Op 17 maart 1974 wordt er in de toiletten van het Penn Station in Manhattan een dode man gevonden. Hoewel hij bekend is, kan hij niet geïdentificeerd worden omdat hij de persoonlijke gegevens in zijn paspoort heeft doorgekrast en zijn lichaam wordt drie dagen lang niet opgeëist in het lijkenhuis van de stad. Het bleek het lichaam te zijn van wat door velen wordt beschouwd als een van de grootste Amerikaanse architecten van de twintigste eeuw, Louis I. Kahn. Hij stierf op 73-jarige leeftijd, onderweg vanuit India, waar een van zijn grootste projecten, het Instituut voor Management in Ahmedabad, zijn voltooiing naderde.<br />Een van de meest invloedrijke naoorlogse Amerikaanse architecten, Louis Kahn.' Tot Kahns architectonische nalatenschap behoren het parlementsgebouw in Dhaka, Bangladesh, het Kimbell Art Museum in Forth Worth, de Yale Art Gallery, het Salk Institute in Californië en een soort mobiele'muziekboot', ontworpen om concerten te geven in havens in verschillende steden over de hele wereld.<br />Hoewel hij bekendstond als architect, was er weinig bekend over zijn privéleven. Behalve zijn vrouw Esther en hun dochter Sue Ann werd Kahn overleefd door twee ma<0xC3><0xAE>tresses, Harriet Pattison en Anne Tyng, en hun twee kinderen. Alle drie de gezinnen woonden op een paar kilometer afstand van elkaar in een buitenwijk van Philadelphia, maar hun wegen kruisten elkaar pas bij de begrafenis. Zijn zoon Nathaniel, de regisseur van deze film, was toen pas elf jaar oud en had maar een paar herinneringen aan zijn vaders wekelijkse bezoeken aan Harriet Patterson, Nathaniels moeder, in Philadelphia. Vijfentwintig jaar later begint hij aan een reis om de confrontatie met zijn vader aan te gaan door Kahns gebouwen te bezoeken, met familieleden en collega's te praten en de plaatsen te bezoeken die een rol speelden in het leven van Louis Kahn.<br />Een van de ontroerendste confrontaties is wanneer Nathaniel zijn moeder, een tuinarchitecte en minnares van Louis Kahn, vraagt waarom ze altijd tweede viool bleef spelen bij zijn vrouw en hem hier nooit mee heeft geconfronteerd. Tranen wellen op in haar ogen, maar ze heeft geen spijt. Het volgende interview met Edward Bacon, Kahns architectennemesis, die in de jaren vijftig en zestig verantwoordelijk was voor de wederopbouw van zijn geboortestad Philadelpia, krijgt bijna een beroerte als hij wordt herinnerd aan Kahns onsmakelijke ideeën over architectuur. Zijn zoon Nathaniel luistert ongemakkelijk als een hooggeplaatste Bacon letterlijk begint te schreeuwen van woede als Kahns naam valt. De laatste scène is gereserveerd voor Kahns grootste schepping, het Capitool in Dhaka, Bangladesh. Het duurde 23 jaar om de bouw te voltooien, een enorm en buitengewoon gebouw waar de Bangladeshi bijzonder trots op zijn. Het is een van de zeer weinige nationale symbolen met status in dit verarmde land. Sommige van de interviews met de plaatselijke bevolking brachten tranen in mijn ogen, vooral als ze erachter komen dat ze <0xE2><0x80><0x93> God verhoede <0xE2><0x80><0x93> met de zoon van de architect zelf praten!<br />De film is evenzeer een persoonlijke reis als een verslag van Kahns grootse architectonische nalatenschap en gaat bovenal over de vervulling van de film zelf en over het maken van films in het algemeen. Misschien dat Louis I. Kahn als vader wankelde, maar deze tekortkomingen in zijn persoonlijke leven vormen een des te interessanter portret in deze buitengewone film. 9/10.
On March 17, 1974, a man is found dead in the toilets at Manhattan's Penn Station. Although well-known, he cannot be identified because he scratched out the personal information in his passport and his body lays unclaimed at the city's morgue for three days. It turned out to be the body of what many consider one of the greatest American architects of the twentieth century, Louis I. Kahn. He died at the age of 73, on his way from India, where one of his greatest projects, the Institute for Management in Ahmedabad, was nearing completion.<br /><br />One of the most influential post-war American architects, Louis Kahn's architectural legacy includes the house of parliament in Dhaka, Bangladesh, the Kimbell Art Museum in Forth Worth, the Yale Art Gallery, the Salk Institute in California and a kind of mobile "music boat", designed to give concerts in harbours in various cities around the world.<br /><br />While celebrated as an architect, very little was known about his private life. In addition to his wife Esther, and their daughter, Sue Ann, Kahn was survived by two mistresses, Harriet Pattison and Anne Tyng, and their two children. All three families lived within miles of each other in suburban Philadelphia, but their paths never crossed until the funeral. His son, Nathaniel, the director of this film, was only 11 years old at the time, and had only a few memories of his father's weekly visits at Harriet Patterson, Nathaniel's mother, in Philadelphia. Twenty-five years later, he sets out on a journey to confront his father by visiting Kahn's buildings, talking to relatives and colleagues and visiting the places that played a role in Louis Kahn's life.<br /><br />One of the most moving confrontations is when Nathaniel asks his mother, a landscape architect and mistress of Louis Kahn, why she kept up with playing second fiddle to his wife and never confronted him with this. Tears shed her eyes, but she has no regrets. "It was worth it." It's such an intensely sad moment. She's obviously shattered, treated as an outcast at his funeral, which she was forbidden to attend, it's almost as if she led a substitute life. It all feels strangely unreal. Another interview with Edward Bacon, Kahn's architectural nemesis, who was in charge of the rebuilding of his native Philadelpia in the fifties and sixties, almost suffers a stroke on the spot, when he is reminded of Kahn's unsavoury ideas about architecture. His son, Nathaniel, listens uncomfortably when a very senior Bacon literally screams with anger whenever Kahn's name comes up. The final scene is reserved for Kahn's grandest creation, the Capitol in Dhaka, Bangladesh. It took 23 years to complete, a vast and extraordinary building, of which the Bangladeshi are extremely proud. It's one of the very few national symbols with stature in this impoverished nation. Some of the interviews with the locals brought tears in my eyes, especially when they find out they are talking to - God forbid - the architect's own son!<br /><br />The film is as much a personal journey as it is an account of Kahn's grand architectural legacy and is above all about the fruition of the film itself and film-making in general. Perhaps Louis I. Kahn faltered as a father, but these shortcomings in his personal life make for an all the more interesting portrait in this extraordinary film.<br /><br />Camera Obscura --- 9/10