Een meerderheid van de lowbudget-horrorfilms uit de jaren tachtig, uitsluitend gemaakt voor video, stinkt onveranderlijk erger dan ranzige oude sokken. Dit bijzonder troosteloze en amateuristische lowbudget-bloedbad in de kelder van de Chicago set dient als een deprimerende bevestiging van dit borderline-onontkoombare feit. Een bebaarde, verfomfaaide, langharige, kralen- en bloemenhemd-dragende psycho-hippie-fruitcake begint aan een standaard willekeurige, gruwelijke moordpartij, waarbij hij lyrisch jonge stelletjes afslacht die zich in een inspannende coïtus storten wanneer de gestoorde Mansoeske waanzinnigen aanvallen. (Hmm, bespeur ik hier een vrij voor de hand liggende en zelfingenomen puriteinse boodschap 'heb seks en ga dood'? Goh, zou kunnen, man. Tjonge, is die geestelijk onevenwichtige griezel echt zo'n doorgedraaide pup? Nadat hij zijn vrouwelijke slachtoffers met een mes heeft bewerkt, geniet onze gecertificeerde crackroker van het vrijen met hun pas afgeslachte lichamen. (waarschuwing: mogelijk _spoiler_. Tegen het eind van de film wordt de copulerende gek ruw gestoord door de politie, terwijl hij bezig is het ondenkbare te doen met een huwbaar kadaver, waarmee hij de smerige perverseling uitdaagt om los te barsten met een begrijpelijk gekwelde en oorverdovende kreet: 'Neeee!') Nou, is die excentrieke kerel niet een absoluut schatje?<br /><0x3E><0x3E> Jammer dat deze film zo slecht is gemaakt; als hij maar met een greintje flair en vakkundigheid was gemaakt, had het een smoezelig juweeltje van een gruwelexemplaar kunnen zijn. Helaas, Wally Koz' hanenpoten, Lamar 'Larry' Bloodworths koppig statische en onbeweeglijke cinematografie, Frankie 'Hollywood' Rodriguez' smakeloze, monotone 'harde rock'-score, de meelijwekkend goedkope en niet overtuigende make-up, het platte, opvallend ongemakkelijke triplex dat een afschuwelijk alledaags en onaantrekkelijk niet-professioneel acteerwerk levert, het lethargische heen en weer lopen (te veel filmtijd wordt vermoeiend verspild aan de saaie pogingen van de politie om de gek te pakken te krijgen), een bijzonder slappe, zogenaamd schokkende'verrassingsscène' (de mysterieuze moordenaar). Je zult gegarandeerd kreunen van walging bij het zien van de eentonige, onophoudelijk kibbelende en absoluut hersendode personages, en een gestage opeenvolging van saaie, zachte seksscènes die ongeveer net zo erotisch zijn als het zien paren van twee slakken in 90 minuten, en dat alles bij elkaar opgeteld tot een diep verrotte en onbevredigende slappe, kleffe knoeiboel van een sjofele klojo. Maar om eerlijk te zijn heeft deze film één stellaire deugd: de dolle-hondenmoordenaar heeft ongetwijfeld een uitstekende smaak in opzichtige, tropische, meer-dan-donder-dan-donder-gloednieuwe hawaïhemden.
A majority of exclusively made-for-video low-budget fright flicks from the 80's invariably stink worse than raunchy old socks. This particularly dismal and amateurish no-budget Chicago-set bargain basement "nasty necrophiliac nutcase on the loose" bloodbath serves as a depressing affirmation of this borderline ineluctable fact. A bearded, disheveled, long-haired, bead and flower shirt-wearing wild-eyed psycho hippie fruitcake embarks on your standard random gruesome killing spree, graphically slaughtering libidinous young couples who are engaging in strenuous coitus whenever the deranged Mansonesque lunatic attacks. (Hmm, do I detect a fairly obvious and self-righteously puritanical "have sex and die" message here? Gee, could be, man.) Boy, is this mentally unbalanced sicko one real way gone pup: After knifing his female victims, our certifiably crackers killer enjoys making love to their freshly slain bodies. (WARNING: Possible *SPOILER* ahead. Towards the picture's end the corpse-copulating crazy gets rudely interrupted by the cops while he's in the middle of doing the unthinkable with a nubile cadaver, thereby provoking the foul pervert to cut loose with an understandably anguished and ear-splitting cry of "Nooo!") Now, ain't this gonzo guy a definite sweetheart and a half? <br /><br />Too bad this flick is so poorly done; if it had only been made with a modicum of flair and proficiency it could have been a sleazy little gem of a horror exploitation item. Alas, Wally Koz's ham-fisted direction, Lamar "Larry" Bloodworth's stubbornly static and immobile cinematography, Frankie "Hollywood" Rodriguez's insipid, monotonously head-banging "hard rock" score, the pitifully cheap and unconvincing make-up f/x, flat, conspicuously uneasy plywood acting by a hideously all-thumbs and unappealing non-pro cast, lethargic pacing (too much screen time is tiresomely squandered on the police's drab efforts to catch the wacko), an especially lame would-be shocking "surprise" ending (the mystery killer's true identity is guaranteed to have you groaning in disgust), the uniformly boring, incessantly bickering and positively braindead characters, and a steady succession of dull soft-core sex scenes that are about as erotic as watching two slugs mate for 90 minutes straight all add up to one profoundly putrid and unrewarding limp, soggy noodle of a crummy clinker. However, to be fair, this film does possess one stellar virtue: The mad-dog slasher has unquestionably excellent taste in garishly tropical, louder-than-thunder day-glo Hawaiian shirts.