In het begin van de twintigste eeuw hadden productiemaatschappijen in Frankrijk, nadat 'The Crimson Rivers' en 'Brotherhood of the Wolf' succes bleken te hebben, een kortstondige rage voor bovennatuurlijke genrefilms, dus werden verschillende films groen verlicht of van hun 'direct-to-video' lot gered. Maar Frankrijk, in tegenstelling tot de Verenigde Staten, Groot-Brittannië of Italië, heeft weinig traditie op het gebied van B-films, en het bleek al snel dat 'Samouraïs', 'Bloody Mallory' of het vervolg op 'Crimson Rivers' ondoordachte pogingen waren om een soort magie na te bootsen die om te beginnen nooit in de Franse cinema had bestaan. Toen ze stukliepen, zijn de producenten teruggevallen op hun gebruikelijke kost: alternatieve kluchten of de zoveelste zelfreflectie op de Franse new wave door een voormalige criticus van 'Les Cahiers du cinéma'. <br />'Brocéliande' kan alleen maar groen zijn opgelicht tijdens dit korte shot, aangezien het geen ander waarneembaar doel dient. Het is je volgens het boekje gemaakte slasherfilm, vermengd met vage mythologische elementen en horrorverwijzingen, en je vindt er bimbo-achtige vrouwelijke personages, een Franse universiteit die eruitziet als een Amerikaanse campus en plotwendingen die zo lui zijn dat het je niet eens kan schelen, omdat je het een uur eerder al had geraden, nog voordat de film was begonnen.<br />Deze elementen maken alle lol van een B-film uit de jaren zeventig of tachtig, en je verwacht ze in een film uit de jaren zeventig of tachtig. Maar we leven niet meer in de jaren tachtig en niemand heeft regisseur Doug Headline gewaarschuwd, aangezien dit eerbetoon aan het slashergenre niets meer is dan een aanverwante slasherfilm. Headline zelf is geen groentje en schrijft al sinds het begin van de jaren tachtig als recensent over dit soort films, maar als eerste regisseur toont hij een gebrek aan vakmanschap en ambitie dat 'Brocéliande' tot een saaie bedoening maakt.<br />Als je clichés uit een subcategorie van een film haalt en die aan een bekwame en inventieve regisseur als Wes Craven of Quentin Tarantino geeft, krijg je een 'Scream' of een 'Doodsbewijs', films die een imitatie zijn van oude, schuldige genoegens, maar die deze clichés ook versterken en er een heleboel aan toevoegen. Dat heet 'talent' en daarom kun je deze recente films niet verwarren met hun oorspronkelijke inspiratiebronnen die tientallen jaren geleden zijn geschoten.<br />'Brocéliande' Er zijn zeer sterke overeenkomsten (waarschijnlijk onbedoeld) tussen de plot van _Brocéliande_ en de beschimpte _Halloween 3: Seizoen van de heks_, die allebei te maken hebben met bovennatuurlijke druïdenrituelen en een of andere dwaze poging om op de avond van Halloween de wereld te veroveren. Aangezien zelfs de plot van _Halloween 3_ logischer is dan deze, betekent het dat er met _Brocéliande_ iets heel erg fout is gegaan.
In the early 00's, production companies had a short-lived craze for supernatural genre movies in France after "The Crimson Rivers" and "Brotherhood of the Wolf" turned out to be hits, so several movies were green-lit or saved from their "direct-to-video" fate. However, France, as opposed to the US, UK or Italy, has little tradition of fantasy B-movies and it turned out quickly that "Samouraïs", "Bloody Mallory" or the "Crimson Rivers" sequel were ill-advised attempts at recreating a kind of magic that had never existed in French cinema in the first place. As they flopped, producers have gone back to their usual fare: derivative farces or the umpteenth self-referential tribute to French New Wave by a former critic from "Les Cahiers du cinéma".<br /><br />"Brocéliande" could only have been green-lit during this short window, as it serves no other discernible purpose. It's your by-the-book slasher movie mixed with vague mythological element and horror references and you'll find bimboesque female characters, a French University looking like a US campus and plot twists so lazy you don't even care because you had guessed it by yourself an hour before, even before the movie started.<br /><br />These elements make all the fun of a 70's or a 80's B-movie and you expect them in a 70's or 80's movie. However, we're not in the 80's anymore and nobody warned director Doug Headline, as this tribute to the slasher movie genre is nothing more than a derivative slasher movie. Headline himself is no rookie and has been writing as a critic about this kind of pictures since the early 80's but as a first time director he shows a lack of skill and ambition that makes "Brocéliande" a bore.<br /><br />When you put together clichés from a movie subcategory and hand them to a skilled and inventive director such as Wes Craven or Quentin Tarantino, you get a "Scream" or a "Death Proof", movies that are imitations from old guilty pleasures but also magnify these clichés and add a great deal to them. That's called "talent" and that's why you can't confuse these recent movies with their original inspirations shot decades ago.<br /><br />"Brocéliande" takes the lazy path and only reproduces the worst elements from past movies (unfortunately for the male viewer, the gratuitous nudity is mostly missing). There are very strong similarities (presumably unintentional) between the plot of "Brocéliande" and the reviled "Halloween 3: Season Of The Witch", as both deal with supernatural Druidic evil rituals and some silly attempt at taking over the world on Halloween night. As even the plot of "Halloween 3" makes more sense than this one, it means that something seriously wrong went with "Brocéliande".