Het grootste deel van de film was ik de kluts kwijt, en ik ben degene die meestal de werken van raadselachtige grootheden als David Lynch (Twin Peaks: Fire Walk With Me) en Darren Aronofsky (Pi) begrijpt. Niet dat Northfork op een bepaald niveau onlogisch is, maar het past gewoon niet in een geheel coherente film. Naarmate de tijd verstrijkt, worden de thema's en bedoelingen duidelijker, maar toen ik de film voor het eerst zag, was ik echt in de war, en ik merk dat dat de belangrijkste fout van de film is... het gebrek aan richting. De plot concentreert zich op het stadje Northfork in Montana in het jaar 1955. De stad is ontruimd en zal spoedig onder water komen te staan om plaats te maken voor de aanleg van een hydro-elektrische dam. Het grootste probleem is dat niet alle inwoners bereid zijn geëvacueerd en verplaatst te worden. Er wordt een groep mannen ingehuurd om de resterende inwoners uit de stad te verdrijven voordat ze verdrinken, en voor het grootste deel slagen ze in een aantal tamelijk vreemde situaties en stadsbewoners. Tegelijkertijd vertelt de film het verhaal van Irwin, een heel zieke jongen (of is hij een gevallen engel?) wiens adoptieouders hem als gevolg van zijn ziekte teruggaven aan het Northfork-weeshuis waar ze hem hadden geadopteerd. Pater Harlan (Nick Nolte) geeft om de stervende Irwin, maar Irwin denkt (of verbeeldt hij zich dat?!) dat er een groep engelen (onder wie Daryl Hannah en Anthony Edwards) in de desolate, verlaten stad is aangekomen, op zoek naar een gevallen engel. Irwin heeft littekens op zijn rug en op zijn hoofd, en hij probeert de engelen ervan te overtuigen dat zijn littekens de plekken zijn waar de mensen zijn vleugels en zijn aureool hebben geamputeerd. O ja, en al die tijd zwerft er een merkwaardig surrealistisch wandelend dier op stelten door het landschap. Er gebeuren in de film nog een heleboel andere kleine dingen, maar geen daarvan leidt tot veel meer dan een kortstondige intrige. Je kunt de artistieke kwaliteit van de film (het is duidelijk dat de filmmakers veel om deze film gaven) en de rijke cinematografie wel waarderen, maar de film doet nog steeds te veel zijn best om anders te zijn en geeft het dan op en zeurt maar door zonder veel indruk te maken. Zoals ik al eerder schreef, wordt het veel duidelijker, lang nadat je de film hebt gezien, wat er mogelijkerwijs in de film heeft plaatsgevonden. Irwin is stervende, en Northfork ook, en om met zijn eigen verlies en dood om te gaan heeft Irwin hoogstwaarschijnlijk personages gecreëerd, uit ideeën die hij krijgt van de voorwerpen die hem in het weeshuis omringen, om hem te troosten als hij in de steek wordt gelaten en zijn leven zijn einde nadert. Maar aan de andere kant, misschien is hij echt een engel en heeft hij zijn soort gevonden en kan hij nu naar huis terugkeren. Ik moet benadrukken dat er een paar echt mooie momenten in de film zitten, hartverscheurend, levendig en vol eenzaamheid en verdriet. Helaas voelt de film als geheel onsamenhangend en op de een of andere manier incompleet.
I was fairly lost throughout most of this film, and I am the one who usually understands the works of such enigmatic cinema greats as David Lynch (Twin Peaks: Fire Walk With Me) and Darren Aronofsky (Pi). Not to say that Northfork doesn't make sense on some level, it just doesn't combine to form a wholly coherent film. As time passes from watching the film, its themes and intentions become clearer, but during my initial viewing, I was really confounded, and I find that this is the major fault of the film...its lack of direction. The plot centers on the town of Northfork, Montana in the year 1955. The town has been emptied and will soon be flooded to make way for the creation of a hydro-electric dam. The major problem is that not all of its inhabitants are willing to be evacuated and relocated. A group of men are hired to coerce the remaining residents out of the town before it will be drowned, and for the most part they succeed amidst some fairly odd situations and townspeople. Simultaneously, the film tells the story of Irwin, a very sick young boy (or is he a fallen angel?) whose adopted parents gave him back, due to his illness, to the Northfork orphanage that they adopted him from. Father Harlan (Nick Nolte) cares for the dying Irwin, but Irwin imagines (or does he?!) that a group of angels (including Daryl Hannah and Anthony Edwards) have arrived in the desolate and empty town looking for a fallen angel. Irwin has scars on his back and on his head, and he tries to convince the angels that his scars are where the humans amputated his wings and halo. Oh yeah, and during all of this there is a strangely surreal walking animal on stilts that roams throughout the backdrop of the landscape. There are a lot of other small events that happen in the film, but none of them end up amounting to much more than momentary intrigue. One can appreciate the artistic quality of the film (it's obvious that the filmmakers cared deeply about this film) and its rich cinematography, but the film still tries too hard to be different and then gives up and whimpers to an end without making much of a statement. Like I wrote earlier, it becomes clearer, long after viewing, what has possibly taken place in the film. Irwin is dying, and so is Northfork, and in coping with his own loss and death, Irwin has most likely created characters, from ideas he gets from the objects that surround him at the orphanage, to console him as he is abandoned and his life nears its end. But then again, maybe he really is an angel, and he has found his kind and can now return home. I must emphasize that there are some truly beautiful moments in the film, heartbreaking, vivid and full of loneliness and sadness. Unfortunately, the film as a whole just ends up feeling disconnected and somehow incomplete.