Dit is een van de vele verhalen uit de tijd van de zeevaarders uit die tijd, met het extra onderscheid (hoewel op zichzelf niet uniek) van een vrouwelijke boekanier in het middelpunt. In het begin lijken beide hoofdrollen van Jean Peters en Louis Jourdan misschien misplaatst, maar uiteindelijk groeien ze aardig in hun rol, ongetwijfeld dank zij de getalenteerde spelers (Herbert Marshall, Thomas Gomez en James Robertson Justice) die hen steunen. Met zijn fluwelen stem is Marshall, anders dan anders, gecast als de verplichte filosofische zuiplap van een dokter, en Gomez is passend groter-dan-het-leven als Zwartbaard de Piraat. Debra Paget speelt de vrouw van Jourdan, die zich de jaloerse woede op de hals haalt van de kwajongensachtige titulaire figuur in wie Jourdan de eerste liefdespijnen wakker maakt (die hem echter niet de af en toe voorkomende geseling of zwaardwonden besparen). Tussen twee haakjes, de film was de tweede buitenaardse samenwerking van Jourdan en Paget in één jaar, na Delmer Daves _de vogel van het paradijs_. Het directe gevolg van deze onverwachte verzachting van Anne-Annes karakter is dat ze ruzie krijgt met de bemanning van Blackbeard-schepen en haar onwaarschijnlijke De energieke regie van Jacques Tourneur en de grandioze score van Franz Waxman zorgen voor een bovengemiddelde inspanning die in een hoog tempo wordt uitgevoerd. Tourneur had trouwens al in het genre gediend met het superieure voertuig van Burt Lancaster, THE FLAME AND THE ARROW (1950). Zoals gebruikelijk bij klassieke technicolorproducties geeft de cinematografie de film een weelderigheid die verkwikkend is. Tussen haakjes, er worden voor deze film verschillende looptijden gegeven (81 of 87 minuten) en, voor de goede orde, de versie die ik heb gezien was de kortste.
This is one of several period sea-faring yarns of its era, which has the added distinction (although not in itself unique) of a female buccaneer at its center. At first, both leads – Jean Peters and Louis Jourdan – might seem miscast but they grow nicely into their roles eventually, thanks no doubt to the talented players (Herbert Marshall, Thomas Gomez and James Robertson Justice) who support them. Velvety-voiced Marshall is uncharacteristically cast as the ship’s obligatory philosophical lush of a doctor, and Gomez is suitably larger-than-life as Blackbeard The Pirate.<br /><br />The cast is completed by Debra Paget as Jourdan’s wife, who incurs the jealous rage of the tomboyish titular character in whom Jourdan instills the first pangs of love (which, however, does not spare him the occasional flogging or sword-wound); incidentally, the film was the second exotic teaming of Jourdan and Paget in one year, following Delmer Daves’ BIRD OF PARADISE. The direct result of this unexpected softening of Anne’s character is her falling out with Blackbeard’s crew, and her unlikely climactic sacrifice in order to save the lives of the stranded Jourdan, Paget and Marshall.<br /><br />While the film is not a particularly outstanding example of its type, Jacques Tourneur’s energetic direction and Franz Waxman’s grandiose score ensure an above-average effort that moves along at a brisk pace; incidentally, Tourneur had already done service in the genre with the superior Burt Lancaster vehicle, THE FLAME AND THE ARROW (1950). As usual with vintage Technicolor productions, the cinematography gives the film a sumptuousness that is invigorating. By the way, differing running-times are given for this film (81 or 87 minutes) and, for the record, the version I watched was the shorter one.