Koyaanisquatsi is gewoon de beste film die ik ooit heb gezien. Het is een meesterwerk waarin alles op de juiste plaats staat. Sommige scènes zijn niet'mooi' of'mooi', maar de camera gluurt niet en dringt niet binnen. Dat is precies wat hier gebeurt. De camera is eraan gewend om binnen te dringen, te schande te maken en belachelijk te maken. Hier is geen sprake van een magische stroom, geen gevoel van grootsheid of respect. In plaats daarvan worden sommige scènes in elkaar geflanst zonder een groter doel of plan. De muziek is verontrustend. Net zoals ik Koyaanisquatsi tot de beste film ooit heb gerekend, is deze de ergste. Het is ook een 'zuivere' film, maar dit is de negatieve vorm, precies wat niet gedaan zou moeten worden.
Koyaanisquatsi is simply the best film I've ever seen. It's a masterpiece where everything is at the right place. Some scenes are not "nice" or "beautiful", but the camera never peeks or intrudes. This is exactly what's happening here. The camera is used to intrude, to disgrace and to ridicule. There is no magic flow here, no sense of greatness or respect. Instead some scenes are cobbled together without greater purpose or plan. The music is disturbing. Just as I rated Koyaanisquatsi the best film ever made, this one is the worst. It's a "pure" movie, too, but this is the negative form, exactly that which should *not* be done.