Het scenario is het ergste van deze film, omdat het van de ene premisse naar de andere slingert en alle belangrijke stukjes mist die een aantal verschillende verhalen mogelijk zouden hebben gemaakt. (Deze film is verwarrend, omdat het publiek niet weet wat het verhaal is.) Ik had geen problemen met de lage productiewaarden en het acteerwerk was niet geweldig, maar dit is tv, dus het was prima. Ik vind het niet erg als sommige scènes eruitzien alsof ze in één keer zijn opgenomen. Maar zo'n niet-menselijk scenario is volkomen overbodig. Heeft een van de regisseurs het echt gelezen voordat hij het geld uittelde? Vermijd dit ten koste van alles. Vooral de proloog was zo slecht geschreven dat er een voice-over aan te pas moest komen om alle details in te vullen die waren weggelaten. De proloog was gehaast, het was niet duidelijk wat er aan de hand was. De Russische Revolutie werd teruggebracht tot: 'Er zijn wat rellen in Petersburg', en in de volgende scène worden ze gearresteerd door soldaten. Ik ken de basisgeschiedenis van de Revolutie, dus ik zou de details kunnen invullen, 'die irritante communisten'. De proloog kan maar beter worden genegeerd.<br />Dit had een zorgvuldige studie kunnen zijn van iemand die in de war is over wie ze is. Het zet deze premisse in het gekkenhuis in werking. Het had haar kunnen dwingen zich voor de rest van de film te identificeren. De film gaat ervan uit dat ze is wie ze zegt dat ze is (ook al is er nog steeds geen empirisch bewijs). Het levert een melodramatische romance op, een liefde die zo sterk is dat hij alles gelooft wat ze zegt. Oké, een sentimentele romance. Nee, want het slaat nergens op. De verliefdheid lijkt op een krankzinnige (en toevallig ook een vieze) gek die in wilde gebaren uitbarst. Ook dit werkt niet, want de film besluit in de monoloog aan het eind stom genoeg om de waarheid te vertellen. Ze zijn nooit getrouwd en zij keerde terug naar Amerika. Het liefdesverhaal stort in. Hoewel er genoeg liefdesscènes zijn, ben ik er nooit van overtuigd geraakt dat ze verliefd waren. Ik vind internetromances overtuigender, ook al zijn er maar een of twee scènes waarin wordt aangetoond dat ze zelfs maar enige tijd met elkaar hebben doorgebracht.<br />Het had een soort thriller kunnen zijn waarin de film ervan uitgaat dat ze is wie ze zegt dat ze is, en waarin ze haar identiteit probeert te bewijzen. Nee, de rechtszaak wordt eerder samengevat dan afgehandeld. De bizarre stem komt terug, opnieuw om de details van een betere film in te vullen.<br />Het grappigste wat je je kunt voorstellen, is wat er echt is gebeurd. Anna Anderson was een gek die naar Amerika ging en met een andere gek trouwde, en ze deden samen gekke dingen. Haar hele leven lang had ze aanvallen van krankzinnig gedrag. In de film ook niet. Er is een echt irritante figuur in de inrichting die uit het niets opduikt en zichzelf aankondigt als 'Eén Koekoek over de Twaalf Apen'-verklikker. Gelukkig verdwijnt ze weer, want ze heeft niets met het verhaal te maken.
The screenplay is the worst part of this film, as it lurches from one premise to the next, missing all the important bits that would have made a number of different stories possible. (This film is confusing, because the audience doesn't know what the story is.) I had no problem with the low-production values and the acting wasn't great, but this is telly, so it was fine. I don't mind if some scenes looked like they were done in one take. But having such a non-sensical screenplay is completely unnecessary. Did any executive actually read it before forking out the cash? Avoid this at all costs.<br /><br />The prologue in particular was so poorly written, it needed a voice-over to fill in all the details that had been left out. The prologue was rushed, it wasn't clear what was happening, ie. The Russian Revolution was reduced to "Some riots are happening in Petersburg", with the next scene being soldiers arresting them. I know the basic history of the Revolution, so I could fill in the details, "those pesky Communists". The prologue is best ignored.<br /><br />This could have been a thoughtful study of a person who is confused about who she is. It sets up this premise in the asylum. It could then have her struggling to identify herself for the rest of the film. No. Gone. The film assumes she is who she says she is (even though there is still no empirical evidence.) It sets up a melodramatic romance, a love so strong, it'll believe anything she says. Okay, a soppy romance. No, because it makes no sense. The love interest seems like a crazed (and incidentally, sleazy) lunatic, bursting out in wild gestures. This also doesn't work, because the film stupidly decides to tell the truth in the monologue at the end. They never got married and she returned to America. The love story collapses. Despite there being plenty of love scenes, I was never convinced of the reason that they were in love. I find rom-com romances more convincing, despite there only being one or two scenes which establish that they've even spent any time with each other.<br /><br />It could have been a thriller-type thing where the film assumes she is who she says she is, and she struggles to prove her identity. No, the court case is summed up rather than dealt with. The bizarre voice over comes back, again to fill in the details of a better film.<br /><br />The funniest thing to consider is what really happened. Anna Anderson was a loony who went to America and married another loony and they did crazy things together. Throughout her life, she had bouts of lunatic behaviour. None of this in the film either. There's a really annoying character in the asylum who crops up from nowhere and announces herself as a 'One Flew Over the Cuckoo's Next/'Twelve Monkeys'-type informant. Thankfully, she vanishes, having brought nothing to the story.