De regisseur Godfrey Reggio moet een heel charmante en overredende man zijn geweest, dat dit vreselijk verknoeide project het daglicht heeft gezien. Reggio's boodschap, zo krachtig en resonerend in zijn vorige twee Qatsi-films, is hier hopeloos door elkaar gehusseld. Atleten, vergelijkingen, oceanen, toetsenborden, lachende hoofden, enzovoort, vermengen zich doelloos. De parade van banale beelden bestaat voor het grootste deel uit standaardmateriaal van Getty Images en consorten, en de onhandige digitale manipulaties zijn op de ergst denkbare manier amateuristisch. Iemand die erbij betrokken was (Steven Soderbergh, uitvoerend producent?) had er toch wel op kunnen wijzen dat het toepassen van een zonne-energiefilter op bijna elk beeld een HEEL NIET BELANGRIJK idee was? De grove lussen, lagen en vervormingen van beelden doen denken aan een eerstejaars Photoshop-cursus. En om het nog erger te maken, zijn de computeranimaties minder gekunsteld dan de Wall Street-taart uit 1980. Dat wil niet zeggen dat alleen verbeterde esthetiek deze film had kunnen redden, maar een beetje meer moeite in deze richting zou hem draaglijker hebben kunnen maken als visueel voer voor de bijbehorende muziek. Ik voel me verplicht erop te wijzen dat de score van Philip Glass zijn fans zeker zal behagen. Geen radicale verandering, maar eerder een verfijning van wat Glass het beste doet met prachtige vioolparticipaties van Yo Yo Ma. Als je besluit deze film te gaan zien, moet je je aandacht zeker op de korte openingssequentie richten. Hoewel je misschien al bekend bent met Detroit's Detroit's. 89 minuten later zul je je dit beeld van het verval van de twintigste eeuw herinneren als het kritieke moment waarop je naar het bord met UITGANG had moeten lopen of op de STOP-knop had moeten drukken, enzovoort.
The director Godfrey Reggio must be a very charming and persuasive man for this dreadfully botched project to have seen the light of day. Reggio's message, so powerful and resonant in his previous two Qatsi films, is hopelessly jumbled here. Athletes, equations, oceans, keypads, laughing heads, etc, mingle without purpose. The parade of banal imagery is mostly generic stock from Getty Images et al, and the heavy-handed digital manipulations are amateurish in the worst way imaginable. Surely someone involved (Steven Soderbergh, executive producer?) could have pointed out that applying a solarizing filter to nearly every frame was a VERY BAD idea? The crude looping, layering, and distorting of images recalls a freshman Photoshop class. And to make matters worse, the computer animation sequences are more artless than a 1980's Wall Street pie-chart. This is not to say that improved aesthetics alone would have salvaged this film, but some meager effort in this direction may have made it tolerable as visual fodder for the accompanying music. I feel compelled to point out that the score by Philip Glass will certainly satisfy his fans. Not a radical departure, but rather a refinement of what Glass does best with lovely violin contributions by Yo Yo Ma. If you decide to see this film be certain to focus your attention on the brief opening sequence. While you may already be familiar with Detroit's once majestic but long abandoned Michigan Central Railroad Station 89 minutes later you will find yourself remembering this image of 20th century decay as the critical point when you should have headed for the EXIT sign/hit the STOP button, etc. You've been warned.