In wezen een onopvallende B-film die op mysterieuze wijze wordt geregisseerd door een van de grootste talenten van het gouden tijdperk, Fritz Lang. Zelfs met de schitterende namen Lang, Walter Pidgeon, Joan Bennett en George Sanders, moet je voorbereid zijn op een bespottelijke verhaallijn, slecht acteerwerk, overduidelijk namaak decors en een verkeerde cast. Voor de duidelijkheid moet ik toegeven dat ik Walter Pidgeon vurig niet-bewonder. Hij mag blij zijn dat hij een plekje heeft gevonden in de kunstmatige droomfabriek van MGM en op de een of andere manier secundaire rollen heeft gekregen, waarin hij Greer Garson en anderen steunt. Hij is totaal verkeerd gecast, acteert in een opgewekte '30s-Ray Milland-gekke-komedie-toon', in een rol waarin zijn leven in gevaar is en hij zich schuilhoudt. Het cockney-accent van Pidgeon is overdreven, maar haar gelakte haar, perfecte make-up en chique kleding doen niet vermoeden dat ze een straatarm cockney-achterbuurtmeisje is. George Sanders is niet in staat om slecht te acteren, maar verdwijnt nadat Pidgeon na de belachelijke openingsscène op de een of andere manier doet alsof ze Adolf Hitler neerschiet. Voor Fritz Lang is de oneffenheid van de toon verrassend. Ik vond dat de film ongemakkelijk heen en weer schommelde tussen momenten van spanning en sensatie, omringd door luchtige komische intermezzo's. Hitchcock draaide de verhouding helemaal om en maakte af en toe gebruik van komische opluchting om de spanning op te voeren. Er is een reden dat deze film onbekend is. Hij heeft niemands carrière of reputatie gediend of voortgestuwd, en is vergeten omdat het een verrassend slechte film is uit zo'n vooraanstaande groep.
Essentially a undistinguished B-movie that mysteriously is directed by one of the golden era's major talents, Fritz Lang. Even with the stellar names of Lang, Walter Pidgeon, Joan Bennett and George Sanders, be prepared for a ludicrous storyline, bad acting, patently phony sets and miscasting. For transparency sake, I have to admit I am an ardent non-admirer of Walter Pidgeon, who was lucky to have found a niche at the artificial dream-factory of MGM, and somehow worked in secondary roles, supporting Greer Garson and others. He is wildly miscast, acting in a chipper, '30s-Ray Milland madcap comedy tone, in a role where his life is in danger, and he is in hiding. Joan Bennett's cockney accent is excessive, but her lacquered hair, perfect makeup and classy outfit belies a street-wise Cockney slum-girl. George Sanders is incapable of bad acting, but disappears after the preposterous opening finds Pidgeon somehow pretending to shoot Adolph Hitler. Surprising for Fritz Lang is the unevenness of tone. I found the film wavered uneasily between occasional moments of suspense-thriller surrounded by light-hearted comedic interplay. Hitchcock totally reversed the ratio, using comic relief to occasionally pace the suspense. There is a reason this film is unknown. It didn't serve or propel anybody's career or reputation, and is forgotten because it's a surprisingly bad film from such a pedigreed group.