Dit is het begin van een serie (die ik hopelijk elk weekend zal kunnen volhouden) van films die tijdens mijn jeugd zijn uitgekomen, en het is er een die ik nu pas heb weten te pakken. Het was duidelijk bedoeld als het laatste woord over het onderwerp, dat in wezen in de loop der jaren tot het niveau van hocus pocus was gedegenereerd; maar in zijn onbuigzame streven naar een serieuze benadering (waarvan een vaststaand gegeven is dat de hoofdpersoon nooit wordt aangesproken met de naam die hij al die tijd over de hele wereld heeft gehad!) raakten de filmmakers het spoor bijster bij het feit dat het ding in de eerste plaats als amusement was bedoeld! Als gevolg daarvan krijgen we een beslist bezadigde weergave van de gebeurtenissen, zij het met meer zorg voor de nauwgezette reconstructie van een periode dan voor het scheppen van een functionele thematische omgeving voor zijn mythische jungleheld! Niettemin werd Christopher Lambert een ster, net als een andere debutante, Andie McDowell, die zijn geliefde (die natuurlijk Jane heet) speelt in de titelrol, die hij onder de gegeven omstandigheden redelijk geloofwaardig weet te brengen. Maar Ralph Richardson (aan wie de film is opgedragen, dit is zijn zwanenzang) steelt elke scène waarin hij de natuurlijke grootvader van Tarzan speelt, die, ondanks het feit dat hij duidelijk genegenheid toont voor zijn verloren gegane verwanten, niet in staat is om...' In een poging zijn hachelijke situatie te begrijpen, probeert de held de traditie te vergeten; de held voelt zich veel meer op zijn gemak met primaten (en slaagt er zelfs in, nadat hij weer naar huis is gegaan, zijn adoptief-'vader' uit gevangenschap te redden). De film is verder heel goed om naar te kijken (met de filmografie van Stanley Kubrick en John Alcott op de koop toe), bevat een passend grandioze score en opmerkelijke make-upeffecten (door Rick Baker) en is, hoewel in wezen teleurstellend als een Tarzan-uitje, niettemin van grote waarde als prestigefilm van zijn tijd.
This begins a series (which I'll hopefully keep up every week-end) of films that came out during my childhood  in this case, it's one I've only managed to catch now. It was clearly intended as the last word on the subject, which basically had been debased to the level of hokum over the years; however, in its uncompromising striving for a serious-minded approach (a sure measure of which is that the protagonist is never once referred to by the name he's been known all this time the world over!), the film-makers rather lost track of the fact that the thing was intended primarily as entertainment! Consequently, we get a decidedly staid representation of events  with more care given to meticulous period reconstruction than in providing a functional thematic environment for its mythic jungle hero! Even so, Christopher Lambert rose to stardom  as did another debutante, Andie McDowell, playing his love interest (named Jane, of course)  with the title role, which he handles creditably enough under the circumstances. However, Ralph Richardson (to whom the film is dedicated, this being his swan-song) steals every scene he's in as Tarzan's natural grandfather who, in spite of showing obvious affection for his long-lost kin, can't bring himself to forget tradition in an effort to understand his predicament; the hero, in fact, is much more comfortable interacting with primates (even contriving, after having gone back home, to save his adoptive 'dad' from captivity). The film is otherwise very good to look at (with cinematography by Stanley Kubrick regular John Alcott, no less), features an appropriately grandiose score as well as remarkable make-up effects (by Rick Baker)  and, while essentially disappointing as a Tarzan outing, retains considerable value nonetheless as a prestige picture of its day.