Mijn slechte filmgoeroe (en de voorzitter van de Exposed Film Society) heeft ons vorige week met deze film opgezadeld. De krankzinnige glans in zijn ogen viel niet te ontkennen toen hij hem uit de bruine papieren zak haalde en aankondigde wat hij voor ons in petto had: 'The Most Dangerous Game', gefilmd met een budget van ongeveer 2,95 dollar.<br />Natuurlijk ging 2,95 dollar in 1962 een stuk verder, maar toch...<br />Hoe dan ook, deze film heeft zeker veel om een hekel aan te hebben. Hij zit vol ernstige technische blunders (mijn favoriet was het 'herhalende musket' dat twee keer in twee minuten vuurde zonder te herladen). De held is een watje dat toekijkt terwijl zijn gewonde vriend met de beul vecht en gedood wordt.<br />Meer? Oké <0xE2><0x80><0x93> De plot is een puinhoop zonder noemenswaardige continuïteit. De film verspilt vijf minuten met een'speciale gastster' die de fysieke belichaming is van de waanzin en paranoia van de schurk, maar laat hem nooit meer zien. De held wordt door de beul gewurgd, maar zegt er niets over als hij wakker wordt en zijn gastheer voor het eerst ontmoet. Het stomme dienstmeisje wordt gevangen, op de pijnbank gelegd... en dan'vergeet' de film (en de held, die haar in deze hachelijke situatie heeft gebracht) haar min of meer.<br />Meer? Nou, de sets zijn goedkoop, en de special effects zijn goedkoper (de make-up is daar een uitzondering op). Een groot deel van de plot wordt bepaald door de eentonige, monotone commentaarstem van de verteller, die minder dramatische gevolgen heeft dan de recital bij Denny's. Het grootste deel van de dialoog is gewoon belachelijk en stijf, alsof het uit het Japans is vertaald. ('Ik eis dat ons gesprek aangenaam is!') En de kleurwaarden neigden er sterk toe van shot naar shot te verschuiven, alsof goedkope filmvoorraad en problematische belichtingsapparatuur aan de orde van de dag waren. (Let wel, dat laatste was misschien de schuld van een slechte afdruk, niet van de cameraploeg).<br />Maar hier en daar waren er een paar mooie momenten. De make-up was in tegenstelling tot de rest van de film verbluffend goed, de acteurs zagen er interessant uit, vooral het zwijgende dienstmeisje en de gravin. En ondanks alles hing er beslist een griezelige sfeer, heel akelig en verontrustend.<br />Hoe zat dat eigenlijk met deze film? Ik dacht er even over na en besefte dat regisseur/schrijver Pat Boyette in feite had geprobeerd een verhaal uit de oude 'EC'-horrorstrips op film te zetten. Dat zou de gekunstelde dialogen verklaren, de schetsmatige ontwikkeling van de personages (in een strip was de fysionomie van de personages zelfs nog beter dan in een film), de maffe interne logica van het verhaal ('EC-horrorverhalen deden hun uiterste best om een akelige'shock' in te bouwen). Ik vond de rolbezetting van de oude EC-artiesten (die niet van het psychologische realisme hielden en niet dol waren op het einde en niet veel van het psychologische realisme moesten hebben), de overdreven vertrouwen in de verhaalstem (die in de onderschriften boven de panelen thuishoorde), en de interessante make-upeffecten die de gruwelijke tekeningen imiteerden die de oude EC-artiesten zo goed maakten.<br />Ik durf zelfs te wedden dat toen Boyette zijn hoofdrolspeler tijdens de casting zag, hij meteen zag dat de man het equivalent was van de slungelige, schuifelende figuren en de ingevallen gezichten die kunstenaars als Johnny Craig en Jack Davis tekenden, en die in de echte wereld nog steeds konden bestaan. Hij gebruikte kostuums en belichting om het cartoonachtige aspect van de beelden te benadrukken en maakte van iedereen een levende EC-stripfiguur. (Kijk: de nietszeggende schoonheid van de hoofdrolspeelster, de sterke, benige trekken van de graaf, de vreemd gebronsde huid en scherpe kin, het platinablonde kapsel van de lange, magere, zwarte handlanger, enzovoort.)<br />Dit zou de tekortkomingen van de film verklaren. Boyette wist hoe hij dingen moest 'framen', maar hij wist niet hoe hij moest omgaan met drie dimensies en bewegende lichamen. Boyette wist hoe hij binnen de grenzen van een stripverhaal een eng verhaal moest vertellen, maar de nuances van film en levende acteurs ontgingen hem. Hij zou natuurlijk niet de eerste zijn met dit probleem <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar wat Joel Schumacher met 'Batman' had gedaan. Maar hij had geen groot budget om zich achter te verschuilen.<br />'Hoe dan ook, ik...'<br />'Hoe dan ook, ik...' Ik stel me voor dat Boyette bij dit treinwrak is weggelopen en waarschijnlijk minder tijd aan 'de kerker van Harrow' heeft besteed dan de mensen die op de forums van deze film reageren. Hij heeft gedaan wat hij van plan was, binnen zekere grenzen, en daarvoor moet je hem respecteren... zelfs als 'Harrow' je niet aanstaat.
My bad film guru (and the president of the Exposed Film Society) sprang this one on us last week. There was no denying the demented gleam in his eye as he pulled it out of its brown paper bag and announced what he had in store for us: "The Most Dangerous Game", filmed on a budget of about $2.95.<br /><br />Of course, $2.95 went a lot further back in 1962, but still...<br /><br />Anyway, there is certainly a lot to dislike about this film. It abounds with serious technical gaffes (my favorite was the 'repeating musket' that fired twice in two minutes without benefit of a reload). The hero is a wuss who stands by while his wounded friend fights the henchman and gets killed. <br /><br />More? OK -The plot is a shambles with no continuity to speak of. The movie wastes five minutes with a 'special guest star' who serves as the physical embodiment of the villain's madness and paranoia, but never shows him again. The hero is choked unconscious by the henchman but makes no mention of it when he wakes up and first meets his host. The mute servant girl is captured, put on the rack...and then the movie (and the hero, who put her in this predicament) just sort of "forgets" about her. <br /><br />More? Well, the sets are cheap, and the special effects are cheaper (the makeup is an exception to this). Much of the plot is carried by the narrator's droning, monotonic voice-over, which carries less dramatic impact than the menu recital at Denny's. Most of the dialog is simply ridiculous and stilted , as if it was translated from Japanese. ("I demand that our conversation be pleasant!!!") And the color values tended to shift violently from shot to shot, as if cheap film stock and problematic lighting equipment were the order of the day. (Note - this last may have been the fault of a bad print, rather than the camera crew). <br /><br />But there were a couple of nice moments here and there. The makeup effects were startlingly good in contrast to the rest of the film, the actors were LOOKED interesting, especially the mute servant girl and the Countess. And in spite of everything, there was a definite creepy atmosphere to be found, very nasty and disturbing.<br /><br />So what was the deal with this movie? I thought about it a bit, and realized that director/writer Pat Boyette basically tried to put a story from of the old "EC" horror comics on film. That would account for the stilted dialog, the sketchy character development (in a comic, physiognomy = character even more than in film), the loopy interior logic of the story ("EC" horror stories went out of their way to include a nasty "shock" ending and weren't big on psychological realism), the over reliance on the narrative voice (which belongs in captions over the panels), and the interesting makeup effects that mimicked the grisly pictures that the old EC artists did so well.<br /><br />In fact, I'd be willing to bet that when Boyette saw his leading man during casting, he instantly saw that the fellow was as close to being the equivalent of the lanky, shambling figures and caved in faces that artists like Johnny Craig and Jack Davis drew as an actual human could be and still exist in the real world.. He used costumes and lighting to emphasize the cartoony aspect of the visuals and turned everyone into living EC comics characters. (See: the leading lady's blank beauty, the Count's strong bony features, oddly bronze skin and sharp chin, the platinum 'do on the tall, bony black henchman, etc.) <br /><br />This would explain the movie's failings. Boyette knew how to 'frame' things, but he didn't know how to deal with three dimensions and moving bodies. Boyette knew how to tell a creepy story within the confines of a comics page, but the nuances of film and live actors escaped him. He wouldn't be the first person with this problem of course - look at what Joel Schumacher did to "Batman". But he didn't have a big budget to hide behind.<br /><br />In any case, I'm imagine that Boyette walked away from this train wreck and probably spent less time thinking about "Dungeon of Harrow"than the folks who post on this film's message boards. He did, within certainly vague boundaries, what he set out to do, and you have to respect him for it...even if you don't care for "Harrow".