Alles wat Park Chan-wook creëert is gegarandeerd uniek, briljant en tot op een minimum verknipt. Nou ja, alles wat niet is: ik ben tenminste een Cyborg. Parks nieuwste film, Dorst, is een vampier-roman-erotische-thriller-donker-comedy-drama - ja, dat zijn een heleboel bijvoeglijke naamwoorden - geïnspireerd op de negentiende-eeuwse Franse roman van Emile Zola, _Therese Raquin_. Park creëert een uniek Koreaanse, en uniek Park-achtige visie op de vampiermythen en vraagt het publiek het dilemma te onderzoeken van een katholieke priester die ontdekt dat hij bloed dorst en de morele en spirituele crisis die zich zou ontwikkelen. Park levert de elementen die je zou hopen, maar die absoluut niet voldoen aan de kwaliteit van een meesterwerk, zoals _Oldboy_ of zelfs _Lady Vengeance_. Dorst, zwaar gezwollen met een verhaal dat vaak zichzelf veel minder verliest dan het publiek, had dringend behoefte aan nog een bezoek aan de snijkamer. Hij kruipt wanneer hij zou moeten lopen, maar brengt hem gelukkig terug naar huis voordat hij het publiek volledig kwijtraakt. Hoe negatief het ook mag klinken, de positieven wegen beslist zwaarder dan de negatieven en er is zonder twijfel een nieuw deel toegevoegd aan de duistere en verwrongen Zeitgeist van Park Chanwook.<br /><br />Lees de rest van onze recensie op www.thefilmstage.com.
Anything Park Chan-wook creates is guaranteed to be unique, brilliant, and very twisted at a minimum. Well, anything that isn't I'm a Cyborg at least. Park's newest film titled Thirst is a vampire romance-erotic-thriller-dark comedy-drama  yes, that is a lot of adjectives  inspired by the 19th century French novel by Emile Zola titled Therese Raquin. Park creates a uniquely Korean, and uniquely Park, vision of the vampire mythos and asks the audience to explore the dilemma of a Catholic priest discovering himself having a thirst for blood and the moral and spiritual crisis that would develop. Park delivers on the elements you would hope but definitely falls short of masterpiece quality like Oldboy or even that of Lady Vengeance. Heavily bloated with a narrative that often loses itself much less the audience, Thirst desperately needed another trip through the cutting room. It crawls when it should be running but luckily brings it back home before losing the audience completely. As negative as it may sound the positives definitely outweigh the negatives and another volume has without a doubt been added to the dark and twisted Zeitgeist of Park Chan-wook film.<br /><br />Check out the rest of our review at www.thefilmstage.com