Ik ging naar 'The Closer She Gets' in de wetenschap dat het het verhaal was van de moeder van de filmmaker die tegen kanker vecht. Ik verwachtte dat het een erg aangrijpende, deprimerende film zou zijn. En hoewel het onderwerp emotioneel zeker hartverscheurend is, is het opmerkelijke aan deze film de positieve boodschap die hij uitdraagt. Hij toont de totale toewijding van een gezin om de uitdaging van kanker samen aan te gaan. Ze weigeren hun vertrouwen in elkaar te verliezen, zelfs op de donkerste momenten.<br />De ontroerendste momenten voor mij zijn wanneer dit vertrouwen wordt onthuld. Kleine opmerkingen die de moeder en het gezin tegen elkaar maken die haar (en hun) wil om te overleven onthullen, en hun uitdagende nadruk op liefde en het samenzijn van het gezin. Op deze manier is het een opbeurende en zeer hoopvolle film. We zouden allemaal zo gelukkig moeten zijn om in tijden van ernstige ziekte door dit soort familie omringd te zijn.
I went into "The Closer She Gets" knowing that it was the story of the filmmaker's mother fighting cancer. I expected it to be a very harrowing, depressing movie. And although the subject matter is certainly emotionally wrenching, the remarkable thing about this movie is the positive message it sends. It shows a family's total dedication to meet the challenge of cancer together. They refuse to lose faith in each other, even in the darkest moments. <br /><br />The most moving moments to me are when this faith is revealed. Little comments that the mother and the family make to each other that reveal her (and their) will to survive, and their defiant emphasis on love and family togetherness. In this way it is an uplifting and profoundly hopeful film. We should all be so lucky as to be surrounded by family like this in times of serious illness.