Ik concentreerde me niet echt op de grotere Genocidale aspecten van het verhaal (hoewel de afgrijselijke beelden in het begin heel krachtig zijn). Ik was echt onder de indruk van het menselijke verhaal van het meisje en haar familie. Stel je voor dat je je leven leidt zonder te weten of er een tijdbom in je zit te tikken. Ik vond het echt hartverscheurend om te zien hoe Yasuko werd afgewezen als 'bezoedeld' door de bom. Het beeld dat me het meest bijblijft is dat Yasuko voor de spiegel haar haar staat te kammen en stil toekijkt hoe het in plukken naar buiten komt.
I didn't really concentrate on the larger Genocidal aspects of the story (although the horrific images at the beginning are very powerful). I was really taken with the human story of the girl and her family. Imagine living your life not knowing if you have a time bomb ticking away inside you. I was really wrenching to see Yasuko being rejected as "tainted" by the bomb. The image that stays with me most is when Yasuko stands before the mirror combing her hair, silently watching it come out in clumps.