Dit korte filmpje fascineert me mateloos.<br />Het enige wat ik tot nu toe heb gezien, is een deel van het werk van Sam Brakhage, de schepper van Dog Star Man. Brakhage probeert ons echter van onze stuk te brengen door ons 'weer te laten leren zien' en ons te bestoken met een aanval van hoofdpijn die felle kleuren en flitsen opwekt (die ik nog steeds als hoogwaardige kunst beschouw...), maar deze film zou ik omschrijven als heel ontspannend en hypnotiserend. Man Ray's algemene gebruik van ronddraaiende voorwerpen en camera veroorzaakt niet zozeer een duizelig gevoel, maar een warme stroom van zintuigen, die zich vermengt en meegaat met de zwaartekracht van de bewegende wereld om ons heen. <br /><br />Een interessante verdienste van dit zeer korte werkje is dat naarmate de film vordert, de objecten steeds herkenbaarder worden, tot we eindigen met een naakt bovenlichaam (waarvan ik het gevoel heb dat het de minst vrouwelijke, goedgevormde borsten zijn die ik ooit heb gezien). De cirkels en spiralen van schaduw en licht op het bovenlichaam maken het tot een surrealistisch mooi voorwerp, iets wat je aan de muur kunt hangen en waar je je hele leven naar kunt blijven staren. Vanwege dit en andere beelden in deze film moest ik hem keer op keer bekijken (op het laatst zeven keer in totaal) alleen maar omdat hij me zo fascineert.<br />--PolarisDiB.
This little short absolutely fascinates me.<br /><br />The only thing I've seen thus far like it is some of the work by Sam Brakhage, the creator of Dog Star Man. However, where Brakhage is trying to unnerve by "making us learn how to see again" and provide us with an affront of head-ache inducing bright colors and flashes (which I still totally dig and embrace as high art...), this film I would characterize as very relaxing and hypnotizing. Man Ray's general use of spinning objects/camera does not create so much of a dizzy feeling but a warm flow of senses, intermingling and going along with the gravity of the moving world around us.<br /><br />An interesting conceit of this very short work is that as it goes along, objects become more and more recognizable until we end on a nude torso (of which I feel is the least feminine well-rounded breasts I've ever seen). The circles and spirals of shadow and light over the torso make it an object of surrealistic beauty, something that you could hang on your wall and delve over forever. It's because of this and other images in this film that I had to watch it again and again (eventually a total seven times) just because it utterly fascinates me.<br /><br />--PolarisDiB