In een wereld waarin discussies en misverstanden eindeloos kunnen worden opgesomd, staat deze sterke film uit 1995 boven aan die lijst; bovendien doet hij het objectief en realistisch, en met een gevoeligheid en gevoeligheid die van deze film een echt grote film maken. En om het allemaal nog ironischer te maken: zelfs het onderwerp van deze film is wijd en zijd verkeerd begrepen, omdat men ten onrechte aanneemt dat dit een film is over de voors en tegens van de doodstraf; dat is niet zo. Onder leiding van Tim Robbins, is een onderwerp dat in werkelijkheid misschien wel het meest verkeerd begrepen van allemaal is, en met reden, want het is misschien wel het moeilijkste dat een mens echt <0xE2><0x80><0x93> en waarlijk <0xE2><0x80><0x93> kan begrijpen. En daar gaat deze film in feite over: vergeving. Echte vergeving; niet het goedpraten van een gruwelijke misdaad of de dader ervan <0xE2><0x80><0x93> niet zeggen dat wat er gebeurd is goed is <0xE2><0x80><0x93> maar het vinden van de kracht om door te gaan en dat te doen door voor het leven te kiezen. <br /><br />Tim Robbins heeft een getrouwe bewerking gemaakt van de roman van zuster Helen Prejean, waarin ze vertelt over haar betrokkenheid bij de ter dood veroordeelden aan wie ze in de loop der jaren haar geloof in God heeft toevertrouwd. Zoals in de film wordt beschreven, begon haar levenslange streven naar niet alleen gerechtigheid, maar ook menselijke waardigheid met een eenvoudige brief van een ter dood veroordeelde uit de Louisiana State Prison in Angola. Matthew Poncelet (Sean Penn) was ter dood veroordeeld wegens verkrachting en moord en probeerde iedereen te bereiken die maar wilde luisteren, toen zijn brief in handen kwam van zuster Prejean (Susan Sarandon), die zich al snel op een terrein begaf waarvan ze absoluut geen kennis of ervaring had. En Robbins heeft de emotionele en turbulente reis van zuster Prejean bondig samengevat, terwijl hij erin slaagde er geen sentimentele sentimentaliteit aan toe te voegen, wat de film niet alleen echt, geloofwaardig en geloofwaardig maakt, maar ook een aangrijpende en emotioneel geladen ervaring voor het publiek. Via het medium film wordt wat ooit een persoonlijke, betekenisvolle emotionele ervaring voor zuster Prejean was, ook een ervaring voor iedereen die deze film ziet. Susan Sarandon kreeg de Oscar voor de beste actrice voor haar ontroerende, hartstochtelijke vertolking van zuster Prejean. Gevoelig en doortrokken van emotionele diepgang is haar rol ongelooflijk ontroerend en echt, vooral in de manier waarop ze de onderliggende kwetsbaarheid en kwetsbaarheid van zuster Prejean weergeeft, die ze onvermurwbaar heeft getemperd met de hardheid die ze nodig had om haar inspanningen ten behoeve van Poncelet voort te zetten (en in werkelijkheid in totaal vijf sinds ze begon). Wat uw standpunt ook mag zijn met betrekking tot de zaken die in deze film aan de orde komen, Zuster Prejean is zonder twijfel een individu van heroïsche proporties, die Sarandon hier voortreffelijk verpersoonlijkt; en dat doet ze zonder haar toevlucht te nemen tot overbodige melodramatiek, maar eerder door het echt te houden, door subtiel en nederig de menselijkheid van de persoon in kwestie te onderzoeken in een zeer geloofwaardige vertolking. Het is een buitengewone prestatie, aantoonbaar de beste uit Sarandons briljante carrière.<br />Ook Sean Penn maakt carrière, die werd genomineerd voor de beste acteur voor zijn vertolking van Poncelet (hij verloor van Nicolas Cage, die won voor zijn vertolking in _Leaving Las Vegas_). Penn is in alle opzichten geknipt voor de rol, hij is gewoon nooit beter geweest, daarvoor niet en daarna ook niet. Hij presenteert Poncelet in feite als een echt mens in plaats van als een opgeblazen karikatuur van een monster dat in staat is tot de misdaden die hier worden beschreven. Niet dat Poncelet daardoor minder verachtelijk wordt; integendeel zelfs. Het maakt het echt verontrustend om geconfronteerd te worden met het feit dat iemand die eruitziet als een vent die naast je zou kunnen wonen tot zulke dingen in staat zou kunnen zijn. En dat is de kracht van Penns optreden <0xE2><0x80><0x93> het is zo verontrustend echt, gepresenteerd in diepte en nuance; je hoeft maar in zijn ogen te kijken om de onvolmaaktheden van een gekwelde ziel te zien. Een geweldige prestatie, en Penn had er een Oscar voor moeten krijgen, hoe goed Cage ook was in _Vegas_.<br /><br />In een ander stand-inoptreden is Raymond J. Barry gedenkwaardig in een bijrol als graaf Delacroix, de vader van een van Poncelets slachtoffers. Hij heeft maar weinig tijd op het witte doek, maar toch ontwikkelt hij zijn karakter op zo'n manier dat je met hem meevoelt, en ook met zuster Prejean, want via hem krijgen we enig inzicht in hoe complex en ogenschijnlijk onbeduidend haar positie is, in elk geval oppervlakkig gezien. Barry presenteert Delacroix op zo'n manier dat het verhaal de nodige evenwichtigheid en perspectief krijgt, wat uiteindelijk uiterst effectief is en de boodschap van de film versterkt.<br />De bijrollen zijn voor R. Lee Emery (Clyde Percy), Celia Weston (Mary Beth Percy), Lois Smith (Helens moeder), Scott Wilson (Chaplin Farley), Roberta Maxwell (Lucille Poncelet), Margo Martindale (Zuster Colleen) en Jack Black (Craig Poncelet). Het is twijfelachtig of deze film iemand op de een of andere manier op andere gedachten zal brengen over de doodstraf, maar dat is nooit de bedoeling geweest; het was de bedoeling om een tot nadenken stemmende, emotioneel betrokken film te maken, en dat is precies wat Robbins heeft bereikt met Dead Man Walking.' Ongeacht je persoonlijke standpunt, zal deze film impact hebben en hopelijk sommige mensen openstellen voor de ware aard van vergiffenis. Want zoals we door het personage Earl Delacroix heen kijken, is ware vergiffenis niet iets wat je zomaar besluit te doen, maar is het een taak die een levenslang werk kan worden. En het is misschien wel een van de moeilijkste dingen in het leven om effectief uit te voeren; en als je deze film achter je laat, heb je waardering voor mensen als zuster Prejean, die haar leven onbaatzuchtig heeft gewijd aan het helpen van mensen in nood, en voor filmmakers als Robbins en Sarandon, die haar tot leven hebben gewekt voor miljoenen mensen die haar anders nooit zouden hebben gekend. Ik geef deze film een 10/10. <br /><br />
In a world in which debatable and misunderstood subjects can be listed endlessly, this powerful 1995 film takes on one at the top of that list; moreover, it does it objectively and realistically, and with a sensibility and sensitivity that makes it a truly great film by anyone's measuring stick. And to add some irony to it all, even the subject matter of this film has been widely misunderstood, as it is wrongly perceived that this is a film about the pros and cons of the death penalty; it is not. At the heart of `Dead Man Walking,' directed by Tim Robbins, is a subject that in reality is possibly the most misunderstood of all, and with good reason, because it just may be the hardest thing there is for a human being to really-- and truly-- understand. And it is what this film is actually all about: Forgiveness. Real forgiveness; not excusing a heinous crime or the perpetrator thereof-- not saying that what's happened is okay-- but finding the strength to go on, and to do so by choosing life.<br /><br />	Director/screenwriter Tim Robbins has crafted and delivered a faithful adaptation of the novel by Sister Helen Prejean, in which she discusses her involvement with the death-row inmates to whom over the years she has ministered her faith in God. As chronicled in the film, what for her was to become a lifelong pursuit of not only justice, but human dignity, began with a simple letter from a death-row inmate at the Louisiana State Prison at Angola. Sentenced to death for rape and murder, Matthew Poncelet (Sean Penn) was reaching out to anyone who would listen, when his letter ended up in the hands of Sister Prejean (Susan Sarandon), who soon found herself venturing into a territory of which she had absolutely no knowledge or experience. And Robbins has successfully captured Sister Prejean's emotional and turbulent journey succinctly, while managing to keep it devoid of any maudlin sentimentality, which makes it not only real, credible and believable, but makes it a poignant and thoroughly emotionally involving experience for the audience. Through the medium of the cinema, what was once a personal, significant emotional experience for Sister Prejean, becomes one for everyone who sees this film, as well.<br /><br />	For her soul-stirring, impassioned portrayal of Sister Prejean, Susan Sarandon deservedly won the Oscar for Best Actress. Sensitive and fraught with emotional depth, her performance is incredibly touching and real, especially in the way in which she conveys Sister Prejean's underlying natural fragility and vulnerability, which she adamantly tempered with the toughness she needed to carry on with her endeavors on behalf of Poncelet (and in reality, a total of five since she began). Whatever your point of view regarding the matters examined in this film, Sister Prejean is without question an individual of heroic proportions, which Sarandon exquisitely personifies here; and she does it without resorting to any superfluous melodramatics, but rather by keeping it real, by subtly and humbly exploring the humanity of the person in a very believable expression of characterization. It's an extraordinary performance, arguably the best of Sarandon's brilliant career. <br /><br />	Turning in a career-best performance, as well, is Sean Penn, who was nominated for Best Actor for his portrayal of Poncelet (he lost out to Nicolas Cage, who won for his performance in `Leaving Las Vegas). Perfect for the part in every way, Penn has quite simply never been better, before or since. He effectively presents Poncelet as a real person, rather than as an overblown caricature of a monster capable of perpetrating the crimes depicted here. Not that it makes Poncelet any less despicable; just the opposite, in fact. It makes it genuinely disconcerting to be faced with the fact that someone who looks like a guy who could live next door to you could be capable of such things. And that's the strength of Penn's performance-- it's so disturbingly real, presented with depth and nuance; you have but to look into his eyes to find the imperfections of a troubled soul. A terrific performance, and -- as good as Cage was in `Vegas'-- Penn should have received the Oscar for it.<br /><br />	In another stand-out performance, Raymond J. Barry is memorable in a supporting role as Earl Delacroix, father of one of Poncelet's victims. With limited screen time, he nevertheless develops his character in such a way that enables you to empathize with him, as well as with Sister Prejean, as it is through him that we are given some insight into just how complex and seemingly tenuous her position is, at least on the surface. Barry presents Delacroix in such a way that gives the necessary balance and perspective to the story, which is ultimately extremely effective and helps to underscore the message of the film.<br /><br />	The supporting cast includes R. Lee Emery (Clyde Percy), Celia Weston (Mary Beth Percy), Lois Smith (Helen's Mother), Scott Wilson (Chaplin Farley), Roberta Maxwell (Lucille Poncelet), Margo Martindale (Sister Colleen) and Jack Black (Craig Poncelet). It is doubtful that this film will change anyone's mind one way or another about the death penalty, but that was never the intention; what was intended, was to make a thought-provoking, emotionally involving film, which is exactly what Robbins has accomplished with `Dead Man Walking.' Regardless of your personal point of view, this film will have an impact, and hopefully will open some minds to the true nature of forgiveness. For, as we see through the character of Earl Delacroix, true forgiveness is not something one merely decides to do, but is a task that can become a lifetime's work. And it's possibly one of the hardest things in life to effectively accomplish; and you come away from this film with an appreciation for individuals like Sister Prejean, who has selflessly dedicated her life to helping those in need, and to filmmakers like Robbins and Sarandon for bringing her to life for millions of people who otherwise would never have known her. I rate this one 10/10. <br /><br />