Kan een film te trouw zijn aan het boek waarop hij is gebaseerd? Te oordelen naar de tijdsduur van de verfilming uit 2007 van Khaled Hosseini's enorme verkoper uit 2003, is het antwoord nogal ironisch 'ja'. Zoals zoveel mensen was ik geboeid door het boek, een indrukwekkende eerste poging van de Afghaanse schrijver/arts. Dat gold ook voor de regisseur Marc Forster ('Stranger Than Fiction') en scenarioschrijver David Benioff ('Troy'), die de belangrijkste details van het verhaal in de 127 minuten durende speeltijd van de film nauwgezet volgen. Maar de naadloze opeenvolging van hartverscheurende gebeurtenissen in Hosseini's roman komt vaak over als episodisch en afgeraffeld, omdat Forster en Benioff oprecht hun best doen om binnen de beperkingen van de tijd trouw te blijven aan de omvang van het verhaal. Een deel van de uitdaging is dat Hosseini zorgvuldig symbolische handelingen gebruikte om de literaire symmetrie te creëren van wat in feite een verhaal in drie bedrijven is, een techniek die op het scherm enigszins gekunsteld kan overkomen.<br />Maar de filmmakers doen de belangrijkste dingen goed. Ze geven de kijker een kijkje in een verborgen cultuur die tot dan toe alleen in de nieuwsuitzendingen van cnn te zien was. Ze zorgen voor authenticiteit door personages te laten spreken in het Dari-Perzische dialect van de Afghaanse taal en de emotionele verwikkelingen van het complexe verhaal vast te leggen. Het eerste deel van de film speelt zich af in Afghanistan in 1978, voor de Sovjet-invasie en de uiteindelijke overname van de Taliban. De aandacht gaat uit naar de relatie tussen Amir, de zoon van een rijke zakenman die Baba heet, en de toegewijde Hassan, de zoon van de bediende van zijn vader. Door hun gedeelde liefde voor vliegeren zijn de twee dikke maatjes, tot een tragische gebeurtenis hen onherstelbaar van elkaar scheidt. Amir, die niet in staat is de moed te vinden die voor zijn vader zo vanzelfsprekend is, wordt verlamd door schuldgevoelens omdat hij Hassan niet van een onuitsprekelijke daad van drie plaatselijke bullebakken heeft gered. Forster maakt vooral de etnische spanningen tussen de Hazara's en de Pathanen in Afghanistan voelbaar.<br />Bij de invasie door Sovjettroepen in 1979 vluchten Amir en Baba naar de Verenigde Staten. waar het verhaal hun verhaal negen jaar later oppikt in Fremont, Californië, een buitenwijk van een enclave van Afghaanse emigrés. Baba wordt gedwongen om in een benzinestation te werken en een vlooienmarktkraam te runnen. Amir ontmoet een Afghaans meisje uit de buurt en trouwt. Dit is de minst interessante passage in de film sinds Benioffs behandeling van bijfiguren als Amirs vrouw Soraya, en het meest kritiek, Amir wordt noodzakelijkerwijs geportretteerd als een gereserveerde jongeman met een neerwaartse blik op zijn eigendunk. Het laatste gedeelte flitst twaalf jaar vooruit, waarin Amir na publicatie van zijn eerste boek wordt teruggeroepen naar het door de taliban gedicteerde Afghanistan om Hassans zoon van de taliban te redden, als middel om zijn lafheid van jaren daarvoor goed te maken. In dit deel van het verhaal worden echte spanning en angst opgeroepen als schokkende onthullingen en oude bekenden terugkomen om Amir tijdens zijn reis te kwellen.<br />Een Britse acteur van Egyptische afkomst, Khalid Abdalla (de leider van de kapers in 'United 93') heeft de centrale rol van Amir als volwassene, een uitdagende rol, omdat hij tot het einde toe een constant gevoel van schaamte en verminderde eigenwaarde moet uitstralen. De andere professionele acteurs verging het beter: Shaun Toub (Tony Starks redder Yinsen in de huidige 'Iron Man') als Baba's zakenpartner Rahim Khan, die de sleutel tot de waarheid in handen heeft; Atossa Leoni, die in stilte de rol van Soraya speelt; en het beste van alles, de Iraanse acteur Homayoun Ershadi, die Baba trots en waardigheid geeft. Drie jonge, niet-professionele acteurs zijn uit het schoolsysteem van Kabul gerekruteerd om de belangrijkste kinderrollen te spelen, en ze zijn allemaal heel goed. Zekeria Ebrahimi is opgewassen tegen de uitdaging van de moeilijkste rol als jonge emir, en Ali Danish Bakhtyari is schrijnend als Hassans bijna catatonische zoon Sohrab. Maar het is de trieste ogende Ahmad Khan Mahmoodzada met zijn vollemaansgezicht die je hart zal breken als de jonge Hassan, vooral in de verwoestende scène waarin hij een granaat gooit. Je kunt wel stellen dat zijn optreden op één lijn ligt met dat van de jonge Enzo Staiola in Vittorio de Sica's klassieke 'Fietsendieven'.<br />De technische aspecten zijn goed uitgevoerd, met name Roberto Schaefers zuivere cinematografie (westelijk China vormt een overtuigende vervanging voor Afghanistan), Alberto Iglesias' film over de fietsdief. De dvd van 2008 bevat een aantal extra's, te beginnen met een diepgaand commentaar van Forster, Hosseini en Benioff, hoewel sommige dialogen wat geforceerd overkomen. Er zijn twee extra's: de 14-minutenfilm 'Words from the Kite Runner', waarin Hosseini vertelt over het verhaal en de ontwikkeling van de roman, en de 25-minutenfilm 'Images from the Kite Runner', een meer standaard kijkje achter de schermen bij de productie. De extra's bestaan uit de originele theatertrailer, een paar voorvertoningen en een instructiefilm van Hosseini over hoe de Afghanen in hun huidige situatie kunnen worden geholpen.
Can a film be too faithful to the book upon which it is based? Judging from the time-spanning 2007 adaptation of Khaled Hosseini's huge 2003 seller, the answer is rather ironically "yes". Like many, I was enthralled by the book, an impressive first effort by the Afghan-American writer/physician. So obviously were director Marc Forster ("Stranger Than Fiction") and screenwriter David Benioff ("Troy"), who pay meticulous attention to the most significant details of the story within the film's 127-minute running time. Yet, the seamless tapestry of heartfelt events in Hosseini's novel often comes across as episodic and truncated because Forster and Benioff are sincerely trying hard to remain true to the full scope of the story within the time constraints. Part of the challenge is how Hosseini carefully used symbolic acts to provide literary, then-and-now symmetry to what is essentially a three-act story, a technique that can come across as somewhat contrived on screen.<br /><br />However, the filmmakers do the most important things right, specifically giving the viewer an intimate look into a hidden culture heretofore conveyed through CNN news reports, ensuring authenticity by having characters speak in the Dari Persian dialect of the Afghan language, and capturing the emotional entanglements of the complex narrative. The first part of the movie is set in 1978 Afghanistan before the Soviet invasion and the eventual takeover of the Taliban. The focus is on the relationship between Amir, the son of an affluent businessman named Baba, and the devoted Hassan, the son of his father's servant. Connected by their mutual love of kite running, the two are thick as thieves until a tragic event separates them irreparably. Unable to find the courage that comes so naturally to his father, Amir is crippled by guilt for not having rescued Hassan from an unspeakable act performed by a trio of local bullies. Forster makes especially palpable the ethnic tensions between the Hazara and the Pashtun in Afghanistan.<br /><br />Upon the 1979 invasion by Soviet troops, Amir and Baba flee to the U.S. where the story picks up their story nine years later in Fremont, California, a suburban enclave of Afghan émigrés. Baba is reduced to working in a gas station and operating a flea market kiosk. Amir meets a local Afghan girl and marries. This is the film's least interesting passage since Benioff's treatment gives short shrift to ancillary characters like Amir's wife Soraya and most critically, Amir is portrayed by necessity as a reticent young man with a downward cast toward his self-esteem. The final section flashes forward twelve years where Amir, upon publication of his first book, is summoned back to Taliban-dictated Afghanistan to rescue Hassan's son from the Taliban, as a means to atone for his cowardice years earlier. There is true suspense and fear generated in this portion of the story as shocking revelations and old acquaintances come back to haunt Amir during his journey.<br /><br />A British actor of Egyptian heritage, Khalid Abdalla (the lead hijacker in "United 93") has the central role of Amir as an adult, a challenging role since he has to convey a constant sense of shame and diminished self-worth until the end. The other professional actors fare better - Shaun Toub (Tony Stark's savior Yinsen in the current "Iron Man") as Baba's business partner Rahim Khan, who holds the key to the truth; Atossa Leoni quietly affecting as Soraya; and best of all, Iranian actor Homayoun Ershadi who brings pride and dignity to Baba. Three young non-professionals were recruited from Kabul's school system to play the key child roles, and all are quite good. Zekeria Ebrahimi is up to the challenge of the toughest part as young Amir, and Ali Danish Bakhtyari is poignant as Hassan's nearly catatonic son Sohrab. But it's the sad-eyed, moon-faced Ahmad Khan Mahmoodzada who will break your heart as the young Hassan, especially in the devastating pomegranate-throwing scene. It's fair to say his performance is on par with the young Enzo Staiola's in Vittorio de Sica's classic "Bicycle Thieves".<br /><br />The technical aspects are well done, in particular, Roberto Schaefer's clean cinematography (western China convincingly substitutes for Afghanistan), Alberto Iglesias' evocative score, and even the CGI effects showcasing the kites in turbulent flight. The 2008 DVD has a solid set of extras beginning with an insightful commentary from Forster, Hosseini, and Benioff, although some of their dialogue seems rather forced. There are two featurettes included - the first is the 14-minute "Words from the Kite Runner", which focuses on Hosseini's connection to the story and the development of the novel, and the second is the 25-minute "Images from the Kite Runner", a more standard behind-the-scenes look at the production. Rounding out the extras are the original theatrical trailer, a few previews, and a PSA from Hosseini on how to help the Afghans during their current time of need.