Deze film is vaker in en uit de mode geweest dan de minirok. Een triomf in de naoorlogse periode, maar in de jaren zeventig vrijwel vergeten, behalve door bioscoopbezoekers. De laatste tijd is hij weer populair geworden als misschien wel de meest evenwichtige weergave van de integratie van soldaten in het naoorlogse leven (en daar horen zeker films als 'The Deer Hunter' bij). Ik vind hem mooi, maar mijn algehele evaluatie ligt ergens tussen die twee uitersten in.<br />Het verhaal is eenvoudig. Drie totaal verschillende militairen die na de Tweede Wereldoorlog (de Grote!) zijn afgezwaaid vliegen terug naar hun woonplaats in het Midwesten en proberen hun burgerlevens op te pakken of te hervatten. De een heeft een handicap, de ander heeft een luizenbaantje, en de ander heeft niets anders om op af te gaan dan vastberadenheid.<br />Er zijn een paar goede, maar helaas nogal ongelijksoortige optredens. Fredric March kreeg de Oscar voor de beste acteur voor zijn rol van een oude sergeant die terugkeert naar zijn werk bij de plaatselijke bank. Persoonlijk vind ik dat Jimmy Stewart die prijs verdiende voor 'It's a Wonderful Life', dat ook de prijs voor de beste film verdiende, maar deze film heeft duidelijk een gevoelige snaar geraakt bij het naoorlogse publiek. Zoals ik al zei, hij was modieus. March heeft één fantastische scène, een grappige toespraak die me deed denken aan een soortgelijk incident met de echte held van de Tweede Wereldoorlog, Pappy Boyington, en verder is hij solide maar niet spectaculair. Ik ga hier tegen mijn gevoel in, maar ik dacht dat Myrna Loy, die de vrouw van March speelde, terecht door de Academie werd genegeerd. Ik bespeurde nauwelijks een spoor van warmte in haar. Ik bleef zelfs denken dat ze Frederic March een klap zou geven omdat hij haar ergerde. Iedere keer als ze samen waren, trok ze een lelijk gezicht. Er ontbrak iets aan haar, aan haar geforceerde glimlach en haar houding van tolerantie in plaats van vrolijkheid. Ik denk dat al die onzin over dat ze 'de volmaakte echtgenote' was, alleen maar juist is als je denkt dat een passieloze huisvrouw uit de jaren vijftig je ideaal is. Misschien ben je het daar niet mee eens, maar de Academy-stemmers blijkbaar niet. Ze is een groot probleem in deze film, een verschrikkelijk misbaksel. Als een voormalige zuiplap die een oorlogsheld is geworden en dan weer achter de toonbank terechtkomt, is Dana Andrews verbazingwekkend. Hij wordt opgezadeld met een vrouw die kennelijk met hem is getrouwd vlak voordat hij om de verkeerde redenen naar de oorlog vertrok, en zijn toekomst ziet er somber uit. Maar dan loopt hij toevallig Marchs dochter Peggy tegen het lijf (Teresa Wright, op een fantastische manier) en het vuurwerk barst los. Beide zijn geweldig, maar dan komt die oneffenheid weer terug die deze film doordrenkt. Een paar momenten van pure soapopera, onderbroken door de meest klassieke zin: 'Ik ga dat huwelijk kapotmaken!' De romantiek is opbeurend en weerspiegelt inderdaad een gemeenschappelijke toestand na de oorlog, die van terugkerende militairen die bij hun terugkeer de liefde vinden. Nu we het toch over opbeuren hebben, nu komen we bij Harold Russell. Hij heeft iets naturalistisch in zijn acteerwerk, of is het non-acting, wat vandaag de dag nog net zo waar is als toen. Als hij zijn situatie nuchter bekijkt, is hij een inspiratiebron. Zijn beste scène, een van de beste in de hele film, is wanneer hij het meisje dat hem leuk vindt mee naar boven neemt om haar te laten zien hoe hij er werkelijk aan toe is. 'Ik heb geluk, ik heb nog steeds mijn ellebogen, in tegenstelling tot sommige jongens.' Echt geweldig.<br />De film heeft een paar momenten die de lucht in gaan. Hij heeft ook een paar momenten die in de middagsoaps thuishoren. Neem het goede met het slechte en bekijk deze voor de hoogtepunten.
This film has gone in and out of fashion more often than the miniskirt. A triumph in the post-war period, it was virtually forgotten by the 1970s except by students of cinema. Recently, it has begun to get recognition as perhaps the most even-handed representation of soldiers' integration into post-war life ever made (and that most definitely includes films such as "The Deer Hunter.") I like it, but my overall evaluation is somewhere between those extremes.<br /><br />The tale is a simple one. Three very different servicemen who have mustered out after World War II (The Big One!) fly home to their Midwest town and try to resume, or create, civilian lives. One has a disability, one has a cushy job waiting for him, and the other has nothing to go on but determination.<br /><br />There are some good but unfortunately uneven performances. Fredric March won the Best Actor Oscar for playing an old Sergeant who returns to his job at the local bank. Personally, I think Jimmy Stewart deserved it for "It's a Wonderful Life," which also deserved the Best Picture Award, but clearly this film touched a nerve with the post-war audience. As I said, it was fashionable. March has one fantastic scene, a humorous speech that brought to mind somewhat similar incident involving real WWII hero Pappy Boyington, and otherwise is solid but unspectacular.<br /><br />I am going against the grain here, but I thought that Myrna Loy, who played March's wife, was justly ignored by the Academy. I detected barely a hint of warmth from her. In fact, I kept thinking she was going to slap Frederic March for annoying her. She practically grimaced every time they were together. Something was definitely missing there, in her forced smiles and her air of tolerance rather than joyfulness. I think all this nonsense about her being "the perfect wife" is correct only if you think a passionless 1950s homemaker is your ideal. You may disagree with that, but the Academy voters apparently did not. She is a major problem with this film, terribly miscast.<br /><br />Dana Andrews as a former soda jerk who became a war hero, then winds up behind the counter again, is amazing. He is saddled with a wife who evidently married him right before he left for the war for all the wrong reasons, and his future looks bleak. But then he chances upon March's daughter Peggy (Teresa Wright, in a fantastic turn), and fireworks explode. Both are great, but then comes that unevenness again that pervades this film. Some moments of pure soap opera intrude, punctuated by the all-time classic line, "I'm going to bust that marriage up!" The romance is uplifting and does mirror a common condition after the war, that of returning servicemen finding love upon their return.<br /><br />Speaking of uplifting, now we come to Harold Russell. He has a naturalistic quality to his acting, or is it non-acting, that rings just as true today as it no doubt did then. Taking a no-nonsense approach to his situation, he is an inspiration. His best scene, one of the best in all cinema, is when he brings the girl who likes him up to his bedroom to show her the truth of his condition. "I'm lucky, I still have my elbows unlike some of the boys." Truly great stuff.<br /><br />The film has some moments that soar. It also has some moments that belong in the afternoon soaps. Take the good with the bad and see this one for the high points.