Films met Blackie in de hoofdrol hebben zo hun sterke punten <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk omdat ze zo snel gaan en de held zelfs onder de slechtste omstandigheden niet van zijn stuk te brengen is. Maar de intriges zijn vaak gruwelijk en de niet-aflatende komische scènes maken vaak een eind aan het geijsbeer (als de plot toevallig niet al te slecht is) of zijn gewoon niet grappig en ongepast.<br />Deze film gaat over Blackie die een ontsnapte gevangene uit de inrichting achternazit (Steve Cochran in een werkelijk slecht gespeelde rol) die gefixeerd is geraakt op de mooie Nina Foch (die een aardige, subtiele acteerprestatie levert). Inspecteur Farraday gelooft natuurlijk dat Blackie een moordlustige maniak is geworden (daar heeft hij in elk geval enig bewijs voor) en dat hij hem in zijn eentje in de gevangenis probeert te krijgen, terwijl Blackie achter de echte moordenaar aan gaat. De plot heeft mogelijkheden, maar als er echt spanning ontstaat, krijgen we geen grappige komedie. Niemand op Columbia schijnt te begrijpen dat je in een film over het opsporen van een echt gevaarlijke maniak leuke komedieachtige scènes moet maken over het verbergen van een lastig lijk voor de inspecteur, om te voorkomen dat het ongeloof vrijwillig wordt opgeheven. (Je kunt alleen maar concluderen dat onze slimme held een idioot is, dodelijk voor een film als deze.)<br />Deze is de tijd niet waard. Voor een goed geconstrueerde aflevering van deze serie, zie Alias Boston Blackie.
Boston Blackie movies have some strengths -- mostly in that the pacing is swift and the hero is cheerfully unfazed in even the worst circumstances. But the plotting is frequently atrocious, and the unrelenting comic bits often kill the pacing (if the plot happens to be atypically good) or are just unfunny and inappropriate.<br /><br />This one involves Blackie chasing an escapee from the asylum (Steve Cochran in a really poor performance) who has become fixated on beautiful Nina Foch (who puts in a nice, rather subtle acting job). Inspector Farraday, of course, believes Blackie has gone homicidal maniac (he at least has some evidence in this one for that), and is incompetently trying to jail him as Blackie goes after the real killer. The plot has possibilities, but any time any real tension gets going, we a get a not funny comedy routine. It doesn't seem like anyone at Columbia understood that, in a movie about a pursuit of a really dangerous maniac, cute little comedy scenes about hiding an inconvenient body from the inspector disrupt any willing suspension of disbelief. (One just concludes our clever hero is an idiot -- deadly for a film like this.) <br /><br />This one is not worth the time. For a well plotted episode of this series, see Alias Boston Blackie.