Dit is een lichtelijk amusante coming-of-agekomedie die stamt uit de latere, meer volwassen periode van Neil Simons schrijven. Hoewel er heel wat kwinkslagen zijn, is dit niet een van die Neil Simon-stukken waarin alle personages 2 uur lang moppen in de trant van een grap uit hun mouw schudden, alsof ze gaststerren zijn in een Bob Hope-special. Er zijn ook dramatische elementen (sommige zijn goed, andere zijn overkill) die het verhaal wat gewicht geven.<br />De uitvoeringen zijn over het hele bord goed, vooral die van Blythe Danner als de moeder (hoewel zij en Judith Ivey merkwaardig genoeg WASP-achtige keuzes maakten om joodse vrouwen te spelen). Ik ben nooit een fan van Jonathan Silverman geweest, maar ik moet zeggen dat hij de juiste toon aanslaat als de irritante, slungelige en totaal gehoorzame tienerverteller/protagonist van het verhaal.<br />De film lijkt qua toon veel op Radio Days van Woody Allen, maar de laatste is veel fantasievoller en grappiger dan deze.
This is a gently amusing coming-of-age comedy that comes from the later, more mature period of Neil Simon's writing. Although there are plenty of wisecracks to go around, this is not one of those Neil Simon pieces where every character spouts out one-liner jokes for 2 hours like they're guest stars on a Bob Hope special. There are also dramatic elements (some work, some are overkill) that lend some weight to the story.<br /><br />The performances are good across the board, especially Blythe Danner as the mother (although she and Judith Ivey were oddly WASP-ish choices to play Jewish women). I've never been a fan of Jonathan Silverman, but I will say that he hits the right notes as the obnoxious, gawky, and totally horned-up teen-age narrator/protagonist of the story.<br /><br />The movie is very similar in tone to Woody Allen's "Radio Days," but the latter is far more imaginative and funny than this one.