Nou... er waren een paar geweldige, romige gezichtsfoto's van Marlene, samen met haar'schokkende' outfit (plus haar niet-te-missen 'transmogrificatie' van aap in mens); maar over het algemeen waren de weinig overtuigende plot en gedateerde acteerprestaties <0xE2><0x80><0x93> om nog maar te zwijgen van de weinig aanlokkelijke melodieën die uit de 'baritonstem' van Miss Dietrich kwamen <0xE2><0x80><0x93> er niet de oorzaak van dat Blonde Venus een permanente plaats kreeg in het Pantheon van de Herinnerende Films in mijn hoofd. Cary Grant <0xE2><0x80><0x93> nog in de greep van de cinematografische kindertijd <0xE2><0x80><0x93> leek voortdurend op zoek te zijn naar 'zichzelf vinden', terwijl Herbert Marshall waarschijnlijk nooit iets anders was geweest dan Herbert Marshall vanaf de dag dat hij werd geboren tot de dag dat hij stierf. Natuurlijk, vanuit historisch oogpunt was het leuk om naar Blonde Venus te kijken, zolang je in staat was 'grote verwachtingen' opzij te zetten.
Well...there were some great, creamy-smooth facial shots of Marlene, along with her "shocking", gender-bender outfit (plus her not-to-be-missed "transmogrification" from ape into human being); but, overall, the generally unconvincing plot and dated acting -- not to mention the less than engaging tunes coming from Miss Dietrich's "baritone" voice --did little to ensure Blonde Venus a permanent place in my mind's Pantheon of Memorable Films. Cary Grant -- still in the throes of cinematic infancy -- seemed as though he was forever looking to "find himself", while Herbert Marshall was probably never anything BUT Herbert Marshall from the day he was born, until the day he died. Naturally, from an historical point of view, Blonde Venus was fun to watch, so long as one was able to put aside..."great expectations".