wall-E, Ratatouille and Wallace and Gromit are all out on DVD.