Nou, ik ben bang dat mijn recensie van deze special niet veel anders zal zijn dan die van de anderen voor mij, maar ik heb er letterlijk alleen maar naar gekeken <0xE2><0x80><0x93> tijdens een drive voor PBS-leden <0xE2><0x80><0x93> en eerlijk gezegd ben ik te opgewonden om n<0xC3><0xAD>ét iets te zeggen. Om het raadsel van Barbra Streisand echt te kunnen waarderen, moet je terugkijken naar vóór de film. Vóór het Broadway-fenomeen halverwege de jaren zestig. Toen de televisie nog een jong medium was, was er een vorm van amusement die heel prominent in de ether te zien was en die tegenwoordig nog slechts een herinnering is: de muzikale variatie. Sommige musicals waren wekelijkse series, maar andere waren eenmalige, eenmalige specials, die meestal het speciale talent van de individuele artiest toonden. Dit is het moment waarop we voor het eerst ongeremd naar Streisand kijken. Ze was al gastartieste geweest in andere variétéprogramma's, zoals Garry Moore, Ed Sullivan, en had een grote slag geslagen in een eenmalige dubbelvoorstelling met de vrouw die haar de dirigeerstok van de trompet van het buitengewone zou overhandigen: Judy Garland. In 1966 introduceerde choreografe me buckra Barbra Streisand in kleur (vandaar de titel), maar ze kopieerde het format van haar eerste voorstelling van het jaar daarvoor bijna tot op de letter. In drie verschillende scènes zien we een abstracte Streisand (in een na-de-werk-museum, waar ze naar kunstwerken kijkt en soms zelf een kunstwerk wordt), een komische Streisand die een al bewonderend publiek bespeelt in een studiocircus (met veel pluizige en bonte dieren) en als klap op de vuurpijl een zingende Streisand in miniconcertvorm die <0xE2><0x80><0x93> nou ja, eerlijk gezegd, die het gewoon doet.<br />Het verbaast me dat ze het filmdebuut van FUNNY GIRL nog heeft meegemaakt, en dat ze ook nog songwriter, regisseur en politiek activist is geworden. Hier is ze amper 24 en doet ze buitengewone dingen omdat, zoals ze in haar eigen inleiding voor de camera zegt, 'we niet wisten dat we het niet konden, dus hebben we het gedaan'. De opname van het museum wordt in Philadelphia in een weekend gemaakt, vlak nadat het museum op zaterdagavond voor het publiek is gesloten, en kennelijk is er alleen maar een kleurencamera gebruikt. Toch zijn er veel geknipt en ingezoomd, wat resulteert in een nogal spectaculair hoogtepunt: het moderne, naar een beatnik neigende 'Gotta Move'. Nadat ze tussen de moderne abstracten zijn verdwaald, beginnen de bongo's van de jazzclub. Streisand komt tevoorschijn in een psychedelische jurk en met glinsterende oogmake-up, en speelt de pakkende staccatomuziek met een bijna androgyne sexappeal. Pas in het derde bedrijf, of je het gelooft of niet, wordt het hoogtepunt geëvenaard of verbeterd door een ander staaltje van Streisands kunnen: in de muziek van het concert, in een witte jurk en met parels in haar oren, reciteert Streisand het vurige 'Gotta Move'. 'Every Place I Hang My Hat is Home', en dan de laatste noten, met zo'n climax die je doet gillen als een klein meisje, ook al ben je 44 jaar oud... en een jongen.
Well, I fear that my review of this special won't heed much different observation than the others before me, but I literally just watched it- during a PBS membership drive- and frankly I'm too excited NOT to say anything. To really appreciate the enigma that is Barbra Streisand, you have to look back before the movies. Before the Broadway phenomenon of the mid-60's. When television was still a young medium, there was a form of entertainment very prominent on the air that is but a memory today: musical variety. Some musical shows were weekly series, but others were single, one-time specials, usually showcasing the special talent of the individual performer. This is where we get the raw, uninhibited first looks at Streisand. She had already been a guest performer on other variety shows including Garry Moore, Ed Sullivan, and scored a major coup in a one-time only tandem appearance with the woman who would pass her the baton of belter extraordinary: Judy Garland. In 1966, COLOR ME BARBRA introduced Barbra Streisand in color (hence the title), but copied the format of her first special a year earlier almost to the letter. In 3 distinct acts, we get an abstract Streisand (in an after-hours art museum looking at and sometimes becoming the works of art), a comic Streisand working an already adoring audience in a studio circus (populated with many fuzzy and furry animals), and best of all, a singing Streisand in mini-concert format just-- well, frankly, just doing it. <br /><br />It amazes me that she still had the film debut of FUNNY GIRL yet to come, as well as turns as songwriter, director, and political activist. Here, she is barely 24 years old, doing extraordinary things because, as she puts it in her own on-camera introduction, 'we didn't know we couldn't, so we did.' The art museum sequence is shot in Philadelphia over one weekend immediately after the museum closed to the public on Saturday evening, and apparently done with only ONE color camera. Yet there are cuts, dissolves, and tracking shots galore, resulting in one rather spectacular peak moment-- the modern, slightly beatnik-flavored, "Gotta Move." After getting lost amongst the modern abstracts, jazz-club bongos begin, with Streisand emerging in a psychedelic gown and glittering eye makeup, doing the catchy staccato tune with almost androgynous sex appeal. It is not until Act 3, believe it or not, that the moment is matched or bettered by another feat: in the concert sequence, in a white gown and pearl earrings, Streisand recites the torchy "Any Place I Hang My Hat is Home," tearing into the final notes and revealing one of those climactic belts that makes you scream like a little girl even if you're 44 years old...and a guy. Just plain old great television. Check it out.