Een van de meest charmante en, voor mij althans, krachtigste elementen van Anthony Minghella's fascinerende beste filmwinnaar 'The English Patient' is dat er halverwege de jaren negentig, toen Hollywood nog in het beginstadium van de ontwikkeling naar grootse nieuwe projecten verkeerde, een film werd gemaakt die sporen achterliet - zeer krachtige sporen - van de overweldigende, wonderbaarlijke majesteit die films als 'Lawrence of Arabia' (1962) en 'The Ten Commandments' (1956) voortbracht. 'The English Patient' bevat veel van wat die films zo krachtig maakte. Het heeft dat glorieuze gevoel, een uitgerekt tijdsverloop dat nauwelijks lang lijkt, en fascinerende personages met verledens en verhalen.<br />'The English Patient' Het is gebaseerd op een roman van dezelfde naam van Michael Ondaatje en is in zekere zin een vervolg op 'The Godfather: Part II' (1974). Het is een mengeling van twee verhalen: het verleden en het heden, en het draait allemaal om de hoofdpersoon: een Engelse patiënt in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog. Ralph Fiennes speelt de Engelse patiënt, die levenslange littekens heeft overgehouden aan een vliegtuigongeluk, en die in een afgelegen kerk wordt verzorgd door één enkele verpleegster, een schitterende rol van Juliette Binoche. Behalve dat Binoche een band krijgt met haar patiënt met de schorre stem, komt hij ook meer te weten over zijn verleden als er een onbekende (Willem Dafoe) arriveert en de twee mannen elkaar lijken te kennen.<br />'Dat is'm.' Het is gewoon een van de twee prachtige verhalen die deze film vormgeven. Het andere, dat in flashbacks wordt verteld, is het verleden van de patiënt, voordat hij verminkt in een bed stierf. Het verhaal van het heden vermengt zich met het verleden van de patiënt en zijn liefdesaffaire, die zijn leven op tragische wijze voorgoed veranderde.<br />'The English Patient' is, om het maar ronduit te zeggen, een liefdesverhaal vermengd met een overweldigende epische sensatie, en het is een schitterend geheel. Wat ik echt bewonderde aan het liefdesverhaal tussen Ralph Fiennes en Kristin Scott Thomas, was hoe hartstochtelijk, hoe obsessief en hoe betoverend het op het scherm werd gebracht. Meestal in liefdesverhalen, zoals Minghella's latere 'Cold Mountain' (2003), lijken de romantische elementen me veel meer wellustig dan obsessief. Sommige van de liefdesscènes bevatten elementen die meer met lust dan met liefde te maken kunnen hebben, maar omdat het zo goed is ontwikkeld en niet overhaast is en niet buiten proporties wordt uitgebuit, kunnen we toch geloven dat er een onvoorwaardelijk, ware liefde tussen deze personages bestaat. Het deed me denken aan _Vertigo_ (1958) in de manier waarop de filmmakers en acteurs ons ervan overtuigden dat dit twee echte mensen waren die echt verliefd op elkaar werden.<br />De films waren allemaal geweldig. Ik was vooral geboeid door de voorstelling van Juliette Binoche, die de Oscar voor haar voorstelling van het jaar daarop in de wacht sleepte. Ik vond het ook leuk dat Willem Dafoe het soort cynische, dubieuze figuur speelde dat hij zelf was. Het spelen van een rol is altijd essentieel. En natuurlijk kan ik Fiennes en Scott Thomas en hun vertolkingen van twee zeer hartstochtelijke geliefden niet weglaten.<br />Ondanks mijn enorme enthousiasme voor dit epos zou ik oneerlijk zijn als ik het als een perfecte film zou omschrijven. Er zijn twee tekortkomingen waar ik niet goed naar kan kijken. Ten eerste is hij een beetje te lang en de reden daarvoor is mijn tweede klacht: er zitten een paar onnodige subplots in. Ik was niet gecharmeerd of bijzonder geïnteresseerd in het tweede liefdesverhaal tussen Binoche en een bomexpert gespeeld door Naveen Andrews. Mijn onderzoek heeft me ertoe gebracht aan te nemen dat dit plotelement uit het oorspronkelijke boek komt en ik...' Ik weet zeker dat het daar perfect werkte, maar in de film leek het alleen maar een beetje afleidend, en de relatie tussen de twee personages fascineerde me niet. Ik was veel meer geïnteresseerd in Fiennes' personage en zijn relatie met zijn twee belangrijkste actrices.<br />Toch zijn deze twee tekortkomingen gemakkelijk te vergeven, ook al vertragen ze de zaak een beetje. Afgezien daarvan is 'The English Patient' een buitengewone prestatie van het filmen. Voor mij was het een soort krankzinnige mix tussen 'Casablanca' (1942) en 'Lawrence of Arabia' (1962), twee opmerkelijke en betere films, en deze effectieve mix bleek mijn tijd meer dan waard te zijn. Het is echt jammer dat Anthony Minghella ons heeft verlaten. Want hij was een echt getalenteerde filmmaker. Meer bewijs hebben we niet nodig.
One of the most charming and, for me at least, the most powerful elements of Anthony Minghella's enthralling Best Picture-winner "The English Patient" is that, in the mid 90s, when Hollywood was in the initial stage of having lost its nerve for grand new projects, a film was created that brought back tracesvery powerful tracesof the sweeping, wonderful majesty that crafted movies such as "Lawrence of Arabia" (1962) and "The Ten Commandments" (1956). "The English Patient" contains very much of what made those films so powerful. It has that glorious feeling, a stretched running time that hardly seems long at all, and fascinating characters with pasts and stories.<br /><br />"The English Patient", based on a novel by the same name by Michael Ondaatje, is like "The Godfather: Part II" (1974) in the sense of how it's constructed. It's a blending of two stories: the past and the present and it all revolves around the titular character: an English patient in the post years of World War Two. Ralph Fiennes plays the English patient, who has been scarred for life by a plane crash, and being taken care of in an isolated church by a single nurse played marvelously by Juliette Binoche. Apart from bonding with her raspy-voiced, troubled patient, Binoche comes to learn about his past when a stranger (Willem Dafoe) arrives and the two men appear to know each other.<br /><br />That's just one of the two beautifully crafted stories that shape this film. The other one, told in flashback, is the patient's past, before he was scarred and dying in a bed. The story of the present mixed with the patient's past and his love affair that tragically changed his life forever.<br /><br />To be blunt, "The English Patient" is a love story blended with a sweeping epic sensation and it blends magnificently. What I really admired about the love story between Ralph Fiennes and Kristin Scott Thomas was how passionate, how obsessive, how enchanting it was shown on screen. Usually in love stories, such as Minghella's later "Cold Mountain" (2003), the romantic elements seem far more lustful than obsessive to me. Some of the love scenes feature elements that may tend to be associated more with lust than love, but still, because it is so well developed and not rushed and not exploited out of proportion, we can believe that there is a sure, true love between these characters. It reminded me a lot of "Vertigo" (1958) in how well the filmmakers and performers convinced us that these were two actual human beings who truly fell in love with each other.<br /><br />Performances all around were great. I was especially enthralled by the performance by Juliette Binoche, who took home the Oscar for her performance the following year. I also liked Willem Dafoe playing the sort of cynical, questionable character that he's always quintessential at playing. And of course I can't leave out Fiennes and Scott Thomas and their portrayals of two very passionate lovers.<br /><br />Despite my enormous enthusiasm for this epic, I would be dishonest if I were to describe it as a perfect film. There are two flaws that I cannot glance over. Number one, it is a little too long and the reason for this is my second complaint, there are a few unnecessary subplots. I was not enchanted or particularly interested with the second love story between Binoche and a bomb specialist played by Naveen Andrews. My research has led me to assume that this plot element comes from the original book and I'm sure it worked perfectly in there, but in the film, it just seems a littledistracting and the relationship between the two characters didn't fascinate me. I was far more interested by Fiennes character and his relationships with his two leading actresses.<br /><br />Nevertheless, these two flaws are easily forgivable even if they do slow things down a bit. Those put aside, "The English Patient" is an extraordinary achievement of film-making. To me, it was sort of like an insane mix up between "Casablanca" (1942) and "Lawrence of Arabia" (1962), two remarkable and better films, and this effective blend proved to be well worth my time. It is a real shame that Anthony Minghella has left us. For he was a truly gifted filmmaker. This is all the evidence anybody needs.