Een rijke oude dame doet een beroep op een flirtende gescheiden vrouw om een Lothario weg te lokken bij haar onnozele kleindochter die binnenkort gaat trouwen.<br />Laat ons gaan is een interessante huiselijke komedie met wat wrange dialogen (met dank aan de beroemde scenarioschrijfster Frances Marion) en goede acteerprestaties. Hoewel het soms misschien een beetje sentimenteel wordt, is dat waarschijnlijk te wijten aan de problemen met de vroege geluidstechnologie, die actie & beweging beperkten.<br />Je kunt het je wel veroorloven om Norma Shearer in deze kleine film te laten optreden, in plaats van haar ongetwijfeld grote invloed als de echtgenote van Irving Thalberg te gebruiken om alleen maar A-films te eisen. Ze is vooral effectief in haar eerste paar scènes, waar sjofele, platte make-up haar bijna onherkenbaar maakt. Haar extreme gedaanteverwisseling van gans in zwaan kon alleen in Hollywood gebeuren, maar het heeft weinig zin je daar veel zorgen over te maken.<br />Rod LaRocque komt niet al te best over als Shearers overspelige echtgenoot. Hij was heel populair in de tijd van de Stille Dagen, maar de bioscopen waren hem niet bijzonder gunstig gezind en zijn carrière zou eronder lijden. Hier is zijn rol niet in het minst sympathiek en je moet je afvragen wat voor masochistische impuls vrouwen ertoe brengt de ploert zo te begeren.<br />De schitterende Marie Dressler is in de weer als excentrieke douairière op Long Island. Als goede vriendin van Frances Marion kun je je gemakkelijk voorstellen dat die rol speciaal voor haar is geschreven. Ze zit vol grappen & grollen en is erg geestig. Maar de geweldige warmte & wezenlijke goedheid die haar heel binnenkort tot Hollywoods grootste ster zouden maken, ontbreken grotendeels.<br /><br />Onder de bijrollen scoort Hedda Hopper als een slinkse societyslang, net als Wilfred Noy als een komische butler. Filmfanaten zullen de kleine Dickie Moore als Shearers zoontje zien & de bejaarde Mary Gordon als haar huishoudster, allebei zonder credits.
A rich old lady calls on a flirtatious divorcée to woo a Lothario away from her silly soon-to-be-married granddaughter.<br /><br />LET US BE GAY is an interesting little domestic comedy which features some tart dialogue (courtesy of celebrated screenwriter Frances Marion) & good performances. While perhaps a bit mawkish at times, this can probably be blamed on the difficulties with early sound technology which tended to limit action & movement.<br /><br />Norma Shearer can be credited with appearing in this minor film, rather than using her undoubted clout as Irving Thalberg's spouse to insist upon only A-grade pictures. She is especially effective in her first few scenes, where dowdy flat makeup makes her almost unrecognizable. Her extreme transmogrification from goose to swan could only happen in Hollywood, but it's scarcely profitable to spend much time worrying about that.<br /><br />Rod LaRocque doesn't come off too well as Shearer's adulterous husband. Quite popular during Silent days, the talkies were not especially kind to him and his career would suffer. Here his role is not in the least sympathetic and one has to wonder what masochistic impulse moves women to desire the cad so much.<br /><br />Magnificent Marie Dressler is on hand as an eccentric Long Island dowager. As a great friend of Frances Marion, one can easily imagine that the part was written expressly for her. Full of cranks & crotchets, she is very humorous. However, the tremendous warmth & essential goodness which would very shortly make her Hollywood's biggest star are largely missing.<br /><br />Among the supporting cast, Hedda Hopper scores as a slinky society serpent, as does Wilfred Noy playing a comic butler. Movie mavens will spot little Dickie Moore as Shearer's young son & elderly Mary Gordon as her housekeeper, both uncredited.