Er is niets saais aan deze film, die wordt gedragen door personages die hun rol goed onder de knie hebben. Zelfs de gemaskerde folteraars beschikken over lichaamstaal. Jannings' spel is briljant, een en al wilskracht, verlangen en behoefte. Een Hendrik VIII zoals hij geweest moet zijn. Henny Porten is misschien edeler en zuiverder dan Anna Boleyn, maar ze speelt de rol zoals die geschreven staat: een slachtoffer dat gevangen zit in de kaken van een grote (grote) baby.<br />Sparkuhls cinematografie is schitterend bij de restauratie, de tinten zijn sensueel. Lubitsch laat deze personages ademen en laat hun corruptie tot op het kleinste gemene detail zien. Hij neemt er de tijd voor, wat het geduld van een publiek dat gewend is aan actie op de proef kan stellen, maar de tijd is het waard. Vertraag je hartslag en kijk naar dit kleine wonder van de Duitse stomme film.
Nothing dull about this movie, which is held together by fully realized characters with some depth to them. Even the hooded torturers have body language. Jannings' performance is brilliant, all will, want and need. A Henry VIII as he must have been. Henny Porten is, maybe, nobler and purer than Anne Boleyn, but she plays the part as written: A victim caught in the jaws of a big (huge) baby.<br /><br />Sparkuhl's cinematography is gorgeous in the restoration, the tints sensuous. Lubitsch lets these characters breathe and reveal their corruption down to the tiniest of meannesses. He takes his time, which can try the patience of an audience accustomed to being carried away by action, but the time is worth spending. Slow your heartbeat and watch this minor miracle of German silent film.