Ik wou dat Depardieu zijn boek had kunnen voltooien en had kunnen zien dat het een daverend succes werd. Dan had hij in elk geval iets bereikt.<br />De film kwam op mij over als zinloos, onsamenhangend en heel stijlvol, net als sommige andere recente Franse films. Niet te geloven. De meeste recente Amerikaanse films zijn zinloos en onsamenhangend en hebben helemaal geen stijl. We zouden dankbaar moeten zijn, denk ik, voor fotografie die een Europese stad oproept te midden van een winderige continentale winter, en voor elliptische gesprekken die ons vermogen om te begrijpen wat er aan de hand is uitdagen.<br />Maar er kan ook te veel goeds zijn. Goloebeva wordt midden in de ijskoude nacht bij de zee aangetroffen, waar hij met een slecht accent over dromen en zo zat te zeuren. (Er zijn een paar reeksen van dromen waarin dingen voorkomen als zwemmen in een rivier van bloed. Je zult het prachtig vinden als je Vlad de Spietser bent.) Er gaan een heleboel mensen dood. Catherine Deneuve sterft bij een zelfmoordpoging op een motorfiets. Ik weet niet waarom. Goloebeva's jonge meisje sterft ook, en ik weet ook niet waarom ze sterft. Ze krijgt een klap in haar gezicht, valt op de grond en sterft.<br />Er schijnt ook een expliciete seksscène te zijn. Ik zal hen op hun woord moeten geloven, want hoewel het stijlvol gefotografeerd is, is het stijlvol gefotografeerd in bijna volledige duisternis. We hoeven ons geen zorgen te maken dat de kinderen geschokt zullen zijn. Ze zullen inmiddels toch wel slapen.<br />Depardieu is geen slechte acteur. Als we hem zien aftakelen van een zorgvuldig verzorgde, knappe jongeman <0xE2><0x80><0x93> nou ja, knap, behalve dat zijn neus niet uit de weg lijkt te kunnen <0xE2><0x80><0x93> tot een mank, moorddadig, harig wrak, hebben we medelijden met hem. Goloebeva heeft een flets, knap gezicht, met enorme ogen met halfgeloken oogleden en brede wangen, als een pop. Haar volgende film zou een remake moeten zijn van Lewtons 'I Walked With a Zombie'. En dan is er nog die mysterieuze man die een band leidt. Ik denk dat het een band is. Voor zover ik kon opmaken, bestaat de band uit een stuk of tien drummers en een stuk of tien muzikanten die elektrische gitaren bespelen. Iedere kijker zal het resulterende geluid interessant vinden, maar ongecultiveerde luisteraars die dol zijn op 'gemakkelijk luisteren' zullen er niet van genieten. Als de muziek je niet aanstaat, is er een beloning uitgeloofd omdat de sinistere componist en leider een klap op zijn hoofd krijgt met Depardieu's wandelstok.<br />Ik moet zeggen dat ik het nauwelijks de moeite waard vond om te blijven zitten. (En het is ook een lange zit.) Soms was het alsof je in je auto bij een spoorwegovergang zat te wachten terwijl een lange, lange goederentrein langzaam voorbij denderde en soms zelfs helemaal stopte. Ik wou dat hij een paar grappen had gehad.
I wish Depardieu had been able to finish his book and see it become a dazzling success. At least he'd have wound up with something.<br /><br />The film struck me as pointless, rambling, and very stylish, like some other recent French films. Not to knock it. Most recent American films are pointless and rambling and have no style whatever. We should be grateful, I suppose, for photography that evokes a European city in the midst of a wind-blown Continental winter, and for elliptical conversations that challenge our ability to understand what's up.<br /><br />But there can be too much of a good thing. Golubeva is found stumbling around near the sea in the middle of the freezing night, carrying on in a bad accent about dreams and such. (There are a few sequences of dreams that include things like swimming in a river of blood. You'll love it if you're Vlad the Impaler.) Lots of people die. Catherine Deneuve dies in a suicide by motorcycle. I don't know why. Golubeva's young girl dies too, and I don't know why she dies either. She gets slapped in the face, falls to the pavement, and dies.<br /><br />There is supposedly an explicit sex scene too. I'll have to take their word for it because, although it is stylishly photographed, it is stylishly photographed in almost complete darkness. Don't worry about the kiddies being shocked. They'll probably be asleep by this time anyway.<br /><br />Depardieu isn't a bad actor. As we see him deteriorate from a carefully groomed handsome young man -- well, handsome except that his nose can't seem to get out of his way -- to a limping, murderous, hairy physical wreck, we feel sorry for the guy. Golubeva has a wan pretty face, with enormous half-lidded eyes and wide cheeks, like a doll. Her next movie should be a remake of Lewton's "I Walked With a Zombie." Then there is this mysterious guy who leads a band. I guess it's a band. As far as I could make out, the band is made up of about a dozen drummers and a dozen musicians playing electric guitars. Every viewer will find the resultant sound interesting but uncultivated listeners fond of "easy listening" might not enjoy it. If you don't like the music, there's a payoff involved because the sinister composer and leader gets whacked over the head with Depardieu's walking stick.<br /><br />I must say, I found it barely worth sitting through. (And it's a longie, too.) At times it was like waiting in your car at a railroad crossing while a long long freight train rumbles slowly by, sometimes stopping entirely. I wish it had had a few jokes.