Dit moet wel een van de betere post-Astaire-musicals van Columbia zijn. Geproduceerd door Arthur Schwartz en geregisseerd door dierenarts Charles Vidor, zette deze film Gene Kelly echt op de kaart en versterkte Rita Hayworths reputatie als de beste vrouwelijke danspartner van de filmindustrie. Ze speelt hier een beetje een dubbele rol, aangezien ze nummers uit de jaren veertig van de twintigste eeuw opvoert met Gene en medester Phil Silvers, maar ze speelt ook de rol van haar grootmoeder, een nachtclubartieste uit het eind van de negentiende eeuw.<br />De muziek moet ook worden uitgekozen, want dit was geloof ik het laatste project van de legendarische Jerome Kern (nu nog het bekendst van 'Old Man River' en 'Smoke Gets in Your Eyes'). Het verhaal is nogal onsamenhangend, maar dat vind ik niet erg, want de tekst is geschreven door de al even legendarische Ira Gershwin. De muziek voor de historische scènes is vooral opmerkelijk omdat die zo perfect is ingebed in het idioom van het begin van de twintigste eeuw, Kerns oorspronkelijke periode. Het is een beetje alsof je een plaat oppakt van een van je favoriete bands uit de jaren zeventig en ze een nummer horen spelen in de oorspronkelijke stijl van die tijd.<br />Het verhaal is nogal onsamenhangend, maar dat vind ik niet erg, want deze film komt er het dichtst bij in de buurt van de gouden eeuw van de Broadway-komedie in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Zelfs de oorlogspropaganda-aspecten uit de jaren veertig van de vorige eeuw geven de muziek van de film iets extra's, want het getalenteerde trio zingt'maak plaats voor morgen' en haalt zelfs humoristisch uit naar de vijanden van Amerika en maakt gebruik van termen uit die tijd, zoals 'gremlins'.<br />Waarschijnlijk de meest memorabele scène in de film is Kelly's dans naar de 'Alter-Ego Dans', waarin hij eerst met zichzelf debatteert en dan met zichzelf danst als een metaforisch beeld van de strijd van het geweten. Dit is een voorbode van een groot deel van zijn latere werk en vormt ook op zichzelf een effectieve en memorabele scène. De fans van Kelly zullen dit om verschillende redenen willen zien <0xE2><0x80><0x93> ze zullen het zien als een zeldzame kans om hem buiten de grenzen van MGM te zien met een andere cast van co-stars en muziek die beter is dan zijn gebruikelijke MGM-materiaal. Fans van Hayworth zullen Rita in schitterende kleuren willen zien op het hoogtepunt van haar roem en kundigheid. En fans van klassieke Broadway-musicals zullen zeker de uiteindelijke score van Kern willen horen en zich verbazen over de kwaliteit van Gershwins teksten en de verenigbaarheid van hun stijlen. Dit is beslist een juweeltje in de kroon van Columbia's musicalprogramma.
This has got to be one of the better post-Astaire musicals made by Columbia. Produced by Arthur Schwartz and directed by vet Charles Vidor, this picture really put Gene Kelly on the map and cemented Rita Hayworth's reputation as cinema's premier female dance partner. She plays a bit of a dual role here since she performs contemporary 1940s numbers with Gene and co-star Phil Silvers, but also puts her in the role of her grandmother, a nightclub performer in the late 19th Centry.<br /><br />The music should also be singled out because this was I believe the last project that the legendary Jerome Kern (most famous today for "Old Man River" and "Smoke Gets in Your Eyes") worked on, and his lyricist was the equally legendary Ira Gershwin. They supplied a score that is full of charm and characterization. The music for the historical sequences is especially noteworthy because it's so perfectly styled in the early 20th Century idiom that was Kern's original period. It's a bit like picking up a record from one of your favorite bands from the 1970s and hearing them do a song in the original style of that time.<br /><br />The story is pretty inconsequential, which is fine with me because this film is as close an approximation as you will ever be likely to see of the 1930s/40s golden age of Broadway musical comedy style on film. Even the 1940s war propaganda aspects of the film's music give it extra charm as the talented trio sing "make way for tomorrow" and even humorously poke fun at America's enemies and use period slang such as referring to "gremlins".<br /><br />Probably the most memorable performance in the film is Kelly's dance to the "Alter-Ego Dance", which found him arguing with and then dancing with himself as a metaphorical image of the battle of the conscience. This prefigures much of his later work and also stands an effective and memorable scene in and of itself.<br /><br />Fans will want to seek this out for various reasons -- Kelly fans will see this as a rare chance to see him outside of the confines of MGM with a different set of co-stars and music superior to his usual MGM material. Hayworth fans will want to see Rita in glorious color at the peak of her fame and ability. And fans of classic Broadway musicals will definitely want to hear Kern's final score and marvel at the quality of Gershwin's lyrics and the compatibility of their styles. This is a definite gem in the crown of Columbia's musical program.