Er werden zo veel grote talenten gebruikt in 'The Best Years of Out Lives', dat het resultaat wel een wonder moet zijn. Denk eens aan wat de regisseur, William Wyler, voor zijn kiezen kreeg; in de nasleep van een militaire overwinning op statistische machten die afschuwelijke misdaden hadden begaan en de wereld hadden overspoeld als het tot gevechten kwam, maakte hij een film die betoogde dat de leiders van de Verenigde Staten zelf diep anti-individuaal waren <0xE2><0x80><0x93> dat ze 'de beste jaren van de levens hadden verspild van degenen die waren opgeroepen of misleid om de oorlog te voeren <0xE2><0x80><0x93> wat, aangezien het de rechten van individuen negeerde, niets anders was geweest dan een discussie over de mate van slavernij waarin mensen moesten leven.' Sherwood, auteur van 'The Road to Rome' en andere verdedigingen van individuen tegen tirannieke ideeën. De ironische titel werd gebruikt om de talenten van acteurs als Frederic March, Myrna Loy, Teresa Wright, Dana Andrews, Virginia Mayo, Cathy O'Donnell en Hoagy Carmichael in een grootschalig maar thematisch drama te verwerken. De slimme plotlijn was de ervaring van de 'paren' nadat de soldaten (drie in de schijnwerpers) hadden geprobeerd naar huis terug te keren in een 'overwinningscultuur'. Hun bittere ervaringen en het besef van hun eigen behoefte om weer te vechten tegen wat er aan het thuisfront gebeurde, vormen een sterk en ontnuchterend contrast met het conventionele idee dat 'alles goed was met 'Amerika'. March en zijn vrouw hebben de grootste moeite om zich aan te passen, en hij drinkt; O'Donnells jongeman, Harold Russell, heeft haken in plaats van handen en vraagt zich af of het leven wel de moeite waard is om te leven; en het ergste van alles is dat Andrews' vrouw hem inruilt voor een vent met geld en hij heeft jaren verloren, waardoor werkgevers zijn rechten op een baan negeren of ontkennen, rekening houden met zijn individuele verdiensten, zelfs hebben wat hij had voordat hij uit zijn leven was weggerukt en in de arena van het risico was geworpen <0xE2><0x80><0x93> voor niets, en met verlies van alles wat hij ooit had gehad. De verpletterende climax van de film komt wanneer elk van de drie de confrontatie aangaat met de noodzaak om weer te vechten, ieder voor zijn eigen geluk; en alle drie vinden ze de moed om door te gaan met vechten <0xE2><0x80><0x93> ieder voor zijn eigen geluk, dat nu wordt bedreigd door een merkwaardig anti-zelf, anti-werkelijkheid die een niet-Amerikaanse Verenigde Staten onverschillig laat. Wylers regie, vooral van de scène waarin Andrews in de cockpit van een in de mottenballen gelegde B-17 zit, alleen, en de scène van Russells bruiloft, is werkelijk prachtig. Dit is een zeer krachtige film en een geweldige film op zijn eigen manier, een film waar mannen en vrouwen het voor één keer over eens kunnen zijn. Muziek van Hugo Friedhofer en kostuums van Irene Sharaff dragen bij aan de glans ervan. Een van de beste en meest onverwachte films aller tijden, in verbluffend B/W.
So many great talents were utilized in "The Best Years of Out Lives", the result has to be somewhat miraculous. Think of what its director, William Wyler, faced; in the aftermath of a military victory over statist powers who had committed abominable crimes and engulfed the world if battles, he was making a film that argued that the US's leaders were themselves profoundly anti-individual--that they had "wasted the best years of the lives of those drafted or misled into fighting the war--which since it ignored the rights of individuals had been for nothing except argument over the degree of slavery men were to exist under." There are beautiful sets by Julia Heron, Gregg Toland's cinematography and a script by Robert E. Sherwood, author of "The Road to Rome" and other defenses of individuals against tyrannical ideas. The ironic title was used to draw the talents of actors such as Frederic March, Myrna Loy, Teresa Wright, Dana Andrews, Virginia Mayo, Cathy O'Donnell and Hoagy Carmichael into a large-scale but thematic drama. The clever plot line was the experiences of thee "couples" after the soldiers (three being spotlighted) tried to return home to a 'victory culture". Their bitter experiences and their realization of their own need to fight again against what was happening on the homefront poses a strong and sobering counterpoint to the conventional notion being sold that "all was well with "America"". March and his wife have a terrible time adjusting, and he is drinking; O'Donnell's young man, Harold Russell,, has hooks instead of hands and wonders if life can even be worth living; and worst of all Andrews' wife throws him over for a guy with dough and he has lost years, causing employers to ignore or deny his rights to a job, to consideration on his individual merits, to have even what he had before he had been ripped from his life and thrust into the arena of risk--for nothing, and loss of everything he had ever had. The shattering climax of the film comes when each of the three has to confront the need to do battle again,each for his own happiness; and all three succeed in finding the courage to go on fighting--each for his own happiness, which is now being threatened by a curiously anti-self, anti-reality indifferent an un-American United States. Wyler's direction, especially of the scene where Andrews sits in the cockpit of a mothballed B-17, alone and the scene of Russell's wedding is wonderful indeed. This is a most powerful film and a great one on its own terms, one women and men can agree on for once. Music by Hugo Friedhofer and costumes by Irene Sharaff add to its luster. One of the best and most unexpected films of all time, in stunning B/W.