De films van Shirley Temple voor Twentieth Century Fox zijn niet te verwaarlozen omdat ze slecht gemaakt zijn (Darryl F. Zanuck was tenslotte verantwoordelijk voor de meeste ervan); ze hebben niet veel 'klassiek' aanzien onder filmliefhebbers omdat ze zwaar leunen op het stroperige optimisme van de jaren dertig van de twintigste eeuw in Hollywood. Het publiek uit de jaren dertig werd gesust door het genoegen een slonzige, vaak wees geworden zonnestraal te zien die de volwassenen in vergelijking met haar voor gek zette (ze maakten zich druk en wrongen hun handen terwijl ze haar problemen wegdanste). Nu, vele jaren later, halen Temples films nauwelijks het niveau van het verhaal (altijd geholpen door muzikale scènes om de inhoud kracht bij te zetten), en haar timing (altijd te perfect) en overdreven reacties zouden de meeste moderne kijkers met de ogen doen rollen. Niemand kon het kwalijk worden genomen dat ze zich ergerden aan Temples optreden hier (uit alle macht regels schreeuwend) of aan de perversiteit van haar danspassen, terwijl ze met een menigte zeelieden naar het 'At the Codfish Ball' paradeerde. Toch is de fantasiekant van dit specifieke verhaal, dat in 1924 uit het boek van Laura E. Richard is verfilmd, voldoende om mensen in de juiste suikerzoete stemming te boeien. Het schijnt dat Shirl door een door de overheid aangestelde vuurtorenwachter uit een scheepswrak werd gehaald, maar als een spijbelambtenaar van de staatscommissie erachter komt dat het kind niet op school is, dreigt ze het kind mee te nemen. Tempel is niet de enige die te veel ingestudeerd heeft. De januari-opnamen van Guy Kibbee zijn zo vaak geënsceneerd dat je je afvraagt of hij ze niet allemaal op één dag heeft gefilmd. De dialogen zijn doordrenkt van waterdichte metaforen ('Je kunt een forel niet overhaasten!'... 'Nou, geef het schip dan niet op!') en iets aan de hele onderneming lijkt op een vreemde manier bezoedeld.
Shirley Temple's films for Twentieth Century Fox aren't negligible because they're poorly-made (Darryl F. Zanuck supervised most of them, after all); they don't retain much of a "classic" stature among cinema aficionados mainly because they're weighed down with the syrupy optimism of Depression-era Hollywood. 1930s audiences were placated by the delight of seeing a dimply, often orphaned sunshine girl making the grown-ups look foolish by comparison (they fretted and wrung their hands while she danced her troubles away). Seen these many years later, Temple's vehicles barely get by on story (aided always by musical sequences to bolster the content), and her timing (always too-perfect) and exaggerated reactions might leave most modern viewers rolling their eyes. No one could possibly be blamed for their exasperation over Temple's performance here (shouting lines at the top of her lungs) or the perverseness of her dance steps, sashaying with a crowd of sailors to "At the Codfish Ball". Still, the fantasy aspect of this particular story, previously filmed in 1924 from the book by Laura E. Richard, is enough to captivate those in the proper saccharine spirit. Seems Shirl was pulled from a shipwreck by a government-appointed lighthouse keeper, but when a truant officer from the State Board finds out the tyke isn't in school, she threatens to take the kid away. It doesn't really matter if the prune-faced officer has a point that Temple isn't being raised properly (the woman is turned into the proverbial villainess almost immediately); one can see right away that Temple can hold her own, taking care of herself and her elderly guardian in the bargain (as well as the local widow who has her hooks in for the Captain). Temple isn't the only one overly-rehearsed; Guy Kibbee's January is cued for wide-eyed reactions so often you wonder if maybe if he didn't film them all in one day. The dialogue is steeped in waterfront metaphors ("You can't rush a trout!" ... "Well, don't give up the ship!), and something about the whole enterprise seems strangely pixilated. ** from ****