Het is een droog, oneerbiedig, maar treurig weinig grappige parodie op een detectivefilm, met een ijzig kijkende Michael Caine die een Britse auteur van flauwe misdaadverhalen speelt die naar het Mediterraan Gebied reist om te helpen bij het schrijven van de memoires van een gangster in spe. Al snel beseft hij dat hij wordt gevolgd en dat zijn leven in gevaar is. Caine vertelt het verhaal met een flinke dosis gevatheid en sarcastische ondertoon, maar zijn acteerprestaties zijn van alle energie verstoken (Caines schrille uitbarstingen van woede of frustratie lijken uit het niets te komen en hij heeft met niemand op het scherm contact). Andere leden van de cast (vooral Mickey Rooney, een zilverharige Lionel Stander en Lizabeth Scott) doen het heel goed in kleurrijke, buitenissige rollen, hoewel Al Lettieri een beledigende rol heeft als een homoseksuele travestiet (Lettieri wordt beledigd zonder dat hij in staat is zich te verdedigen, een weinig benijdenswaardige positie). Schrijver-regisseur Mike Hodges heeft de kiem van een goed idee (de detectivefilms uit de jaren veertig opsmukken zonder de harde praat en het milieu te compromitteren), maar hij heeft geen erg scherp gevoel voor humor. Als een Bogart-achtige dubbelganger <0xE2><0x80><0x93> die een vraag stelt over een valk <0xE2><0x80><0x93> de beste grap is, dan volgt er inderdaad een bloedeloze grap.
Dryly irreverent, but sadly unfunny satire of detective movies, with stony-faced Michael Caine playing a British author of trashy crime stories traveling to the Mediterraean to assist in writing the memoirs of a would-be gangster; soon, he realizes he's being followed and his life is in danger. Caine narrates the proceedings with considerable sly wit and low-keyed sarcasm, but his actual performance is bereft of energy (Caine's shrill bursts of anger or frustration seem to come out of nowhere, and he connects with nobody on the screen). Other cast members (particularly Mickey Rooney, a silver-haired Lionel Stander, and Lizabeth Scott) do very well in colorfully outré roles, though Al Lettieri has an insulting part as an apparent cross-dressing homosexual (Lettieri gets insulted without being able to defend himself, an unenviable position). Writer-director Mike Hodges has the germ of a good idea (satirize the detective movies of the 1940s without compromising the hard-boiled talk and milieu), but he hasn't a very sharp sense of humor. When a Bogart lookalike--asking a question about a falcon--is the best joke, what follows is anemic indeed. ** from ****