Midden in een documentaire over zijn ouders overlijdt de moeder van de filmmaker, maar hij gaat door met het maken van de documentaire en ontdekt een verhaal dat hij niet had verwacht. Het resultaat is een boeiend drama dat de kwaliteit heeft van fictie in de beste betekenis van het woord, waarin een sympathieke maar onwetende verteller zonder het te weten het publiek bevoordeelt. Het verhaal heeft dus een dubbele bodem, het verhaal van de documentaire en het verhaal van de filmmaker.<br />Onze bewondering gaat uit naar de filmmaker, niet alleen omdat hij koppig doorgaat met zijn verhaal hoewel het zijn hele idee van de relatie van zijn ouders in gevaar brengt, maar ook omdat hij nooit toegeeft aan sensatie of melodrama. Hoewel de details van Hollywood in de details schuilgaan, vertelt Doug Block het verhaal zoals hij dat in het dagelijks leven zou doen. Voor diegenen onder ons die altijd hebben gespeculeerd over het leven van onze ouders voordat wij op het toneel verschenen (of nadat wij kwamen, maar hoewel we te zeer in onszelf opgingen om te merken dat ze een onafhankelijk leven leidden), is Birch Street 51 een eerlijke waarschuwing: er zijn wonderbaarlijke dingen in het vaderland, maar pas op als je daar naar binnen wilt gaan.<br />Maar die voorzichtigheid geldt alleen voor het publiek dat langzaam ronddwaalt door de details van het verleden van zijn ouders. Het is geen waarschuwing voor degenen die een glimp opvangen van het leven van Blocks ouders. De film is een wonder om de moeder tot leven te brengen als een levendige en gepassioneerde maar ook introspectieve persoon die haar eigen bewuste beslissingen neemt tijdens de jaren vijftig. Het bijzondere succes van de filmmaker is dat de kijkers de jonge vrouw achter de oudere ouder en grootouder daadwerkelijk zien. We weten allemaal dat onze ouders ooit jong en energiek waren, maar in Birch Street 51 is de moeder dat wel. De vader die afstandelijk was terwijl de filmmaker en zijn zus opgroeiden, blijft in de film afstandelijk, maar dat is meer te wijten aan zijn ongrijpbare karakter dan aan zijn vertolking. Deze biografie, die tot autobiografie is getransformeerd, is dramatisch, intens en onvergetelijk, en zal de kijkers zeker aansporen om hun eigen familiealbums beter te bekijken, maar ze zullen eerder aarzelen om achter op die foto's te kijken.
In the midst of a documentary about his parents, the filmmaker's mother dies, but he continues making the documentary, discovering a story he did not anticipate. The result is an absorbing drama that has the quality of fiction in the best sense of that word, where a likable but unknowing narrator unwittingly privileges the audience. The narrative thus has a double weave, the story of the documentary and the story of the documentary-maker.<br /><br />Our admiration is with the filmmaker, not only for doggedly pursuing his story though it risks his entire notion of his parents' relationship, but also for never giving in to sensationalism or melodrama. Although the stuff of Hollywood lurks in the details, Doug Block treats the story as he would everyday life. For those of us who have always speculated about our parents' life before we came on the scene (or after we arrived, but while we were too self- absorbed to notice they had a life independent of ourselves), 51 Birch Street gives fair warning: There are wondrous things back there in fatherland, but beware if you choose to enter there.<br /><br />But that caution is for the audience to go slow wandering about in the details of their parents' past. It is not a warning for those offered a glimpse into the life of Block's parents. The film is a marvel at making the mother come alive as a vibrant and passionate yet introspective person who makes her own conscious decisions during the 50's. The filmmaker's particular success is to make the viewers actually see the young woman behind the elderly parent and grandparent. We all know our parents were once young and vigorous, but in 51 Birch Street, the mother is. The father who has been distant while the filmmaker and his sister were growing up ultimately remains distant in the film, but that is due more to his own elusive nature than to his portrayal. This biography turned autobiography is dramatic, intense, and unforgettable, sure to send viewers scurrying for a closer look at their own family albums but more hesitant about looking at the backs of those photographs.