Deze productie was heel goed voor een oorspronkelijk tv-programma, dat een zeer toepasselijke, originele kijk op Swifts werk gaf. Om het verhaal goed te laten werken begint de film met Gulliver die thuiskomt. Iedereen die het boek heeft gelezen, weet dat dat toch zal gebeuren. Het verhaal van het boek bevat Gullivers krankzinnige verwarring in delen. Hij is bijvoorbeeld ontzet dat hij kleine mensen in Engeland zal vertrappen omdat hij net is teruggekeerd uit een land van reuzen. Maar in de film zitten alle delen van het boek in één lange reis. Als Gulliver over zijn reizen vertelt, zijn de fragmenten van Engeland naar de reis heel effectief. Ik moet bekennen dat ik ze eerst opdringerig en irritant vond, maar toen werden ze natuurlijk. Aan het eind zijn ze bovendien een welkome aanvulling op het verhaal geworden. Naarmate hij zijn avonturen aan een groter en groter publiek vertelt, luisteren steeds meer mensen naar zijn meeslepende fantasie, ook al twijfelen ze aan de waarheid ervan. Zijn haat voor smerige Yahoo's en zijn bewondering voor zuivere logica uit het vierde deel komen bijvoorbeeld goed over als hij zijn eigen geestelijke gezondheid verdedigt. De overgangen tussen gebeurtenissen in Engeland en soortgelijke gebeurtenissen of scènes in het verhaal zijn heel effectief. Bijvoorbeeld, het van de tafel Swift zinspeelt hier slechts op door de lankmoedige vrouw tegen verdere reizen te laten protesteren. Het wordt een natuurlijk onderdeel van dit verhaal. De casting en het acteren waren de hele tijd competent. Sommige rollen waren voorbeeldig. De krankzinnige goochelaar van Omar Sharif is uitmuntend. De kleine keizer van O'Toole wankelt verrukkelijk naar de seniliteit. Veel specifieke klachten van andere schrijvers hier komen op mij over als eenvoudige persoonlijke voorkeuren, en dat is tenslotte waar het hier om gaat. Ik las de verkorte versie een paar keer per jaar vanaf de vierde klas. Ik mag dan tot een college aan de volledige versie zijn ontsnapt, maar ik heb hem sindsdien een paar keer gelezen. En ik moest er weer aan beginnen toen ik over deze film begon te lezen. Hoewel de versie van Danson beter is dan welke andere film ook, is het geen vervanging van het boek. Ik denk echter dat het veel lezers naar het boek zal brengen. Als je het boek niet hebt gelezen, geniet dan van deze film en ga naar de bron. Als je de satire erin waardeert, vind je Swifts 'Een bescheiden voorstel' en zijn 'Drapiers brieven'. Beide zijn satires die de ellendige behandeling van Ierland en de Ieren in Swifts tijd aanvallen. De drapier protesteert tegen goedkope, opgeblazen koperen munten die op Ierland worden gedumpt. Dit was Wood's lichtegewichtmunt, niet goed genoeg om belasting mee te betalen en officiële schulden mee te betalen. Door de protesten van Swifts satire werden de munten naar een ander mishandeld Brits territorium, de Amerikaanse koloniën, gestuurd. De universele satire in Swifts boek en deze film is alleen maar grappig bedoeld; ze kunnen de menselijke aard niet veranderen. Geef Dansons martelende ervaringen een kans. Ik denk dat je zult merken dat ze provocerend en vermakelijk zijn.
This production was quite well done for a television original, providing a very appropriate original slant on Swift's work. To make the frame story work well the film begins with Gulliver arriving home. Everyone who has read the book knows that will happen anyway. The frame story of the book has Gulliver's crazed confusion in sections. For example, he is horrified that he will trample little people in England because he has just returned from a land of giants. But the film has all the book sections within one long voyage. When Gulliver narrates his travels the editing cuts from England to the travel are very effective. I confess I found them intrusive and irritating at first, then they became natural. By the end, moreover, they have become a welcome addition to the story. As he tells his adventures to a larger and larger audience, more and more people listen to his compelling fantasy even though they doubt its truth. For example, his hatred of filthy Yahoos and admiration of pure logic from the fourth section comes across well when he is defending his own sanity. The intercuts between events in England and similar events or scenes in the tale is very effective. For example, ripping the cloth from the table to suggest the motion of towing a group of ships is inspired filming. The addition of Gulliver's family threatened by the lecherous doctor works well. Swift only hints at this by having the long-suffering wife protest against further voyages. It becomes a natural part of this story. The casting and acting were competent throughout. Some roles were exemplary. Omar Sharif's mad magician is superb. O'Toole's little emperor is doddering delightfully toward senility. Many specific complaints made by other writers here strike me as simple personal preference, which, after all, is what we are about here. I read the abridged version several times a year from fourth grade on. I may have escaped the complete version until a college class but have read it a few times since. And I had to start it again as I began reading about this film. While the Danson version is superior to any previous film, it does not replace the book. However, I think it will bring many readers to the book. If you have not read the book, enjoy this movie then go to the source. If you appreciate the satire in it, find Swift's "A Modest Proposal" and his "Drapier's Letters." Both are satires attacking the wretched treatment of Ireland and the Irish during Swift's time. The drapier protests cheap, inflated copper coins being dumped on Ireland. These were Wood's light weight coinage, not good for face value in paying taxes and official debts. The outcry from Swift's satire caused the coins to be sent to another mistreated British territory, the American colonies. The universal satire in Swift's book and this movie just poke fun; they cannot change human nature. Give Danson's torturous experiences a chance. I think you will find them thought provoking and entertaining.