Er is geen plot. Er zijn geen hoofdpersonen. Er zijn geen bewegende camera's of close-ups. Deze film volgt in feite geen van de conventionele verteltechnieken die in de doorsneefilm worden gebruikt. Maar Du Levande van Roy Andersson is een opmerkelijk staaltje cinematografische vertelling. Het is een ontroerende blik op de menselijke psyche.<br />Gecombineerd met een reeks portretten geeft Roy Andersson ons een intiem inzicht in wat ons allemaal menselijk maakt. In perfect ingelijste statische opnamen, aangevuld met de perfect ingespeelde, maar grillige muziek, stelt Roy ons voor aan een groot aantal personages die hun dagelijks bestaan leiden. Sommigen grenzen aan het tragische, anderen aan het hilarische, en we worden als geen ander meegenomen op een reis naar het noorden. Het is een reis naar de kleine dingen die ons menselijk maken. In plaats van overdonderende verhalen of visuele technieken wordt alles tot het absolute minimum teruggebracht, zodat we ons alleen op de personages zelf richten. Het richt zich op de onbetekenende punten in ons leven die ons maken tot wie we zijn; onze dromen, onze wanhoop. Door deze eenvoudige observatie van anderen kunnen we accepteren wie we als individu zijn.<br />De verbleekte kleuren en lijkbleke make-up van de personages lijken de individuele verhalen alleen maar te benadrukken en ons eraan te herinneren dat we in tegenstelling tot hen allemaal in leven zijn. In deze film is er geen happy end of licht aan het eind van de tunnel, en toch loop je de bioscoop uit met een gevoel van leven. Veel toegankelijker dan zijn vorige film, Songs from the Second Floor, Du Levande, is een werkelijk inspirerend stuk film.
There is no plot. There are no central characters. There are no moving cameras or close-ups. In fact, this film does not follow any of the conventional storytelling techniques used by mainstream film. However, Roy Andersson's Du Levande is a remarkable piece of cinematic storytelling. It is a touching look at the human psyche.<br /><br />Comprised of a series of vignettes, Roy Andersson gives us an intimate insight into what makes us all human. In perfectly framed static shots, added with the perfectly in tune, yet quirky, music, Roy introduces us to a host of characters as they undertake their daily existence. Some bordering on tragic, others hilarious, we are taken on a Nordic journey like no other.<br /><br />It is a journey into the little things that make us human. Instead of over-the-top storytelling or visual techniques, everything is stripped down to the bare minimum so that our sole focus is on the characters themselves. It focuses on the insignificant points of our lives that make us who we are; our dreams, our desperation. It's through this simple observation of others that we can accept who we are as individuals.<br /><br />The washed out colours and deathly-pale makeup of the characters only seems to emphasize their individual stories and remind us that unlike them, we are all alive. There is no happy ending or light at the end of the tunnel in this film, yet you walk out of the cinema with a sense of life. Much more accessible than his earlier film, Songs from the Second Floor, Du Levande, is a truly inspiring piece of cinema.