Door zijn lengte van twee uur heen beschrijft Crash de emotionele pijn van zijn ruim tien personages wanneer ze worden geconfronteerd met de soms schaamteloze en soms latente vormen van racisme die in de Amerikaanse samenleving de kop opsteken. Dat, en de emotionele pijn van een van zijn publieken die vooraan zit en wanhopig probeert te begrijpen wat er tegenwoordig van films wordt gemaakt.<br />Het tijdperk waarin we leven is zo ingewikkeld geworden. Niet alleen wijzen we het modernisme af, maar zelfs de niet al te enthousiaste vlaggroet van het postmodernisme wordt altijd neergehaald door wat, het postmodernisme dat al die ideeën wil vernietigen, en dat allemaal niet dankzij de grote destructieve ideeën van die grote 'denkers'. Dit heeft niet veel te maken met waar de film over gaat, maar eerder met wat de film is.<br />Natuurlijk, het lijkt moeilijk om je brood te verdienen in een Hollywood dat moet voorzien in een markt die zo post-post-alles is, dat cynisme meer is geworden dan alleen maar een motto in het leven. Het is deel geworden van alles wat we doen en deel van alles waar we aan denken, of we het nu leuk vinden of niet. En zo wordt er een nieuw studioproduct geboren! Indiefilms, die ooit energiek en idealistisch waren in hun uitdagende experimentalisme, lijken nu even onvermurwbaar als Hollywoodfilms om te verkopen aan indiefilmsmarkten. Een indiefilm moet verkopen op Sundance voordat hij 'aangewezen' wordt. En dus is niets meer eenvoudig. Zelfs wat tot een goede film behoort, wordt zo duister. Terwijl vroeger filmmakers alleen maar mensen wilden vermaken en een goed verhaal wilden vertellen <0xE2><0x80><0x93> en in die schijnbaar simplistische pogingen zitten de beste films <0xE2><0x80><0x93>, moeten tegenwoordig filmmakers films maken die in de eerste plaats goed zijn; films moeten mensen aan het denken zetten, moeten betekenisvol zijn, moeten provocerend zijn, vragen oproepen, ja-ja-ja-ja-ja. Waar het allemaal op neerkomt, is een ondermijning van het Hollywood-systeem, maar die ondermijning lijkt vreemd genoeg te lijken op de formulaire gelijkvormigheid van Hollywood-films, de talloze manieren om te verschillen en in wezen hetzelfde product te zijn.<br />En ik ben nog niet eens aan de film begonnen. Ik ben de laatste tijd te kieskeurig geworden als het om films gaat die ik zie. Misschien komt het doordat ik me graag laat amuseren in plaats van, laten we zeggen, gepeild te worden als ik een film zie. Maar verdomme, deze film is één grote troep. En ik walg van deze film, niet alleen omdat hij het Hoe maak ik een goede film goede 101-gidsje naar de T volgt <0xE2><0x80><0x93> personages spuien welsprekende zinnen en zijn zo ontzettend geestig dat het lijkt alsof ze begiftigd zijn met de spraak van God; hij brengt kwesties aan het licht over racisme en het leven dat racisme in Amerika met zich meebrengt; hij heeft 'aangrijpende' '... momenten waarop iedereen meer over zichzelf ontdekt en meer over andere mensen; om nog maar te zwijgen van het feit dat als je eenmaal de omgeving/nieuwe-tijd-soundtrack hoort van vrouwen die in hoge registers in vreemde talen zingen, je weet dat je met al die bovengenoemde eigenschappen te maken hebt.<br />En iets aan het voornoemde punt <0xE2><0x80><0x93> dat het vragen oproept over direct-interessante kwesties als racisme <0xE2><0x80><0x93> doet me de haren te berge rijzen. Zoals alle post-post-post-post-post-alle films hebben ze niet alleen maar een boodschap over dit onderwerp. Want o, ons publiek is daar tegenwoordig veel te intelligent voor in deze post-post-post-post-wereld. Ons publiek wil dat we ze laten denken, wil niet dat we dingen zo simplistisch verwoorden (en dan gaan ze in existentialistische onzin praten en zeggen dat dat zo is)' 'Omdat het leven zelf niet simplistisch is. Ha, ha, ha. Wat hebben we hier anders te doen dan het publiek aan het denken te zetten over kwesties, in plaats van ze aan hen voor te leggen. Oké, oké, en oké. Dus de film maakt er een punt van om het publiek met die non-boodschappen te bestoken, en aangezien het niet echt een boodschap is, is het zo uitgesproken subtiel en subtiel dat het wel goed is, toch? Dus we worden keer op keer met deze goed geschreven subtiliteit bestookt met de welsprekendheid van retorisch proza. En alsof de ironie nog niet erg genoeg is, hebben we ook nog eens een 'Belachelijk'-personage, het enige personage dat al die racistische onzin niet serieus lijkt te nemen, dat niet 'bekeert'. in een van die irritant betekenisvolle personages die uiteindelijk iets leren, betekenisvolle blikken werpen en pauzes inlassen, zodat het publiek 'ook iets over zichzelf leert'. Eh, ja. Wat wilde ik graag een ongelooflijk racistische film zien, meteen na deze man.<br />Om kort te gaan, ik denk dat ik geen bezwaar tegen de film zou hebben gemaakt als hij niet zo opgeblazen was in zijn eigen belangrijkheid. De nervositeit die de hele film vormt, leek meer op het gejammer van een blanke jongen dan op echte Spike Lee-achtige woede. Het is zo typisch Tim Robbins en Sean Penn, het type dat met vlaggen wil zwaaien over menslievendheid terwijl het enige wat ze niet beseffen is dat de vlag waarmee ze zwaaien hun met gaten gevulde ondergoed is. In de post-post-post-post-wereld zijn ze zo trendy geworden dat ze er heel subtiel mee omspringen. Niets is meer eenvoudig. In zijn beste pogingen om echt goed, provocerend en uiteindelijk menselijk te zijn, is het geen van beide meer, imho, maar gewoon de zoveelste indie-onzin van een indie-regisseur die naam wil maken als een geloofwaardige indie-filmmaker. Nu is Hollywood in elk geval eenvoudiger en eerlijker in zijn manipulatie.
Through its 2-hour running length, Crash charts the emotional anguish of its 10-odd ensemble of characters when faced with the sometimes blatant and sometimes latent forms of racism underlying in American society. That and the emotional anguish of one of its audiences sitting near the front and desperately trying to make sense of what movies have become these days.<br /><br />The era we live in has become so complicated. Not only do we reject modernism, even the not very enthusiastic flag-waving of post-modernism ideas is always being shot down by what, post-post-modernism that aims to destroy all these ideas, all in no part thanks to the great destructivist ideas of those great 'thinkers'. But I digress. This has nothing much to do with the what the movie is about, but rather what the movie is.<br /><br />Sure, it seems hard to earn a living in a Hollywood that has to cater to a market that is so post-post-post everything that cynicism has become more than just a motto in life. It has become part of everything we do and part of everything we think of whether we like it or not. And so a new studio product is born! Indie films, which once were energetic and idealistic in its defiant experimentalism now seem to be as equally adamant as Hollywood films to sell to indie film markets. An indie film must sell at Sundance before becoming 'acclaimed'. And so nothing is simple anymore. Even what constitutes a good film becomes so murky. Whereas in the past filmmakers just wanted to entertain people and tell a good story--and in these seemingly simplistic attempts the greatest of films are borne--filmmakers nowadays have to make films that are good first and foremost; films have to make people think, have to be meaningful, has to be provocative, raise questions, yadda yadda yadda. What it all boils down to, is a subversion of the Hollywood movie system, but this subversion seems strangely similar to the formulaic similarity of Hollywood films, the countless ways of differing to essentially be the same product.<br /><br />And I haven't even begun on the film yet. Maybe I've become too picky on films I see these days. Maybe it's because of my primary need to be entertained, rather than, say, be probed when seeing a movie. But hell, this movie is one big load of crap. And I'm repulsed by this movie not just because it follows the How to Make a Good Movie Good 101 guidebook to the T--characters spout eloquent lines and are sooo witty like they're gifted with the speech of God; it raises issues about racism and life confronting racism in America; it has 'touching' moments where everyone discovers more about themselves and more about other people; not to mention the fact that once you hear the ambient/new age soundtrack of women singing in high registers in foreign languages, you know you're in for all of the above traits.<br /><br />And something about the aforementioned point--about it raising questions about immediately-compelling issues like racism--pisses me off big time. Like all post-post-post-post-post everything movies, it doesn't contend with just having a message about this issue. Because oh, our audiences are much to intelligent for that these days in this post-post-post-post world. Our audiences want us to make them think, doesn't want us to put things so simplistically, (and then they will go into existentialist crap and say) that's because life itself isn't simplistic. Ha ha ha. What other common drill do we here then the audience need to think about issues rather than have them fed to them. Okay, okay, and okay. So the film makes it a point to pound the audiences with these non-messages and since they're not exactly a message, it's so decidedly subtle and subtle means good right? So we're being hit again and again with this well-written subtlety with the eloquence of rhetorical prose. And as if the irony is not steep enough, we have Ludicrous' character, the only character who seems to not take all these racism discussion bullshit seriously, being 'converted' into one of those irritatingly meaningful characters where he learns something in the end, giving meaningful looks and pauses where audiences are supposed to 'learn something about themselves too'. Um, yeah. How I wanted to see an incredibly racist film right after this man.<br /><br />To cut the long bullshit short, I guess I wouldn't have taken issue with the film if it wasn't so bloated in its self-importance. The angst that forms the entire movie felt more like white-boy whining than actual Spike Lee-ish anger. It's so Tim Robbins and Sean Penn, the type that wants to wave flags about humanitarianism when the only thing they don't realize is the flag they're waving is their hole-ridden underwear. Plus it's become so trendy in the post-post-post-post world to be completely subtle about it. Nothing is simple any longer. In its best efforts to actually be good, provocative, and ultimately human, it's become neither, imho, just another indie crap from an indie director that wants to make a name out of himself as a credible indie-filmmaker. Now at least Hollywood is more simple and sincere in its manipulativeness.