KRAMER vs KRAMER won vijf Oscars, waaronder de prijs voor de beste film van 1979. Dit intense en diep ontroerende familiedrama volgt een reclameman wiens leven op zijn kop komt te staan als zijn vrouw, met wie hij acht jaar getrouwd is geweest, hem verlaat en hem achterlaat om voor zijn zoon te zorgen en een relatie met hem op te bouwen die hij nooit heeft gehad. Robert Bentons scherpzinnige scenario toont ons onze tekortkomingen, maar ook echte mensen met een hart, een ziel en een brein. Bijvoorbeeld, in de scène waarin Joanna Ted meedeelt dat ze bij hem weggaat, stormt ze niet gewoon de deur uit... ze geeft hem de sleutels, haar creditcards, het bonnetje van de stomerij, vertelt hem welke rekeningen er zijn betaald en vertelt hem dat ze van hun bankrekening hetzelfde bedrag heeft opgenomen als toen ze getrouwd waren, niet meer. Het was geen opwelling om weg te gaan... het was overwogen en Joanna, die geen andere keus had dan weg te gaan, had het gevoel dat ze het op de juiste manier zou doen als ze wegging... en omdat ze geen specifiek plan in gedachten had, vond ze het niet juist om Billy mee te nemen. Dustin Hoffman won een Oscar voor zijn Ted Kramer, een man die zo geobsedeerd was door het thuisbrengen van het spek, dat hij geen idee had dat zijn leven thuis aan het instorten was. Meryl Streep heeft ook een Oscar gewonnen voor haar rol als Joanna, de ongelukkige vrouw met wie we in het begin van de film medelijden hebben, maar die helemaal verandert als ze terugkomt om haar zoon op te halen. Hoffman is hier helemaal in zijn element. Ik barst altijd in tranen uit tijdens de scène waarin hij Billy probeert uit te leggen waarom zijn moeder is weggegaan en hij dat allemaal op fluistertoon doet, of wanneer hij Joanna bij haar thuiskomst tegenkomt en haar drankje tegen een muur smijt (een Hoffman-moment dat niet in het script stond waar Streep niets over te horen kreeg om een natuurlijke reactie te krijgen). Justin Henry slaat alle juiste tonen aan als Billy, het verwarde kleine jongetje dat niet weet wat hij moet doen. Ik weet niet waarom zijn moeder weg is en ik weet niet hoe ik met zijn vader moet communiceren. Jane Alexander kreeg ook een Oscar als de buurvrouw van Ted en Joanna, Margaret, die aan het eind van de film van loyaliteit is veranderd. Dit is een intens familiedrama, maar er wordt ook gelachen... Billy en het chocolade-ijs... Billy die pruilt omdat Ted te laat is voor een feestje... Billy die zijn vaders onenightstand (JoBeth Williams) oppikt op weg naar de wc, spiernaakt, maar het zijn de momenten van menselijk drama die je je herinnert... Ted die door Manhattan rent met Billy in zijn armen om naar de eerste hulp te gaan nadat BIlly van het klimrek is gevallen... Ted wordt ontslagen vlak voordat zijn strijd om de voogdij begint, en in plaats van een scène te maken, zegt hij fluisterend tegen de man: 'Schaam je.' En natuurlijk de finale waarin Joanna tegen Ted zegt dat ze Billy niet wil, wat ik een beetje moeilijk te verteren vond. Waarom zou ze al die moeite doen om de voogdij te claimen en dan van gedachten veranderen? Maar dit is een kleinigheidje met betrekking tot een prachtige film, meesterlijk geregisseerd door Robert Benton en vlekkeloos uitgevoerd door een eersteklas cast. Een must-see.
KRAMER VS KRAMER won five Oscars, including Best Picture of 1979. This intense and deeply moving family drama follows an advertising executive whose life is turned upside down when his wife of eight years, walks out on him, leaving him to care for his son and build a relationship with him he never had. Robert Benton's incisive screenplay presents us flawed, but real human beings with hearts, souls, and brains. For instance, in the scene where Joanna announces to Ted she's leaving him, she doesn't just storm out the door...she gives him the keys, her credit cards, the dry cleaning ticket, tells him which bills have been paid, and informs him she has withdrawn from their bank account the same amount of money she had when they were married, no more. This decision to leave was not a whim...it was thought about and Joanna felt, with no other option than to leave, if she was leaving she was going to do it properly...and with no specific plan in mind, she did not think it right to take Billy. Dustin Hoffman won an Oscar for his Ted Kramer, a man so obsessed with bringing home the bacon, he had no clue that his life at home was crumbling into pieces. Meryl Streep also won an Oscar playing Joanna, the unhappy wife who we feel sympathy for in the beginning of the film but that all changes when she returns for her son. Hoffman is at the top of his form here. I always tear up during the scene where he tries to explain to Billy (Justin Henry, Oscar nominee) why his mom left and he does it all in a stage whisper or when he meets Joanna upon her return and slams her drink into a wall (a Hoffman moment not in the script that Streep was not told about in order to get a natural reaction). Justin Henry hits all the right notes as Billy, the confused little boy who doesn't know why his mom is gone and doesn't know how to communicate with his father. Jane Alexander also got an Oscar nod as Ted and Joanna's neighbor, Margaret, who has switched allegiances by the film's conclusion. This is an intense family drama but there are laughs to be had here too...Billy and the chocolate chip ice cream...Billy pouting because Ted is late picking him for a party...Billy catching his dad's one night stand (JoBeth Williams) on her way to the bathroom stark naked, but it's the moments of human drama you remember...Ted running through Manhattan with Billy in his arms to get to the emergency room after BIlly falls off the jungle gym...Ted getting fired right before beginning his custody battle and instead of making a scene, he tells the guy in a whisper..."Shame on you." And of course, the finale where Joanna tells Ted she's not taking Billy, which I found a little hard to swallow. Why would she go to all that trouble of suing for custody and then just change her mind? But this is a small quibble regarding a wonderful movie, masterfully directed by Robert Benton and flawlessly performed by a top-notch cast. A must-see.