De schuld ligt bij Guy Ritchie. Het succes aan het eind van de jaren negentig van Ritchies clichématige Lock Stock en Two Smoking Barrels leidde tot een reeks meelijwekkende gangsterfilms, waarvan het genre zich nooit meer helemaal herstelde. Rise of the Footsoldier <0xE2><0x80><0x93> het ware verhaal van de ruige Carlton Leach uit Essex <0xE2><0x80><0x93> zal die trend helaas niet kunnen omkeren. Ondanks een redelijke hoofdrol van Hartnett, valt de film ten prooi aan al te bekende East End-stereotypen. Ze zijn ofwel druk bezig iemand de hersens in te slaan, of ze neuken met een schaars geklede blondine.<br />Van een geduchte voetbalhooligan in de jaren tachtig tot een sleutelfiguur in de criminele onderwereld in de jaren negentig, laat Footsoldier Leach opklimmen door de rangen van de knokploegen. Leach verruilt de terrassen voor nachtclubs en wordt uitsmijter waar hij' Hij krijgt carte blanche om iedereen in elkaar te slaan. Hij maakt kennis met de beruchte bendeleiders Pat Tate (Fairbrass) en Tony Tucker (Stone) en begint te beseffen dat bendeoorlogen niet zijn wat ze lijken te zijn.<br />Er is iets leuks aan het deconstrueren van Julian Gilbey's lachwekkende yuppentaal, omdat elke zin lijkt te beginnen met een 'Ik ga godverdomme dood' of 'Jij gaat godverdomme dood' of, af en toe, 'En toen ging ik godverdomme dood', meestal afgesloten met een verplicht 'kaaaaant!' De richting riekt ook naar sadisme, vooral de overduidelijke vreugde die Gilbey voelt als hij gewelddadige scènes in close-up en, in het geval van de bloedige confrontatie met het geweer in het gezicht, in drievoud filmt.<br />Directeur Gilbey. Het feit dat Leach halverwege de film op irritante wijze aan de kant wordt gezet ten gunste van de gebeurtenissen die culmineren in de beruchte schietpartij op Tate en Tucker, is ook niet de reden dat de film op de klippen loopt. Het is Gilbeys misselijkmakende hang naar gewelddadigheid die de film kapotmaakt; of het nu een baksteen in het gezicht is of een bijl in het hoofd tijdens een gewelddadige aanval op een trein, het wordt allemaal onnodig lang gemaakt. Foot Soldier is niet zozeer een vuistslag in het gezicht als wel het gevoel dat je bent aangerand, en belangrijker nog, het berooft je van twee uur van je leven die je nooit meer terugkrijgt.
Blame Guy Ritchie. The late 90s success of Ritchie's cliché-ridden Lock Stock and Two Smoking Barrels triggered a series of pitiful gangster movies from which the genre never really recovered. Sadly Rise of The Footsoldier - the true story of Essex hardnut Carlton Leach - isn't likely to reverse that trend. Despite a decent lead performance from Hartnett, the film falls victim to all-too familiar East End stereotypes. They're either busy blowing someone's brains out or shagging a scantily-clad blonde.<br /><br />From fearsome football hooligan in the eighties to a key figure in the criminal underworld during the nineties, Footsoldier charts Leach's rise through the ranks of thuggery. Leaving the terraces for nightclubs, Leach becomes a bouncer where he's given carte blanche to kick the crap out of anyone. Here he gets in with notorious gangland leaders Pat Tate (Fairbrass) and Tony Tucker (Stone), and begins to realise gang-warfare ain't what it's cracked up to be.<br /><br />There is fun to be had deconstructing writer-director Julian Gilbey's laughable join-the-dots yob patois, as every sentence seems to start with an, 'I'm gonna fackin'' or 'You fackin'' or, on occasion, 'So then I only went an' fackin'', typically concluded with a mandatory 'caaaant!' The direction, too, smacks of sadism, especially the obvious glee Gilbey gets from filming violent scenes in close-up and, in the case of the bloody shotgun-to-the-face denouement, in triplicate.<br /><br />Director Gilbey's use of the classic rise-and-fall gangster narrative isn't what will condemn Footsoldier to big screen obscurity. Nor is it the fact that half way through, the film annoyingly sidelines Leach in favour of the events culminating in the infamous shooting of Tate and Tucker. It's Gilbey's sickening appetite for scatter-shot violence that ruins the film; whether it's a brick in the face or axe in the head during a vicious attack on a train, it's all unnecessarily prolonged. Footsoldier doesn't so much pack a punch as leave you feeling violated and more importantly, robs you of two hours of your life you won't get back...