Ik heb net de kans gekregen om me in oude Austen-films te verdiepen, en ik heb dit meegenomen omdat _Persuasion_ mijn favoriete boek van Jane Austen is, is geweest en altijd zal zijn, en _Anne Elliot_ mijn favoriete Austen-heldin. Dus ik keek er erg naar uit toen ik de disk in mijn speler stopte.<br />Ik was ook niet teleurgesteld. Ik wist dat er een paar tegenvallers zouden zijn, dus die zal ik noemen, en ik zal proberen er niet te zwaar aan te tillen. Anne Elliot is de meest introverte van Austens personages; ze is het minst spraakzaam en het minst geestig. Er zijn passages in het boek waar Anne niets zegt <0xE2><0x80><0x93> alleen haar gevoelens worden beschreven. Dit werkt prima in druk, maar hoe zet je dit met succes over naar het witte doek? Als je geen bedachtzame stembuigingen doet (wat in vier uur tijd saai zou worden) hou je een lange opeenvolging over van scènes waarin de heldin weinig of niets zegt en alleen door haar gezichtsuitdrukking moet communiceren. Dit kan het gevoel achterlaten dat de film traag is en geen doel heeft. Als je een meer openlijke stijl van Austen nodig hebt, dan is deze film zeker niet voor jou; maar als ingetogenheid meer jouw stijl is en je geneigd bent onuitgesproken 'vibraties' op te pikken, dan zal dit alle verwachtingen vervullen.<br />Anne Firbank (als Anne Elliot) is gelukkig een actrice wier gezicht veel kan overbrengen. Ze zag eruit zoals ik me altijd had voorgesteld dat Anne Elliot eruit zou zien: niet adembenemend <0xE2><0x80><0x93> Anne werd niet geacht de elegante van de familie te zijn <0xE2><0x80><0x93> noch in haar eerste jeugd <0xE2><0x80><0x93> wat ook af en toe wordt benadrukt door de belichting en de make-up. Wat je ziet is iemand die heel veel op Austens karakter lijkt: iemand wier uiterlijk je misschien één keer over het hoofd zou zien; maar hoor haar spreken, en kijk beter, en hoe aantrekkelijker ze wordt, hoe beter je haar leert kennen. Dit is Anne Elliot, tot leven gebracht door Anne Firbank.<br />Het portret van kapitein Wentworth wordt goed weergegeven door Bryan Marshall. De verbittering is kennelijk nooit overduidelijk (behalve in het concertwereldje), en ja, ik vond het moeilijk te geloven dat hij Louisa Musgrove interessant vond zoals ze was afgebeeld. Maar dat is ook een punt in Austens boek: hij vond haar niet interessant, hij probeerde haar interessant te vinden en slaagde daar uiteindelijk niet in (zucht van opluchting). Dus ook dit klopt met Austens oorspronkelijke verhaal.<br />Ik vond vooral de weergave van Lady Russell mooi, die in het boek niet als HEEL slecht werd afgeschilderd; ook dat komt in deze bewerking naar voren.<br />Dit is dus een film die het boek op de voet volgde; ik zou veel meer kunnen schrijven over hoe trouw alles werd gereproduceerd, maar hier had ik geen ruimte meer voor. Charles Musgrove bleef een van de meest opgewekte personages (leuk om naar te kijken), Mary het irritantste (ik wilde niets liever dan dat ze haar mond hield, maar dat gevoel had ik ook als ik het boek las), kapiteins en de admiraal vond ik charmant.<br />De film vond ik een beetje stijf. Er was weinig of helemaal geen overgang van het ene scherm naar het andere <0xE2><0x80><0x93> misschien komt dat doordat het een tv-film is. Eén scène <0xE2><0x80><0x93> CHOP! <0xE2><0x80><0x93> de volgende scène, de acteurs komen van rechts binnen, gaan naar links en CHOP! <0xE2><0x80><0x93> weer een andere scène, waar hetzelfde gebeurt. Dit was het enige deel van de film waarvan ik het gevoel had dat het me een beetje bedroog. Een Low Budget moet zich toch ergens manifesteren, neem ik aan.<br />En zoals ik al eerder zei, als je wat meer vaart wilt maken met Jane Austen, hoef je je niet druk te maken over deze, want je zult merken dat hij veel te traag is. Maar ik heb er enorm van genoten, want hij bracht een rijkdom aan details (de decors waren zeer elegant!) in een uitstekende versie van mijn favoriete roman van Austen. Ik kan hem van harte aanbevelen!
I'm just getting the chance to dig into past Austen films, and I picked this up because Persuasion is, has been, and always will be, my favorite work by Jane Austen, and Anne Elliot my favorite Austen heroine. So it was with great anticipation that I popped the disc into my player.<br /><br />I wasn't disappointed, either. I knew there were bound to be some draw-backs, so I'll state them, and try not to be too thick about them. Anne Elliot is the most introverted of Austen's characters; she is the least talkative and the least witty. There are passages in the book where Anne says nothing - only her feelings are described. This works fine in print, but how to successfully transfer this to the big screen? Short of doing thoughtful voice overs (which would grow tedious over four hours) you're left with a long succession of shots where the heroine says little or nothing, and must communicate all by her facial expression. This can leave the feeling that the film is slow, and lacking in purpose. If you need a more overt style of Austen, then certainly this film is not for you; but if subdued is more your style, and you tend to pick up on unspoken 'vibes', this will fulfill all expectations.<br /><br />Anne Firbank (as Anne Elliot), is, thankfully, an actress whose face can convey much. She looked as I had always imagined Anne Elliot would look: not a knockout - Anne wasn't supposed to be the elegant one of the family - nor in her first youth - which is also highlighted occasionally by the lighting and make-up. What you see is someone who is very like Austen's character: someone whose appearance you might pass over once; but hear her speak, and look more closely, and she grows more attractive the better you know her. This is Anne Elliot, as brought to life by Anne Firbank.<br /><br />Captain Wentworth's portrayal is ably handled by Bryan Marshall. The bitterness is never apparently obvious (save at the concert scene); and, yes, I found it hard to believe he wound find Louisa Musgrove interesting as she was shown. But that is another point of Austen's book: he did not find her interesting, he TRIED to find her interesting, and, ultimately, failed (sigh of relief). So this, too, fits with Austen's original story.<br /><br />I especially liked the portrayal of Lady Russell, who I thought in the book was not portrayed as TRULY bad; this also comes out in this adaptation.<br /><br />So this is one film which closely followed the book; I could write much more about how faithfully everything was reproduced, but I'd run out of space here. Charles Musgrove remained one of the most buoyant characters (good fun), Mary the most annoying (I was dying to have her just shut up - but I had that feeling when I read the book, too), captains and the admiral I thought charming.<br /><br />The cinematography I thought a trifle stiff. There was little or practically no fade from one screen to another - perhaps this is due to it being a TV movie. One scene - CHOP! - the next scene, the actors enter from right, proceed left, and - CHOP! - another scene, where the same thing happens. This was the only part of the movie which I felt cheated me a little. A Low Budget has to show itself somewhere, I suppose.<br /><br />And, as I said earlier, if you like some pace to go with Jane Austen, don't bother with this one, as you'll find it way too slow. I enjoyed it enormously, though, as it brought a wealth of detail (the sets were richly elegant!) to an excellent adaptation of my favorite Austen novel. I highly recommend it!