Hoe je de fantastische intellectuele reis van Charles Darwin kunt volgen en er een meidenfilm van kunt maken. Zijn belangrijkste en belangrijkste ideeën en hun radicale invloed op het westerse denken en de kapitalistische samenleving zijn onaangetast, op twee korte scènes na, waarin hij volgens zeggen 'God doodt'; pure demagogie om de film emotioneel te maken. En de rest van de film voldoet aan dat doel: hij bestaat geheel en al uit melodramatische en lange gezinsscènes met te luide muziek, waarbij je verplicht bent om te huilen. Iedereen die _Origin of Species_ leest, zal zich er levendig van bewust zijn dat er in geen enkele van Darwins films een breuk met God voorkomt. Een goede film over Darwin zou educatief, attent en diep inspirerend kunnen zijn, zelfs in religieuze zin <0xE2><0x80><0x93> maar dat zou in tegenspraak zijn met de bedoelingen van de soap-opera in deze film. Dit is een film die bedoeld is om mensen te laten jammeren van gekunstelde sympathie en zich dan getransformeerd te laten voelen, hoewel ze niet kunnen begrijpen waarom; hij maakt snel gebruik van Darwins grote naam als marketingstunt, zoals je een beroemde naam laat vallen op een feestje om indruk te maken. Jammer dat de decors en de kostuums zo goed zijn: de productiewaarden waren, op het schrijven na, duidelijk hoog. Zie het maar als je wilt huilen, om het verlies van intelligentie in de Amerikaanse literatuur.
How to take Charles Darwin's fantastic intellectual journey and turn it into a chick flick. His pivotal and seminal ideas and their radical influence on Western thought and capitalist society are untouched except for two brief scenes, in one of which it is claimed he is "killing God"; pure demagoguery to make the movie emotional. And the rest of the movie buckles to that purpose: it consists entirely of melodramatic and long family scenes with overloud music at which one is beholden to cry. Anyone who actually read "Origin Of Species" would be vividly aware that there was no breach with God in any of Darwin's work; to the contrary, there was an increased awe and respect, and a revolutionary new way of looking at things. A good movie about Darwin could be educational, thoughtful, and deeply inspiring, even in a religious sense - but that would contradict the soap-opera intentions of this flick. This is a flick that is designed to make people wail in contrived sympathy and then feel transformed although unable to understand why; it makes fast use of Darwin's great name only as marketing clout, as one would drop a famous name at a party to create an impression. Sad that the sets and costumes are so good: production values, except for the writing, were obviously high. See it if you want to weep, for the loss of intelligence in American literature.