Als dit het idee van de auteur en de regisseur is van een stukje leven, dan zijn het klinisch manisch-depressieve films. Op zijn best een trieste, humeurige film, met alomtegenwoordig doelloze en ongelukkige personages die negatief reageren op de rampzalige gevolgen van hun daden. Deze film wordt gepresenteerd als een komedie. Wat was er zo grappig aan het verliezen van je huis aan een zogenaamd opzettelijke brandstichting of de gedwongen verkrachting van een van de hoofdpersonen? Is dit kunst die het leven imiteert? Waarom was zijn personage zo paranoïde, waarom deed hij het met een groep mensen die rechtstreeks uit Woodstock kwamen? Komt er dan nooit een eind aan onsamenhangende relaties, een plot zonder script, en scènes zonder samenhang of logische chronologie?
If this is the author's and director's idea of a slice of life, they are clinically manic depressives. A sad, moody film at best, with ubiquitously aimless and unhappy characters who negatively interact with disastrous results. This film is billed as a comedy. What was so funny about losing your home to an allegedly premeditated arson or the drug induced, forcible rape of one of the main characters. Is this art imitating life? Jack Black was mildly amusing as the mountain man, weed farmer. However, even this segment of the film was rife with pathos. What was the point of living in the middle of nowhere with an entourage. If Black's character was so paranoid, why was he doing acid with a group of people right out of Woodstock? Is there no end to disconnected relationships, a plot less script, and scene transitions lacking any cohesiveness or logical chronology.