De afgelopen jaren zijn er een aantal biopics van beroemde zangers gemaakt, en 'Ray', het verhaal van Ray Charles, heeft veel gemeen met 'Walk the Line', dat het jaar daarop werd gemaakt en het verhaal van Johnny Cash vertelde. Cash en Charles waren bijna exacte tijdgenoten, beiden geboren in het begin van de jaren dertig en overleden in 2003/2004. Beiden groeiden op in armoede in het Amerikaanse diepe zuiden. Beiden verloren in hun jeugd een broer door een ongeluk. Beiden bereikten succes in de jaren vijftig. Beiden hadden problemen in hun huwelijk en beiden waren verslaafd aan drugs. Al deze zaken worden in beide films benadrukt. Er zijn ook overeenkomsten met 'A Beautiful Mind' van Ron Howard. Hoewel die film meer over een wiskundige dan over een musicus ging, benadrukte hij, net als 'Ray' en 'Walk the Line', de rol die de vrouw van de hoofdpersoon speelde om haar man te helpen zijn problemen te overwinnen.<br />Ray Charles werd in 1930 geboren uit een alleenstaande moeder in een arme zwarte gemeenschap in Georgia. (Zijn oorspronkelijke naam was Raymond Charles Robinson, maar toen hij aan zijn carrière als musicus begon, liet hij zijn achternaam vallen om verwarring met de boxer Sugar Ray Robinson te voorkomen.) In sommige opzichten had Charles het nog moeilijker dan Cash, omdat hij te kampen had met twee extra nadelen in de vorm van zijn blindheid en het racisme dat alle zwarte Amerikanen, vooral in het Zuiden, tijdens zijn leven trof. Charles had een bijzonder traumatische jeugd, waarin hij getuige was van de dood van zijn jongere broer George bij een verdrinkingsongeluk en een jaar of twee later blind werd. Hij schijnt zijn hele leven achtervolgd te zijn door nachtmerries en schuldgevoelens over de dood van George. De eerste helft van de film is nogal traag en is een standaardshowbiz-biopic over de weg naar de rijken, waarin het verhaal wordt verteld hoe de jonge Charles leert pianospelen, in nachtclubs optreedt en vervolgens beroemd wordt als een groot kunstenaar, waarbij hij onderweg verliefd wordt op de mooie Della Bea. De beste scènes in dit deel van de film zijn de flashbacks naar Charles' jeugd. Er is een effectief terugkerend beeld van gekleurde glazen flessen die aan een boom voor zijn huis hangen; misschien was dit een van zijn weinige visuele herinneringen aan zijn leven voordat hij blind werd. Er is ook een gedenkwaardige scène waarin de tiener Charles een bevooroordeelde buschauffeur te schande maakt door hem in de bus te laten stappen door te doen alsof hij op het strand van Omaha zijn gezichtsvermogen is kwijtgeraakt (in werkelijkheid zal hij ten tijde van de landingen in Normandië nog maar dertien zijn geweest).<br />De tweede helft van de film wordt interessanter naarmate hij zich op meer controversieel terrein begeeft en zich richt op Charles' drugsverslaving, de problemen in zijn huwelijk als gevolg van zijn affaire met Margie Hendricks, een van zijn achtergrondzangeressen, en zijn strijd tegen het racisme. In het begin van de jaren zestig veroorzaakte Charles een sensatie door te weigeren voor een raciaal gesegregeerd publiek in Georgia te spelen (hoewel dit, in tegenstelling tot wat in de film wordt beweerd, niet tot gevolg had dat hij uit de staat werd verbannen). Hij vocht ook tegen rassenscheiding binnen de muziekindustrie zelf en trad niet alleen op voor traditionele 'zwarte' muziek, zoals gospel en rhythm en blues, maar ook voor traditionele 'witte' muziek, zoals country en western (door veel zwarte Amerikanen beschouwd als de favoriete muziek van de redneck-gemeenschap).<br /><br />Zoals Peter Bradshaw, filmcriticus van 'The Guardian', opmerkte: 'Ray' is een zonnige film die diplomatiek wegkijkt van de duistere kant van de dingen. Het vermeldt niets over zaken als de dood van Charles' geliefde moeder Aretha tijdens zijn tienerjaren, zijn korte huwelijk met Eileen Williams in het begin van de jaren vijftig en zijn uiteindelijke scheiding van Della Bea in 1977. Ook wordt de omvang van zijn rokkenjagerij en het aantal onwettige kinderen niet vermeld. Er zijn overeenkomsten met 'A Beautiful Mind', waarin ook een aantal controversiële details over het privéleven van de hoofdpersoon ontbreken, waaronder een scheiding.<br />Fans van Ray Charles zullen ongetwijfeld genieten van de film vanwege de muziek, maar het is zelfs de moeite waard om naar te kijken voor degenen die niet veel over hem weten, voornamelijk vanwege Jamie Foxx' Oscar-winnende vertolking van de titelrol, waarin hij Charles' privéleven nabootst. De maniertjes van Charles zijn zo precies dat we denken dat we naar een blinde kijken, ook al is Foxx zelf gezien. (In tegenstelling tot Joaquin Phoenix in 'Walk the Line' zong Foxx niet zelf <0xE2><0x80><0x93> Charles' opvallende zangstem was ongetwijfeld te moeilijk om na te maken.) Hij krijgt veel steun van de andere acteurs, met name van Sharon Warren als Aretha en Kerry Washington als Della Bea. De film is onevenwichtig en te lang, maar is niettemin de moeite waard.
Recent years have seen a number of biopics of famous singers, and "Ray", the story of Ray Charles, has much in common with "Walk the Line" which was made the following year and told the story of Johnny Cash. Cash and Charles were near-exact contemporaries, both being born in the early thirties and dying in 2003/04. Both grew up in poverty in the American Deep South. Both lost a brother in an accident during childhood. Both achieved success in the 1950s. Both experienced problems in their marriages, and both were addicted to drugs. All these matters are emphasised in both films. There are also similarities with Ron Howard's "A Beautiful Mind". Although that film was about a mathematician rather than a musician, it, like both "Ray" and "Walk the Line", stressed the part played by its subject's wife in helping her husband to overcome his problems.<br /><br />Ray Charles was born to a single mother in a poor black community in Georgia in 1930. (His original name was Raymond Charles Robinson, but when he was starting his career as a musician he dropped his surname to avoid confusion with the boxer Sugar Ray Robinson). In some ways Charles had an even harder time than did Cash, having to cope with two additional disadvantages in the shape of his blindness and of the racism which affected all black Americans, especially in the South, during his lifetime. Charles had a particularly traumatic childhood, witnessing the death of his younger brother George in a drowning accident and going blind about a year or two later. He appears to have been haunted by nightmares and feelings of guilt over George's death throughout his life.<br /><br />The first half of the film is rather slow moving and is a standard rags-to-riches showbiz biopic, telling the story of how the young Charles is taught to play the piano, becomes a nightclub performer and then rises to fame as a major artist, falling in love along the way with the beautiful Della Bea. The best scenes in this part of the film are the flashbacks to Charles's childhood. There is an effective recurrent image of coloured glass bottles hanging from a tree in front of his house; perhaps this was one of his few visual memories of his life before he went blind. There is also a memorable scene in which the teenaged Charles shames a prejudiced bus driver into letting him on the bus by pretending to have lost his sight on Omaha beach (In reality he would only have been thirteen at the time of the Normandy landings).<br /><br />The second half of the film becomes more interesting as it moves into more controversial territory, focusing on Charles's drug addiction, the problems in his marriage caused by his affair with Margie Hendricks, one of his backing singers, and his battles against racism. In the early sixties Charles caused a sensation by refusing to play in front of a racially segregated audience in Georgia (although, contrary to what is stated in the film, this did not result in his being banned from performing in the state). He also fought against racial divides within the music industry itself, performing not only traditionally "black" styles of music such as gospel and rhythm and blues, but also traditionally "white" ones such as country and western (regarded by many black Americans as the music of choice of the redneck community).<br /><br />As Peter Bradshaw, film critic of "The Guardian", noted "Ray" is a sunny film which diplomatically turns away from the darker side of things. It omits any mention of such matters as the death of Charles's beloved mother Aretha during his teenage years, his brief marriage to Eileen Williams in the early fifties and his eventual divorce from Della Bea in 1977. It also plays down the extent of his womanising and the number of his illegitimate children. There are similarities here with "A Beautiful Mind" which also omitted a number of controversial details about its subject's personal life, including a divorce.<br /><br />Fans of Ray Charles will no doubt enjoy the film for the music, but it is worth watching even for those who do not know much about him, chiefly on account of Jamie Foxx's Oscar-winning performance in the title role, reproducing Charles's mannerisms so exactly that we think we actually are watching a blind man, even though Foxx himself is sighted. (Unlike Joaquin Phoenix in "Walk the Line", however, Foxx did not do his own singing- doubtless Charles's distinctive singing voice was too difficult to reproduce). He receives good support from some of the other performers, particularly Sharon Warren as Aretha and Kerry Washington as Della Bea. The film is uneven and overlong, but nevertheless rewarding. 7/10