Een goed voorbeeld van de verschillen tussen Amerikaanse en buitenlandse cinema is de film _Indecent Proposal_ die ik onlangs op televisie heb gezien.<br />De twee hoofdrolspelers van _Indecent Proposal_, David en Diane Murphy, spelen Woody Harrelson en Demi Moore. Ik weet niet zeker of het door hun totale gebrek aan chemie kwam of dat ze zich niet goed gedroegen, maar het is me een raadsel waarom het ons zoveel kan schelen of deze twee bij elkaar blijven. Liefde, genegenheid, speelsheid, aantrekkingskracht <0xE2><0x80><0x93> niets van dat alles verscheen op het scherm tijdens hun interactie.<br />Aangezien ik wist dat Robert Redford uiteindelijk zou opduiken, was het vanaf het begin duidelijk dat het goede deel, de kern van de film, zou bestaan uit de scènes tussen hem en Demi Moore. De arme Woody Harrelson kon gewoon geen enkele emotie opbrengen voor de film. Hij leek zich in te houden, in beslag genomen door zijn wijkende haarlijn.<br />Oké, zo snel door. Wat een idioten zijn die twee (Diane en David) om te denken dat ze de 50.000 dollar die ze schuldig zijn door te gokken terug kunnen winnen. Geen acteerfalen daar, alleen maar afschuwelijk slecht, lui, onvergeeflijk schrijven. Natuurlijk verliezen ze al hun geld. Verrast? Ik wist wel dat ik dat niet was. En dan komt Robert Redford (John Gage in de film) op als een romantische, misschien emotioneel frigide man, een Gatsby-versie van de werkelijkheid. Een heel goede rol en hoewel hij geen geweldige acteur is, lijkt Redford naast die twee op Olivier. Hij wordt onmiddellijk verliefd en geil op Diane en wij, de kijkers, voelen het voor één keer. Zo moet je van een vrouw houden! Niet op Davids manier, mond-op-mondbeademing met Diane op een slijmerige pier. (Had ik dat goed gezien?) Als Gage draagt Redford in elke scène een pak met stropdas. Ja, het is de bedoeling dat het schijnbaar hersenloze publiek te horen krijgt dat hier een rijke man in het spel is, maar hij ziet er ook verdomd goed uit en het hersenloze publiek kan het inmiddels wel waarderen! Andere kledingsymboliek omvat Davids nu gesteven overhemden aan het eind van de film, die een teken van vastberadenheid zijn, die na een lang intermezzo van troosteloos gekreukeld overhemd dragen tot stand komen. En hoe zit het met de Californische tuinfeesten zoals die in Hollywoodfilms worden afgeschilderd? Plotseling lijkt iedereen Brits, compleet met kanten jurken, driedelige kostuums voor de mannen, hoeden (HATS!) en natuurlijk de parasol. Ja, Diane, die nu volledig is getransformeerd tot de verloofde van Rich Man, staat daar op de veiling sierlijk met een parasol te draaien. Hoewel ze volhield dat ze niet te koop was, gaf ze uiteindelijk toe aan de seksuele spanning. Hier vertakt de film zich in pure Americana. Ik bedoel, David en Diane zullen natuurlijk samen eindigen, mijn vraag is: WAAROM? Diane verveelde zich bij David, waarom liet ze zich niet meevoeren op de Robert Redford-golf? En ik bedoel voor een hele lange tijd? Hoe kan ze zich zo gemakkelijk losmaken uit de seksueel-romantische greep van deze sexy oudere man, alleen maar omdat Woody Harrelson zijn wijkende haargrens meeneemt naar het tuinfeest, gaat zitten en Demi Moore recht in de ogen kijkt? Zo gaat het gewoon niet. Hij was zo WEAK.<br />Maar we moeten onze happy end hebben. We moeten de Morele Les inslikken. We zijn nog niet geraffineerd genoeg om het anders te doen. Regisseur Lyn probeerde een _Fatal Attraction_ te maken voor de jeugd, de jongeren.<br />Afgezien van tuinfeesten waar geen SUV, T-shirt of honkbalpet te bekennen is, bevatten zulke films ook een betrouwbaar openbaar vervoerssysteem dat verafgelegen steden en gemeenten in Californië met elkaar verbindt. Hoe moest je anders de terugkeer naar de middenklasse of de arbeidersklasse symboliseren?
A good example of the differences between American and foreign cinema can be seen in a film I recently watched on television: Indecent Proposal.<br /><br />Indecent Proposal's two protagonists, David and Diane Murphy are played Woody Harrelson and Demi Moore. I'm not sure if it was their total lack of chemistry or that they were not acting well, but why we should care so much whether these two stay together was beyond me. Love, affection, playfulness, attraction  none of these materialized on screen in their interactions together.<br /><br />Since I knew that eventually Robert Redford would show up, it was clear from the beginning that the good part, the meat of the movie, would be the scenes between him and Demi Moore. Poor Woody Harrelson just could not muster any emotion at all for the film. He seemed to be holding back, preoccupied with his receding hairline.<br /><br />OK, so fast forward. What idiots these two (Diane and David) are for thinking they can win back the $50,000 they owe by gambling. No acting faux pas there, just hideously bad, lazy, unforgivable writing. Of course they lose all their money. Surprised? I know I wasn't. Enter Robert Redford (John Gage in the film)  a romantic, perhaps emotionally frigid man, an updated Gatsby. A very good role and though not a great, great actor, next to those two, Redford looks like Olivier. He immediately falls in love and lust with Diane and we the viewers for once FEEL it. This is how to love a woman! Not David's way, trading gum mouth to mouth with Diane on a slimy pier. (Did I see that right?) As Gage, Redford wears a suit and tie in every scene. Yes it's meant to instruct the seemingly brain dead audience that here is a Rich Man, but he also looks damn good and by this point the brain dead audience appreciates it! Other wardrobe symbolism includes David's now-ironed shirts at the end of the film, signifying resolve, getting it together after a long interlude of forlorn wrinkled shirt wearing.<br /><br />And what is it with California garden parties as depicted in Hollywood movies? Suddenly everyone appears British, complete with lacy dresses, three piece suits for the men, hats (HATS!) and of course the parasol. Yes Diane, her transformation to Rich Man's fiancée now complete, is there at the auction daintily twirling a parasol. Though she insisted that she couldn't be bought, she succumbed at last to the sexual tension. Here is where the film branches off into pure Americana. I mean, of course David and Diane will end up together, my question is: WHY? Diane was bored with David, why not let her ride the Robert Redford wave? And I mean for a good long while? How can she pull herself out of the sexual-romantic thrall of this sexy older man so easily just because Woody Harrelson brings his receding hairline to the garden party, sits himself down and looks Demi Moore in the eyes. That's just not how it goes. He was so WEAK.<br /><br />But we must have our happy ending. We have to swallow the Moral Lesson. We're not sophisticated enough yet to have it otherwise. Director Lyn tried to make a Fatal Attraction for the juvie set, the young'uns.<br /><br />In addition to garden parties in which there's nary an SUV, tee shirt, or baseball cap in sight, such films also feature a reliable public transportation system that connects far-flung California cities and municipalities. How else to symbolize the return to middle class or working class life?