Nu ik het gezien heb, was het NIET wat ik ervan verwacht had, althans niet tot het einde. Ik las een paar andere recensies voordat ik een tweedehands exemplaar van dit boek bij Amazon kocht en was blij dat ik dat gedaan had. Omdat ik voor het eerst kennismaakte met Parks werk via Oldboy, was ik benieuwd hoe hij het genre zou behandelen en ik was nogal ingenomen met de slimme manier waarop hij het uitvoerde. Ik denk dat Park wat presentatie betreft volwassener is geworden, want hoewel Oldboy en een paar van zijn andere werkstukken heel mooi en weloverwogen camerawerk hebben, heeft hij in Bakjwi een paar leuke vernieuwingen die ik in andere vampfilms niet had gezien. Bijvoorbeeld de scène waarin Vader Hyeon het 'beest' dat in hem groeit in de gaten krijgt als hij zijn schoenen aan de altijd blootsvoetse Tae-ju geeft en hij het bloed dat door Tae-ju's huid pompt kan ZIEN en zijn ogen wijd openspert van bloeddorst. Dat was een leuk effect. Ik was ook blij dat Park de film niet uit zijn duim zoog en dat er eigenlijk maar heel weinig CG is. Ik had niet het idee dat Bakjwi helemaal klaar was om te denken dat er iets zou gebeuren en dat ze op de ware Park-manier voor de gek werd gehouden. Bovendien vond ik het leuk dat Park met een beetje symboliek en omkering speelde, terwijl we meestal niet weten dat dit een Aziatische film is. In het begin van de film zien we hoe de plot zich langzaam ontwikkelt en leren we de personages kennen, en dan voel je je een onzichtbare waarnemer van wat er gebeurt. Park behandelt je een beetje als de Geest van de Toekomst voor Kerstmis, die je komt laten zien, zij het een beetje saai, hoe het leven buiten je wereld is. Maar dan beginnen we een beetje verwantschap te voelen met de gevallen Vader en zijn ontluikende begeerte naar tae-ju en conflicten met zijn plichten als priester. We beginnen er bijna aan te hechten, zelfs tot Park ons niet zo aardig terugslaat naar de werkelijkheid, en dan zien we echt dat Bakjwi uiteindelijk een film is over morele dilemma's en goed en kwaad. Het bederft het als ik je zeg dat je naar Bakjwi moet kijken vanuit de gedachtegang van een priester en ik denk dat je er dan uit komt met wat Park wil dat je eruit komt. Verwacht geen ouwe-jongens-krentenbrood en gestileerde beelden, want dat krijg je hier niet. Een heel interessante kijk op het genre. Degenen die de vele literaire elementen en religieuze toespelingen hebben gemist, hebben een andere film gezien, niet Bakjwi. Na Bakjwi, let Let The Right One IN, is het ook niet wat je verwacht.
Now that I have seen it, it was NOT what I was expecting, at least not until the very END. I read some of the other reviews before picking up a used copy of this from Amazon and was glad I did. Having been first introduced to Park's work via Oldboy, I was curious to how he'd treat the genre and was rather pleased at the clever manner in which he executed it. I think Park has matured in terms of presentation because while Oldboy and some of his other work has very nice and deliberate camera work, he has some nice innovations in Bakjwi that I had not seen in other vamp movies. For example the scene where Father Hyeon is realizing the "beast" growing within him as he gives his shoes to the always barefoot Tae-ju and he is able to SEE the blood pumping through Tae-ju's skin and his eye's widen in blood-lust for it. That was a nice effect. I was also happy that Park did not CG the crap out of the movie and the is in fact very little CG at all. I came away from Bakjwi being totally set up to think one thing was going to happen and get taken for a ride in true Park fashion. Additionally, I liked that Park played with a little symbolism and reversal whereas we don't usually get this is Asia cinema. During the beginning of the movie we see the plot develop slowly and get to know the characters and you feel like an invisible observer to the thing that are transpiring. Park treats you a little like Ghost of Christmas future coming to show you, albeit a bit boringly, what life is like outside your world. Ah, but then we start to feel a little kinship with the befallen Father and his burgeoning lust for Tae-ju and conflict with duty as a priest. We almost start to root for them even until Park not so nicely slaps us back into reality and we really see that in the end Bakjwi is a movie about moral dilemma and right and wrong. It won't spoil it if I tell you to watch Bakjwi from the mindset of a priest and I think you'll come away from it with what Park wants you to come away with. Don't expect Oldboy and stylization because that's not what you'll get here. A very interesting take on the genre indeed. Those who missed the MANY literary elements and religious allusions watched some other movie, not Bakjwi. After Bakjwi, watch Let The Right One IN, it's also not what you'll expect either.