Want dat is Hell Ride zo'n beetje. Larry Bishop en Tarantino die feestvieren van het geld van de Weinsteins met de belofte dat ze op een gegeven moment een film zullen afleveren. Ik ben net zo gek op neptieten en drank als ieder ander, maar hadden we die film nou echt nodig? Er is niets ergers dan de opgewarmde, tweedehands restanten van een oude trend. En dan heb ik het nog niet eens over 70's grindhouse cinema, want Hell Ride heeft niets van de rauwe en ongepolijste sfeer van het tijdperk waar het naar eigen zeggen eer aan wil bewijzen. Nee, dit is door en door het gladde en glanzende MTV-Hollywood. De oude trend waar ik het over heb, is de zelfbewuste pseudo-hippe, eigenzinnige filmwereld waarin Tarantino Guy Ritchie en Robert Rodriguez ontmoet. Alle drie de jongens waren in elk geval getalenteerd en hadden niet voor niets succes. Hell Ride is niet meer dan een tweedehands kopie, grillig en ongeïnspireerd, tot in de puntjes verzorgd terwijl het rauw had moeten zijn, en het'supercool'-aspect komt geforceerd en dwaas over.<br />Er is bijvoorbeeld geen enkele reden waarom zo'n eenvoudig en volkomen zinloos verhaal op een ingewikkelde manier in de tijd moet worden verteld. Het is gewoon een post-Tarantino-grap. Er is ook geen enkele reden waarom de dialogen zo geestdodend zinloos moeten zijn, mensen die met hun tandvlees wapperen terwijl ze NIETS zeggen: als Travolta het in Pulp Fiction over cheeseburgers had, voelde dat tenminste nog fris aan. De rollende gitaar heeft de grootste moeite om doelloos door de hele film te tokkelen. Misschien is de laagst scorende Hell Ride-film wel als hij quasi-existentieel probeert te zijn. Er is een hilarische droom/illustratie-scène in de woestijn waarin Bishop peyote eet en kleuren ziet. Ik verwachtte half en half dat een oude indiaan naar buiten zou komen om brokken wijsheid aan te bieden.<br />De enige redding van deze abominabele drol is de tieten en de monoloog van Vinnie Jones over zijn vleugelstatoeages (en misschien een paar opnamen van de woestijn buiten). Een heleboel tieten en hete, schaars geklede grietjes. Dat is iets waar ik me achter kan verschuilen, maar een film maken ze niet. Al het andere is alleen maar een lege huls, een imitatie van andere, oneindig veel talentvollere imitators.
Because that's what Hell Ride pretty much is. Larry Bishop and Tarantino partying on the Weinstein's money with the promise to deliver a movie sometime down the line. I'm all for fake boobage and booze as much as the next guy but did we really need the movie? Really there's nothing worse than the reheated second-hand leftovers of an old trend. And I'm not even talking about 70's grindhouse cinema because Hell Ride has none of the raw and unpolished feel of the era it purports to pay homage to. No, this is slick and glossy MTV Hollywood through and through. The old trend I'm talking about is the self-consciously pseudo-hip quirky cinematic world where Tarantino meets Guy Ritchie and Robert Rodriguez. All three guys were at least talented and found success for a reason. Hell Ride is just a second-hand copy, fickle and uninspired, polished to the max when it should be raw, the "supercool" aspect coming off forced and silly.<br /><br />There's no reason for example why such a simple and utterly inane story has to be told in convoluted, back-and-forth in time fashion. It's just a post-Tarantino quirk. There's also no reason why the dialogues have to be so mind-numbingly pointless, people flapping their gums while saying NOTHING: at least when Travolta was talking about cheeseburgers in Pulp Fiction it felt fresh. Dialogues here amount to little more than pseudo-macho posturing. There's also no reason why a grating rock'n'roll guitar has to twangle aimlessly over the entire movie. Perhaps the lowest Hell Ride hits is when it tries to be quasi-existential. There's a hilarious dream/illusion scene in the desert where Bishop eats peyote and sees colours. I was half-expecting an old Indian to come out and offer nuggets of wisdom.<br /><br />The only saving grace of this abysmal turd is the boobage and Vinnie Jones' monologue about his wings tattooes (and maybe some of the desert exterior shots). Lots of boobage and hot scantily clad babes. Now that's something I can get behind but a movie they don't make. Everything else is just an empty shell, an imitation of other infinitely more talented imitators.