In deze tijd, waarin bijna elk nieuwsbericht gaat over waterboarding, beelden van Abu Ghraib of verhalen over gedwongen detentie in Guantanamo Bay, is Gavin Hoods 'Rendition' de meest actuele en tijdige film die er in de amusementsindustrie van Hollywood te vinden is. Het is in de verste verte geen perfecte film, maar hij verdient ook niet de klaaglijke minachting die hij van critici uit het hele ideologische en politieke spectrum heeft gekregen.<br /><br />De term'rendition' 'Anwar El-Ibrahimi is een Egyptische man die al twintig jaar in de Verenigde Staten woont. Hij heeft een Amerikaanse vrouw, een jonge zoon en een nieuwe baby op komst.' Hij lijkt een zeer onwaarschijnlijke kandidaat voor een terrorist, maar op een dag wordt Anwar zonder enige waarschuwing of verklaring opgepakt en naar een geheime locatie gebracht, waar hij wordt gemarteld tot hij toegeeft dat hij betrokken is bij een terroristische organisatie waar Anwar niets van afweet.<br />Van de andere kant: 'Rendition' heeft zo nu en dan moeite met het vertellen van een verhaal, en bijt zich vaak iets meer af dan het aankan in termen van plot en karakter. Het zogenaamde brandpunt is Douglas Freeman, een beginnend CIA-agent die wordt ingeschakeld om Anwars 'ondervraging' door Egyptische functionarissen bij te wonen. Het probleem is dat Freeman, zoals bedacht door de schrijfster Kelley Sane en gespeeld door Jake Gyllenhaal, te veel op een naïeve 'jongens scout' lijkt om een heel geloofwaardige agent te zijn, en hij krijgt niet de tijd die hij nodig heeft om zich als personage volledig te ontwikkelen. We weten weinig over hem in het begin en nog minder, zo lijkt het, aan het eind. Hij speelt zijn rol, maar we komen bitter weinig te weten over de man die hij is. Dus zonder een sterk zwaartekrachtcentrum om alles bij elkaar te houden, voelt de film soms aan alsof hij uit elkaar valt, met verhaalelementen die alle kanten op vliegen. Een soortgelijk probleem doet zich voor met Anwars film. 'Rendition' wordt gespeeld door de radeloze echtgenote van Reese Witherspoon, een vrouw over wie we nooit veel te weten komen, afgezien van wat we aan de oppervlakte kunnen zien. Gyllenhaal en Witherspoon hebben onder andere omstandigheden al bewezen goede acteurs te zijn, maar hier worden ze ingeperkt door een restrictief scenario, waardoor ze zelden verder komen dan een enkele terugkerende noot in hun optreden.<br />Wat 'Rendition' echter tot een uiteindelijk krachtige film maakt, is de extreme ernst van het onderwerp en de manier waarop twee parallel lopende plotlijnen in het slot van de film elegant in elkaar overlopen. Het zou een iets meer gekunsteld verhaal kunnen opleveren dan we misschien op dit punt hadden gewild, maar hé, we zijn tenslotte in Hollywood, en de film moet wel enige eerbied betonen aan het grote publiek als hij zichzelf groen wil verlichten, laat staan het daglicht zien als een voltooid project.<br />Twee van de ondersteunende optredens zijn bijzonder boeiend in de film: Omar Metwally, die de angst tastbaar maakt van een man die gevangen zit in een kafkaëske nachtmerrie waaruit hij niet kan ontwaken, en Yigal Naor, die van de hoofdondervrager/folteraar een verrassend ingewikkeld personage maakt. Meryl Streep, Alan Arkin en Peter Sarsgaard maken ook hun opwachting in kleinere rollen. Bijzondere vermelding verdient ook de warme en rijk getinte cinematografie van Dion Beebe.<br />Wordt de kwestie te simpel voorgesteld? Waarschijnlijk wel. Gaat het over het martelslachtoffer en de kwaadaardige regeringstroepen? Absoluut. (Je vraagt je af hoe de film zou zijn gegaan als Anwar echt een terrorist was.) Toch heeft de film het lef om zich op omstreden terrein te begeven. Hij is niet bang om lastige vragen op te werpen of de afkeuring van sommigen te riskeren vanwege de politieke standpunten die eraan ten grondslag liggen. Hij denkt openlijk na over de vraag hoe een land zijn moeizaam bevochten principe van 'burgerlijke vrijheden voor iedereen' bewaart in het aangezicht van terrorisme en angst. En hoeveel moed is ervoor nodig om mensen met een goede wil eindelijk te laten zeggen dat het genoeg is, zelfs met het risico dat ze door de machthebbers worden gebrandmerkt als terroristen-verzoenend en onvaderlandslievend? (De film ontkent ook op geen enkele manier de realiteit van extreem islamitisch terrorisme.)<br />Dus als je 'Rendition' meteen afwijst, laat je de perfecte vijand de vijand van de goede vijand worden. 'Rendition' is dan misschien niet perfect, maar het is wel goed, en het heeft iets belangrijks te zeggen over de wereld waarin we nu leven. En dat alleen al maakt het de moeite waard om het te zien.
In this day and age in which just about every other news story involves discussions of waterboarding, images of Abu Ghraib, or tales of forced detentions at Guantanamo Bay, Gavin Hood's "Rendition" is about as up-to-the-minute and timely a movie as is ever likely to come out of the entertainment mills of mainstream Hollywood. It's not, by any stretch of the imagination, a perfect film, but neither does it merit the caterwauling opprobrium it has received at the hands of critics from all across the ideological and political spectrum.<br /><br />The term "rendition" refers to the ability of the CIA to arrest any individuals it suspects of terrorist dealings, then to whisk them away in secret to a foreign country to interrogate and torture them for an indefinite period of time, all without due process of law. Anwar El-Ibrahimi is an Egyptian man who has been living for twenty years in the United States. He has an American wife, a young son and a new baby on the way. He seems a very unlikely candidate for a terrorist, yet one day, without warning or explanation, Anwar is seized and taken to an undisclosed location where he is subjected to brutal torture until he admits his involvement with a terrorist organization that Anwar claims to know nothing about.<br /><br />On the negative side, "Rendition" falters occasionally in its storytelling abilities, often biting off a little more than it can chew in terms of both plot and character. The ostensible focal point is Douglas Freeman, a rookie CIA agent who is brought in to observe Anwar's "interrogation" at the hands of Egyptian officials. The problem is that, as conceived by writer Kelley Sane and enacted by Jake Gyllenhaal, Freeman seems too much of a naïve "boy scout" to make for a very plausible agent, and he isn't given the screen time he needs to develop fully as a character. We know little about him at the beginning and even less, it seems, at the end. He "goes through the motions," but we learn precious little about the man within. Thus, without a strong center of gravity to hold it all together, the film occasionally feels as if it is coming apart at the seams, with story elements flying off in all directions. A similar problem occurs with Anwar's distraught wife, played by Reese Witherspoon, a woman we never get to know much about apart from what we can see on the surface. Gyllenhaal and Witherspoon have both proved themselves to be fine actors under other circumstances, but here they are hemmed in by a restrictive screenplay that rarely lets them go beyond a single recurring note in their performances.<br /><br />What makes "Rendition" an ultimately powerful film, however, is the extreme seriousness of the subject matter and the way in which two concurrently running plot lines elegantly dovetail into one another in the movie's closing stretches. It may make for a slightly more contrived story than perhaps we might have liked on this subject, but, hey, this is Hollywood after all, and the film has to pay SOME deference to mass audience expectations if it is to get itself green lighted, let alone see the light of day as a completed project.<br /><br />Two of the supporting performances are particularly compelling in the film: Omar Metwally who makes palpable the terror of a man caught in a real life Kafkaesque nightmare from which he cannot awaken, and Yigal Naor who makes a surprisingly complex character out of the chief interrogator/torturer. Meryl Streep, Alan Arkin and Peter Sarsgaard also make their marks in smaller roles. Special mention should also be made of the warm and richly hued cinematography of Dion Beebe.<br /><br />Does the movie oversimplify the issues? Probably. Does it stack the deck in favor of the torture victim and against the evil government forces? Most definitely. (One wonders how the movie would have played if Anwar really WERE a terrorist). Yet, the movie has the guts to tread on controversial ground. It isn't afraid to raise dicey questions or risk the disapproval of some for the political stances it takes. It openly ponders the issue of just how DOES a nation hold fast to its hard-won principle of "civil liberties for all" in the face of terrorism and fear. And just how much courage does it take for people of good will to finally stand up and say "enough is enough," even at the risk of being branded terrorist-appeasing and unpatriotic by those in power? (The movie also does not, in any way, deny the reality of extreme Islamic terrorism).<br /><br />Thus, to reject "Rendition" out of hand would be to allow the perfect to be the enemy of the good. "Rendition" may not be perfect, but it IS good, and it has something of importance to say about the world in which we now live. And that alone makes it very much worth seeing.