Ik zag hem om 2.37 uur op het AFI Fest in Los Angeles. Het is een heel goede eerste film (hoewel het DV-formaat zich in de buitenscènes begint te manifesteren), en ik ben ervan overtuigd dat hij de goede bedoeling heeft ons de 'donkere kant' van de middelbare school te laten zien <0xE2><0x80><0x93> met andere woorden, elke kant van de middelbare school. Maar de filmmaker heeft niet het talent om te schrijven of de belofte van de premisse te verwezenlijken. Er zijn verschillende personages, maar geen van hen is meer dan wat de plot van hen verlangt. Deze karikaturen hebben geen diepte, afgezien van de machinaties van 'Ik ben een probleemtiener X, ik heb een Y-probleem'. De veronderstelde rollen van mannen en vrouwen in dit verhaal zijn fenomenaal lastig.<br /><br /> Het stereotypebeeld begint met de mannen. Je hebt de blower die homo is, de sporter die ook homo is, de jongen die zijn zus verkracht, en de piemel. Zoals het stereotype voorschrijft, moeten alle homo's seksueel onvervuld zijn en gewelddadig tegenover vrouwen en zichzelf. Vanzelfsprekend (of onnatuurlijk, zoals het stereotype veronderstelt) hebben de twee homoseksuele mannelijke personages vrouwen, piemels en zichzelf in elkaar geslagen. Ik zou het helemaal niet erg vinden als de stereotypen op hun kop werden gezet, of als de personages ze op de een of andere manier overstegen. Maar geen van beide is gebeurd, en dat is het enige wat er aan de verhalen van deze personages mankeert.<br />Vervolgens de dames. Een jonge vrouw wil een huisvrouw met boulimie zijn, een andere is zwanger van de verkrachte broer die zijn zus verkracht, en dan...' 1. Het meisje dat zelfmoord pleegt (daar kom ik later nog op terug). Nogmaals, ik geloof niet dat er voor filmmakers een verplichting bestaat tot politieke correctheid (als dat wel zo was, zou ik mijn baan kwijt zijn), maar ik geloof wel dat het alleen gerechtvaardigd is als er meer achter dat personage of verhaal zit. Als dat archetype werd gebruikt om iets anders over het personage te onthullen dan 'Ik ben een tiener en het leven is klote', zou ik dolblij zijn. Maar er wordt niets nieuws onthuld! Er wordt niets ondermijnd, of veranderd, of gesublimeerd.<br />3. Het meisje dat zelfmoord pleegt. We hebben al die andere verhalen anderhalf uur lang gevolgd, en nu worden we uitgenodigd om onszelf te kwellen met een personage dat geen deel uitmaakt van het verhaal? Het is goedkoop, uitbuitend en slordig. Ondanks de miljoenen waardeloze onafhankelijke films die hiervoor zijn gemaakt, moet je iets dergelijks KENNEN. Je kunt het niet gewoon op krediet kopen. Dus die zelfmoord gebeurt, we krijgen inwikkelingen van de personages die net zo nergens heen gaan, en de film eindigt. Wat heb ik geleerd? Ik wist al dat de middelbare school klote was <0xE2><0x80><0x93> ik heb het meegemaakt, ik heb het meegemaakt. Ik wist al dat mensen stereotiepe ideeën hebben over homoseksuele mannen en jonge vrouwen. Ik wist al dat kinderen met een handicap bespot worden.<br />Wat is er dan nog meer? Rook, spiegels en een paar heel mooie uitzichten op bladeren. O, en de akeligste _deus ex machina_ die ik in tijden heb gezien.
I caught 2:37 at the AFI Fest in Los Angeles. It's a very well shot first film (though the DV format begins to show itself in outside scenes), and I'm sure it has good intentions of showing us the "dark side" of high school - in other words every side of high school. But the filmmaker doesn't have the talent to write or direct up to the premise's promise. There are several characters, but none of them are any more than what the plot requires them to be. There's no depth to these caricatures beyond the machinations of "I am troubled teen X, I have Y problem." The perceived roles of men and women in this story are phenomenally troublesome.<br /><br />Let's start with the men. You have the stoner kid who's gay, the jock who's also gay, the boy who rapes his sister, and Mr. Peepants. As the stereotype requires, all gay men must be sexually unfulfilled and violent toward women and themselves. Naturally (or unnaturally as the stereotype assumes), the two gay male characters beat up women, Peepants, and themselves. I'd be perfectly fine with these characterizations if the stereotypes were turned on their heads, or if the characters somehow transcended them. Yet neither took place, and that's all there is to these characters' stories.<br /><br />Next, the ladies. One young woman wants to be a bulimic housewife, another is the pregnant rapee of the sister-raping brother, and there's the girl who kills herself (I'll get to that later). Again, I don't think there's a requirement of political correctness for filmmakers (I'd be out of a job were that the case), but I do think that it's only justified if there's more to that character or story. If that archetype were being used to reveal something about character other than "I'm a teenager and life sucks," I'd be happy as a clam. But nothing new is revealed! Nothing is subverted, or changed, or sublimated.<br /><br />Finally, the girl who kills herself. This is blunt and HIGHLY sloppy storytelling. We're supposed to sit through 5 minutes of a girl violently killing herself who we've seen for maybe 30 seconds through the whole film? We've followed all these other stories for an hour and a half, and now we're invited to torture ourselves for a character that isn't part of the story? It's cheap, exploitative, and sloppy. Despite the millions of crappy indie films that came before this, you have to EARN something like that. You can't simply purchase it on credit. So this suicide happens, we get wrap-ups from the characters that go similarly nowhere but down, and the film ends. What have I learned? I already knew high school sucked - been there, done that. I already knew people have stereotypical views of gay men and young women. I already knew that kids with disabilities are mocked.<br /><br />What else is there, then? Smoke, mirrors, and some really nice views of leaves. Oh, and the nastiest deus ex machina I've seen in a while.