Dit is een betoverende, maar spaarzame versie van de roman van Thomas Mann met dezelfde titel. Dirk Bogarde speelt zijn beste filmrol <0xE2><0x80><0x93> dat dacht hij zelf ook. De dialoog is minimaal, dus zijn gezicht moet de nuances van zijn gekwelde personage weergeven <0xE2><0x80><0x93> een componist (een schrijver in de roman, de enige grote verandering) die in 1910 naar Venetië reist. Visconti geniet van de weergave van schoonheid, die voorbijgaat, en van de geur van verval die eronder schuilgaat. Getraind als operaregisseur mengt Visconti Mahlers muziek en beeldspraak naadloos in zijn beste film sinds 'The Leopard' (nog zo'n verbluffende film, die grote invloed had op Coppola's Sicilië in de 'Godfather').
This is a ravishing, yet spare adaption of Thomas Mann's novelette of the same title. Dirk Bogarde gives his finest screen performance - he himself believed so. The dialogue is minimal, so his face must register the nuances of his anguished character - a composer (a writer in the novelette - the only major alteration) who travels to Venice in 1910. Visconti revels in the portrayal of beauty, it's passing, and the whiff of decay beneath.Trained as an opera director, Visconti blends Mahler's music and imagery seamlessly in his finest film since "The Leopard" (another stunning film, which greatly influenced Coppola's Sicily in the "Godfather").