Latcho Drom, of Safe Journey, is de tweede film in Tony Gatlifs trilogie over het zigeunervolk. De film is een visuele weergave en historisch verslag van het leven van de zigeuners in Europa en het Midden-Oosten. Ook al zijn de scènes grotendeels gepland, gerepeteerd en geënsceneerd, er is geen conventionele verhaallijn en de dialoog verklaart de activiteiten van de ene scène tot de andere niet. In plaats daarvan biedt de film de kijker soms een glimp, soms een gedetailleerder beeld van deze mensen in verschillende tijdperken en in verschillende landen, variërend van India, Egypte, Roemenië, Hongarije, Slowakije, Frankrijk en Spanje. Het is een essentieel onderdeel van elke gebeurtenis en een belangrijk communicatiemiddel. Alles wat ze doen, wordt uitgedrukt in muziek. Dans is een andere belangrijke activiteit. Net als de zigeunermuziek is het gespecialiseerd en zeer persoonlijk, iets waarvan alleen zij weten hoe het op de juiste manier moet. We krijgen een glimp te zien van hun dagelijkse activiteiten, maar de film is geen gedetailleerde studie van hun leven. Het is eerder een getuigenis van hun cultuur, die zich richt op de muziek en de dans die ze hebben gecreëerd en die hen uniek hebben gemaakt.<br />Gatlif schetst de nomadische groepen op een positieve manier. Maar we zien ook de afwijzing, het wantrouwen en de vervreemding die ze van de niet-Roemenen krijgen. Het lijkt erop dat de cultuur die ze in de loop van talloze generaties hebben ontwikkeld en die ze uit verschillende landen hebben geput, in de vergetelheid zal raken omdat de conventionele samenleving geen plaats heeft voor nomadische manieren van leven.<br />De andere films in de trilogie zijn _Les Princes_ (1983) en _Gadjo Dilo_ (1998).
Latcho Drom, or Safe Journey, is the second film in Tony Gatlif's trilogy of the Romany people. The film is a visual depiction and historical record of Romany life in European and Middle Eastern countries. Even though the scenes are mostly planned, rehearsed, and staged there is not a conventional story line and the dialog does not explain activities from scene to scene. Instead, the film allows the viewer to have sometimes a glimpse, sometimes a more in-depth view of these people during different eras and in different countries, ranging from India, Egypt, Romania, Hungary, Slovakia, France, and Spain.<br /><br />The importance of music in Romany culture is clearly expressed throughout the film. It is a vital part of every event and an important means of communication. Everything they do is expressed with music. Dance is another important activity. Like Romany music, it is specialized and deeply personal, something they alone know how to do correctly. We are provided glimpses into their everyday activities, but the film is not a detailed study of their lives. Rather, it is a testament to their culture, focusing on the music and dance they have created and which have made them unique.<br /><br />Mr. Gatlif portrays the nomadic groups in a positive way. However, we also witness the rejection, distrust, and alienation they receive from the non-Romany population. It seems that the culture they have developed over countless generations, and inspired from diverse countries, will fade into oblivion because conventional society has no place for nomadic ways.<br /><br />The other films in the trilogy are Les Princes (1983) and Gadjo Dilo (1998).