Irwin Allen, voormalig meester van de cinematografische trukendoos, trok alle registers open in _Vlucht naar de fles_. Een stokoude Walter Pidgeon, die misschien wel dood was toen hij deze rol speelde, is de commandant van een atoomonderzeeër die zo groot moet zijn als het Empire State Building. Elke ruimte is gigantisch en sommige lijken zelfs geen plafond te hebben. In sommige van die ruimtes zou je een bal tegelijk kunnen bowlen en vasthouden. De onderzeeër, de _Seaview_, is op haar eerste tocht als de hel losbreekt: de Van Allen-stralingsgordel vliegt in brand en de _Seaview_ moet op een bepaald moment een raket in de gordel lanceren, anders zal de wereld ten onder gaan in de opwarmende vlammen van de wereldbrand! Voor de rol is een stel werkelijk verschrikkelijke karakteracteurs ingehuurd, van wie er veel van de televisie zijn geleend. Dat maakt hen tot tv-acteurs. Het ergste is waarschijnlijk dat de arme man Stella Stevens is, Barbara Eden als marinesecretaresse, in te strakke kleren geperst, op hoge hakken en doende alsof ze in een strandfilm speelt. Misschien komt dat doordat Frankie Avalon ook voor de rol is ingehuurd. Een bejaarde Joan Fontaine, die hier bijna onherkenbaar is, speelt een bezoekende arts met een groot geheim, maar wat maakt het uit? _Voyage_ is een echt slechte film, duidelijk gemaakt voor kleine kinderen, maar welk kind zal stilzitten voor eindeloze opnamen van een miniatuur Seaview-model dat van rechts naar links over het scherm beweegt in wat duidelijk een studiotank is? Er is niet één scène waarin we geloven dat deze mensen echt aan boord van een onderzeeër zijn. Als de _Seaview_ schudt, vliegen de acteurs in het rond, soms in tegenovergestelde richtingen. Net als in die goeie ouwe _STARTREK_ -serie, als de brug schudt. Als ik het me goed herinner, is er niet één vis of zeedier te zien <0xE2><0x80><0x93> behalve een octopus die zich even aan de onderzeeër vastklampt, een knikje naar 20.000 LEAGUES ONDER DE SEA. De octopus, als hij echt was, was waarschijnlijk ongeveer dertig centimeter lang en dat is te zien. Erger nog, als de mensen bij de glazen neus van de _Seaview_ staan, is de oceaan waar ze zogenaamd naar staan te kijken duidelijk een close-up met een onzichtbare luchtslang die belletjes spuit, waarschijnlijk gefilmd in een aquarium. Je hebt nog nooit van je leven grotere belletjes gezien. Je zou denken dat die belletjes alleen al de verdomde onderzeeër aan stukken zouden slaan. Helaas is er ook een erg oude Peter Lorre bij. Tegen het eind, als het projectiel de brandende gordel binnengaat, wordt Lorre enthousiast gefeliciteerd door Pidgeon, terwijl alle anderen nog wachten op het moment dat ze elkaar een hand kunnen geven en elkaar triomfantelijk kunnen omhelzen. Een scène die ik nog nooit eerder heb gezien. Wat een rotscène. Het is niet eens goed om te lachen. Houd het maar op STILTE RENNEN.
Irwin Allen, past master of cinematic schlock, pulled out all the stops in VOYAGE TO THE BOTTOM OF THE SEA. A badly aged Walter Pidgeon, who actually may have been dead when he played this role, is the commander of an atomic submarine that must be the size of the Empire State Building. Every room is gigantic and some even appear to have no ceilings. You could bowl and hold a formal ball simultaneously in some of these rooms. The sub, called the Seaview, is on its maiden run when all hell breaks loose: the Van Allen radiation belt catches fire and the Seaview must launch a missile into the belt by a certain time or the world will go down in global warming flames! Along for the ride are a bunch of truly terrible character actors, many borrowed from TV. This makes them TV hack-tors. The worst is probably that poor man's Stella Stevens, Barbara Eden, as a naval secretary, squeezed into too-tight clothes, sporting high heels and acting like she's appearing in a beach party flick. Maybe that's because Frankie Avalon is also along for the ride. A badly aged Joan Fontaine, almost unrecognizable here, plays a visiting doctor with a big bad secret, but in truth who cares? VOYAGE is a truly bad movie obviously made for small children, but what child is going to sit still for endless shots of a miniature Seaview model moving over and over again from right to left across the screen in what is obviously a studio tank? There is not one scene where we believe these folks are actually aboard a sub. When the Seaview shakes, the actors fling themselves about, sometimes in opposite directions to one another. Just like on the good old STAR TREK TV series, when the bridge shakes. If I remember correctly, not one fish or sea creature is seen -- except for an octopus that momentarily latches onto the sub, a nod to 20,000 LEAGUES UNDER THE SEA. The octopus, if it was real, was probably about a foot long and it shows. Worse, when folks are standing at the Seaview's glass nose, the ocean they are supposedly watching is obviously a closeup involving an unseen air hose spouting bubbles, probably filmed in a fish tank. You have never seen bigger bubbles in your life. You'd think these bubbles alone would smash the damned sub to pieces. Sadly, a badly aged Peter Lorre is also along for the ride. Near the end, when the missile is entering the flaming belt, Lorre is seen enthusiastically congratulating Pidgeon while everyone else is still waiting for their cue to start shaking hands and embracing one another in victory. A one-take scene if I've ever seen one. What a stinker. It's not even good for a laugh. Stick with SILENT RUNNING.