Twee ontsnapte gevangenen komen het bos uit en schieten twee kampeerders door het hoofd. Dat is de eerste scène, en ik kromp ineen, bang voor wat er zou komen. Maar aan het eind van het eerste halfuur werd ik helemaal meegesleurd in de stortvloed van beelden. Niet omdat ik ook maar iets om de personages gaf, maar omdat ik verbijsterd was over hoe waardeloos de film was en nieuwsgierig naar hoe diep hij werkelijk kon zinken.<br />Frank (Remar) en Red (Woolvett) zijn de ex-gedetineerden. Nadat ze de twee onschuldige kampeerders hebben vermoord, ploeteren ze door het bos naar de afgelegen blokhut van Dean Stockwell en zijn twee zoons, de advocaat Keith en de van hen vervreemde homoseksueel Behr. De vluchtelingen doen eerst alsof hun auto kapot is en ze de telefoon moeten gebruiken, maar geleidelijk onthullen ze hun identiteit.<br />Nou, tot nu toe lijkt het bekend terrein. 'Desperate Hours' of 'Funny Games' misschien. Maar <0xE2><0x80><0x93> wacht even <0xE2><0x80><0x93> de homoseksuele zoon speelt onder één hoedje met de twee. Het schijnt dat Stockwell, toen hij ontdekte dat zijn zoon in flagrante delicto omging met een andere man die Billy heette, Billy een schop heeft gegeven en hem eruit heeft gegooid. Billy ging dood en nu geeft Behr zijn vader de schuld van zijn dood. En pa is inderdaad een soort Neanderthaler als het om parafilie gaat, ondanks het feit dat hij zojuist samenwoonde met een secretaresse.<br />De door verdriet overmande Behr heeft het hele huis afgezocht, op zoek naar iemand anders die Billy heeft gekend, iemand met wie hij zijn wanhoop kon delen. Het bleek een van de ontsnapte gevangenen te zijn, en nu is Behr vastbesloten hen in vrijheid te stellen.<br />Daarna wordt het een grote puinhoop. Mensen praten. Ze praten en praten. Ze praten aan één stuk door. En NIET over die twee krankzinnige moordenaars die niet kunnen wachten om er een tussen hun ogen te schieten. Nee, de dialoog gaat ongeveer als volgt: ' Je was gewoon zo bang voor iets in jezelf dat je zelfs je eigen zoon hebt verjaagd.' Dat is Behr, de jonge homo, die met Stockwell staat te praten. Het is alsof een huiselijk drama op een middag zijn genen heeft vermengd met een dodelijke thriller in een soort transformator of cocktailshaker.<br />De enige echte voorstelling wordt gegeven door James Remar, de spraakzamer en onheilspellender van de twee vluchtelingen. En dat komt voornamelijk door zijn norse maar vloeiende bariton, die klinkt als die van Lance Henrickson, en zijn brede, guppyachtige lippen. Hij is gemakkelijk voor het oog en de oren.<br />Dean Stockwell heeft goede voorstellingen gegeven, waaronder zijn onschatbare bizarre draai in 'Blue Velvet'. Hij was mijn tegenspeler, maar door luiheid, het verstrijken van de jaren of een slappe leiding zijn al zijn bewegingen en woorden tot een stereotype geworden. Het is alsof hij toneelaanwijzingen opvolgt <0xE2><0x80><0x93>'verbaasd kijken' en 'boos schreeuwen' <0xE2><0x80><0x93> en ze letterlijk opvolgt. Er is geen verrassing in een karrenvracht.<br />Als de homoseksuele zoon, Jason Behr, ooit met zijn ogen heeft geknipperd, moet dat zijn geweest terwijl ik tegelijkertijd met mijn ogen knipperde, want ik heb het gemist. Hij heeft een lange nek en zijn instrument heeft maar één gezichtsuitdrukking. Woolvett als de tweede schurk in het met pijnbomenhout betimmerde houtwerk. De advocaatzoon is Robert Glen Keith. Ik hoop dat hij zijn baan niet heeft opgezegd. <br />Het is een doodgewone richting, die functioneel is zonder ook maar in het minst vernieuwend te zijn. Soms is het verwarrend. Ik wist niet meer waar iedereen was toen de moordenaars op de veranda van de blokhut rondcirkelden en de familie zich met een geweer binnen had opgesloten. Ik begreep ook niet hoe Stockwell een bom door de deur van de blokhut kon gooien, Remar kon raken en hem van de veranda kon gooien, waarna Remar gewoon kon opstaan, het stof van zich af kon kloppen en een kribbige riposte kon bedenken als: 'Oké, dat spelletje kan ik ook spelen.' Maar waarom zou je doorgaan? Je moet het zien.
Two escaped convicts step out of the woods and shoot two campers in the head. That's the first scene, and it made me wince, fearing what was in store. But by the end of the first half hour I was all swept up in the flood of images. Not because I cared in the least about any of the characters but because I was aghast at how execrable the film was and was curious to see how truly low it could sink.<br /><br />Frank (Remar) and Red (Woolvett) are the ex-inmates. After murdering the two innocent campers they plow through the woods and wangle their way into the isolated cabin of Dean Stockwell and his two sons, the attorney Keith and the estranged homosexual Behr. The escapees at first pretend their car has broken down and they need to use the phone, but they gradually reveal their identities.<br /><br />Well, it looks like familiar territory so far. "Desperate Hours," or "Funny Games" maybe. But -- hang on -- the gay son is in cahoots with the two. It seems that Stockwell, upon discovering his son in flagrante delicto with another man named Billy, kicked Billy around and threw him out. Billy went on to die and Behr now blames his Dad for the death. And, indeed, Dad is something of a Neanderthal when it comes to paraphilias, the fact that he was just found cohabiting with a secretary notwithstanding.<br /><br />The grief-stricken Behr just searched and searched, looking for someone else who had known Billy, someone with whom he could share his despair. It turned out to be one of the escapees, and now Behr is determined to see them to their freedom.<br /><br />It gets all twisted after that. People talk. They talk and talk. They talk continually. And NOT about the two mad killers who just can't wait to put one between their eyes. No -- the dialog goes something like, "You were just so scared of something inside yourself that you even drove away your own SON." That's Behr, the young gay guy, talking to Stockwell. It's as if an afternoon domestic drama had had its genes mixed with a killer thriller in some kind of transformational device or cocktail shaker.<br /><br />The only real performance is given by James Remar as the more talkative and ominous of the two escapees. And that's mainly because of his gruff but fluid baritone, which sounds like Lance Henrickson's, and his wide guppy-like lips. He's easy on the eyes and ears.<br /><br />Dean Stockwell has given decent performances, including his inestimable bizarro turn in "Blue Velvet," in which he was my supporting player, but here laziness, advancing years, or slack direction has shaped his every move and every utterance into a stereotype. It's as if he were reading stage directions -- "Look surprised" and "shout angrily" -- and following them literally. There's not a surprise in a cartload.<br /><br />If the gay son, Jason Behr, ever blinked, it must have been while I was blinking at the same time because I missed it. He has a long neck and just one expression in his instrument. Woolvett as the secondary villain fades into the pine-knot paneled woodwork. The attorney son is Robert Glen Keith. I hope he didn't quit his day job.<br /><br />The direction is pedestrian, the staging functional without being in the least innovative. Sometimes it's confusing. I lost track of where everyone was supposed to be as the killers are circling around on the cabin's porch and the family has locked itself inside with a shotgun. I also couldn't understand how Stockwell could put a blast through the cabin's door, hit Remar, and knock him in a back flip off the porch, and then Remar could simply stand up, dust himself off, and come up with a cranky riposte like, "Okay. Two can play that game." But why go on? See it if you must.