Ten eerste: laat je niet voor de gek houden door mijn familienaam. Mijn moeder was een volbloed Italiaanse, dus ik ken echt Italiaanse families, en ik ben dol op maffiafilms, zelfs de grappige zoals deze.<br />Voor de mensen die deze film slecht hebben becommentarieerd (je weet wie je bent) zou je je filmprivileges moeten laten afnemen, want je weet niet wat goed is. Dit is een verdomd grappige en goed gestylede film. Het feit dat bijna niemand Italiaans is, maakt voor zover ik kan zien deel uit van de grap. En welke warmbloedige, heteroseksuele man zou kunnen klagen over een uur en nog wat doorbrengen met iemand als Michelle Pfieffer? Alsjeblieft niet! Toen ik deze film zag, werd ik overgehaald door het openingsnummer van Rosemary Clooney, die zo Iers was als maar kon, maar haar uitspraak van de Italiaanse woorden in 'Mambo Italiano' is vlekkeloos en geeft de toon aan van wat volgt. (Jezus, ik heb de plaat de volgende dag nog gekocht.) Alleen al de aanblik van elk opzichtig ding in het appartement dat ik persoonlijk in de huizen van mijn familieleden heb gezien, zij het niet op dezelfde plek (wat ik hysterisch vond). Ik heb het voor mezelf verkocht.<br />Deze film is net als Goodfellas op lachgas. Ik vraag me gewoon af waarom er geen Burger Worlds zijn en wat er is gebeurd met het eten dat die gasten zouden krijgen. Ik vermoed dat de filmploeg het heeft opgegeten. 'De Fries zijn knapperig. De shakes romig.' Het water loopt me bijna net zo in de mond als de gedachte aan de beeldschone Ms. Pfieffer. (En ik heb clowns toch al nooit vertrouwd.) En de drie beste dingen aan deze film zijn Mercedes Ruehls pijnlijk grappige maffiavrouw die wordt afgewezen, Dean Stockwell als haar rokkenjagende echtgenoot Tony 'de Tijger' en als laatste, maar absoluut niet onbelangrijke, de geweldige beroving door Oliver Platt, die meer komische rollen zou moeten krijgen. En let op: zoek uit waar dat zwarte grietje naartoe is gegaan. Au! Waarom werkt ze zo weinig? Deze film past precies bij de grote maffiafilms, zoals het hoort.
First, don't be fooled by my family name. My mother was full blooded Italian, so I really know Italian families, and I LOVE mobster movies, even the funny ones like this.<br /><br />For those people who have bad rapped this film (you know who you are) you should have your movie privileges taken from you because you don't know what good is. This is a damn funny and well-styled film. The fact that almost nobody is Italian in it is part of the joke, so far as I can see. And what red-blooded straight male could complain about spending an hour and something with the likes of Michelle Pfieffer? Puh-lease! When I saw this film it won me over with the opening song by Rosemary Clooney who was as Irish as one can get, but her pronunciation of the Italian words in "Mambo Italiano" is flawless and sets the tone of what is to follow perfectly. (Hell, I even bought the record the next day because of it.) Just the look of every garish thing in the apartment that I have personally seen in my relatives houses, though not in the same place (which I found hysterical) sold it for me.<br /><br />This movie is like Goodfellas on laughing gas. I just wonder why there are no Burger Worlds and what happened to the food these guys were supposed to get? My guess is the crew ate it. "The Fries are crispy. The shakes are creamy." My mouth is watering almost as much as it is thinking of the gorgeous Ms. Pfieffer. (And I never trusted clowns anyway.) And the three best things about this film are Mercedes Ruehl's achingly funny mob wife spurned, Dean Stockwell as her philandering husband Tony "The Tiger" and last, but DEFINITELY not least, the great mugging by Oliver Platt who should get more comic roles. And note to myself: find out where that black chick went. Ouch! Why does she work so infrequently? This picture is right alongside the great mob movies as it should be.