In vervolg op 'My Name is Barbra' uit 1965, en opgenomen in schitterende kleuren, 'Color Me Barbra', komt La Streisand met een mengeling van nostalgie, komische komedie, vrouwelijke romantische angst en verleidelijke ernst voor een krankzinnig uur vol showbiz-schittering. Ze is een opgeknipte femme fatale, een fee en een raadsel. Met haar Egyptische oogmake-up en voortdurend veranderende kapsels is ze ook een kameleon. Haar stem is vol en ontroerend, ook al zijn een paar van haar liedjes dat niet ('One Kiss', 'Yesterdays'). De circusact is niet zo intrigerend als het museumbezoek (waarbij de verwaandheid van Barbra de beelden in de schilderijen wordt, een idee dat beter werkt dan je zou denken). De circusmedley (gebouwd rond liedjes met het woord 'gezicht'! ) is meisjesachtig schattig zonder ooit echt betoverend te worden. Toch is dit een levendige, jazzy special <0xE2><0x80><0x93> niet zo emotioneel verlokkend als 'My Name Is Barbra', maar zeker een geweldige tweedejaarsprestatie.
Follow-up to 1965's "My Name Is Barbra", and shot in brilliant color, "Color Me Barbra" has La Streisand alternating nostalgia, clowning comedy, feminine romantic angst, and beguiling seriousness for a crazy-quilt hour of show-biz razzle dazzle. She's a cut-up and a femme fatale, a sprite and an enigma. With her Egyptian eye make-up and ever-changing hairstyles, she's also a chameleon. Her voice is rich and moving, even if a few of her songs are not ("One Kiss", "Yesterdays"). The circus sequence isn't as intriguing as the museum trip (with the conceit of Barbra becoming the images in the paintings, an idea which works better than you may think). The circus-medley (built around songs featuring the word "face"!) is girlishly cute without ever really becoming enchanting. Still, this is a lively, jazzy special--not quite as emotionally tantalizing as "My Name Is Barbra", but certainly a sterling sophomore effort.