De misdadig genegeerde film van Jay Craven is een frisse wind in de over het algemeen narcistische en afgeleide wereld van de onafhankelijke film. Om te beginnen is de fotografie een puur esthetisch genoegen, die alle sombere schoonheid van het late najaar van Noord-New England vastlegt (Cinematographer Paul Ryan deed de 2de Eenheid op de Dagen van de Hemel op Malick). Ten tweede zijn de voorstellingen allemaal even uitstekend <0xE2><0x80><0x93> Noel Lourdes van Rip Torn is opvliegend en charmant, en Bangor van Tantoo Cardinal is zowel gevoelig als uitbundig, om nog maar te zwijgen van een uitstekende bijrollen. Maar over het geheel genomen is het een eerbetoon aan de verhalende kracht van de film dat het verhaal een sterk en levendig tempo aanhoudt terwijl het zich toch in zijn eigen tempo ontvouwt, en de film komt tot een conclusie, natuurlijk en oprecht, die desondanks niet te verwachten lijkt. Dit is een van de zeldzame momenten van waardigheid in de onafhankelijke filmwereld, een film die een klein stukje van het kruispunt tussen mensen en geschiedenis verkent.
Jay Craven's criminally ignored film is a sober breath of fresh air in the generally narcissistic and derivative world of independent film. First off, the photography is pure aesthetic pleasure, capturing all of the gloomy beauty of Northern New England in late autumn (Cinematographer Paul Ryan did 2nd Unit on Malick's Days of Heaven). Second, the performances are uniformly excellent - Rip Torn's Noel Lourdes is irascibly charming and Tantoo Cardinal's Bangor is at once sensitive and exuberant, to say nothing of a fine supporting cast. Overall though, it is a tribute to the narrative strength of the film that the story maintains a strong and lively pace while still unfolding in its own time, and the film comes to a conclusion, natural and genuine, that nevertheless does not seem expected. This is one of the rare cells of dignity in the independent film world, a film that explores a small piece of the intersection between humans and history.