20th Century Fox' Road House 1948) is niet alleen een tamelijk dwaze film, maar ook een onwaarschijnlijk saaie film. Hij zit vol onovertuigende kartonnen personages en is minzaam geschreven door Edward Chodorov, die ook de productie voor zijn rekening heeft genomen, en wordt verrassend genoeg geregisseerd door Jean Negulesco, van wie je veel meer zou verwachten. Misplaatst is Ida Lupino in de hoofdrol! Lupino, een dame die ongeveer evenveel sexappeal kon uitstralen als een bloedsinaasappel, speelt hier de rol van Rita Hayworth, die de rol van een sexy nachtclubzangeres speelt. De knappe Cornel Wilde als haar minnaar is even houterig als gewoonlijk en de getalenteerde Celeste Holm, die de hoofdrol speelt, is volkomen misplaatst. 's rol is weinig meer dan een bijrol. Dan hebben we Richard Widmark die de meest bespottelijke rol in de film heeft! Als we hem voor het eerst zien, is hij een aardige OK-man die een goedlopend Road House runt. Dan wordt hij plotseling <0xE2><0x80><0x93> en om redenen die niet voldoende duidelijk zijn <0xE2><0x80><0x93> waanzinnig jaloers op zijn manager (Wilde) als die hem vertelt dat hij op het punt staat met Lupino te trouwen. Zie je, Widmark wilde zelf met haar trouwen, maar 1) hij heeft haar nooit een aanzoek gedaan 2) ze hebben nooit een relatie gehad (ze hebben zelfs niets wat op een liefdesscène lijkt) en 3) hij heeft niemand (ook Lupino niet) verteld dat hij een huwelijksvergunning heeft gekregen. Dus hoe Widmark zoiets als huwelijksgeluk met Lupino kon bereiken na zo'n'verkering' is een raadsel. Hè? Nou, als Widmark helemaal van de kaart is door de hele zaak, dan is dat ook het geval met de film, moet ik tot mijn spijt zeggen. Vanaf dat moment wordt de Widmark-figuur onbedoeld komisch! Dat hij al zo vroeg in het proces door het lint gaat, is volkomen ongeloofwaardig en niet overtuigend. Hij gaat uiteindelijk door het lint, raakt volledig in de war en met een paar Tommy Udo-grijnsjes gaat hij belachelijk op zoek naar die arme Cornel Wilde voordat hij zelf in het stof bijt.<br />En alsof dat nog niet erg genoeg is, wordt de film ook nog eens ontsierd door een voortdurend gebruik van studiodecors en binnenopnamen. Er is in de hele film geen enkele opname in de openlucht gemaakt! Daar komt nog bij dat 95 procent van de film's nachts wordt opgenomen.<br />Behalve een interactief boek en een fotogalerie bevat de extra's ook een documentaire: 'Widmark & Lupino At Fox'. Wat de aanleiding voor zo'n documentaire was, is me een raadsel! Voor zover ik weet, zijn ze nooit eerder samen in een film van Fox of waar dan ook geweest! Hoe dan ook, deze documentaire wordt gepresenteerd door topfiguren als Robert Osborne, Eddie Muller, Rudy Belhmer en een paar anderen, die verbazingwekkend veel lof hebben voor deze vermoeiende en vernederende affaire. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik het moet zijn geweest, denk ik. Tot op heden was Noir een vergeten en begraven Noir, en wat mij betreft had dat zo moeten blijven.<br />Fox zou het beter doen als ze dvd's uitbrachten van superieure en tot nu toe ongrijpbare Widmark-films als 'Down To The Sea In Ships' (1949) en het kleurrijke 'Red Skies of Montana' (1952).
20th Century Fox's ROAD HOUSE 1948) is not only quite a silly noir but is an implausible unmitigated bore of a movie. Full of unconvincing cardboard characters it is blandly written by Edward Chodorov, who also produced, and is surprisingly directed by Jean Negulesco from whom one would expect a great deal more. Miscast is Ida Lupino in the leading role! Lupino, a lady who was capable of exuding about as much sex appeal as a blood orange, is here under the illusion she is Rita Hayworth playing the part of a sexy bar-room Torch Singer. Handsome Cornel Wilde as her lover is as wooden as usual and totally wasted is the talented Celeste Holm who's role is little more than a bit part. Then we have Richard Widmark who has the most ludicrously written part in the picture! When we first see him he is a nice O.K. guy who runs a thriving Road House. Then suddenly - and for reasons that are not sufficiently made clear - he becomes insanely jealous of his manager (Wilde) when the latter tells him that he is about to marry Lupino. You see Widmark wanted to marry her himself but - 1) He never proposed to her - 2) They never had a relationship (they don't even have anything that resembles a love scene together) and - 3)without telling anyone (including Lupino) he has obtained a marriage license. Wow! So how Widmark was to achieve something like wedded bliss with Lupino after such a "courtship" is anybody's quess. Huh? Well, when Widmark goes to pieces over the whole affair so also does the movie I am sorry to say. From here on the Widmark character turns unintentionally comical! His losing his marbles so early in the proceedings is totally implausible and unconvincing. He finally goes over the edge, becomes completely deranged and with a few Tommy Udo sniggers, he laughably goes gunning for poor Cornel Wilde before biting the dust himself.<br /><br />And if that isn't enough of a mess of a movie for you - the picture is also marred with a constant use of studio sets and indoor exteriors. There's not a single outdoor shot in the entire movie! Added to this - 95% of the film takes place at night.<br /><br />Besides an interactive press book and a photo gallery the extras also includes a featurette "Widmark & Lupino At Fox". Whatever prompted such a documentary is beyond me! As far as I know they were never before together in a movie at Fox or anywhere else! However this featurette is hosted by such heavy hitter know-alls as Robert Osborne, Eddie Muller, Rudy Belhmer and a few others who amazingly heap praise on this wearisome and cringe - inducing affair. All I can say then it must be me I guess. But "Road House" up to now was a forgotten and buried Noir and as far as I am concerned it should have remained so.<br /><br />Fox would do better if they issued DVDs of superior and thus far elusive Widmark movies like "Down To The Sea In Ships" (1949) and the colourful "Red Skies Of Montana" (1952).