Deze film is gebaseerd op een toneelstuk en is de tweede versie van dit werk. Paul Sorvino speelt de basketbalcoach van een team dat tegen alle verwachtingen in twintig jaar geleden het kampioenschap heeft behaald. Ze zijn allemaal bij elkaar gekomen voor een re<0xC3><0xBC>nie. Terry Kinney speelt James, de directeur van de Junior High School, en hij werkt je snel op de zenuwen met al zijn gejammer en medelijden met mij. Vincent D'Onofrio speelt Phil, een vervelende zakenman met precies de juiste hoeveelheid 'geld'-haantjesgedrag. Tony Shalhoub is George, de huidige burgemeester van de stad, en hij lijkt op het punt te staan een zenuwinzinking te krijgen. Gary Sinise speelt Tom, een schrijver die aan de drank is geraakt en naar mijn mening uitstekend in zijn rol is. Terwijl ze allemaal geacht worden hun kampioenschap, conflicten, jaloezie en strijd te vieren. Terwijl de mannen in het reine komen met wat was, en nu is, worden ze gedwongen hun leven op een weinig aangename manier te bekijken. Het is ongebruikelijk om een groep mannen te zien praten en huilen over wat had kunnen zijn, en ik vond het interessant om te zien hoe ze met elkaar omgaan. Het is niet de beste film die ik ooit heb gezien, maar goed genoeg om te bekijken.
This movie is based on a play, and is the second adaptation of this work. Paul Sorvino plays the basketball coach of a team of players that against all odds took home the championship 20 years ago. They have all met for a reunion. Terry Kinney plays James, a Junior High principal, and will quickly get on your nerves with all his whining and feel sorry for me role. Vincent D'Onofrio, as Phil, plays an obnoxious businessman with just the right amount of "money" cockiness. Tony Shalhoub is George, the current Mayor of the town, and appears to be on the verge of some sort of breakdown. Gary Sinise plays Tom, a writer, turned alcoholic, and in my opinion, is excellent in the role. While they are all suppose to be celebrating their championship, conflicts, jealousy, and fighting abound. As the men come to terms with what was, and is now, they are forced to look at their lives in a non-pleasant way. It's unusual to have a group of men talking and crying about what could have been, and I found it interesting watching them relate to each other. It's not the best movie I've seen, but it's certainly good enough for a viewing.