De hele wereld valt ten prooi aan een dodelijke ziekte, en het blijft maar regenen; toch ontdekken een man en een vrouw in deze nachtmerrieachtige sfeer dat ze buren zijn, dankzij een gat in de vloer van het appartement van de man. Ze worden verliefd: alles zou tenminste niet verloren zijn gegaan. Hoewel deze prachtige film uitdrukking geeft aan de eenzaamheid en de zwakheid van de mens, is er ook enige ruimte voor hoop, in de glanzende zingende scènes.
The whole world is falling prey to a lethal disease, and rain never stops pouring down : nevertheless, in this atmosphere of nightmare, a man and a woman discover that they are neighbors, thanks to a hole in the floor of the man's apartment. They fall in love : at least, all would not have been lost. Although this wonderful film expresses the loneliness and the weakness of human being, there is also some room for hope, in the shiny singing scenes.