Deze serie, gemaakt voor Televisión Espa<0xC3><0xB1>ola (TVE) is in wezen een reeks hoofdstukken over het leven van een gewoon gezin in 1968, voornamelijk gezien door de ogen van de jongste zoon.<br /><br />Gebaseerd op een achtergrond van historische gebeurtenissen, zoals de studentenopstand in Frankrijk in mei 1968, het in verval geraakte Franco-regime, de oorlog in Vietnam, de opkomst van het imperialisme en andere gebeurtenissen die specifiek betrekking hebben op het Spaanse leven op dat moment, zou je deze serie kunnen beschouwen als een eenvoudige compilatie van karakteristieke zwakheden die in dit soort amusement zo duidelijk naar voren komen. <br /><br />Hoewel de serie over het algemeen wordt behandeld in een lichtgewicht vorm, en het niet ontbreekt aan momenten die dramatisch genoemd kunnen worden, lijkt het erop dat hij gericht is op mensen van rond de vijftig die die momenten kunnen herleven, aangezien, zo moet gezegd worden, iedere jongere ervoor kiest om dergelijke gebeurtenissen te negeren of druk bezig is met andere dingen.<br />Het beste wat van deze serie gezegd kan worden, is dat Ana Duato's verhaal het beste is.' Als moeder van drie kinderen speelt Imanol Arias de rol van de volmaakte huisvrouw van deze tijd heel goed. Hij vertoont die merkwaardige Spaanse neiging, vooral onder vrouwen, om al haar denken en doen te laten voortstuwen door haar hart, zonder dat ze haar toevlucht hoeft te nemen tot het gebruik van de hersenen. Zoals we in Spanje zeggen: gezond verstand is een van de minst gezonde verstanden. Imanol Arias biedt heel weinig, behalve dat hij niet zijn gebruikelijke gestereotypeerde harde politieman is, zoals in andere tv-series. Als acteur kun je hem zelfs niet vertrouwen in iets wat geen tv-serie is. Zijn middelen zijn te beperkt, maar zijn rol als vader van het arbeidershuishouden is helemaal niet slecht.<br />Niet echt aanbevelenswaardig voor andere publieken, zelfs niet voor Spaanstaligen in Latijns-Amerika: de thema's zijn maar al te nauw verwant aan een specifieke plek in de hedendaagse Spaanse geschiedenis, zodanig dat de kijker, als hij op dat moment niet hier woonde, de meeste verwijzingen zal missen. Het is zelfs mogelijk dat bepaalde situaties, die een paar Spaanse glimlachjes teweegbrengen, voor andere kijkers niets betekenen.
This series, made for Televisión Española (TVE) is basically a series of chapters in the life of an ordinary family in 1968, primarily as seen through the eyes of the youngest son.<br /><br />Based on a background of historical events, such as the May 1968 student uprising in France, the decaying Franco regime, the war in Viet-Nam, the rise of imperialism, and others specifically related to Spanish life at that particular moment, one might regard this series as a simple compilation of characteristic foibles which make themselves so apparent in this kind of entertainment.<br /><br />Generally treated in a lightweight vein though not lacking in certain moments which might be called dramatic, the series would seem to be aimed at people of around fifty who can rember those times, as, it should be stated, anyone younger either chooses to ignore such happenings or is busily occupied in other things.<br /><br />The best thing that can be said of this series is Ana Duato's rôle as mother of three children: she plays the part of the total housewife of the times really well, manifesting that peculiar Spanish penchant, especially noticeable among women, of letting all her thinking and her doings be carried forward by the impetus of her heart, without any resorting to the use of the brain. As we say in Spain, common sense is one of the least common senses. Imanol Arias offers very little, apart from not being his usual stereotyped hard policeman as in other television series. Indeed, as an actor, he should not be trusted in anything which is not a TV series. His resources are too limited; however, his part as father of the working-class household is not at all bad.<br /><br />Not really recommendable for other audiences, even Spanish-speakers in Latin America: the themes are all too parochially related to a specific spot in contemporary Spanish history, such that if the viewer was not living here at that time he will miss most of the references. It is even probable that certain situations which cause a few Spanish smiles would not mean anything to other viewers.