Misplaatst, slecht geacteerd en gruwelijk geschreven, dit is om van te smullen als je een paar uur de tijd hebt of aan slapeloosheid lijdt, maar dan ook maar net. Robert Carlyle is zich ten volle bewust van zijn potentieel als acteur van de ultieme middelmatigheid, met slechts één uitdrukking in zijn repertoire (die van een chronisch geconstipeerde voetbalhooligan met een verlammend minderwaardigheidscomplex), die hij soms licht weet te veranderen door zijn neusgaten open te sperren en een rij scheve gele tanden te ontbloten (dit om woede, tederheid, verdriet, verbazing, afschuw, hilariteit, mededogen enzovoort aan te duiden). In zijn rol van 'de beste scheepsbouwkundig ingenieur van het Verenigd Koninkrijk' en zoon van een universiteitsprofessor is hij ongeveer even overtuigend als de kat van mijn buren. Tom Courtenay, die al even slecht gecast is en bij elke regel brabbelt en verkeerd inschat, lijkt permanent tot over zijn oren bezopen te zijn en zou nog niet in staat zijn een vloedgolf te onderscheiden van een plas van zijn eigen urine als hij erin zou staan. Al met al een dwaze poging van de Britten om de pulp van Hollywood op zijn meest vulgairst te imiteren. De dialoog is een reeks slecht geformuleerde clichés; de actie is onsamenhangend; de plot is zinloos en geamputeerd; en de personages, als je ze zo kunt noemen, bereiken niet eens de tweedimensionale bolvorm van hun Amerikaanse tegenhangers.
Miscast, badly directed and atrociously written, this is watchable if you have an hour or two to kill or are suffering from insomnia, but only just. Robert Carlyle fully realises his potential as an actor of supreme mediocrity with only one expression to his repertoire (that of a chronically constipated football hooligan nursing a crippling inferiority complex), which he manages at times to alter slightly by flaring his nostrils and baring a row of skewed yellow teeth (this to indicate anger, tenderness, grief, surprise, horror, hilarity, compassion, etc.) In his role as "the best marine engineer in the UK" and son of a university professor he is about as convincing as my neighbour's cat. Tom Courtenay, equally miscast, slurring and mistiming every line, appears permanently soused to the eyeballs, and would seem no more able to tell a flood from a puddle of his own urine if he were standing in it. All in all, another silly attempt on the part of the British to imitate Hollywood pulp at its most rubbishy. The dialogue is a series of badly-delivered clichés; the action is disjointed; the plot is pointless and amputated; and the characters, if you can call them that, do not even make it into the basic two-dimensional sphere of their American counterparts.