Nou, ik ben niet de grootste Sondheim-fan ter wereld, dus hoewel ik de cd van de cast heb en er een paar keer naar heb geluisterd, heb ik de voorstelling zelf nog nooit gezien en de filmversie van Tim Burton ook niet. Ik had het gevoel dat ik iets getrouwers wilde zien voordat ik de versie van Burton te zien kreeg en het gewoon als film een kans wilde geven. Deze versie is helemaal geen film, het is een toneelstuk met een paar van de oorspronkelijke leden van de cast, onder wie, het belangrijkste, Angela Lansbury als Nellie Lovett. Dit is zo'n voorstelling die als een soort doorgeefluik fungeert naar de magie van Broadway en het theater zelf. Ze moet ontzettend veel plezier hebben gehad in die rol. Sweeney Todd zelf wordt niet gespeeld door Len Cariou, die het oorspronkelijk heeft gedaan, maar door George Hearn. Hearn doet het fantastisch; zijn stem is niet zo goed als die van Cariou, maar hij lijkt hem wat breder te kunnen laten klinken.<br />Het enige probleem dat ik echt had, was het personage Johanna dat door Betsy Joslyn werd gespeeld, en tot op zekere hoogte haar minnaar Anthony die door Cris Groenendaal werd gespeeld. Joslyns stem kan geen hoge noten aanslaan, maar ik wist niet zeker of dat nu juist de bedoeling was, omdat ik dit stuk niet zo goed ken. En wat nog belangrijker is: ik weet niet zeker of het verhaal van 'Sweeney Todd' wel klopt. De muziek houdt echt genoeg gewicht in de schaal om een deel van het gewicht te dragen, maar het geheel lijkt gelukkig niet al te serieus te zijn genomen door de makers. Als een geintje, en een beetje komedie in de trant van 'Grand Guignol', is het best leuk. Ik heb niet het gevoel dat het zo'n belangrijk stuk werk is als 'Company' en 'Into the Woods' of een paar van zijn andere shows. Sommige van de muziek is behoorlijk spectaculair, maar op andere punten lijkt het te bestaan in een wereld buiten de show.<br />Ik zal er hier niet veel over zeggen, want dit is een filmwebsite en dit is eigenlijk geen film, maar gewoon een toneelstuk dat op film is opgenomen. Er waren misschien 3 of 4 scènes waarin ze de camera ronddraaiden maar dat was alles. Mensen zullen dit willen zien, want het bewaart Lansbury's legendarische voorstelling die zijn legendarische status verdient omdat het een hilarische en inzichtelijke voorstelling is. George Hearn kan ook trots zijn op zijn versie van Sweeney. Dit zou een goede film zijn om aan kinderen boven de vijf te laten zien om ze geïnteresseerd te maken in musicals omdat het bloed en het kannibalisme ze echt zullen verrassen. Nu ik een voorstelling zie die zo vakkundig en zo trouw is gefilmd, zou ik willen dat er in de loop der jaren meer van dit soort pogingen waren gedaan met musicals, want ik geef de voorkeur aan shows uit de jaren twintig tot en met de jaren vijftig boven deze latere aangelegenheden. 'Sweeney Todd' is echter een uitzonderlijke show uit die tijd, kilometers boven de gekte van AL Webber.
Well I'm not the world's biggest Sondheim fan, so although I have the cast album and I've listened to it a few times I've never actually seen this show performed and I haven't seen the Tim Burton movie version either. I felt like I wanted to see something more faithful before I see the Burton one and give it a chance just as a movie. This version isn't a movie at all, it's a filmed play with some of the original members of the cast, including most importantly Angela Lansbury's performance as Nellie Lovett. This is one of those performances that's just like a conduit into the heart of the magic of Broadway and theater itself. She must have had so much fun with this role. Sweeney Todd himself isn't played by Len Cariou, who did it originally, but by George Hearn. Hearn does a fantastic job; his voice isn't quite as good as Cariou's, but he seems to play it a bit broader.<br /><br />The only problem I had really was with the Johanna character as played by Betsy Joslyn, and to some extent her lover Anthony as played by Cris Groenendaal. Joslyn's voice can't sustain high notes, but I wasn't entirely sure if that was maybe supposed to be the point since I'm not hugely familiar with this play. More importantly, I'm not sure if the story of "Sweeney Todd" really holds up enough weight to sustain some of the music, but thankfully the whole thing doesn't seem to have been taken too seriously by its creators. As a lark, and a bit of comedy in the vein of "Grand Guignol", it's quite enjoyable. I don't feel like it's as significant a piece of work as "Company" and "Into the Woods" or some of his other shows. Some of the music is quite spectacular, but at other points it seems to exist in a world outside of the show.<br /><br />I won't say a whole lot about it here because this is a film website and this is really not a film, but just a play that has been shot on film. There were maybe 3 or 4 scenes where they moved the camera around but that was it. People will want to see this, because it preserves Lansbury's legendary performance which deserves its legendary status because it's a hilarious and insightful performance. George Hearn can be proud of his version of Sweeney as well. This would be a good film to show children over the age of 5 or so to get them interested in musicals because the blood and cannibalism will really surprise them. Seeing a performance filmed so expertly and so faithfully makes me wish that more efforts like this had been made over the years with musical theater, because I prefer shows from the 20s through the 50s to these later era affairs. "Sweeney Todd" is an exceptional show from its era however, miles and miles above the AL Webber madness.