Ik had eindelijk een dvd van deze productie te pakken gekregen en was razend nieuwsgierig, omdat ik zoveel mensen had gelezen die hem de hemel in hadden geprezen, in het bijzonder Angela Lansbury's vertolking van mevrouw Lovett. Ik had een paar maanden geleden de film van Tim Burton gezien en vond hem overdreven en overdreven bloederig; gelukkig is deze versie niet zo afschrikwekkend en bloederig, maar lijdt hij in te veel andere opzichten zo onder de gevolgen dat ik er geen enkele voldoening aan beleef.<br />Om te beginnen de casting. George Hearn is goed genoeg en laat tenminste enige expressie zien (in tegenstelling tot Johnny Depps eindeloze houten gezicht in de film). Angela Lansbury is eenvoudigweg irritant. In elk geval heeft ze genoeg kracht in haar stem om de boodschap over te brengen, in tegenstelling tot de schrille en uitdrukkingsloze meisjesstem van Helena Bonham Carter, maar voor mevrouw Lansbury lijkt subtiliteit slechts een woord in het woordenboek te zijn. Je kunt je niet in het verhaal verplaatsen als een van de hoofdpersonen de hele tijd zit te knipogen en te schelden op een 'kijk, ma, ik acteer!'-manier en zich veel te veel bewust is van het publiek. De hemel weet dat dit niet typerend is voor toneelproducties <0xE2><0x80><0x93> ik ben jarenlang regelmatig aanwezig geweest bij veel producties op het Stratford Festival, en toneelspelers gedragen zich in de regel NIET op die manier (tenminste, degenen die een vaste baan willen houden doen dat niet!)...<br />Betsy Joslyn. O jee, o jee, o jee. Is het behalve mij nog iemand opgevallen dat ze deze rol niet eens een beetje gepast kan zingen? En dat ze de dochter van George Hearn speelt is gewoon eng, als je bedenkt dat ze destijds met hem getrouwd was. Is ze niet een lief meisje van zestien? Ja, ik realiseer me dat het om het acteren gaat, maar ze heeft me er niet één keer van weten te overtuigen dat ze jonger was dan een jaar of vijfendertig, en de uitdrukking 'als een lam gekleed' lijkt speciaal voor haar te zijn bedacht. Toen ze 'Green Finch and Linnet Bird' afslachtte, knarste ik met mijn tanden en stond ik op het punt de dvd-speler meteen uit te zetten. Dat nummer was zo goed in de film van Tim Burton, en dat was een trieste schok. Het nummer heeft het stembereik van Julie Andrews in de jaren zestig nodig en een zuiverheid van stem die alleen maar te vergelijken is met die van een jongenssopraan. Joslyn zat de hele tijd zo hard te zingen dat ik bang was dat ze van haar ladder zou vallen, zo erg trilde ze van de inspanning die het haar kostte om coloratuurnoten aan te houden met een stem die op zijn best een mezzo is. Laten we even voorbijgaan aan het feit dat ze minstens een kwart toon vlak op minstens drie van de hogere noten trilt... Dit is gewoonweg geen coloratuurrol en misschien had een kritischer regisseur haar dat moeten vertellen <0xE2><0x80><0x93> maar het feit dat ze met de ster getrouwd was, zou de regisseur wel eens aan het denken kunnen zetten.<br />Cris Groenendaal was voldoende, maar ook hij was duidelijk veel te oud voor de rol en er is geen enkele chemie tussen hem en mevrouw Groenendaal. Joslyn, waardoor het hele subplot in duigen valt. Het doet me een beetje denken aan toneelproducties uit de Ring-cyclus van Wagner, waar de zangers vanwege de vocale kracht die ze nodig hebben om boven het geluid van een volledig Wagneriaans orkest uit te bulderen, zouden moeten regisseren op basis van hun vermogen om vocale diepgang te bereiken, in tegenstelling tot hun uiterlijke of acteertalent of zelfs hun goede stem, wat de reden is dat je een karikatuur hebt van de massieve, reusachtige, met Vikinghorens getooide Brunhilde met een drievoudige kin en een baard, wanneer het libretto om een etherische schoonheid vraagt die eeuwig jong en betoverend is. De casting van de 'jongeren'-rollen is precies hetzelfde <0xE2><0x80><0x93> als je je ogen dichtdoet, kun je bijna in meneer Groenendaal geloven.' De rest van de productie is voor mij volkomen verloren gegaan omdat drie van de vier hoofdpersonen zo duidelijk niet de juiste rol hadden. Ik kan geen goede recensie geven over de rest, omdat ze zo afleidend waren dat ze de rest van de productie hebben verpest. Ik begrijp echt niet waarom mensen zo enthousiast zijn over het slechte camerawerk en de onhandige manier waarop een toneelstuk wordt gefilmd. Er is toch zeker wel meer voor nodig om in het theater met een camera te werken dan alleen maar een camera op de eerste rij te zetten? Ik ga naar een fatsoenlijk toneelstuk, bij voorkeur op het Stratford Festival, waar ze in elk geval samen aan de productie werken en niet de hele tijd voor de camera staan. Ik geef het alleen maar drie sterren omdat de kwaliteit van de productie, afgezien van de capriolen van Lansbury en Joslyn, voldoende, zo niet spectaculair, lijkt.<br />Het beste wat je kunt doen is waarschijnlijk de soundtrack van de film en een opname van de cast van dit toneelstuk kopen en die twee samenvoegen tot een draaglijk geheel. Dat ga ik doen, en ik zal proberen te vergeten dat ik ooit de moeite heb genomen om deze volkomen onopvallende productie te huren.
I finally got hold of a DVD copy of this production and was agog with curiosity, since I had read so many people praising it to the skies, particularly Angela Lansbury's portrayal of Mrs. Lovett. I saw the Tim Burton movie a few months ago and thought it over the top and overly bloody; thankfully this version is not so horrifying gory but it suffers dramatically in too many other ways for it to be in the least satisfying to me.<br /><br />To begin with, the casting. George Hearn is adequate and at least shows some expression (as opposed to Johnny Depp's unending wooden face in the movie). Angela Lansbury is, quite simply, annoying. At least she has enough power in her voice to get the point across as opposed to Helena Bonham Carter's piping and expressionless little girl's voice, but subtlety seems to be only a word in the dictionary to Ms. Lansbury. One cannot be drawn into the story when one of the main characters spends her entire time mugging and winking in a "look, Ma, I'm acting!" fashion and being far too aware of the audience. This is not something that is typical of stage productions, heaven knows--I have been a regular attendee of many productions at the Stratford Festial for many years and stage actors do NOT behave in that fashion as a rule (at least those who want to continue to find regular employment do not!)...<br /><br />Betsy Joslyn. Oh dear, oh dear, oh dear. Did anybody besides me notice that she can't sing this role even vaguely appropriately? And her playing George Hearn's daughter is just creepy, considering that she was married to him at the time. Isn't she supposed to be a sweet little sixteen-year-old? Yes, I realize that this is what acting is all about, but not once did she convince me that she was any younger than about thirty-five, and the phrase "mutton dressed as lamb" seems to have been coined just for her. Her butchering of "Green Finch And Linnet Bird" had me gnashing my teeth and ready to turn off the DVD player at once. That song was done so well in Tim Burton's movie, and this was a sad shock. The song requires the vocal range of Julie Andrews in the 1960's and a purity of voice that is only comparable to that of a boy soprano. Any vibrato at all kills it dead, and Ms. Joslyn spent the entire time warbling so hard that I thought she was about to fall off of her ladder because she was trembling so much from the effort at sustaining coloratura notes with a voice that is a mezzo at best. Let us pass over the spectacle of her vibrating at least a quarter tone flat on at least three of the higher notes... This is quite simply not a coloratura role and perhaps a discerning director should have told her that--but the fact that she was married to the star might possibly have tied the director's hands.<br /><br />Cris Groenendaal was adequate, but again obviously far too old for the role and there is zero chemistry between him and Ms. Joslyn, which makes the whole subplot fall completely flat. I am reminded a little of past stage productions of Wagner's Ring cycle where, due to the vocal power required for the singers to bellow over the sound of a full Wagnerian orchestra they would have to cast based upon ability to penetrate vocally as opposed to any appearance or acting ability or even a good voice, which is why you have the caricature of the massive mountainous Viking-horned Brunehilde with a triple chin and a beard, when the libretto calls for an ethereal beauty who is eternally young and bewitching. The casting of the "juvenile" leads is exactly like that--if you close your eyes you can almost believe in Mr. Groenendaal's Anthony, but as soon as you look at the screen the illusion is shattered. (And at NO time can you ever believe in Ms. Joslyn's Johanna...) For me, the rest of the production was completely lost because of three out of the four major characters were so obviously miscast. I cannot give a proper review of anything else because they were so distracting that they spoiled the rest of the production. I really can't understand why people rave about this badly-shot and self-conscious filming of a stage play. Surely there's more to camera work in the theatre than just plunking a camera down in the front row? If I want that, I'll go to a decent play, preferably at the Stratford Festival, where at least they work together for the production and aren't constantly mugging for the camera. I give it three stars only because the quality of the production apart from the antics of Lansbury and Joslyn seems adequate if not spectacular.<br /><br />Probably the best thing one can do is buy the soundtrack of the film and a cast recording of this play, and then combine the two to make a bearable whole. That's what I'm going to do, and try to forget that I ever bothered to rent this wholly unremarkable production.