Ik merkte op dat in de officiële IMDb-recensie over Leland wordt gesproken als een sociopaat. Ik geloof dat deze diagnose overduidelijk en volkomen onjuist is.<br />Dit is een film over droefheid, en over het vermogen van één bepaalde tienerjongen om droefheid in het dagelijks leven te zien, zoals die om elke hoek op de loer ligt, in afwachting van de levens die erdoor worden beïnvloed. Een sociopaat is iemand die niet met anderen kan meevoelen en die, hoewel hij het verschil tussen goed en kwaad begrijpt, zich niet om dat verschil bekommert. Een van de kenmerkende eigenschappen van een sociopaat is dat het een echte sociopaat ontbreekt aan het vermogen om empathie te voelen <0xE2><0x80><0x93> het ontbreekt hem aan het vermogen om te voelen wat anderen voelen, en hij correleert veranderingen in de stemming van anderen als gevolg van de daden van die sociopaat niet met die daden. Een sociopaat kan de pijn van anderen niet voelen, of begrijpen dat de pijn van anderen het gevolg is van de daden van de sociopaat zelf. Een sociopaat is iemand die niet volledig is gevormd. Er ontbreekt een vitaal stukje aan de psychologische en emotionele samenstelling van een echte sociopaat, waardoor de sociopaat immuun is voor 'praattherapie'. en andere behandelingsmethoden die te maken hebben met menselijke interactie en het exploreren van persoonlijke gevoelens. Sociopathie is verwoestend, zelfs als de patiënt wordt behandeld en geplaatst in een zeer gestructureerde omgeving die gericht is op het beperken van de schade die de sociopaat anderen kan toebrengen. Veel sociopaten functioneren min of meer normaal en vallen nooit op de radar van het strafrechtelijk systeem, hoewel ze de neiging hebben een spoor van emotionele rommel achter te laten.<br />Leland Fitzgerald is geen sociopaat. Hij is iemand die gezegend (of vervloekt) is met het vermogen om wat hij beschouwt als de onvermijdelijke gevolgen en gevolgen van menselijke interactie te voorzien. Leland ziet letterlijk droefheid in de ogen en het gezicht van de mensen om hem heen, terwijl hij langzaam de filosofie dat het leven draait om verlies in zich opneemt en in zich opneemt, en dat mensen langzaam bezwijken voor het onvermijdelijke en onverbiddelijke feit dat de dingen, bij gebrek aan een betere metafoor, uit elkaar vallen. Mensen die verliefd worden en die vandaag de dag zoenen en knuffelen, veranderen in 'zielige' oudere stellen. De elektriciteit in de ogen van Lelands'moeder'. Een rijke New Yorkse societydame die van Leland houdt en hem in haar huis uitnodigt als hij in New York City arriveert, alleen en vastbesloten om op zijn twaalfde jaar in de stad te blijven, vervaagt als ze hem tijdens zijn laatste bezoeken aan New York City uitlegt dat ze erachter was gekomen dat haar man haar al die tijd had bedrogen, dat ze was gescheiden, dat het iedereen overkomt dat je hart wordt gebroken, en dat een dergelijk verlies onvermijdelijk is als je opgroeit. Haar ogen weerkaatsen nog steeds licht, maar de elektriciteit die ze ooit verlichtte, is verdwenen. Deze scène <0xE2><0x80><0x93> deze uitleg, het is al laat <0xE2><0x80><0x93> is van cruciaal belang om te begrijpen waarom Leland een schijnbaar wrede, zinloze misdaad begaat (het vermoorden van het achterlijke broertje van zijn ex-vriendinnetje). Leland weet wat deze kleine jongen te wachten staat: een leven vol onbereikbare doelen, waarin hem alleen woorden worden geleerd die op gevaar duiden, waarin hij nooit de liefde van een ander menselijk wezen zal kennen, nooit zo'n liefde zal voelen en nooit contact zal hebben met een ander. Meer dan enig ander personage in deze film verpersoonlijkt deze kleine jongen alles wat Leland als onvermijdelijk en afschrikwekkend beschouwt in de wereld. De daad van Leland <0xE2><0x80><0x93> het doden van dit jongetje <0xE2><0x80><0x93> is voor Leland een daad van genade, een daad van barmhartigheid, omdat dit het enige was wat hij kon doen in een wereld waarin daden het resultaat niet kunnen veranderen. Terwijl een echte psychopaat weet dat daden het resultaat kunnen veranderen, maar zich niet druk maakt over de schade die anderen door die daden worden toegebracht, maakt Leland zich daar wel druk om. Wat de meeste mensen zien als een barbaarse en afschuwelijke daad, is voor Leland het enige fatsoenlijke wat hij kan doen om het lijden van slechts één persoon te verlichten.<br />Het zou een troost zijn om dit als een verklaring voor Lelands daden te kunnen presenteren <0xE2><0x80><0x93> troost, maar niet compleet. Want uiteindelijk is het 'de schuld geven' aan Leland de enige manier om het lijden van één persoon te verlichten. De oorzaak van Lelands daden ligt elders. Zoals zo vaak het geval is, zijn er geen gemakkelijke verklaringen en geen balsem voor de gekwetste ziel. Waarom heeft Leland niet iets geleerd dat zelfs de meest pessimistische mensen erkennen <0xE2><0x80><0x93> dat mensen soms <0xE2><0x80><0x93> heel soms <0xE2><0x80><0x93> verliefd blijven, en dat relaties slagen, en dat zelfs de droevigste levens getransformeerd worden? Voor Leland is er geen middenweg, geen innerlijke kern waarnaar hij zich kan terugtrekken en hergroeperen. Er is alleen pijn en droefheid. Je komt in de verleiding om zijn arrogante en uiterst onaangename vader <0xE2><0x80><0x93> de briljante schrijver (gespeeld door Kevin Spacey) <0xE2><0x80><0x93> de schuld te geven dat hij er niet was op kritieke momenten tijdens Lelands ontwikkeling, maar gezien de omstandigheden van deze man is dat niet nodig. Het is misschien een zegen geweest dat Leland zo'n schurkachtige, gemene kerel was.<br />Uiteindelijk werd de kijker geroerd door een enorm gevoel van droefheid. Waarom was Leland gedoemd om de wereld te zien door een sluier van pessimisme en depressie? Lelands karakter heeft iets volwassens <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld het feit dat hij herhaaldelijk volhoudt dat het niemands schuld was dat zijn vriendin het uitmaakte met hem <0xE2><0x80><0x93> dat is zowel stoïcijns als hartverscheurend. Stoïcijns in die zin dat het absoluut oprecht is, ondanks de verhitte beschuldigingen van Lelands leraar. Maar hartverscheurend in die zin dat het niet zozeer voortkomt uit begrip als wel uit wanhoop. Lelands onverschilligheid voor zijn lot is slechts een afspiegeling van de absolute zekerheid van zijn geloof dat niets er werkelijk toe doet. Niets van wat hij doet kan zijn lot veranderen.<br />Dit is geen sociopathie tentoongespreid. Dit is eerder het tegenovergestelde ervan...
I noted that the official IMDb review refers to Leland as a sociopath. I believe that this diagnosis is manifestly and profoundly incorrect.<br /><br />This is a movie about sadness, and about the ability of one particular teenage boy to see sadness in daily life, as it lies in wait around every corner, in advance of the unfolding of the lives that it impacts. A sociopath is a person who cannot empathize with others, and who, while understanding the difference between right and wrong, does not care about this difference. A sociopath is a subject who places himself or herself at the center of that subject's universe, with total disregard for the impact that the subject's actions have for those around him or her. One of the defining characteristics of a sociopath is that a true sociopath lacks the ability to feel empathy -- lacks the ability to feel that which others feel, and does not correlate changes in the moods of others as the result of that sociopath's actions with those actions. A sociopath CANNOT feel the pain of others, or understand that the pain of others is the result of the sociopath's own actions. A sociopath is a person who is not completely formed. A vital chunk is missing from the psychological and emotional makeup of a true sociopath, rendering the sociopath immune to "talking therapy" and other treatment modalities that involve human interaction and the exploration of personal feelings. Sociopathy is devastating, even when the subject is treated and placed in a highly structured environment aimed at containing the damage that the sociopath can do to others. Many sociopaths function more or less normally and never raise a blip on the radar of the criminal justice system, although they tend to leave a trail of emotional debris in their wakes.<br /><br />Leland Fitzgerald is no sociopath. He is a person who is blessed (or cursed) with the ability to foresee what he considers to be the inevitable consequences and outcomes of human interactions. Leland literally sees sadness written into the eyes and faces of people around him, as he slowly assimilates and internalizes the philosophy that life is about loss, and that people slowly succumb to the inevitable and inexorable fact that, for want of a better metaphor, things fall apart. People who fall in love and who kiss and cuddle today turn into "pathetic" elderly couples. The electricity in the eyes of Leland's "mother" (a wealthy New York socialite who loves Leland and who invites him into the home that she shares with her family when he arrives in New York City, alone and determined to remain in the city at the age of 12) fades as she explains to him, on the last of his visits to New York City, that she learned that her husband had been cheating on her all the time, that she got a divorce, that having one's heart broken happens to everybody, and that such loss is an inevitable part of growing up. Her eyes still reflect light, but the electricity that once illuminated them is gone. This scene -- this explanation, late is it is in coming -- is crucial to understanding why Leland commits a seemingly savage, senseless crime (killing the retarded younger brother of his ex-girlfriend). Leland knows what lies ahead for this little boy -- a lifetime of unattainable goals, of being taught only words that signify danger, of never knowing the love of another human being, of never feeling such love, and of never connecting with another person. More than any other character in this movie, this little boy personifies everything that Leland sees as being inevitable and horrifying about the world. Leland's act -- killing this little boy -- is, for Leland, an act of mercy, committed because this was the one thing that he COULD do in a world in which actions cannot change outcomes. Whereas a true sociopath knows that actions can and do change outcomes but does not care about the harm inflicted on others by those actions, Leland does care. What most people view as a barbaric and horrifying act is, in Leland's eyes, the only decent thing that he can do to alleviate the suffering of just one person.<br /><br />It would be comforting to be able to present this as an explanation of Leland's actions -- comforting, but incomplete. For in the end, "blame" for Leland's actions lies elsewhere. As is so often the case, there are no easy explanations and no balm to apply to the outraged soul. Why did Leland not learn something that even the most pessimistic people usually acknowledge -- that sometimes -- just sometimes -- people DO remain in love, and that relationships DO succeed, and that even the saddest lives ARE transformed? For Leland, there is no middle ground, no inner core to which he can retreat and regroup. There is only pain and sadness. One is tempted to blame his arrogant and thoroughly unpleasant father -- the brilliant writer (played by Kevin Spacey) -- for not being there at critical times during Leland's development, but given this man's thuggish nastiness, that may have been a blessing.<br /><br />In the end, this viewer was moved by a tremendous sense of sadness. Why was Leland doomed to view the world through a veil of pessimism and depression? There is a maturity to Leland's character -- present, for example, when he repeatedly insists that nobody was to blame for his girlfriend breaking up with him -- that is both stoic and heartbreaking. Stoic, in that it is absolutely genuine, notwithstanding the heated denunciations of Leland's teacher. But heartbreaking, in that it is born not so much of understanding as of despair. Leland's indifference to his fate is merely a reflection of the utter certainty of his belief that nothing really matters. Nothing that he does can change his fate.<br /><br />This is not sociopathy on display. This is, if anything, its polar opposite......