Dit is zo'n overdreven cliché dat je het na de eerste 45 minuten wilt uitzetten. Het begin is heel interessant, met een eerlijke start en iemand die vermoord wordt. Deze film zou beter zijn geweest als hij zich in deze omgeving had afgespeeld.<br />Jill Johnson is dus een depressieve sprintster met problemen met haar vriendje. Ik zie er het nut niet van in om aan te voeren dat haar breuk met haar vriendje voorkomt in een van de gebeurtenissen in het verhaal.<br />Aangezien Jill laat thuis is, stuurt haar vader haar om te babysitten bij de Mandraki's in hun chique huis aan een verlaten meer. De kinderen slapen en het dienstmeisje is aan het schoonmaken, weer een leeg huis naast het hunne voor hun zoon die aan het studeren is. Nadat ze ongeveer een halfuur in haar eentje door het huis heeft geslenterd, wordt er een paar keer opgehangen. Ooh, enge telefoontjes. Waarop haar vriendin haar te hulp schiet, door een paar middelbareschoolzinnen te bedenken over 'houden van' en zo. Vriendin gaat weg en loopt naar haar auto. Waarop ze haar sleutels laat vallen. Ehhh... en dan de muziek! DumDumDum...! Ze graait naar haar sleutels en stapt in haar auto. Die natuurlijk niet start. Hoe cliché is dat...? Dus. Ze verdwijnt na Jill, weer alleen. Ehh. (Het grootste deel van deze film is ze alleen, dus er is niet veel dialoog). Dus nog meer telefoontjes, ze belt de politie. Wie zegt dat ze haar niet kunnen helpen, maar dat ze terug moeten bellen als ze nog meer problemen heeft?<br />Dus dan vermoedt ze dat haar vriendje belt, of dat de vrienden van haar vriendje bellen. Dat hebben ze maar één keer gedaan. Alsof dat eng is? O, en heb ik je dat al verteld? Haar vriend belt nu met nummerherkenning en dan hoort ze een enge mannenstem. Ze raakt helemaal in paniek en wordt bang.<br />Ja, dus dat moet je overslaan. Ze ziet dat het licht in het huis van de zoon van de Mandrakis' aangaat. Dus rent ze met muziek als gezelschap door het bos en gaat naar binnen. Bleh.<br />AH ALLES GAAT VERSCHRIKKELIJK IK KAN VERDER GAAN!!!!!!!!!!!!
This is so overly clichéd you'll want to switch it off after the first 45 minutes. The beginning is very interesting, with a fair going on and someone gets killed. This movie would have been better, set on this setting.<br /><br />So, Jill Johnson is a depressed sprinter with boyfriend issues. I don't see the point of adding her breakup with her boyfriend occurs in any of the events in the story.<br /><br />Since Jill has come home late, her father sends her to babysit for the Mandrakis's in their glamorous home in a deserted lake. The kids are sleeping and the maid is cleaning, another empty house to the side for their son who's at college. OK.<br /><br />After about half an hour of her stalking around the house by herself, she gets a couple of hang ups. Ooh, scary ones. TO which her friend comes to the rescue, to come up with a couple of high school lines about 'love' and whatever. Friend leaves and goes to her car. TO which then, she drops her keys. Uhhh...then the music! DumDumDum..! She fumbles to pick them up, and gets into her car. Which of course, doesn't start. How cliché'd is that..? So..She disappears =D Jill, alone again. UH. (Most of this movie is with her by herself, so there's not much dialog) So more hangups, she calls the police. Who say they cant help her, but call back if she has any more problems.<br /><br />So then she suspects that her boyfriend is calling, or her boyfriends friends are calling. They have been but only once. Like thats supposed to be scary much? Oh, and did I mention? Her friend just now comes on caller ID and some creepy man voice comes on. She gets all freaked out and shyt.<br /><br />Yeah, so skip that. She see's the light in the house of the Mandrakis's son go on. So she runs through the woods with music as her companion and goes in. Bleheh.<br /><br />AH ITS SO BORING I CANT CONTINUE!!!!!!!!!