Ponyo on the Cliff by the Sea is geïnspireerd op The Little Mermaid van Disney, Hayao Miyazaki's volgende grote werk na _The Spirited Away_, dat in 2001 goed werd ontvangen, en _Howl's Moving Castle_ in 2004. In Ponyo wordt zijn kenmerkende stijl van het bezielen van fantasiewerelden en kinderfiguren weer eens tentoongespreid.<br />Sosuke (Hiroki Doi) ontdekt een 'goudvis' die in een glazen pot gevangenzit terwijl hij aan zee speelt onder aan de klif. Hij blijft bij zijn moeder Lisa (Tomoko Yamaguchi) boven en erbovenop. Sosuke schudt de pot heen en weer in een poging de 'goudvis' eruit te krijgen, maar de kleine 'goudvis' zit vast. Vervolgens probeert hij hem eruit te trekken, maar hij kan hem niet loskrijgen. Sosuke legt de pot op de grond en smijt er een steentje op, dat hij onmiddellijk in stukken breekt, waarbij hij een sneetje in zijn vinger oploopt. Vervolgens controleert hij nieuwsgierig of de 'goudvis' nog leeft. Als hij dat ziet, reageert de 'goudvis' door plotseling het bloed van zijn vinger te likken. Opgewonden haast Sosuke zich terug naar het huis en stopt de 'goudvis' in een emmertje water, in de hoop dat hij het zal overleven. Dat doet hij, en hij noemt hem 'Ponyo' (Yuria Nara).<br />De bovengenoemde scène zou betekenen wat er voor de rest van de film komt. Het gaat over de interacties tussen Sosuke en Ponyo. En Hayao Miyazaki heeft dat heel goed geportretteerd. Hij moet een scherp waarnemingsvermogen hebben gehad en een goed begrip van hoe kinderen zich gedragen, voordat hij deze chemie van communicatie tussen de twee hoofdpersonen uitbeeldt. Het gedrag van de kinderen zou zich tijdens hun verdere ontmoetingen ook uitstrekken tot de rest van de film.<br />De genegenheid tussen Sosuke en Ponyo neemt toe naarmate de film vordert, vanaf het moment dat Sosuke Ponyo in Lisa's auto naar school brengt. Het beste moment was toen de twee na een korte scheiding weer bij elkaar kwamen, toen Ponyo's vader haar naar school bracht. Ponyo's vader, Fujimoto (George Tokoro), een magische zeeman, redt de dolende Ponyo voordat hij haar met vriendelijke bedoelingen in een magische bel wikkelt.<br />Fujimoto, die ooit een mens was, is mensen gaan behandelen die walgen van het vervuilen van de zee en het stelen van haar leven. Maar Ponyo wil alleen maar een mens zijn en bij Sosuke zijn, dus ontsnapt ze voor de tweede keer, waarbij ze per ongeluk zijn vaders kostbare voorraad magische elixer in zee leeggiet, een storm van vloedgolven veroorzaakt en de kleine stad onder water zet.<br />Wat volgt zijn de avonturen van Sosuke en Ponyo in de ondergelopen stad.<br />Is er een lang en gelukkig leven in dit verhaal? Zou ware liefde zegevieren? Zoek het maar uit. Als je naar de kunst in Ponyo on the Cliff by the Sea kijkt, lijkt er een afwijking van Miyazaki's vroegere werken te zijn in de manier waarop hij ze heeft weergegeven. Het ziet er vreemd uit, omdat de omgeving, afgezien van de personages die in elke scène meespelen, niet op de gebruikelijke manier is gekleurd, zoals in Spirited Away (2001) en Howls Moving Castle (2004). De esthetische aantrekkingskracht wordt afgezwakt door wat lijkt op met kleurpotlood getekende tekeningen. De voorwerpen en personages zijn ook niet zo gedetailleerd als voorheen.<br />Dit is merkwaardig als je het op de keper beschouwt, maar gezien de manier waarop het verhaal is geschreven en verteld, is de mogelijke verklaring dat Miyazaki het publiek de film laat zien met een kind.' De film had ook Ponyo niet kunnen promoten. Maar de zaak naar Japan halen zou een ander verhaal zijn, aangezien Miyazaki's geloofwaardigheid elke marketingtechniek verre overtrof.<br />Maar kort samengevat kwam het geheel niet overeen met de delen. Afgezien van Miyazaki's vermogen om levendige en levendige personages te spelen, mist de film elementen van opwinding en verwondering als je ze vergelijkt met eerdere films, wat resulteert in een gebrek aan grote aanwezigheid op het witte doek. De vonken van Ponyo en Sosuke hebben de film niet echt opgevrolijkt, maar momenten van warmte, vriendelijkheid en liefde zijn nog altijd te herkennen in de film, die niet is gemaakt voor de kinderen, maar voor de kinderen die iedereen is of ooit is geweest.
Said to be inspired from Disney's The Little Mermaid, Ponyo on the Cliff by the Sea is Japanese animation master, Hayao Miyazaki's next big work after the well-received Spirited Away in 2001 and Howl's Moving Castle in 2004. In Ponyo, his signature style of animating fantasy realms and children characters are on display once again.<br /><br />Sosuke (Hiroki Doi), the boy lead in the film discovers a 'goldfish' trapped in a glass jar while playing by the seaside below the cliff. He stays with his mum, Lisa (Tomoko Yamaguchi) above and atop it. Sosuke shakes the jar forcefully to try and get the 'goldfish' out but the little 'goldfish' is stuck. He then tries to pull it out but it just cannot come loose. Sosuke then place the jar on the ground before smashing a small rock onto it, breaking it into pieces instantly while suffering a small cut on the finger. He then checks inquisitively to see if the 'goldfish' is still alive. As he observes it, the 'goldfish' reacts by licking the blood off his finger suddenly. Excited, Sosuke quickly rushes back to the house and put the 'goldfish' in a small bucket of water in hope that it will survive. It did and he named it 'Ponyo'(Yuria Nara).<br /><br />The above scene would signify what is to come for the remainder of the film. It is of the interactions between Sosuke and Ponyo. And it is one that Hayao Miyazaki did meticulously well in portraying. He must have a keen sense of observation and understanding of how children behave before he depicts this chemistry of communication between the two main characters. The behavior of the children would also extend into the rest of the film in their further encounters.<br /><br />The affection between Sosuke and Ponyo grew as the film progresses from the moment Sosuke brought Ponyo to school in Lisa's car. The best moment came when the two were reunited after a brief separation when Ponyo's father, Fujimoto (George Tokoro), a magical sea dweller recaptures the errant Ponyo before encapsulating her in a magic bubble with kind intention.<br /><br />Fujimoto who was once human has grown to refer humans with disgust for polluting the sea and stealing its life. But all Ponyo wants is to be human and be with Sosuke so for a second time she escapes, accidentally emptying his father's precious store of magical elixir into the sea, creating a storm of tidal waves and engulfing the small town in the process.<br /><br />What follows are the adventures of Sosuke and Ponyo in the flooded town.<br /><br />Is there a happily ever after in this one? Would true love prevail? You find out.<br /><br />Looking at the art in Ponyo on the Cliff by the Sea, there appears to be a deviation from Miyazaki's past works in terms of rendering. It looks unfamiliar because the environment apart from the characters at play in every scene is not colored in the usual fashion as in Spirited Away (2001) and Howl's Moving Castle (2004). The aesthetical appeal is discounted from what appears to be color penciled drawings. The objects and characters are also not as detailed as before.<br /><br />This is peculiar if taken on face value but from the way the story is written and told, the possible explanation is that Miyazaki is allowing the audience to view the film with a child's tint, yet allowing the adults to reminisce on a Japan when they were younger. This move could have prevented prospective moviegoers, new to Miyazaki's work to see it. The trailer did nothing to promote Ponyo as well. Taking the case to Japan however would be a different story as Miyazaki's credential far than exceed any marketing technique.<br /><br />In summary though, the whole did not equal to its parts. Aside from Miyazaki's ability to cast vivacious and animated characters, the film lacks elements of thrill and wonder when measured against previous works, resulting in a deficit of big screen presence.<br /><br />The sparks of Ponyo and Sosuke failed to light up the film in a big way but moments of warmth, kindness, and love can still be found in recognizing the film as one that is not made for the kids, but of the kids who everyone is or once was.