Deze film zou van mij in het algemeen veel meer stemmen krijgen en ik zal vertellen waarom, maar in de eerste plaats krijgt hij vier sterren en zou hij vier sterren moeten blijven houden vanwege de belachelijk smakeloze vertoning van verkrachting en seksuele mishandeling door de regisseur. Niet ver in de film verkracht Oyama een vrouw die hij eerder heeft gered, en hoewel ze even een beetje gepikeerd is over zijn daden, duurt deze houding maar vijf minuten voordat liefhebbende aanbidding de overhand krijgt en haar personage door de rest van de film heen sleept. Om te voorkomen dat hij elke keer dat ik hem zie volkomen smakeloos wordt.<br />Wat ik echter ter verdediging van deze film wil aanvoeren, is dat het nogal verfrissend is om een vechtsport, of zelfs een actiefilm, te zien waar de kijker geen echte held in het vizier krijgt. Oyama wordt afgebeeld als een verkrachter en moordenaar; een maatschappelijke verschoppeling wiens enige leerling volledig uit zijn evenwicht raakt voordat hij door de politie wordt neergeschoten. De laatste shots van de film geven je het gevoel dat Oyama zelf op het punt staat een enorme zenuwinzinking te krijgen en dat hij niet langer lijkt te geven om de vrouw die hij eerder heeft aangerand om van hem te gaan houden en die hem sindsdien met hondse toewijding is gevolgd. Of dit nu echt de bedoeling van de film was of niet, je kunt er niets aan doen dat je een beetje hoop koestert dat Oyama op het punt staat zelfmoord te plegen tegen de tijd dat de film is afgelopen. Dit is een zeldzame emotionele behandeling uit het genre van de vechtsporten en het is interessant om een film te zien die je het gevoel geeft dat het geweld ervan niet geëerbiedigd mag worden. Als Karate-Stierenvechter het onderwerp van seksueel geweld beter had behandeld, hetzij door meer emotionele diepte en herkenning te creëren tussen de twee betrokken personages, hetzij door het allemaal bij elkaar weg te laten, zou dit een veel interessantere film zijn geweest.
This movie would receive a much higher vote from me in general and I will talk about why, but first and foremost it receives four stars and should stay at four stars because of the directors ridiculously tasteless portrayal of rape and sexual assault. Not far into the movie Oyama sexually assaults a woman he rescued earlier, and while she briefly becomes somewhat miffed by his actions this attitude only lasts about five minutes before loving adoration sets in and carries her character through the rest of the film. I know many will argue that it's not that important in a kung fu beat-em-up, and as a fan of the genera I can't say that it's all that unusual, but that doesn't stop it from being completely tasteless every time I see it.<br /><br />What I will say in this movie's defence however is that it's somewhat refreshing to see a martial arts, or even action movie of any sort, that offers no actual hero for the viewer to get behind. Oyama is portrayed as a rapist and murderer; a societal outcast whose only student becomes completely mentally unbalanced before being gunned down by the police. The final shots of the movie leave one with the feeling that Oyama himself is poised for a major breakdown and no longer seems to care for the woman he earlier assaulted into loving him and has since followed him with puppy-dog like devotion.<br /><br />Whether this was truly the intended message of the movie or not, one can't help but feel a little hopeful that Oyama might be on the brink of suicide by the time the movie is over. This is a rare emotional treatment from the martial arts genre and its interesting to see a film that leaves you with a sense that its violence is not to be celebrated. If only Karate Bullfighter had treated the subject of sexual violence better, either by creating more emotional depth and recognition between the two characters involved, or by leaving it out all together, this would have been a much more interesting film.