Je zou verwachten dat Hitchcocks terugkeer naar de grote studio's gepaard zou gaan met het verlies van voorzichtigheid. Er waren vast niet veel mensen die zijn meest uitbundige, ongebreidelde film verwachtten, een vrolijke melange van boosaardige zwarte komedie, opwindende spanning, spottende manipulatie en verbazingwekkende fantasieën. Maar dat is precies wat ze kregen: STRANGERS ON A TRAIN.<br />Wat opvalt is hoe erg Bruno's overtreding de wereld van de film verstoort. Er is veel gezegd over het meesterlijke doorsnijdende motief, maar het directe gevolg is dat het de rechte lijn van Guys leven volledig blokkeert, en dus ook de gemeenschap die hij vertegenwoordigt of waar hij zich graag bij wil aansluiten. Guy is de archetypische Amerikaan, de jongen uit de arbeidersklasse die het ver geschopt heeft, die zich beweegt in invloedrijke kringen, atletisch, succesvol, knap. Bruno is zijn destructieve tegenpool, vrolijk, decadent, 'Europees' (hij leeft van zijn vader, in een groot huis, en droomt alleen maar van moord). Bruno's leven is er een van herhaling, cirkelgang, terwijl Guy rechtdoor gaat. Het is Bruno's prestatie om Guy in zijn domein te brengen (vertegenwoordigd door de draaimolen) en hem te dwingen een overtreding te begaan (de wet overtreden, hopen op moord (van Bruno).<br />Bruno vecht letterlijk tegen het patriarchaat. Alle gezagsdragers in de film worden bekritiseerd <0xE2><0x80><0x93> Bruno' Anna's ongelooflijk machiavellistische, egocentrische vader, de ongevoelige rechter die er geen been in ziet om na een executie te gaan lunchen, de tenniscommentator wiens zelfvoldane, stichtelijke commentaar altijd verkeerd is. Hitch is niet de moederhater uit de legendes, maar is, zoals Robin Wood opmerkte, bijzonder vijandig tegenover vaders en het patriarchaat.<br />Bruno's overtreding zet de wereld op zijn kop. Dit is de meest surrealistische film van Hitch. Telkens als Guy in zijn verhaal voorkomt, wordt hij rechtstreeks gefilmd, met conventionele romantische muziek. Maar telkens als Bruno zich opdringt, wordt de sfeer kermisachtig, bizar, veel leuker. Dit is de eerste echte Amerikaanse film van Hitch, die zich verlustigt in het primitieve afval van de Americana. Volwassen mannen prikken kleine jongensballonnen door, of proberen ze van een draaimolen te gooien. Befaamde professoren in de wiskunde zingen over geiten in treinen. Bejaarde dames uit de hogere kringen worden gewurgd op elegante soirees. Washington wordt gefilmd als een reeks reservelijnen in een uitgestrekte woestijn onder een enorme hemel, als een spookachtig Dali-schilderij. Er is een van de grootste en grappigste scènes in de hele film waarin we een roerloze, glimlachende Bruno zien in een zee van draaiende hoofden bij een tenniswedstrijd, een beeld dat Magritte waardig is. Kijk naar elke scène met Bruno erin en zie hoe die ontspoort in het bizarre. Het wemelt van de fallussen in de meest belachelijke variaties <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar al die ballonnen (Hitch had blijkbaar net _The Third Man_ gezien) <0xE2><0x80><0x93> en ook in bezadigder omgevingen: Washington zal nooit meer hetzelfde zijn. _STRANGERS_ is, ondanks _Vertigo_, ook Hitch' meest openlijke seksuele film <0xE2><0x80><0x93> en naast de fallussen is er ook nog de voortdurende homo-erotiek, het opmerkelijke spel met de 'rijpaarden', de hilarische fellatio-grap wanneer Hitch' dochter poeder over de politieman morst.<br />En toch houdt Hitch niet op met die goeie ouwe spanning. In de zeer gepaste poging om te laten zien wat een groot kunstenaar hij was, zien de critici over het hoofd wat hem in de eerste plaats beroemd maakte. Er is veel werk gemaakt van Bruno als prototype van Norman Bates, en Hitch maakt er een vrolijke vertoning van door Bruno te dwingen tot een moord. Er is een hilarische, pijnlijke scène waarin Bruno de aansteker kwijtraakt waarmee hij Guy door het afvoerputje wil duwen. Het gehijg van spanning en de zuchten van opluchting van de kant van het publiek van wie ik deel uitmaakte om een krankzinnige moordenaar te steunen, zijn inherent grappig, enigszins verontrustend en zeer onthullend over onze ware reacties op conformiteit en succes. En Hitch koestert het met een harteloos genoegen <0xE2><0x80><0x93> luister naar de spottende muziek en de uitgekauwde composities en schop jezelf voor je kop dat je het allemaal zo serieus neemt.<br /><br />'Strangers is er een van Hitch' Het is een van de vijf beste films en daarom een van de beste in de filmwereld. De dialoog is zo vreemd en briljant dat ik niet kan geloven dat die niet door Chandler is geschreven. Patricia Hitchcock is een fantastische duivelin die haar brutale vader vervangt terwijl ze Guy uitdaagt. De finale is een opmerkelijke, duizelingwekkende samensmelting van opwindende, gespannen scènes, zwarte komedie en symbolische site. Als Bruno's laatste woorden hem tot de hel veroordelen (volgens de katholieke voorschriften wordt Hitch geacht een belichaming te zijn: vergelijk het met een gelijksoortig einde in THE KILLERS), juichen we zijn integriteit toe, die oneindig veel te verkiezen is boven Guys verachtelijke zelfverheerlijking.
One would have expected Hitchcock's return to major studio filmmaking to err on the side of chastened caution. Surely few expected his most riotous, unrestrained film, a gleeful melange of vicious black comedy, exciting suspense, mocking manipulation, and astonishing flights of fancy. But that is precisely what they got: STRANGERS ON A TRAIN.<br /><br />What is remarkable is how much Bruno's transgression disrupts the world of the film. Much has been made of the masterly crosscutting motif, but its immediate effect is to completely obstruct the straight line of progress Guy is making of his life, and hence the society he represents or is eager to join. Guy is the archetypal American, the working-class boy made good, moving in influential circles, athletic, successful, handsome. Bruno is his destructive opposite, gay, decadent, 'European' (he lives off his father, in a Big House, and just lounges about dreaming of murder). Bruno's life is one of repetition, circularity, whereas Guy moves straight ahead. It is Bruno's achievement to move Guy into his realm (represented by the merry-go-round) and force HIM to transgress (break the law, hope for murder (Bruno's)).<br /><br />Bruno is quite literally fighting patriarchy. All the authority figures in the film are criticised - Bruno's father, a man whose brutality we get a glimpse of, but the true horror of which is constantly alluded to in the film (especially in Aunt Clara's paintings - that incredibly intense negative energy must come from somewhere); Anna's incredibly Machiavellian, self-serving father; the insensitive judge who thinks nothing of lunching after an execution; the tennis commentator whose smugly authorative comments are always mistaken. Far from being the mother-hater of legend, Hitch, as Robin Wood perceived, is deeply hostile to fathers and patriarchy.<br /><br />Bruno's transgression turns the world topsy-turvy. This is Hitch's most surreal film. Whenever Guy is in his plot, he is filmed straight, with conventionally romantic music. But whenever Bruno intrudes, the atmosphere becomes carnivalesque, bizarre, much more fun. This is Hitch's first truly American film, revelling in the primitive detritus of Americana. Grown men puncture little boys' balloons, or try to throw them off merry-go-rounds. Distinguished professors of mathematics sing about goats on trains. Elderly society matrons are strangled at elegant soirees. Washington is filmed like a series of spare lines in a vast desert under a huge sky, like a haunting Dali painting. There is one of the greatest, and funniest, scenes in all cinema when we see a motionless, smiling Bruno in a sea of turning heads at a tennis match, an image worthy of Magritte. Just look at any scene with Bruno in it, and watch it derail into the bizarre.<br /><br />Phalluses abound in the most ridiculous permutations - check all those balloons (Hitch had obviously just seen THE THIRD MAN) - as well as in more staid environs: Washington will never look the same again. STRANGERS is also, VERTIGO notwithstanding, Hitch's most overtly sexual film - as well as the phalluses, there is the sustained homoeroticism, the remarkable play with 'riding' horses; the gobsmacking fellatio joke when Hitch's daughter spills powder over the policeman.<br /><br />And yet Hitch doesn't stint on good old suspense. In the very proper endeavour to show what a great artist he was, critics tend to overlook what made him famous in the first place. Much has been made of Bruno as a prototype of Norman Bates, and Hitch plays merry havoc on audience identification, willing Bruno into murder. There is a hilariously painful sequence where Bruno loses the lighter with which he intends to frame Guy down a drain. The gasps of tension and sighs of relief on the part of the audience I was a part of in support of an insane murderer is inherently funny, slightly disturbing, and highly revealing about our true reactions to conformity and success. And Hitch milks it with callous glee - listen to the mocking music and exagerrated compositions, and kick yourself for taking it all so seriously.<br /><br />STRANGERS is one of Hitch's five best films, and therefore one of the greatest things in cinema. The dialogue is so strange and brilliant, I can't believe it wasn't written by Chandler. Patricia Hitchcock is a wonderful imp, standing in for her cheeky father as she taunts Guy. The fairground finale is a remarkable, dizzying fusion of exciting, tense set-piece, black comedy and symbolic site. If Bruno's final words condemn him to hell (according to the Catholic precepts Hitch is supposed to embody: compare with a similar ending in THE KILLERS), we applaud his integrity, infinitely preferable to Guy's debased serving of self.