De brug over: de Sound of Istanbul kreeg aan het eind een van de meest uitbundige applausjes van het publiek, en terecht. Ik verwachtte niet al te veel van een muzikale documentaire, maar de film bleek veel meer te zijn dan dat. Het was ook een visuele documentaire over Istanbul met scherpe contrasten tussen oud en nieuw, west en oost, arm en rijk, modern en traditioneel. Zwart-witfoto's van het oude Istanbul van de wereldberoemde Armeense fotograaf Ara Guler waren uitzonderlijk. Maar natuurlijk was muziek het hoofdthema, en bij god, wat een verscheidenheid! Het had iets weg van de Bueno Vista's Social Club; de liefde en het respect van de interviewer <0xE2><0x80><0x93> Alexander Hacke in plaats van Ray Cooder <0xE2><0x80><0x93> voor de musici straalden van het scherm en overspoelden ons allemaal. De muziek was over het algemeen heel interessant. De jazz-avond van een groep zigeunerzigeuners in een kleine West-Turkse stad was geestdodend. Het zal me niet verbazen als de reisagenten na de vertoning van de film verzoeken krijgen om groepsreserveringen voor Kesan te doen. Maar ik hield het meest van Muzeyyen Senar, die er op een soort burleske manier verbazend elegant uitzag en, terwijl ze haar 'Raki' liet horen, moedig verklaarde: 'Mijn stem en ik zijn zesentachtig jaar oud!' Goed gedaan Faith Akin. Ik durf te wedden dat er nog veel meer Turkse muzikanten zijn die zich buitengesloten voelen: ga voor deel II, alsjeblieft.
Crossing the Bridge: the Sound of Istanbul received one of the most rapturous applause from the audience when it ended and very deservingly so. I did not expect too much from a musical documentary but the movie proved to be much more than that. It was also a visual documentary of Istanbul with stark contrasts of old and new, western and eastern, poor and rich, modern and traditional. Black and white photographs of old Istanbul by world famous Armenian photographer Ara Guler were exceptional. But of course main theme was music, and by God, what a variety of it! It was in a way similar to Bueno Vistas Social Club; the love and the respect of the interviewer -Alexander Hacke here replacing Ray Cooder- for the musicians exuded from the screen and engulfed us all. The music was mostly very interesting. The jazz session by a group of Romany gypsies in a small Western Turkish town was mind blowing. I will not be surprised if the travel agents start getting group booking requests for Kesan after the movie is released. But I most loved Muzeyyen Senar who looked amazingly elegant in a sort of burlesque way and whilst tipping her "Raki" declared courageously: "My voice and I are 86 years old!" Well done Faith Akin. I bet there are many more Turkish musicians who are feeling left out: Go for Volume II please.