Hoe je het ook wendt of keert, je kunt de basisboodschap niet negeren. De sterken overleven. Degenen die psychisch of emotioneel gevoelig zijn, vertrekken. Ze laten een gat achter in het leven van degenen die van hen houden. Een gat dat als onontkoombaar en egoïstisch wordt gezien. Dat is wat Phoebe zich uiteindelijk realiseert. Vlak voordat ze Wolf helpt te genezen van zijn zelfverwijt. Ze kan accepteren dat ze het ontbreken van... haar zus moet afsluiten. Prachtig Europees landschap. Er zit veel waarheid in over idealisme en verslaving aan het volgende grote moment. Even dacht ik aan de Baader-Meinhoff-bende uit het begin van de jaren zeventig. Ik vond deze film mooi, omdat hij een beeld gaf van de tijd dat ik zelf volwassen werd.
One way or the other, you can't get away from the basic message. The strong survive. Those who are psychically or emotionally sensitive, leave. They leave a hole behind in the lives of those who love them. A hole that is seen in it's finality as selfish. That's what Phoebe realizes in the end. Just prior to helping Wolf heal from his self-blame. She can accept closure to the missing ...of her sister. Beautiful European scenery. A lot of truth in it about idealism and addiction to the next big moment. For a moment, I thought of the Baader-Meinhoff gang who was around in the early 70s. I liked this movie as it reflected a time when I came of age myself.