Plunkett en MaCleane zijn twee struikrovers die de rijken beroven om te kunnen geven aan... nou ja, de rijken; in verhouding zijn zij de rijken. Maar we weten dat zij de goeien zijn, omdat de kerel achter de machten van wet en orde, ene meneer Chance, zo slecht is. Hij verkracht vrouwen - of probeert dat te doen. Hij slaat zijn ondergeschikten in elkaar. Hij pleegt moord. Hij heeft een slechte adem. Hij scheert zich niet behoorlijk. Hij heeft geen gevoel voor mode. Hij martelt jonge hondjes. Dat laatste is alleen maar een gevolgtrekking van mij: we zien hem niet echt jonge hondjes martelen. Maar ik ben er zeker van dat hij het doet. Weinig van Chance' schurkachtigheid heeft veel te maken met zijn jacht op Plunkett en MaCleane. Het is gewoon iets wat hij in zijn vrije tijd doet, een soort hobby die hij opvat om er absoluut zeker van te zijn dat we hem niet aardig vinden. Hij had niet zo zijn best hoeven doen. Niemand in deze film is sympathiek.<br />Laten we de balans opmaken. Aantrekkelijke personages? Die zijn er niet: ik geloof dat we dat al hebben besproken. Een stoere bink? Geen stoere bink. In plaats daarvan hebben we een soort groezelig, zwaar ademend geheel. Slank? Gespierd? Stevig? Allemaal de kant van de stoere bink opgegaan, vrees ik. Realisme? Ook niets van dat alles. Ik denk dat ze PROBEREN naar realisme te streven, omdat iedereen zo smerig was, maar de personages en de actie hadden alle geloofwaardigheid van Errol Flynn <0xE2><0x80><0x93> zonder enig gevoel van opwinding om ze te ondersteunen. Schoonheid? Nee. Mooi camerawerk? Voor een tv-ploeg misschien. Humor? Je zou een of twee keer kunnen giechelen als je in een goed humeur bent. Maar misschien ook niet. Dialoog? Zie hierboven 'humor'. Muziek? Laat me niet eens beginnen over de muziek. De muziek in _Horsehawk'_ was in vergelijking daarmee griezelig toepasselijk; en de misplaatste esthetiek van die partituur was tenminste consequent.<br />Bah. Ik bied _Horsehawk'_ mijn verontschuldigingen aan dat ik er in deze context zelfs maar aan heb gedacht.<br />Om het samen te vatten: er is hier veel positieve slechtheid en niets goeds <0xE2><0x80><0x93> tenzij je Liv Tyler meetelt, wat ik op het punt sta te doen.<br />Ik heb het gevoel alsof ik net een recensie over de pokken heb geschreven. 'Niet erg goed,' staat er in de recensie. Het zou veel interessanter zijn als ik op de een of andere manier de pokken kon VERDEDIGEN, om te beweren dat de critici van de pokken het helemaal bij het verkeerde eind hebben <0xE2><0x80><0x93> maar ik weet niet hoe ik dat zou moeten aanpakken.
Plunkett and MaCleane are two highwaymen that rob from the rich in order to give to ... well, the rich; comparatively, they ARE the rich. But we know they're the good guys because the chap behind the forces of law and order, a Mr. Chance, is just so evil. He rapes women - or tries to. He beats up his underlings. He commits murder. He has bad breath. He doesn't shave properly. He has no fashion sense. He tortures puppy dogs. That last one is just an inference of mine: we don't actually SEE him torture puppy dogs. But I'm sure he does. Little of Chance's villainy has much to do with his pursuit of Plunkett and MaCleane. It's just something he does in his spare time, a kind of a hobby he takes up to make absolutely certain that we don't like him. He needn't have tried so hard. No-one in this film is likeable.<br /><br />Let's take stock. Appealing characters? There aren't any: I believe we've covered that. Swashbuckling? Not a swash. Instead we have a kind of grimy heavy-breathing. Dash? Sparkle? Vigour? All gone the way of swashbuckling, I'm afraid. Realism? None of that, either. I think they were TRYING for realism, since everyone was so filthy, but the characters and action had all the plausibility of Errol Flynn - with no sense of exhilaration to back them up. Beauty? Nope. Fine camera work? For a TV crew, perhaps. Humour? You might giggle once or twice if you're in a benevolent mood. Then again, you might not. Dialogue? See `humour', above. Music? Don't even get me STARTED on the music. The music in `Ladyhawk' was, by comparison, uncannily apt; and at least the misguided aesthetic of that score was a consistent one.<br /><br />Ugh. I apologise to `Ladyhawk' for even THINKING about it in this context.<br /><br />To sum up: there's much positive badness here and NOTHING good - unless you count Liv Tyler, which I'm in two minds about doing.<br /><br />I feel as though I've just written a review of the pox. `Not very good,' the review says. It would be much more interesting if I could somehow DEFEND the pox, to claim that critics of the pox have got it all wrong - but I don't know how I'd go about doing that.