Natuurlijk, het valt niet mee om homo te zijn, vooral niet in het zuiden. We krijgen het wel voor onze kiezen. Steeds weer.<br />Wat opviel was dat de filmmakers zich bijna volledig concentreerden op de meer 'extreme' figuren in deze kleine homobars: de travestieten, de slonzige, lang gesloten kroegen, en een man die op brute wijze was vermoord omdat hij homo was, maar die niets te maken had met een van de bars waar deze film over ging.<br />Er waren fragmenten van interviews met andere mensen, mensen met wie de kijkers misschien beter zouden kunnen meeleven. Maar die werden verdoezeld, bijna overgeslagen, en misschien op de achtergrond in een glimp getoond. Het zou interessanter zijn geweest, in elk geval voor mij, om de ervaringen te horen van de gewonere homoseksuele mannen en vrouwen die ofwel rijker waren geworden ofwel op een andere manier waren verrijkt door de ervaringen van een homobar in een klein stadje en/of de afwezigheid van die gemeenschap.
Sure, it's hard being gay, especially in the south. We get it. Over... and over again.<br /><br />What stood out was that the film makers focused almost wholly on the more "extreme" characters in these small town gay bars; the drag queens, the seedy sleaze of a bar long-closed, and on a guy who was brutally murdered for being gay, yet had nothing to do with either of the bars which were the focus of this film.<br /><br />There were snippets of interviews from other people, people viewers would, perhaps, be better able to relate to. But they were glossed over, practically skipped, maybe shown in a glimpse in the background.<br /><br />It would have been more interesting, to me at least, to hear the experiences of the more common gay men and women who were either enriched or otherwise by the experiences of a small town gay bar and/or the absence of that community.