De vijfde samenwerking tussen Marlene Dietrich en regisseur Josef von Sternberg, BLONDE VENUS, is een film die er geweldig uitziet terwijl hij wordt afgespeeld, maar die de kijker niet weet te boeien. De ploeterende verhaallijn van Dietrich die verscheurd wordt tussen twee mannen, een reusachtige cabaretster wordt en vecht voor de voogdij over haar kind, is een warboel en voelt vaak aan als stukjes van drie halfbakken films. Dietrich is zo onverstandig om voor een groot deel van de film een nogal passieve, reactieve rol te spelen en haar personage blijft afstandelijk ten opzichte van de kijkers, terwijl Herbert Marshal niet overtuigend is als haar slechtgehumeurde echtgenoot en Cary Grant weinig meer voorstelt dan een beminnelijke aanbidder die de film in en uit vliegt. Het nummer van Hot Voodoo is het hoogtepunt) die indrukwekkend surrealistisch zijn voor dit tijdperk in Hollywood, hoewel het in zo'n saaie, onsamenhangende film tevergeefs blijkt te zijn.
The fifth collaboration between Marlene Dietrich and director Josef von Sternberg, BLONDE VENUS is a film that looks great while it's playing but fails to engages the viewer. The plodding storyline of Dietrich being torn between two men, becoming a mammoth cabaret star, and fighting for the custody of her child is jumbled and often feels like bits of three separate films half-baked together. Dietrich is unwisely cast in a rather passive, reactive role for much of the film and her character remains aloof from viewers, while Herbert Marshal is unconvincing as her ill-tempered husband, and Cary Grant is largely wasted as a suave suitor who dashes in and out of the picture. The film does contain some intriguing set pieces (the "Hot Voodoo" number is the high point) that are impressively surrealistic for this era in Hollywood, although it proves to no avail in such a dull, incoherent film.