Het is misschien moeilijk uit te leggen, maar deze film is een meesterwerk. Misschien omdat ik me nooit had kunnen voorstellen dat een verhaal als dit, of een film met zo weinig woorden, al die poëzie zou uitdrukken. De ware poëzie en aristocratie van de menselijke hartstochten en obsessies. Bogard is verbazingwekkend en onnodig om te zeggen dat Venetië wordt gebruikt als een volmaakt decor: donker, deprimerend en somber, net als Bogards ziel. En klassieke muziek is meer een eenvoudige achtergrondmuziek die de menselijke gevoelens begeleidt. Naar mijn mening een klassiek meesterwerk van de europese filmkunst.
It may be hard to explain how, but this film is a masterpiece. Perhaps, because i never imagined that a plot like this or a film with so few words would convey all this poetry. The true poetry and aristocracy of human passions and obsession. Bogard is amazing and needless to say that Venice is utilised as a perfect scenery: dark, sinking and dreary just like Bogard's soul. And classical music is more that a simple background escort to human feelings. In my opinion, a classic masterpiece of european film-making.