Een verhaal over een jonge jongen, Dexter (Joseph Mazzello) met aids, die bevriend raakt met een ruige tuimelaar (gespeeld door Brad Renfro) met precies het tegenovergestelde: The Cure is triest, al is het een beetje te sentimenteel, trekt aan je emoties als een 'boodschap'-film met het hart op de juiste plaats. Alleen al daarom is het een aanbevelenswaardige visie. Het hoogtepunt zou kunnen zijn om te zien hoe ze vriendschap sluiten en met elkaar omgaan als niemand anders hen accepteert.<br />Maar aangezien het echte verhaal zich concentreert op de aids van de jongen <0xE2><0x80><0x93> als Dexter op een dag in de plaatselijke supermarkt een roddelblad ziet liggen waarin staat dat een dokter uit New Orleans het geneesmiddel heeft ontdekt <0xE2><0x80><0x93> slaat zijn hart op hol. Allebei, duidelijk een beetje naïef, maken ze een plan om op welke manier dan ook naar New Orleans te gaan. Wat me zo'n beetje twee kanten op trok. Het is een beetje hartverwarmend en ik heb een hekel aan muggenziften, maar ik vond dat de plot melodramatisch en voorspelbaar was en dat de gebeurtenissen een laagje vernis hebben, zoals dat alleen in films kan. Ik kon me niet onttrekken aan het knagende gevoel dat ik naar een film over zelfontdekking, ziekte en opgroeien keek. Ik weet bijvoorbeeld dat ze jong zijn, maar ik vond het een hele opgave om te geloven in de dingen die deze jongens doen. Zoals boombladeren koken en hete 'thee' drinken. Of ze eten een experimenteel dieet van chocoladerepen omdat ze denken dat ze daarmee de verwoestende ziekte kunnen bestrijden. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ze een reis door het land maken zonder wettelijke of ronduit angstaanjagende repercussies. Afgezien van de twijfels die de filmconventies met zich meebrengen, is het een verhaal dat de moeite waard is, vooral met familie erbij.
A tale of a young boy, Dexter (Joseph Mazzello) with AIDS who befriends a rough and tumble boy (played by Brad Renfro) his exact opposite, The Cure is sad, if a bit too soapy, pull at your emotions "message" movie with it's heart in the right place. For that fact alone, it's a recommended view. The highlight might be just watching them finding friendship and hanging out with each other when no one else accepts them. <br /><br />However since the real story centers on the boy's AIDS - things take off when one day at the local supermarket, Dexter's eye catches a checkout tabloid magazine that states a New Orleans doctor has discovered the cure. Both of them, obviously a tad naive, make it a plan to set out for New Orleans in whichever means possible. Which kinda pulled me two ways. It's a mite heart warming and I hate to nit-pick, but I found the plot wanders in a melodramatic, predictable sense and the proceedings have a coat of gloss over them like only movies can do. I couldn't escape the tugging notion I was watching a road trip movie about self discovery, sickness and growing up. For instance, I know they're young, but I found it a real task to belief in the things these boys do. Like boiling tree leaves and drinking the hot 'tea' or eating an experimental diet of chocolate bars because they believe it will combat the ravaging disease. To say nothing of them making a cross-country voyage as they do with no legal or downright scary repercussions. Still misgivings aside, those movie conventions you come to expect, it's a story worth seeing particularly with family.