Victor Sjostrom, de grootvader van de Zweedse cinema, regisseerde deze grimmige, existentialistische film over boetedoening, verraad, de dood, vergeving, schuld, verlossing en de naargeestigste momenten van het menselijk bestaan. Hij speelt de hoofdrol in David Holm, een nietsnut die reageert op een vriendelijk moment door terug te vallen in zijn dronkenschap, om later voor zijn ziel te moeten onderhandelen met de bestuurder van het spookrijtuig: de dood.<br />In tegenstelling tot veel stomme films uit die tijd is de film bijna afwezig door het overdreven acteerwerk. Het geijsbeer wordt inderdaad saai door het al te vertrouwde Dickensiaanse verhaal. Maar als je de film achteraf en in vergelijking met andere films uit die tijd bekijkt, is het een heel gedurfde en unieke film. Het publiek van die tijd werd niet blootgesteld aan dergelijke onderwerpen, en de cinematografie is geweldig, symbolisch, en gaat vergezeld van dubbele exposureeffecten en meerlaagse flashbacks. Het is zonder meer een echt eng en angstaanjagende film voor kinderen.<br />Als je de film bekijkt, kun je gemakkelijk zien welke invloed deze latere film op de Zweedse meester Ingmar Bergman heeft gehad. De meeste grote Bergman-thema's zijn hier te zien. Sjostrom krijgt natuurlijk later een hoofdrol in Bergmans meesterwerk over vervreemding en eenzaamheid: Wild Strawberries. Dit zou Sjostroms laatste optreden als acteur worden. Sjostrom baseerde het script op een roman van de Zweedse schrijfster Selma Lagerlof.
Victor Sjostrom, who is the grandfather of Swedish cinema, directed this stark, existentialist film about atonement, betrayal, death, forgiveness, guilt, redemption, and the bleakest moments of the human condition. He stars as David Holm, a no good-nick who responds to a moment of kindness by returning to his drunken ways, only to later have to bargain for his soul with the driver of the phantom carriage: death.<br /><br />Unlike many silent films during the period, the film is nearly absent scenes with over-acting. The pacing does becomes tedious with its overly familiar Dickensian narrative. However, examining the film in retrospect and in comparison to others of its time, it's a very daring and unique film. Audiences of the time were not exposed to such subject matter, and the cinematography is tremendous, symbolic, and accompanied by double exposure effects and multi-layered flashbacks. It's a genuinely creepy and frightening film for youngsters for sure.<br /><br />Watching the film, it's easy to see the later influences this film had on Swedish master Ingmar Bergman. Most of the great Bergman themes are here on full display. Sjostrom, of course, later starred in Bergman's masterpiece on alienation and loneliness: Wild Strawberries. This would be Sjostrom's final performance as an actor. Sjostrom based the script on a novel by Swedish writer Selma Lagerlof. *** of 4 stars.