In het begin van de film vertelt Cagney's Johnny Cave-personage aan zijn gomschoenen in het Bureau voor Gewichten en Maatstaven dat gewetenloze winkeliers de Amerikaanse consument in het afgelopen jaar meer geld hebben afhandig gemaakt dan het totaal aan Nationale-Oorlogschulden! Dan gaat hij naar buiten en laat een bijzonder vettige groenteboer voor korte tijd een zak suiker van 20 gram verkopen (o, de verschrikkingen!) en een magere kip waarvan zijn slagersschaal nogal ruimhartig heeft verklaard dat het 20 gram is, waarna de vacht <0xE2><0x80><0x93> of in dit geval de veren <0xE2><0x80><0x93> begint te vliegen. Eh, te vliegen. Onze held wordt een eenzame wolf die ten behoeve van huisvrouwen door heel Amerika de oorlog van de gewichten uitvecht. Per slot van rekening zijn vier cent hier en een kwartje daar bij elkaar optellen en voor we het weten hebben we anarchie! Het nieuws van zijn onverzettelijkheid bereikt al snel zowel de burgemeester als de gouverneur, en Cagney wordt een getekend man. Het klinkt misschien dwaas, maar dat is het niet <0xE2><0x80><0x93> de oneerlijke praktijken van de detailhandel zijn alleen maar een hulpmiddel (of, zoals Hitchcock zou zeggen, de McGuffin) en hoewel onbekend, werkt het hier net zo goed als elke andere verhandeling van een ambtenaar van Financiën of een G-man waarin de strijd wordt gevoerd tegen louche schurken die buiten de belangen van het algemeen welzijn van het land opereren. De productienormen zijn duidelijk Klasse B, maar het is Cagney die van deze film de verrukking maakt die hij is: dit was zijn eerste film zonder Warner Brothers nadat hij in de rechtszaal was vrijgesteld van zijn onredelijke contract, en hij lijkt op zijn gemak en lijkt zich geweldig te vermaken <0xE2><0x80><0x93> de prestatie die hier wordt geleverd is intelligent en knettert van zijn unieke energie en onweerstaanbare charisma. De aanwezigheid van Mae Clarke verleent de algehele productie een onmiskenbaar Warner-karakter. De bijrollen leveren solide prestaties en het verhaal ontwikkelt zich vlot na een hobbelige inleiding die drie of vier spoelen in het verhaal lijkt te beginnen <0xE2><0x80><0x93> maar ga er rustig bij zitten en geniet van de Cagney-demonstratie en de innemende tijdcapsule die het is.
Early in the movie, Cagney's Johnny Cave character tells his gumshoes in the Office of Weights and Measures that in the previous year, unscrupulous shop owners had cheated the American consumer out of more money than the aggregate National War Debt! Then he goes out and tickets a particularly greasy green grocer for short-selling him a bag of sugar that is four ounces off (oh, the horrors!!) and one skinny chicken that his butcher's scale has rather generously proclaimed to be six lbs., after which the fur--or in this case feathers--flies. Er, fly. When a racketeer in politician's clothing attempts to derail an investigation into the paltry poultry purveyor's practices, our hero becomes a lone wolf waging the war of the weights on behalf of housewives across America. After all, four cents here and a quarter there add up and before we know it we have anarchy! Word of his intransigence soon reaches both the Mayor and the Governor's offices, and Cagney becomes a marked man. If it sounds silly, it's not--the dishonest retailing practices are only a plot tool (or as Hitchcock would say, the McGuffin) and while unfamiliar, it works every bit as well here as any Treasury Agent or G-man anthology in which the fight is taken to shady crooks who are operating outside the interests of the country's common good. The production standards are decidedly Grade-B, but it is Cagney who makes this movie the delight that it is: this was his first film away from Warner Brothers after seeking release in court from his unreasonable contract, and he seems to be at ease and enjoying himself tremendously--the performance turned in here is intelligent and crackles with his unique energy and surefire charisma. Mae Clarke's presence lends a definite Warner's feel to the overall production. The supporting players turn in solid performances and the story moves along smartly after a rocky introduction that seems to begin three or four reels into the story--but sit back and enjoy it for the Cagney showcase and engaging Depression-era time capsule that it is.