Het verbaasde me echt dat iemand zoveel tijd nodig had om zo'n slechte film te beoordelen. In het begin (van de film) zat een kern van waarheid. De Partisaanse AF was in 1943 begonnen toen twee communistische piloten van de Kroatische AF, respectievelijk in Breguet 19 en Potez 33, samen met hun waarnemers de vlucht namen. Het vliegtuig zag enige actie in het beschieten en met de hand bombarderen, maar hield het niet erg lang vol. Een bemanning werd gedood en de andere overleefde het; de piloot werd later gedood toen hij in een Spitfire Vc vloog. De film was, om het zacht uit te drukken, één grote koeienvlaai en het laagste punt voor zijn, verder helemaal niet slechte regisseur. Door een speling van het lot was ik aanwezig bij de opnamen van de laatste scène van de film, toen op het militaire vliegveld Mostar tientallen Duitse vliegtuigen werden vernietigd (Yugoslav 522 trainers, ook gebruikt bij de vliegscènes). De pyrotechniek was indrukwekkend, en de Schotse whisky die de filmploeg overvloedig serveerde was nog beter. Voor het overige was de film een schaamteloze leugen, waar het hedendaagse publiek vaak grappen over maakte.
It really amazed me to see that someone would take so much time to assess such a bad movie. The beginning (of the film) had some truth in it. The Partisan "AF" was started in 1943 when two communist pilots from the Croat Ustashi AF deserted, together with their observers, in Breguet 19 and Potez 33, respectively. The aircraft saw some action in strafing and hand-bombing, but didn't last very long. One crew was killed and the other survived, the pilot being killed later while flying a Spitfire Vc. The real Partisan squadrons were established when RAF detached two of its (Yugoslav) squadrons of Spitfire Vc and, Hurricane IIc , respectively, manned by Ex Yugoslav Royal Airforce pilots, and allotted them to Tito's forces on the Island of Vis. Even those were never engaged in air-to-air activities, but strictly for ground support. So the film was one giant cow manure, to put it mildly, and the lowest point for its, otherwise not at all bad, director. By some quirk of fate I was present on the filming of the last sequence of the movie, when dozens of German aircraft were destroyed (Yugoslav 522 trainers, used also in the flying sequences) on the Mostar military airport. The pyrotechnics were impressive, and the Scotch served lavishly by the film crew was even better. Otherwise, the film was a shameless lie was and frequently joked about by the contemporary audience.