Het vuur geeft alles...<br />Dit is een van de meesterlijkste meditaties over kunst. Gesitueerd in het Korea van de negentiende eeuw, vertelt de film het verhaal van de beroemde schilder Ohwon, maar in plaats van zich te beperken tot pikante anekdotes, melodrama of psychologische eierjacht, schetst de film een reeks episodes uit zijn leven die stuk voor stuk prachtige kunstwerken zijn. De film geeft geen interpretatie van deze episodes, maar laat ze over aan de kijker om ze te combineren met de schilderijen van Ohwon zelf. Op die manier gaat de kijker in eenzelfde soort contemplatie als Ohwon, en zonder zijn talent 'voelt' hij zich een weg naar de inspiratie van zijn schilderijen. Een deel van de reden waarom dit zo effectief is, is de uiterst meesterlijke evocatie van Korea in de negentiende eeuw en de muzikale/artistieke wereld waarin Ohwon zich bewoog. Er zijn zoveel prachtige opnamen van de wereld buiten de schilderijen dat we een spiegeleffect krijgen waarin we de prachtige wereld zien die Ohwon inspireert, Ohwon die in die wereld leeft en kijkt, en de kunstwerken die hij creëert, die elkaar allemaal weerspiegelen.<br />Het verhaal wordt met extreme zuinigheid verteld. Een gevoel dat wordt opgeroepen of uitgelegd, blijft bijna nooit hangen of wordt uitgelegd, het lijkt alleen maar snel weg te zijn voor de volgende keer. Als analogie is het een soort Mozartiaans kunstwerk (een eindeloze en snelle opeenvolging van grote ideeën) in plaats van Beethoviaans (obsederend treuzelen op één groot idee). Het heeft een klassieke terughoudendheid, ongeveer zoals Ohwons schilderijen. Er is eigenlijk geen muziek die aangeeft hoe je je moet voelen, behalve een paar klassieke Koreaanse stukken die heel effectief in verschillende scènes worden gebruikt (en meestal gespeeld door personages in de film). Een spookachtig beeld, als ik het me goed herinner, van een zwerm vogels die wegvliegen over de blauwe bergen terwijl een zangeres kirt<br />'Dit leven is als een droom, en alleen de dood zal ons wekken.'<br />Eén veelzeggend advies in de film, van een van Ohwons leraren, is dat...' De film volgt die houding omdat er zoveel te zien is tussen wat er wordt gezegd en beschreven in de film. Ik heb hem twee keer gezien en de tweede keer was erg de moeite waard. Het is een heel bondige film, met weinig uitleg, en je kon zien dat het Ims zesennegentigste film is. Het is een artistiek meesterwerk. Zoals Ohwons grote vriend en mentor tegen hem zegt als hij een van zijn schilderijen beschrijft: 'Geen enkele streek is verspild.'<br />Ik vergelijk hem met Andrei Rubylev in kwaliteit, hoewel het in stijl heel anders is. Het is veel gemakkelijker en directer om te zien, maar klassiek van vorm terwijl Andrei gotisch is. Al met al ten zeerste aanbevolen aan bijna iedereen behalve aan eetlustjunks. Beide keren dat ik de film verliet, voelde ik een wonderbaarlijke geestelijke vernieuwing.<br />Een punt in Owons leven dat me dwars zat, was dat zijn waanzinnig drinken en raaskallen plotseling begonnen nadat hij een bezoek had gebracht aan de edelman die hem vertelde dat 'goede kunst alleen kan voortkomen uit grote kennis en geleerdheid'. De volgende korte scène was Owon erg kwaad, en de volgende was hij stomdronken terwijl hij vaak de rest van de film bleef zitten. Ik ben benieuwd waarom de woorden van de edelman zo'n effect op hem hadden en hem tot de drank dreven die de rest van zijn leven domineerde. Of was het gewoon toeval?
The fire gives all...<br /><br /> This is one of film's most masterful meditations on artistry. Set in 19th century Korea it tells the story of the famous painter Ohwon, but rather than stick to saucy anecdote, melodrama, or psychological egg hunting, it portrays a series of episodes throughout his life, all of which are beautiful works of art in themselves. It gives no interpretation of these episodes, but leaves them for the viewer to ponder along with the paintings of Ohwon himself. In this way, the viewer enters into the same sort of contemplation as Ohwon, and minus his talent can "feel" their way into the inspiration of his paintings.<br /><br /> Part of why this is so effective is the utterly masterful evocation of 19th century Korea and the musical/artistic world that Ohwon moved in. There are so many gorgeous shots of the world outside the paintings that we get a mirror effect where we see the beautiful world inspiring Ohwon, Ohwon living and looking in that world, and the works of art he creates, all mirroring off one another.<br /><br /> The story is told with extreme economy. A feeling evoked is hardly ever lingered with or explained, it just appears quickly then is gone for the next one to appear. As an analogy it is a sort of Mozartian work of art (endless and quick succession of great ideas) rather than Beethovinian (Obsessive lingering on one great idea). It has a classical restraint, much like Ohwon's paintings. There is really no music hinting how to feel except a few classical Korean pieces used with great effectiveness in several scenes (and mostly played by characters in the movie). One haunting image, if I remember correctly, is of a flock of birds soaring away over the blue mountains while a female singer croons<br /><br />"This life is like a dream, and only death will awaken us"<br /><br /> One telling line of advice in the film, from one of Ohwon's teachers, is that "the painting lies between the strokes." The film follows that attitude as there is so much matter *between* what is spoken and described in the film. I have seen it twice and it was very rewarding on the second viewing. A very terse film, with little in the way of obvert explanation, one could see how it is Im's 96th film. It is an artistic masterwork. Like Ohwon's great friend and mentor tells him in describing one of his paintings, "Not a single stroke is wasted."<br /><br /> I compare it to Andrei Rubylev in quality, though in style it is very different. It is much easier and more directly entertaining to watch, but classical in form where Andrei is gothic.<br /><br /> All in all highly recommended to almost anyone except appetite junkies. Both times I left the film I felt a wonderful spiritual renewal.<br /><br /> One point of Ohwon's life that intruiged me was that his mad drinking and raving began suddenly after visiting the noble who told him that "Good art can come only from great knowledge and learning." The next brief scene Ohwon was very angry, and the next blasted drunk as he often remained for the remainder of the film. I am curious why the nobles words effected him so much and drove him to the drinking that dominated the rest of his life. Or was it just a coincidence?