Elke keer dat ik naar dit programma kijk, wil ik het uitzetten en de makers vervloeken omdat ze mijn tijd week na week verknoeien. De monologen, of liever gezegd de monologen waar iedereen eindeloos over doordraaft, beginnen me te vervelen. De aflevering die ik gisteren heb gezien, begon bijvoorbeeld met een schijnbaar eindeloos gebazel over hoe een bepaald gerecht (ik was vergeten wat het was, pasta met gehaktballetjes misschien) er altijd in slaagt het familiediner van de Gilmores in een regelrechte oorlog te veranderen. En dat waren maar een paar seconden of zo.<br />Zo lijkt het elke keer, een heleboel regels, met absoluut geen inhoud. De scripts die ze gebruiken moeten enorm zijn.<br />Maar dan gebeurt er af en toe iets. Het gebrabbel houdt op en plotseling zijn er die heerlijke, stille, emotionele momenten. Deze week was het bijvoorbeeld Lorelai's inzinking bij de makelaar. Ik vond het gewoon het beste stukje tv dat ik in lange tijd heb gezien.<br />Bijna maakt alles de moeite waard.
Every time I watch this show I just want to turn it off and curse the makers for wasting my time week after week. The dialogs, or monologues rather, as everybody just rants on endlessly about nothing, are just becoming so tedious. For example, the episode I watched yesterday began with a seemingly unending rambling about how a particular dish (I forgot what it was, pasta with meatballs perhaps) always manages to turn the Gilmore family dinner into all-out war. And these were just the few seconds or so.<br /><br />So it seems every time, lots of lines, with absolutely zero content. The scripts they use must be enormous.<br /><br />But then every once in a while something happens. The babbling stops and suddenly there are these wonderful silent, emotional moments. For example, this week it was Lorelai's breakdown at the estate agent's. I just thought it was the best piece of TV I have seen for a long while.<br /><br />Almost makes everything worthwhile.