Als er ooit een potentiële film moet hebben geklonken alsof hij niet zou werken als je het script op papier leest, dan is het deze wel. Hier hebben we iets wat op een lugubere en smoezelige s&m-film lijkt, compleet met een enorme poster in het theater, waarop een bijna naakte Christina Ricci is vastgeketend aan niemand minder dan Mr. Bad Ass MF zelf, Samuel Jackson. Maar ik zal je dit vertellen: als er ooit een film tot leven komt op celluloid van topkwaliteit en met een flinke dosis gevoel, dan is het Craig Brewers verlossende vervolg op Hustle & Flow, Black Snake Moan. <br /><0x3E> Ongegeneerd overdonderend vanaf het begin zuigt deze film je op met de eerste scènes en graaft dieper en dieper in elke volgende scène. Het is het basisverhaal van twee zwaar beschadigde personages die in elkaar de kracht en de moed vinden om op een positievere manier verder te gaan met hun leven. Dit verhaal is natuurlijk al eerder verteld, maar zoals ik altijd heb gezegd, geeft de manier waarop een verhaal wordt verteld het hart, de diepte, de betekenis en de kracht.<br /><0x3E> Ricci's beschadigde wilde-kind-figuur Rae en Jacksons even zielszieke muzikant Lazarus vinden elkaar onder wanhopige omstandigheden, en Laz neemt de taak op zich om Rae te helpen. Dit is op zichzelf relatief uniek: een man die echt probeert een vrouw te helpen die veel pijn heeft, in plaats van nog meer misbruik van haar te maken. Vanaf het begin weten we dat het hart van Laz en het hart van de film op de juiste plaats zit. De film gaat over de verlossende, genezende kracht van de liefde (met de muziek op een haar na als tweede), en de film weerspiegelt deze waarheid diepzinnig, kunstzinnig en briljant.<br />Een van de belangrijkste redenen waarom de film zo goed is, is de krachtige, gepassioneerde uitvoeringen van Ricci en Jackson. Scènes die bij mindere kunstenaars lachwekkend en pathetisch over zouden komen, zijn zo krachtig als wat. In het bijzonder de scène in de film waarin Jackson alleen in zijn huis het lied van de titel zingt en speelt, met Ricci, te midden van een ernstig onweer en de gewelddadige demonen uit Raes verleden die in haar hoofd amok maken en haar ertoe brengen naar Lazarus toe te kruipen en zich aan zijn been vast te klampen, is technisch gezien niet zo belachelijk als het zou moeten zijn, maar net zo hartverscheurend cathartisch.<br />Alle ondersteunende voorstellingen zijn ook hier fantastisch. Justin Timberlake is volkomen geloofwaardig als Raes angstige vriendje Ronnie, en de altijd fantastische S. Epatha Merkerson is ook perfect gecast als een personage dat duidelijk gevoelens heeft voor Lazarus. John Cothran jr. is ook uitmuntend, als de gelovige vriend van Laz, R.L. Burnside, ongetwijfeld).) Alles draait om deze film, laten we eerlijk zijn, inclusief de muziek/soundtrack, met Burnside, Scott Bomar, Bobby Rush, Son House en, het allerbelangrijkste, Jackson zelf, naar wiens fantastische versie van Stackolee ik luister terwijl ik deze recensie schrijf. In de film zit ook een werkelijk prachtige en ontroerende versie van 'This Little Light of Mine', hartverscheurend aarzelend en zacht gezongen door Ricci.<br />Samuel Jackson heeft in recente interviews gezegd dat hij van zijn acteerprestaties in deze film tot nu toe de beste van zijn carrière vindt; ik ben het volkomen met hem eens. Dit is werk waar hij enorm trots op kan zijn, samen met alle anderen die betrokken zijn bij dit vermetele, uiterst wijze en diepgevoelde moeder-dekenproject.
If ever a potential movie must've sounded like it wouldn't work based on reading the script on paper, it would be this one. Here we have what seemingly looks like a lurid and seedy soft-porn s&m flick, complete with the huge in-theatre poster, depicting a near-naked Christina Ricci chained to none other than Mr. Bad Ass MF himself, Samuel Jackson. But let me tell you, if ever a film springs to life on celluloid major big time with soulful power to spare, it's Craig Brewer's redemptive follow-up to Hustle & Flow, Black Snake Moan.<br /><br />Unashamedly over the top from the get go, this film sucks you in with the opening scenes and proceeds to dig deeper and deeper in with every subsequent frame. It's yer basic story of two deeply damaged characters who find in each other the strength and courage to move on, in more positive ways, with their lives. Been done before, of course, this tale, but as I've always said, it's the manner in which a story is told that gives it heart, depth, meaning and power.<br /><br />Ricci's damaged-by-childhood-abuse wild-child character Rae and Jackson's equally soulsick musician character Lazarus find each other under desperate circumstances, and Laz takes it upon himself to try to help Rae. This in itself is relatively unique: the idea of a man trying to genuinely help a woman who is in serious pain, rather than trying to take further advantage of her, and we know from the onset that Laz's heart, and the film's heart, is in the right place. The movie at its core is about the redemptive, healing power of love (with music as a very close second), and the film resonates profoundly with this truth - soulfully, artfully and brilliantly.<br /><br />A major reason the film succeeds so profoundly is because of the fierce, committed performances from Ricci and Jackson. Scenes that would have come off as laughable and pathetic in lesser artists' hands are, instead, powerful as all get-out. In particular, the film's arc scene, in which Jackson sings and plays the song of the title alone in his house, with Ricci, amidst a serious thunderstorm and the abusive demons from Rae's past running amok inside her head, leading her to crawl to Lazarus and cling to his leg, comes off not ridiculous as technically it should, but rather as gut-wrenchingly cathartic. <br /><br />All the supporting performances are fantastic here too. Justin Timberlake is completely believable as Rae's anxiety-ridden boyfriend Ronnie, and the always-wonderful S. Epatha Merkerson is also perfectly cast as a character who obviously has feelings for Lazarus. John Cothran Jr. is outstanding as well, as Laz's reverend friend R.L. (a nod to blues musician R. L. Burnside, no doubt). Everything works about this movie, let's face it, including the music/soundtrack, which features Burnside, Scott Bomar, Bobby Rush, Son House, and most importantly, Jackson himself, whose fantastic version of Stackolee I am listening to as I compose this review. There's also a really beautiful and moving version of "This Little Light of Mine" featured in the film, sung heart-breakingly tentative and soft by Ricci.<br /><br />Samuel Jackson has said in recent interviews that he believes his performance in this movie is the best of his career thus far; I could not agree with him more. This is work that he can be monumentally proud of, along with everyone else involved in this audacious, supremely wise and deeply heartfelt mother*ucker of a project.