In deze tijd van supersnelle processors en het internet lijkt het verzinnen van een film als 'The Matrix' misschien niet meer dan de volgende stap in het bedenken van de term 'cyberspace', maar weet je nog hoe computers er in 1974 uitzagen? Juist. Het idee van virtual reality uit die tijd is werkelijk een verbazingwekkend staaltje van verbeeldingskracht. Fassbinders film heeft natuurlijk niets van het massale wapengekletter en de pyrotechniek, en in plaats daarvan zitten er een heleboel 'artistieke' elementen in, maar de sfeer die hij oproept is intens en stelt de vraag hoe we kunnen weten wat echt is op een duistere, aangrijpende manier, waardoor het een huiveringwekkende thriller voor de geest wordt. Het verhoogt ook de lat voor meer recente VR-verhalen: als je uit de ene cyberspace komt, kun je er dan zeker van zijn dat je niet op een ander niveau van virtual reality terecht bent gekomen?
In these days of ultra-fast processors and the Internet, coming up with a movie like "The Matrix" may seem merely the next step from coining the term 'cyberspace', but do you remember what computers were like in 1974? Right. To come up with the notion of virtual reality back then is truly an amazing feat of the imagination. Fassbinder's movie, of course, has none of the massive gunslinging and pyrotechnics, and a lot of 'artsy' elements instead, but the atmosphere it creates is intense and poses the question how we can know what is real in a dark and gripping manner, making this a chiller and a thriller for the mind. It also takes it up a notch on more recent VR stories: if you get out of one cyberspace, can you be sure you didn't just emerge into another level of virtual reality?