'Quintet' is beslist geen film die de meeste mensen amusant of zelfs maar interessant zouden vinden. Er is geen scène, dialoog, acteerprestaties of plotontwikkeling die ook maar een vonkje zou doen ontbranden. De ijzige wereld is één ding, maar een warrige plot is iets waar je echt niet tegen kunt. De personages zijn niet alleen driedimensionaal, ze zijn zelfs niet ééndimensionaal, er is geen emotie en er zit geen enkele zin in alles wat er gebeurt. Er is een wereld in ijs gevat, waar niemand enig zinvol werk doet, behalve Quintet spelen, en op de spelregels wordt zelfs nooit gezinspeeld. De huizen worden niet verwarmd, er is zelfs geen elektriciteit, maar wie en wat zorgt ervoor? Er is hout, maar er zijn geen dieren, behalve honden, dus waar komen de kleren vandaan, en trouwens ook de schoenen, want er is blijkbaar geen industrie, en iedereen is gekleed als in het zestiende-eeuwse Europa, wat in vreemde tegenstelling staat tot de niet zo futuristische achtergrond van een paviljoen. De hele film lijkt vast te zitten in Altmans verbeelding, en hij heeft nooit de moeite genomen zijn ideeën of visie met het publiek te delen. Verdriet of hopeloosheid heeft niets te maken met het gebrek aan aantrekkingskracht van deze film, de wereld van George Lucas' 'THX1138' is geen vrolijker plek, en de personages zijn niet leuker, maar het verhaal heeft zijn eigen weg. In Quintet is er geen duidelijke of zelfs maar gesuggereerde weg, en naar mijn mening is die er ook niet.' Ik wil niet eens denken aan het idee dat erachter zit, zoals bijvoorbeeld in John Boormans 'Zardoz'. Het is niet eens gemaakt in Altmans unieke stijl, dus het spreekt zijn fans ook niet aan, en ik ben een van hen. Al met al had Robert Altman een droom, en hij werd wakker zonder iemand te vertellen wat die droom betekende, zelfs niet aan hem.
"Quintet" is definitely not a film most people would find amusing or even interesting for that matter. There is no scene, dialog, acting or plot development that would light a spark. The icy world is one thing, but muddled plot is something you really can't bear. The characters are not only three-dimensional, they're not even one-dimensional, there is no emotion and there is no sense in anything that goes on. There is a world encased in ice, where nobody is doing any meaningful work, except playing Quintet, and the rules to the game are never even hinted. The homes are not heated, even there is electricity, but who and what produces it? There is wood, but there are no animals, except dogs, so where do clothes come from, or shoes for that matter, since, apparently there is no industry, and everybody is dressed as in 16th century Europe, which is in odd contrast to not so futuristic pavilion backdrop. The entire movie seams to be stuck inside Altman's imagination, and he never bothered to share his ideas or his vision with audience. Desolation or hopelessness have nothing to do with lack of appeal to this movie, the world of George Lucas's "THX1138" is no brighter place and characters are no more fun, but the story has it's path. In Quintet, there is no obvious or even hinted path, and in my opinion it doesn't even provoke thinking about the idea behind it all, as, for example, similar film, John Boorman's "Zardoz". It's not even done in Altman's unique style, so it doesn't appeal to his fans,either, and I'm one of them. All in all, Robert Altman had a dream, and he woke up without telling anybody what it meant, not even to him.