De zee in een film van Alejandro Amenabar.<br />Almodovar heeft al jaren in zijn eentje de vlag voor de Spaanse cinema gehesen, uit het niets kwam Amenabar op de proppen met nieuwe genres en een beetje nieuw bloed voor de anderszins slecht functionerende Spaanse industrie, en nu schakelt hij in een grote gok van psychologische terreur over op sociaal drama, nou ja, de grote gok zou zijn, is het publiek er klaar voor om de swing te omarmen en, belangrijker nog, kan hij de vlag houden? Dit is het verhaal van Ramon Sampedro, een zeeman van in de twintig die vanaf zijn nek verlamd raakte bij een ongeluk op zee en zijn gevecht met de Spaanse regering om het recht zijn leven te beëindigen. Het verhaal heeft de sporen van een middag die voor een tv-drama is gemaakt, en de enige manier waarop dit gaat werken is door woorden en eerlijke optredens, en die komen allebei in overvloed. Mateo Gil en Amenabar werken samen op een manier waarop het publiek niet geacht wordt blind te zijn voor een doodlopende weg, maar dat het wordt aangemoedigd zelf een besluit te nemen, en dat is een briljante zet, dit is geen film over de dood, maar een film ten gunste van de ultieme illusie van onze VRIJHEID. Er wordt een paar keer lang gelachen, zoals wanneer de kerk thuiskomt in een rolstoel om de Sampedro-geloofsovertuigingen te deconstrueren, maar voor het grootste deel een dal van tranen naar buiten is, klappen die van alle kanten komen, zelfs wanneer je denkt dat je veilig bent <0xE2><0x80><0x93> zijn vader die op dat moment geen zinnig woord meer kon uitbrengen <0xE2><0x80><0x93> en de meest ontroerende zin van de hele film. Het is een hartverscheurende ervaring, vooral als Sampedro meer leven in zich lijkt te hebben dan de meeste mensen die door de straten zwerven en iedereen om hem heen hem probeert te overtuigen van de wonderen van het leven - zelfs degenen die hem helpen te sterven - maar als je een man van zijn dromen ontdoet... De film is bijna uitsluitend op close-ups gebouwd en geeft een claustrofobisch gevoel dat het publiek meer sympathie voor Sampedro bijbrengt. Dat is voor de acteurs een enorme uitdaging die hun hele optreden met hun ogen moet reconstrueren en de ogen liegen niet. Bardem kreeg zijn tweede Oscarnominatie niet, waarschijnlijk ten gunste van Eastwood, maar naar mijn mening was hij de enige die Jammie Fox had kunnen schaduwen. Deze rol doet me denken aan de grote Gregory Peck in TO DOLL A MOCKINGBIRD, waarin het acteren er moeiteloos uitzag, en ik denk dat Bardem nu die status heeft bereikt waarin de lijn tussen wat acteren is en wat echt is, volledig is vervaagd. Ik ben nooit dol geweest op zijn vroegere werk, maar sinds Almodovars LIVE FLESH is hij op dreef, LOS LUNES AL SOL, THE DANCER UPSTAIR en de Oscarnominatie VOOR THE NATURE FALLS hebben hem tot een internationale ster gemaakt, en hoewel hij en Banderas dezelfde Almodovar-achtergrond hebben, is het fascinerend om te zien hoe verschillend ze te werk zijn gegaan en hoe Bardem nu een echte referentie is geworden voor de Spaanse cinema in de hele wereld. Een gouden globe, 14 Goya's, juryprijs in Venetië en waarschijnlijk een Oscar met toestemming van THE CHORUS BOYS, Amenabar regisseert, schrijft mee, redigeert en brengt muziek in een drama van een hoog kaliber, hij heeft het voor elkaar gekregen en wat dacht je nu van wat Science Fiction? Wiens leven is het eigenlijk?
THE SEA INSIDE a film by Alejandro Amenabar.<br /><br />Almodovar has always single handed the flag for Spanish cinema for years now, out of nowhere came Amenabar reinventing genres and injecting some new blood to the otherwise malfunctioning Spanish industry, now in a big gamble he switches from psychological terror to social drama, well the big ones would be, are audiences ready to embrace the swing and more important can he hold the flag? This is the story of Ramon Sampedro, a sailor that in his twenties was paralyzed from the neck down in an accident at the sea and his fight with the Spanish government for the right to end his life. The story has the traces of an afternoon made for TV melodrama and the only way this is going to work is through words and honest performances and they both come in spades. Mateo Gil and Amenabar co-write in a way where the audience is not meant to be lead blind to a death end but they are encouraged to make up their own minds in the process and that is a brilliant stroke, this is not a movie pro death but a movie in favour of the ultimate illusions of our time LIBERTY. There is a few laughs spare a long the way, like when the church comes home in a wheel chair to deconstruct Sampedro beliefs but is mostly a valley of tears through out, punches coming from all fronts even when you think you are safe his father that to that point didn't make any sense comes up with the most moving line of the entire movie. It is a heartbreaking experience specially when Sampedro seems more full of life than most the people wandering the streets and everyone around him tries to convince him of the wonders of life even those who are helping him to die but when you strip a man of his dreams The film is almost exclusively built on close ups bringing a claustrophobic feeling that makes the audience more sympathetic with Sampedro. That's for the actors a huge challenge that must construct their whole performances with their eyes and the eyes don't lie. Bardem was not granted his second Oscar nomination, probably in favour of Eastwood, but in my opinion he was the only one who could have shadowed Jammie Fox. This role reminds me of the great Gregory Peck in TO KILL A MOCKINGBIRD where the acting looked effortless and I reckon Bardem has reached that status where the line of what is acting and what is real has become completely blur. I was never fond of his early work but since Almodovar's LIVE FLESH he is on a roll, LOS LUNES AL SOL, THE DANCER UPSTAIRS and the Oscar nominated BEFORE THE NIGHT FALLS made him an international star and although he and Banderas come from the same Almodovar background is fascinating to see how different paths they took and how Bardem has now become a real reference for Spanish cinema in the whole world. A golden globe, 14 Goyas, jury prize at Venice and probably an Oscar with permission from THE CHORUS BOYS, Amenabar directs, co-write, edits and puts music to a high caliber drama, he has pull it off what about some Science Fiction now? Whose life is it anyway?****.