Ingmar Bergmans meditatie over oorlog gaat over een echtpaar dat een idyllisch bestaan leidt op een eilandje voor de kust (van welk land is niet duidelijk). In de verte raast een oorlog die ze alleen uit nieuwsberichten kennen. Naarmate ze ouder worden, komt de oorlog naar hen toe en wordt het al snel een strijd om te overleven, aangezien beide partijen zich niet om hen lijken te bekommeren. Een naargeestige blik op de menselijke kosten van oorlog en degenen die zich niet graag in de strijd werpen maar niettemin in het kruisvuur terechtkomen. Het is een film die zijn tijd vooruit is, want hij is zo'n veertig jaar geleden gemaakt <0xE2><0x80><0x93> het idee van legers in oorlog, waarbij de meeste slachtoffers onder de burgers vallen, is inmiddels achterhaald. Dit is een duistere, verontrustende film die vanuit het gezichtspunt van de gemiddelde mens wordt verteld met het volledige gevoel van hopeloosheid en verwarring dat het best tot uiting komt in de gedachte die maar door mijn hoofd bleef spoken: 'Wat moet ik nu doen?' Als intellectuele oefening is de film van de bovenste plank, dit is een film die je aan het denken zet. Als emotionele film is hij ontroerend, maar nooit echt ontroerend. Ik was nooit emotioneel geraakt, zelfs niet toen de verschrikking van de situatie mijn hersenen op hol deed slaan. (Ik moet zeggen dat ik Bergman intellectueel bewonder om de ideeën die hij naar voren brengt, maar ik ben nooit ontroerd door zijn films. Ik heb altijd de kant van Fellini gekozen in de oude discussie over wie beter was, omdat hij meer emotie in zijn films legde). Afgezien van de reservaten is dit een verplicht nummer, vooral omdat we in een wereld leven waarin oorlog, voor de meesten van ons, gewoon iets is op het tv-scherm.
Ingmar Bergman's meditation on war concerns a couple living an idyllic existence on a small island off the coast (of what country isn't specified). Raging off in the distance is a war they know only from news reports. As they go about their day the war comes to them and it soon becomes a struggle for survival as both sides seem not to care about them. Bleak look at the human cost of war and those not readily engaged in battle but caught in the cross fire none the less. Its a movie ahead of its time as some 40 years since it was made the notion of armies at war where most of the casualties are the civilians have come of age. This is a dark disturbing film that is told from the average person's point of view with the complete sense of hopeless and confusion best expressed in the thought that kept running through my head, "what do I do now?". As an intellectual exercise the film is top notch, this is a film that will make you think. As an emotional film it is touching but never fully moving. I was never moved emotionally even as the horror of the situation made my brain do flip flops. (I should state that I admire Bergman intellectually for the ideas that he brings to the table, however I have never been moved by his films. I am not a "fan". I always sided with Fellini in the old film class argument as to who was better since he had more emotion to his films). Reservations aside this is require viewing especially since we live in a world were war, for most of us, is just a thing on a TV screen.