Ponyo, geschreven en geregisseerd door Hayao Miyazaki, is een verhaaltje dat spreekt van respect voor de oceaan, respect voor mensen, jong en oud, en respect voor cultuurverschillen. Het is een nieuw verhaaltje over een goudvisje dat een meisje wil zijn, in plaats van een herhaling van Disney's Kleine Zeemeermin. Miyazaki heeft het met de hand geanimeerd, een grillige, magische film voor jong en oud. De film begint met een traag golvend blauwgroen palet van zeeanemonen, kwallen en tientallen fantasierijke goudvisjes met kinderlijke gezichtjes. Er is geen verhaal nodig, de bewegingen van de wezens en de muziek van Jo Hisaiahi vertellen het begin. Ponyo, die afgelopen zomer in Japan in première ging, won de Japanse academieprijs. De fantasierijke kleine goudvis Brunhild verlaat haar thuiszee op een kwal. Als ze aan de oppervlakte komt, wordt ze gevangen in een visnet vol andere vissen, afval en slijk. Ze wordt in een pot geduwd, die naar de kust wordt gerold, waar de vijfjarige Sosuke (stem van Frankie Jonas) hem opvist. Hij snijdt zijn hand open om de kleine goudvis te bevrijden. Brunhild proeft zijn bloed, dat Sosukes wond heelt, en zet haar transformatie tot mens in beweging, terwijl ze tegelijkertijd de natuur uit haar evenwicht brengt. Sosuke stopt de kleine goudvis in een groene emmer en noemt haar Ponyo (Noah Cyrus), waarmee hij 'zacht en gelachtig' bedoelt. Miyazaki's moeder, Lisa (Tina Fey), laat hem Ponyo naar school brengen, vlak naast het verpleeghuis waar ze werkt. Lisa's krankzinnige rit over de pittoreske kronkelweg, langs een droogdok, door het drukke vissersstadje en over een met bomen omzoomde weg naar het verpleeghuis, is representatief voor Miyazaki's schitterende opeenvolging van gebeurtenissen en illustreert de hectische ochtend van een ouder. Miyazaki heeft weer een sterk, onafhankelijk, vrouwelijk personage in Lisa gecreëerd. Hij maakt van haar een liefhebbende, verstandige, moderne moeder, zowel voor Sosuke als voor Ponyo. Lisa's telefoongesprek met de niet-thuis-komen-man, Kiochi (Matt Damon), omdat het schip dat hij bestuurt opnieuw moet uitvaren, is een typische reactie van een echtgenote. Later die avond komt Sosuke tussenbeide met behulp van een seinlamp om met zijn vader te praten, terwijl het schip de rots passeert waar hun huis op staat. Lisa weigert te luisteren naar Kiochi's verontschuldiging, springt op en seint: 'Uit de weg, uit de weg, uit de weg.' Het is een hilarische scène. Maar als Sosuke de seinlamp pakt en zijn vader 'Veel geluk, ik hou van je' toeroept, omhelst Lisa hem en zegt dat hij een goed hart heeft, en dat is een heel ontroerende scène.<br />Mijn persoonlijke favorieten zijn Miyazaki's oudere, oma-achtige vrouwen in rolstoelen in het verpleeghuis, Yochi (Betty White), Noriko (Cloris Leachman) en Toki (Lily Tomlin). De kleine goudvis is prachtig en doet denken aan het gekibbel tussen de Heks van de Woestenij (Lauren Bacall) en Sophie (Jean Simmons) als ze een lange trap op sjokken in Huilens Bewegende Kasteel. Ponyo's magische vader, de zeegod Fujimoto (Liam Neeson) die op de tovenaar Huilen lijkt, komt om Ponyo mee terug te nemen naar haar thuis in de oceaan. Fujimoto gebruikt een van zijn elixers om de natuur weer in evenwicht te brengen, maar de magische kleine Ponyo ontsnapt opnieuw door nog meer elixer te gebruiken en een tsunami te veroorzaken. Dit roodharige meisje, dat op de ruggen van reuzendolfijnen Sosuke probeert te bereiken, doet het publiek denken aan de koppige, avontuurlijke kleine Mei in _My Neighbor Totoro_. Ponyo is net zo avontuurlijk en nieuwsgierig als Mei. Als Fujimoto beseft wat Ponyo heeft gedaan, roept hij om Gran Mamare (Kate Blanchett), de godin van de oceaan, om hem te helpen. Deze wijze, kalmerende godin arriveert in een blauw, golvend gewaad waar geen eind aan komt. Ze heeft een gesprek onder vier ogen met Lisa over de toekomst van de jonge kinderen, waardoor het publiek begrijpt dat de relatie tussen Sosuke en Ponyo niet die van geliefden is, maar die van broer en zus. Het kalme, simpele einde van het leven is typerend voor Miyazaki-films, die het publiek vol hoop achterlaten.
Ponyo, written and directed by Hayao Miyazaki, is a little tale that speaks of respect for the ocean, respect for humans young and old, and respect for cultural differences. It is a new tale of a little goldfish wishing to be a girl, rather than a retelling of Disney's Little Mermaid. Miyazaki has animated by hand, a whimsical, magical film for the young and the young-at- heart. The film begins with a slow undulating blue-green palette of sea anemones, jellyfish, and scores of little fanciful goldfish with childlike faces. There isn't any need for narrative, the motion of the creatures and the music of Jo Hisaiahi tell the beginning. Released last summer in Japan, Ponyo won the Japanese Academy's award for Best Animation Film and Best Score (Jezebel.com). The fanciful little goldfish, Brunhild, leaves her ocean home on a jellyfish. Upon reaching the surface she is caught up in a fishing net full of other fish, garbage, and sludge. She is propelled into a jar, which is rolled to shore where five-year-old Sosuke (voice by Frankie Jonas) retrieves it. He cuts his hand when breaking the jar open to free the little goldfish. Brunhild tastes his blood, which heals Sosuke's cut, and puts in motion her transformation to a human, at the same time throwing nature out of balance. Sosuke puts the little goldfish in a green pail and names her Ponyo (Noah Cyrus), meaning soft and jelly like. Sosuke's mother, Lisa (Tina Fey), lets him take Ponyo to school, which is right next door to the nursing home where she works. Lisa's crazy driving down the picturesque winding road, past a dry dock, through the bustling fishing town, and up a tree-lined road to the nursing home is representative of Miyazaki's wonderful sequence of action and illustrates perfectly a parent's hectic morning. Miyazaki has created another strong, independent, female character in Lisa. Making her a loving, sensible, modern mother both to Sosuke and Ponyo. Lisa's telephone conversation with the not-coming-home-again husband, Kiochi (Matt Damon) because the ship he captains must make another run, is a typical wife's reaction. Later that evening Sosuke intercedes using a signal lamp to speak to his father as the ship passes the cliff their house sits on. Lisa refuses to acknowledge Kiochi's apology and jumps up and signals "Bug-off, Bug-off, Bug-off," it is a hilarious scene. But, when Sosuke takes the signal lamp and tells his dad "Good Luck, Love You," Lisa hugs him and tells him he has a good heart, it is a very poignant scene.<br /><br />My personal favorites are Miyazaki's elderly, granny-type women in wheelchairs at the nursing home, Yochi (Betty White), Noriko (Cloris Leachman) and Toki (Lily Tomlin). Their interchange over Sosuke's little goldfish is wonderful and reminiscent of the bickering between the Witch of the Waste (Lauren Bacall) and Sophie (Jean Simmons) as they trudge up a long flight of stairs in Howl's Moving Castle. Ponyo's magical sea-god father, Fujimoto (Liam Neeson) resembling the wizard Howl arrives to take Ponyo back to her ocean home. Fujimoto uses one of his elixirs to try and put nature back in balance, but magical little Ponyo escapes again upsetting more elixir in the process, and causing a tsunami. Running on the backs of giant dolphins to get to Sosuke, this redheaded, little girl reminds the audience of the stubborn, adventurous little Mei in My Neighbor Totoro. Ponyo is just as adventurous and curious as Mei. When Fujimoto realizes what Ponyo has done he calls for Gran Mamare (Kate Blanchett), the Goddess of the ocean, to help with the situation. This wise, calming Goddess arrives in a blue flowing garment that never ends. She has a private talk with Lisa discussing the future of the young children, which helps the audience understand Sosuke and Ponyo's relationship is not that of lovers, but of brother and sister. The life-goes-on quiet simple ending is typical of Miyazaki films leaving the audience full of hope.