Wat moet er door het hoofd van Irene Dunne hebben gespeeld toen ze de rol accepteerde in dit onsmakelijke verslag van een vrouw met een veranderlijke moraal? De Irene Dunne van de jaren veertig, met haar reputatie van trouwe rooms-katholiek die in het openbaar een afkeer had van vunzigheid, en die filmscripts en de society van Hollywood schuwde <0xE2><0x80><0x93> iets wat zelfs maar in de verte kon worden uitgelegd als een corrumperende publieke moraal <0xE2><0x80><0x93> zou nooit betrokken zijn geraakt bij zo'n dubieus project als dit.<br />Misschien heeft de New Yorkse kardinaal Spellman, tijdens zijn privéaudiëntie bij haar, haar een flinke uitbrander gegeven over deze rol? Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten, aangezien ze er in latere jaren nooit meer over sprak, hoewel ze haar moreel verdachte film Back Street uit 1932 (hoewel zeer succesvol) uit 1932 afkeurde (hoewel zeer succesvol). als 'afval'.<br /><0x3E> Tegen de tijd dat ze in 1965 de eminente St. Robert Bellarmine Award voor voorbeeldig openbaar katholicisme ontving, werd 'Ann Vickers' niet langer door het grote publiek genoemd.<br /><0x3E> Laat ik volstaan met te zeggen dat 'Ann Vickers' niet als amusement of sociaal commentaar werkt.<br /><0x3E> De rol van Miss Dunne als overspelige maatschappelijk werkster, die met iedereen het bed deelt (tussen het hervormen van gevangenissen en het schrijven van een bestseller over reclasseringswerk) sluit niet aan bij haar temperament of haar houding op het witte doek, en je blijft het vermoeden houden dat het allemaal een soort tongue in cheek-grap is (wat kunnen we anders denken als we getuige zijn van een montage van Miss Dunnes sympathiserende, gelukzalige blik over een opname van een vrouwelijke gevangene die wordt gegeseld? Aan het eind van de film heeft ze haar carrière verruild voor een huwelijk (niet minder dan met de chagrijnige veroordeelde Walter Huston) <0xE2><0x80><0x93> en wat voor waanzin zou het zijn om die twee ooit romantisch te koppelen?<br /><br />Irene Dunne-completisten zullen deze nieuwsgierigheid ongetwijfeld willen aanschouwen, al was het alleen maar om haar te horen beloven dat ze een cocaïneverslaafde onder haar hoede zal rehabiliteren: 'Ik ga je van de sneeuwkoude kalkoen afhelpen!'!!!<br />Nou, als er niet nog meer van dit soort smerige toestanden aan de gang zijn, zijn haar lichtjaren verwijderd van haar gebruikelijke milieu van operatrillers, bonte chiffon en aardbeienfosfaat <0xE2><0x80><0x93> cocaïneverslaving is niet het eerste onderwerp dat je associeert met de onberispelijke miss Dunne.
What can have been on Irene Dunne's mind when she accepted the role in this distasteful account of a woman of negotiable morals? Certainly, the Irene Dunne of the 1940's, whose reputation as a faithful Roman Catholic who publicly abhorred smut, and shunned any film scripts or Hollywood society, that might be even be remotely construed as corrupting public morals--would never have become associated with such a dubious project as this.<br /><br />Perhaps, New York's Cardinal Spellman, in his private audience with her, gave her a good dressing down over this role? That we will likely never know, inasmuch as she never spoke of it in later years, though she did denounce her morally suspect, (though quite successful) 1932 film, "Back Street" as "trash".<br /><br />Certainly by the time she received the distinguished St. Robert Bellarmine Award in 1965 for exemplary public Catholicism, "Ann Vickers" was no longer recalled by the general public.<br /><br />Suffice it to say that "Ann Vickers" works neither as entertainment or social commentary.<br /><br />Miss Dunne's role as an adulterous social worker, who sleeps around, (between reforming prisons and writing a best seller on correctional rehabilitation) doesn't dovetail with her temperament or on screen demeanor, and one keeps suspecting that the whole thing is a kind of tongue in cheek gag, (what else can we think when we witness a montage of Miss Dunne's sympathetic beatific gaze superimposed over a shot of a female prisoner being scourged?) By films end, she has renounced careerism in favor of marriage, (to crusty convict Walter Huston no less--and what kind of lunacy would ever conceive of pairing these two romantically?) <br /><br />Irene Dunne completists will no doubt wish to see this curiosity, if only for the chance to hear her promise to rehabilitate a cocaine addict under her charge: "I'm going to get you off the snow cold turkey" !!! <br /><br />Well, if nothing else such sordid goings on, do present her light years from her usual milieu of operatic trills, furbellowed chiffon and strawberry phosphates--cocaine addiction not being the first subject one associates with the irreproachable Miss Dunne.