Kramer Vs. Kramer is een bijna hartverwarmend drama over de schokkende, drastische aanvullingen op de twee hoofdpersonen van een mislukt huwelijk. Meryl Streep, in de greep van haar kenmerkende moederlijke gevoeligheid, speelt een ongelukkige thuisblijfmoeder die zich tot zo'n rol beperkt voelt en na de eerste vijf minuten van de film haar onoplettende echtgenoot, in een fantastische vertolking van Dustin Hoffman, achterlaat om een andere rol voor zichzelf te zoeken. Hoffman is met stomheid geslagen, heeft geen flauw idee wat hij met zichzelf aan moet, heeft zoveel als vanzelfsprekend aangenomen dat hij niet eens weet hoe hij zijn zoon's ochtends op school moet krijgen.<br />Hoffman omschrijft deze echtgenoot naadloos als een sappige lading tegenslagen. Hij is rusteloos, meedogenloos en ongeduldig, maar ook al zou de positieve kant van die drie adjectieven precies het tegenovergestelde moeten behelzen, hij is voortdurend gefixeerd op datgene waar hij zijn aandacht op richt. Hij heeft zich geconcentreerd op zijn carrière in de reclame, en als hij zijn zoon Billy helemaal in zijn eentje moet opvoeden, slaat de chaos onmiddellijk toe. Hij is degene die driftbuien krijgt en halverwege een activiteit kwaad wegloopt. Na een tijdje, als hij bevriend raakt met zijn buurman en de voormalige vriendin van Joanna, gespeeld door de sexy Jane Alexander, komt Hoffman voldoende tot bedaren om te begrijpen waarom zijn vrouw is weggegaan. Intussen richt zijn grenzeloze energie zich op het opvoeden van Billy en raakt hij zijn baan kwijt. De strijd om de voogdij over de titel is een briljante, grauwe omstandigheid. Ook al is het einde een beetje ongemotiveerd, bestemd voor het publiek, de laatste regel en de laatste opname hebben nog steeds die geestige manier van schrijven die na de magische jaren zeventig leek te vervagen.
Kramer Vs. Kramer is a near-heartening drama about shocking, drastic augmentations of the two subjects of a failed married couple. Meryl Streep, in the throes of her trademark maternal sensitivity, plays an unhappy stay-at-home mother who feels confined to such a role and within the first five minutes of the film leaves her inattentive husband, in a fantastic performance by Dustin Hoffman, to find another role for herself. Hoffman is dumbstruck, having absolutely no idea what to do with himself, having taken so much for granted that he doesn't know the first thing about getting his son to school in the morning.<br /><br />Hoffman seamlessly characterizes this husband as such a juicy load of setbacks. He is restless, relentless and impatient, but even though the positive side to those three adjectives should include just the opposite, he is unremittingly fixated on whatever he turns his head to. He's been focused on his career in advertising, and when he is left to raise his son Billy all by himself, chaos ushers in immediately. He's the one throwing temper tantrums and quitting angrily halfway through an activity. After awhile, as he befriends his neighbor and Joanna's former friend, played by sexy Jane Alexander, Hoffman cools his jets enough to understand why his wife left. In the meantime, his boundless energy redirects towards raising Billy and he loses his job.<br /><br />The custody battle of the title is a brilliantly grey circumstance. Even if the ending is a little unmotivated, subjectified for the audience, the last line and the last shot still have that witty screen writing touch that seemed to diminish after the magical 1970s.