Het maakt me razend dat ik deze film (die ik als een meesterwerk beschouw, en dat woord gebruik ik niet licht) zal moeten aanduiden als 'niet de Michael Douglas-film'. Niet alleen zijn de titels hetzelfde, ze verwijzen ook naar hetzelfde: de radioactieve neerslag die de overlevenden van de eerste atoombommen overviel. In Imamura's film is dat geen goedkope metafoor; de hele film gaat over de fysieke en emotionele neerslag van Hiroshima en de oorlog zelf. Naarmate de aftakeling van een echtpaar en hun volwassen nicht grimmiger wordt, wordt de ironische beeldspraak krachtiger, van de oude klok die elke avond wordt teruggezet tot de stenen goden die zich geleidelijk aan voor de deur van de heldin opstapelen. (Deze worden op hun beurt gesneden door een veteraan met shellshock die in een reeks tragikomische episodes gedwongen wordt om alles aan te vallen met een motor dat de stad nadert.) De dag van de bomaanslag zelf wordt getoond in stukje bij beetje flashbacks die koel en angstaanjagend zijn. Toch kan 'Black Rain' ('NtMDm!') zelfs herhaaldelijk worden bekeken, vanwege Imamura's mededogen met zijn personages.
It infuriates me no end that, now and forever, I will have to identify this movie (which I consider a masterpiece, and I don't use that word lightly) with the qualifier "Not the Michael Douglas movie!" Not only are the titles the same, but they refer to the same thing- the radioactive fallout that rained upon the survivors of the first nuclear bombings. In Imamura's film, this is no cheap metaphor; the whole movie is about the fallout, physical and emotional, from Hiroshima and the war itself. As the deterioration of a couple and their grown niece becomes more grimly clear, the ironic imagery becomes more potent, from the old clock that is reset each night to the stone gods that gradually pile up outside the heroine's door. (These, in turn, are carved by a shellshocked veteran who is compelled, in a series of tragicomic episodes, to attack anything with a motor that approaches the town.) The bombing day itself is shown in piecemeal flashbacks that are coolly horrifying. Yet "Black Rain" ("NtMDm!") can be watched, even repeatedly, because of Imamura's compassion for his characters. I repeat: a masterpiece.