Chili Palmer heeft er genoeg van om films te maken en hij weet dat hij wat succes wil hebben in de muziek. Als half mafioso, half onderhandelaar, wil hij op de muziekmarkt hogerop komen. Maar hij weet dat iedereen net zo is als hij en dat het moeilijker zal zijn om de goede zangeres Linda Moon een hit te laten maken dan verwacht. Het eerste deel is grappig en vol ironie, dit deel zit vol grapjes en heeft veel minder goede momenten. Alleen de twee vrouwen (Uma en Milian) zijn fatsoenlijk in hun rol. Het grootste deel van de film bestaat uit een theatraal karakter, overdreven overdreven (een beetje is oké, te veel is walgelijk) en de enige die je nog kunt redden is de homoseksuele bodyguard, die tenminste nog samenhangend is, de rest is te idioot. Het meest verrassende is dat de film niet saai is, alles gaat zo snel en er gebeurt zo veel dat je geen tijd hebt om je te vervelen als je de film wilt volgen. Het is misschien een belediging voor je intelligentie (heel veel!), en de film is slecht (ja!), maar, nou ja, hij is niet saai.
Chili Palmer is tired of doing movies and know wants to do some success in music. Being half mafioso half expert negotiator, he wants to rise in the music market. However, know everyone is like him and making the good singer Linda Moon to record a hit will be harder as expected. The first part is funny and filled with irony, this one falls into the easy jokes and has many less good moments. Only the two women (Uma and Milian) are decent in their part. Most of the film is done with histrionic character, excessively exaggerated (a little is OK, too much is disgusting) and the only one that one could save is the gay bodyguard, who, at least is coherent, the rest, are too much idiot. The most surprising thing is the fact that the movie is not boring, everything happens so quick and there are so many things happening that you do not have time to get bored, if you want to follow the movie. It may insult your intelligence (a lot!), and the movie is bad(yeah!), but, well, it's not boring.