Ik dacht dat dit een heel gewaagde weergave was van het oude hocus pocus-'Tarzan'-idee dat zo populair was geworden door Hollywood, Weismuller enzovoort.<br />Ja, er zijn een heleboel rare dingen. Maar ja, het idee is raar. Het is bijna niet te geloven dat een mensenbaby door chimpansees tot volwassenheid kan worden gebracht. Ik kom in de verleiding om te zeggen dat het helemaal niet te geloven is, maar dat het concept nooit is uitgeprobeerd. En er is zeker een beetje te veel antropomorfisme om je op je gemak te voelen. Hoewel ik onder de omstandigheden kan begrijpen dat dat heel moeilijk te vermijden zou zijn. We hebben nu ook een veel groter inzicht in de kwesties van de acculturatie, en we weten dat een mens die vanaf zijn geboorte zonder menselijke gedragsstimulansen is grootgebracht, die uiteindelijk nooit zal leren als hij volwassen is.<br />Maar toch, als je dat zootje kunt doorzien, valt er een heleboel te bewonderen dat zowel fantasierijk als gedurfd is. Lambert speelt het beestachtige met een geweldig aplomb. Ik kom in de verleiding om te zeggen dat het de overtuigendste en sympathiekste rol is die ik hem ooit heb zien spelen. Er zijn ook een heleboel andere uitstekende voorstellingen. Niet in de laatste plaats die van sir Ralph Richardson en Ian Holm.<br />Wat vooral verontrustend is <0xE2><0x80><0x93> en terecht <0xE2><0x80><0x93> is de aapachtige waarneming van mensen. We krijgen onszelf bijna te zien vanuit het gezichtspunt van de arme, domme, hulpeloze bruten over wie we zo stelselmatig heersen. En het laat goed zien hoe de zogenaamde 'beschaving' en'moraal' waarmee we ons vermommen en ons gedrag rechtvaardigen, niet meer is dan een uiting van eigen egoïsme en arrogantie. Het mag soms een beetje overdreven lijken, vooral in die afschuwelijke ontleedzalen van het museum, maar wat we zien is niet alleen een waarheid over de Victorianen; het is een waarheid over de manier waarop we tegenwoordig zijn. Het is er een die gezegd moet worden, en die niet vaak genoeg gezegd kan worden. als een symptoom van de beschaving <0xE2><0x80><0x93> alsof het bezit van gezichtsbeharing een primitieve toestand is die je moet versmaden <0xE2><0x80><0x93> is een uitstekend voorbeeld. Primitieve bebaarde lezers merken het op.<br />Het verhaal is deprimerend. Uiteindelijk is het een tragedie. Want hoewel hij terugkeert naar de jungle en de bevrijding van de morele tirannie die werkelijk menselijke 'beschaafdheid' is, weten we dat hij verdoemd is. Voor het derde millennium 50 jaar oud is, zullen wilde apen tot uitroeiing worden gedreven als vlees in de wildernis, en hun milieu, dat is ontwikkeld voor landbouw en exploitatie van mineralen, zal een onverzadigbare menselijke overdaad bevredigen.<br />Uiteindelijk is het een verhaal over onszelf. Het pad naar uitroeiing dat andere apen bewandelen, moet uiteindelijk door mensen worden gevolgd. Uitstekend aanbevolen vanwege de ethische inslag, ondanks de onechte momenten.
I thought this was a very daring representation of the old hokey 'Tarzan' concept made so popular by Hollywood, Weismuller, et al.<br /><br />Yes; there is a lot of silly stuff. But then, the idea is silly. It is almost unbelievable that a human baby could be sired to adulthood by chimpanzees. I am tempted to say completely unbelievable, but that the concept has never been tried. And there is certainly a bit too much anthropomorphism for comfort. Though under the circumstances I can see how that would be very difficult to avoid. We also now have a much greater insight into the issues of acculturation, and know that a human raised from infancy without human behavioural prompts would ultimately never learn them in adulthood.<br /><br />Still, if you can get your head around that lot, there's a great deal to admire that is both imaginative and daring. Lambert does the beast thing with tremendous aplomb. I am tempted to say that it is the most convincing and sympathetic role I have seen him play. There are plenty of other excellent performances too. Not least of which are Sir Ralph Richardson and Ian Holm.<br /><br />What is particularly disturbing - and rightly so - is the simian perception of humans. We get to see ourselves almost from the point of view of the poor, dumb, helpless brutes over whom we so routinely lord it. And it demonstrates well how the phony 'civilisation' and 'morality' with which we cloak and justify our conduct, is no more than an expression of own selfishness and arrogance. It may seem a little overstated at times, especially in the hideous museum dissection rooms, but what we see isn't just a truth about the Victorians; its a truth about the way we are today. It's one that needs to be stated, and cannot be stated often enough. Holm's character's obsession with the 'ray-zor' as a symptom of civilisation - as if to possess facial hair were a primitive condition to be scorned - is an excellent case in point. Primitive bearded readers take note.<br /><br />The story is depressing. Ultimately it's a tragedy. Because even though he returns to the jungle and the freedom from moral tyranny that is truly human 'civilisation'; we know he's doomed. Before the third millennium is 50 years old, wild simians will be hunted into extinction as bush meat, and their environment developed for agriculture and mineral exploitation to gratify insatiable human excess.<br /><br />In the end, it's a tale about ourselves. The path to extinction that other simians tread, must eventually be followed by humans.<br /><br />Highly recommended for its ethical take, despite the hokey moments.