Het is een trieste toestand in het zakenleven van Hollywood als een film je verrast door niet de route te nemen die je vanaf de eerste dag in de bioscoop hebt gezien. Ik had letterlijk geen idee hoe deze film zou aflopen, want hij ging naar links als ik verwachtte dat hij naar rechts zou gaan, zwenkte als ik verwachtte dat hij naar rechts zou gaan, et cetera. Dit had gemakkelijk kunnen ontaarden in een algemene thriller, of een deprimerende witte-boorden-drama, maar het bleef helemaal op zichzelf staan tot het einde. Het is echter een triest verhaal. Niet vanwege wat er met Alice gebeurt, maar vanwege de trieste wereld die haar omringt en haar over dit pad leidt.<br />De plot heeft een rustige waardigheid van vorm die...' Het is meestal een theaterfilm, maar het tempo kan wel wat strakker. Hoe dan ook, het is een heel goede film, en om de een of andere reden verdenk ik degenen die deze laag hebben gescoord van slechte druiven.
It's a sad state in corporate Hollywood when a movie surprises you by not taking routes you've been seeing in the movie house since day one. I had literally no idea how this film was going to end, because it went left when I expected it to go right, zigged when I expected a zag, etc. This could have easily unraveled into generic suspense thriller, or depressing white trash drama, but it stayed a course all its own till the end. It is a sad story, though. Not because of what happens to Alice, but because of the sad world that surrounds her and leads her down this path.<br /><br />The plot has a quiet dignity of form that's usually reserved for theater, but the pacing could use some tightening up. Either way, it's a very good film, and for some reason I suspect sour grapes from those who have scored this one low.