De onverwachte draai die regisseur Todd Verow aan zijn sentimentele debuutfilm geeft, heeft een voorspelbaar resultaat: hier is niets nieuws te zien. Aantrekkelijke maar niet overtuigende hoofdrollen <0xE2><0x80><0x93> die twintigers horen toch op de middelbare school te zitten? <0xE2><0x80><0x93> en banaliteiten over verwarde, puberale seksualiteit <0xE2><0x80><0x93> dat lijkt me niet de beste manier om de belofte van Anonymous te verkennen, die al even egocentrisch was, maar ook eerlijk, rauw en, in vergelijking, niet al te sentimenteel. Ik heb geen idee wat ik van deze saaie en weinig inspirerende film moet denken, behalve dat ik hoop dat Verow een andere carrière vindt. Tuurlijk, het is pretentieloos, maar dat is Mike Huckabee ook.<br />Maar geen enkel attribuut is zo afschuwelijk als Jim Dwyers elektronica, die non-stop, van muur tot muur, over de hele lengte van deze film knettert. Als ik dit had gezien en gehoord in een bioscoop, zou ik naar buiten zijn gelopen. Gelukkig kon ik op mijn laptop het geluid uitzetten.
Director Todd Verow's unexpected turn into sentimental coming-out drama yields a predictable result: Nothing new to see here. Attractive but unconvincing leads - these 20-somethings are supposed to be in high school? - dribbling out banalities about confused, adolescent sexuality doesn't strike me as the best way to explore the promise of Anonymous, which was equally self-involved, but also honest, raw and, by comparison, not all that maudlin. I have no idea what to make of this drab and uninspiring movie other than to hope that Verow finds another career. Sure, it's unpretentious, but so's Mike Huckabee.<br /><br />No single attribute, however, is as awful as Jim Dwyer's chintzy, electronic score, which grates non-stop, wall-to-wall for the full length of this movie. If I'd seen this, and heard this, in a theatre, I would have walked out. Thankfully, on my laptop, I could scrub and hit mute.