Ik kan alleen maar veronderstellen dat deze film een experiment was dat mislukt is. Jaren eerder zou het bewegende beelden zijn geweest, begeleid door muziek. Later zou er geluid zijn toegevoegd aan de stills. Uiteindelijk zou het Technicolor zijn geweest, Cinemascope of Imax. Deze film moet een misplaatste poging zijn geweest om een nieuw element toe te voegen aan het sprekende beeld. Tijdens alle emotionele scènes houdt de hoofdpersoon midden in een dialoog op en worden zijn innerlijke gedachten verteld terwijl hij in de verte staart of een beroep doet op de camera. Deze onderbreking is op zijn minst pijnlijk. Stel je voor dat deze topacteurs proberen de indruk te wekken dat ze druk bezig zijn terwijl het verhaal voortdreunt. Ik heb geen idee wie deze truc bedacht heeft, maar het was de enige keer dat ik ooit heb gezien dat hij gebruikt werd <0xE2><0x80><0x93> en met reden. In elke scène moesten de acteurs met hun ogen rollen, hun handen wringen of zo overdreven acteren dat ik me afvroeg of dit wel echt een komedie was.<br />Het verhaal is een hopeloze soapopera die zich over een paar generaties uitstrekt. Norma Shearer, teleurgesteld in de liefde, zoekt een reden om te leven. Ze heeft een vriend, gespeeld door Ralph Morgan, die haar aanbidt <0xE2><0x80><0x93> maar ze vindt hem vanzelfsprekend. Ze voelt zich aangetrokken tot een dokter, gespeeld door Clark Gable, maar hij gaat helemaal in zichzelf op en heeft geen belangstelling voor haar. Ze kiest voor een zwakkeling die haar wanhopig nodig heeft. Ze trouwt met hem, maar komt tot de ontdekking dat er krankzinnigheid in zijn familie zit en dat ze nooit een kind met hem kan krijgen. Dan komt de dokter, die uit egoïsme een knotje in haar oven stopt, om er later achter te komen dat hij toch van haar houdt. Het kind bouwt vertrouwen op in haar man, die een succes wordt, maar ze beseft dat ze uiteindelijk toch van Clark houdt. Is ze al in de war? Vergeet de rest, kijk gewoon een paar afleveringen van 'As the World Turns' en dan wordt het allemaal duidelijk.<br />Als je ooit gedwongen wordt om deze film te zien, wacht dan tot de laatste scène. Het gedraai van de acteurs doet Harold lloyd in het niet verzinken. Het mag niet gemist worden.
I can only guess that this movie was an experiment that misfired. Years earlier, it would have been moving images accompanied by music. Later, it would have been sound added to silents. Eventually it would have been Technicolor, Cinemascope or Imax. This movie must have been a misguided attempt to introduce a new element to the talking picture. During all the emotional scenes, the character stops in mid dialogue and their inner thoughts are narrated while they gaze off into the distance or appeal to the camera. This interruption is painful at it's very least. Imagine these top tier actors trying to look busy while the narration drones on. Painful. I have no idea who came up with this gimmick, but it was the only time I ever saw it used - and for good reason. In every scene the actors were forced to roll their eyes, wring their hands, or overact to such a degree, I actually wondered if this was really a comedy. <br /><br />The story is a hopeless soap opera that takes place over a couple of generations. Norma Shearer, disappointed in love, searches for a reason to live. She has a friend, played by Ralph Morgan, who worships her - but she takes him for granted. She is attracted to a doctor, played by Clark Gable, but he is self absorbed and isn't interested in her. She settles for a weakling that needs her desperately. She marries him only to find that there is insanity in his family and she can never have a child with him. Along comes the doctor who selfishly pops a bun in her oven, only to find out later that he loves her after all. The child builds confidence in her husband who becomes a success, but she realizes that it's really Clark she loves after all. Confused yet? Forget the rest, just watch a couple of episodes of "As the World Turns" and it'll all become clear.<br /><br />If your are ever forced to watch this movie, hold out for the final scene. The gyrations of the actors put Harold LLoyd to shame. It is not to be missed.