Ik ben het eens met een commentator die zegt dat het echt onmogelijk is om Glen of Glenda objectief te beoordelen. Als je dat wel zou doen, zou de film op zijn merites beoordeeld moeten worden als vrij slecht, gezien de hilarische, ingewikkelde dialogen, het over het algemeen middelmatige acteerwerk van de cast en het gebrek aan productiewaarde. Maar zo'n beoordeling geeft geen beeld van de absoluut fascinerende ervaring van het kijken naar deze film terwijl hij zich ontvouwt. Het is niet het feit dat het onderwerp van de film travestie is en dat het in de jaren vijftig een controversiële levensstijlkeuze was. Het is zelfs niet de smeekbede om tolerantie van mensen die alternatieve levenskeuzes omarmen die me fascineert, behalve als een historisch relikwie. Nee, wat Glen of Glenda na 50 jaar nog steeds tot een fascinerende film maakt, is dat Ed Wood zijn psyche blootlegde op een manier die regisseurs als Hitchcock of Godard, ondanks hun veel betere talenten, nooit hebben gedaan. In Glen of Glenda is Wood niet bang om zijn diepgewortelde tegenstrijdige gevoelens over het feit dat hij een travestiet is te onthullen, ondanks het verzoek om verdraagzaamheid in de film. Sterker nog, de conclusie van de film suggereert dat Ed Wood's Glen-personage zijn vrouwelijke tegenhanger Glen kan'vermoorden' door de gevoelens van liefde en genegenheid die Glen voor zijn vrouwelijke tegenhanger heeft over te brengen op zijn toekomstige vrouw Barbara. De psychiater verzekert Glen en Barbara er zelfs van dat Glenda zal verdwijnen als Glen die psychische overdracht uitvoert. Dus hoewel Wood kon pleiten voor verdraagzaamheid jegens travestieten in het algemeen, was hij er niet zo zeker van dat hij het zelf ook zou willen.<br />Bovendien was Wood niet bang om al het andere dat in zijn hoofd opkwam op het scherm te gooien. Hij deed het met alle stockbeelden die hij te pakken kon krijgen. Als het niet samenviel, wat dan nog? Wat de kijker in het bijzonder in Glen of Glenda zag, was Ed Wood's fantasiewereld in al zijn fundamentele vreemdheid.<br />De enige opmerking die ik aan mijn opmerking hierboven wil toevoegen, is dat mijn tweesterrenbeoordeling uitsluitend gebaseerd is op de objectieve evaluatiecriteria die in de eerste alinea worden genoemd. Het vreemde, mengelmoesachtige effect dat de film heeft, ondanks de technisch gruwelijke kwaliteiten ervan, geloof ik niet.
I agree with one commentator who says that it's really impossible to review Glen or Glenda? objectively. If one does so, the film on its merits would have to be rated as fairly terrible given the hilarious, convoluted dialog, the generally mediocre to poor acting by the cast as well as the zero production values. Yet, such an assessment does not capture the absolutely riveting experience of watching this film as it unfolds. It isn't the fact that the subject of the film is transvestitism and that it was a controversial lifestyle choice in the 1950s. It's not even the plea for tolerance of people who embrace alternate life choices that fascinates except as an historic relic.<br /><br />No, what makes Glen or Glenda? still a fascinating film after 50 years is that Ed Wood laid his psyche bare in a way that so-called auteur directors like Hitchcock or Godard, despite their vastly superior talents, never did. In Glen or Glenda, Wood isn't afraid to reveal his own deeply conflicted feelings about being a transvestite despite the plea for tolerance for it through out the film. Indeed, the conclusion of the film suggest that Ed Wood's Glen character will be able to "kill" his Glenda female counterpart by transferring the feelings of love and affection Glen has for his feminine counterpart to his future wife, Barbara. The psychiatrist even reassures Glen and Barbara that as Glen makes that psychic transference, Glenda will disappear. So, while Wood could plead for tolerance of transvestites in general, he wasn't so sure of desiring it for himself.<br /><br />Moreover, Wood wasn't afraid of throwing everything else that crossed his mind on the screen. He did it with whatever stock footage he could get his hands on. If it didn't cohere, so what? What the viewer saw in Glen or Glenda especially was Ed Wood's imaginative world in all of its fundamental strangeness.<br /><br />The only comment I wish to add to my comment above is that my two-star rating is based solely on the objective evaluation criteria cited in the first paragraph. The oddly memeric effect the film has despite its technically atrocious qualities I don't think can be rated.