Ik kom maar zelden naar een filmvertoning en deze film slaagde erin om een van die films te worden die ik niet langer kon aanzien. Wat de prijzen betreft die hij won, de prijzen die door Turkse festivals worden uitgereikt, zijn naar mijn mening niet geloofwaardig. Mijn enige verklaring voor de Queens-festivalprijs was dat ik dacht dat er op de een of andere manier een laag komedie was'vertaald' omdat de ondertitels de aandacht van de afgrijselijke voorstellingen afleidden.<br />Aan het begin van de vertoning die ik bijwoonde, praatte de presentator kort over de geschiedenis van de Turkse bioscoop en zei op een gegeven moment dat de vroege Turkse bioscoop terecht 'theaterbioscoop' werd genoemd, aangezien veel van de betrokken filmmakers en acteurs mensen uit het theaterwereldje waren. Het is ironisch dat deze film precies in die categorie valt. Engelssprekenden die de ondertitels lezen, denken misschien dat Turks een van nature luide taal is en schrijven al het geschreeuw in de film daaraan toe, maar opmerkzame, inlandse commentatoren zullen onmiddellijk opmerken dat alle acteurs met overdreven luide stemmen optreden. Je zou dit kunnen toeschrijven aan het amateuristische karakter van alle acteurs, maar de grootste bron van'schreeuwdialoog' is het hoofdpersonage, gespeeld door de enige beroepsacteur in de film. Het is niet verbazingwekkend dat hij een theaterachtergrond heeft. Ik vermoed dat in reactie op zijn luide voordracht alle andere amateuracteurs hun stem ook hebben verheven, waardoor de hele film is veranderd in een reeks onnatuurlijke optredens. Als je daar nog een verhaal aan toevoegt dat zich met een slakkengang ontwikkelt, heb je een buitengewoon saaie film.<br />Ik moet zeggen dat ik ook een persoonlijk probleem heb met Turkse films waarin het leven op het platteland wordt uitgebeeld met oppervlakkige, onontwikkelde personages. Sinds 'Zugurt Aga', een van de beste Turkse films die ooit zijn gemaakt, lijken Turkse filmmakers niet meer te kunnen ontkomen aan de aantrekkingskracht van het plattelandsgedeelte van het land. Dat is alleen interessant in kleine doses en als het zo prachtig is georkestreerd en met een uitstekend verhaal en regiewerk is gemaakt als in 'Zugurt Aga'. Maar meestal is het buitengewoon saai en eerlijk gezegd een beetje g<0xC3><0xAA>nant voor inlandse'stedelijke' Turken. De plattelandsgemeenschappen vormen een verwaarloosd, onderontwikkeld deel van het land, en hoewel dit goed materiaal biedt voor komedie, gaat het ten koste van het imago van Turkije.<br /><br />Een westers publiek dat de enige ervaring met Turkije heeft met deze film, zal ongetwijfeld denken dat Turkije net zoiets is als Afghanistan. Ik zou willen dat filmmakers dat beseften en hun passie voor de verhalen van de 'landelijke man' loslieten en loyaal bleven aan de meerderheid van het land, die in steden woont die de Europese stedelijke gebieden overtreffen.
I walk out of very few movie screenings and this movie managed to become one of those that I couldn't bear to watch any longer. As far as the awards it won goes, the ones awarded by Turkish festivals are not credible in my opinion. My only explanation for the Queens festival award was to think that somehow a layer of comedy was "gained in translation" as the subtitles helped distract attention from the horrendous performances.<br /><br />At the beginning of the screening I attended, the presenter briefly talked about the history of Turkish cinema and at one point mentioned that early Turkish cinema was appropriately named "stage cinema" since many of the filmmakers and actors involved were people from the theater scene.<br /><br />Ironically, this movie falls right into that category. English speakers reading subtitles may think that Turkish is a naturally loud language and attribute all the yelling in the movie to that, but observant native commentators will immediately notice that all the actors are performing with exaggerated loud voices. You could attribute this to the amateur nature of all actors, but the biggest source of "yelled-out-dialog" is the main character, played by the only professional actor in the movie. Not surprisingly his background is in theater. My guess is that in response to his loud delivery of lines, all other amateur actors raised their voices as well, hence turning the whole movie into a series of unnatural performances.<br /><br />Put on top of all of this a storyline that develops at a snail's pace, you get an extremely boring movie.<br /><br />I have to say I also have a personal problem with Turkish movies that depict entirely rural life with shallow uneducated characters. Ever since "Zugurt Aga", one of the best Turkish movies ever made, Turkish filmmakers seem to be not able to avoid the appeal of the rural part of the country. This is only interesting in small doses and if it is as beautifully orchestrated with excellent writing and directing as in Zugurt Aga. Most often, however, it is extremely boring and frankly somewhat embarrassing to native "urban" Turks. Rural communities make up a neglected, undereducated part of the country, and while this provides good material for comedy, it comes at a huge cost to Turkey's image.<br /><br />A western audience member whose only exposure to Turkey is this movie will undoubtedly think that Turkey is like Afghanistan. I wish filmmakers would realize this and let go of their passion for the stories of the "rural man" and stay loyal to the majority of the country, who live in cities that put metropolitan areas in Europe to shame.