Aan het eind van de jaren veertig was er een korte filmserie met de titel Flicker Flashbacks, waarin fragmenten uit stomme films met rollen als Mary Pickford en Blanche Sweet voor de lol werden gespeeld. Scherpe fragmenten uit ouderwetse oude films werden anders geordend, te snel geprojecteerd en kregen een bovenlaagje van rammelende muziek en slappe grappen. De houding die uit deze wrede behandeling naar voren kwam, was min of meer een samenvatting van het beeld dat het midden-eeuwse Hollywood van zijn begintijd had: stomme films werden beschouwd als kitscherig, bloemrijk, een beetje g<0xC3><0xAA>nant en alleen goed om te gniffelen. In de jaren vijftig begon deze houding geleidelijk aan om een aantal redenen te veranderen. Het beroemde essay over de zwijgende clowns uit 1949 voor Life Magazine was een factor, maar de televisie speelde een belangrijke rol bij het opnieuw kennismaken van de kijkers met de zwijgende films. Toegegeven, de tv-zenders behandelden het materiaal soms even grof als de mensen van Flicker Flashbacks, maar de wat hogere series, zoals _Silents, Please_, behandelden de films met respect. Een andere mijlpaal was Robert Youngsons compilatie van de titel THE GOLDEN AGE OF COMEDY, die een verrassende hit bleek te zijn toen hij eind 1957 in de bioscopen kwam.<br />Ik weet niet of Charles Chaplin op de hoogte was van Youngsons filmcarrière. Maar rond die tijd besloot hij een theatrale heruitgave te maken van drie van zijn beste korte komedies, A Dog's Life, SHOULDER ARMS (beiden gemaakt in 1918) en THE PILGRIM (gemaakt in 1922 en het jaar daarop uitgebracht). Deze drie films werkten toevallig goed als trio, omdat ze mooi contrasteren in plot, thema en setting. Bovendien spelen in alle drie de films bekende gezichten uit Chaplins aandelenmaatschappij, van wie sommigen meerdere rollen spelen in elke korte film. Het was al meer dan dertig jaar niet meer in het openbaar vertoond, dus misschien maakte Chaplin zich zorgen over het behoud van zijn reputatie bij een nieuwe generatie filmbezoekers, vooral omdat zijn beste werk in de begintijd van het nieuwe medium zelden op televisie werd vertoond.<br />Jammer genoeg kwam Chaplin blijkbaar tot de conclusie dat de films te snel gingen op de oude, stille projectiesnelheid, dus werd de beslissing genomen om ze te'retoucheren', wat betekende dat elke andere film twee keer werd afgedrukt. Misschien wilde hij de 'Flicker Flashbacks'-look vermijden, maar dit was niet de beste manier om dat te doen. Esthetisch gezien waren de resultaten afschuwelijk en vernietigden ze praktisch de hele actie in de film, maar niettemin werd THE CHAPLIN REVUE in 1959 in de bioscopen uitgebracht, en dat is het.' Het is de versie die in de jaren tachtig op video werd gezet en in de handel werd gebracht door Playhouse Video. Ik kocht destijds een VHS-kopie van de film en was vreselijk teleurgesteld over het schokkerige, op en neer gaande ritme van de films.<br />Het is met name een genoegen om te ontdekken dat David Shepards restauratie van Chaplins compilatie (oorspronkelijk geproduceerd voor het laserdisc-formaat) een enorme verbetering is ten opzichte van de Playhouse Video-versie. Voor het grootste deel is de projectiesnelheid gecorrigeerd. De'stretch-printing' is in elk geval verdwenen, hoewel de handeling soms een beetje lijkt te vertragen. Bij voorbeeld: in A Dog's Life tijdens Edna & Charlie's onhandige dans in het Green Lantern Café, Edna's dans in A Dog's Life. Charlies blote armen lijken zichtbaar vervaagd; op een ander punt, tijdens de loopgraafscène in SHOULDER ARMS, wanneer Charlie van zijn wacht wordt ontheven, lijkt de handeling enkele ogenblikken merkwaardig vertraagd, maar dit kan het gevolg zijn van een manoeuvre van de filmrestaurateurs om een beetje ontbinding te verhullen. Alles bij elkaar is de beeldkwaliteit fantastisch, gezien de ouderdom van de films zelf. De enige uitzondering is het nummer dat is geschreven voor THE PILGRIM, een pseudo-Singin' Cowboy-nummer genaamd 'Bound for Texas', gezongen in de stijl van de jaren vijftig door Matt Monro (die een beetje klonk als Gene Autry), dat afleidend anachronistisch en misplaatst is. Voor het overige is de muziek tijdens de rest van THE REVUE perfect geschikt voor de actie en de sfeer. Het voelt alsof de beelduitgave van THE CHAPLIN REVUE in zekere zin zijn lang uitgestelde debuut is, waarin deze klassieke komedies worden gepresenteerd zoals ze al die tijd al hadden moeten worden gezien. In deze vorm behoort THE CHAPLIN REVUE tot Chaplins meest duurzame en aangename werken.
In the late 1940s there was a short film series entitled "Flicker Flashbacks" in which excerpts from silent dramas featuring the likes of Mary Pickford and Blanche Sweet were played for laughs. Scratchy clips from antiquated old movies were rearranged, projected too fast, and given an overlay of jangly music and lame quips. The attitude expressed through this brutal treatment pretty much summed up mid-century Hollywood's view of its early days: silent cinema was considered hokey, florid, a little embarrassing, and only good for a chuckle. During the 1950s this attitude gradually began to change for a number of reasons. James Agee's famous 1949 essay on the silent clowns for Life Magazine was a factor, but television played a major role in reacquainting viewers with silent movies. Admittedly, the TV networks sometimes handled the material as crudely as the "Flicker Flashbacks" people, but higher-toned series such as "Silents, Please" treated the films with respect. Another milestone was Robert Youngson's compilation feature THE GOLDEN AGE OF COMEDY, which proved to be something of a surprise hit when it was released to theaters late in 1957.<br /><br />I don't know if Charles Chaplin was aware of Youngson's film or its success at the box office, but it was around this time that he decided to launch a theatrical re-release of three of his best short comedies, A DOG'S LIFE, SHOULDER ARMS (both made in 1918), and THE PILGRIM (made in 1922 and released the following year). These three movies happened to work well as a trio since they contrast nicely in plot, theme, and setting. In addition, all three feature familiar faces from Chaplin's stock company, some of whom play multiple roles in each short. At the time of the re-release the films hadn't been publicly screened in over thirty years, so perhaps Chaplin was concerned about maintaining his reputation with a new generation of movie-goers, especially since his best work was seldom shown on television in the new medium's early days.<br /><br />Unfortunately, Chaplin apparently concluded that the films moved too quickly at the old silent projection speed, so the decision was made to "stretch-print" them, which meant that every other frame was printed twice. Maybe he wanted to avoid the 'Flicker Flashbacks' look, but this wasn't the best way to go about it. Aesthetically speaking, the results were awful and practically destroyed the movies' flow of action, but nonetheless that's how THE CHAPLIN REVUE was released to theaters in 1959, and that's the version that was transferred to video and made commercially available by Playhouse Video in the 1980s. I purchased a VHS copy of the movie at the time and was terribly disappointed with the jerky, stop-and-start rhythm of the films.<br /><br />It's a particular pleasure to find that David Shepard's restoration of Chaplin's compilation (originally produced for the laser-disc format) is a vast improvement over the Playhouse Video version. For the most part, the projection speed has been corrected. The "stretch-printing" is gone at any rate, though the action seems to drag a bit at times. For example: in A DOG'S LIFE during Edna & Charlie's awkward dance in the Green Lantern Cafe, Edna's bare arms appear visibly blurred; at another point, during the trench scene in SHOULDER ARMS when Charlie is relieved from sentry duty, the action appears oddly slowed-down for a few moments, but this may be the result of a maneuver by the film restorers to cover a bit of decomposition. Over all, picture quality is fantastic considering the age of the movies themselves.<br /><br />Other bonuses: the REVUE begins with rare behind-the-scenes footage taken at the Chaplin studio. This includes shots of an obviously staged, jokey rehearsal session where Chaplin throttles diminutive actor Loyal Underwood, as well as scenes of Charlie at his dressing table putting on his makeup and trimming the famous mustache. These scenes are accompanied by Chaplin's narration, delivered at a rapid clip. Chaplin also composed a new musical score for the compilation, and in my opinion his themes for the REVUE rank with his best compositions, especially the pieces used during the café sequence in A DOG'S LIFE. The only exception is the song written for THE PILGRIM, a pseudo-Singin' Cowboy number called "Bound for Texas" sung 'Fifties-style by Matt Monro (sounding rather like Gene Autry), which is distractingly anachronistic and out of place. Otherwise, throughout the rest of the REVUE, the music is perfectly suited to the action and the atmosphere.<br /><br />It feels as though the Image release of THE CHAPLIN REVUE is, in a sense, its long-postponed debut, presenting these classic comedies the way they were meant to be seen all along. In this form, the REVUE ranks with Chaplin's most durable and enjoyable works.