Ik herinner me geen film die zo handig de emotionele verwoesting van de oorlog laat zien, zoals weerspiegeld in één enkele echtelijke relatie. Het middelpunt van de film is de verbintenis tussen Ullman en Von Sydow <0xE2><0x80><0x93> de twee komen in elke scène voor. In de loop van de film ervaren ze een omkering van hun rol <0xE2><0x80><0x93> de een heeft de kracht om te overleven en de ander wordt door dromen gereduceerd tot een emotioneel escapisme. Beiden zullen een deel van hun menselijkheid verliezen, maar de een in grotere mate dan de ander. De personages en de kijker maken periodes van fluctuatie met betrekking tot close-ups <0xE2><0x80><0x93> de camera trekt zich terug en verdwijnt, geluid verdwijnt, woorden gaan verloren, en de camera keert terug naar schilderachtige close-ups van zijn gezichtsuitstralende sterren. Door de verwarring en de fluctuatie is deze film voor sommige kijkers misschien moeilijk te volgen, maar onder de meesterhand van Bergman is het allemaal doelgericht. Ik denk dat het gebruik van een 'valse' oorlog de film tijdloos maakt, net zo relevant als altijd, en dat door de focus op de menselijke relatie door de oorlog, de film voor iedereen relevant is. Het stel zou iedereen kunnen zijn. De film is niet geworteld in plaats of tijd, maar eerder in emotie. Een unieke en effectieve oorlogsfilm, anders dan alle andere. Bergmans films zijn virtuoos in het presenteren van menselijke relaties - dat hij dit in een oorlogsfilm verwerkt is meesterlijk.
I don't recall a film which so deftly shows the emotional destruction of war, as mirrored in one single marital relationship. The focus of the film is the union between Ullman and Von Sydow--the two are in every scene. Through the course of the film, they experience a role reversal--one has the strength of survival and the other is reduced to emotional escapism through dreams. Both will lose a measure of humanity, but one to a greater degree than the other. The characters and the viewer go through periods of fluctuation in regards to closeness--the camera pulls out and away, sound disappears, words are lost, only for the camera to return to painterly closeups of its facially expressive stars. The confusion and fluctuation may make this film hard for some viewers, but this is all purposeful under the master hand of Bergman. I think the use of a "fake" war makes the film timeless, as relevant today as ever before, and by focusing on the human relationship through war, makes the film relevant to everyone. The pair could be anyone. The film is not grounded in place or time, but rather in emotion. A unique and effective war film, unlike any other. Bergman's films are virtuosic in presenting human relationships--that he would bring this to a war film is masterful.