Ik zag deze film voor het eerst als tiener (ik ben nu in de veertig) en beschouw hem al heel lang als mijn lievelingsfilm. Het verhaal is enorm ontroerend, zonder sentimenteel te worden. Het acteerwerk, vooral van March en Loy, is perfect. En het feit dat Dana Andrews te oud is voor zijn rol, doet niets af aan de geloofwaardigheid van zijn romance met Theresa Wright (die volgens mij het enige belangrijke personage in de film is dat nog leeft). Dit had ook een naoorlogs melodrama kunnen zijn, maar het script en de cast zijn gewoon te goed om dat te kunnen zijn.
I first saw this film as a teenager (I'm now in my 40's), and have long considered it to be my favorite movie. The story is enormously moving, without being sentimental. The acting, especially by March and Loy, is dead-on. And the fact that Dana Andrews is too old for his role doesn't take away from the believability of his romance with Theresa Wright (whom I believe is the only major character in the film still living). This could have turned out to be another post-war melodrama, but the script and cast are simply too good for that to happen.