Academy Award-winnend acteur Sidney Poitier van 'Lilies of the Field' speelt opnieuw zijn rol als luitenant Virgil Tibbs uit het in 1967 met een Oscar bekroonde 'In the Heat of the Night' voor de vermoeide, ongeïnspireerde vervolgfilm van Gordon Douglas, 'They Call Me MISTER Tibbs', waarin niemand het equivalent van Rod Steiger heeft om dialogen mee te wisselen. Het is duidelijk dat Alan R. Trustman, de scenarist van 'Bullitt', en Robert D. Webb van 'Cape Fear' niet goed snik waren toen ze deze voorspelbare politieprocedure op papier zetten. De dialogen zijn saai en geen van de personages is interessant, zelfs de hoofdverdachte niet. In deze tamme detective gebeurt absoluut niets wat ook maar in de verste verte opwindend, spannend of verrassend is. Intussen is er veel veranderd sinds Virgil voor het laatst is gezien in 'Cape Fear'. 'In the Heat of the Night.' Hij werkte als rechercheur Moordzaken bij de politie van Philadelphia, Pennsylvania. In 'They Call Me Mister Tibbs' werkt onze held voor de politie van San Francisco. Bovendien heeft hij een vrouw, Valerie (Barbara McNair van 'Change of Habit') en een gezin, een jonge opstandige zoon, Andy (George Spell van 'The Naked Kiss') en een jongere, liefhebbende dochter, Ginger (Wanda Spell van 'Hickey and Boggs'). Tibbs rijdt in een lichtblauwe Mustang en zijn vrouw houdt het huis schoon en waakt over hun twee kinderen, omdat hij niet zoveel tijd met hen kan doorbrengen. Er zitten letterlijk geen verrassingen in dit oninteressante moordmysterie. Sterker nog, het beste aan 'They Call Me Mister Tibbs' Het is Quincy Jones' geweldige orkestrale soundtrack met een gedenkwaardig openingsthema, gedenkwaardiger dan deze onvergetelijke misdaadthriller verdiende.<br />Alles begint sensationeel genoeg met een worstelende prostituee, Joy Sturges (Linda Towne uit _The Adventurers_ ), die in de slaapkamer van haar appartement in de binnenstad door een onzichtbare aanvaller wordt doodgeknuppeld. Appartementsklusjesman Mealie Williamson (Juano Hernandez uit _Intruder in the Dust_ ) komt Joys appartement binnen en vindt haar dood op het tapijt, met een bebloed voorhoofd. Hij pakt het beeldje even op, zet het dan weer op de grond en meldt Joys dood aan de conciërge van het appartement, Rice Weedon (Anthony Zerbe uit _License to Kill_ ), en Weedon geeft Mealie en een handvol dollars en stuurt hem weg. Na afloop laat Weedon de politie van San Francisco anoniem weten dat de populaire minister Logan Sharpe (Martin Landau van 'Nevada Smith') Joy heeft doodgeslagen en het appartement van Joy heeft verlaten. Kapitein Marden (Jeff Corey van 'True Grit') wijst Tibbs aan om de zaak af te handelen; het lijkt erop dat Tibbs en Sharpe elkaar al achttien jaar kennen. Natuurlijk kan Tibbs' vrouw Valerie niet geloven dat de bekende, politiek actieve evangelist zo'n misdaad zou hebben gepleegd. Om de film context te geven, moet worden opgemerkt dat als Tibbs en de politie de plaats delict bestuderen, het woord'smen' valt, ongetwijfeld een controversiële term die in een film uit het begin van de jaren zeventig wordt gebruikt.<br />Tibbs stelt Weedon vragen over wie hij verdenkt als een drugsdealer of een pooier. Weedon legt uit dat hij geen gegevens over Joy Sturges heeft omdat ze het appartement onderhuurde van een ander makelaarskantoor. Tibbs brengt een bezoek aan het makelaarskantoor en makelaar Woody Garfield (Ed Anser van 'JFK') vlucht en rijdt weg, in feite een O.J. Simpson-imitatie tot hij na een lange maar tamme achtervolging zijn auto in de prak rijdt. Als Tibbs bewijst dat Woody Joy niet heeft vermoord, laat hij hem gaan, met zijn ontstemde vrouw Marge (Norma Crane van 'Penelope'), die bereid is een scheiding aan te vragen nadat bekend is geworden dat hij een hoer heeft betaald om in een appartement te mogen wonen.<br />Tibbs spoort klusjesman Mealie op en vrijwaart hem van de misdaad, en dan gaat hij achter Weedon aan. Gelukkig voor Tibbs vangt onze held de kwaadaardige Weedon midden in een drugstransactie op. Een van Weedons handlangers valt Tibbs aan, maar Tibbs laat hem even met rust voordat hij te voet achter Weedon aan gaat. Uiteindelijk weet hij Weedon in een ondergrondse parkeergarage te pakken te krijgen en schieten ze hem neer. Raad eens wie er wint?<br />De scènes in het huis van Tibbs zijn interessanter dan zijn onderzoek. Andy rent rond, slaat zijn zus en rookt in de tuin. Onze held wil dat hij zijn kamer opruimt. Als Andy weigert, geeft Tibbs hem drie klappen op zijn kaak. Deze scènes over het opvoeden van kinderen zouden vandaag de dag waarschijnlijk nooit meer zo worden aangepakt als in 1970. Aan het eind van de film zien we Tibbs, die met zijn vrouw en kinderen wegloopt, alsof hij het gezinsverhaal wil bevestigen. Er volgt een confrontatie tussen Valerie en Virgil over het welzijn van hun kinderen en hoe zijn lange werktijden hen hebben beïnvloed.<br />Regisseur Gordon Douglas regisseert competent. Verrassend genoeg spelen de filmmakers in een film die in 1970 werd uitgebracht nooit de rassenkaart. In één scène, als Tibbs een biljartzaaltje van een Afro-Amerikaan betreedt, zien we een gemengde groep mensen boos naar de held kijken als hij Mealie vindt en met hem vertrekt.<br />'They Call Me MISTER Tibbs' is een armzalig vervolg op 'In the Heat of the Night'. Let wel, Poitier levert weer een prachtige voorstelling met veel nuance, maar alles ziet er geprefabriceerd uit. Alle decors zien er namaak uit en er is niet veel fysiek geweld: een schietpartij op een ondergrondse parkeerplaats die niet lang duurt en een gevecht. Afgezien van Jones' epische jazzmuziek is de enige verrassing <0xE2><0x80><0x93> en die kun je niet echt een grote verrassing noemen <0xE2><0x80><0x93> meer een handige manier om het einde in te luiden. Donald Medfords 'The Organization' volgde op 'They Call Me MISTER Tibbs' als het tweede, meer actierijke vervolg.
Academy Awarding actor Sidney Poitier of "Lilies of the Field" reprises his role as Lieutenant Virgil Tibbs from the 1967 Oscar winning Best Picture "In the Heat of the Night" for veteran director Gordon Douglas' tired, uninspired sequel "They Call Me MISTER Tibbs," with nobody the equivalent of Rod Steiger with which to swap dialogue. Clearly, both "Bullitt" scenarist Alan R. Trustman and Robert D. Webb of "Cape Fear" were off their game when they penned this predictable police procedural potboiler. The dialogue is drab and none of the characters are interesting, not even the chief suspect. Absolutely nothing remotely exciting, suspenseful, or surprising occurs in this tame whodunit. Meanwhile, things have changed considerably since Virgil was last seen in "In the Heat of the Night." He worked as a homicide detective for the Philadelphia, Pennsylvania, Police Department. In "They Call Me MISTER Tibbs," our hero works for the San Francisco Police Department. Moreover, he has a wife, Valerie (Barbara McNair of "Change of Habit"), and a family, a young rebellious son, Andy (George Spell of "The Naked Kiss"), and a younger doting daughter, Ginger (Wanda Spell of "Hickey and Boggs"). Tibbs drives a medium blue Mustang and his wife holds down the house and hovers over their two children since he doesn't have as much time to spend with them. Literally, there are no surprises in this pedestrian murder mystery. Indeed, the best thing about "They Call Me MISTER Tibbs" is Quincy Jones' terrific orchestral soundtrack with a memorable opening theme, more memorable than this forgettable crime thriller deserved.<br /><br />Everything begins sensationally enough with a struggling prostitute, Joy Sturges (Linda Towne of "The Adventurers"), being bludgeoned to death in the bedroom of her downtown apartment by an unseen assailant. Apartment handyman Mealie Williamson (Juano Hernandez of "Intruder in the Dust") enters Joy's apartment and finds her strewn on the carpet dead with a bloody forehead. He picks up the statue briefly and then puts it back on the floor and reports Joy's death to the superintendent of the apartment, Rice Weedon (Anthony Zerbe of "License to Kill"), and Weedon gives Mealie and fistful of dollars and sends him packing. Afterward, Weedon anonymously notifies the SFPD that popular minister Logan Sharpe (Martin Landau of "Nevada Smith") beaten Joy to death and was seem leaving Joy's apartment. Captain Marden (Jeff Corey of "True Grit") assigns Tibbs to handle the case; it seems that both Tibbs and Sharpe have known each other for 18 years. Naturally, Tibbs' wife Valerie cannot believe that the well-known, politically active evangelist could have committed such a crime. Just to give the movie context, it should be noted that when Tibbs and the police study the crime scene, they mention the word 'semen,' no doubt a controversial term to mention in an early 1970s movie.<br /><br />Tibbs questions Weedon whom he suspects is either a drug pusher or a pimp. Weedon explains that he has no records on Joy Sturges because she was subletting the apartment from another realty company. Tibbs visits the realty company and realtor Woody Garfield (Ed Anser of "JFK") flees and drives off, essentially doing an O.J. Simpson until he crashes his car after a lengthy but tame pursuit. When Tibbs proves that Woody didn't kill Joy, he allows him to leave, with his disgruntled wife, Marge (Norma Crane of "Penelope"), prepared to file for divorce after the revelation that he paid a hooker to stay in an apartment.<br /><br />Tibbs tracks down handyman Mealie and clears him of the crime, and then he goes after Weedon. Luckily, for Tibbs, our hero catches the evil Weedon in the middle of a narcotics transaction. One of Weedon's henchmen assaults Tibbs, but Tibbs dispenses with him briefly before he embarks on a long foot chase after Weedon. Eventually, he corners Weedon in an underground parking garage and they shoot it out. Guess who wins.<br /><br />The scenes in the Tibbs' household are more interesting than his investigation. Andy runs rampant, striking his sister, and smoking in the garden. Our hero wants him to clean up his room. When Andy refuses, Tibbs pops him three times on the jaw. These child rearing scenes could probably never be handled today as they were back in 1970. At the end of the movie, as if to solidify the family sequence, Tibbs is seen walking off with his wife and kids. There is on confrontation between Valerie and Virgil about the welfare of their children and how his long hours at work has affected them.<br /><br />Director Gordon Douglas directs in competent fashion. Surprisingly, for a film released in 1970, the filmmakers never play the race card. In one scene, when Tibbs searches a billiards parlor owned by an African-American, we see a mixed breed of races scowling at the hero when he finds Mealie and leaves with him in tow.<br /><br />Altogether, "They Call Me MISTER Tibbs" is a poor follow-up to "In the Heat of the Night." Mind you, Poitier delivers another fine performance with nuance, but everything looks prefabricated. All of the sets look fake and there isn't much physical violence: one underground parking lot shoot-out that doesn't last long and a fight. Beyond Jones' seminal jazz score, the only surpriseand it really doesn't qualify as a major surprise more like a convenient contrivanceis the ending. Donald Medford's "The Organization" followed "They Call Me MISTER Tibbs" as the second, more action-packed sequel.