De film _The Cranes are Flying_ van regisseur Mikhail Kalatozov ( _Letjat zhuravli_ ) is een schitterend staaltje cinema. Uit het scenario van Viktor Rozov, gebaseerd op zijn eigen stuk, toont Kalatozov ons een visie op de heldhaftigheid van de oorlog en het lijden van degenen die thuis achterblijven. Overspoeld door talloze oorlogsfilms die ons de frontlinies en het bloedbad laten zien, wordt het onderwerp zelf saai en vermijdbaar. Maar deze Russische edelsteen toont hoe het verhaal van de ontberingen op een andere manier kan worden verteld; door ons rechtstreeks uit de mond van een soldaat te vertellen hoe iedereen de oorlog haat, dat ze hopen dat degenen die zijn gesneuveld dat hebben gedaan voor een zaak die vrede en een einde aan de strijd mogelijk maakt, zien we een nieuwe visie op de Tweede Wereldoorlog. We hebben jonge mannen die zich als vrijwilliger opwerpen om oorlog te voeren voor de vrede, om hun familie en dierbaren veilig thuis te houden in plaats van dienstplichtigen die een strijd voeren waarin ze niet geloven. Met zoveel haat jegens de huidige situatie in het Midden-Oosten en de mensen die zonder reden sterven, tegen hun wil, is het leuk om een film te zien die laat zien hoe onzelfzuchtig en heldhaftig deze soldaten zijn, en de mensen die op hun terugkeer wachten.<br />Communistisch Rusland laat zien hoe betrokken iedereen was bij de oorlog. Hoewel Boris zich misschien vrijwillig heeft aangemeld om naar het front te gaan, is zijn vader hoofdarts van een ziekenhuis en helpt hij bij het verplegen van gewonde soldaten, en zijn zus helpt hem daar net zo goed als zijn vriendin Veronika, die haar uiterste best doet om niet te denken aan het feit dat er geen brief is gekomen van haar geliefde. Een hele stad komt naar buiten om de jongens weg te sturen om het te vieren. Zelfs de fabriek waar Boris en zijn vriend Stepan voor werken, stuurt afgevaardigden met geschenken van dankbaarheid. Of dit allemaal een verheerlijkt beeld is van Rusland aan het begin van de Tweede Wereldoorlog of niet, ik weet het niet. Er wordt niet geprotesteerd of kwaadgesproken over het feit dat deze jongens hun leven op het spel zetten voor een land, het is een en al lof en dank. Sommigen in Amerika zouden hier een les uit kunnen trekken, want of je het nu eens bent met de huidige oorlog of niet, protesteren en er in zijn naam een puinhoop van maken bezoedelt alleen maar wat deze mannen en vrouwen dagelijks opofferen.<br />Het acteerwerk is uitstekend, maar sommigen verdienen het om eruit gepikt te worden. Ik heb echt genoten van Antonina Bogdanova in een kleine rol als Boris' grootmoeder. Zij is het enige familielid dat hij kan vertrouwen, en haar verdriet om zijn vertrek is duidelijk op haar gezicht en in haar lichaamstaal te zien. Vasili Merkuryev, als patriarch Fjodor Ivanovitsj, levert misschien wel de beste prestatie. Zoals gezegd aan het eind, over vaders die hun verborgen tranen moeten wegslikken, is Merkurjev de belichaming van die gevoelens. Hij doet zich stoer voor, vooral door grappen te maken en zijn zoon op de kast te jagen als hij erachter komt dat hij zich een paar uur voordat hij weg moet als vrijwilliger heeft aangemeld. Maar als Boris naar de vergaderzaal gaat, zien we het echte verdriet van de man, zoals hij daar verdrietig aan de tafel zit. Hij houdt zielsveel van zijn zoon, en hoewel hij dat misschien niet aan hem kan laten zien, maken zijn daden in de film dat duidelijk aan het publiek. Aleksey Batalov is een goede acteur als Boris, een optimistische jongeman die doet wat hij denkt dat goed is, en Aleksandr Shvorin is goed als de schurkachtige Mark, die vanwege zijn talent voor pianospelen thuisblijft, of misschien alleen maar om de liefde van zijn neef te stelen. Die liefde, gespeeld door Tatjana Samojlova, trekt het publiek echt in haar verdriet, neerslachtigheid en sprankje hoop. Als de echte ster van de film moet ze vele emoties doorstaan op een reis waarbij ze de weg kwijtraakt en terug moet zien te komen op haar koers, in de hoop dat ze dat snel genoeg heeft gedaan voor de terugkeer van Boris. Ik hield van de visuele stijl van de film. Sergei Ursevsky's cinematografie is fantastisch, vooral als je bedenkt dat de film op het grote scherm is opgenomen. Het is één ding om in een breedbeeldpanorama verbluffende composities te creëren, maar het is iets heel anders om dat in een vierkant beeld te doen. Vanaf het begin krijgen we een prachtige statische opname van een kronkelend pad over het water, met op de achtergrond een brug op de achtergrond, terwijl onze geliefden over het scherm naar de verte springen. Er zijn meerdere voorbeelden van camera's die zich achter barrières bevinden, maar toch toelaten dat de handeling wordt gezien, waardoor er te allen tijde een unieke ruimtelijke diepte en belangstelling wordt gecreëerd. Er worden scherpe hoeken gebruikt, evenals zorgvuldige blokkades om boven haar hoofd geschoten beelden mogelijk te maken en overdreven naast elkaar geplaatste karakters.<br />Maar de echte heldendaden zijn die van de close-ups. Die zijn tegen het einde goed gebruikt om Veronika door de massa terugkerende soldaten te volgen, en ze zijn schitterend als ze door de menigte dwaalt en afscheid neemt van degenen die haar dierbaar zijn terwijl ze naar Boris zoekt. Haar eigen afscheid moet worden genomen. De voorbereidingen voor deze opname moeten uitgebreid zijn geweest, want terwijl ze tussen de mensen door zigzagt, focust de camera zich op kussen, mensen die naar elkaar roepen en meer, allemaal op specifieke momenten in beeld terwijl de camera door de zaal beweegt. Iedereen moest precies zijn plek vinden, en dat leidt tot een briljant stuk film. Het is slechts een onderdeel van een algemeen meesterwerk van toon en stijl; _The Cranes are Flying_ laat zien hoe succesvol plaatsing en mise-en-scène kunnen zijn om het publiek op zo'n eenvoudige manier te laten zien wat het wil zien. Opbouw en professionalisme van de acteurs en de crew kunnen wonderen verrichten, iets toevoegen wat met grote decors en special effects nooit mogelijk zou zijn.
Director Mikhail Kalatozov's film The Cranes are Flying (Letyat zhuravli) is a glorious piece of cinema. From the screenplay by Viktor Rozov, based on his own play, Kalatozov shows us a vision of the heroism of war and the suffering by those left at home. Inundated with countless war movies showing us the frontlines and the carnage, the topic itself becomes tedious and avoidable. However, this Russian gem shows how the tale of hardship can be told in a different way; by telling us, straight from a soldier's mouth how war is hated by all, that they hope those who died did so for a cause that will allow for peace and the end of fighting, we see a new vision of WWII. We have young men volunteering to wage war for peace, to keep their families and loved ones safe at home rather than draftees fighting a battle they don't believe in. With so much hatred towards our current situation in the Middle East, and how people are dying for no reason, against their will, it's nice to see a film that shows just how selfless and heroic these soldiers are, as well as those awaiting their return.<br /><br />Communist Russia shows how involved all were in the war. While Boris may have volunteered to go to the frontlines, his father is head doctor of a hospital aiding in the mending of soldiers injured and his sister is helping him there as well as his girl Veronika, doing all she can to keep her mind off the fact that no letter has arrived from her love. An entire city comes out to send the boys off in celebration. Even the factory that Boris and his friend Stepan work for send representatives over with gifts of gratitude. Whether this is all a glorified look into Russia at the outset of WWII or not, I don't know. There are no protests or badmouthing of these boys risking their lives for a country, it is all praise and thanks. Some in America could learn a lesson from this because whether you agree with the war at hand or not, protesting and wreaking havoc in its name only sullies what these men and women are sacrificing each and everyday.<br /><br />The acting is top-notch throughout, but some deserve singling out. I really enjoyed Antonina Bogdanova in a small role as Boris' grandmother. She is the one family member he can trust and her sadness at his leaving is very evident on her face and through her body language. Vasili Merkuryev, as the patriarch Fyodor Ivanovich, brings what is perhaps the best performance. As spoken at the end, about fathers needing to choke back hidden tears, Merkuryev epitomizes those sentiments. He puts on a tough exterior, especially cracking jokes and riding his son hard when he finds out about his volunteering just hours before he must leave. But when Boris exits to go to the assembly station we see the true pain of the man, seated in sorrow at the table. He loves his son dearly and although he may not be able to show it to him, his actions throughout the film express it to the audience. Aleksey Batalov is effective as Boris, a happy-go-lucky young man, and idealist, doing what he believes is right, and Aleksandr Shvorin is good as the villainous Mark, staying home due to his talented piano skills, or maybe just to steal his cousin's love. That love, played by Tatyana Samojlova, really draws the audience in to her grief, dejection, and slim glimmer of hope. The true star of the film, she must go through many emotions on a journey where she does lose her way, needing to steer back on course, hoping that she did so soon enough for Boris' return.<br /><br />Besides the realism to the story, as well as being unafraid to use tragedy to get the theme across, I also loved the visual style of the film. Sergei Urusevsky's cinematography is amazing, especially when considering the movie was shot in fullscreen. It is one thing to create stunning compositions in a widescreen panorama; it is completely different to do so in a square frame. Right from the beginning we get a beautiful static shot of a winding walkway along water, a bridge in the background at the top, as our two lovers skip their way up the screen and into the distance. There are multiple instances of the camera being behind barriers yet still allowing for the action to be seen, creating unique spatial depth and interest at all times. Sharp angles are utilized, as well as careful blocking to allow for overhead shots and exaggerated juxtapositions of characters in frame together.<br /><br />The real feats, however, are those instances of the long shot. Used well towards the end to follow Veronika through the mass of returning soldiers, it is magnificent earlier on as she roams through those saying goodbye to their loved ones while she searches for Boris, her own farewell needing to be said. The planning for this shot must have been extensive because while she weaves in and out of people, the camera focuses on couples kisses, people yelling to one another, and more, all purposely in frame at specific moments while the camera moves through. Everyone needed to hit his mark precisely and it leads to a brilliant piece of cinema. It's just one part of an overall masterpiece of tone and style; The Cranes are Flying shows how successful placement and mise en scène can be in showing the audience what it needs in as simple a way as possible. Composition and professionalism from the actors and crew can work wonders, adding something that huge setpieces and special effects can never do.