Dario Argento is een filmmaker bij wie ik langzaam in de buurt kom, dankzij de iconoclastische inspanningen van Deep Red en Suspiria; hij is geen filmmaker die zich altijd direct druk maakt om dwaze dingen als 'plot'. Dat is misschien zijn enige zwakke punt (maar voor mij is dat duidelijk): hij zal zijn plan voor zijn uitgebreide moordreeksen niet door een kleinigheid als gezond verstand laten verknoeien, aangezien zijn moordenaar(s) door alle mogelijke vormen van onzichtbaarheid heen kunnen breken, tot ze voorbij het punt van de pov-opnamen van voornoemde psychopathische moordenaar komen. Het is hoe dan ook opwindend om een filmmaker dit soort risico's te zien nemen, een zuiver Italiaanse esthetiek die zich een weg baant naar de ziel van een Hitchcockiaanse vervorming (in feite is het interessant om te weten, als je onlangs de korte film van Scorsese hebt gezien waarin hij drie pagina's van een niet-gefilmde Hitchcock-film heeft opgenomen, die ook in een Opera is opgenomen, Argento heeft er bijna twintig jaar over gedaan, waarschijnlijk zonder dat hij de tekst kende). Het is ook ongegeneerd jaren tachtig (cd-spelers en heavy metal en het haar, o hemel!) en met een absurditeit die het des te smakelijker maakt om te slikken.<br />Het verhaal is eenvoudig: er wordt een opera van Macbeth geproduceerd, met gestileerde pyrotechniek en getrainde raven. 'Ja, dat is zo, maar op het laatste moment wordt Betty, gespeeld door Marsillach, vervangen door een getalenteerde nieuwe ster. Maar tijdens de première vindt er een moord plaats <0xE2><0x80><0x93> niet door die moord maar door het vallende licht <0xE2><0x80><0x93> en nu zit de moordenaar achter Betty aan! Ze kan niet naar de politie gaan (hoe kan ze laten merken dat de opera werkelijk vervloekt is?), maar zal dat iets uitmaken voor een moordenaar die niet opgeeft? Je hebt waarschijnlijk wel eens scènes als deze gezien in andere Argento-films <0xE2><0x80><0x93> waarin een meisje achtervolgd wordt door een moordenaar <0xE2><0x80><0x93> maar dit is echt.' Hoe Argento, net als De Palma, zijn scènes construeert en uitvoert, en er een eigen toets van zijn eigen humor aan toevoegt (de uitbraak van de raven om de moordenaar aan te vallen, en de daaropvolgende versie van het aanwijzen in de rij), een soort ala Leone-achtige overdrijving (de kogel door het kijkgaatje in de deur heeft hem waarschijnlijk geïnspireerd tot een gelijksoortig schot in Kill Bill 1), en zelfs sadomasochistische inspiratie met de spelden die aan Betty's ogen zijn geplakt, meer dan eens!<br /><br />Argento haalt zijn actrice door de wringer, en ze is er helemaal voor in, zelfs als de dingen gewoon lijken te gaan over 'wat-het-ook-is' En door middel van dat duistere genre houdt Argento het geweld dik en fris, de spanning ongeveer even groot, met operamuziek die rechtstreeks uit de luidsprekers van een stereo-installatie komt, en een filmer die misschien een paar borrels heeft gedronken (en terecht!) tijdens een paar scènes, zoals ze worden opgenomen en op een hartslag trillen. Het zou rotzooi moeten zijn, maar dat is het niet.' Door de stoere houding van de regisseur werden de grenzen van het genre overschreden en dat ondanks een dwaas einde <0xE2><0x80><0x93> dwazer dan alles wat eraan vooraf was gegaan (dank je, kleine hagedis) <0xE2><0x80><0x93> en een poging om de vloek van Macbeth te verbreken, die helaas niet in het echte leven leek te gebeuren op de set van Opera.
Dario Argento is a filmmaker I'm slowly getting into, following the iconoclastic efforts of Deep Red and Suspiria; he's not a filmmaker to always care directly about silly things like "plot". That might be his one minor (but, for me, apparent) liability: he won't let a little thing like common sense screw up his plan for his elaborate killing sequences, as his killer(s) can go through any kind of elaborate set-up of being invisible, until revealing past the point of the POV tracking shots of said psychopathic killer. But it's thrilling to see a filmmaker take chances like this anyway, of a pure Italian aesthetic making its way into the soul of a Hitchcockian warp (in fact, as a note of interest, if one has recently seen the Scorsese short film where he took three pages of an un-filmed Hitchcock film, which also took place in an Opera, Argento had it beat by almost twenty years, probably with no knowledge of the text). It's also unabashedly 80s (CD players and heavy metal and the hair, oh my!) and with an absurdity that makes it all the more palatable to swallow.<br /><br />The story is simple: an opera of Macbeth is being produced, with high-stylized pyrotechnics and trained ravens. There's even a talented up-and-coming star replaced at the last minute, Betty, played by Marsillach. But a murder occurs during the premiere- interrupted not by that but by a falling light- and now the killer is after Betty! She can't go to the police (how can she let out that the opera is really cursed?), but will that matter in the face of a killer who won't let up? One has probably seen premises like this played out in other Argento films- girl being chased by a killer- but it's how Argento, like De Palma, constructs and executes his sequences, and adds a distinctive flavor of his own to add touches of bizarre humor (the breakout of the ravens to attack the killer, and the subsequent version of pointing out in the lineup), a kind of over-stylization ala Leone (the bullet through the peephole through the door probably inspired a similar shot in Kill Bill 1), and even sado-masochistic inspiration with the pins taped to Betty's eyes, more than once! <br /><br />Argento puts his actress through the wringer, and she's all game for it, even when things seem to just go into 'what-the-hell' territory (I was throwing up my hands almost saying I give up when she is led down the secret passage by the little girl, as if suddenly we're in Aliens now). And through such dark genre material Argento keeps the violence thick and fresh, the suspense about as much as that with opera music coming right out of a speaker of a stereo system, and a cinematographer who may have had a few drinks (and rightfully so!) during some scenes the way they're shot and vibrate to a heart-beat. It should be considered trash, but it's elevated past any limitations of the genre by the ballsy attitude of the director, this in spite of a silly ending- sillier than anything that preceded what came before it (thanks little lizard)- and an attempt to break the Macbeth curse, which, unfortunately, didn't seem to happen in real life on the set of Opera. 8.5/10