Voor mij is een film met tien sterren er een die nooit uit mijn geheugen verdwijnt, en die toch keer op keer met hetzelfde plezier bekeken kan worden als de eerste keer. Dit zou een technisch gebrekkige film kunnen zijn; het plezier heeft niets te maken met poeha (mijn persoonlijke toptien is op zijn zachtst gezegd eigenaardig). John Carpenters 'The Thing' is een van de weinige films die aan dit criterium voldoet.<br />Ik ben al een science-fictionfan sinds ik als kind in de jaren zestig was, en ik heb het korte verhaal van John W. Campbell gelezen waarop de film is gebaseerd ('Who Goes There' ) voordat ik de originele zwart-witfilm van Howard Hawks zag (zoals bij veel mensen het geval is, was dat stiekem op tv kijken, terwijl ik in bed had moeten liggen!). Die film, zoals bij zoveel die je als kind onder dergelijke omstandigheden ziet, leek bijna volmaakt: de spanning, de onverklaarbare aard van het buitenaardse wezen, de fotografie; het leek allemaal gewoon te werken. Ik heb hem in de jaren daarna vele malen gezien (en dat doe ik nog steeds, als hij op tv wordt vertoond). Daarom heb ik de Carpenter-versie jarenlang gemeden <0xE2><0x80><0x93> remakes van je favoriete film zien is, dacht ik, altijd een vergissing. Toen ik er uiteindelijk in 1988/9 weer naar keek, weer op tv omdat er niets anders te zien was, besefte ik dat ik 'altijd een vergissing' moest veranderen in 'over het algemeen een vergissing'! Carpenter had iets anders geproduceerd dan de oorspronkelijke film, dichter bij het oorspronkelijke verhaal, en het was echt geweldig. Vanaf de openingsscène van de helikopter en het hese geluid, via de diepgevoelde, verontrustende scène in het hondenhok tot aan dat einde (sorry, geen spoilers hier!), was ik verkocht. De soundtrack leeft met me mee <0xE2><0x80><0x93> het enige wat ik hoef te horen is een duidelijke overeenkomst met dat drumritme van de bas over de snaren, en ik zit weer in de laatste scène...<br />Totdat ik 'The Thing' zag. Ik had Carpenter ingeschat als de zoveelste bloeddorstige aap, alleen gebaseerd op commentaren en recensies in de grote kranten. Sinds ik 'Het Ding' heb gezien, heb ik, geloof ik, de meeste van zijn films gezien <0xE2><0x80><0x93> ik ben er niet helemaal uit geweest, maar als er een bij is, is het zien van zijn naam als regisseur genoeg om te besluiten hem te gaan zien. Hij is bedachtzaam en weet hoe hij een film zo moet opbouwen dat hij een punt bereikt waarop iets in de herinnering blijft hangen.<br />Als je 'Het Ding' niet hebt gezien en je houdt van sciencefiction, doe jezelf dan een plezier <0xE2><0x80><0x93> ga in een donkere kamer zitten, wikkel je warm in en bereid je voor op een geheugenversterking!
For me, a ten-star film is one that never dies in my memory, and yet can be watched over and over again with the same pleasure as the first time. This could be a technically flawed movie; the pleasure has nothing to do with spit-and-polish (my personal top-ten is idiosyncratic, to say the least!). John Carpenter's "The Thing" is one of very few films to fit this criterion.<br /><br />I've been a science fiction fan since I was a child in the Sixties, and I read the John W Campbell short story on which the film is based ("Who Goes There") before I saw the original, black-and-white Howard Hawks film (as with a lot of people, that viewing was illicit, on the TV, when I should have been in bed!). That movie, as with so many that you see as a child in such circumstances, seemed near perfection: the suspense, the inexplicable nature of the alien, the photography; it all just seemed to work. I watched it many times in the years after (and still do, when it is shown on TV). Because of this, I avoided the Carpenter version for years - seeing remakes of one's favourite film is, I thought, always a mistake. When I did eventually watch it sometime in 1988/9, again on TV because there was nothing else on, I realised that I need to change "always a mistake" to "usually a mistake"! Carpenter had produced something different from the original film, closer to the original story, and truly wonderful. From the opening scene of the helicopter and husky, through the viscerally disturbing scene in the dog-pound, to that ending (sorry, no spoilers here!), I was hooked. The sound track alone lives with me - all I have to hear is a close similarity to that bass-over-snare drum beat, and I'm *in* the final scene again ...<br /><br />Until seeing "The Thing", I had Carpenter down as just another gore-monkey, based only on comments and reviews in mainstream press. Since seeing "The Thing", I think I have seen most of his movies - I haven't gone out of my to do so, but if one comes up, just seeing his name as director is enough to make up my mind to watch it. He is thoughtful, and knows how to build a film up so that it reaches a point at which something will stick in the memory.<br /><br />If you haven't seen "The Thing", and you enjoy science fiction, do yourself a favour - sit down in a dark room, wrap up warm, and prepare to have your memory enhanced!