Ik zeg 'flik' omdat dit niet de benaming 'film' verdient, en zeker niet 'film'. Ik heb er spijt van dat ik voor de huur heb betaald, en hoewel ik nog nooit een film heb uitgekeken, zou dit het zijn geweest als ik hem in een bioscoop had gezien. Een samenleving die in de toekomst onder de grond woont (oooh, dat is origineel), een heleboel brandende vaten, onverklaard omgevingslicht dat door de ramen schijnt, een ondankbare vrouw en haar gechoqueerde zoon... de lijst is eindeloos. C. Thomas Howell gebruikt de hese stem van de stereotiepe eenling; je weet dat Eastwood dood is. Hij heeft een speciale zonnebril nodig om zich zijn vrouw en kind te herinneren, maar in de flashbacks is hij van dezelfde leeftijd! Over een slecht geheugen gesproken! Ik staarde ongelovig naar het kleine jongetje Abe dat in het wilde weg een code in een deur intoetst en de deur gaat open! Geen spanning, kernachtige religieuze (wat voor godsdienst?) onder/boventonen... het ergst van alles: ik had meer verwacht van Roddy Piper.<br />Waarschijnlijk de ergste filmervaring van mijn leven.
I say "flick" because this doesn't deserve the appellation "movie", and certainly not "film". I regret paying for the rental, and although I've never walked out on a movie before, this would have been it, had I seen it in a theatre. A society living underground in the future (oooh, THAT'S original), lots of burning barrel drums, unexplained ambient light shining through windows, an ungrateful woman and her shock-muted son...the list goes on and on. C. Thomas Howell affects the husky voice of the stereotypical loner; you know like Eastwood's been done to death. He needs special sunglasses to remember his wife and child, yet in the flashbacks, he's the same age! Talk about a poor memory! I stared incredulously when the little boy Abe randomly pushes a code into a door and it opens! No tension, pithy religious (what religion?) under/overtones...saddest of all: I expected better from Roddy Piper;<br /><br />Quite possibly the worst movie experience in my life.