Toen Uwe Boll, _cine con man extraordinaire_, de eerste versie van _ House of the Dead_ uitbracht, was onder de fans van de bronvideogame algemeen bekend dat je wel een ongelooflijke debiel moest zijn om te overwegen een vervolg te maken. Het percentage debielen in Hollywood moet inderdaad hoog zijn, want we hebben niet alleen een vervolg, maar het is ook nog eens verspreid door Sony, een bedrijf dat normaal gesproken niet bekendstaat om zijn smaak op het gebied van dure afdankertjes. Als het in Amerika rechtstreeks op de televisie wordt uitgezonden, is het vervolg in de meeste opzichten beter dan het origineel, maar daardoor wordt het eerder saai dan interessant. De schaal van het scenario wordt vergroot, en de actie vindt plaats in een verlaten stadje dat toevallig om een universiteit heen ligt, waar experimenten met een virus dat de doden weer tot leven kan wekken, hebben plaatsgevonden. De actie wordt in het bijzonder verspreid over de universiteit, waar de eerste geïnfecteerde bewoners gevonden kunnen worden. Kortom, de film verschilt van het origineel in die zin dat hij zich afspeelt in een huis waar dode mensen gevonden kunnen worden.<br />De cast daarentegen is een grote stap terug. Emmanuelle Vaugier is speciaal gecast om op een goedkope Angelina Jolie te lijken, terwijl de rest van de cast nooit het niveau van een krottenwijk bereikt. De enige naam die in dit gezelschap zal opvallen is ene Sticky Fingaz, die waarschijnlijk niet zo graag herkend wilde worden door de mensen met wie hij thuis te maken had. Simpel gezegd: deze mensen konden niet overtuigend pizza bestellen op het witte doek, zelfs niet onder de beste regie. Je kunt van Boll zeggen wat je wilt, maar hij heeft in elk geval acteurs als Ona Grauer geïnspireerd om zich tegen zijn onbekwaamheid te verzetten. Dat neemt niet weg dat de mensen die hier bij betrokken zijn zich er in elk geval van bewust zijn dat hun film waardeloos is en dat ze er maar beter wat lol aan kunnen beleven. Het grootste probleem met het origineel was dat de regisseur dacht dat hij een of ander verkeerd begrepen meesterwerk in elkaar aan het flansen was, en dat hij zichzelf serieus nam. Helaas, nu de acteurs er niet in slagen hun personages of de hachelijke situatie serieus te nemen, wordt het kleine beetje dramatische spanning dat er had kunnen zijn, ondermijnd.<br />Een groot deel van de plot draait om de zoektocht naar een generatie-nul-slachtoffer van de pest die de doden doet herrijzen. Of om het in meer praktische termen te zeggen: ze proberen iemand te vinden die net nadat het virus gemuteerd is tot een vorm die bedreigend is voor mensen. Hoe dit zou helpen wanneer een niet-gemuteerde stam gewoonlijk vereist is om een vaccin te maken, is een raadsel, maar de manier waarop deze zoektocht wordt aangepakt, heeft zijn eigen problemen. De 'we-moeten-terug-terug-gaan'-plot wordt gebruikt om de looptijd te verkorten, maar de feitelijke timing van de extra queeste is ook problematisch. Op een gegeven moment krijgen we te horen dat de stad binnen tien minuten door kruisraketten zal worden weggevaagd, maar toch rijden de helden terug naar de universiteit, lokaliseren het monster dat ze zoeken en vechten genoeg zombies af om het leger van China op te vreten, en dat allemaal in deze tijdsspanne. Filmmakers merken op: het loont alleen om met de tijd specifiek te zijn als het van pas komt, in plaats van de dramatische spanning te belemmeren.<br />De special effects die in House Of The Dead 2 worden gebruikt, laten die van het origineel in het stof achter. Waar Uwe Boll de dood van de personages simuleerde door middel van idiote rotcameratrucs, gebruikt Michael Hurst in plaats daarvan alle grafische details die zijn budget toestaat. Nekken worden afgebeten, armen worden afgehakt, hoofden worden afgeschoten. Het zorgt allemaal voor een veel overtuigender effect, maar het maakt ook de schijn van overduidelijk bedrog ongeldig. De foto's zijn ook veel beter. Zoals _Crypt_ het verwoordt: het feit dat alles scherp is, maakt het een verbetering ten opzichte van het origineel, maar het berooft ons ook van iets om over te lachen. Het schrijven is zowel een verbetering als een terugval. In het hele script komen verwijzingen voor naar andere horror- en survivalgames, waarvan _Run Like Hell_ het meest in het oog springt. De eerste paar keer doen ze dat omdat ze een slimme manier weten te vinden om titels om te zetten in gewone, alledaagse dialogen. Maar na de achtste keer werken ze alleen maar op de zenuwen omdat ze gamers herinneren aan dingen die ze liever met hun tijd zouden doen.<br />Interessant is dat _ House of the Dead_ 2 maar zes miljoen kostte om in heel Amerika op televisie te komen. Gezien het feit dat Tom Savini in zijn eentje tegenwoordig meer zou moeten betalen om aan een film te werken, moet ik zeggen dat ik onder de indruk ben van de visuele resultaten. In tegenstelling tot het veelbejubelde origineel zien de zombies er hier uit als echte zombies in plaats van figuranten met slecht aangebrachte make-up. In een verder contrast met het origineel lijken de acteurs een idee te hebben van wat ze aan het doen zijn. De overeenkomst wordt verhuld door het feit dat de personages, afgezien van een paar echte zinnetjes die her en der verspreid zijn, als echte mensen praten. Maar het verhaal is niets wat we al duizend keer eerder hebben gezien. Toen _Aliens_, de echte _Dawn of the Dead_ of _The Evil Dead_ werden uitgebracht, was de populariteit te danken aan het feit dat deze films iets deden wat we nog niet eerder hadden gezien, of dat ze het zo goed deden dat het ons niet echt kon schelen. House of the Dead 2 is competent genoeg om er niet mee te spotten, maar het brengt niets nieuws of bijzonder briljants aan de tafel, dus uiteindelijk kan het ons ook niet schelen.<br />Om die reden, en om vele andere, gaf ik House of the Dead 2 een 2 van de 10. Het is te goed om slecht te zijn, maar te slecht om goed te zijn. Tenzij je net zo gek bent op waardeloze films als ik, kun je er maar beter uit de buurt blijven.
When Uwe Boll, cinema con man extraordinaire, released the first House Of The Dead adaptation to completely deserved mockery, it was generally agreed among fans of the source video game that one would have to be incredibly moronic to contemplate making a sequel. Hollywood's per-capita ratio of morons must indeed be high, for not only do we have a sequel, it was distributed in the antipodes by Sony, a company not normally known for its taste in expensive write-offs. Released direct to television in America, the sequel does improve on the original in most respects, but in so doing, it becomes bland rather than interesting. The scale of the scenario is enlarged, with the action taking place in a deserted town that just happens to surround a university where experiments in a virus that can reanimate the dead have been occurring. In particular, the action is spread throughout the university, where the first infected denizens can be found. Put simply, the film differs from the original in that it actually occurs within a house where dead people can be found.<br /><br />The cast, on the other hand, is a real step backward. Emmanuelle Vaugier was specifically made up to resemble a low-rent Angelina Jolie, while the rest of the cast never reaches the level of a slumming-it Jürgen Prochnow. In fact, the only name that will stand out among this cast is one Sticky Fingaz, who probably did not want to be recognised that easily by the people he faces at home. Put simply, these people could not convincingly order pizza on the big screen, even under the best direction. Say what you will about Boll, but he at least inspired actors like Ona Grauer to fight against his ineptitude. That said, the people involved here at least seem to be aware that their film sucks and that they might as well have some fun with it. Much of the problem with the original was that the director thought he was crafting some kind of misunderstood masterpiece, and he took himself seriously. Unfortunately, with the actors failing to take their characters or the predicament seriously, what little dramatic tension there could have been is undermined.<br /><br />Much of the plot concerns itself with the search for a generation-zero victim of whatever plague is causing the dead to rise. Or to translate into more practical terms, they are trying to find someone who was infected just after the virus mutated into a form that was threatening to humans. How this would help when a non-mutated strain is usually required to create a vaccine is anyone's guess, but the manner in which this quest is paced out suffers problems of its own. The we-have-to-go-back plot device is used in order to pad out the running time, but the actual timing of the extra quest is also problematic. We are told at one point that the town will be obliterated by Cruise missiles in ten minutes, yet the heroes drive back into the university, locate the sample they are looking for, and fight off enough zombies to eat the army of China, all in this space of time. Filmmakers take note: it only pays to be specific with time when it can serve rather than hinder dramatic tension.<br /><br />The special effects used in House Of The Dead 2 leave those of the original in the dust. Where Uwe Boll simulated the deaths of the characters using idiotic rotating camera tricks, Michael Hurst instead uses all the graphic details his budget can allow. Necks are bitten, arms are cut off, heads are shot. It all makes for a much more convincing throughput, but it also disallows the mockery of obvious fakery. The photography is also much improved. As DVD Crypt put it, the fact that it is in focus throughout makes it an improvement upon the original, but this also deprives us of something to have a laugh at the expense of. The writing is also both an improvement and a setback. Throughout the script, references to other horror and survival horror games, the most obvious being Run Like Hell, are offered. The first couple of times, they work because they offer clever ways to work titles into ordinary, everyday dialogue. After the eighth time, however, they just get on the nerves because they remind gamers of things they would prefer to do with their time.<br /><br />Interestingly, House Of The Dead 2 cost a mere six million to bring to television screens across America. Given that Tom Savini on his own would cost more than this to work on a film nowadays, I have to say I am somewhat impressed with the visual results. In contrast to the much-reviled original, the zombies here look like actual zombies rather than extras in bad makeup shot poorly. In a further contrast to the original, the actors appear to have a clue what they are doing. Sealing the deal is the fact that apart from some real zingers scattered throughout, the characters speak like real people. However, the story is nothing that we have not seen a thousand times already. When Aliens, the real Dawn Of The Dead, or The Evil Dead were released to acclaim, the acclaim came from the fact that these films either did something we had not seen before, or did it so well that we did not really care. House Of The Dead 2 is competent enough that we do not mock it, but it brings nothing new or particularly brilliant to the table, so we end up not caring either.<br /><br />For that reason, and many others, I gave House Of The Dead 2 a two out of ten. It is too good to be bad, but too bad to be any good. Unless you are into sucky films as much as I am, you are best to steer clear of it.