William Haines brengt het verhaal van een vrijpostige cadet die denkt dat West Point echt iets zal worden nu hij er is. Het geweldige komische optreden van Haines was zijn handelsmerk, waardoor hij van 1928 tot 1932 een van de grootste sterren van MGM was. Ook Joan Crawford en William Bakewell zijn goed. En hoewel dit verhaal nu misschien afgezaagd lijkt, was het een enorme hit, waardoor Haines en Crawford in een studentenfootball-verhaal (een nationale rage in de jaren twintig) terechtkwamen. Nadat Haines zijn grote mond een keer te vaak heeft voorbijgepraat en bijna door medecadetten wordt gemeden, levert hij een geweldige prestatie door zijn trots in te slikken en aan de grote wedstrijd tegen de marine mee te doen. Zelfs met een gebroken arm wint hij de wedstrijd voor het leger en krijgt hij zijn plaats op West Point terug. Uit deze film en Show People (met de altijd onderschatte Marion Davies) blijkt duidelijk waarom Billy Haines een grote ster van die tijd was. Hij heeft het nodig en verdient het om in de herinnering voort te leven!
William Haines sparks this tale of a brash cadet who thinks West Point will really be something now that he has arrived. Terrific goony comic performance by Haines was his trademark--one that made him a top box office star from 1928-1932 and one of MGM's biggest stars. Joan Crawford and William Bakewell are fine too. And although this storyline may seem trite now, this was a huge hit, putting Haines and Crawford in a college football (a national craze during the 20s) story. After Haines blows off his big mouth one time too often and nearly gets shunned by fellow cadets, he turns in a wonderful performance as he swallows his pride and gets into the big game against Navy. Even with a broken arm, he wins the game for Army and regains his place at West Point. It's easy to see from this film and Show People (with the always underrated Marion Davies) why Billy Haines was a huge star of the time. He needs and deserves to be remembered!