Het enige wat ik kan doen, is de gevoelens weergeven die al door sommigen van de andere commentatoren zijn geuit. Dit is City of God versus Happy days. De tweeslachtigheid van de meedogenloze schurk (het ene moment een meedogenloze moordenaar, het volgende moment een luierreclame van Luv) is absoluut niet overtuigend. Je kunt het op twee manieren benaderen: (1) als een korrelige, realistische film die sentimenteel wordt, of (2) als een sentimentele, ABC-na-de-school-special met godslasterlijke taal, geweld en dierlijke wreedheid. In beide gevallen slaat het nergens op, nietwaar? Waarom wordt de film dan zoveel lof toegezwaaid? Zoals anderen al hebben laten doorschemeren, krijgt hij de 'gewetensstem' uit het westen. Als je ons beelden van armoede laat zien als contrast met onze pluizige, dubbelbrede theaterstoelen en 44-oz-cola, zullen we in een oogwenk applaudisseren. Vergeet niet er een zoet laagje overheen te smeren, want de bittere pil van de werkelijkheid (hoe verleidelijk die ook is) is voor ons moeilijk te slikken.<br />Ik ben vreselijk teleurgesteld dat deze film zoveel prijzen en loftuitingen heeft gekregen, vooral omdat er veel meer films zijn die dat verdienen. Ik kan alleen maar zeggen: pas op voor elke film die prijzen krijgt (Hollywood Oscars met hun overweldigende, stroperige onzin. Het filmfestival van Cannes met zijn baardstrepen en ongekunstelde propaganda). Om de echte juweeltjes te vinden, zul je er hard aan moeten werken.
All I can do is echo the sentiment already expressed by some of the other commenters. This is CITY OF GOD meets HAPPY DAYS. The bipolarity of the ruthless thug (one minute a ruthless killer, the next minute a Luv's diaper commercial) is completely unconvincing. You can approach it in one of two ways: (1) A gritty, realistic movie turned sappy; or (2) a sappy, ABC-afterschool-special with profanity, violence and animal cruelty. Either way it just don't fly, do it? Why then has it received so much praise? As others have implied, it gets the "conscience vote" from the west. Show us pictures of poverty to contrast against our fluffy, double-wide theatre seats and 44-oz cokes, and we'll applaud in a heartbeat. But--oh--don't forget to candy coat it, because the bitter pill of reality (tantalizing as it is) is hard for us to swallow.<br /><br />I'm terribly disappointed that this film would receive so many awards and accolades, especially when there are far more deserving works of film out there. All I can say is: beware of any film that receives awards (Hollywood Oscars = sweeping, syrupy tripe. Cannes Film Festival = beard-stroking, artless propaganda). To find the real gems, you'll have to work hard at it.