Dames en heren, we hebben hier echt een winnaar te pakken. Dat is niet helemaal waar, maar tjonge, wat is deze film een vaak hilarische en altijd onderhoudende rotfilm. Arme Alma (Julia Ruiz halend) lijdt aan een oude Maya-vloek die dodelijke, giftige slangen in haar lichaam laat groeien. Alma en haar gestoorde sjamaan-echtgenoot Brujo (Alby Castro, die koortsachtig overdrijft met een verrukkelijke, oogverblindende intensiteit) zijn verstekeling op een trein die op weg is naar Los Angeles. Uiteraard raakt een stel dodelijke adders de weg kwijt zodat ze de bonte verzameling passagiers de stuipen op het lijf kunnen jagen. De Mallachi Brothers, die werken met een absurd script van Eric Fosberg, gaan recht op hun doel af en creëren zo een prachtig, ellendig stuk uitzinnige campy-kaas. De afgrijselijke CGI-effecten, de aandoenlijk weinig angstaanjagende gemeenschappelijke Gardner-slangen (er zijn zogenaamde enge ratelslanggeluiden aan de soundtrack toegevoegd om ze een vaag gevoel van niet-bestaande dreiging te geven), de ploeterende snelheid, het totale ontbreken van enige spanning of vaart, de voor de hand liggende gammele treinstellen die op het toneel staan, en vooral het verbazingwekkende 'je maakt zeker een geintje!' over de top-belachelijke afloop zijn allemaal gewoonweg ontzagwekkend in hun ijzingwekkende afschuwelijkheid. Nog beter, we hebben ook een leuke (zij het slappe) rol in een niet-bestaande cast, een lekkere vleug kostelijke vrouwelijke naaktheid, een funky funkmuziekje en een heleboel extreem grove en groteske make-up. Bonuspunten voor het feit dat het symbolische, irriterend schattige meisje wordt opgegeten door een groot reptiel en voor de blower-ingenieur die wordt betrapt bij het roken van crack uit een holle gloeilamp (!?).
Ladies and gentlemen, we've really got ourselves a winner here. Actually we don't, but boy is this film an often hilarious and always entertaining horrible hoot of a stinker. Poor Alma (fetching Julia Ruiz) is suffering from an ancient Mayan curse that causes lethal poisonous snakes to grow inside of her body. Alma and her deranged shaman husband Brujo (Alby Castro, who feverishly overacts with delicious eye-rolling intensity) stowaway on a train that's bound for Los Angeles. Naturally, a bunch of deadly vipers get lose so they can terrorize the motley assortment of passengers. The Mallachi Brothers, working from an absurd script by Eric Fosberg, treat the ridiculous premise straight, thereby creating a wonderfully wretched piece of deliriously campy cheese. The cruddy CGI effects, the pathetically unfrightening common variety Gardner snakes (there's would-be scary rattlesnake noises added to the soundtrack to imbue them with a faint sense of otherwise nonexistent menace), the plodding pace, the total dearth of any tension or momentum, the obvious rickety stage-bound train set, and especially the simply astonishing "you gotta be kiddin' me!" over-the-top preposterous ending are all downright awesome in their very jaw-dropping awfulness. Better still, we also got game (if lame) acting from a no-name cast, a nice smidgen of tasty gratuitous female nudity, a funky hum'n'shiver score, and plenty of extremely gross and grotesque make-up f/x. Bonus points for the fact that the token irritatingly cutesy little girl gets eaten by a large reptile and for the stoner engineer who gets caught smoking crack out of a hollow light bulb (!?). An absolute gut-buster of a kitsch howler.