Ik was erg teleurgesteld over deze film. Juffrouw English, die zegt dat ze een fan is van de oorspronkelijke film, leek een groot artistiek werk te hebben gemaakt en het te hebben getransformeerd tot een platvloerse 'ho-hum' babyproductie. Ik probeerde Meg Ryans Mary Haines leuk te vinden, maar ze was gewoon saai. Ze leek niets te voelen over de affaire van haar man. Er was geen emotionele strijd, geen diepe gekwetstheid. In de oorspronkelijke film uit 1939 voelde Norma Shearer in Mary Haines zich verraden, geschokt, kwetsbaar, verward en boos. De productie uit 2008 ging meer over een of ander nepthema van de zusterschap (de woorden van mijn vrouw, om precies te zijn) en maakte niet dat je een traan liet of zelfs maar grinnikte. De enige optredens die de moeite waard waren, waren die van ons. Er was eigenlijk geen hoofdpersoon in deze film. De Sylvia Fowler-figuur had te veel subthema's. En Crystal Allen had geen vuur. De remake van de ontmoeting in het warenhuis met Annette Benning en juffrouw Mendez was Luke-warm. En het tempo was ook traag. Natuurlijk moest de versie uit 1939 worden bijgewerkt, maar dat was deze niet. De reden dat de oorspronkelijke versie zo goed werkte, was dat de personages te maken hadden met'mannen'-problemen. Een onderwerp dat niet uit de tijd was. De magie van de oorspronkelijke film was dat hij over beide seksen ging, terwijl je de mannen nooit te zien kreeg.
I was very disappointed by this movie. Ms English who says that she is a fan of the original movie seemed to have taken a great piece of artistic work, and transformed it into a flat-lined "ho-hum" you've come a long way baby production. I tried to like Meg Ryan's Mary Haines, but she was just boring. She didn't seem to feel anything about her husband's affair. There was no emotional struggle, no deep hurt. In the original 1939 movie Norma Shearer's Mary Haines felt betrayed, shocked, vulnerable, confused and angry. The 2008 production was more about some fake sisterhood theme, (Actually my wife's words)and didn't make you shed a tear or even chuckle. The only performances that were note worthy we're of Debra Messing, and Bette Midler. (I wanted more of Bette.) There was really no protagonist in this movie. The Sylvia Fowler character had too many sub themes to it. And Crystal Allen had no fire. The remake of the department store encounter with Annette Benning, and Miss Mendez was Luke warm. Also the pacing was slow as well. Obviously the 1939 version needed to be updated, but this one wasn't it. The reason that the original version worked so well was that the characters were dealing with "man" problems. A subject by the way which isn't out-dated. The magic of the original movie was that the movie was about both sexes, while you never saw the men.