Een warm en sentimenteel verhaal van de schrijver van The Waltons. Als iemand het mij onder de neus zou wrijven, zou ik het waarschijnlijk afwijzen als te sentimenteel. Maar de dramatisering hier weet een traan te voorschijn te toveren zonder de verwachte g<0xC3><0xAA>ne. Niemand in de jaren vijftig was beter in het beminnen van boerenkinkels dan Arthur Hunnicutt. Zijn aantrekkingskracht hier wordt ten volle benut als een bergbewoner die hardnekkig trouw blijft aan een trouwe jachthond. Hun lot is even onafscheidelijk verbonden als elke menselijke band. Mooi. Ik zie hier een subtiele boodschap voor de omgeving. Alle schepsels gaan naar de hemel, want hoe kunnen we een arme duivel veroordelen die alleen maar zijn instinct volgt om in leven te blijven? Er bestaat geen bedrog in het rijk der dieren, en toch behandelen we ze vaak wreed. Een merkwaardig bevredigend voorval dat deze belangrijke boodschap bevestigt.
A warmly sentimental tale from the author of The Waltons. Were someone to pitch the material to me, I would probably reject it as too maudlin. But the dramatization here manages a tear without the expected embarrassment. No one in the 1950's was better at lovable hayseeds than Arthur Hunnicutt. His appeal here is put to consummate use as a mountain man doggedly faithful to a loyal hunting hound. Their fates are tied together as inseparably as any human bond. Good. I see a subtle environmental message here. All critters go to heaven, because how can we condemn any poor devil that merely follows instinct in order to stay alive. There is no deceit in the kingdom of animals, and yet how cruelly we often treat them. An oddly satisfying episode that confirms this important message.