Pa (78) en ik (46) hebben vandaag allebei met veel plezier naar de film gekeken. Voor een man die voornamelijk bekendstaat om zijn serieuze rollen, is De Niro een verdomd komische acteur. Natuurlijk helpt het als je zijn vroegere filmbeelden hebt om tegen te spelen. Stel dat een van die rollen, 15 minuten, die van een politieman is die te maken krijgt met de bemoeienis van de massamedia, dan heb je een interessante set van vergelijkings- en contrastwerk.<br />Murphy speelt weer een van zijn Axel Foley-personages. Shatner speelt een klucht van zichzelf, een parallel wereld-ik dat het best bekendstond als TJ HOOKER en niet als STAR TREK.<br />'Het is niet te geloven.' Het is interessant om te zien hoe de film commentaar geeft op de contrasten tussen de werkelijkheid van het politiewerk en de fictieve tegenhangers ervan in tv en film. Shatner geeft een lezing over de juiste manier om over een motorkap te glijden; De Niro wijst erop dat holsters krassen maken op de lak van de motorkap. Ironisch genoeg begint naarmate de film vordert De Niro's personage de illusies van de werkelijkheid van de tv-agent te integreren in de echte zaak waaraan hij werkt. Het is nog nooit eerder gebeurd dat iemand de dood heeft gevonden.<br />Eén ding over de wapens die erbij betrokken waren <0xE2><0x80><0x93> hadden die niet een soort terugslag moeten hebben? Om door staal te kunnen dringen, moesten die kogels genoeg inertie hebben om door te dringen. En de hoogste inertie van elke kogel is op het moment van het afvuren. Dus... het afvuren van een salvo van die tank-killer-kogels had de schutters terug op hun plaats moeten drijven. Ach wat... het is een satire. Misschien is het gebrek aan terugslag van de wapens zelf een satire op de B-F-geweren die zo terloops in thrillers worden gebruikt.<br /><br />
Dad (78) and I (46) both had a good time watching the flick today. For a guy primarily known for serious roles, De Niro is a heckuva comic actor. Of course, it helps to have his past film images to play against. Consider that one of those roles, 15 MINUTES, was a cop having to deal with the interference of the mass media, and you have an interesting set of compare/contrast performances.<br /><br />Murphy plays another of his Axel Foley sort of characters. Shatner plays a burlesque of himself, a parallel world self who was best known for TJ HOOKER and not STAR TREK.<br /><br />It's interesting to watch how the film comments on the contrasts between the reality of police work and its fictional counterparts in TV and film. Shatner lectures on the proper means of sliding across a car hood; De Niro points out holsters scratch the hood finish. Ironically, as the film progresses, De Niro's character begins to incorporate the illusions of TV-cop reality into the real world case he's working.<br /><br />The film draws its inspiration from a gamut of sources, so one could make the comment it is derivative. Well, so what? Satire needs to derive its humor in order to exist. And besides, the film does have quirky moments of originality. For example, I'm reasonably sure the method of the villain's death has never been done before. <br /><br />One quibble about the reality of the weapons involved-- shouldn't those guns have had some kind of recoil? In order to penetrate steel, those bullets had to have enough inertia to penetrate. And any bullet's highest level of inertia is at the moment of firing. So.... firing a volley of these tank-killer bullets should have driven the shooters back onto their butts. Oh, what the heck... it's a satire. Maybe the guns' lack of recoil is itself a satire on the B-F-Guns used so casually in thrillers. <br /><br />