Emanuele Crialese heeft fantastisch werk geleverd met een van die films die jarenlang in je achterhoofd blijven hangen. Het was Respiro (zie commentaar en synopsis hier op imdb).<br />Nu, met de schitterende jonge talenten die hij toen voor het eerst op het witte doek had, brengt hij het publiek in een duistere leegte. Een letterlijke duik in gevaarlijk water. Het onderwerp is migratie. In dit geval van Italië naar de Nieuwe Wereld (de naam van de film). Een groots opgezette titel voor zijn Amerikaanse release: 'The Golden Door'.<br />Het verhaal van een gezin dat alles achterlaat en de rest op het spel zet <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, hun leven <0xE2><0x80><0x93> voor een droom.<br />Ik vind het vreselijk om de show te bederven door het verhaal te vertellen, dus doe ik dat maar niet.' Ik zal me een beetje verdiepen in het werk dat Crialese en zijn hele team zo briljant hebben gedaan.<br />Om te beginnen wil hij zich beperken tot wat hij weet: zo veel mogelijk direct geluid. Dat betekent: de hele film. De textuur, de pijn, de nuances van de werkelijkheid zijn altijd vermengd met de geuren, de hitte of de kou, het zweet en het bloed, leven en dood, even levendig als in het echte leven.<br />Het gepiep van gebogen metaal en knarsend hout, het beruchte gedreun van de wind en de onheilspellende geluiden van grote motoren en scheepshoorns behoren tot de punten die deze film zo boeiend maken.<br />Cinematografie is in handen van een Franse couturier. De symboliek van het licht is aanwezig vanaf het allereerste shot (alweer bijna het allereerste shot van Respiro) en doordringt de hele film met intimiteit en een verschrikkelijk gevoel van wanhoop. De gedempte klanken en de grauwe, grimmige beelden van mensen die lijden op de krappe, smerige boot waarop ze naar de hoop varen, zijn hypnotiserend.<br />Licht wordt spaarzaam gebruikt, bijna om elk personage in het donker te ontdekken. De schoonheid van elk shot en elke scène wordt geaccentueerd door de kostuums uit die tijd en de perfect uitgekozen fysieke kenmerken van de acteurs.<br />Zoals gewoonlijk is Vincenzo Amato weer helemaal alleen. Hij speelt de vader van twee zoons (dezelfde acteurs die vijftien en twaalf waren en nu negentien en zestien zijn) met alle macht die hij altijd overbrengt op zijn zeer complexe personages.<br />Charlotte Gainsbourg is zo-zo. Ik denk dat ze nooit meer de perfectie heeft bereikt die ze bereikte in The Cement Garden en in haar allereerste film: L'Effrontée.<br />Misschien komt het gewoon doordat ze een beetje onhandig lijkt in haar rol.<br />De locaties en decors zijn hard en meeslepend, bijna alsof ze een personage op zichzelf spelen.<br />Misschien is het meest opmerkelijke personage dat van Filippo Pucillo, de zwijgende jongste zoon. Het contrast met zijn eerste rol is hier compleet. Toen speelde hij een overspannen jongen die net zo meedogenloos was als alles om hem heen. Nu is zijn personage een en al expressie. En dat is alles: geen woorden. Zijn ogen vertellen het hele verhaal met sublieme kracht.<br />Misschien is dit zo'n film die in de Verenigde Staten niet erg goed ontvangen zal worden. Het is in alles absoluut Italiaans. Het is zo Italiaans dat de taal meestal een van de vele dialecten is die veel ouder zijn dan het Italiaans zelf. In de Verenigde Staten zal deze film misschien een beetje te veel zijn voor Amerikanen vanwege het onderwerp. Maar iedereen die zich het verhaal van zijn familie herinnert toen hij in de Verenigde Staten aankwam, zal deze film met ontzag bekijken. En opnieuw gaat het minimalisme hand in hand met Crialese's ideeën, met een slotscène in het water. Alleen gaat het deze keer van onderwaterfotografie naar luchtfoto's.<br />Al met al een geweldig en goed verteld verhaal van deze filmmaker, dat dit jaar (2006) pas 6 prijzen heeft gewonnen en genomineerd is voor de Gouden Leeuw. Geen kleinigheid!
Emanuele Crialese did a fantastic job with one of those films that linger in the back of your mind for years. It was Respiro (see comments and synopsis here in IMDb).<br /><br />Now, carrying the magnificent young talents he had for the first time on screen then, he takes the audience into a dark void. A literal plunge into dangerous waters. The subject is migration. In this case, from Italy to the New World (the name of the film). A big deal calling it for its American release "The Golden Door".<br /><br />The story of a family that leaves everything and risks the rest -that is, their lives, for a dream.<br /><br />I hate to spoil the show telling the story, so I'll dwell a bit in the work Crialese and all his team did so brilliantly.<br /><br />First of all, choosing to stick to what he knows: direct sound as much as possible. This means, the whole film. The textures, the pain, the nuances of reality are always mingled with the smells, the heat or the cold, the sweat and the blood, life and death, as vibrantly as it is in real life.<br /><br />The squeaks of bent metal and grinding wood, the infamous drone of the wind and the ominous sounds of big engines and ship horns are among the points that make this film so involving.<br /><br />Cinematography is in the hands of a French couturier. The symbolism of light is present from the very first shot (again, almost the very first shot from Respiro) and pervades throughout the film with intimacy and a terrible sense of desperation. The subdued tones and the very gray and grim depictions of people suffering the cramped and filthy boat they sail to hope is mesmerising.<br /><br />Light is used sparsely, almost to discover every character in the dark. The beauty of every shot, and every scene is accentuated by the period costumes and the perfectly selected physical features of the actors.<br /><br />Again, as he usually does, Vincenzo Amato is definitely on his own. He plays the father of two sons (the same actors who were fifteen and twelve and now are nineteen and sixteen) with all the power he always conveys to his very complex characters.<br /><br />Charlotte Gainsbourg is so-so. I guess she's never achieved again the perfection she reached in The Cement Garden and in her very first film: L'Effrontée.<br /><br />Maybe it's just that she seems a bit awkward in her role.<br /><br />The locations and sets are harsh and compelling, almost playing a character on their own.<br /><br />Maybe the most remarkable character is the one played by Filippo Pucillo, the mute younger son. The contrast here with his first role is complete. Then, he played a supercharged kid that was as relentless as anything around him. Now, his character is all expression. And just that: no words at all. His eyes tell the whole story with sublime power.<br /><br />Maybe this is one of those films that will not be very well received in the States. It's absolutely Italian in everything. It's so Italian that most of the time, the language is one of the many dialects that is much older than Italian itself. In the USA this film may be a bit too much for Americans because of the subject. But anyone who remembers the story of their families when they arrived in the States, will see this films with awe.<br /><br />And, again, the minimalism that goes hand in hand with Crialese's ideas is back with a closing scene in the water. Only this time it goes from underwater photography to aerial.<br /><br />All in all, another great and very well told story from this filmmaker that only this year (2006) has collected 6 prizes and was nominated for the Golden Lion. Not a small deed!