Du Rififi Chez Les Hommes/Rififi (1955) kan oppervlakkig worden omschreven als een Franse variatie op John Hustons eerste overvalfilm, Asphalt Jungle (1950). Het verschil tussen de twee films is dat Rififi (1955) iets meer aandacht besteedt aan de scènes waarin de overval plaatsvindt. Bovendien is de politie niet zozeer betrokken bij de nasleep van de overval in Rififi als wel bij de Asphalt Jungle. Uiteindelijk is Rififi (1955) naar mijn mening een iets betere film dan Asphalt Jungle (1950). Opmerkelijke film in de stijl van Noir die de Franse cinema van de jaren vijftig bepaalt.<br />Spartacus (1960) mag dan de film zijn geweest die de beruchte zwarte lijst heeft gebroken, maar naar mijn mening was Rififi (1955) de film die de onbreekbare zwarte lijst van Hollywood begon te breken. De eerste film in vijf jaar van Jules Dassin, die het slachtoffer werd van de communistenjacht van McCarthy aan het eind van de jaren veertig tot het begin van de jaren vijftig. Hij kreeg een soort vergelding toen Rififi (1955) een succes werd in Frankrijk en Europa. Op die manier trotseerde hij de giftige zwarte lijst van Hollywood op een manier die anderen waarschijnlijk inspireerde om hetzelfde te doen. Rififi (1955) is de belangrijkste film uit Dassins carrière, omdat hij niet alleen zijn naam terugkreeg, maar hem ook een tweede kans gaf om films te maken.<br />Jules Dassin gaf de filmwereld en haar steeds groter wordende publiek een meesterwerk van invloedrijke proporties. Zijn aanpak van het materiaal is uitzonderlijk en de regie van de acteurs is feilloos. Bouwt gespannen situaties op met nauwkeurig vakmanschap. Dassin had zijn cirkel in de film noir rondgemaakt door zijn beste en laatste noir, Rififi (1955), te regisseren. Het betekende het einde van Dassins periode in de filmindustrie, toen hij betrokken was bij het maken van noirs.<br />Rififi (1955) is de nummer één in een arsenaal van meer dan dertig films voor regisseur Jules Dassin. Een meesterwerk in acteren, cinematografie, regisseren, monteren en schrijven. Geen film die je ook maar één minuut uit je stoel krijgt, omdat er altijd iets gedenkwaardigs gebeurt. Even briljant als alles van Jean Pierre Melville, die een meester was in dit soort films. Meesterwerken als Rififi (1955) zijn relatief klein in vergelijking met de waarschijnlijk miljarden films uit de geschiedenis van de film. Het enige fascinerende aspect van Rififi is de nauwkeurige planning en zorgvuldige uitvoering van een roofoverval die een groot deel van de 118-minuten-duur in beslag neemt. De hoofdpersonen bereiden de juwelenroof voor en voeren hem uit op dezelfde manier waarop een filmregisseur zich voorbereidt op de preproductie, productie en naproductie van een film. Het laat zien hoe moeilijk een juwelenroof als in Rififi (1955) is en waarom maar heel weinig mensen zoiets zouden doen. Het feit dat de scène nauwelijks een rommeltje bevat zoals in andere rooffilms, maakt deze scène tot iets nog groters. Zo goed als je een perfecte scène in een film kunt krijgen. Het ontbreken van onnatuurlijke geluiden in de monumentale kraakscène plaatst het geheel in een wereld van absoluut realisme. Elke dialoog of muziek zou elke spanning en spanning die de regisseur probeert te creëren tenietdoen. Het gebruik van natuurlijk geluid maakt de kraakscène tot een bevredigende filmervaring. Nu zouden filmmakers en producers in een scène als deze dialoog en muziek gebruiken vanwege een gebrek aan vertrouwen in het geduld van de gemiddelde bioscoopbezoeker. Het geeft een niveau van consistentie dat nooit afneemt.<br />Het behouden van een hoog niveau van spanning is wat de kraaksequentie tot perfectie maakt. De regisseur bereikt spanning in de kraaksequentie die zelden wordt geëvenaard in de meeste kraakscènes uit kraakfilms. Jean Servais en de rest van de hoofdrolspelers dragen met wat ingetogen acteerwerk bij aan de spanning. Spanning in een scène brengen is een taak waar maar weinig mensen toe in staat zijn. De overval op Rififi (1955) bereikt een Hitchcock-achtig niveau van spanning en spanningsopbouw.<br />Veel filmmakers uit de jaren na Du Rififi Chez Les Hommes (1955) zijn erdoor beïnvloed, zo niet geïnspireerd. Een van de filmmakers die erdoor beïnvloed werden, was Jean Pierre Melville (oorspronkelijke keuze voor de regisseur van Rififi) die variaties op de overval gebruikte in Le Doulos (1961) en Le Cercle Rouge (1970). Een andere filmmaker die erdoor beïnvloed werd, was Stanley Kubrick, die een film maakte met een vergelijkbare thematiek in The Killing (1956). Ook Quentin Tarantino, wiens debuutfilm Reservoir Dogs (1992) werd geïnspireerd door deze film. Andere invloeden zijn John Woo, Michael Mann, Paul Schrader, Ringo Lam, enzovoort...<br />Du Rififi Chez Les Hommes (1955) is in veel opzichten te vergelijken met Bob le Flambeur (1955). Eén, Jules Dassin en Jean Pierre Melville regisseerden baanbrekende films in Rififi (1955) en Bob le Flambeur (1955). Twee, elke film gaat over een oudere crimineel die een gedurfde overval beraamt en uitvoert. Drie, Bob le Flambeur en Rififi eindigen op een fatalistische manier. Vier, elke film bevat vele motieven en situaties die de twee classificeren als filmgrootheden.<br />Een deel van Rififi's charme zijn de kleurrijke personages die het verhaal omringen, zoals Tony le Stephanois, Jo le Suedois, Mario Farrati en Cesar le Milanais. Het meeste geweld is impliciet maar effectief wreed. De hoofdpersonen onder leiding van Tony le Stephanois houden zich aan een sterke, ouderwetse erecode die doet denken aan Sam Peckinpah en John Woo. Jean Servais krijgt de rol van Tony le Stephanois met zijn cynische kijk op het leven en zijn vermoeide uiterlijk. Du Rififi Chez Les Hommes/Rififi (1955) werd een van mijn favorieten vanaf het moment dat ik het van begin tot eind op het witte doek zag.
Du Rififi Chez Les Hommes/Rififi(1955) can on the surface be described as a French variation on John Huston's seminal heist film, Asphalt Jungle(1950). The difference between the two films is Rififi(1955) pays a little more attention in detail to the robbery sequence. Also, the police aren't involved in the aftermath of the robbery in Rififi as much as in Asphalt Jungle. In the end Rififi(1955) is in my opinion a slightly better film than Asphalt Jungle(1950). Remarkable Noir picture that defines 1950s French Cinema.<br /><br />Spartacus(1960) may have been the one which broke down the infamous blacklist, but in my opinion Rififi(1955) was the film that began to break apart the unbreakable Hollywood blacklist. First film in five years for Jules Dassin who was victimized by the McCarthy communist hunt of the late 40s to early 50s. He got some sort of retribution when Rififi(1955) became a success around France and Europe. Thus defying the poisonious Hollywood blacklist in a major way that probably inspired others to do the same. Rififi(1955) is the most important film of Dassin's career because it not only restored his name, but also gave him a second chance at making films.<br /><br />Jules Dassin gave the filmworld and its ever growing audiences a masterpiece of influential proportions. His handling of the material is exceptional and direction of the actors is flawless. Builds up tense situations with precise craftsmanship. Dassin came full circle in the Film Noir genre by directing his best and last Noir, Rififi(1955). Marked the end of Dassin's period in filmmaking when he was involved in doing Noir pictures.<br /><br />Rififi(1955) is the number one film in an arsenal of thirty plus films for director, Jules Dassin. A masterpiece in acting, cinematography, directing, editing, and writing. Not a film to leave your seat for one minute because there is always something memorable going on. As brilliant as anything by Jean Pierre Melville who was a master of this type of film. Masterpieces such as Rififi(1955) are relatively small compared to the probably billions of films made in motion picture history.<br /><br />The one fascinating aspect of Rififi is the precise planning and careful execution of a robbery that takes up a bulk of the 118 minute duration. The main characters plan and execute the jewel heist in the same way a film director prepares for the pre-productions, production, and post-production of a film. Shows how difficult a Jewel heist like in Rififi(1955) is in committing and why very few would do something like it. The fact that the scene hardly contains a mess up like in other heist films turns this scene into something even greater. Close as one can get to having a perfect sequence in a motion picture.<br /><br />Lack of unnatural sound in the landmark thrity minute heist sequence puts it in a realm of absolute realism. Any dialogue or/and music would ruin any suspense and tension the director is trying to create. The use of natural sound makes the heist sequence a rewarding film viewing experience. Now Filmmakers and producers would use dialogue and music in a scene like this because of a lack of confidence of a mainstream filmgoer's patience. Sustains a level of consistency that never once lets down.<br /><br />Maintaining a high level of suspense is what makes the heist sequence tick to perfection. The director achieves suspense in the heist sequence that's rarely equaled in most robbery scenes from heist films. Jean Servais and the rest of the main actors contribute to the suspense with some low key acting. Getting suspense put in a scene is a task few are capable of doing. The robbery sequence of Rififi(1955) reaches a Hitchcockian level of suspense and tension.<br /><br />Many filmmakers from the years following Du Rififi Chez Les Hommes(1955) have been influenced if not inspired by it. One filmmaker influenced was Jean Pierre Melville(original choice for director of Rififi)who used variations of the heist sequence in Le Doulos(1961), and Le Cercle Rouge(1970). Another filmmaker influenced was Stanley Kubrick who made a similarly themed film in The Killing(1956). Also, Quentin Tarantino whose debut feature Reservoir Dogs(1992) was inspired by this film. Other film directors influenced are John Woo, Michael Mann, Paul Schrader, Ringo Lam, etc...<br /><br />Du Rififi Chez Les Hommes(1955) is comparable to Bob le Flambeur(1955) in many ways. One, Jules Dassin and Jean Pierre Melville directed groundbreaking films in Rififi(1955) and Bob le Flambeur(1955). Two, each film involves an aging criminal who plans and carries out a daring heist. Three, Bob le Flambeur and Rififi finishes in fatalistic fashion. Four, each film shares many motifs and situations that classify the two as film greats.<br /><br />Part of Rififi's charm are the colorful characters that surround the story such as Tony le Stephanois, Jo le Suedois, Mario Farrati, and Cesar le Milanais. Most of the violence is implicit yet effectively brutal. The main characters led by Tony le Stephanois abide by a strong outdated code of honor that is remindful of Sam Peckinpah and John Woo. Jean Servais becomes the role of Tony le Stephanois with his cynical outlook and tired looks. Du Rififi Chez Les Hommes/Rififi(1955) became a favorite of mine the moment I saw it on the big screen from beginning to end.