De eerste film van Martin Ritt biedt (drie jaar later) een uitzonderlijk existentialistisch antwoord op Elia Kazans conservatievere 'On The Waterfront'. Terwijl 'Waterfront' enorm baat had bij een opzwepende Marlon Brando, die onbedoeld Kazans beledigende thema van het noemen van namen verdoezelde (zoals Kazan gretig deed voor de commissie voor on-Amerikaanse activiteiten van het Huis van Afgevaardigden), gaat 'Edge of the City' prat op een jonge John Cassavetes en een parvenu van een Sidney Poitier die het aandurven de kwesties aan de orde te stellen die 'Waterfront' niet onder ogen durfde te zien, namelijk de rechten van de arbeiders en de rassenverhoudingen.<br />'Edge of the City' duikt brutaalweg in dit (toen) onbekende terrein, en hoewel de tamelijk aantrekkelijke zwarte hoofdpersoon (Poitier) misschien een beetje Hollywood-simplistisch lijkt, is de moedige strijd tegen nauwelijks verhulde onverdraagzaamheid en geweld nauwelijks verouderd. Je vraagt je af hoe geschokt de eerste bioscoopbezoekers waren bij zo'n gedurfde voorstelling van zwart-witte relaties (als sommigen van de extremisten niet vroeg de zaal verlieten, moeten ze met stomheid geslagen, zo niet beledigd zijn geweest).<br />De laatste spoel van de film zal nog steeds verbazing wekken bij het publiek, omdat hij weigert weg te zinken in de verwachte clichés, inclusief die welke 'Waterfront' bezoedelden. Alleen de meest afgestompte kijkers zullen zich niet realiseren wat een radicale en onderhoudende film 'Edge of the City' uiteindelijk wordt.<br />Wat het meest verontrustend is aan deze verloren gegane klassieker is dat hij jammer genoeg op geen enkele manier beschikbaar blijft, om redenen die nog steeds duister zijn. Deze film zou verplichte kost moeten zijn bij geschiedenislessen op de middelbare school of op de universiteit in het hele land, maar je kunt hem alleen op obscure late-avond-tv vinden, als je hem al ooit ziet.
Martin Ritt's first film offers an exceptional existentialist answer (three years later) to Elia Kazan's more conservative "On The Waterfront." While "Waterfront" benefited immensely from an electrifying Marlon Brando, who inadvertently disguised Kazan's offensive theme of trying to justify naming names (as Kazan did eagerly before the House Un-American Activities Committee), "Edge of the City" boasts a young John Cassavetes and an upstart Sidney Poitier daring to confront issues that "Waterfront" failed to acknowledge, namely, workers' rights and race relations.<br /><br />"Edge of the City" boldly dives into this (then) unknown territory, and although the quite appealing black protagonist (Poitier) may seem a bit Hollywood simplistic, the courageous struggle against thinly-veiled bigotry and violence has hardly aged at all. One wonders how shocked initial 1957 moviegoers were at such a bold presentation of white-black relations (if some of the bigoted didn't leave the theater early, they must of left dumbfounded, if not offended). <br /><br />The last reel of the film will still surprise audiences, as it refuses to sink into expected clichés, including those that tainted "Waterfront." Only the most jaded viewers will not realize what a radical and entertaining film "Edge of the City" ends up being.<br /><br />What's most disturbing about this lost classic: how it sadly remains unavailable on any format, for reasons that remain quite cloudy. This film should be required viewing in high school or college history classes across the country, yet one can only find it on obscure late-night TV, if ever at all.