Chan-wook Park, je moet het hem nageven. In mijn ogen is hij niet alleen een briljante regisseur, maar ook een briljante regisseur die met elk genre uit de voeten kan en vaak iets verfrissends levert dat uiteindelijk toch bevredigend is.<br />Dorst is in wezen een vampierverhaal, maar een dat snel en losjes omgaat met een paar van de'regels' van de subgenre. Kang-ho Song speelt Vader Sang-hyeon, een man die zich onzelfzuchtig aan een onderzoeksprogramma overgeeft en dan onzelfzuchtig min of meer de ziekte vangt die ze proberen te genezen, sterft en terugkomt. En dat allemaal dankzij het bloed waarmee hij werd getransfuseerd. Omdat hij de enige van de vijfhonderd overlevenden is, wordt hij een soort beroemdheid voor degenen die hem kennen, en het enige wat hij wil is zijn normale leven weer oppakken. Maar normaal betekent nu dat hij grote afstanden kan springen zonder gewond te raken, dat hij bloed wil drinken en het heel warm krijgt onder zijn kraag als de zon op zijn huid schijnt. Het duurt niet lang voor hij inwoont bij een nogal disfunctioneel gezin dat hem in zijn jeugd heeft gekend, en terwijl hij zijn nieuwe, vreemde levensstijl verbergt, raakt hij verstrikt in een complexe driehoeksverhouding, wordt hij acceptabeler voor duistere gedachten en glijdt hij van een glibberige helling af die hem van mens tot beest tot monster zou kunnen leiden. Ik vond Parks film veel frisser en origineler dan _Let The Right One In_ (om een recent voorbeeld te gebruiken) en ik was oprecht onder de indruk van de manier waarop hij materiaal benaderde dat gemakkelijk net zo afgesleten en herschreven had kunnen zijn als alle andere vampierfilms die we in de loop der jaren hebben gezien. Het is een mengeling van horror, melodrama en komedie, terwijl er ook ideeën aan ten grondslag liggen als de kracht van het geloof, de macht over leven en dood, de keerzijde van onsterfelijkheid, enzovoort, enzovoort. <br /><br />Sommige mensen hebben geklaagd dat deze genreoverstijgende aanpak de film verzwakt, maar ik persoonlijk vond dat het een levendige, onderhoudende en altijd plezierige film was, geholpen door een geweldige centrale voorstelling van Song als de gekwelde priester en een fantastische vertolking van een ondersteunende cast, zonder zwakke schakels. Veel personages bewegen zich door een scala aan emoties en doen dat allemaal met vaardigheid en geloofwaardigheid, vooral de jonge vrouw (gespeeld door OK-vin Kim) die het voorwerp wordt van de liefde, lust en genegenheid van de priester.<br />Fans van Aziatische cinema (en Park in het bijzonder) en ook fans van Poe's 'The Tell-tale Heart' (kijk en leer) zouden dit moeten overtreffen, het is geweldig.' Het is weer zo'n chique film van een man die zich nergens iets van aan lijkt te trekken en die er altijd in slaagt om niets minder dan degelijk amusement te brengen.<br />Kijk maar als je wilt: Cronos, Near Dark, Dellamorte Dellamore, alias begraafplaatsman.
Chan-wook Park, you have to hand it to the guy. In my eyes, he's not only a brilliant director but a brilliant director who can turn his hand to any genre and often provides something refreshing yet still ultimately satisfying.<br /><br />Thirst is, essentially, a vampire tale but one that plays fast and loose with some of the "rules" of the subgenre. Kang-ho Song plays Father Sang-hyeon, a man who unselfishly gives himself over to a research program and then unselfishly kind of catches the disease they are trying to cure, dies and comes back. All thanks to the blood he was transfused with. Being the only one out of five hundred to survive, he becomes quite the celebrity to those who know him and all he wants is to get back to normal. Normal, however, now involves being able to leap great distances without injury, wanting to drink blood and getting severely hot under the collar when rays of sun get on his skin. It's not long before he's living with a rather dysfunctional family unit who knew him in his childhood and while he hides his new, strange lifestyle he finds himself drawn into a complex love triangle, becoming more acceptable of darker thoughts and sliding down a slippery slope that could lead him from man to beast to monster.<br /><br />Deftly blending a number of genres, Park's movie felt much fresher and more original to me than Let The Right One In (to use a recent example) and genuinely impressed me with it's approach to material that could easily have felt as well-worn and rehashed as any number of other vampire movies we've seen over the years. It's a mixture of horror, melodrama and comedy while also pondering ideas such as strength of faith, the power over life and death, the downside of immortality, etc, etc.<br /><br />Some people have complained that this genre-blending approach weakens the movie but I personally found that it was a lively, entertaining and always enjoyable movie helped by a great central performance from Song as the tortured priest and fantastic turns from a supporting cast with no weak links. Many characters get to move through a range of emotions and all do so with skill and believability, especially the young woman (played by OK-vin Kim) who becomes the object of the priest's love, lust and affection.<br /><br />Fans of Asian cinema (and Park in particular) and also fans of Poe's "The Tell-tale Heart" (watch and learn) should lap this up, it's yet another classy movie from a man who seems to take everything in his stride and always manages to put out nothing less than solid entertainment.<br /><br />See this if you like: Cronos, Near Dark, Dellamorte Dellamore AKA Cemetery Man.