Ten eerste ben ik Amerikaan <0xE2><0x80><0x93> ik heb op IMDb nog geen commentaren van Amerikaanse kijkers over deze serie gezien. Ten tweede werk ik in de televisiewereld in de ontwikkelingsfase. Dus zwelg ik in een groot deel van de smurrie die voortkomt uit de Amerikaanse televisieprogrammering. 'Unit One' is een voorbeeld van televisie dat teruggrijpt op wat ik zou omschrijven als scripts in de stijl van de jaren zeventig, qua karakters. Namelijk die films die gemaakt zijn door jonge autueurs die de vrije hand hadden om de drama's realistischer te maken en de organische karakterontwikkeling mogelijk te maken. Het gaat meer in de richting van de Britse sterdrama's 'Cracker' en 'Eerste verdachte' en de briljante 'Onderbuik' van Australië. 'Unit One' bevat stand-alone zaken die elke week worden behandeld en dan opgelost. De mysteries zijn niet buitengewoon of bijzonder byzantijns. Ze draaien meestal om één enkele draai, komen meestal binnen op 40 minuten, en de resolutie wordt netjes verpakt in de 15 minuten daarna. Wat deze serie een frisse wind laat waaien, is het feit dat er hoofdpersonen in voorkomen die je in aflevering 2 herkent. Dit zijn echte, levende, levende personages met persoonlijke bagage, maar het is geen praatgrage, krankzinnige bagage waar Amerikaans wrakhout als 'Grey's Anatomy' of 'Desperate Housewives' uit voortkomen. Dit zijn realistische personen wier achtergrond zich in de loop van de serie op zijn gemak ontvouwt, alsof je dagelijks met hen werkt. Na de hersenloze tien jaar van 'CSI's', 'NCIS's' en 'Desperate Housewives'. Het is verfrissend om, net als bij 'Crime Minds' en hun nageslacht, te gaan zitten kijken naar vrienden met wie je tijd wilt doorbrengen, zoals het geval is bij 'Unit One'. Het luchtige geklets, de ongeëmotioneerde, houterige dialogen en het overmatige gevaar waarmee die Amerikaanse series waar ik het over had ons elke week overstelpen, zijn absurd in vergelijking met de nuances en de rustige resonantie die je krijgt bij deze opmerkelijke Deense serie. Ik zit in aflevering 7 van het eerste seizoen, maar ik heb alle vier de seizoenen al gekocht en zit er voor de lange termijn aan vast. Als je behoefte hebt aan explosies en opblaasbaar testosteron, samen met muziek van The Who en flitsende, door neon verlichte, zenuwslopende camera-acties met codeachtige hoofdpersonen als je voornaamste dieet van televisiedrama, stel ik voor dat je uit deze serie wegblijft. Als je een volwassene bent met een honger naar subtiele, aangrijpende, bedachtzame en, ja, soms rechttoe rechtaan procedurele misdaaddrama's, raad ik je aan deze serie te bekijken.
First off, I'm an American -- I haven't seen any comments on IMDb about this series yet from a U.S. viewer. Secondly, I work in the television business in development. So I wallow in much of the sludge that comes out of American broadcast programming. "Unit One" is an example of television that's a throwback to what I would attribute as '70s-style scripting, feature-wise. Namely, those films made by young autueurs who had free rein to make the dramas feel more realistic and to allow for organic character development. It tacks more along the lines of stellar British dramas like "Cracker" and "Prime Suspect" as well as Australia's brilliant "Underbelly." "Unit One" features stand-alone cases that are committed, then solved, each week. The mysteries aren't extraordinary or particularly byzantine. They usually center around one single twist, clocking in generally at the 40 minute mark, and resolution is neatly wrapped up in the 15 minutes thereafter. What makes this series a breath of fresh air is that it features main characters that you are hooked on and find relatable by episode 2. These are real, breathing, alive characters that have personal baggage, yet it's not a talky, batty type of baggage that American flotsam such as "Grey's Anatomy" or "Desperate Housewives" spoons out. These are realistic individuals whose backstories unfold leisurely over the course of the series, as if you work with them on a daily basis. After the mindless decade of "CSI's," "NCIS's," and "Criminal Minds," along with their subsequent spawns, it's refreshing to actually sit down to watch friends you want to spend time with, as is the case with "Unit One." The quippy banter, the unemotional wooden dialogue, and the over-the-top jeopardy that those American series I mentioned bludgeon us with each week are absurd compared to the nuance and the quiet resonance you get with this remarkable Danish series. I'm on episode 7 of the first season, but I've already bought all four seasons and am in for the long haul. If you need explosions and farcically-hopped up testosterone, along with music by The Who and fast-cutting, neon-lit, jittery palsy-cam action with cipher-like main characters as your main diet of television drama viewing, I suggest you stay away from this series. If you are an adult with a hunger for subtle, poignant, thoughtful and, yes, sometimes straight-forward procedural crime dramas, I urge you to check this show out.