Ik ben een enorme fan van _Gejaagd door de wind_, en ik heb _Scarlett_ gelezen voordat het een miniserie was, en ik vond het geweldig. Dit is een soort vervolg. Alsof je het niet had verwacht met dat 'Eerlijk gezegd, schat, kan het me geen moer schelen'-einde. Timothy Dalton was geweldig als Rhett, hoewel niemand ooit Clark Gable kan vervangen. Joann Whaley-Kilmer daarentegen kon Vivien Leigh het nakijken geven (hoewel ik me bijna schuldig voel als ik dat zeg). Haar houding en aanwezigheid in de film passen bij het personage, waardoor je van haar houdt en haar tegelijkertijd haat, en zo denken de meeste mensen ook over de vertolking van mevrouw Leigh. De film gaat langzaam, vooral omdat hij zo nauw op het boek aansluit en niet als speelfilm is uitgebracht. Uitstekende keuze van de producer. Ik vind dat deze film enige erkenning verdient voor de geweldige verhaallijn, de heropleving van personages die bijna vijftig jaar lang verdwenen waren, en omdat hij iets is waar zelfs Margaret Mitchell zelf trots op had kunnen zijn.
I am a huge Gone With the Wind fan, and I read "Scarlett" before it was a miniseries and loved it. This is a sequel of sorts. Like you didn't expect it with that "Frankly dear, I don't give a damn" ending. Timothy Dalton was great as Rhett, though no one will ever replace Clark Gable. Joann Whaley-Kilmer, on the other hand, could give Vivien Leigh a run for her money (though I feel almost guilty even saying that.) Her attitude and presence in the film fits the character to a tee, making you love and hate her at the same time, which is how most feel about Ms. Leigh's portrayal as well. The film does move slowly, mostly because it follows the book so closely and was not released as a feature film. Excellent choice on the producer's part. I think this movie deserves some recognition for the great storyline, the revival of characters that had been gone for almost 50 years, and for being something that even Margaret Mitchell herself could have been proud of.