Sommige mensen denken negatief over Zweden: te netjes, te schoon, te serieus, te georganiseerd en te noordelijk. Een volk dat gekweld wordt door zijn eigen religieuze lot en geschiedenis, wat soms leidt tot depressie en dwangmatige hardhandigheid. Dat hoeft voor een filmmaker geen probleem te zijn, want wijlen Bergman heeft ons bijvoorbeeld laten zien wat er onder deze omstandigheden filmisch mogelijk is. Bergman gebruikte zijn identiteit als uitgangspunt en gaf geen expliciete commentaar op deze identiteit als zodanig.<br />Andersson doet echter het omgekeerde: hij geeft alleen commentaar op deze identiteit en ontleedt zijn volk tot op het bot: in zijn wereld is Zweden het equivalent van de hel op aarde. Maar hij gaat hier niet verder op in en voor mij is dit gewoon geen kunst, maar gewoon een annotatie. Ondanks de uitzonderlijke tijd die het heeft gekost om ervoor te zorgen dat deze filmmaker ernstige beperkingen heeft waar hij duidelijk niet onderuit kan.<br />Vergeleken met zijn vorige film _Suitnger fr dem andra vonningen / Songs from the Second Floor_ is er ook niet veel vooruitgang te zien. De bedoeling was dat dit toegankelijker was, maar het verschil is minimaal en de paar scènes die een groter publiek proberen te plezieren zijn niet de beste in de film. Hetzelfde absurdisme en minimalisme geldt nog steeds, er is de camerapositie voor één opname en het gebrek aan actie voor deze opname. Ja, de foto's zijn goed gemaakt, sommige scènes werken echt en de kleurstelling en de positie zijn verbazingwekkend. Maar maakt dat een interessante film? Als je negatief denkt, is dit een film die een stap terug doet.<br />Anderssons achtergrond als reclamemaker straalt door in de gedetailleerde opstelling, maar ik vind zijn films ongeveer even leeg als die reclame. Er is een boodschap over de mensheid, maar die is triviaal en heeft niet veel diepgang.
Some people think of Sweden in a negative way: too neat, too clean, too serious, too organized and too Northern. A people tortured by their own religious fate and history, sometimes leading to depression and compulsive heavy-handedness. This need not be a problem for a filmmaker, as for example the late Bergman has shown us what can be cinematic possible under these conditions. Bergman used his identity as a starting point and did not explicitly comment on this identity as such.<br /><br />Andersson however does the reverse: He comments only on this identity hereby dissecting his people to the bone: In his world Sweden is equivalent for hell on earth. But he does not take this any further and for me this is just not art but merely annotation. Despite the exceptional amount of time it took to make this filmmaker has serious limitations he clearly cannot step out of.<br /><br />Compared to his previous movie Sånger från andra våningen / Songs from the Second Floor, there is also not much progress to be observed. The intention was that this was more accessible, but the difference is minimal and the few scenes that try to please a larger audience aren't the best in the movie. The same absurdism and minimalism also still apply, there is the one-shot camera position and the (lack of) action in front of this shot. Yes, the stills are well done, some of the scenes actually work and the coloring and positioning is amazing. But does that make an interesting movie? Thinking in a negative way, this is cinema taken a step backwards.<br /><br />Andersson's background as a maker of commercials shines through in the elaborate setup, but I find his movies about as empty as those commercials. There is a message about mankind, but it is trivial and without much depth.