Ik hoorde dit tijdens een korte opnamesessie in een theater in Philadelphia. Ondanks de plaatselijke herkomst (en de relatie met een tragedie in de stad, namelijk de dood van Eddie Polec in 1994), moet ik deze film echt hard aanpakken. De regisseur besloot, om redenen die hij zelf het best kende, om de hele film in guerrillastijl op te nemen, met camera's die voortdurend in de hand gehouden werden en snelvuurschoten. Zo'n techniek zou misschien werken voor de scènes met schokkend geweld, maar is volstrekt ongepast voor de rest van het materiaal, dat het grootste deel van de film uitmaakt. Een wandelingetje over het trottoir, een gesprek van broer op broer op de bank, ach, zelfs een kus op een eerste afspraakje is een soort cusinart, waardoor de kijker wordt afgeleid en niet in staat is om zich in het drama te mengen. Martin ondergraaft zijn verhaal ook door veel te veel onderwerpen aan te snijden: naast de geboorte van het maffiageweld krijgen we anorexia, alcoholisme, echtscheiding, racisme, ouderlijk geweld... heb ik iets gemist? Een betere cast (en een beter gefocuste richting) zou deze draden ongetwijfeld aan elkaar hebben geknoopt, zoals Martin ongetwijfeld van plan was, om te laten zien hoe een morele tekortkoming tot een heleboel andere leidt en die in stand houdt... maar goede bedoelingen maken een film niet noodzakelijkerwijs tot een geweldige film. Gewoon een grote puinhoop. Ik ben het helemaal met je eens, man, echt waar... doe het de volgende keer gewoon beter, net als bij Two Plus One.
I caught this during a brief run in a Philadelphia theater. Despite its local provenance (and its relation to a hometown tragedy, namely the beating death of Eddie Polec in 1994), I really have to come down hard on this movie. The director, for reasons best known to himself, decided to shoot the entire film guerilla-style, with nonstop handheld cameras and rapidfire cuts. Such technique might work for the scenes of jarring violence, but is utterly inappropriate for the rest of the material, which makes up the majority of the film. A stroll down the sidewalk, a brother-to-brother discussion on a sofa, hell, even a kiss on a first-date are all shot cusinart-style, distracting this viewer from ever being able to enter into the drama. Martin also undercuts his narrative by packing in far too many topics: besides the birth of mob violence, we get anorexia, alcoholism, divorce, racism, parental abuse...did I miss anything? No doubt a better cast (and a better-focused direction) would have knit these threads together, as Martin surely intended, to demonstrate how one moral flaw leads into and sustains a host of others...but good intentions do not necessarily a great film make. Just a sprawling mess. Martin, I know you're from my town, and I'm down with you man, I really am...just do a better job next time, like you did in Two Plus One.