Blijkbaar is een zware hoofdwond de remedie tegen moorddadige neigingen, waardoor een moordlustige sociopaat verandert in een beminnelijke, lompe hondenvanger. Bovendien (deze zijn voor de dames) lijkt de ingang van een psychiatrisch ziekenhuis een over het hoofd geziene hotspot voor het ontmoeten van potentiële partners. Dat zijn slechts twee van de ongeveer 23 absurditeiten die we geacht worden te accepteren om deze film enige betekenis te geven. Ik ben dol op films en ik geloofde, zoals ik aanneem dat veel Amerikanen doen (vergeef me als ik het mis heb), dat Hollywood het beste product heeft opgeleverd. Ik ben erachter gekomen hoe triest naïef en gehersenspoeld ik was en 2) hoeveel geraffineerder Europese/Aziatische cinema is in vergelijking met zijn Amerikaanse tegenhanger. Op de avond na een bezoek aan een Japanse film die _Suicide Club_ heette, keek ik naar deze zogenaamd verontrustende psychologische 'thriller'. Terwijl de camera zich richtte op het gelukkige gezinnetje van Walter Sparrow dat zich vermaakte rond een bezoektafel in de gevangenis (om nog maar te zwijgen van de neerbuigende voice-over die de deugd van 'het juiste doen' prees), kreeg ik plotseling een openbaring. Ik had net een film gezien die me het gevoel gaf alsof ik net een glas water had gedronken terwijl ik eigenlijk een biertje wilde. Mijn dorst was gelest, maar het was puur utilitair. De premisse was enigszins interessant, maar het verhaal zelf, met zijn ontelbare 'toevalligheden' ('Hoe verklaren we dat ze het boek heeft gevonden? We zeggen gewoon iets als'...) Of heeft het boek haar gevonden?' (Dat zullen ze geloven), gapende gaten in de plot (waarom heeft vrouwlief het skelet meegenomen?), voorspelbaarheid en de verplichte happy end bleken gewoon Hollywood-klusjes te zijn. Bovendien was de casting van Jim Carrey gewoon fout. Ik had het gevoel dat hij elk moment kon inbreken in een van zijn stomme komedies of In Living Color. Jim Carrey als een getatoeëerde hardgekookte politierechercheur die van bondage en ruige seks houdt? Dat geloofde ik geen seconde.<br />Wil je iets verontrustends zien? Dan moet je naar _Suicide Club_ kijken. Het verhaal gaat over de mysterieuze massale zelfmoord van 54 schoolmeisjes. De film begint met een groep giechelende middelbare scholieren die op een perron van de metro zitten te peinzen. Vervolgens kijken we vol afgrijzen toe hoe ze in de rij gaan staan, elkaars hand vasthouden en zich vrolijk voor een snel rijdende forensentrein werpen. Het behoeft geen betoog dat er een grote chaos ontstaat. Verder ga ik niet met de verhaallijn, want ik moedig de lezer aan om de film te zien. Ik weet eigenlijk niet eens of ik de plot wel zou kunnen schetsen, zelfs als ik dat zou willen. Wat begint als een eenvoudig mysterie, daalt al snel af naar een gekkenhuis van groteske beelden. Heb ik de film begrepen? Geen <0xE2><0x80><0x93> aanvankelijk <0xE2><0x80><0x93> slechte versie, zoals veel buitenlandse films waar mijn vriendin me mee naartoe heeft genomen. Dus natuurlijk dacht ik dat hij'slecht' was. Maar deze bleef in mijn hoofd hangen. Ik ging naar bed met mijn gedachten bij de film en toen ik de volgende ochtend wakker werd, zocht ik hem op op IMDb. Ik las een paar commentaren van kijkers en was stomverbaasd over 1) de inzichten die anderen uit de film hadden geput en 2) het feit dat ik de hele bedoeling van de film zo volkomen had gemist. Ik besefte dat ik zo gewend was om met de paplepel te worden ingegoten dat ik, toen ik werd geconfronteerd met een film waarin de kijkers daadwerkelijk moesten deelnemen om zelf te kunnen denken, daar totaal niet op was voorbereid. Het was alsof ik was geconditioneerd om 'bij de deur van het theater mijn hersenen te controleren'.<br />Zeg ik daarmee dat de Zelfmoordclub de grootste film is die ooit is gemaakt? Natuurlijk niet. Het heeft zijn tekortkomingen, waarvan er veel handig zijn gerapporteerd door de recensenten van IMDb. Wil ik daarmee zeggen dat alle Amerikaanse films slecht zijn en alle buitenlandse films goed? Nogmaals: natuurlijk niet. Wat ik wil zeggen, is dat er buiten Hollywood een hele wereld van filmmaken is die de kijker in beslag neemt; die hem dwingt na te denken en vraagtekens te zetten bij films die geen plotwendingen telegraferen, een strikte lineaire volgorde volgen en vooral de intelligentie van de toeschouwer niet beledigen. Ik verheug me erop mijn geest uit te breiden terwijl ik deze nieuwe filmwereld verken die niet 'het denken voor me doet'.
Apparently, a massive head wound is the cure for homicidal tendencies, turning a murderous sociopath into a lovable and oafish dog catcher. Also (this ones for the ladies), it seems that the front gate of a psychiatric hospital is an overlooked hot spot for meeting potential mates. Those are just two of the approximately 23 absurdities we're supposed to accept for this movie to have any meaning. I love movies and I believed, as I'm assuming many Americans do (forgive me if I'm wrong), that Hollywood turned out the best product. I've come to learn how sadly naive and brainwashed I was and 2) how much more sophisticated European/Asian Cinema is in comparison to its American counterpart.<br /><br />I watched this allegedly disturbing psychological "thriller" the night following a viewing of a Japanese movie called Suicide Club. As the camera faded on Walter Sparrow's happy little family enjoying some quality time around a prison visiting room table (not to mention the patronizing voice-over extolling the virtue of "doing the right thing"), I suddenly had an epiphany. I had just finished watching a movie that left me feeling as though I'd just had a glass of water when I really wanted a beer. My thirst was sated, but it was strictly utilitarian. The premise was mildly interesting, but the story itself, with its innumerable "coincidences" (How do we explain her finding the book? We'll just say something like,"...Or did the book find her?." They'll buy that), gaping plot holes (why did wifey take the skeleton?), predictability, and obligatory happy ending, turned out to be just another Hollywood hack job. Additionally, the casting of Jim Carrey was justwrong. At any moment, I felt he was capable of breaking into some shtick from one of his stupid comedies or In Living Color. Jim Carrey as a tattooed hard-boiled police detective who enjoys bondage and rough sex? Didn't buy it for a second.<br /><br />You want disturbing? Deeply disturbing? Watch Suicide Club. The story surrounds the mysterious mass suicide of 54 school girls. The film opens with a group of giggling high schoolers mulling about on a subway train platform. We then watch in horror as they line up, hold hands, and happily throw themselves in front of a fast moving commuter train. Needless to say, much chaos ensues. That's as far as I'm going to go with the story line because I encourage the reader to see the film. In fact, I'm not sure if I could outline the plot even if I wanted to. What begins as a straightforward mystery quickly descends into a madhouse of grotesque imagery. Did I understand the movie? Nonot initiallylike many of the foreign films my girlfriend has introduced me to. So naturally, I thought it was "bad." But this one lingered in my mind. I went to bed thinking on the film and awoke the next morning and looked it up on IMDb. I read some of the viewer comments and was astonished at 1) the insights others had derived from the film and 2) the fact that I had so thoroughly missed the whole point of the movie. I realized that I was so used to being spoon fed the "message" from Hollywood, that when confronted with a film that actually required the viewer to participateto actually think for themselves, I was totally unequipped. It's as if I had been conditioned to "check my brain at the door" of the theater.<br /><br />Am I saying that Suicide Club is the greatest movie ever made? Of course not. It has its flaws, many of which were reported adroitly by the IMDb reviewers. Am I saying that all American movies are bad and all foreign movies are good? Againof course not. My point is that there's a whole world of film-making outside of Hollywooda body of work that engages the viewer; forces them to think and questionmovies that don't telegraph plot twists, follow a strict linear sequence, and above all, don't insult the intelligence of the person watching. I look forward to expanding my mind while exploring this new world of film that doesn't "do the thinking for me."