Niet veel mensen herinneren zich 'The Carey Treatment', en ik kan niet zeggen dat ik het ze kwalijk neem.<br />**Blake Edwards** deed dit in zijn magere jaren (d.w.z. tussen de 'Roze Panter'-films.) en voor een verhaal over een arts die rechercheur (Coburn) is geworden en in zijn ziekenhuis een moord oplost, is het eigenlijk vrij gemakkelijk te vergeten.<br />**Coburn** is betrouwbaar als altijd en O'Neill is mooi als altijd, maar er lijkt gewoon iets aan de gang van zaken te ontbreken. Het verhaal kronkelt en draait en is niet erg meeslepend, en zelfs de climax, die zenuwslopend zou moeten zijn, is in plaats daarvan hartverscheurend.<br />**Een totaal gemiste kans, en nog een ongelukkige ook, aangezien het gebaseerd was op een boek van Michael Crichton**.<br />**O, nou ja, Crichton heeft het in elk geval gedaan**. Ik zal er een vervolg op schrijven.<br />Eén ster.
Not many people remember "The Carey Treatment", and I can't say I blame them.<br /><br />Blake Edwards did this during his lean years (i.e. - between "Pink Panther" movies.) and for a story of a doctor turned detective (Coburn) working to solve a murder in his hospital, it's actually pretty forgettable.<br /><br />Coburn is dependable as always and O'Neill is beautiful as always but there just seems to be something missing from the proceedings. The story twists and turns aren't very involving and even the climax, which is supposed to be nerve-wracking, is gut-wrenching instead.<br /><br />A missed opportunity altogether, and an unfortunate one at that, since it was based on a Michael Crichton book. <br /><br />Oh well, at least Crichton didn't write a sequel to it.<br /><br />One star. "Carey" on, Coburn.