Hoewel het beslist een plezierige manier is om een paar uur door te brengen en het altijd de moeite waard is om op je horloge te kijken, komt deze film nooit helemaal overeen met het doel dat hij zou moeten hebben, om twee redenen. Ten eerste, na de eerste drie kwartier of zo, concentreert hij zich sterk op Helen en Johnny, die veel minder interessante personages zijn dan de meeste anderen <0xE2><0x80><0x93> Janet, Jennifer, George en Miss Schateiland zijn allemaal veel aanlokkelijker. Hoewel dit in het begin wel werkt, aangezien we in het leven niet altijd alles van de anderen weten, en omdat er wordt gezegd dat Helen misschien een beetje met zichzelf bezig is, wordt het al snel minder en willen we meer van de andere personages zien. In de tweede plaats lijkt de film in de tweede helft zijn betekenis te verliezen. De brief zelf heeft veel minder betekenis dan in de eerste helft, en hoewel dit in sommige opzichten goed werkt, lijkt het vreemd om zoveel van het potentieel dat in de eerste helft wordt getoond achter te laten.<br />Over het geheel genomen is deze film lief en goedmoedig, met een paar echt hilarische momenten <0xE2><0x80><0x93> zoals Janet die een gretig publiek uitlegt wat smaakmakers zijn. De lome maar stille, wanhopige sfeer die Helen voelt is zwaar, en het gevoel dat ze in een klein kustplaatsje woont is nauwkeurig geportretteerd, maar de film is niet zo intelligent als hij probeert te zijn. Het is niet alleen een luchtige romantische komedie, maar ook geen knap portret van het leven. Maar het is nog steeds goed en als je de kans krijgt, is het zeker de moeite waard om te zien.
Although it's definitely an enjoyable way to spend a couple of hours and it's always worth a watch, this film never quite meets the targets that it should for two reasons. Firstly, after the first forty-five minutes or so it focuses heavily on Helen and Johnny, who are far less interesting characters than most of the others - Janet, Jennifer, George and Miss Scattergoods are all much more enticing. Although at first this works, since in life we don't always know everything about everyone else, and because the point is being made that perhaps Helen is slightly self-involved, it quickly wears thin and we want to see more of the other characters.<br /><br />Secondly, the film seems to lose its way in terms of plot in the second half. The letter itself holds far less significance than it does in the first half and, again, although this works well in some ways, it seems odd to leave so much of the potential displayed in the first half behind.<br /><br />Overall, this film is sweet and good-natured, with some genuinely hilarious moments - for example, Janet explaining condiments to an avid audience. The lazy but quietly desperate atmosphere that Helen feels is heavy and the sense of living in a small seaside town is accurately portrayed, but the film isn't quite as intelligent as it's trying to be. It just misses being both a light romantic comedy and being a clever portrait of life. However, it's still good and if you get the chance, it's definitely worth seeing.