Lina McLaidlaw is een intelligente, eenzelvige jonge vrouw die onverwachts verliefd wordt op Johnnie Aysgarth, een zeer begerenswaardige vrijgezel met een voorliefde voor het verliezen van geld. Ze trouwen, maar Lina wordt bijna onmiddellijk onderworpen aan Johnnies verslaving aan liegen, gokken en schulden maken. Ondanks zijn tekortkomingen kan ze zijn charmante manier van doen niet weerstaan, tot ze begint te vermoeden dat hij misschien moordzuchtige gedachten voor haar koestert...<br />Dit is een goede film, goed gemaakt, met een aantrekkelijke cast, een goed script en misschien wel het beroerdste einde in de filmgeschiedenis. Oké, dat gaat misschien te ver, maar niet veel. Veel films veranderen het einde van een boek (Great Expectations, The Shining, enz.), maar de laatste twee scènes van dit boek zijn niet alleen afschuwelijk slap, maar maken ook het hele voorafgaande verhaal volkomen zinloos. Het verhaal gaat over een vrouw wier man wordt gedreven door zijn hebzucht en morele gebrek <0xE2><0x80><0x93> en wat ze van hem weet <0xE2><0x80><0x93> om haar te vermoorden. Het zou moeten eindigen (net als in het boek Before The Fact van Francis Iles / Anthony Berkeley) met een poging om haar te vermoorden. De reden dat dat niet gebeurt, is dat de studio Hitch heeft gedwongen het einde opnieuw te filmen, een van de eerste voorbeelden van het afschuwelijke proces van het testen van het publiek. Hitch was uitgekookt en deed wat hem gezegd werd (dit was pas zijn derde film in Hollywood) in de wetenschap dat hij, als hij het spel meespeelde, vroeg of laat de creatieve controle over zijn films zou krijgen, gezien zijn meesterwerken uit de jaren vijftig. Maar dan zitten we nog steeds met een beroerde afloop. Dat is heel jammer, want het is echt een heel goede film met een intrigerend thema <0xE2><0x80><0x93> kent iemand zijn man of vrouw echt zo goed? Het script is uitstekend, met veel onverwachte momenten (zoals wanneer Lina's vader sterft en Johnnie aanneemt dat zij...' Fontaine won een Oscar voor deze vertolking, hoewel ik persoonlijk de voorkeur geef aan haar verwarring en kwetsbaarheid in de rol van Rebecca. Ik zou deze film graag een hogere score geven, maar ik kan dat einde niet vergeven; dat is wat er gebeurt als films voor geld worden gemaakt, niet voor de liefde, wat merkwaardig genoeg het thema van de film zelf is. Kijk snel naar Hitchcocks cameo als een man die een brief post.
Lina McLaidlaw is a bright, solitary young women who falls unexpectedly in love with Johnnie Aysgarth, a highly eligible bachelor with a penchant for losing money. They get married, but almost at once Lina is subjected to Johnnie's addiction to lying, gambling and getting into debt. Despite his flaws, she is unable to resist his charming manner, until she starts to suspect he may be harbouring murderous thoughts toward her ...<br /><br />This is a good movie, well-made, with an attractive cast, a good script and possibly the single lousiest ending in movie history. Okay, that's maybe going too far, but not by much. Lots of films change the ending of a book (Great Expectations, The Shining, etc) but the last two scenes of this one not only manage to be horribly lame, but also render the entire preceding plot completely meaningless. The story is about a woman whose husband is driven by his greed and moral lacking - and what she knows about him - to kill her. It should end (as it does in Francis Iles / Anthony Berkeley's book Before The Fact) with him attempting to murder her. The reason it doesn't is that the studio forced Hitch to reshoot the ending, one of the first examples of the godawful process of preview audience testing. Hitch was canny and did what he was told (this was only his third film in Hollywood) knowing that if he played the game, sooner or later he would gain creative control of his films, evinced by his masterpieces of the fifties. But that still leaves us with a turkey of an ending. This is a great shame because it really is a very good movie with an intriguing theme - does anyone really know their husband or wife that well ? The script is excellent, with many off-guard moments (such as when Lina's father dies and Johnnie assumes she's crying about it), a finely-judged performance by Grant (who never played a villain again) and fine photography throughout, culminating in the famous glass-of-milk shot. Fontaine won an Oscar for this performance, although personally I prefer her confusion and vulnerability in her earlier victimised wife role in Rebecca. I would like to rate this movie higher, but I really can't forgive that ending; this is what happens when movies are made for money, not love, which I guess is curiously the theme of the film itself. Look fast for Hitchcock's cameo as a man posting a letter.