Imaginary Heroes, het opmerkelijke werk van de toen 24-jarige Dan Harris, heeft als ondertitel 'Mensen zijn nooit wie ze lijken te zijn'. Misschien is dat verstandig gekozen als marketingstrategie; toch huurde ik deze film ondanks de ondertitel, in plaats van vanwege de ondertitel. En ik ben blij dat ik dat heb gedaan. Ik vond de verhuizing een inzichtelijke bestudering van een tragedie. Persoonlijk vond ik het een film over het omgaan met dromen: vooral met dromen die verloren gaan. In het geval van één zoon vereist'verliezen' een diepgaand onderzoek naar wat hij wel en niet in zijn leven had. Toch fungeert de centrale tragiek van de film, hoewel hij op zich al verlokkelijke vragen oproept, voornamelijk als de achtergrond waartegen verschillende stijlen van omgaan tot reliëf worden gebracht. Ik geloof dat de film een belangrijke vraag opwerpt: hoe gaan we om met onze dromen, vooral wanneer helden imaginair worden?
Imaginary Heroes, the remarkable work of the then 24 year-old Dan Harris, is tag-lined "People are never who they seem to be". Perhaps this is wisely chosen as a stratagem of marketing; yet, I rented this movie in spite of the tag-line, rather than because of it. And, I'm glad I did. I found the move an insightful examination of tragedy. I personally found it to be a movie about coping with dreams: particularly those which are lost. In the case of one son, "loss" requires deep examination of what he had, and didn't have, in his life. Yet, the central tragedy of the movie, while posing enticing questions in its own right, acts primarily as the backdrop against which different coping styles are set into relief. I believe the film inquires into an important question: how do we cope with our dreams, particularly where heroes become imaginary?