Ik heb kortgeleden _Shame_ gezien, geregisseerd door Ingmar Bergman. De film was interessant en heel uniek. Ik vond het leuk dat hij in het Zweeds was met Engelse ondertitels en dat hij ook in zwart-wit was. Daardoor kon ik me beter inleven in de personages, de tijdsperiode en hun verhalen. Ik vond het niet leuk dat de film in het begin heel traag ging en dat je niet wist wat er echt aan de hand was. In het begin ging het vooral over de relatie tussen Eva en Jan. De film eindigde ook deprimerend omdat er uit alle conflicten en veranderingen in de film niets goeds voortkwam. Ik zou waarschijnlijk nooit meer naar Shame gaan, maar het was een heel beschaafde ervaring.
I just recently viewed Shame which is directed by Ingmar Bergman. The film was interesting and very unique. I liked how it was in Swedish with English subtitles and that it was also in black and white. These features allowed me to better relate to the characters, the time period, and their stories. I didn't like how the movie was very slow in the beginning and how you didn't know what was really going on. At first, it was mainly a story of Eva and Jan's relationship. The movie also ended on a very depressing note because nothing good came out of all of the conflicts and changes throughout the movie. I probably would not go see Shame again, but it was a very cultured experience.