Ik wilde deze film echt graag leuk vinden, vooral na alle opwinding die ik eromheen had gehoord. Maar helaas werkte het gewoon niet voor mij. Paranoid Park lijdt aan hetzelfde waanidee als Lost in Translation. Als je heel weinig dialoog gebruikt, je concentreert op de slow motion close-ups en je concentreert op stukjes stof in de setting, dan zal je verhaal op magische wijze diep en bedachtzaam overkomen.<br />Veel van de plot, als je die al kunt vinden, van deze film is verzonnen. Ik was niet onder de indruk van de'schrijf het allemaal maar op' biecht, omdat de hoofdpersoon op die manier met het ongeluk omgaat. Dus wat moeten we geloven? Hij groeide nog lang en gelukkig op en schreef een boek over zijn ervaringen, waardoor dat afschuwelijke incident werd rechtgezet?<br />Wat, vermoed ik, een film moet zijn die empathie opwekt voor een jongeman die stuurloos is en geconfronteerd wordt met een onmogelijk moreel dilemma, maar in plaats daarvan een portret creëert van een toekomstige sociopathische persoonlijkheid. Hij heeft geen band met iemand in zijn omgeving, en aan het eind van de film heeft hij geen echt besef meer van wat goed of fout is. Hij heeft geen richting in zijn leven thuis en voelt niets voor zijn vrienden. Wat wij hebben is een portret van een niet-persoon, een geest die alleen maar door het leven glijdt terwijl hij zich een weg baant op zijn skateboard. Ik heb met hem te doen, en eerlijk gezegd zou ik willen dat hij gepakt was. De hele film draait niet zozeer om zijn schuldgevoelens, maar om de vraag hoe hij straf en/of verantwoordelijkheid voor een verkeerde beslissing kan vermijden. Hij komt er niet alleen mee weg, hij vindt ook een manier om het op een subtiele manier te rationaliseren. Een behoorlijk angstaanjagende, negatieve boodschap, waarin gesuggereerd wordt dat zovelen van onze jeugd zo weinig van goed en kwaad begrijpen dat ze de regels naar eigen goeddunken bepalen en zichzelf in dienst stellen, ten goede of ten kwade. Ik vind het een beledigende aanval op de jeugd van tegenwoordig, en de pretentieuze arrogantie van de filmmaker druipt ervan af met elke moeizame, overdachte stap en elke schichtige blik. Hij heeft de bewaker vermoord, maar als je met je ogen knippert, zie je het niet. Het is moeilijk te zeggen of het een daad van genade was of niet <0xE2><0x80><0x93> het kan zijn dat hij zich zo schaamde dat hij met zijn skateboard uithaalde. Als hij naar de auto van de bewaker rent, zit er bloed op een van de wielen van zijn skateboard.)
I really wanted to like this film, especially after all the buzz I'd heard revolving around it. But, sadly, it just didn't work for me. Paranoid Park suffers from the same delusion Lost In Translation did--If you use very little dialogue, be heavy on the slow motion close ups and concentrate on pieces of fabric in the setting, then your story will magically come across as deep and thoughtful. <br /><br />Much of the plot line, if you can find a plot, of this film is contrived. I wasn't impressed with the 'write it all down' confessional being the way the protagonist deals with the accident--So what are we supposed to believe? He grew up happily ever after and wrote a book about his experiences, thus was vindicated for that horrific incident?<br /><br />What is, I suspect, supposed to be a film that evokes empathy for a young man who is directionless and faced with an impossible moral quandary, instead creates a portrait of a future sociopathic personality. He has no connection to anyone around him, and by the end of the film has no real sense of what is right or wrong. He has no direction at home and feels nothing for his friends. What we have is a portrait of a non-person, a spirit that merely coasts through life as he weaves his way along on his skateboard. I don't feel for him at all, and honestly I wish he'd been caught. The entire film centres not necessarily on his feelings of guilt, but on how he is going to avoid punishment and/or accountability for a bad decision. He not only gets away with it, he finds a way to subtly rationalise it. Quite a frightening, negative message, the suggestion being that so many of our youth are so disconnected from right and twrong that they simply make up the rules as they go along, serving themselves for good or ill. I find it an insulting treatsie on today's youth, and the pretentious arrogance of the film-maker drips thick with every plodding, overthought step and shifting eye.<br /><br />(He did murder the guard, but if you blink your eyes you miss it. Whether it was an act of mercy or not is hard to say--it could be he was so mortified he lashed out with his skateboard. When he runs to the security guard's car, one of the wheels of his skateboard is stained with blood. )