Een van de grootste Franse successen van het jaar 2002, _l'auberge espagnole_, werd ook in het buitenland zeer goed ontvangen, wat heel bijzonder is voor een Franse film. Het is niet moeilijk om de redenen voor dit succes te definiëren. Deze film, gemaakt door een van de interessantste Franse filmmakers van de afgelopen jaren, Cédric Klapisch, gaat over studenten uit heel Europa die zich onder één dak in Barcelona verzamelen. Deze studenten worden beschreven als de mensen die je je in het dagelijks leven voorstelt: slordig, serieus of met gevoel voor humor. Ik denk dat als de film zo goed heeft gewerkt, dat komt doordat een heleboel studenten zichzelf in de hoofdpersonen herkennen. We zien portretten en vooral die van Xavier.<br />We volgen de film en dus zijn ervaring als Erasmusstudent in het buitenland door zijn ogen. Xavier is in feite een gewone student met zijn kwaliteiten, zijn fouten. Een intelligente film met heel veel ingenieuze ideeën geeft perfect uitdrukking aan zijn verwarde geest en zijn bezorgdheid over de wereld en het feit dat hij een Erasmusstudent is. Wat dat betreft zijn de beste voorbeelden te vinden in twee opeenvolgende scènes. De eerste is wanneer Xavier een vrouw op de universiteit om de papieren vraagt die hij moet sturen om zijn DEA voor te bereiden. Wanneer dezelfde vrouw hem inlicht over de verschillende noodzakelijke procedures, verschijnen alle papieren op het scherm wanneer zij ze een naam geeft! In de volgende scène is Xavier' De voice-over vertrouwt de toeschouwer zijn visie op de moderne wereld toe. Nou, waar kan ik het tweede voorbeeld vinden? Nou, de scène waarin Xavier een grondig medisch onderzoek ondergaat terwijl Klapisch zijn visioenen filmt, is op zichzelf al voldoende om over zichzelf te spreken.<br />Bovendien was de regisseur niet echt geïnteresseerd in de studies van zijn hoofdfiguur. Hij liet dit punt op de achtergrond. Hij besteedde natuurlijk veel aandacht aan Xaviers privé-leven, aan zijn liefdesrelatie met Anne Sophie, maar ook en vooral aan zijn relaties met zijn medehuurders. Het is een echt vriendschapsverhaal dat Klapisch ons laat zien met zijn momenten van geluk, maar ook met zijn ruzies en zijn spanningen. Het is niet moeilijk te raden welke boodschap de auteur wilde overbrengen. In je naïviteit geloof je dat je in een rommelige en gecompliceerde wereld leeft. Je moet het niet opgeven, maar je moet je uiterste best doen om te krijgen wat je wilt, zelfs als dat moeilijk is.<br />Afgezien hiervan zouden we ook kunnen vrezen dat Cédric Klapisch met dit onderwerp een valkuil zou vermijden: de clichés. Laten we er geen doekjes om winden: ze zijn in het scenario verwerkt, maar de regisseur doet zijn best om ze niet te veel in zijn film te laten voorkomen. Dan bevat het script handige en voorspelbare momenten: op het vliegveld en voor het instappen zien we Xavier een traantje wegpinken nadat hij zijn gezin heeft verlaten. Maar gelukkig houden de tekortkomingen van het script hier op. Heel grappige dialogen en coole jonge acteurs die zich in hun rol volkomen op hun gemak voelen, vormen het geheel.<br />Ondanks zijn zwakheden moet 'l'auberge espagnole' worden aangezien voor een succes in de film van jonge mensen. Bovendien geeft de hele sfeer die hij oproept ons het idee dat deze film in de eerste plaats is gericht op een jong publiek. Uiteindelijk doen het einde van de film en het grote succes ons vermoeden dat Klapisch is bezweken voor een stijl die past bij de Amerikaanse film: het uitwerken van vervolgen. En inderdaad werkt de filmmaker momenteel aan een vervolg dat _les poupées russes_ heet. Laten we hopen dat het net zo goed wordt als _l'auberge espagnole_.
One of the biggest French success of the year 2002, "l'auberge espagnole" was also very well greeted abroad which is quite extraordinary for a French film. It is not difficult to define the reasons of this success. This movie made by one of the most interesting French film-makers of these last years, Cédric Klapisch, presents students coming from all over Europe and gathered all together under the same roof in Barcelona. These students are described like the ones you imagine or you see in everyday life: either untidy, either serious or with a sense of humor. I guess that if the movie worked so well, it is because a lot of students must have recognized themselves in the main characters' portraits and especially Xavier's.<br /><br />We follow the movie and so his experience abroad as an Erasmus student through his eyes. Xavier is really an ordinary student with his qualities, his faults. An intelligent making with quite a lot of ingenious ideas perfectly expresses his lost mind and his anxiety about the world and being an Erasmus student. On that subject, the best examples can be found in two sequences. The first one is when Xavier asks a woman at university for the papers he has to send to prepare his DEA. When the same woman informs him about the different necessary procedures, all the papers appear on the screen when she is naming them! In the next sequence, Xavier's voice-over confides to the spectator his vision of the modern world. Now, where to find the second example? Well, the scene where Xavier has a thorough medical examination during which Klapisch films his visions is widely sufficient to speak of itself.<br /><br />Moreover, the director wasn't really interested by his main character's studies. He left this point low-key. He rather put a lot of effort into Xavier's private life, of course, in his love affair with Anne Sophie but also and especially in his relations with his fellow tenants. It is a real friendship story that Klapisch shows us with its moments of happiness but also its arguments and its tensions. Through Xavier's adventure and at the end of his stay, he will have been initiated into life which will make him more mature. The message that the author wanted to transmit isn't difficult to guess. You naively believe that you live in an untidy and complicated world. You mustn't give up but intensively search to get what you want even if it is difficult.<br /><br />Apart from this, we could also fear that with the topic, Cédric Klapisch wouldn't avoid a trap: the clichés. Let's be frank about it: they are included in the screenplay but the director does his best not to spread them too much in his movie. Then, the screenplay contains convenient and predictable moments: at the airport and before boarding we see Xavier shedding a tear after he left his family. But fortunately the shortcomings of the script stop here. Quite funny dialogs and cool young actors perfectly at ease in their roles make up the whole.<br /><br />In spite of its weaknesses, "l'auberge espagnole" is to be taken for a success in the movie of young people. Besides, the whole atmosphere it brings out lets us think that this movie is directed primarily to a young audience. Ultimately, the end of the movie and its big success let us suggest that Klapisch succumbed to a fashion that goes right for American cinema: the elaboration of sequels. And indeed, the film-maker currently works on a sequel entitled "les poupées russes". Let's hope that it will be as good as "l'auberge espagnole".