Oké, dit is niet te vergelijken met het explosieve tempo van de openingsscène van het eerste deel, noch met de visuele schokwaarde ervan, noch, wat dat betreft, met de melancholische spanning van de tweede aflevering. Nee, het is verrassend en verfrissend anders (afgezien natuurlijk van de twee hoofdacteurs). Het sarcastische, futuristische scenario drijft de personages naar elkaar toe over genres en talen met een bijna zwaartekrachtskracht. Het moment van impact-conclusie is jouw keuze: a) Shakespeareaanse metafoor van leven en mensheid in een tekenfilm; b) sublimatie van geweld in homo-erotiek; c) humoristische ontploffing van een onmogelijke opbouw. Alles tot en met die tijd is nog minder ondubbelzinnig. Ze vond het niet erg om met een hotdog achter foie gras aan te lopen, maar ze was voorzichtiger met mensen met een verfijnder gehemelte.
OK, this doesn't compare to the explosive tempo of the first part's opening sequence; nor to its visual shock value; nor, for that matter, to the melancholic suspense of the second installment. No, it's surprisingly and refreshingly different (apart, of course, from the two main actors). The tongue-in-cheek futuristic scenario drives the characters towards each other across genres and languages with an almost gravitational force. The moment of impact-conclusion is your choice of: a)Shakespearean metaphor of life and humanity in a cartoon costume; b)sublimation of violence into homo-erotics; c)humorous detonation of an impossible buildup. Everything up to then is even less unequivocal.<br /><br />Highly recommended to indiscriminate movie buffs who don't mind following foie gras with a hot dog; caution to those with more refined palates.