Dertig jaar voor THE DEER HINDER kwam deze film uit, een uitstekende meditatie over de gevolgen van de oorlog op het Amerikaanse gezin, gezien door de ogen van zowel de oorlogshelden als hun echtgenotes. Een waarlijk ironische titel: THE BEST YEARS OF OUR LIVES is van alles, maar sinds die tijd zijn verdwenen in stilstaande beelden en het enige wat overblijft is een onzekere toekomst voor de betrokkenen.<br /> THE BEST YEARS OF OUR LIVES is een waar ensemble, ondanks de tophits van Myrna Loy, dat zich meer richt op de verhalen van de mannen. Fred Derry kan na zijn terugkeer geen fatsoenlijke baan vinden, ook al is hij een oorlogsveteraan, en hij zit vast in een huwelijk dat hij niet wil met Marie, een meisje dat het allemaal prima vindt en meer van het leven wil en hem steeds meer begint te haten. Homer Parrish, daarentegen, heeft grotere problemen door het verlies van zijn handen in de oorlog en hij vindt dat de hele wereld <0xE2><0x80><0x93> inclusief het meisje van wie hij houdt en haar familie <0xE2><0x80><0x93> hem een rariteit van de natuur vindt.<br />De film duurt bijna drie uur en lijkt nooit lang te duren. Er zijn zoveel emoties te zien, zelfs op de kleinste momenten, dat de plot als een lopend vuurtje rondgaat; niets lijkt verspild of op het scherm gezet te zijn door gebrek aan montage. Geen enkele vertolking klinkt vals, hoewel de uitblinkers Dana Andrews als Fred Derry, Harold Russell als Homer Parrish en Virginia Mayo als Marie Derry zijn. Zelfs dan hebben alle personages hun eigen moment op de film, en de tijd was rijp om te praten over alle pijn en lijden die tot dan toe niet waren vertoond in Amerikaanse films (inclusief die uit de tijd rond de Eerste Wereldoorlog, die niet liefhebberden in dit soort onderwerpen). Hoewel er nooit sprake is van openlijk geweld, is het er wel, in de gekwelde uitdrukkingen van de drie mannelijke hoofdrollen.' Op het terrein waar nu de vliegtuigen staan, klaar om in rommel (en dus in vergetelheid) te worden veranderd, in het cynisme van de winkeliers die niet de moeite namen om die mannen met shellshock, die gevochten hadden of nog erger, uit te dagen om zich af te vragen wat het allemaal waard was. Dit is de film waarin _Kom thuis_ en _Geboren op vier juli_ hun waarde bewijzen. In een tijd waarin Amerika wegvluchtte voor oorlogsfilms, was het een noodzaak om dit te verzinnen toen het einde van de Tweede Wereldoorlog nog vers was om een eerlijker film te kunnen maken.
Thirty years prior to THE DEER HUNTER came this movie, an excellent meditation on the effects of war inflicted on the American family as seen from both the war heroes and their wives. A truly ironic title, THE BEST YEARS OF OUR LIVES is anything but since those times have vanished into still images and all that is left is an uncertain future for those involved.<br /><br />Truly an ensemble cast despite the top-billing of Myrna Loy, THE BEST YEARS OF OUR LIVES focuses more on the stories of the men. Al Stephenson (Fredric March) comes back to a household that has irrevocably changed as his sons have grown although he finds support from his doting wife Milly (Myrna Loy). Fred Derry, upon returning, cannot find a decent job despite being a war veteran and is trapped in a marriage that he does not want to Marie, a happy-go-lucky girl who wants more out of life and who increasingly comes to hate him. Homer Parrish, on the other hand, has greater problems due to his loss of hands at war and feels the entire world -- including the girl he loves and her family -- thinks he is a freak of nature.<br /><br />At almost three hours of length, the film never seems long and drawn out. There is so much emotions happening even in small moments that the plot breezes by; nothing seems wasted or placed on screen due to a lack of editing. Not a performance rings false, though the standouts are those of Dana Andrews as Fred Derry, Harold Russell as Homer Parrish and Virginia Mayo as Marie Derry. Even then every character has his or her moment on film, and the time was right to talk about all the pain and suffering that until then had not been seen in American films (including the ones made around World War One, which did not dabble in such topics). While there is never any overt violence, it's all there, in the haunted expressions of the three male leads' faces, in the lot where the planes now reside, ready to be turned into junk (and therefore, forgetfulness), in the cynicism of the store owners who couldn't be bothered to employ these shell-shocked men who had seen battle or even worse, to goad them into wondering what was it all worth for. This is the film in which COMING HOME and BORN ON THE FOURTH OF JULY are indebted to. At a time when America fled from war films, to come up with this when the end of the Second World War was still fresh was a necessity in order to make a more honest film-making.