Ik moet dit commentaar voorafgaan met een soort bekentenis: ik denk dat ik gewoon een zwak heb voor de originele tv-serie uit de jaren zestig en zeventig. Ik denk dat de filmmakers hier het vanaf het begin hebben verknald wat casting betreft: in een zogenaamde remake zou het publiek op zoek gaan naar de weerspiegeling van de hippe, atletische Linc (Clarence Williams III), of de coole, stoere Michael Cole, enzovoort. In plaats daarvan krijgen we Giovanni Ribisi als een arme, blanke, rijke jongen die er gewoon zielig uitziet, zoals in al zijn rollen (op het kantoor waar ik vroeger werkte, heb ik me een keer vermaakt door een nepfilmposter te maken en verschillende acteurs te casten als leden van het kantoorpersoneel; raad eens wie ik heb gecast als de sullige zoon van de president-directeur van het bedrijf?). De Denen doen het goed als de nieuwe Julie, maar geen van de personages heeft veel te doen, omdat het verhaal daar zo'n beetje blijft liggen, vastgelopen in de conventionele verhaallijn. Het is dus ook heel gemakkelijk te vergeten. Waar had ik het over?
I must preface this comment with a sort of admission: I suppose I just have a soft spot for the original 60s-70s TV series. I think the filmmakers here blew it from the get-go as far as casting: in a supposed remake, audiences would look for reflections of the hip, athletic Linc (Clarence Williams III), or the cool, with-it Michael Cole, and so forth. Instead, we get Giovanni Ribisi as a poor-little-white rich boy who comes off as just pathetic, like he is in all his roles (in the office I used to work in, I amused myself once by creating a fake movie poster, casting various actors as members of the office staff; guess who I cast as the dorky son of the company President?). Danes does OK as the new Julie, but none of the characters have much to do, as the story just sort of sits there, mired in conventionality. So it's quite forgettable, besides. What was I talking about?