Als je de autobiografie van Errol Flynn, My Wicked, Wicked Ways, leest, zul je zien dat deze film bol staat van de poëtische vrijheid. Niet dat dat veel verschil maakt, want Errol Flynn was in zijn autobiografie toch al vrij gul met zijn vrijheid van meningsuiting. Je hoeft je geen zorgen te maken over spoilers, want er valt niets te spoilen.<br />Ik vind het verstandiger om het verhaal over een fictieve acteur uit Hollywood te gebruiken; dan kun je op zoek gaan naar een betere acteur dan Duncan Regehr om hem te spelen, en dan hoef je je geen zorgen te maken dat het publiek dingen zegt als: 'Maar hij had geen snor in Captain Blood.' Een andere tekortkoming van deze film is dat hij Flynn als een tweedimensionale figuur laat zien. Flynn was een intelligente man, goed opgeleid, belezen. Deze film concentreert zich alleen op zijn alter ego.<br />Regehr is een ramp. De rest van de cast worstelt met hun script. Hal Linden is oké als Warner, en Barbara Hershey is een geloofwaardige Damita, hoewel Lili Damita dat zelf niet vond.<br />Het beste wat je met deze film kunt doen, is hem vergeten en hem langzaam weg laten glijden naar de vergetelheid. Dus waar ik dit voor schrijf, kan ik me niet voorstellen.
If you read Errol Flynn's autobiography, My Wicked, Wicked Ways, you will see that this film is full of poetic licence. Not that that makes much of a difference, because Errol Flynn was pretty generous with poetic licence in the autobiography anyway. No need to worry about spoilers, since there is nothing there to spoil.<br /><br />To me it would seem more sensible to use the story about a fictitious Hollywood actor; then you could go out and find a better actor than Duncan Regehr to play him, and you wouldn't have to worry about the audience saying things like: "But he didn't have a moustaches in Captain Blood." Another failing of this film is that it shows Flynn as a two-dimensional character. Flynn was an intelligent man, well educated, well read. This film only concentrates on his funster image.<br /><br />Regehr is a disaster. The rest of the cast struggle with their scripts. Hal Linden is OK as Warner, and Barbara Hershey makes a believable Damita, although Lili Damita herself did not think so.<br /><br />The best thing to do with this film is to forget about it and let it gently slip away to oblivion. So what I am writing this for, I can't imagine.