Ik heb Borderline een paar jaar geleden op AMC gezien. Sindsdien ben ik er voortdurend naar op zoek geweest. Het was fascinerend: visueel, tekstueel, sensueel. Deze film bracht me naar een plek als een droom en het kon me niet schelen waar. Ik zal nooit het gordijn vergeten dat in de wind wapperde. Ik herinner me nog hoe ik mijn hoofd schuin hield. Ik herinner me mijn gezichtsuitdrukking toen ik het zag. Ik wist niet wat er was gebeurd toen de film was afgelopen, maar ik heb gemerkt dat het leven zo is. Het stoorde me niet. De oneerlijkheid van de uiteindelijke afwijzing van een onschuldig personage komt me triest genoeg heel echt voor. Ik hield van de gezichten, van de manier waarop de camera ze vastlegde. De camera staarde naar de set met de onscherpe ogen van een dagdromer. Borderline was voor mij net zo echt als films dat niet zijn. Het was precies het gebrek aan uitleg, kleur en scherpte waardoor de film als een dief in de nacht mijn bewustzijn binnendrong. Ik hou van deze film. Op een dag zal hij van mij zijn.
I saw Borderline several years ago on AMC. I've been looking for it ever since. It was haunting: visual, textural, sensual. This movie took me somewhere like a dream and I didn't care where. I will never forget the curtain blowing in the breeze. I still remember the way it made me tilt my head. I remember my facial expression when I saw it. I didn't know what had happened when the movie was over, but I find life is that way. It didn't bother me. The unfairness of the ultimate rejection of an innocent character strikes me as sadly real. I loved the faces, the way the camera dwelt upon them. The camera gazed at the set with the unfocused eyes of a daydreamer. Borderline was real to me in a way movies aren't. It was exactly the lack of explanation, color, sharpness that made it enter my consciousness like a thief in the night. I love this movie. Someday I will own it.