Het inherente probleem bij elke vertolking van 'De koopman van Venetië' is nooit het pseudo-controversiële antisemitisme geweest, maar het feit dat er twee verhaallijnen zijn die zowel in toon als in inhoud totaal verschillend zijn; een luchtige romantische komedie en een schroeiende tragedie. Hoewel het vermengen van genres in de zestiende eeuw een grote rage was (en door Shakespeare in Hamlet werd bespot), blijft het bij moderne toeschouwers zelden hangen. Het gevolg is dat de meeste regisseurs gedwongen zijn de nadruk te leggen op de ene verhaallijn ten koste van de andere, en het is niet verbazingwekkend dat de beslissing ten gunste van Shylock valt.<br />Zoals zovele van Shakespeare's werken. Na 400 jaar blijft Shylocks grote tragische heldenwerk nog steeds fascineren, omdat hij zo'n moeilijke en complexe figuur is. Meelijwekkend, trots, boos, wraakzuchtig, zwak, arrogant; zijn gedrag tart elke analyse en blijft onderwerp van discussie. Hij vertoont gebreken, niet omdat hij een jood is, maar omdat hij een mens is. Zelden laten moderne scenarioschrijvers hun scheppingen doordrenken van zulke rijk gestructureerde tegenstrijdigheden, en het is in ieders voordeel dat we Shakespeare hebben om inspiratie uit te putten.<br />De taal van Shakespeare is wild en onsamenhangend, verzadigd van meerdere betekenissen, woordspelingen en metaforen. Om hem te begrijpen moet hij worden bevochten en getemd door een acteur met de kracht en de kennis om dat te doen. Als een acteur faalt, stromen de woorden naar buiten in een stortvloed van onbegrijpelijke woorden, maar als hij slaagt, komt de Engelse taal tot leven met een directheid en levendigheid die je de adem beneemt. Al Pacino is zo'n acteur, en hier toont hij een ongelooflijke mate van helderheid en beheersing die, als er enige gerechtigheid bestond, elke prijs in de aanbieding zou wegvagen. Hij gaat de uitdaging aan om Shylock recht voor zijn raap te spelen, en levert een buitengewoon subtiele en genuanceerde voorstelling af. Het zou een misdaad zijn als we nooit de kans kregen om te zien wat hij met Koning Lear doet.<br />De bijrollen zijn opmerkelijk. Jeremy Irons geeft een originele kijk op de bekende Antonio, waarbij hij een oudere, rustige figuur neerzet die de onverkwikkelijke tegenstrijdigheden toont tussen middeleeuwse ridderlijkheid en het lelijke vooroordeel van die tijd. Joseph Fiennes is een openbaring als hij verder komt dan een oppervlakkige rolbezetting. Lynn Collins is de enige teleurstelling. Veel van Shakespeares vrouwen zijn geloofwaardig en hebben een acteur nodig die echt zijn best doet om ze tot leven te brengen, en Collins' Gwyneth Paltrow-imitatie lijkt een beetje vlak en ongeschikt voor de donkerder toon waar Radford op uit is.<br />Het ontwerpteam moet erkend worden voor het creëren van een unieke en door en door geloofwaardige visie op het Laat-Romeinse Venetië. De stad heeft er niet meer zo onheilspellend uitgezien sinds 'Don't Look Now'. Als we volledig gebruikmaken van bestaande locaties en natuurlijk licht, krijgt de film een authentieke uitstraling die nog eens wordt versterkt door het donkere en door de tijd getekende kostuumontwerp. Ook dit alles is het waard om een prijs in de wacht te slepen.<br />De financiers van dit soort films moeten worden geprezen. Met een budget van n30 miljoen moeten ze zo'n onderneming aangaan in de volle en zekere wetenschap dat ze nooit winst zullen maken, en toch investeren ze desalniettemin. We kunnen er allemaal dankbaar voor zijn, want het resultaat is een opmerkelijke aanpassing die nog vele jaren een referentiepunt zal zijn.
The inherent problem with any staging of 'The Merchant of Venice' has never been the pseudo-controversial anti-Semitism, but the fact that there are two story lines wildly different in both tone and content; a frothy romantic comedy and a searing tragedy. While mixing genres was all the rage in the sixteenth century (and mocked by Shakespeare in Hamlet), it rarely fails to grate with modern audiences. As a result, most directors are forced to place an emphasis on one storyline at the expense of the other, and it is no surprise that the decision falls in the favour of Shylock.<br /><br />Like so many of Shakespeare's great tragic heroes, Shylock continues to fascinate after 400 years because he is such a difficult and complex character. Pitiful, proud, angry, vengeful, weak, arrogant; his behaviour defies simply analysis and continues to be argued over. He is flawed not because he is a Jew, but because he is human. Rarely do modern screenwriters imbue their creations with such richly textured contradictions, and it is to everyone's benefit that we have Shakespeare to draw on for inspiration.<br /><br />Shakespearean language is wild and rambling, saturated in multiple meanings, word play and metaphor. To be understood it must be wrangled and tamed by an actor with the strength and knowledge to do so. When an actor fails, the words pour forth in a torrent of incomprehensible words, but when he succeeds, the English language springs to life with an immediacy and vibrancy that takes your breath away. Al Pacino is one such actor, and here displays an incredible level of clarity and control that, were there any justice, would sweep every award in the offering. He meets the challenge of presenting Shylock head on, and delivers an extraordinarily subtle and nuanced performance. It would be a crime if we never got the opportunity to see what he does with King Lear.<br /><br />The supporting cast is noteworthy. Jeremy Irons gives an original take on the familiar Antonio, presenting an older, quieter figure that displays the unsavoury contradictions between medieval chivalry and ugly prejudice of the time. Joseph Fiennes is a revelation as he matures beyond superficial eye-candy to actually inhabit a character for once. Lynn Collins is the only disappointment. Many of Shakespeare's women are underwritten and require an actor to really work hard to bring them to life, and Collins' Gwyneth Paltrow impersonation seems a little flat and unsuited to the darker tone that Radford is aiming for.<br /><br />The design team must be acknowledged for creating a unique and thoroughly believable vision of Late Renaissance Venice. The city has not looked this ominous since 'Don't Look Now'. Taking full advantage of extant locations and natural light, the film has an appearance of authenticity that is greatly enhanced by the dark and timeworn costume design. All, again, are worthy of award recognition.<br /><br />The financial backers of films such as this must be commended. With a budget of $30 million, they must go into such a venture in the full and certain knowledge that they will never make a profit, and yet they invest nonetheless. We can all be grateful for it, as the result is a remarkable adaptation that is sure to be a benchmark for many years to come.