Hayao Miyazaki's nieuwste en achtste film voor Studio Ghibili, 'Gake No Ue No Ponyo' (Ponyo on the Cliff by the Sea) is een heerlijk grappige en fantasierijke kijk op de kindertijd. In een tijd waarin de filmanimatie gedomineerd lijkt te worden door de meesterwerken van Disney/Pixar, is het zowel verfrissend als geruststellend om te weten dat Miyazaki nog steeds vertrouwt op de traditionele handgetekende animatie om zijn charmante en betoverende verhalen te vertellen.<br />Het verhaal draait om de vriendschap tussen een magische zeemeermin/goudvis en het mensenkind dat ze ontmoet tijdens een merkwaardig uitstapje naar de mensenwereld. Het mensenkind Sosuke (Doi Hiroki) woont in een klein huis op een klif dat uitkijkt over een kleine havenstad in Zuid-Japan (gevestigd op het eiland Seto) waar hij samenwoont met zijn jonge moeder Lisa (Yamaguchi Tomoko). Sosuke noemt de vreemde goudvis 'Ponyo' en neemt hem mee naar het kinderdagverblijf waar Lisa werkt. Ponyo is beslist geen doorsnee goudvis en begint zich al snel aan te passen en menselijke aspecten aan te nemen (ze ontwikkelt een menselijke spraak en een voorkeur voor ham) door wat bloed te drinken uit een snee in Sosukes vinger. Maar net als Sosuke en Ponyo een band beginnen te ontwikkelen, wordt Ponyo teruggehaald door haar vader, Fujimoto (Tokoro Joji), een voormalige mens die de oppervlaktewereld heeft verworpen en nu probeert magische elixers te verzamelen en te ontwikkelen die uit de zee zijn gehaald en die hem helpen bij het herstellen en verjongen van de wereldzeeën.<br /><br />Ponyo's verlangen om mens te worden is echter zo sterk geworden dat Fujimoto haar niet meer in bedwang kan houden. Ze neemt een meer menselijke gedaante aan, maakt zich los van haar thuis in de waterwereld en gaat terug naar Sosuke.<br />Tijdens haar ontsnapping laat Ponyo per ongeluk Fujimoto's geest los. 's werelds geheime voorraad magische elixers die allerlei soorten magische zeewezens ontketenen die een hevige storm veroorzaken in de zeeën rond Sosukes stad. In zijn wanhopige pogingen om Ponyo's opstand de kop in te drukken, roept hij al snel de hulp in van zijn beeldschone vrouw, Ponyo's moeder, de waterelementaal Moeder/Vrouwe van de Zee (Amami Yuki).<br />Net als in zijn vorige films worden in Miyazaki's 'Gake No Ue No Ponyo' verschillende thema's van ecologie en milieu belicht, ditmaal gericht op de gezondheid en vitaliteit van de wereldzeeën. De openingssequentie is soms ontnuchterend als Ponyo een sleper tegenkomt die de bodem van de oceaan afschraapt, waarbij bergen afval en afval worden blootgelegd. Je kunt de woede en frustratie begrijpen van het personage van Fujimoto, die zijn leven lang heeft geprobeerd de schade die de beschaving aan zijn oceanen toebrengt te herstellen, maar het een ontmoedigende en bijna vruchteloze onderneming vindt.<br />Er valt niet veel te zeggen over de opmerkelijke animatie in deze film. Af en toe is het bizar en buitensporig, maar tegelijkertijd charmant en curieus. Het is duidelijk dat Miyazaki de zin en de stijl van de verbeelding van een kind wilde vastleggen. De kunststijl doet denken aan kleurpotloden/potlodentekeningen en is prachtig kleurig en fantasievol. Het is bijna alsof een kinderkleurenboek tot leven is gekomen.<br />Kinderacteurs Nara Yuria en Doi Hiroki doen geweldig werk als Ponyo en Sosuke. Ze brengen een aanbiddelijke charme in hun rollen. Vooral Nara Yuria klinkt zo verdomd schattig als Ponyo dat het geen wonder is dat Doi's Sosuke valt voor het magische meisje. Voormalig campagnemeisje/model en actrice Yamaguchi Tomoko (Shichinin No Otaku, Zwaluwstaart) is ook heel goed in haar rol als Sosukes moderne moeder Lisa. Ik was aanvankelijk een beetje in de war door haar personage, omdat ik aanvankelijk dacht dat ze Sosukes oudere zus was. Het hielp ook niet dat Sosuke haar steeds 'Lisa' noemde in plaats van'mama', maar dat is misschien een teken van de tijd en een aanwijzing voor de moderne Japanse familie (in de animeserie Crayon Shinchan noemt Shinnosuke zijn moeder ook bij haar voornaam). Tokoro Joji klinkt in de jaren tachtig totaal anders dan de serieuze Fujimoto, maar is zo verstandig om zijn personage niet als karikaturale schurk of mallotige, dreigende figuur af te schilderen. Hoewel we zijn personage niet beter leren kennen, levert voormalig profhonkballer en acteur Nagashima Kazushige (die Sosukes vader Koichi speelt) ook aardig acteerwerk. Het openingsthema 'Umi No Okasan' van de Japanse sopraan Masako Hayashi is eenvoudigweg prachtig en ontroerend. Het thema van Fujimaki Fujioka en Nozomi Ohashi 'Geke No Ue No Ponyo' is daarentegen licht en amusant en roept beelden op van een traditioneel Japans kinderliedje. Tijdens een briljante scène neemt de soundtrack een bijna Wagneriaans operageluid aan met muziek die klinkt als 'Die Walk<0xC3><0xBC>re'. Maar de film is niet volmaakt, en er zijn momenten waarop het centrale verhaal van Ponyo en Sosuke op de tweede plaats komt boven Miyazaki's overweldigende, fantastische beelden. Ik had ook graag meer tijd gehad om zowel Fujimoto's achtergrond als de relatie tussen Sosuke en zijn vader te onderzoeken.<br />Zoals 'Kiki's Bezorgdienst/Majo No Takkyubin', 'Howl's Bewegende Kasteel', 'Prinses Momonoke/Momonoke Hime' en 'My Neighbor Totoro/Tonari No Totoro', 'Gake No Ue No Ponyo' is ook een klassieker van Miyazaki die een lust voor het oog is. Net als een modern sprookje vertelt de film een tijdloos verhaal van vriendschap en liefde dat in de komende jaren zeker gekoesterd zal worden.
Hayao Miyazaki's latest and eighth film for Studio Ghibili, "Gake No Ue No Ponyo" (Ponyo on the Cliff by the Sea) is a wonderfully fun and imaginative look at childhood. At a time when it seems that film animation has been dominated by Disney/Pixar's CGI masterpieces, it is both refreshing and comforting to know that Miyazaki is still relying on traditional hand-drawn animation to tell his charming and enchanting stories. <br /><br />The story revolves around the friendship between a magical sea sprite/goldfish and the human child that she encounters during a curious outing to see the human world. The human child, Sosuke (Doi Hiroki) lives in a small house on a cliff overlooking a small port city in Southern Japan (based on Seto Island) where he lives with his young mom, Lisa (Yamaguchi Tomoko). Sosuke names the strange goldfish "Ponyo" and takes it to the daycare/nursing center that Lisa works at. Ponyo is definitely not your typical goldfish and soon begins to adapt and take on human aspects (she develops human speech and an appetite for ham meat) by sampling some blood from a cut on Sosuke's finger. <br /><br />Yet just as Sosuke and Ponyo begin to develop a bond, Ponyo is taken back by her father, Fujimoto (Tokoro Joji) who is a former human who has rejected the surface world and is now attempting to collect and develop magical elixirs taken from the sea that aid him in repairing and rejuvenating the world's oceans.<br /><br />Ponyo's desire to become human has become so strong however that Fujimoto is unable to contain her anymore and she takes on a more human appearance and breaks free from her water world home and goes back to see Sosuke. <br /><br />During her breakout, Ponyo unintentionally releases Fujimoto's cache of magical elixirs which unleashes all sorts of magical sea creatures that causes a violent storm in the seas surrounding Sosuke's town. Desperate to resolve Ponyo's rebellion, he soon calls upon the help of his beautiful wife, Ponyo's mother - the water elemental, Mother/Lady of the Sea (Amami Yuki). <br /><br />As with his past films, Miyazaki's "Gake No Ue No Ponyo" touches upon various themes of ecology and environmentalism, this time focusing on the health and vitality of the world's oceans. The opening sequence is at times sobering when Ponyo encounters a drudging vessel which is scraping the ocean's floor, uncovering mountains of garbage and debris. One can understand the anger and frustration of the character of Fujimoto who has spent his lifetime trying to repair the damage civilization is doing to its oceans, yet finding it an daunting and almost fruitless endeavor.<br /><br />Enough can not be said of the remarkable animation in this film. It is at times bizarre and outrageous but at the same time charming and curious. Clearly Miyazaki wanted to capture the sense and style of a child's imagination. The art style has the appearance of crayon/pencil drawings and is wonderfully colorful and fanciful. It is almost like a child's color book come to life.<br /><br />Child actors Nara Yuria and Doi Hiroki do great work as Ponyo and Sosuke. They bring adorable charm to their roles. Nara Yuria in particular sounds so darn cute as Ponyo that it is little wonder that Doi's Sosuke falls for the magical girl. Former campaign girl/model and actress Yamaguchi Tomoko (Shichinin No Otaku, Swallowtail) is also very good in her role as Sosuke's modern mom, Lisa. I was a bit confused at first by her character as I initially thought she was Sosuke's older sister. It also didn't help that Sosuke kept referring to her as "Lisa" rather than Mom but I guess it is perhaps a sign of the times and an indicator of the modern Japanese family (in the anime series Crayon Shinchan, Shinnosuke also refers to his mom by first name as well).<br /><br />80s comedian Tokoro Joji sounds totally different as the serious Fujimoto but wisely doesn't make his character sound cartoony villainous or goofy menacing. While we don't get to know his character more, former pro-baseball player and actor Nagashima Kazushige ( who portrays Sosuke's father Koichi) also delivers some nice voice work. The opening theme "Umi No Okasan" by Japanese soprano Masako Hayashi is simply beautiful and stirring. In contrast the Fujimaki Fujioka and Nozomi Ohashi "Geke No Ue No Ponyo" theme is light and amusing and evokes images of a traditional Japanese nursery rhyme. During one brilliant sequence the soundtrack takes on an almost Wagnerian operatic sound with music that sounds like "Die Walküre".<br /><br />The film is not perfect however and does suffer from moments where the central story of Ponyo and Sosuke takes a back seat to some of Miyazaki's overwhelming fantastical visuals. I also had wished we had more time to explore Fujimoto's back-story as well as the relationship between Sosuke and his father.<br /><br />Like "Kiki's Delivery Service/Majo No Takkyubin", "Howl's Moving Castle", "Princess Momonoke/Momonoke Hime" and "My Neighbor Totoro/Tonari No Totoro", "Gake No Ue No Ponyo" is another Miyazaki classic that is a marvelous feast for the eyes. Like a modern day fairytale, the film tells a timeless story of friendship and love that will surely be cherished in years to come.