De openingsbeelden van 'Kit for Cat' en 'Tweety's S.O.S.' voldoen niet aan die klassieke tekenfilm. In plaats daarvan krijgen we een voorbeeld van Friz Frelengs serie Tweety en Sylvester op z'n algemeenst. In tegenstelling tot Chuck Jones' Road Runner-serie, die ernaar streefde nieuwe moppen in dezelfde omgeving te introduceren, leek Frelengs serie er genoegen mee te nemen moppen te recyclen zolang de personages zich op een andere plaats bevonden. 'Tweety's S.O.S.' komt dus in wezen neer op "Laten we ze deze keer op een boot zetten". Het is niet helemaal een zwakke tekenfilm. Er zijn een paar goede moppen, voornamelijk over "Opoe". 'Tweety's S.O.S.' zal kinderen die van vrijwel elke tekenfilm houden waarschijnlijk wel aanspreken, maar voor grote kinderen zoals ik, die op zoek zijn naar meer dan dezelfde afgezaagde grappen, is het beslist iets om te vermijden.
Opening with some blatantly reused footage from 'Kit for Cat', 'Tweety's S.O.S' fails to live up to that classic cartoon. Instead, we get an example of Friz Freleng's Tweety and Sylvester series at its most generic. Unlike Chuck Jones's Road Runner series, which strived to introduce new jokes to the same setting, Freleng's series seemed happy enough to recycle jokes as long as the characters were in a different place. 'Tweety's S.O.S', then, basically amounts to "this time let's put 'em on a boat". It's not an entirely weak cartoon. There are a few good jokes, mostly involving Granny's glasses, but they are outweighed by gags you can see coming a mile off (the seasickness routine) and it all builds to another of those endings where someone else other than Tweety says "I tawt I taw a putty tat", a joke that worked well once but has diminishing returns. 'Tweety's S.O.S' will probably please children who enjoy virtually any cartoon but for big kids like me who are looking for more than the same tired gags it's definitely one to avoid.