Ik hou van Steve Buscemi. Ik hou heel veel van zijn werk, zowel als acteur als als regisseur. Je zou kunnen zeggen dat ik <0xE2><0x80><0x93> in de ban van <0xE2><0x80><0x93> Steve Buscemi ben. Een Steve Buscemi-freak. Ik ben dol op Steve Buscemi.<br />Ik herinner me nog de eerste keer dat ik Buscemi's volledige regiedebuut zag, 'Trees Lounge'. Ik vond het een leuke film, hoewel hij niet zo goed was als hij had kunnen zijn. Hij was er bijna. Het gaf me bijna de kriebels, de kriebels van het willen zien van 'kleine' films over 'kleine' mensen in 'kleine' kroegen in 'kleine' stadjes. Het kwam er zo dicht bij dat ik zou kunnen zeggen dat het een heel goede film was <0xE2><0x80><0x93> een die met een paar aanpassingen geweldig had kunnen zijn. Maar dat geeft niet. Ik vind de film goed en ik heb hem meer dan eens gezien.<br />Maar deze recensie gaat niet over Trees Lounge. Hij gaat over 'Eenzame Jim'. Toen ik de beschrijving van de film zag en toen ik zag wie de film was, was ik opgewonden bij het vooruitzicht dat ik eindelijk de film zou zien waarvan ik wist dat Trees Lounge hem had kunnen zijn. Maar wat ik in werkelijkheid meemaakte, leek een beetje op het verlaten van een van die kroegen in een klein stadje met een buik vol goedkope whisky en een armvol goedkope sloerie, op weg naar je appartement met een papperig brein vol opwindende vooruitzichten die onvermijdelijk desintegreren in de realiteit van door alcohol veroorzaakte impotentie en misselijkmakende braakneigingen. Met andere woorden, deze film liet me met lege handen achter, en het speet me dat ik de tijd en het geld had verspild die het me had gekost om in die staat te komen <0xE2><0x80><0x93> het filmequivalent van de volgende ochtend naast die goedkope sloerie wakker worden, of als je de sloerie bent, wakker worden naast die stinkende en scheten latende en ongeschoren imbeciel. De film had alle substantie van een oudbakken witbroodsandwich (en dan nog wel met witbrood uit de winkel) en de emotie van een kadaver. Ik weet niet precies wat de bedoeling van deze film was, en aangezien hij een soort bedoeling had en geen oefening in abstract surrealisme was die zonder kan, is dit gebrek aan een bedoeling een zonde van nalatigheid. Net zoiets als die nieuwe auto's die geen asbakken meer hebben hoewel er miljoenen mensen zijn die roken en nieuwe auto's kopen (ik hoor daar niet bij, maar hé, ik kan wel met je meevoelen). Over het geheel genomen was het een saaie film over saaie mensen die saaie dingen doen en hij had niets van het lef en de geloofwaardigheid die zo'n film kunnen dragen en redden. Ik bedoel, Trees Lounge ging over saaie mensen die saaie dingen deden, maar het was wel interessant.<br />Ik geef Affleck hier een groot deel van de schuld van. Waarom blijven mensen toch altijd van die Affleck-klootzakken gebruiken? Ze zuigen het leven uit alles wat met hen te maken heeft. Eén Affleck speelde in één fatsoenlijke film (en dat was niet eens de reden waarom de film fatsoenlijk was) en plotseling zuipen alle klootzakken die Affleck heten zoveel films als ze maar kunnen. En Liv Tyler is geen haar beter. Dat je de dochter van een rockster bent, hoeft nog niet te betekenen dat je een goede actrice bent. Ze is net zo levenloos als Affleck. Deze mensen stijgen gewoon niet op van de platte pagina van het script. Mensen betalen om naar films te kijken en ze verdienen het om acteurs en actrices met een beetje charisma te zien <0xE2><0x80><0x93> deze twee sukkels samen hebben niet het vonkje van de oude man die winkelwagentjes uitdeelt bij Wal Mart. Ik heb altijd gedacht dat Steve Buscemi het type man was dat boven dit soort gelul zou uitstijgen, maar o, Steve, je hebt ons teleurgesteld. Door deze film krijg ik zin om je in een houtversnipperaar te stoppen.
I like Steve Buscemi. I like his work very much, both as an actor and a director. You could say that I am -into- Steve Buscemi. A Steve Buscemi freak. I lurv Steve Buscemi.<br /><br />I remember when I first saw Buscemi's full length directorial debut, "Trees Lounge." I enjoyed the movie, although it wasn't as good as it could have been. It was -almost- there. It -almost- scratched that itch, the itch of wanting to see "small" movies about "small" people in "small" bars that are in "small" towns. It was close enough to where I would say that it was a very good movie - one that with a few tweaks could have been great. But that's OK. I like the movie and I've watched it more than once.<br /><br />But this review is not about Trees Lounge. It's about "Lonesome Jim." When I saw the description of the movie and then I saw who's movie it was, I was excited at the prospect of finally seeing the movie that I knew that Trees Lounge could have been. But what I actually experienced was not unlike that of leaving one of those smalltown bars with a belly full of cheap whiskey and an armful of cheap floozy, heading back to your apartment with a mushy brain full of exciting prospects that inevitably disintegrate into the reality of alcohol-induced impotence and headspinning regurgitation.<br /><br />In other words, this movie left me flat and unrequited and sorry that I wasted the time and the money that it took me to get to that state - the film equivalent of waking up next to that cheap floozy the next morning, or if you happen to be the floozy, waking up next to that stinking and farting and unshaven imbecile. The film had all of the substance of a stale white bread sandwich (with store brand white bread, no less) and the emotion of a cadaver. I am not sure what the point of this film was, and since it was supposed to have some sort of a point and was not an exercise in abstract surrealism that can get by without one then this lack of a point is a sin of omission. Sorta like those new cars that don't come with ashtrays anymore although there are millions of people who smoke and buy new cars (I'm not one of them, but hey, I can sympathize). Overall it was a boring film about boring people doing boring things and had none of the grit and believability that can carry and save such a film. I mean, Trees Lounge was about boring people doing boring things, but it was interesting. <br /><br />I blame a lot of this on Affleck. Why do people keep casting these Affleck turds? They suck the life out of anything that they are connected with. One Affleck was in one decent film (and wasn't even the reason why the film was decent) and all of the sudden every butthole named Affleck is stinking up as many films as they possibly can. And Liv Tyler is no better. Being the daughter of a rock star does not necessarily make an actress. She is as lifeless as Affleck. These people simply do not rise from the flat page of the script. People pay to see films and they deserve to see actors and actresses with a bit of charisma - these two duds together don't have the spark of the old guy who hands out shopping carts at Wal Mart. I always thought that Steve Buscemi was the type of guy who would rise above this type of pablum, but oh Steve you let us down. This film makes me want to stuff you into another wood chipper.