Ik zal adviseren om deze ook op de 'doe-het-maar'-stapel te leggen. Ik was een beetje opgewonden over het idee toen mijn verloofde het huurde, en een beetje opgewondener toen ik zag dat Milos Forman de regie deed. Nou ja...<br />De kostuums waren mooi, zeker, maar ze waren typerend. Niets wees erop dat ze ergens anders vandaan kwamen dan de kostuumafdeling van een grote studio in Hollywood. Er was geen onderscheid tussen Spaans, Brits en Frans <0xE2><0x80><0x93> iedereen kleedde zich alsof hij aan het hof in Versailles was. De kostuums riepen op de een of andere manier niet de kwaliteiten van de omgeving op <0xE2><0x80><0x93> de gevangenis voelde niet aan als een gevangenis, de villa's niet.' Ik heb het gevoel dat we in een herenhuis zijn, en de buitenscènes zagen eruit alsof ze op een achterplaats waren gefilmd, ook al waren het waarschijnlijk praktische locaties.<br />De score was dramatisch minder dan hij had kunnen zijn. Ik ben al sinds mijn jeugd een fan van filmscores. Ik zie, waardeer en verzamel ze, en daarmee bedoel ik meer dan John Williams. Mijn verloofde is een professionele filmcomponist, een prijswinnaar die haar werk in het Lincoln Center heeft laten zien, en een rijzende ster in de filmindustrie. Aan het begin van de film hadden we er hoge verwachtingen van, en het begon inderdaad goed. Het ging snel achteruit, en op verschillende punten <0xE2><0x80><0x93> waaronder de scène van de vrijlating van de gevangenen <0xE2><0x80><0x93> werd het zelfs irritant. Ik pakte zelfs de afstandsbediening om het geluid zachter te zetten. De soundtrack was nooit meer dan de meest voor de hand liggende keuze om een bepaalde sfeer te creëren, en ging niet op in de 'ziel' van de film (denk aan de muziek van Babel en je hebt een idee van wat ik bedoel). De muziek kreeg nooit de grandeur die ze wilde, maar dat gold ook voor de film.<br />Javier Bardem, hoe getalenteerd hij ook is, was afschuwelijk. In het eerste deel van de film leiden zijn maniertjes hem zo af dat ze zijn optreden overnemen. In de tweede helft is alles wat in de eerste helft zijn personage was verdwenen, vervangen door een totaal ander stel irritante gewoontes, en hij zag eruit als het liefdeskind van Keith Richards en de Lestat van Stuart Townshend. Ik heb nooit het idee gekregen dat hij iets gaf om de rol (dat wil zeggen, dat het personage iets gaf om zijn leven en daden), of dat het personage ooit door de schrijvers werd getekend als iets meer dan een opportunist die, om wat voor reden dan ook, van gedachten verandert en uiteindelijk besluit zich aan zijn principes te houden.<br /><br />Natalie Portman was heel goed, hoewel haar optreden de gradaties van toenemende krankzinnigheid miste tussen haar vrijlating uit de gevangenis en het in ontvangst nemen van Lorenzo's boek. 'Ik weet het niet,' zei ik. 'Ik weet alleen dat ik het een goede film vond. Het personage van Alicia was nooit duidelijk genoeg om het echt te kunnen zien, en als ze niet zulke prachtige make-up op haar ogen en wangen had gehad, zou iemand die het begin en het eind van de film had gezien, niet hebben geweten dat het niet hetzelfde personage was. De kunstgebitten waren afschuwelijk, kunstmatig en afleidend, maar dat is geen punt voor mevrouw Portman.<br />'<br />Stellan Skarsg Orrd was prima als Goya. Niet Oscarwaardig, maar bruikbaar en in het algemeen geloofwaardig. Ik weet niet veel van het leven van Goya, of van zijn doofheid, maar het scheen in de film te zijn opgenomen als een vereiste voor biografische informatie, in plaats van als iets dat in de film werd gebruikt. Ik weet zeker dat het Goya's leven veel meer beïnvloedde dan alleen de noodzaak van een tolk, maar dat zou je niet zeggen als je dit ziet. Voor de goede orde: woorden en klanken kunnen slechts ruwweg 30% van de tijd correct worden geïnterpreteerd door te liplezen.<br />Laat ik maar niet beginnen over Randy Quaid. Hij was tenminste een bijrol.<br />Het script leest als een van die 'kies je eigen avontuur' De grap over de handen? Misschien komt het doordat ik schilder (niet zo goed) als hobby en weet wat een PIRA-hand is om te tekenen/schilderen, maar ik zag de grap al van een kilometer afstand aankomen, net als de herhaling in de tweede helft. Was de baby er ooit om een andere reden dan om door Ines te worden meegenomen? Nee, dat was het niet. De baby was er om te worden meegenomen door Ines, niet om te worden meegenomen door Ines. Er had net zo goed een rij broodkruimels kunnen zijn.<br />Teleurstellend.<br />(aantekening: deze recensie is een kopie van een antwoord dat ik op een draad in het forum heb geschreven).
I'm going to recommend putting this one in the "skip it" pile as well. I was mildly excited by the concept when my fiancée rented it, and a bit more excited when I saw that Milos Forman directed it. Ah, well.....<br /><br />The costumes were nice, sure, but they were typical. There was nothing about them that said they were from anywhere but the Period Costume department of any major Hollywood studio. There was no distinction between Spanish, British and French - everyone dressed like they were at court in Versailles. The sets somehow didn't evoke the qualities of the settings - the prison didn't feel like a prison, the mansions didn't feel like mansions, and the outside scenes looked like they were filmed on a back lot, for all that they were probably practical locations.<br /><br />The score was dramatically less than it could have been. I have been a fan of film scores since my youth, noticing, appreciating and collecting them, by which I mean more than John Williams. My fiancée is a professional film composer, an award winner who has had her works performed at Lincoln Center, and a rising star in the industry. At the start of the film, we had high hopes for it, and it did indeed start off nicely. It rapidly deteriorated, and at several points - including the scene of the release of the prisoners - it actually reached a level of annoyance. I actually reached for the remote to turn down the volume. The score was never anything more than the most obvious choice for scoring a specific tone of scene, and didn't integrate itself into the "soul" of the film (think of the music in Babel and you'll have an idea of what I mean). It never attained the grandeur it wanted to, but then neither did the film.<br /><br />Javier Bardem, as talented as he is, was awful. For the first part of the film, his mannerisms are so distracting that it takes over his performance. During the second half, everything that was his character in the first half is gone, replaced by an entirely different set of annoying mannerisms, and he looked like the love-child of Keith Richards and Stuart Townshend's Lestat. I never got the idea that he cared about the role (which is to say, that the character cared about his life and actions), or that the character was ever drawn by the writers as anything more than an opportunist who, for whatever reason, changes his mind and decides to stick by his principles at the end.<br /><br />Natalie Portman was very good, although her performance lacked the shades of increasing insanity between her release from the prison and taking Lorenzo's hand at the end that I would have needed to call it truly an effective performance. The character of Alicia was never defined enough to truly discern, and if it weren't for the superb makeup on her eyes and cheeks, someone seeing the beginning of the film and the end wouldn't know they weren't the same character. The prosthetic teeth were horrible, artificial and distracting, but that's no knock on Ms. Portman.<br /><br />Stellan Skarsgård was fine as Goya. Not Oscar-worthy, but serviceable and generally believable. I don't know much about the life of Goya, or his deafness, but it seemed to be tacked on to the movie as a requirement of biographical information, rather than anything that was utilized in the film. I am sure it affected Goya's life much more than just requiring the need of an interpreter, but you'd never know it from watching this. For the record, words and sounds can only be correctly interpreted roughly 30% of the time through lip-reading.<br /><br />Don't get me started on Randy Quaid. At least he was a minor character.<br /><br />The script reads like one of the "choose your own adventure" books I used to read as a kid: at several moments through the film, several outcomes are possible, and none of the actions preceding them lead with any certainty to the way the film actually plays out. Ironically, the film is also predictable, especially its meager attempts at leavening the mood through small bits of humor. The joke about the hands? Maybe it's because I paint (not well) as a hobby and know what a PITA hands are to draw/paint, but I saw the joke coming a mile away, as well as the reprise in the second half. Was the baby ever there for any other reason other than to be taken by Ines? There might as well have been a line of bread crumbs.<br /><br />Disappointing.<br /><br />(note: this review is a copy of a reply I made to a thread in the forum)