De hand van de dood krijgt een tien op een schaal van één, wat voor een groot deel te danken is aan de meesterlijke regie van John Woo, gevoegd bij Kats sublieme cinematografie: sommige van de op hun gemak genomen achtervolgingsshots alleen al zijn de prijs van een huurfilm waard; er zijn momenten waarop deze film aan een arthousefilm grenst. Zowel James Tien als Sammo Hung maakt gebruik van het soort schurken dat je ondanks alles graag haat. Tien is vooral goed als de ergste van de ergsten. Het is een omkering van rollen die ik volgens mij nog nooit eerder heb gezien (Normaal gesproken speelde Tien een held, en met zijn snor herkende ik hem aanvankelijk niet eens). Het feit dat hij ook nog eens een bekwame vechtsporter is, maakt hem nog minder sympathiek <0xE2><0x80><0x93> in de zin dat hij een schurk is aan wie je een hekel hebt. Zijn choreografie van de vechtscènes is fantastisch. Jackie Chan verschijnt heel even (in het begin en aan het eind) als een smid, en ik geloof dat ik ergens onderweg een glimp heb opgevangen van Yuen Biao. Zijn huidkleur is niet minder dan schitterend.
THE HAND OF DEATH most definitely rates a ten on a scale of one to- due, in no small part, to John Woo's masterful direction, coupled with Kat's superb cinematography: some of the leisurely tracking shots alone are worth the price of a rental; there are moments when this one borders on becoming an art-house film. Both James Tien and Sammo Hung make for the kind of villains you can't help but love to hate. Tien is particularly good as the baddest of the bad. It's a role reversal the likes of which I don't think I've ever seen before (Tien normally played a hero and, in fact, with his moustache, I didn't even recognize him at first). Sammo's goofy "buck teeth" only make an already unsavory character seem even more flawed; that he also happens to be a skilled martial artist makes him even less likable- in a villain you love to hate kind of way. His choreography of the fight scenes throughout is fantastic. Jackie Chan appears briefly (early on and late in the going) as a blacksmith, and I believe I actually glimpsed Yuen Biao somewhere along the way. Tan as the lead is nothing less than magnificent.