Je beoordeelt James Bond-films niet, je evalueert ze, je geeft ze een cijfer aan de hand van hoe goed ze aan de verwachtingen voldoen. Er zijn bepaalde dingen die je kunt verwachten, zelfs als je een Bond-film eist, en elke individuele inspanning levert iets op of niet. Dus hier zijn tien elementen die een Bond-film tot een Bond-film maken. En hoewel NOOIT NOOIT NIET MEER ZEGGEN maakt technisch gezien geen deel uit van de officiële Bondfilmografie, maakt alleen al het feit dat Sean Connery als 007 terugkeert het meer dan alleen maar een erelid van de serie. Hoe het op een schaal van 1 tot 10 scoort.<br />Titel: Zeg nooit nooit weer: De slimme titel heeft geen duidelijke link met de eigenlijke plot, maar is in plaats daarvan een geinige verwijzing naar Sean Connery's gelofte om nooit meer OO7 te spelen nadat hij al eens eerder was teruggelokt voor DIAMONDS IS VOOR EEUWIGheid. Hoe dan ook, het is een pakkende titel. 8 punten.<br />Pre-Credit Teaser: Misschien om eventuele overeenkomsten met de officiële EON-serie van Bondfilms te vermijden: er is geen Teaser; de openingsscènes worden alleen achter de aftiteling getoond. En zelfs dat is teleurstellend: alweer een nep-'O nee, Bond is dood'. 4 punten.<br />Opening Credits: Behalve een scherm vol piepkleine 007' Ze hebben niet eens de moeite genomen om de aftiteling op te fleuren met plaatjes of splitscreens of interessante camerastandpunten. 1 punt.<br /><0x3E><0x3E> Theme Song: Zoals geschreven door Michel LeGrand en gezongen door Lani Hall zou 'Never Say Never Again' een heel aangenaam onderdeel zijn van een bijzonder lange liftrit. Als Bondthema is het alleen maar oké. 6 punten.<br /><0x3E><0x3E> 'Bond, James Bond': Aangezien in deze film te zien is hoe Connery na tien jaar afwezigheid weer wordt binnengehaald als Bond, begint het verhaal met 007 die zich afvraagt of Bond/Connery nog wel geschikt is voor de rol. Gelukkig bewijst Connery dat hij meer dan klaar is voor Bondage. Hoewel hij een beetje grijzer is, wat meer omvang heeft en een wat opvallender toupet draagt, lijkt het hem geen enkele moeite te kosten om weer in actie te komen. Al met al is het een van Connery's beste en meest ontspannen draaiingen als personage. 9 punten.<br />Bond Babes: Zelfs in de beste Bondfilms krijgen de vrouwelijke personages niet veel dimensie; ze bestaan voornamelijk als noodzakelijke rekwisieten voor Bond. Toekomstig Oscar-winnares Kim Basinger krijgt veel speelruimte bij het creëren van haar personage van Domino Petachi en de film profiteert daarvan. Ze doet het goed <0xE2><0x80><0x93> en ze is ook niet slecht om naar te kijken. <br />Bond Villain: De berichten over zijn dood zijn duidelijk overdreven. Blofeld is terug <0xE2><0x80><0x93> voorlopig althans <0xE2><0x80><0x93> om te laten zien dat hij meer levens heeft dan zijn geliefde poesje. Max von Sydow, die ooit Jezus speelde en een stereotiepe schurk werd, heeft niet veel te doen in de rol, maar is niettemin een zijdezachte persoonlijkheid. Hij wordt echter overschaduwd door een prachtige voorstelling van Klaus Maria Brandauer als Maximiliaan Largo. Na een reeks banale Bond-schurken is het zo verfrissend voor Brandauer om een voorstelling te geven die zowel subtiel als kleurrijk kwaadaardig is. Grappig zonder kitscherig te zijn, meedogenloos zonder cartoonachtig te zijn; zijn Largo staat op de eerste plaats met Auric Goldfinger als een van Bonds beste schurken. 10 punten.<br />Bond Baddies: Fatima Blush! Wat kan ik zeggen? Met de brutale stijl van een bijzonder flamboyante travestiet speelt Barbara Carrera haar rol met verve. Ze toont een mengeling van zelfvoldaan kwaad en meer dan een piezeltje pure psychotische krankzinnigheid. Bond heeft diverse femmes fatales ontmoet, van wie de meesten zo gemakkelijk af te helpen waren dat ze meer als amusant snoepje dan als personage bestonden. Maar slechts weinigen durfden zo'n uitbarsting van dramatische of vastberadenheid tentoon te spreiden. Zelfs haar vroegtijdige dood is spectaculair, zelfs naar Bondiaanse maatstaven. 10 punten. Als een soort remake van THUNDERBALL lijkt de film een beetje uit de tijd: er worden kernraketten gestolen en het onroerend goed zal in het rond vliegen als alle landen van de wereld geen miljarden dollars losgeld betalen. Maar producent Kevin McClory had in elk geval het geluk dat hij gedwongen werd een van de zwakste Bond-avonturen te herschrijven. Hiermee vergeleken is THUNDERBALL een fluitje van een cent. En ondanks de afwezigheid van veel Bond-kenmerken slaagt de film op eigen kracht. 9 punten.<br />Productiewaarden: de film begint met een ongemakkelijke stijl, als een tv-film die meer wil zijn dan hij kan. Maar naarmate het verhaal vordert, krijgt de film meer vaart en een doelgerichtheid, waardoor het een superieur avontuur wordt. 8 punten.<br />Bonuspunten: er zijn een paar vreemde veranderingen die deze Bondfilm onderscheiden van de officiële serie. Miss Moneypenny wordt nauwelijks erkend; zoals gespeeld door Edward Fox is 'M' een chagrijnige oude mopperpot zonder respect voor de 'Double Os', een voorbode van hoe Judi Dench later de rol zou spelen; en 'Q' heeft plotseling een cockney-accent en is een en al maatje-maatje met Bond. En er is een merkwaardig gevoel van nostalgie door de hele film heen, zoals wanneer Bond zijn Astin-Martin vervangt door een vintage Packard en een tango-dansnummer dat slim in het verhaal wordt opgenomen. En een grote reddingsactie tegen het eind is te paard, een eerbetoon aan THE RAIDERS OF THE LOST ARK, wat op zich al een eerbetoon aan de Bondfilms was. 5 punten.<br />Summary: NOOIT NOOIT WEER ZEG IK is een gemengde film. Op de echt belangrijke punten is de film meer dan op zijn plaats dankzij de held Connery, de schurk Brandauer, de moordenaar Carrera en de in nood verkerende jonkvrouwe Basinger. Maar de duivel zit in de details; hoe ogenschijnlijk onbelangrijk de openingstitels, de herkenningsmelodie en dergelijke ook lijken, de film mist ze vanwege hun afwezigheid. Het komt allemaal over als een imitatie van een Bondfilm; een heel goed substituut, maar niettemin een substituut.<br />Bond-o-meter: 78 punten van de 100.
You don't review James Bond movies, you evaluate them, rate them according to how well they meet expectations. There are certain things one has come to expect, even demand of a Bond film and each individual effort either delivers or it doesn't. So, here are ten elements that make a Bond film a Bond film. And even though NEVER SAY NEVER AGAIN is not technically part of the official Bond filmography, the mere presence of Sean Connery returning as 007 makes it something more than merely an honorary member of the series. Anyway, here's how it rates on a scale of 1 to 10: <br /><br />Title: NEVER SAY NEVER AGAIN: The clever title has no apparent link to the actual storyline, but is instead an in-joke reference to Sean Connery's vow to never play OO7 again after having been lured back once before for DIAMONDS ARE FOREVER. Whatever the case, it is a catchy title. 8 points.<br /><br />Pre-Credit Teaser: Perhaps trying to avoid any obvious parallels to the official EON series of Bond films, there is no Teaser; the opening scenes are just shown behind the credits. And even that is disappointing: yet another "oh-no, Bond has been killed" fakeout. 4 points.<br /><br />Opening Credits: Other than a screen full of tiny 007's, they didn't even bother trying to jazz up the credits with graphics or split screens or interesting camera angles. 1 points.<br /><br />Theme Song: As written by Michel LeGrand and sung by Lani Hall "Never Say Never Again" would make for a perfectly pleasant part of a particularly long elevator ride. As a Bond theme, it's merely okay. 6 points.<br /><br />"Bond, James Bond": Appropriately, since this film sees Connery being lured back into service as Bond after a decade's hiatus, the story begins with 007 facing the question as to whether Bond/Connery is still up to the job. Happily, Connery more than proves himself ready for Bondage again. Though he is a bit grayer, sporting a bit more girth and wearing a slightly more obvious toupee, he seems to have no trouble slipping back into action. All in all, it is one of Connery's best, and most relaxed, turns as the character. 9 points.<br /><br />Bond Babes: Even in the best of the Bond films, the female characters aren't given much dimension; they exist largely as necessary props for Bond's use. Future Oscar-winner Kim Basinger is granted a great deal of leeway in creating her character of Domino Petachi and the film benefits from this. She does a nice job -- and she's not bad to look at either. 8 points.<br /><br />Bond Villain: The reports of his death being obviously exaggerated, Blofeld is back -- at least, for the moment -- showing he has more lives than his prized pussycat. One-time Jesus portrayer-turned-stereotypical villain, Max von Sydow isn't given a lot to do in the role, but is a silky presence nonetheless. But he is overshadowed by a wonderful performance by Klaus Maria Brandauer as Maximilian Largo. After a string of banal Bond villains, it is so refreshing for Brandauer to gave a performance that is both subtle, yet colorfully evil. Funny without being campy, ruthless without seeming cartoonish; his Largo ranks right up there with Auric Goldfinger as one of Bond's best villains. 10 points.<br /><br />Bond Baddies: Fatima Blush! What can I say? As played with all the bold style of a particularly flamboyant drag queen, Barbara Carrera breezes through the film, displaying a mix of self-amused evil and more than a tad of pure psychotic insanity. Bond has crossed paths with a variety of femmes fatales, most of whom have been so easily disposed of that they existed more as amusing eye candy than as characters. But few dared to exhibit such a flare for the dramatic or such fierce determination. Even her untimely demise is spectacular, even by Bondian standards. 10 points.<br /><br />Sinister Plot: As a remake of sorts of THUNDERBALL, the film does seem a bit been-there-done-that: nuclear missiles are stolen and major real estate will go kaboom if all the countries of the world don't pay a multi-kazillion dollar ransom. But at least producer Kevin McClory was lucky enough to find himself forced to remake one of the weakest Bond adventures. By comparisons, this effort blows THUNDERBALL out of the water. And despite the absence of many Bondian trademarks, the film succeeds on its own. 9 points.<br /><br />Production values: The film starts out with an uneasy style, like a TV movie trying to be more than it can. But as the story progress, the film gains momentum and a sense of purpose, making it a superior adventure. 8 points. <br /><br />Bonus Points: There are several odd changes that sets this Bond film apart from the official series. Miss Moneypenny is hardly acknowledged; as played by Edward Fox, "M" is a cranky old grouch with no respect for the "Double Os," a foreshadowing of how Judi Dench would later play the part; and "Q" suddenly has a cockney accent and is all buddy-buddy with Bond. And there is a curious sense of nostalgia throughout the film, such as replacing Bond's Astin-Martin with a vintage Packard and a tango dance number that is cleverly inserted into the story. And a big rescue near the end is on horseback, an homage to THE RAIDERS OF THE LOST ARK, which was itself a tribute to the Bond films. 5 points.<br /><br />Summary: NEVER SAY NEVER AGAIN is a mixed bag. In the really important areas, it more than holds it own thanks to hero Connery, villain Brandauer, assassin Carrera and damsel-in-distress Basinger. But the devil is in the details; as seemingly unimportant as the opening credits, theme song and such seem, the film is lacking because of their absence. It all comes off as a faux Bond film; a very good substitute, but a substitute nonetheless.<br /><br />Bond-o-meter Rating: 78 points out of 100.