'Hoe kunnen we, met al die ellende in de wereld, niet dronken worden?'<br /><br />Een prachtig uitzicht vanuit de lucht op een grote stad wordt onheilspellend door de nadering van een vloot vliegtuigbommenwerpers; een woedende kapper reageert op een vermeende racistische opmerking en knipt een weg door het borstelige haar van een zakenman; een man droomt dat hij naar een elektrische stoel wordt gesleept na een mislukte goocheltruc en een lerares breekt voor de klas uit omdat haar man haar een trut heeft genoemd. Dit en nog zo'n vijftig andere tafereeltjes die het hele scala beslaan van ronduit deprimerend tot waanzinnig humoristisch tot de vrolijk opbeurende bevolkingsgroep van Roy Andersson. Jij, de Levende, zijn eerste werk sinds zijn kritisch geprezen, maar commercieel niet geslaagde Liedjes van de tweede verdieping.<br />Jij, de Levende, zit vol met dezelfde soort fantasierijke stukken als Liedjes, vol met zwarte humor, surrealistische situaties en vreemd uitziende personages. Hoewel een beetje te lang en minder geconcentreerd dan zijn eerdere werk, blijft Anderssons onmiskenbare stijl met de stilstaande camera, steriele achtergronden en nauwkeurige aandacht voor details constant. Als er een thema is dat de schetsen met elkaar verbindt, dan is het dat onze tijd op Aarde beperkt is en'morgen is er weer een dag', dus laten we elkaar met vriendelijkheid behandelen. Onderweg worden we vermaakt met tuba- en trommelmuziek van de Louisiana Brass Band, dinergasten die in een banketzaal op hun stoel staan en een huis dat in een rijdende trein verandert.<br />De emoties variëren van de somberheid van een dochter die probeert te communiceren met een alzheimerpatiënt tot de extatische droom van een jonge vrouw over trouwen met een knappe gitaarspeler die Micke heet, onder het gejuich van een menigte toeschouwers. Hoewel er geen doorlopend verhaal is, komt het thema van hebzucht en wanhoop in verschillende schetsen naar voren. Op de eerste van deze draden zitten twee corpulente mensen en hun hondje op een bankje in het park. De vrouw jammert dat niemand haar begrijpt of van haar houdt, maar ze negeert de troostende en geruststellende woorden van de man zorgeloos.<br />Er is ook een grote mengeling van ironie. Tijdens wat een directielunch lijkt, vertelt de ene man de andere aan de telefoon dat arbeiders geen waardering hebben voor kwaliteit en hoe fijn het is om waardering te hebben voor geld en de dingen die je kunt kopen, zoals goede wijn. Maar als hij niet kijkt, haalt een man aan een aangrenzende tafel kalm zijn portefeuille uit zijn jasje dat over de rugleuning van zijn stoel hangt. Het cynisme van de levenden is soms niet erg goed verborgen. Het mens-zijn heeft een onderliggend humanisme dat mededogen toont voor de menselijke conditie. Het is een waarschuwend verhaal dat kijkt naar de puinhoop waarin wij mensen onszelf hebben gemanoeuvreerd, maar dat suggereert dat er nog tijd is om het om te keren, als we de waarschuwing van de dichter Goethe die de film opent in acht nemen: 'Wees dan vergenoegd, gij levenden, in uw heerlijk verwarmde bed, voordat de ijskoude golf van Lethe aan uw ontsnappende voet likt.'
"With all the misery in the world, how can we not get drunk?"  Mia<br /><br />A lovely aerial view of a major city turns ominous with the approach of a fleet of airplane bombers; an irate hairdresser reacting to a perceived racial slur cuts a road through a businessman's bushy hair; a man dreams of being dragged to an electric chair after a failed magic trick and a teacher breaks down in front of her grade school class because her husband called her a hag. These and about fifty other vignettes that run the gamut from the outright depressing to the wildly humorous to the joyously uplifting populate Roy Andersson's You, the Living, his first feature since his critically acclaimed if commercially unsuccessful Songs From the Second Floor.<br /><br />You, the Living is filled with the same kind of imaginative set-pieces as Songs, replete with black humor, surreal situations, and strange looking characters. Though a bit overlong and less focused than his earlier work, what remains constant is Andersson's unmistakable style with its stationary camera, sterile-looking backgrounds, and precise attention to detail. If there is a theme that ties the sketches together, it is that our time on Earth is limited and "tomorrow's another day', so let's treat each other with kindness. Along the way, we are entertained by tuba and drum music from the Louisiana Brass Band, dinner guests at a banquet hall standing on their chairs singing a rousing song, and a house that turns into a moving train.<br /><br />The emotions range from the gloom of a daughter attempting to communicate with an Alzheimer's patient to a young woman's ecstatic dream about marrying a handsome guitar-player named Micke to the cheers of a crowd of onlookers. While there is no continuous narrative thread, the theme of greed and desperation appears in several sketches. The first of these threads features two corpulent individuals and their tiny dog sitting on a park bench, the woman bewailing the fact that no one understands or loves her, yet she blithely ignores the man's comforting and reassuring words.<br /><br />There is also a hefty admixture of irony. During what seems to be an executive luncheon, one man tells another on the phone that workers don't appreciate quality and how nice it is to appreciate money and the things that it can buy such as fine wine. When he is not looking, however, a man at an adjacent table calmly lifts his wallet from his jacket on the back of his chair. Though Andersson's cynicism is at times not very well hidden, You the Living has an underlying humanism that shows compassion for the human condition. It is a cautionary tale that looks at the mess we humans have gotten ourselves into but suggests there is still time to turn it around, if we heed the warning of the poet Goethe that opens the film, "Be pleased then, you the living, in your delightfully warmed bed, before Lethe's ice-cold wave will lick your escaping foot."