The Devil's Men vertegenwoordigt wat een van de laatste stuiptrekkingen van de occulte, geobsedeerde horrorscènes uit de jaren zeventig bleek te zijn, kort voor Halloween. De film verscheurde het handboek, stak het in brand en schopte het gillend door een etalageruit.<br /><br />Om een lang verhaal kort te maken: een stel ondernemende Griekse filmproducenten denkt een nieuwe filmfranchise te kunnen opzetten met de onwaarschijnlijke dubbele rol van de vrouwelijke, wijze, pratende Amerikaanse onderzoeker Milo en de bekrompen, maar vriendelijke priester Vader Roche. Een verbannen edelman is betrokken bij een satanisch spelletje poker <0xE2><0x80><0x93> hij offert toeristen op aan een uiterst angstaanjagende minotaurus en alleen Milo en Roche kunnen hem tegenhouden! <br />Of zoiets.<br />De werkelijkheid is hoe dan ook verschrikkelijk saai, frustrerend en boordevol gemiste kansen. Ik heb sterk het vermoeden dat de jonge filmmakers het grootste deel van het budget hebben verkwist aan Donald Plesance, Peter Cushing en Brian Eno (voor de soundtrack) en hoopten dat dat genoeg zou zijn om het publiek in de Engelstalige wereld te beïnvloeden.<br />Dat is niet zo. The Devil's Men ziet er prachtig uit met een zelfverzekerd camerawerk en fantastische locaties. Eno's score, hoewel in feite niet meer dan één akkoordenmelodie die hij waarschijnlijk op een middag heeft gejat, is gepast sfeervol en de film is overladen met krakende 70's-crumpets, waaronder dat Australische soort uit Fawlty Towers en die ongelooflijk lekkere Jane Lyle van Island of Death. Maar daar houdt de positieve kant op. Cushing slaapwandelt erdoorheen, ziet eruit alsof hij een maïskolf in zijn kont heeft en Pleasance doet zijn best, maar krijgt het nooit helemaal goed. Om het allemaal nog erger te maken is het personage van Milo ontstellend zwak en onaantrekkelijk.<br />Oké, zo goed ziet het er niet uit. Maar vanaf dat punt weigert de film gewoonweg om ergens heen te gaan. Er is een insinuatie dat de plaatselijke dorpelingen bezeten zijn, maar eerlijk is eerlijk, ze doen eigenlijk nooit iets anders dan wat rondschuifelen met glazige ogen. Misschien waren ze gewoon moe? Net als je zeker weet dat de zaak een of andere wending zal nemen, vallen Milo en Roche de baron in de rede.' Het beeld van de minotaurus valt stil en hé, presto! Satan is verslagen.<br />Ja hoor.<br />Het zinloze optimisme dat _The Devil's Men_ misschien wel de eerste van een reeks films is, wordt door Vader Roches laatste zin de grond in geboord, een paar seconden voor het belachelijk overhaaste einde.<br />'Wie kent Milo? Misschien kom ik je nog wel eens opzoeken om te helpen de antichrist te verslaan.'<br />Ik weet zeker dat je dat telefoontje nu elk moment kunt plegen, Donald.
The Devil's Men represents what turned out to be one of the last gasps of the occult obsessed horror scene of the 70's shortly before Halloween came along, tore up the rule book, set fire to it and kicked it screaming through a plate glass window.<br /><br />To cut a long story short a couple of enterprising Greek film makers fancy their chances of nailing together a new film franchise featuring the unlikely double act of womanising, wise talking American investigator Milo and stuffy but kind hearted priest Father Roche. An exiled nobleman is mixed up in some satanic jiggery pokery - offering up tourists as sacrifices to an extremely unfrightening effigy of the minotaur and only Milo and Roche can stop him! <br /><br />Or something like that.<br /><br />The reality is however horribly dull, frustrating and loaded with wasted opportunities. I strongly suspect that the fledgling film makers blew most of the budget on getting Donald Plesance, Peter Cushing and Brian Eno (for the soundtrack) onboard and hoped that would be enough to sway audiences in the English speaking world.<br /><br />It isn't. The Devil's Men looks beautiful with assured, camera-work and fantastic locations. Eno's score, though basically just a one chord drone that he probably cranked out in an afternoon is suitably atmospheric and the movie is laden with cracking 70's crumpet including that Austrailian sort from Fawlty Towers and uber hottie Jane Lyle of Island of Death infamy. But there the positives end. Cushing sleepwalks through it, looking like he has a corn cob up his bum and Pleasance fusses about trying his best, but never quite getting things right. To make matters worse the character of Milo is appallingly flimsy and unlikeable.<br /><br />Okay, so it doesn't look that good. But from there the film simply refuses to go anywhere. There is an insinuation that the local villagers are possessed, but to be fair to them, they never really do anything very much other than shuffle about looking glassy eyed. Perhaps they were just tired? Just when you are sure things will come to some kind of a head Milo and Roche interrupt the Baron's satanic party with laughable ease, sending him on to meet his maker. The statue of the minotaur falls silent and hey presto! Satan is defeated.<br /><br />Yeah right.<br /><br />The inane optimism that The Devil's Men might be the first of a series of films is hammered home by Father Roche's final line mere seconds before the ridiculously rushed ending. <br /><br />"Who knows Milo? Perhaps one day I may call upon you again to help defeat the Antichrist." <br /><br />I'm sure you'll be putting that call in any day now Donald.