Dr. Sayer (Philippe Leroy), een rijke arts met psychologische problemen met betrekking tot het andere geslacht, ontvoert een werknemer, Maria (Dagmar Lassander), een vrijdenkende, liberale vrouw die vindt dat mannen moeten worden 'gefixeerd' in plaats van vrouwen. Sayer trekt zich terug op zijn vorstelijke landgoed en laat Maria een vernederende reeks mentale spelletjes spelen, waarbij hij dreigt haar te molesteren en te vermoorden. Het lijkt erop dat Sayer haar lichaam, geest en ziel wil domineren, haar tot zijn seksuele slavin wil maken, haar zijn bevelen wil laten opvolgen en aan al zijn wensen en grillen wil voldoen. Na aanvankelijke weerstand beweegt Maria zich langzaam in de richting van zijn doel, maar ze heeft haar eigen plannen. Het lijkt erop dat Sayer haar in zijn greep heeft en akkoord gaat met een aantal nogal g<0xC3><0xAA>nante scenario's (zoals het insmeren van zijn tenen, 'de liefde bedrijven' met een opblaaspop die hij voor zichzelf heeft gemaakt, vaak topless rondhangen, en zelfs een spuit in zijn gezicht krijgen als ze hem een klap in zijn gezicht geeft waardoor er bloed uit zijn neus stroomt), wat haar bijna het leven kost, maar er gebeurt iets als de gekwelde dokter langzaam verliefd wordt op Maria. En in een schijnbaar wanhopige poging om een eind te maken aan de waanzin, wint Maria de overhand en speelt ze met Sayers verlangen naar haar lichaam.<br />Het is meer een strijd tussen twee wilskrachten, een soort seksuele oorlog waarbij de een de leiding lijkt te hebben terwijl de ander in feite de overhand heeft. Tijdens een groot deel van de film behandelt Sayer Maria slecht en dwingt hij haar (zo lijkt het) zich te onderwerpen aan zijn psychologische spelletjes van seksuele aard. Haar pogingen om te ontsnappen mislukken omdat zijn huis zo'n goed ontworpen fort is. Het is een typisch Europees art deco-paleis, ontworpen en georkestreerd door een man die al een hele tijd in dit weekendverblijf verblijft (er zijn muren en deuren die op zijn bevel opengaan, en een deel ervan is afgezonderd voor zijn'slachtoffers'). Maar zodra Maria als gevolg van haar angsten een potje pillen lijkt te hebben geslikt, zijn de rollen omgedraaid en heeft ze hem waar ze hem hebben wil. Hij ontdekt dat hij echt naar haar hunkert en Maria gebruikt dat in haar voordeel. Ze speelt het hard wanneer Sayer haar wil omarmen en verscheuren (en ik kan zijn frustratie begrijpen, want ze heeft een aantrekkingskracht waar een man gek van kan worden).<br />Ik heb het gevoel dat de film uiteindelijk werkt als een strijdkreet voor vrouwen, hun kracht en opstandigheid tegen mannen die vinden dat ze altijd de controle moeten hebben, zowel seksueel als mentaal. De'verdraaiing' maakt dit ideaal compleet. Ik kon Sayers lot niet accepteren vanwege zijn zware cardiovasculaire activiteiten en trainingsregime. We zien hoe hij zijn afgetrainde atletische figuur ontwikkelt, en dat dit regime elk weekend deel uitmaakt van de normale routine voordat de echte spelletjes met zijn slachtoffer beginnen. Als hij zo goed in zijn vel zit en zoveel tijd besteedt aan het ontwikkelen van de buitenschoolse activiteiten die op zijn regime volgen, hoe kan hij dan lijden onder het lot dat volgt op het sluiten van de deal met Maria, aan het eind, als ze geen weerstand meer biedt aan zijn avances?<br />Maria, zo zou hij later toegeven, is de eerste die hij daadwerkelijk heeft ontvoerd; anderen uit het verleden, callgirls, werden voor hun diensten betaald, zodat Sayer de macht kon voelen om een vrouw te domineren, ook al is het allemaal een gefingeerde schijnvertoning, veroorzaakt door een diep verontrust individu dat niet in staat is om contact te maken met de andere sekse. De spontane beslissing om dat te doen, om de sprong te wagen, kost hem meer dan hij ooit zal weten. Het is fascinerend om te zien hoe deze psychoseksuele subtekst zich ontrafelt, maar Dagmar Lassander, zo'n verrukkelijke sekspoes, was de reden dat ik er zo van genoot. Zonder haar had ik het niet zo leuk kunnen vinden, want ze is zo vitaal als een slachtoffer dat het waard is om te krijgen. Het hoogtepunt van de film, de verrukkelijke dans waarin Lassander, gehuld in gaas(!), de kledingkast ontrafelt die haar borsten blootlegt, is een seksueel verleidelijk moment dat je het water in de mond doet lopen en het zweet op het voorhoofd doet staan. Dagmar Lassander moet een genot zijn geweest voor modeontwerpers, want ze draagt die kleren zo goed. Dagmar overstijgt de rol om een iconisch personage te creëren dat haar carrière zou bepalen, ook al is de film niet algemeen bekend (ik heb het van horen zeggen). Het provocerende karakter van het script en het gewaagde onderwerp zouden sommige mensen misschien niet aanspreken, omdat het in veel verschillende vormen gaat over seks (.. en pijn) in allerlei verschillende vormen, en de dialogen zijn heel illustratief en gedetailleerd. Soms moest ik grinniken om Sayers opmerkingen over een gevangen Maria, die het heerlijk vindt om vrouwen te laten lijden, en de kick die hij krijgt als hij ze dwingt tot een soort slavernij (in een poging de woorden poëtisch te laten klinken, voelt het allemaal nogal onecht). Maar Dagmar is de ware reden om hem te zien, en voor mij werkt de film het best als een fetisjfilm, een mogelijke mannelijke fantasie met deze schijnbaar preutse en fatsoenlijke idealiste, gevangen en tegen haar wil vastgehouden, gedwongen tot een hachelijke situatie, haar lot mogelijk overgeleverd aan de genade van een complexe en mogelijk gevaarlijke masochist. Haar onderwerping, en hoe ze reageert op zijn agressieve gedrag tegenover haar (er zijn momenten waarop ze zich ontplooit tot een aarzelend verlangen om hem te omhelzen, waarbij ze een mogelijke aantrekkingskracht op hem blootlegt die sommigen die toekijken misschien aan het schrikken maakt) behoren tot de fascinerendste hoogtepunten van deze uitbuitingsfilm. Mijn andere favoriete scène, naast de dans, is het pianoconcert met Sayer die Maria liefkoost terwijl ze een kalmerende melodie speelt.
Dr. Sayer(Philippe Leroy), a wealthy physician with psychological issues regarding the opposite sex, kidnaps an employee, Maria(Dagmar Lassander), a free-thinking liberal woman who believes men must be the ones "fixed" instead of females. Sayer retreats to his palatial estate, running Maria through a humiliating series of mind games, threatening to molest and kill her. Sayer's desire, it seems, is to dominate her body, mind and soul, making her his sexual slave, obeying his commands, adhering to his every wish and whim. After resistance, at first, Maria slowly teeters towards his objective, but has plans of her own..she says she wishes to help Sayer relinquish his sadistic behavior towards women, so that he could love and not feel such yearning desires to harm. It seems that Sayer has her under his grip, agreeing to certain rather embarrassing scenarios(..such as lotioning his toes, "making love" to a blow-up doll which is a recreation of himself, often spending time topless, and even getting hosed down when she slaps him hard across the face bringing blood from his nose)which almost break her, but something happens as the troubled doctor slowly falls in love with Maria..and through what appears to be a desperate attempt to end the madness, Maria gains an upper hand, toying with Sayer's lust for her body.<br /><br />More of a battle of wills, a kind of sexual warfare where it seems one is in charge when in fact the other truly has the upper hand. Through a great deal of the film, Sayer mistreats Maria, forcing her(..it seems)to submit to his series of psychological games of a sexual nature. Her attempts to escape fail because his home is such a well designed fortress..it's a typical European art deco kind of palace, fashioned and orchestrated by a man who has kept to this weekend retreat of his for quite a spell(..it features walls and doors opening at his command, with an area quarantined off for his "victims"). But, once Maria seemingly downs a bottle of pills as a result of her anguish at his hands, the tables are turned and she has him where she wants him. He finds that he actually craves her and Maria uses this to her advantage, playing hard to get when Sayer wishes to embrace and ravage her(..and, I could understand his frustration because she has this allure that can drive a man crazy)<br /><br />I felt the film works, ultimately, as a war cry for women, their empowerment and uprising against men who have the notion that they should always have control, sexually and mentally. The "twist" finalizes this ideal. I couldn't swallow Sayer's fate because of his rigorous cardiovascular activity and exercise regimen..we see how he develops his toned athletic figure, and how this regimen is part of the normal routine every weekend before the true mind games with his victim begin. If he is so well fit, and spends such time developing himself for the extracurricular activities which follow his regimen, how could he suffer the fate which follows his finalizing the deal with Maria at the end when she stops resisting his advances? <br /><br />Maria, he would later admit, is the first he's actually kidnapped; others from the past, call-girls, were paid for their services so that Sayer could feel the power of dominating a woman, even if it's all a fictitious charade brought about by a deeply troubled individual with an inability to connect with the opposite sex. The spontaneous decision to do so, to take a leap from the norm, costs him more than he could ever know.<br /><br />All this psycho-sexual sub-text is rather fascinating to see unravel, but Dagmar Lassander, such a yummy sex kitten, was my reason for enjoying it so..without her, I couldn't have liked it as much because she's vital as a victim worth striving to obtain. Perhaps the film's highlight, the delicious dance as Lassander, clothed in gauze(!), unravels the wardrobe exposing her breasts to a jazzy score..it's the kind of sexually seductive moment that makes your mouth water and forehead sweat. Dagmar Lassander must've been a joy for fashion designers because she wears those clothes so well..she has this kind of cool, a sophistication and screen presence along with her beauty and seductive powers, Dagmar transcends the part to create an iconic character which would define her career..even if the film isn't well known(..I found about through word of mouth). The provocative nature of the script and risqué subject matter might not appeal to certain crowds as it deals with sex(..and pain) in many different forms, the dialogue quite illustrative and elaborative. At times, I couldn't help but chuckle at Sayer's comments towards an imprisoned Maria, regarding how he enjoys making women suffer, and the thrill he gets at forcing them into a type of slavery(..in an attempt to make the words poetic, it all feels rather hokey). But, Dagmar is the real reason to see it, and the film, to me, works at it's best as a fetish film, a possible male fantasy with this seemingly prim and proper idealist, captured and held against her will, forced into a precarious situation, her fate possibly at the mercy of a complex and possibly dangerous masochist. Her submission, and how she reacts towards his aggressive behavior with her(..there are times where she unfolds to a wavering desire to embrace him, unveiling a possible attraction towards him which, in itself, might startle some who watch it)are among the most fascinating highlights of this exploitation feature. My other favorite scene, besides the dance, is the piano concerto with Sayer fondling Maria as she plays a soothing melody.