Lord David Cecil schreef een interessant boek in de jaren dertig van de twintigste eeuw over vroeg-victoriaanse historici, waarin hij de werken van Dickens, Thackeray, Eliot, Trollope, mevrouw Gaskell, Charlotte Bronte en Emily Bronte onder de loep nam. Hij koos deze schrijvers als de populaire favorieten van de eerste helft van de victoriaanse periode, en hij legde hun sterke en zwakke punten (zoals hij ze zag) aan het lezerspubliek uit. Sommige van zijn opmerkingen zijn tot op de dag van vandaag heel relevant, maar zoals alle kritiek geven ze ook een idee van de geest van de tijd van het leven van de criticus.<br />Cecil had een hoge dunk van George Eliot (Mary Ann Cross), die ongeveer zeven of acht boeken schreef (onder andere schetsen en poëzie). Maar de meeste moderne lezers kennen haar kortste boek, SILAS MARNER, dat nog steeds in een of ander schoolboek staat. De andere boeken, FELIX HOLT DE RADICALE, DANIEL DERONDA, MIDDLEMARCH, DE MILL ON THE FLOSS, ADAM BEDE, ROMOLA, SCENES OF CLERICAL LIFE, zijn nog steeds in druk (Pinguïn heeft bijvoorbeeld de meeste in druk), maar zijn voor het grootste deel ongelezen. Het meest interessante boek van vandaag is haar laatste roman, DERONDA, waarin ze het heeft over de Joden in de Engelse samenleving en een beginnend, pre-Hertzl-achtig soort zionisme. ROMOLA is haar enige poging tot een historische roman (over Savanarola's experiment van een religieus zuivere republiek in Florence in de jaren 1490). Haar fraaiste roman is _MIDDLEMARCH_, dat gaat over de Engelse maatschappij in de provincies in 1832, het jaar van de grote hervormingswet van Lord Grey. Ik moest _MIDDLEMARCH_ op de universiteit lezen voor een literatuurcursus. Het is zeker een bedachtzaam boek (Virginia Woolf noemde het het meest volwassen boek in de Engelse taal). Maar het lijdt (net als alle andere romans van Eliot) aan één gebrek: ze kan geen leefbaar, opwindend proza schrijven. Gaskell lijkt het beste om te gaan met vrouwelijke personages, die allemaal (en Emily Bronte in haar enige roman) de belangstelling van de lezer hebben. Het lezen van de meeste van Eliots romans is net zoiets als proberen met een tandenstoker zinnen uit blokken marmer te beitelen!<br />Tot nu toe heb ik ongeveer vijftig bladzijden van MILL OF THE FLOSS gelezen. Het valt me op dat een van de andere recensenten het boek ook nooit heeft uitgelezen. Maar ik heb een samenvatting gelezen van waar het over gaat. De Tullivers (Maggie en haar broer Tom) zijn de centrale figuren <0xE2><0x80><0x93> in de titel is de molen van hen. Aan het begin van het verhaal wordt Maggie verliefd op de zoon van een buurman wiens vader juridische problemen heeft met meneer Tulliver senior. Tom heeft geen hoge dunk van deze relatie, en de tragedie van het verhaal gaat over de breuk tussen de broers en zussen, die aan het eind culmineert in hun verscheiden (Maggie rent terug naar de fabriek om Tom te redden tijdens een zware overstroming, en ze sterven samen). Het moet een succes zijn geweest bij Victoriaanse lezers, maar het is erg somber en deprimerend voor moderne lezers. Het einde van de film is enigszins veranderd <0xE2><0x80><0x93> Maggie (Geraldine Fitzgerald) sterft aan het eind met haar minnaar, en Tom (James Mason) noteert hun dood aan het eind in zijn logboek. Het verhaal is volledig herschreven, met uitzondering van een dubbele dood in de vloedgolf aan het eind. Dat maakt de zaak er niet echt beter op. Hoewel Fitzgerald en Mason het vrij goed doen in hun rollen, kunnen ze de film niet echt optrekken aan hun werk alleen. Het eindresultaat is een vrij onbeduidende film, die gelukkig de carrière van de hoofdrolspeelster niet heeft geschaad. Het enige wat verder nog opvalt, is dat het vriendje werd gespeeld door Frank Lawton, die twee jaar eerder David Copperfield had gespeeld als een volwassene tegenover W.C. Fields, Lionel Barrymore en Maureen O'Sullivan. Maar ja, Lawton had nooit echt een grote filmcarrière gehad <0xE2><0x80><0x93> hij was toevallig altijd in de buurt van films, sommige goed, andere middelmatig.
Lord David Cecil wrote an interesting book in the 1930s EARLY VICTORIAN NOVELISTS, where he looked at the works of Dickens, Thackeray, Eliot, Trollope, Mrs. Gaskell, Charlotte Bronte, and Emily Bronte. He selected these writers as the popular favorites of the first half of the Victorian period, and he explained their strengths and weaknesses (as he saw them) to the reading public. Some of his comments are quite relevant to this day, but like all criticism it gives an idea of the spirit of the times of the critic's life as well.<br /><br />Cecil thought highly of George Eliot (Mary Ann Cross), who wrote about seven or eight books (including sketches and poetry). But for most modern readers, they are usually acquainted with her shortest book, SILAS MARNER, which is still read in some high school curriculum. The other books, FELIX HOLT THE RADICAL, DANIEL DERONDA, MIDDLEMARCH, THE MILL ON THE FLOSS, ADAM BEDE, ROMOLA, SCENES OF CLERICAL LIFE, are still in print (Penguin, for example, has most of them in print), but are mostly unread. The one of most interest today is her last novel, DERONDA, where she discusses the Jews in English society, and an incipient, pre-Hertzl type of Zionism. ROMOLA is her sole attempt at a historic novel (about Savanarola's experiment of a religiously pure republic in Florence in the 1490s). Her meatiest novel is MIDDLEMARCH, which is concerned with English society in the provinces in 1832, the year of the great Reform Bill of Lord Grey. I had to read MIDDLEMARCH in college for a literature course. It certainly is a thoughtful book (Virginia Woolf called it the most grown-up book in the English language). But it suffers (like all of Eliot's novels) from one defect - she cannot write livable, exciting prose. While Dickens is overly exuberant at times, and Thackeray can become pompous and prolix, and Trollope can become (as Lord Cecil says) very ordinary in his discussion, and Charlotte Bronte can fail to explain certain relationships well, and Mrs. Gaskell seems best dealing with female characters, all of them (and Emily Bronte in her single novel) hold the reader's interest. Reading most of Eliot's novels is like trying to chisel sentences out of blocks of marble with a toothpick!<br /><br />To date I have read about fifty pages of MILL OF THE FLOSS. I notice that one of the other reviewers never finished the novel too. But I have read a synopsis of what it is about. The Tullivers (Maggie and her brother Tom) are the central figures - they own the mill in the title. Although close at the start of the story, Maggie falls in love with the son of a neighbor whose father is involved in legal difficulties with Mr. Tulliver Sr. Tom takes a dim view of this relationship, and the tragedy of the story is regarding the split between the siblings, culminating in their demise at the conclusion (Maggie runs back to the mill to rescue Tom during a heavy flood, and they die together). It must have been a success with Victorian readers, but it is very gloomy and depressing to modern audiences.<br /><br />The movie changed the ending a little - Maggie (Geraldine Fitzgerald) does die at the end with her lover, and Tom (James Mason) notes their deaths at the conclusion in his record book. The story is totally rewritten, except for a double death in the flood at the conclusion. It doesn't really help matters. Although Fitzgerald and Mason do pretty well with their parts, they can't really pull the film up by their work alone. The end result is a fairly minor film, that fortunately did not hurt the lead's careers. The only other thing to note is that the boyfriend was played by Frank Lawton, who two years earlier played David Copperfield as a grown up opposite W.C.Fields, Lionel Barrymore, and Maureen O'Sullivan. But then, Lawton never really had a major film career - he just happened to always be around in pictures, some good, some mediocre.