Het is 1913. Een rekwisiteur van de studio ontdekt de actrice die Hollywoods volgende grote filmster zal worden, en hij is de regisseur die ervoor zal zorgen dat dat gebeurt. Na het uitvinden van het taarten gooien en de stenengooiers, komt zijn droom uit. Maar omdat hij helemaal opgaat in zijn film, merkt hij niet dat hij zijn hoofdrolspeelster aan een andere man verliest. Een paar flops met te veel geld later staat hij bekend als de regisseur die Rin-tin-tin heeft afgewezen. Gelukkig voor hem zijn de loyale en meelevende inwoners van Hollywood niet bezoedeld door ambitie en ego. Het komt wel goed met hem zolang hij zijn vrienden nog heeft. <br />Deze film begint als een komische komedie, typerend voor die tijd, en in de eerste scènes weet hij zich te handhaven. Hij heeft een speels gebrek aan zelfbewustzijn, dat in de meeste komedies van vandaag de dag jammerlijk ontbreekt. Maar kort na het begin van de film wijkt hij af van deze manier van komedie spelen en in plaats daarvan probeert hij ons te vermaken door de films in de film te gebruiken. Dit zijn zwijgende slapstick-komedies, goed gedaan maar niets ongewoons, en ze gaan veel langer door dan nodig is voor een publiek dat de originelen heeft gezien. Na terugkeer neemt de film een dramatische wending. Het is goed geschreven en de cast doet het uitstekend, maar de film had van het begin af aan al moeten weten wat het zou worden.<br />Tegen het eind van de film is hij opnieuw getransformeerd <0xE2><0x80><0x93> deze keer tot een lofzang op de glamour van Hollywood. Het kleine stadje Los Angeles is uitgegroeid tot de stad die de films maakt die de hele wereld vermaken.<br />Ondanks het veelbelovende begin is deze film niet bijzonder oud geworden. Niettemin heeft hij een paar sterke scènes, een zekere nostalgische aantrekkingskracht en een onderhoudende subtekst over de mensen die hem hebben gemaakt en het publiek waarvoor hij is gemaakt.
It's 1913. A studio prop boy spies the actress who is going to become Hollywood's next great movie star and he's the director that's going to make it happen. After inventing pie throwing and the keystone cops, his dream comes true. Being completely absorbed in his film-making, however, he fails to notice that he is losing his leading lady to another man. Several over-budget flops later, he is known as nothing more than the director who turned down Rin-tin-tin. Fortunately for him, the loyal and compassionate residents of Hollywood are untainted by ambition and ego. He'll be okay as long as he still has his friends.<br /><br />This movie starts out as a mad-cap comedy typical of the time period, and in the opening scenes it holds its own with the best of them. It has a playful lack of self-consciousness which is sorely missing in most of today's comedies. Shortly into the film, however, it moves away from this mode of comedy and instead attempts to entertain us using the films within the film. These are silent slapstick comedies, well done but nothing out of the ordinary, and they go on for much longer than is necessary for any audience which has seen the originals. Upon returning, the film takes a dramatic turn. It's well written and the cast does an excellent job of making the transition, but the movie really should have decided from the beginning what it was going to be.<br /><br />By the end of the film, it has transformed once again - this time into a paean to the glitter of Hollywood. The small town of Los Angeles has grown up into the city which makes the movies that entertain the whole world.<br /><br />In spite of its promising beginnings, this film has not aged particularly well. Nevertheless, it does have some strong scenes, a certain nostalgic appeal, and an entertaining sub-text about the people who made it and the audiences it was made for.