Na zes jaar schrijven en produceren keert Luc Besson bij Angel-A terug op de regiestoel. Ik ben een enorme fan van Léon en het vooruitzicht van een zwart-wit Franse film van dezelfde vent sprak me wel aan.<br />André is een leugenaar en gokverslaafde, die geld schuldig is aan bijna elke woekeraar in Parijs. Omdat hij zijn schulden niet kan aflossen en er genoeg van heeft om over de rand van de Eiffeltoren te worden gehouden, besluit hij zelfmoord te plegen. Hij doet dat op hetzelfde moment als een mysterieuze vrouw, die hij besluit te redden. Vastbesloten om hem te bedanken, begint ze hem te helpen zijn eigen leven weer op de rails te krijgen.<br />De film begint met wat gelach, dat de hele tijd doorloopt. De beelden zijn heel aardig en passen goed bij de bezienswaardigheden van Parijs. Maar dat is alles. Dat is alles wat de film te bieden heeft. En alleen al deze twee facetten kunnen niets doen om de stortvloed van verschrikkelijke filmscènes die de film ontketent, tegen te houden. Hoewel ik de hoofdfiguur niet erg kan bekritiseren (zijn inconsequenties liggen er dicht tegenaan), is de naam die hij draagt afschuwelijk. Een verschrikkelijke aanwezigheid op het scherm en bitter irritant. De plot is op zichzelf al belachelijk inconsequent, en bij tijd en wijle bizar dwaas, vooral het einde; een einde dat de ontluikende verlossing, teweeggebracht door de scènes die er direct aan voorafgingen, volledig bebloede. Misschien wel de belachelijkste scène die ik ooit heb gezien, die ik zo schandelijk heb mogen aanschouwen, het is stom, toegeeflijk, melodramatisch en aanzienlijk te verschrikkelijk om waar te zijn...' Het algemene uitgangspunt van de film had misschien ooit mogelijkheden kunnen bevatten, maar het wordt wreed afgeslacht door de niet-aflatend afschuwelijke implementatie van zijn ideeën. De film was echt een taak om te bekijken, en een taak die me de hele tijd tegen het scherm deed schreeuwen.<br />Massief en onmetelijk gebrekkig is Angel-A gewoonweg slecht. Hoewel de soms grappige dialoog erin slaagt om af en toe gegrinnik op te roepen, is het tegen het eind duidelijk dat deze film niets meer is dan weerzinwekkend.
Having spent the six years previous writing and producing, Luc Besson returns to the directors chair with Angel-A. I'm a huge fan of Léon, and quite liked the prospect of a black and white French film from the same chap.<br /><br />André is a liar and gambling addict, owing money to almost every loan shark in Paris. Unable to repay his debts, and fed up with being held over the edge of the Eiffel Tower, he decides to kill himself. He happens to do so at the same time as a mysterious woman, who he decides to save. Determined to thank him, she begins to help him fix his own life.<br /><br />The film starts with some laughs, which run well throughout. The visuals are quite nice and work well with the sights of Paris. But that is it. That's all the film has got going for it. And these mere two facets can do nothing to hold back the torrent of terrible film-making the movie unleashes. Though I can't hugely fault the main character (his inconsistencies are close though), the eponymous one is ghastly. A terrible screen presence and bitterly annoying. The plot is ridiculously inconsistent itself, and at times bizarrely silly, particularly the ending; an ending which completely bloodied the fledgling redemption engendered by the scenes immediately prior to it. Perhaps the most ridiculous scene I've had the ignominy of observing, it is stupid, indulgent, melodramatic, and considerably too awful to be "so bad it's funny". The overall premise of the film could conceivably have once held potential, but it is brutally massacred by the unendingly terrible implementation of its ideas. The film really was a task to watch, and one which had me screaming at the screen the whole way through.<br /><br />Massively and immeasurably flawed, Angel-A is just plain bad. Though its occasionally fun dialogue manages to draw out chortles at rare intervals, by the end it is clear that this film is nothing more than repugnant.