Wat een pijn! Pijn in de vorm die het centrale idee had, maar die het nooit helemaal herkende en vervolgens een heleboel zand in je gezicht blaast. Ik zou niet willen zeggen dat deze rechtstreekse Zuid-Afrikaanse/Canadese/Engelse horrorfilm afschuwelijk is, maar hij is gewoon te saai, te voorspelbaar en er is gewoon heel weinig memorabels aan. Het is een garantie dat je hem niet al te lang nadat je hem hebt gezien, zult vergeten. Ik heb gisteravond geprobeerd ernaar te kijken, maar ik moest hem's ochtends afmaken, omdat ik mijn ogen niet open kon houden. Zelfs toen kon ik me niet herinneren wat ik moest doen, waardoor ik hem weer vanaf het begin moest bekijken. Het enige wat een snaar raakte was Andreas Poulssons film. De film is gesitueerd op de uitgestrekte, ruige en griezelige woestijnlocaties. Een mooie, glanzende chic creëert een opvallende visuele sfeer, die de film niet kan redden van dat algehele lege gevoel. Al het andere is beneden de maat en komt bijna irritant over. Zoals de hoofd krabbende onthulling van het beest. Hm. De door de computer gegenereerde special effects van het onheilspellende monster zijn draaglijk, en er zijn een paar griezelige flitsen van ontvleesd vlees en botten. Maar er is te weinig, omdat het niet te verbergen is dat het clichématige scenario wil nadenken over het algemene karakterconflict om spanning en onzekerheid op te bouwen. Dat zou mooi zijn als het verlepte script meer was dan alleen maar oppervlakkige flauwekul, want het wekt nooit sterke, blijvende spanning op, maar laat het oninteressant zwoegen. De hoofdpersonen zijn oppervlakkig en de symbolische steun valt in de onmisbare mand. Het is het stereotiepe zootje. De optredens van Scott Bairstow en Warrick Grier zijn kleurloos en de mooie Rachel Shelley doet haar best maar ziet er nogal vermoeid uit.
Such pain! Pain in the shape that it had promise in its central idea, but it never fully recognised it and goes on to blow a lot sand in your face. I wouldn't say this straight-to-video South African/Canadian/UK horror flick is awful, but its just too bland, predictable and there's just very little memorable about it. It's a guarantee you'll forget it, not too long after watching it. I tried watching it last night, but had to finish it during the morning, as I couldn't keep my eyes open. Even then I couldn't remember where I got up to, which left me watching it from the beginning again. The only thing that hit a chord was Andreas Poulsson's sharp cinematography of the vast, harsh and eerie desert locations. A nice glossy chic creates a striking visual sense, which can't save the film from that overall empty feeling. Everything else is below-par and almost comes off grating. Like the head-scratching revelation of the beast. Huh. The computer-generated special effects of the ominous monster are tolerable, and there are some grisly flashes of stripped flesh and bones. But there's too little, as there's no hiding the fact that the clichéd script wants to ponder on the generic character conflict to build tension and uncertainty. That would be fine if the wilted script was more than just basic, shallow fluff, because it never generated any strong, lasting suspense, but makes it uninterestingly labour on. The lead characters are superficial and the token support fall in the dispensable basket. It's your stereotypical bunch. Scott Bairstow and Warrick Grier's performances are colourless, and the beautiful Rachel Shelley tries but looks rather weary.