Ik heb een paar keer hardop gelachen tijdens deze film, maar als je er een vluchtige blik op werpt, zou je denken dat het iets heel anders was. Ik ben dol op het tempo en de manier waarop het langzaam in je brandt als je deze verbijsterend mooie tableaus voorgeschoteld krijgt. Andersson geeft ons hier iets anders. Laat ons iets zien wat ik sinds zijn laatste film niet meer heb gezien. Hij is qua compositie uitzonderlijk en door zijn methode om de camera te fixeren en de actie voor ons te laten plaatsvinden, opent hij de deur naar de mensheid en kijken we naar een plek die onze eigen levens weerspiegelt, onze eigen kleine levens. Het is krachtig materiaal. Het is de eenvoud waarmee hij de gebeurtenissen laat plaatsvinden die het tegenovergestelde gevoel van complexiteit oproept. Alles voor de camera is allesbehalve eenvoudig. Anderssons aandacht voor detail is buitengewoon. Ik geloof dat de meeste scènes, zo niet alle, sets zijn die volgens zijn ontwerp uit de grond worden gestampt. Ik kan deze film niet genoeg aanbevelen. Voor mij nam hij me mee naar een plek en toen ik eruit kwam, was ik getuige geweest van een gerafelde en mooie wereld, gesteven en gepijnigd, kaal en schitterend. Tegelijkertijd vreemd en vertrouwd. Deze film is briljant en het leven bevestigt. Dat weet ik, omdat ik er glimlachend uit kwam en me geweldig voelde. Het heeft hem zeven jaar gekost om deze film te maken. Als hij deze ene film had gemaakt, zou hij nu nog bij de groten zitten.
I laughed out loud several times during this film though give it a cursory glance and you would think it was something else altogether. I adore the pace and the way it slowly burns into you as you are presented these gobsmackingly beautiful tableaux. Andersson gives us something else here. Shows us something I had not seen since his last film. He is compositionally exceptional and via his method of fixing the camera and allowing action to take place before us, he opens the door on humanity and we peer into a place that reflects our own lives, our little lives. It is powerful stuff. It is the simplicity with which he allows the events to take place that creates the opposite feeling of complexity. Everything in front of the camera is anything but simple. Andersson's attention to detail is extraordinary. I believe most scenes, if not all, are sets built from scratch according to his designs. I cannot recommend this film highly enough. For me it took me to a place and I came out of it having witnessed a world frayed and beautiful, starched and pained, barren and splendid. At once alien and familiar. This film is brilliant and life affirming. I know because I came out smiling feeling wonderful. It has taken him seven years to make this. If he only made this one film he would still be up there with the greats.