Deze Tweede Wereldoorlog-film, die zich in Borneo afspeelt, doet zo zijn best om op zoveel verschillende niveaus te werken dat het jammer is dat het op alle niveaus mislukt.<br />Nick Nolte is een ontsnapte Amerikaan die getuige is van de executies van zijn kameraden door de Japanners. Hij dwaalt diep de jungle van Borneo in, verdwaald. Nigel Havers vindt Nolte's geadopteerde stam. Nolte, die er nu uitziet als Robert Plant, is de nieuwe koning van zijn stam geworden. Hij heeft in een bloedig gevecht een dappere krijger verslagen en had een veelzeggende tatoeage op zijn borst (een draak). Voordat je naar buiten gaat om een pijnlijke tatoeage en een enkele reis naar Borneo te kopen, gaat het niet goed in Nolteland. Hij leert de inboorlingen hoe ze met machinegeweren moeten omgaan en er wordt veel geschoten. Naarmate de stam meer succes krijgt, stuiten ze op een nieuw eskader Japanners die anders zijn dan de anderen. Dit eskader kannibaliseert de dorpen die ze veroveren om hun sterkte op peil te houden (over sushi gesproken), en ze trekken nog sneller door de jungle dan de stam. Aangezien we de uitkomst van de oorlog kennen, weten we dat de stam uiteindelijk triomfeert, maar met zware verliezen. Daar komen de verliezers: Havers raakt gewond en wordt weer 'beschaafd'. Hij geeft de locatie van het koninkrijk door en Nolte wordt gevangengenomen. Vervolgens neemt Havers de moeite om Nolte vrij te laten, en de aftiteling rolt over het scherm.<br />De aanwijzingen van Milius zijn zeker toereikend, maar het scenario is nogal vaag in zijn motieven. Het geeft verhaalideeën, laat ze dan varen om het volgende verhaalidee te krijgen. Nolte is afschuwelijk als de soldaat die koning wordt, wanhopig proberend de geest van Marlon Brando's kolonel Kurtz te sturen. Hij praat over vrijheid, en de schoonheid van de jungle, en de rijkdom van zijn volk, en je zult geen seconde geloven wat hij zegt. Hij is vaak onbedoeld grappig, vooral zijn eerste stunt in de jungle, en de rest van de film klinkt hij als een hippie. Nigel Havers kijkt de hele film lang naar Nolte alsof hij Raquel Welch is. De vage homoseksuele onderstroom tussen de twee gaat verder dan vriendschap, niet helemaal tot seks, en ontwikkelt zich tot een onuitgesproken relatie die de inboorlingen aan het praten moet hebben gebracht.<br />Havers staat vaak in het rond en heeft een intern conflict, walgend van de koppensnellers van de stam, maar zich koesterend in de aandacht van Nolte. Zijn mede-Engelse dienstplichtigen met hun keurige kleding gaan sneller op inboorlingen af dan de landingsgroep van de Bounty op Tahiti, maar alles wat ik over Borneo heb gezien is dat het er erg vochtig is en veel groen heeft.<br />De climax van het verraad, waarbij Havers de locatie van Nolte prijsgeeft, is volkomen zonder enige reden. Er wordt met geen woord gerept over de reden waarom Havers dit doet, behalve om de film draaiende te houden. Ik was kwaad toen Havers en Nolte toevallig op hetzelfde schip terechtkwamen dat naar de Filippijnen ging, het schip toevallig aan de grond liep en Havers naar het ruim rende om de pas geschoren Nolte te bevrijden. Geen afscheidskus, maar Havers neemt afscheid van de koning en legt de titel uit.<br />Als je oorlog voerde en een vijandelijk eskader je bondgenoten opvrat, zou dat je dan niet de stuipen op het lijf jagen? Deze Japanse elite-eenheid wordt niet genoeg getoond, hoewel hun eetgewoonten zo afschuwelijk zijn dat ik meteen een gewetensbezwaarde zou worden. Hetzelfde type spookachtige vijand werd veel beter aangepakt in 'The 13th Warrior'.<br />Andere soorten interessante ideeën worden laten vallen. Hoe zit het dan met het feit dat de moderne technologie de dood van zoveel achterlijke mensen tot gevolg heeft? Waarom liet koning Nolte de Britten zonder al te veel aarzeling zijn onderdanen gebruiken? Waarom kan Hollywood geen fatsoenlijke acteur vinden om generaal Douglas MacArthur te spelen?<br />Uiteindelijk is 'Vaarwel de koning' een afknapper, niet verankerd door een sterke hoofdrol, en het probeert te veel te zijn zonder na te denken en de mogelijkheden te onderzoeken. Ik kan dit niet aanbevelen.<br />Deze film is (PG13) beoordeeld op sterk fysiek geweld, sterk wapengeweld, wat bloed, wat godslastering, wat seksuele verwijzingen en volwassen situaties.
This World War II film, set in Borneo, tries so hard to work on so many levels, it is a shame it fails on all of them.<br /><br />Nick Nolte is an escaping American who witnesses the executions of his comrades by the Japanese. He wanders deep into the jungles of Borneo, lost. Cue Nigel Havers, who finds Nolte's adopted tribe. Nolte, now looking like Robert Plant, has become his tribe's new king. He defeated a staunch warrior in a bloody battle, and had a telling tattoo on his chest (a dragon). Now before you go out and get a painful tattoo and a one-way ticket to Borneo, things are not going well in Nolteland. Havers wants the tribe's help in fighting the Japanese, who are invading the island. He teaches the natives how to use machine guns, and a whole lot o shooting begins. As the tribe becomes more successful, they run up against a new squadron of Japanese who are not like the others. This squad cannibalizes the villages they conquer in order to keep their strength up (talk about your sushi), and they move through the jungles even quicker than the tribe. Since we know the outcome of the war, we know eventually the tribe triumphs, but with heavy casualties. Here come the spoilers: Havers is injured and returned to "civilization." He gives the location of the kingdom and Nolte is captured. Havers then goes through the trouble of releasing Nolte, and the end credits roll.<br /><br />Milius' direction is certainly adequate, but the screenplay here is rather vague in its motivations. It presents story ideas, then abandons them in order to get to the next story idea. Nolte is awful as the soldier turned king, desperately trying to channel the spirit of Marlon Brando's Colonel Kurtz. He talks about freedom, and the beauty of the jungle, and the richness of his people, and you will not believe for one second the words he utters. He is often unintentionally funny, especially his initial bug out in the jungle, and he spends the rest of the film sounding like a hippie. Nigel Havers spends the movie looking at Nolte like he was Raquel Welch. The vague homosexual undercurrent between the two goes beyond friendship, not quite to sex, and settles into an unspoken relationship that must have had the natives talking.<br /><br />Havers often stands around and has an internal conflict, repulsed at the tribe's headhunting, but basking in Nolte's attention. His fellow straight laced British servicemen go native faster than the Bounty landing party in Tahiti, but all I saw concerning Borneo is that it is very humid and has lots of green.<br /><br />The climactic betrayal, where Havers gives away Nolte's location, is completely devoid of any reason. There is not one thought given as to why Havers does this, except to keep the film going. I was angry, when by chance, Havers and Nolte end up on the same ship going to the Philippines, the ship happens to run aground, and Havers runs to the hold to free the freshly shorn Nolte. No goodbye kiss, but Havers says farewell to the king, explaining the title.<br /><br />If you were fighting a war, and an enemy squadron was eating your allies, would that not freak you out? This elite Japanese squad is not shown enough, although their eating habits are so horrific I would become a conscientious objector right away. The same type of ghostly enemy was handled much better in "The 13th Warrior."<br /><br />Other types of interesting ideas are dropped. What about the fact that then modern technology brings about the deaths of so many backward people? Why did King Nolte let the Brits use his subjects without too much hesitation? Why can't Hollywood find a decent actor to play General Douglas MacArthur?<br /><br />In the end, "Farewell to the King" is a letdown, not anchored by a strong lead, and trying to be too many things without thinking and exploring its options. I cannot recommend this one.<br /><br />This film is rated (PG13) for strong physical violence, strong gun violence, some gore, some profanity, some sexual references, and adult situations.