Ik ben dol op documentaires. De documentaire over Andy Goldsworthy was geweldig. Ik had me op deze verheugd, maar was erg teleurgesteld. Ik wist van Kahns eenzame dood in een herentoilet van Penn Station en was geïntrigeerd door het idee. Er moet hier een verhaal achter zitten, dacht ik ten onrechte. Het enige verhaal hier is dat van trieste, misleide vrouwen die affaires hadden met een lelijk, beroemd getrouwd mannetje. Omdat er geen enkele verklaring is voor het afschuwelijke gedrag van deze man, krijgen we eindeloos herhaalde opnamen van Kahn die rondloopt en pijnlijk lange <0xE2><0x80><0x93> zogenaamd peinzende <0xE2><0x80><0x93> opnamen van zijn zielloze gebouwen. Sommige gebouwen zijn eigenlijk wel interessant, maar de strekking van de film vraagt ons om over de man zelf na te denken. De overspannen soundtrack refereert aan een emotionele aantrekkingskracht die in de film geheel ontbreekt. Kahns ogenschijnlijke gaven zijn geen excuus voor zijn gedrag of martelaarschap van zijn ma<0xC3><0xAE>tresses. Deze film lijkt Kahn de vrije teugel te willen geven en de regisseur en zijn moeder tot sympathieke figuren te willen maken <0xE2><0x80><0x93> ik geloof er niets van.
I love documentaries. The Andy Goldsworthy doc was great.I looked forward to this one - but was very disappointed. I knew of Kahn and was intrigued by the idea of his lonely death in a Penn Station men's room. There must be a story here, I mistakenly believed.The only story here is of sadly deluded women who had affairs with an ugly little famous married man. In the absence of anything like an explanation for this guy's horrible behavior, we're given endlessly repeated clips of Kahn walking around and painfully long - supposedly contemplative - shots of his soulless buildings.Actually, some of the buildings are interesting but the thrust of the film asks us to think about the guy himself. The overwrought soundtrack references an emotional tug that is entirely absent from the film. Kahn's apparent gifts do not excuse his behavior or martyr his mistresses. This film seems to want to give Kahn the great artiste's free pass and thus make the director and his mother sympathetic figures - I don't buy it.