De Valk en de Sneeuwman is een schitterend voorbeeld van een film uit de jaren tachtig. Veel andere films uit die tijd misten hun essentie, maar deze film is een en al essentie. Er is niets stijlvols of neps of overbodigs aan. De film kan bogen op twee uitmuntende prestaties: Timothy Hutton en Sean Penn als respectievelijk de levenslange vrienden Christopher Boyce en Daulton Lee. Hutton, Penn en Tom Cruise vormden een driemanschap van acteurs uit het begin van de jaren tachtig, die allemaal op weg leken naar veel grotere en betere dingen (alle drie speelden ze een rol in TAPS). Terwijl de populariteit van Penn en Cruise toenam, is Hutton grotendeels vergeten, en dat is jammer. In feite is Hutton de eerste van de drie die in 1980 een Oscar wint voor zijn bijrol in _Origary People_, maar ik denk dat zijn vertolking in deze film nog beter is.<br />Hutton vertolkt de post-Vietnamoorlogsrebellie in zijn personage Chris Boyce. Chris, een mislukte student van het seminarie, heeft een haat-liefdeverhouding met zijn vader, die goed gespeeld wordt door de grote acteur Pat Hingle. De scène waarin Chris het gedicht citeert waarvan zijn vader dacht dat hij het allang vergeten was, is bijzonder krachtig.<br />Chris krijgt een baan bij het ministerie van Defensie en gebruikt zijn haat jegens de Amerikaanse regering en haar buitenlandse politiek om schijnbaar nutteloze plannen voor oude projecten aan de Sovjets te verkopen. Hij haalt zijn maatje Daulton erbij, een drugsdealende selfmade man, die als koerier van het project op microfilm moet fungeren. Terwijl Chris het op basis van zijn overtuigingen doet, doet Daulton het uitsluitend voor het geld. De rol van de Russische contactpersoon wordt voortreffelijk gespeeld door David Suchet. Penn en Suchet hebben een heel eigenzinnige chemie en het is een soort grappige uitwisseling tussen hen. Maar vergis je niet, deze film is allesbehalve dat. Het is een serieuze karakterstudie over pessimisme, malaise, paranoia en wantrouwen.<br />Opnieuw zijn de hoofdrollen voorbehouden aan de hoofdrolspelers. Hutton levert een briljant gespeelde rol als Chris, een tamelijk intelligente jongeman met veel potentieel. Penn speelt, zoals gewoonlijk, een geweldige rol als Daulton, een zielige mislukkeling die handelt voor hij denkt en meestal helemaal niet denkt. Het einde van deze op feiten gebaseerde film is op verschillende niveaus heel triest. Een werkelijk krachtige karakterstudie.
THE FALCON AND THE SNOWMAN is a superb example of an anti-80s film. While many other films of the decade in general lacked substance, this film is pure substance. There's nothing stylish or fake or superfluous about it. It boasts two superb performances: Timothy Hutton and Sean Penn as lifelong friends Christopher Boyce and Daulton Lee, respectively. Hutton, Penn, and Tom Cruise were a triumvirate of early 80s actors who all looked headed to much bigger and better things (all 3 starred in TAPS). While Penn and Cruise's popularity soared, Hutton has been largely forgotten about, and that's a shame. Actually, Hutton is the first of the 3 to win an Oscar for supporting role in ORDINARY PEOPLE in 1980, but I think his performance in this movie is even more outstanding.<br /><br />Hutton really captures the post-Vietnam war rebelliousness in his character Chris Boyce. A failed seminary school student, Chris has a love-hate relationship with his father, well played by the great character actor Pat Hingle. The scene where Chris quotes the poem his father thought he'd long forgotten is a particularly powerful one.<br /><br />Chris gets job at Dept. of Defense and uses his hatred of U.S. gov't and its foreign policy to sell seemingly useless plans of old projects to the Soviets. He gets his buddy Daulton, a hyper drug-dealing self-server, in on it to be the courier of the project plans on microfilm. While Chris is doing it based on his beliefs, Daulton is doing it strictly for the money. The Soviet liaison is excellently played by David Suchet. Penn and Suchet have a real quirky chemistry and it's a kind of funny set of exchanges between them. But, make no mistake, this film is anything but that. It is a serious character study about pessimism, malaise, paranoia and mistrust.<br /><br />Again, the leads make this film. Hutton delivers a brilliantly understated performance as Chris, a rather smart young man who had so much potential. Penn, as usual, does a tremendous characterization as Daulton, a pathetic loser who acts before he thinks, and most of the time doesn't think at all. The ending of this fact-based film is very saddening on several levels. A truly powerful character study.