We zijn in de jaren vijftig veel verder gekomen dan deze voorzichtige verkenning van een verboden gebied <0xE2><0x80><0x93> drugsverslaving <0xE2><0x80><0x93>. Als zodanig mag de film gedateerd lijken. De Man met de Gouden Arm heeft zijn functie vervuld en pelt een laag van de onderkant van de maatschappij af, een openbaring voor een jongen van het platteland van het Zuiden toen ik deze film voor het eerst in de bioscoop zag. Na enig serieus nadenken over het feit dat ik te jong was, mocht ik hem gaan zien. Hij was toen krachtig en aangrijpend en behelst nog steeds een paar scherpe, pijnlijke momenten van de ziel die wordt uitgekleed. Als film die de eenzaamheid in de kern van het bestaan verbeeldt, slaagt hij daarin.<br />In zijn beste rol creëert Frank Sinatra in zijn beste rol een kwetsbaarheid die hem sympathiek maakt bij de kijker. Hij geeft uitdrukking aan zijn hulpeloosheid en machteloosheid in een prachtig beheerste voorstelling. Als de stem van het gezonde verstand in de doodlopende stadsjungle is Kim Novak als Molly heel goed. Ze is meelevend en toch staat ze met beide benen op de grond. De wisselwerking tussen Sinatra en Novak is echt goed. Darren McGavin speelt een slijmerig personage en hij doet het heel goed. Eleanor Parker is buitengewoon irritant en pijnlijk onzeker in haar rol van de pathetische Zosch, de kreupele vrouw van Sinatra. Arnold Stang is ook een onwaarschijnlijke overlevende van de straat. Zijn personage Sparrow, dat als meelijwekkend en verachtelijk wordt beschouwd, zorgt voor wrange komische momenten.<br />De muziek is bijna de ster van deze film: broeierig, koortsachtig, somber, aangrijpend. De muziek van Elmer Bernstein accentueert de spanningen van Frankie Machine perfect. Molly's thema is bitterzoet en vat letterlijk wat de film visueel uitbeeldt. Ik ken geen andere soundtrack die de spanning en de verslagenheid in een man zo goed aanvult als deze.
We have moved far beyond this tentative foray into a forbidden area-drug addiction-for the 1950s. As such, the film may seem dated. The Man with the Golden Arm served its function is peeling back a layer of the underside of society, an eye-opener to a Southern country boy in 1955 when I first viewed this film in the theater. After some serious consideration about being too young, I was allowed to go. It was powerful and affecting then and still maintains some sharp, painful moments of the soul stripped naked. As a movie depicting the loneliness at the core of being, it succeeds.<br /><br />Filled with angst, Frank Sinatra, in his best role, creates a vulnerability that makes him sympathetic to the viewer. He conveys his helplessness and ineffectualness in a beautifully restrained performance. As a voice of common sense in the dead-end urban jungle, Kim Novak as Molly is quite good. She is compassionate and yet stands on solid ground. The interaction between Sinatra and Novak is really good. Darren McGavin plays a slimy character and does it very well. Eleanor Parker is superbly irritating and painfully insecure in her role of the pathetic Zosch, the crippled wife of Sinatra. Arnold Stang is another unlikely survivor of the street. Regarded as pitiful and despicable, his character Sparrow provides tart comedic moments. <br /><br />The music is almost the star of this film-brooding, frenetic, moody, poignant. Elmer Bernstein's score perfectly accentuates the tensions of Frankie Machine's spiritual weakness and physical need for heroin. Molly's theme is bittersweet and captures aurally what the film depicts visually. I know of no other soundtrack that effectively complements the tension and defeat within a man as effectively as does this one.