Een van de beste lessen die ik ooit heb gehad in het kijken naar een film is dat het zo gaat:<br /><0x3E> Ik werkte op het kantoor van Roger Corman, zoals zoveel wanabees daarvoor en daarna, ik was stagiaire en probeerde uit te zoeken hoe het allemaal werkte en hoe ik mezelf onmisbaar kon maken (ha!). Op een middag vroeg Julie Corman, de vrouw van Roger Corman en zelf ook producer, of ik een band wilde inladen. Ik weet niet precies waarom ze die wilde zien. Ik kreeg de indruk dat het een studentenfilm was of een showreel, iets dergelijks, een soort visitekaartje. Wat de reden ook was dat ze het moest zien, de enige vrije videorecorder in de kantoren op dat moment was toevallig in de kamer waar ik aan het werk was, en ik stond het dichtst bij het apparaat. Ik startte de band.<br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Op het scherm zat iemand aan een bureau met zijn gezicht naar de camera. Achter hem, links op het scherm, was een deur die toegang gaf tot de kamer. Tegen de achtermuur stond een kapstok. Een tweede persoon kwam door die deur binnen en begon te praten. De eerste persoon, de man aan het bureau, draaide zich om om te antwoorden (dit is alles wat je kunt zien, een statische camera, er zijn geen pannetjes of foto's. Er is er maar één van de camera afgesloten). De tweede figuur draaide zich om, hing zijn jas aan de kapstok en begon aan zijn volgende zin. Julie Corman zei: 'Ik heb genoeg gezien,' en liep de kamer uit.<br />Wat ze had gezien in de tien seconden film die ze had bekeken, was dat de regisseur een idioot was. Openen met twee figuren die onmiddellijk hun rug naar de camera draaiden om hun tekst te zeggen? Nee, sorry. De volgende! Zo lang heb je nog. Tien seconden. Als je het in de openingsscène verknalt, ben je er geweest.<br />Ik moest aan dat moment denken toen ik naar de openingsscène van dit stuk ellende keek. Na een eindeloos lange reis door de jungle zien we verscheidene apen die zich blijkbaar in kooien werpen. Een man met een pistool lacht. Er landt een straalvliegtuig en we zien het het hele eind naar de terminal taxiën. God, wat is dit saai! Terug naar het interieur van het vliegveld. Twee mannen ontmoeten elkaar. Aha! Er gebeurt iets! Ze geven elkaar een hand. Terug naar een andere hoek van de twee mannen... en de regisseur gaat over de schreef.<br />... en de regisseur gaat over de schreef.<br />De eerste twee opnamen van de film die ook maar enige ruimtelijke relatie met elkaar hebben en de man heeft het verknald. 'Niet over de streep' is een van die basisregels van de filmgrammatica die voorkomen dat de personages op het scherm van de ene kant naar de andere springen en het publiek in verwarring brengen. Het publiek houdt er niet van in verwarring te zijn. In de war? Verbijsterd? Verbaasd en geïntrigeerd? Het publiek is daar dol op. Verward? Nee. Je laat ze hun gang gaan. Ze lopen weg. 'Niet over de schreef' is een van die dingen die ze je op de filmacademie inpeperen, of zouden moeten inpeperen. Het is elementair. Het is geen onschendbare regel (er zijn geen onschendbare regels) die regisseurs voortdurend overtreden <0xE2><0x80><0x93> maar niet bij de eerste echte opname van de film.<br />Ik dacht: ik heb genoeg gezien. En schakelde uit.
One of the greatest lessons I ever had in how to watch a movie happened this way: <br /><br />I was working in Roger Corman's offices, like so many other wanabees before and since, I was interning and trying to figure out how it all worked and how to make myself indispensable (hah!). One afternoon Julie Corman, Roger Corman's wife and a producer in her own right, asked me to load up a tape. I'm not sure why she wanted to watch it. I got the impression it was a student film or a show reel, something like that, some sort of calling card. Whatever the reasons she had to see it, the only free video machine in the offices at the time happened to be in the room I was working in, and I was the nearest person to the machine. I started the tape.<br /><br />Fade in: On screen a figure sat at a desk facing the camera. Behind him, screen left, was a door that opened into the room. Against the far wall was a coat rack. A second character entered through the door and started talking. The first character, the guy at the desk, turned round to reply, (this is all one take, static camera, there are no cuts pans or dolly shots. Just one locked off camera). The second character turned to hang his coat on the coat rack and delivered his next line. Julie Corman said "I've seen enough." and left the room.<br /><br />What she had seen in the ten seconds of footage she had watched was that the director was an idiot. Opening with two characters who immediately turned their backs to the camera delivering lines? Nope, sorry. Next! That's how long you've got. Ten seconds. Cock it up in the opening shot and you are dead.<br /><br />I was reminded of that moment while I watched the opening of this piece of crap. After an interminably long travelogue of jungle we see several monkeys apparently throwing themselves into cages. A man carrying a gun laughs. A jet liner lands and we see it taxi the whole way to the terminal. God this is boring! Cut to the interior of the Airport. Two men meet. Aha! Something is happening! They shake hands. Cut to a different angle of the two men -<br /><br />- and the director crosses the line.<br /><br />The first two shots of the movie that have any kind of spatial relationship with each other and the guy has cocked up. 'Not Crossing The line' is one of those basic rules of movie grammar that keeps the characters from jumping about from side to side on the screen and confusing the audience. Audiences don't like to be confused. Mystified? Baffled? Puzzled and intrigued? Yes. Audiences love all of those. Confused? No. You loose them. They walk out. 'Not Crossing The line' is one of those things they pound into you at film school, or should. It's basic stuff. It's not an inviolable rule (there are no inviolable rules) directors break it all the time - but not on the first real cut of the movie.<br /><br />I thought, "I've seen enough". And switched off.