Een film als Crossfire plaatst een andere film die zich rond zijn maatschappelijke bewustzijn verbreidt <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen de recente film _Crash_ <0xE2><0x80><0x93> bijna te schande. Niet noodzakelijkerwijs omdat een van beide een duidelijker boodschap van intolerantie-is-rotten uitdraagt (hoewel ik durf te wedden dat _Crash_ de hamer veel harder neergooit in vergelijking met deze film), maar omdat het verhaal en de trucs nooit zo in de weg zitten als bij _Crash_. Misschien is het niet echt nodig om die twee te vergelijken, aangezien Crossfire in wezen diep in de kern van de film _noir_ zit, alsof hij uit de mode raakt. Het was eigenlijk interessant om te zien wat de regisseur Edward Dmytryk in het dvd-interview zei, waar hij zei dat het budget voor de foto's aanzienlijk lager was (met opzet) zodat er meer aan de acteurs kon worden besteed, en dat het programma in een heel snel, energiek tempo werd afgewerkt. Maar wat dan weer ongelooflijk aan het beeld is, is dat je bij het bekijken van veel van de belichting zou denken dat er veel aan gedaan moest worden. Alleen al voor een kleine scène, zoals wanneer Keeely van Robert Mitchum voor het eerst naar binnen gaat voor ondervraging onder kapitein Robert Young, zijn de contrasten van de schaduwen in de kamer naadloos. Dat er nog veel meer belichtingstechnieken zijn die zelfs nog verder gaan, met zo weinig punten, en dat dit iets essentieels is in het rijk van alleen maar het uiterlijk van de noir-periode. Kijk maar eens naar een opname van karakters op een trap, het silhouet ervan afgetekend, en zie wat ik bedoel.<br />Maar terug naar het wezenlijke deel van de film <0xE2><0x80><0x93> het is eigenlijk een verhaal dat bestaat uit een moordmysterie, maar waar wij als publiek niet lang over doen om het antwoord te vinden. Het gaat dan meer over iets anders in de geest en de ziel van een moordenaar, iets wat niet te vinden zou zijn in een gewone misdaadfilm, aangezien er in werkelijkheid geen 'criminelen' zijn. In de film speelt het grootste deel zich af in de tijd van Dmytryk. Er is een zeer ingecalculeerd risico dat de personages te dun zijn om de (noodzakelijke) boodschap tegen antisemitisme te ondersteunen. Maar Dmytryks regie van zijn eersteklas decor, in combinatie met een echt geweldig scenario van John Paxton, geeft de personages meer gewicht, al was het maar omdat ze naast de boodschap niet te dun zouden moeten lijken. En wat zou een noir zijn zonder een bepaalde houding? Mitchum helpt dat een handje, zelfs in scènes zoals die tussen hem en Young, waarin het geheel is gebaseerd op de situatie van het moment van het verhaal (d.w.z. een detail in de plot), door een beetje geslepen humor in sommige dialogen te stoppen. Misschien zit het al in de tekst, maar hij helpt het personage een goede sfeer voor zijn scènes te creëren.<br />Dan is er nog Robert Ryan, die in Montgomery uitblinkt als een man van wie je in het begin weet dat je hem niet zo aardig vindt, alleen al door zijn gedrag, maar je bent van geen van beide helemaal zeker. Dan wordt het duidelijker <0xE2><0x80><0x93> ironisch genoeg via een subjectief gezichtspunt van de verdachte Mitchell (George Cooper) in het appartement van de binnenkort overleden Samuels <0xE2><0x80><0x93> en wordt zijn optreden een evenwichtige opeenvolging van onzin en ook nogal angstaanjagend in zijn blinde vlek. Het is een goed optreden als je het afzet tegen Cooper, die persoonlijke problemen heeft en met spijt en nederigheid naar voren komt. Maar als de film is afgelopen, denk je daar pas echt over na, en als je naar de film kijkt, gaat het meer om de dialoog en de opeenvolging van de scènes, en in de soms grimmige, overweldigende camera beweegt de camera zich over de acteurs, dus de boodschap is in zekere zin van ondergeschikt belang. Niet dat het geen belangrijke boodschap is, vooral niet in die periode (die meteen na de Tweede Wereldoorlog begint), maar jaren later zie je de acteurs, zelfs degenen die niet de status van grote ster hebben gekregen, zoals Gloria Grahame als Ginny (de femme fatale van de film, als er tijd was geweest voor een film die er niet was) en William Phipps als Leroy (de 'boer'). ), die elkaar afwisselen en die heel sterk blijven hangen in het samengevatte scenario.<br /><0x3E><0x3E> Dmytryk is ook heel verstandig in zijn keuze om de muzikale score te beperken, en dat is heel belangrijk, want lange tijd horen we niets, en als het wel gebeurt, is het meestal een bijkomstigheid van de omgeving van het personage. Hij had net zo goed wat extra muzikale noten kunnen toevoegen aan een paar dramatische scènes om de nadruk te leggen, vooral aan het begin van de film, als de publiekstrekker. Door dat weg te laten en de juiste houding en nuances in camera en cast te krijgen, verheft hij de normen in genremateriaal tot een heel mooi, gedenkwaardig niveau. Het verhaal over een Ierse immigrant dat hij aan Leroy vertelt, waarin al die elementen goed op hun plaats vallen. Het komt misschien niet erg hoog in de top van mijn favoriete _noirs_ <0xE2><0x80><0x93> en ik zou _Murder My Sweet_ nog steeds afdoen als het meesterwerk van de regisseur in dit soort films <0xE2><0x80><0x93> maar het is beslist ook van een betere kwaliteit dan iets van het B-niveau.
A film like Crossfire puts another film that spreads around its social consciousness- i.e. the recent film Crash- almost to shame. Not necessarily because either one puts forth its message of intolerance-is-rotten more significantly (although I'd wager Crash throws the hammer down much more thickly in comparison with this), but because of how the storytelling and contrivances never get much in the way like with Crash. Maybe it's not really necessary to compare the two, as Crossfire is in its core all deep into the film-noir vein like its going out of style. It was interesting actually to see what the director Edward Dmytryk said on the DVD interview, where he mentioned that the budget for the photography was significantly lower (on purpose) so that more could be spent on the actors, and the schedule went through at a very brisk, quick pace. But then what comes off then as being incredible about the picture is that you would think looking at many of the lighting set-ups that it took a lot to do. Just for a small scene, like when Robert Mitchum's Keeely first goes in for questioning under the Captain Robert Young- the contrasts of shadows seamlessly in the room is exquisite. That there are many other lighting set-ups that go even further with so little marks this as something essential in the realm of just the look of the noir period. Just take a look at a shot of characters on a stairwell, the bars silhouetted against them, and see what I mean.<br /><br />But back to the substance part of the film- it's really a story that consists of a murder mystery, but one that we as the audience don't take long to figure on the answer. It's then more about something else then in the mind and soul of a killer that wouldn't be found in a common crime picture then, as there are really no 'criminals' for the most part in the film. There's a very calculated risk with this then that characters could be too thin just to prop up the (worthwhile) message against anti-semitism. But Dmytryk's direction of his top-shelf cast, along with a really terrific script by John Paxton fleshes out the characters, least of which for what they should have to not seem too thin alongside the message. And what would a noir be then without some attitude to go along with it? Mitchum helps that along, even in scenes like between him and Young where its very much based in the situation of the story's moment (i.e. a detail in the plot), by injecting a little sly wit into some of the dialog. It may already be there in the lines, but he helps make the character with a good edge for his scenes.<br /><br />Then there's also Robert Ryan, who excels at Montgomery as a man who you know you don't like much at first, just through his b.s. demeanor, but you're not totally sure about either. Then once it starts to come clearer- ironically through a subjective view-point of the suspect Mitchell (George Cooper) at the apartment of the soon-to-be-deceased Samuels- his performance becomes a great balancing act of being full of crap and also rather frightening in his blind-way. It's a good performance when also countered with Cooper, who has actual personal issues that he faces and comes forward with regret and humility. It's really after the film ends that one thinks about a lot of this, however, and while you're watching the film it's more about getting into the dialog and the flow of the scenes, and in the sometimes stark, overpowering camera moves on the actors, so the message is in a way secondary. Not that it isn't an important one, especially for the time period (coming right off of WW2), but years later its seeing the actors, even the ones that don't get the big marquee status like Gloria Grahame as Ginny (the femme fatale of the picture, if it could've had time for one which it doesn't) and William Phipps as Leroy (the "hick"), working off one another that sticks much strongly in the compacted screenplay.<br /><br />Dmytryk is also very wise in choosing to limit the musical score is powerful too, as for very long stretches we hear nothing, and mostly when it does come up it's incidental to the character's surroundings. He could've just as easily gone with added musical notes on some dramatic scenes for emphasis, most specifically the opening audience-grabber into the film. By sticking clear of that, and getting the right attitudes and nuance in camera and cast, it uplifts standards in genre material to a very fine, memorable level. My favorite scene would probably go to Finley's story about an Irish immigrant he tells to Leroy, where all such elements come into place well. It might not come in very high at the top of my favorite noirs- and I'd still throw-down Murder My Sweet as the director's masterpiece in this kind of picture- but it's assuredly higher in quality than something of the B-level too.