Contains Spoilers<br />Dit is een Peter Watkins-film. Als je zijn BBC-meesterwerken 'Cullodden' en 'The War Game' hebt gezien, herken je de stijl (en zijn stem) binnen enkele seconden na het begin. De film, die in 1971 is gemaakt, speelt zich af in een zeer nabije toekomst, wanneer de Vietnamoorlog nog verder escaleert en nu met China te maken lijkt te hebben. Nixon is nog steeds president en burgerlijke ongehoorzaamheid en protest worden beslecht met gewelddadig gebruik van trommelveltribunaalen (uiterlijk burgerlijk met 'dagelijkse burgers' als rechters). Omdat 'de bouw van gevangenissen het niet kan bijbenen', wordt er een alternatief geïntroduceerd: het strafkamp. Delinquenten kunnen kiezen tussen zware gevangenisstraffen en een man die in een vijandige omgeving op jacht gaat, in dit geval een tocht van 120 kilometer door de Californische woestijn bij 100 graden Celsius. Als ze aan het eind een Amerikaanse vlag bereiken zonder gepakt te worden door de Nationale Garde of de Rellenpolitie, worden ze vrijgelaten, of anders moeten ze hun straf uitzitten (of dood zijn, zoals we zullen zien). De film is volledig documentaire van opzet, met drie Europese teams die een tribunaal en de gang van zaken van twee reeds veroordeelde groepen volgen. Scènes springen heen en weer tussen de tribunaaltent, de jachttroepen en de veroordeelden. Watkins nauwelijks afwijkende commentaar geeft ons ruwe achtergrondinformatie (tijd, temperatuur, enz.). De tribunaalscènes laten aan de ene kant een kangoeroehof zien en aan de andere kant een breed scala aan persoonlijkheden, variërend van echte terroristen tot 'ongewenste elementen' en duidelijk onschuldigen (bv. een volslagen pacifist die 'het' kan). De advocaat van de verdediging (die zijn werk serieus neemt) moet van beide kanten beledigingen in ontvangst nemen. Wat deze scènes extra griezelig maakt, is de gelijkenis met de retoriek van de huidige regering over de details. Ondertussen maken een paar onfortuinlijke gebeurtenissen in de woestijn duidelijk dat de'regels van het spel' niet echt van toepassing zijn. De vraag blijft open, of er vanaf het begin in geluisd is of dat het een kwestie is van willekeur door de troepen als gevolg van die gebeurtenissen die tot het resultaat leiden (ik vermoed dat het allebei is). Aan het eind zijn we weer terug bij af, met de volgende groep die naar 'Strafkamp' gaat. Deze beschrijving kan wijzen op een zwaar bevooroordeelde (of zelfs demagogische) propagandafilm, maar dat zou misleidend zijn. Het gedrag (alle deelnemers waren, zoals gewoonlijk bij Watkins, niet beroepsmatig) lijkt en klinkt echt (de scènes in de rechtszaal bevatten misschien zelfs tekstmateriaal van echte, hedendaagse processen). Ik zou zeggen dat dit zonder problemen als 'echt' verkocht zou kunnen worden. Bij Watkins' 'De Vergeten Gezichten' was de reactie: 'Dat kunnen we niet sturen, want anders zal niemand ons echte nieuws nog geloven (want dit is niet te onderscheiden van het echte).' Bij 'Strafkamp' zou het hetzelfde moeten zijn. Voor zover ik weet is dit in de Verenigde Staten in feite verboden en is dit een film die zijn kracht en relevantie niet heeft verloren (vooral vandaag niet).
Contains Spoilers<br /><br />This is a Peter Watkins film. If one has seen his BBC masterpieces "Cullodden" and "The War Game", one will recognize the style (and his voice) within seconds after the start. Made in 1971 it is set in a very near future, when the Vietnam war has escalated even more and now seems to involve China. Nixon is still president and civil disobedience and protest is dealt with violently using drumhead tribunals (outwardly civilian with 'everyday citizens' as judges). Because "prison building can't keep up", an alternative is introduced: The Punishment Park. Delinquents can choose between severe prison sentences and a man hunt in a hostile environment, in this case a 85 km trip through the Californian desert at 100°F. If they reach an American flag at the end without being caught by National Guard or Riot Police, they will be set free, or else they have to serve their sentence (or be dead, as we will see). The film is made in a completely documentary style with three European teams covering a tribunal and the course of two groups already sentenced. Scenes jump between the tribunal tent, the hunting troops and the hunted condemned. Watkin's scarce off commentary gives us raw background information (time, temperature etc.). The tribunal scenes show a kangaroo court on the one side and a wide range of personalities on the other ranging from real terrorists over 'undesirables' to clearly innocents (e.g. a total pacifist who can't even hurt flies). The defense lawyer (who does take his job seriously) has to take abuse from both sides. What makes these scenes especially eerie is their resemblance to the rhetoric of todays administration to the detail. Meanwhile, some unfortunate events in the desert make clear that the 'rules of the game' don't really apply. The question remains open, whether it is rigged from the start or arbitrariness by the troops due to those events that leads to the outcome (I suspect, it is both). At the end we are back at square one with the next group going to "Punishment Park". This description may indicate a heavily biased (or even demagogic) propaganda movie but that would be misleading. The behavior (all participants were nonprofessionals as usual with Watkins) looks and sounds real (the tribunal scenes may even contain text material from real contemporary trials). I'd say that this could be sold as the 'real thing' without problem. With Watkins's "The Forgotten Faces" the reaction was "We can't send that or nobody will believe our real newsreels anymore (because this is indistinguishable from the real thing)". With "Punishment Park" it ought to be the same. Effectively banned in the US as far as I know this is a must see that hasn't lost its power or its relevance (especially today).