Beroemde zangers hebben er altijd moeite mee om de filmwereld binnen te dringen (de bioscoop is bezaaid met mislukte pogingen), en je kunt eindeloos blijven speculeren waarom John Mellencamp nooit een grote acteur is geworden. In plaats van kleine rolletjes te spelen in hartveroverende projecten, duikt Mellencamp meteen in de bres voor de hoofdrol in _Falling From Grace_, dat hij ook regisseerde, en het resultaat is net zo onbeholpen en ongepast als die titel. Het verhaal gaat over een beroemde zanger die in de rimboe terugkeert naar zijn geboortestad, waar hij oude familiewonden openrijt, en kan bogen op een scenario van Larry McMurtry, maar de meanderende film gaat nergens heen. De bijrollen zijn redelijk, inclusief Kay Lenz (die het speelt). 's altijd leuk om te zien), Mariel Hemingway en Claude Akins (die de enige echt sterke scène van de film delen). Wat Johns acteerprestaties betreft, hij ziet er niet bepaald op zijn gemak uit, ondanks zijn ogenschijnlijke pogingen om te doen alsof hij thuis is; hij lijkt het grootste deel van de tijd voor de camera weg te duiken, en hij maakt nooit direct contact met het publiek.
Celebrity singers have always had a tough time breaking into the movies (the cinema is littered with failed attempts), and one can go on and on speculating why John Mellencamp never made it big as an actor. Instead of taking small parts in heartfelt projects, Mellencamp dives right in playing the lead in "Falling From Grace", which he also directed, and the results are as awkward and unbecoming as that title. Story of a famous singer returning to his hometown in the sticks, opening up old family wounds, boasts a screenplay by Larry McMurtry, but the meandering film goes nowhere slowly. The supporting cast is decent, including Kay Lenz (whom it's always nice to see), Mariel Hemingway and Claude Akins (who share the one really strong scene in the picture). As for John's acting, he doesn't look particularly comfortable, despite apparent efforts to make him look at home; he seems to be ducking the camera most of the time, and he never connects with the audience in an immediate way. *1/2 from ****