Het onderwerp van deze film is potentieel deprimerend: een man van een jaar of dertig, zonder baan, weinig opleiding, drie kinderen uit een mislukte relatie, die in het huis van zijn ouders woont, maar die ervan droomt om speelfilms te regisseren. Maar na ongeveer een halfuur in de film besef je dat Mark Borchardt een onuitputtelijke voorraad energie en ambitie heeft <0xE2><0x80><0x93> het is alleen allemaal gebundeld in zijn behoefte om films te regisseren, en niets anders zal hem gelukkig maken. De film springt over het emotionele spectrum heen, maar uiteindelijk voel je je gelukkig, omdat je zojuist een paar geweldige mensen hebt leren kennen. Ga dit zien <0xE2><0x80><0x93> je zult uiteindelijk wensen dat het langer had geduurd.
The subject matter of this film is potentially depressing: a man about thirty, with no job, little education, three kids from a failed relationship, living in his parents' house, but with a dream of directing feature films. But about a half-hour into the movie you realize that Mark Borchardt has a bottomless supply of drive and ambition--it's just that it's all channeled into his need to direct movies, and nothing else will make him happy. The movie jumps all over the emotional spectrum, but in the end you come away feeling happy, because you've just gotten to know some wonderful people. Go to see this--you'll end up wishing it was longer.