Het stuk Macbeth is tussen 1604 en 1606 geschreven door William Shakespeare. Sindsdien zijn er veel andere versies van het stuk geproduceerd, waaronder remakes in 1948, 1971 en 2006. Akira Kurosawa regisseerde in 1957 zelfs een Japanse versie van Macbeth, getiteld 'Kumonosu jde'. Het stuk begint met koning Duncan die hoort over het succes van twee van zijn generaals, Macbeth en Banquo, in een recente strijd met de Ieren en de Noren. Na een snelle promotie van Duncan krijgt Macbeth onmiddellijk een griezelig gevoel voor wellust, hebzucht en macht en doet hij alles wat in zijn macht ligt om toegang te krijgen tot de kroon, zelfs als dat moord is. <br />Geoffrey Wright probeerde in 2006 zijn eigen versie van het beroemde toneelstuk te creëren door het in de moderne onderwereld van Melbourne te plaatsen. Stel je een eenvoudige Macbeth voor die met een AK-47 honderden soldaten afslacht en tegelijkertijd zijn eigen versie van 'Low' ten gehore brengt. Over dat laatste maak ik maar een grapje, maar één ding dat hij wel doet is de traditionele Shakespeare ten gehore brengen. En hij laat het de hele film door doorgaan. Inderdaad! Shakespeare en het getto. Dat is het enige waar je ooit op kunt hopen! Niet dus! De nieuwste Macbeth is ruw en gewelddadig genoeg om te kunnen wedijveren met elke andere moderne actiefilm, maar het ontbreekt aan fatsoenlijk acteerwerk, de juiste taal en een goede cameratechniek. De gemoderniseerde film begint met Macbeth (Sam Worthington) die werkt als huurmoordenaar/drugsdealer voor Duncan (Gary Sweet), een drugsbaron uit Melbourne, Australië. Nadat Duncan, zoals de drie heksen hadden voorspeld, Macbeth heeft gepromoveerd tot Thane van Glamis, begint de ambitie Macbeth te overheersen als hij zijn oog op de troon laat vallen. Nadat Duncan Macbeth heeft gepromoveerd, nodigt hij zichzelf uit in Macbeths huis voor een nacht vol drugs en alcohol. Voordat de festiviteiten beginnen, weet Lady Macbeth (Victoria Hall) Macbeth zover te krijgen dat hij Duncan vermoordt om de macht over de troon over te nemen. Nadat de lijfwachten dronken zijn en iedereen slaapt, sluipt Macbeth Duncans kamer binnen en steekt hem dood. De film gaat over Macbeth, die zijn bezittingen <0xE2><0x80><0x93> waaronder de verborgen titel en de kroon <0xE2><0x80><0x93> terugkrijgt. Zodra hij denkt dat hij heeft wat hij wil, komt hij erachter dat er meer voor nodig is dan omkoping en weglopen om zijn problemen op te lossen.<br />Een van de grootste tekortkomingen van de film was het acteerwerk. Een ooit zo flamboyante en machtige Macbeth verandert plotseling in een mietje. En hij ziet er de hele film door uit als een zielige puppy. Ik weet niet of het de schuld van Worthington of Wright was, maar hoe dan ook, een van de twee had moeten beseffen dat Macbeth een koning was, niet een kluit stro die alles wat zijn vrouw zei letterlijk nam. Zoals ik al eerder zei, had Macbeth onbeschoft, arrogant en rancuneus moeten zijn. Maar als zijn personage verandert in een drugsbaron, verandert hij ook van persoonlijkheid, neem ik aan. Aan de andere kant wist Lady Macbeth precies hoe ze het in de kiem moest smoren als het aankwam op het herkennen en verpersoonlijken van haar personage. Ze leek niet zo rancuneus als in het toneelstuk of in de versie uit 1971, maar ze herinnerde Macbeth eraan dat alles wat hij verder nog kon doen, in vergelijking met moord, niet helemaal overeen zou komen.<br />Iets anders wat ik weerzinwekkend vond, was al die naaktheid. Dat ongeluk was Wrights schuld. De heksen deden helemaal niet aan acteren, tenzij je paraderen in je verjaardagspak acteren noemt. Op een bepaald moment in de film begon ik me af te vragen of ik naar _Macbeth_ keek of naar _Unique Positions Vol. 2_.<br />Begrijp me niet verkeerd als ik zeg dat ik de dialogen van Shakespeare niet op hun plaats vind. Ze worden foutloos uitgesproken, maar als ze door een Australische gangster worden uitgesproken, is het echt heel raar. Als Macbeth mensen begint te vermoorden, laat hij dat eerst weten door ze toe te spreken in Ye Olde English. _Macbeth_ bevat genoeg actie, bloed, geronnen bloed en naaktheid voor een heel leven. Maar je vergeet alle positieve feiten als je bij jezelf begint te denken: 'Oké, wat zei hij in godsnaam in die laatste zin?' Op sommige momenten in de film denk ik dat niet.' Ik geloof niet eens dat de acteurs zelf wisten wat ze zeiden. De nieuwe eeuwigheid van de film had gemakkelijk kunnen worden afgedwongen <0xE2><0x80><0x93> als 'Gij' en 'Gij' er niet waren geweest.<br />Het camerawerk was gewoonweg eerlijk voor mij. Eén ding kon ik niet uitstaan: het constante heen en weer lopen tussen de personages. De cameratechniek die werd gebruikt gaf zo'n Blair Witch-achtige uitstraling dat ik een beetje moest overgeven in mijn mond. Matt Reeves probeerde hetzelfde te doen met het camerawerk in Cloverfield, maar het werkt gewoon niet. Ik krijg zin om uit mijn stoel op te staan en om me heen te kijken naar de kotszakjes die ze zo handig op elke stoel in de vliegtuigen hebben gezet.<br />Als ik erop terugkijk, heeft de _Macbeth_ van de gangsta één positieve eigenschap: veel actie. Afgezien daarvan bevat de film niets anders dan ongeïnspireerd acteerwerk, correcte Engelse teksten en camerawerk waar je misselijk van wordt. De soundtrack bevat een of twee van dezelfde nummers, maar elk nummer is voor elke scène anders bewerkt of geremixt. Er is nooit een variatie van interessante of boeiende media gebruikt. Van nu af aan moeten regisseurs de gevaarlijke drugswereld overlaten aan Al Pacino en Robert Deniro. Toekomstige versies van _Macbeth_ zouden gemaakt moeten worden op de manier waarop Shakespeare het toneelstuk vierhonderd jaar geleden bedoeld heeft. Ik zou aanbevelen middeleeuwse kleding te gebruiken, Ye Old English, zwaarden en schilden en een soundtrack die door Enya is gecomponeerd. Maar hoe dan ook, de moderne _Macbeth_ doet je verlangen naar goede oude volksmuziek, een kampvuur en een bustier.
The Play Macbeth was written by William Shakespeare between the years of 1604 and 1606. Ever since then, many other versions of the play have been produced, including remakes completed in 1948, 1971, and 2006. Akira Kurosawa even directed a Japanese version of Macbeth in 1957 entitled, "Kumonosu jô." The play starts out with King Duncan hearing about the success of two of his generals, Macbeth and Banquo, in a recent battle with the Irish and the Norwegians. After a quick promotion from Duncan, Macbeth instantly gets an uncanny feeling for lust, greed, and power and does everything in his power to gain access to the crown: even if it includes murder.<br /><br />Geoffrey Wright tried creating his own version of the famous play in 2006 by setting it in the modern Melbourne underworld. Just imagine a lowly Macbeth slaying hundreds of soldiers with an AK-47 and rapping his own rendition of, "Low" at the same time. Just kidding about the latter, but one thing he does do is utter the traditional Shakespeare. And he keeps it going throughout the whole movie. That's right! Shakespeare meets ghetto. It's all you could ever hope for! Not The newest Macbeth is rough and violent enough to match up with any other modern day action film, but it lacks decent acting, the right lingo, and a good technique of camera work.<br /><br />The modernized movie starts out with Macbeth (Sam Worthington) who works as a hit man/drug dealer for Duncan (Gary Sweet), a drug lord from Melbourne, Australia. After being promoted to the Thane of Glamis by Duncan (as the three witches had predicted), aspiration starts to take over Macbeth as he sets his eyes on the throne. After promoting Macbeth, Duncan invites himself over to Macbeth's house for a night of drugs and alcohol. Before the festivities begin, Lady Macbeth (Victoria Hall) talks Macbeth into killing Duncan to take power over the throne. After the bodyguards are drunk and everyone's asleep, Macbeth sneaks into Duncan's room and stabs him to death. After his murder, Macbeth takes all of Duncan's belongings including hid title and crown. Just as soon as he thinks he's got what he wanted, he finds out that it will take more than bribery and running away to solve his problems. <br /><br />One major flaw of the movie was the acting. A once seemingly flamboyant and empowered Macbeth suddenly turns into a sissy. And he looks like a sad puppy dog throughout the entire film. I don't really know if this was Worthington's or Wright's fault, but either way, one of the two should have realized Macbeth was a king, not a knot on a log that took everything his wife had to say literally. Like I said earlier, Macbeth should have been rude, arrogant, and spiteful. But when his character changes over to a drug lord, he changes personalities as well I suppose. On the other hand, Lady Macbeth really knew how to nip it in the bud when it came to recognizing and personifying her character. She didn't seem quite as spiteful as she was in the play or the 1971 version, but she reminds Macbeth that compared to murder, anything else he could possibly do, wouldn't quite match up. <br /><br />Another thing I found distasteful was all the nudity. This fluke HAD to be Wright's fault. The witches didn't do a bit of acting, unless you call parading around in your birthday suit acting. At one point in the film, I started to wonder if I was watching Macbeth or Unique Positions Vol. 2. <br /><br />Don't get me wrong when I say I find the Shakespearean dialogue out of place. It's spoken flawlessly, but when it's spoken by an Australian gangster, it's just really weird. When Macbeth starts to kill people off, he first lets them know by talking to them in Ye Olde English. Macbeth contains plenty of action, blood, gore, and nudity to last anyone a lifetime. You forget all the positive facts though when you start to think to yourself, "Okay, what in the heck did he just say in that last sentence?" At some points in the movie, I don't even think the actors themselves knew what they were saying. The new age-ness of the movie could have easily been pulled off it weren't for the, "Thou's" and the, "Thee's". <br /><br />The camera work was just simply fair for me. One thing I could not stand was the constant pacing back and forth between characters. The camera technique used gave off that Blair Witch sort of vibe and made me throw up a little in my mouth. Matt Reeves tried to attempt the same concept of camera work in, Clover field but it just doesn't work. It makes me want to get out of my chair and look around for the little barf bags they have conveniently planted on every seat in the airplanes. <br /><br />Looking back on it all, the gangsta' Macbeth holds one positive: plenty of action. Other than that, the movie contains nothing more than uninspired acting, correct English usage, and stomach-turning camera work. The soundtrack holds one or two of the same songs, but each song is edited or remixed differently for every scene. There is never a variation of interesting or captivating media used. From now on out, directors should leave the dangerous drug underworld to Al Pacino and Robert Deniro. Future renditions of Macbeth should be created just as Shakespeare intended the play to be 400 years ago. I would recommend using medieval clothing, Ye Olde English, swords and shields and a soundtrack prepared by Enya. But either way, the modern Macbeth makes you yearn for some good 'ole folk music, a camp fire, and a bustier.