De chemie tussen Argento en Madsen was even opwindend als een natte donut. Hun dialoog was theatraal oninteressant. De verhaallijn was een puinhoop. Het acteren was geforceerd. De film bleef hangen bij het ongeïnspireerde. Lui en zinloos. Kim Gordon en haar personage hadden geen reden om daar te zijn. Niemand trouwens. Ik had geen stuiver willen geven voor die 'personages'. Hun emoties sprongen en sprongen als een junk die de pest heeft aan zijn heroïne. Leeg en saai. Waarom moet ik hier tien regels tekst op schrijven om mijn punt te maken? Ik denk dat ik het in de eerste drie woorden heb samengevat. Maar het is duidelijk niet genoeg. Ik zal mijn tijd niet verdoen met een film te bekritiseren. Hoe dan ook, ik zag _Clean_ en vond dat ook nogal ineffectief. Nogmaals, ik gaf niets om de personages, of ze nu leefden of stierven.
Tired, garbled dreck. The chemistry between Argento and Madsen was as exciting as a wet doughnut. Their dialogue was dramatically uninteresting. The storyline was a mess. The acting forced. The cinematography lingered on the uninspired. Lazy and pointless. Kim Gordon and her character had no reason to be there. Nor did anyone else for that matter. I couldn't have given two farts for any of the 'characters'. Their emotions skipped and jumped like a junkie who hates his heroin. Empty and dull. Why do I have to write ten lines of text on here to make my point? I think I summed it up in the first three words. But, obviously it's not enough. I think this is the last time I'll bother to waste my time critiquing a film. Anyway, I saw 'Clean' and thought that was quite ineffectual as well. Again, I cared not for the characters, whether they lived or died.