Ik zal nooit vergeten wat een overweldigende indruk deze show op me maakte toen ik hem voor het eerst zag. Vanaf het moment dat de majoor wordt opgeschrikt door de Clown, tot aan zijn gekwelde pogingen om de situatie te begrijpen ('We leven, we zijn mensen, we moeten herinneringen hebben!' een onvolledige aanhaling, maar het komt er dicht bij in de buurt) en zijn slimme poging om een manier te improviseren om te ontsnappen, is dit een adembenemend drama.<br />Kleine details blijven de kijker lang bij na het bekijken ervan. Het moment waarop de mooie ballerina voor iedereen danst, op de valse, krijsende doedelzak van de Schotse muzikant; de weemoedige opmerking van de Tramp: 'Een misser is zo goed als een mijl', de majoor' Ze zijn tot de schokkende conclusie gekomen dat ze in de hel moeten zijn.<br />Dit is een briljante episode, prachtig geschreven en gespeeld. De adembenemende schoonheid van Susan Harrison voegt iets toe aan de gedenkwaardigheid van het vreemde, ontroerende verhaal.
I will never forget the utterly absorbing effect this show had on me when I saw it for the first time. From the moment that the Major is startled by the Clown, to his anguished attempts to make sense of the situation ( " We're alive, we're people, we must have memories!" inexact quote but close), to his clever attempt to improvise a means of escape, this is riveting drama.<br /><br />Little touches stay with the viewer for a long time after watching it. The moment when the lovely ballerina dances for everyone, to the off key, screeching bagpipes of the Scottish musician; the Tramp's wistful remark, " A miss is as good as a mile", the Major's shaken conclusion that they must be in Hell.<br /><br />This is a brilliant episode, beautifully written and acted. The breathtaking beauty of Susan Harrison adds to the memorability of the strange, touching story.