Dit was een oneerbiedige komedie uit de jaren zeventig, die de draak stak met de psychiatrie en met Beverly Hills. Dat vond ik niet erg, maar ik had wel meer bezwaar tegen die oneerbiedigheid met betrekking tot het huwelijk en het geloof: twee onderwerpen die wereldse filmmakers (dus iedereen in Hollywood en elders) maar niet uit hun hoofd kunnen zetten.<br /><br />Walter Matthau speelt een smoezelig personage, 'Donald Becker', die rondloopt met de boord van een geestelijke om, wat me tegen de borst stuit, maar wanneer heeft Hollywood zich ooit druk gemaakt over christenen die ze voor het hoofd stoten?<br />Hoe dan ook, ondanks die onzin heeft de film zijn onderhoudende momenten en zelfs iets charmants. Dan Aykroyd is goed in het betalen van een gestoorde en Donna Dixon ('Laura Rollins') is een schoonheid. Het spijt me dat ze geen grotere rol had.
This was an 1970s-type irreverent comedy, poking fun at the psychiatric profession and at Beverly Hills. I didn't mind that but I did object to more that irreverence regarding marriage and religion: two topics which secular filmmakers (meaning about everyone in Hollywood and elsewhere) just can't stop trashing. <br /><br />Walter Matthau plays a scuzzy character, "Donald Becker," who walks around with a cleric's collar on, which offends me but when has Hollywood ever been worried about offending Christians?<br /><br />Anyway, despite that nonsense the film has its entertaining moments and even some charm to it. Dan Aykroyd is good at paying a nut-case and Donna Dixon ("Laura Rollins") is a knockout. I am sorry she didn't have a bigger role.