Zelfs een oude, cynische fan van de who, zoals ikzelf, kan ademloos toekijken als ik een aflevering van mijn favoriete programma kijk. Dat is al eens eerder gebeurd tijdens de finale van Eccleston, en toen keek ik naar deze aflevering. Het gebeurt niet vaak, maar _The Impossible Planet_ is een voorbeeld van zowel het programma als van de televisie op zijn allerbest. Dit is verbluffende televisie.<br />De dokter en zijn metgezel landen op een mysterieuze plek, waar ze vreemde tekens op de muur zien en het publiek (waaronder velen die achter de bank zullen bewegen) is onmiddellijk gebiologeerd. Dit had een hele aflevering van 25 minuten in de oorspronkelijke serie kunnen in beslag nemen, maar dit gebeurt allemaal in de eerste aflevering. Je mist dan misschien de langer uitgesponnen versie van de oorspronkelijke serie, maar deze nieuwe serie is in elk geval strak geregisseerd en als we worden getrakteerd op een teleurstellend verhaal, is het in elk geval maar voor één week.<br />Er is hier niets om een kijker teleur te stellen. Het is dokter Who op zijn traditioneelst. Schrijver Matt Jones en regisseur James Strong hebben hun uiterste best gedaan om een verhaal te schrijven dat nog jaren zal worden bekeken. Ze doen dat door een met onheil beladen verhaal te construeren. De Doctor en Rose raken de Tardis kwijt en zitten met de hoofdrolspelers in de verre toekomst opgescheept. Het is interessant dat er maar weinig verhalen bestaan met zo'n intrigerende plot waarin de Doctor en zijn metgezellen niet langer toegang hebben tot de Tardis, wat een intrigerender soort verhaal oplevert. Ongetwijfeld is het hoogtepunt de scène waarin Scooti naar Toby gaat zoeken en hem op het oppervlak van de planeet aantreft, waar hij zich omdraait en haar wenkt. De muziek maakt er een scène van die het publiek oprecht choqueert.<br />Ik kan me voorstellen dat er meteen na deze aflevering een tsunami van klachten kwam van verontruste ouders die zeiden hoe getraumatiseerd hun kinderen waren. Dat het hun een paar uur heeft gekost om ze achter de bank vandaan te krijgen en dat ze nu weigeren te slapen met het licht uit. Als ze dat deden, zouden ze de magie van dokter Who ontkennen. Ja, het kan angstaanjagend zijn en ja, zulke beelden zullen zich in het hoofd van een kind branden, iets wat ze nooit zullen vergeten, ook al worden ze honderd. De kinderen zouden de hele week hebben gesmeekt om naar de volgende aflevering te mogen kijken, ongeacht wat ze te zien zouden krijgen.
Even an old cynical DOCTOR WHO fan like myself can be left breathless by watching an episode of my favourite show . It happened previously during Eccleston's finale and it happened watching this episode . It doesn't happen often though but The Impossible Planet is an example of both the show and of television at its very , very best . This is stunning television <br /><br />The Doctor and his companion land in a mysterious place where they see strange writing on the wall and the audience ( Many of who will be moving behind the sofa ) are instantly transfixed . A door opens and horrible monsters start stalking the time travellers . This might have taken up an entire 25 minute episode in the original show but all this takes place in he pre title sequence . You may miss the longer drawn out format of the original show but at least this new series is tightly plotted and if we're treated to a disappointing story then at least it's usually only for one week <br /><br />There is nothing to disappointment a viewer here . It is DOCTOR WHO at its most traditional best . Writer Matt Jones and director James Strong have gone out of their way to make a story that will be regarded for years to come . They do this by constructing a doom laden narrative . The Doctor and Rose lose the Tardis and they're stuck with the protagonists in the far flung future . It's interesting how many stories never feature this type of plot point where the Doctor and his companions no longer have access to the Tardis which makes for a more intriguing type of story . Without doubt the highlight is the scene where Scooti goes to look for Toby only to find him standing on the surface of the planet where he turns and beckons her outside . Everything from acting , make up and Murray Gold's music makes this a scene that genuinely shocks its audience <br /><br />I can imagine immediately after this episode the BBC switchboards received a tsunami of complaints for distressed parents saying how traumatised their children were . That it took them several hours to get them from behind the family sofa and that they're now refusing to sleep with the lights out . To do this complaining would be to deny the magic of DOCTOR WHO . Yes it can terrify and yes such images will burn themselves in to the mind of a child , something they will never forget even if hey live to be a hundred . But I will bet my life that these same " traumatised " children would have spent the week begging that no matter what they'll be allowed to watch the next episode