Ik weet niet waar ik moet beginnen om over dit juweel te schrijven, behalve dat het de jonge Buster Keaton op het toppunt van zijn kunnen voorstelt en zeker kan wedijveren met de zes beste korte komedies die ooit zijn gemaakt. THE BOAT bestaat uit twintig minuten soepele, vakkundig gefotografeerde, prachtig uitgevoerde grappen; twee spoelen vol non-stop komische uitvindingen, gedreven door een onmiskenbare onderstroom van paranoia en toch op de een of andere manier leidend naar een happy end <0xE2><0x80><0x93> wat niet altijd het geval was bij Busters komedies. (Zie COPS voor één geval waarin het fatalisme uiteindelijk de overhand kreeg, of EEN WEEK voor de overwinning van het defaitisme.) Als ik deze film in één woord zou moeten beschrijven, zou ik het 'gedurfd' noemen, maar als ik er twee zou mogen noemen, zou ik dat doen. d zou het'schijnbaar moeiteloos' noemen, want er gaat vast een hoop harde arbeid in zitten om een komisch verhaal te schrijven dat zich met zo'n subliem gemak ontvouwt. Toch noemden ze hem niet voor niets het Grote Stenen Gezicht: Buster liet zich nooit in het zweet werken.<br />Een sardonisch kaartje laat ons weten dat onze openingsscène zich 'aan de Millionaire-kant' afspeelt, dat wil zeggen op een broodlijn in een grimmige stedelijke omgeving, waar Buster geduldig achter in de rij staat te wachten en dus niet te eten krijgt. Maar we moeten benadrukken dat hij geen moment pathos nastreeft; Buster heeft onze sympathie, maar vraagt er nooit om. Na een reeks ongelukken, toevalligheden en absurde misverstanden wordt Buster al snel beschouwd als een ontsnapte moordenaar die Dode Shot Dan heet en die door elke smeris in de wijde omtrek wordt achtervolgd, maar hoewel hij duidelijk van zijn stuk is gebracht door deze gang van zaken, is er geen spoor van zelfmedelijden of zelfs maar verbazing; we krijgen het gevoel dat hij altijd al heeft geweten dat het leven dit voor hem in petto had, en dat hij toch geen tijd heeft om zelfmedelijden te hebben, dat hij nieuwe manieren moet bedenken om die smerissen te ontlopen en aan de laatste val te ontsnappen. <br /><0x3E> Net zoals Buster zich afzijdig houdt om geen medelijden op te wekken, lijkt hij zich ook nooit in te spannen voor een lachbui, wat bijzonder indrukwekkend is, want THE GOAT moet wel een van de meest lachwekkende korte komedies zijn die er bestaan. Dit is de film met die iconische opname van Buster die in de koeienvanger van een trein rijdt, tot aan de lens van de camera toe, wat niet echt een grap is, maar op zijn eigen vreemde manier wel lachwekkend. Intussen zijn er ook grappen over wapens, honden, agenten, een ongelooflijk pluizig snorretje en een beeld van klei van een paard dat onder Busters handen wegsmelt. Buster zit gevangen in de eetkamer van Big Joe, springt over hem heen en zeilt door een bovendorpel, verandert een telefooncel in een lift, doet alsof hij verdwijnt en gebruikt ten slotte de lift zelf om zich van zijn achtervolger te ontdoen en het meisje op tijd voor een laatste vervagende knevel te veroveren.<br />Meer zeggen zou de kijkers die voor het eerst kijken een slechte dienst bewijzen. Ik wou alleen dat ik deze film kon zien in een theater vol mensen die...' Ik had het nog nooit gezien, en ik zweefde op het gelach. Live-muziek zou ook leuk zijn, en trouwens, de muziek die Kino voor hun eigen video/dvd-versie van THE GOAT heeft gebruikt, is eersteklas, en dient als glazuur op een toch al smakelijke taart.
I hardly know where to begin in writing about this gem, except to say that it represents young Buster Keaton at the peak of his powers and must certainly rank with the half-dozen best short comedies ever made. THE GOAT is twenty minutes of smoothly paced, expertly photographed, beautifully executed gags; two reels of non-stop comic invention driven by an unmistakable undercurrent of paranoia and yet somehow leading to a happy ending -- which wasn't always the way with Buster's comedies. (See COPS for one case where Fatalism ultimately got the better of him, or ONE WEEK for the victory of Defeatism.) If I had to describe this film in one word I'd call it "effortless," but if I were permitted two I'd call it "seemingly effortless," for surely a lot of hard labor goes into the making of any comic opus that unfolds with such sublime ease. Still, they didn't call him the Great Stone Face for nothing: Buster never let the public see him sweat.<br /><br />A sardonic title card tells us that our opening sequence is set "along Millionaires' Row," i.e. on a bread line in a grim urban setting, where Buster waits patiently at the back of the line and, as a result, doesn't get fed. But it needs to be emphasized that not for one moment does he play for pathos; Buster has our sympathy, but he never asks for it. Before long, through a series of accidents, coincidences and absurd misunderstandings, Buster is believed to be an escaped killer named Dead Shot Dan and is being pursued by every cop for miles around, and yet while he's clearly dismayed by this turn of events there is never a hint of self-pity or even surprise; we get the sense he always knew that this is what life would have in store for him, and that he hasn't time to feel sorry for himself anyway, he has to figure out new ways to dodge those cops and escape from the latest trap.<br /><br />Just as Buster refrains from playing for sympathy he never seems to strain for laughs either, which is especially impressive because THE GOAT must be one of the most laugh-packed short comedies in existence. This is the film that features that iconic shot of Buster riding a train's cow-catcher right up to the very lens of the camera, which isn't a gag exactly but sure is laugh-provoking in its own strange way. Meanwhile, there are gags involving guns, dogs, cops, an incredibly furry mustache, and a clay statue of a horse that melts under Buster's weight (a surreal sight indeed), but some of the biggest boffos are saved for the finale when Buster is trying to elude his primary nemesis, Big Joe Roberts, a rotund cop who also happens to be the father of leading lady Virginia Fox. Trapped in Big Joe's dining room, Buster leap-frogs over him and sails through a transom, turns a phone-booth into an elevator and pretends to disappear, and eventually uses the elevator itself to rid himself of his pursuer and win the girl in time for one last fade-out gag.<br /><br />To say more would be a disservice to first-time viewers. I only wish I could see this film in a theater full of people who'd never seen it before, and float on the laughter. Live musical accompaniment would be nice too; and incidentally the musical score supplied by Kino for their home video/DVD version of THE GOAT is first-rate, serving as icing on an already tasty cake.