Ondanks zijn vele tekortkomingen is Hallmarks versie uit 1995 van Gullivers reizen nog steeds de beste versie van de satirische klassieker van Jonathan Swift <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk omdat die niet alleen alle reizen van Gulliver bevat, maar ook de satire die vaak over het hoofd wordt gezien. Helaas blijven de twee problemen van de zeer episodische structuur van het boek en het televisiebudget (ook al is dat vrij royaal) bestaan. Het boek is een nogal onsamenhangende verzameling reisverhalen die eenvoudig van het ene surrealistische landschap naar het andere gaan, maar de versie van Simon Moore probeert enige orde aan te brengen in de chaos door een parallel verhaal te vertellen waarin Gulliver naar Engeland terugkeert, duidelijk zwaar getraumatiseerd, en probeert te bewijzen dat hij uit het gekkenhuis kan ontsnappen waar de rivaal van zijn vrouw zit. De Engelse taferelen spiegelen en geven commentaar op de reizen, waarvan sommige elementen in de echte wereld terechtkomen. Het probleem is dat ze het eerste uur meer als afleiding fungeren en je voortdurend van het verhaal wegtrekken op het moment dat het interessant begint te worden. De Lilliput-taferelen gaan er hier slechter aan toe, met het gevoel dat de taferelen thuis te vaak zijn ontworpen om te voorkomen dat ze de duurdere scènes filmen <0xE2><0x80><0x93> dit moet de enige versie zijn waarin we Gul Maar als Gulliver eenmaal ontsnapt is, wordt de toon consistenter als hij merkt dat zijn situatie is omgekeerd en dat hij nu het troeteldier is van de reuzen van de Utopiërs van Brobdingnag, een gast van de wijze mannen van het drijvende eiland Laputa die zo verdiept zijn in de wetenschap dat ze geen gezond verstand meer over hebben, de gast/gevangene van een historicus die de geschiedenis rechtstreeks vanuit de bron bekijkt, die onsterfelijkheid heeft aangeboden met alle verschrikkelijke gevolgen van dien, voordat hij eindelijk een wereld vindt waar hij thuishoort als hij de verheven sprekende paarden de Houynhnhms er maar van kan overtuigen dat hij geen onbeschaafde ya is, dat elke nieuwe bestemming hem ervan overtuigt dat de mensheid een absurde, bekrompen soort is. Het is een donkerder serie Reizen dan verwacht, en alleen Gullivers nieuwsgierigheid, gezond verstand en teleurstelling voorkomen dat het in een onherstelbare somberheid verzinkt <0xE2><0x80><0x93> en zelfs dat wordt gecompenseerd door de scènes in de inrichting, waar het steeds duidelijker wordt dat zelfs als hij de waarheid spreekt, die hem misschien wel echt krankzinnig heeft gemaakt. In die laatste scènes straalt de Gulliver van Ted Danson echt, meer nog dan in een buitengewone toespraak waarin hij zijn proces omvormt tot een teleurgesteld oordeel over het hele menselijke ras. De yahoos die voor de televisie zijn gemaakt, zijn hier iets minder letterlijk scatologisch dan op de pagina's, maar voor het grootste deel is dit een volwassener behandeling dan je zou verwachten zonder echt af te stompen. De hoofdrolspelers zijn zeker indrukwekkend, en voor het grootste deel goed gebruikt (zij het in een paar gevallen een beetje kort) <0xE2><0x80><0x93> Mary Steenburgen, James Fox, Peter O'Toole, Edward Woodward, Omar Sharif, Shashi Kapoor, Edward Fox, Ned Beatty, Alfre Woodard, Kristin Scott Thomas en Isabelle Huppert. Het is moeilijk voor te stellen dat de aanstaande Jack Black-versie ook maar in de verste verte zo indrukwekkend is.
Despite its many faults, Hallmark's 1995 version of Gulliver's Travels is still the finest adaptation of Jonathan Swift's satirical classic - largely because it not only includes ALL of Gulliver's many travels but also includes the satire that's often overlooked. Unfortunately the twin problems of the book's highly episodic structure and a television budget (even a fairly lavish one) remain. The book is a somewhat rambling collection of traveller's tales moving simply from one surreal landscape to another, but Simon Moore's adaptation tries to impose some order on the chaos by providing a parallel plot that sees Gulliver returned to England clearly deeply traumatised and trying to prove his way out of the insane asylum where the rival for his wife's affections has had him committed. The England scenes at once mirror and comment on the travels, elements of which occasionally spill over into the real world. The trouble is that for the first hour or so it acts more as a distraction, constantly pulling you away from the story just as it starts to get interesting. The Lilliput scenes suffer worse here, with the feeling that the home scenes are too often designed to save them from filming the more expensive setpieces - this has to be the only version where we don't see Gulliver pulling the Blefescu fleet behind him.<br /><br />Yet once Gulliver makes his escape, the tone becomes more consistent as he finds his situation reversed and himself the pet of the giants of the Utopians of Brobdingnag, a guest of the wise men of the floating island of Laputa who are so engrossed in science that they have no common sense left, the guest/prisoner of a historian who leans history directly from the source, offered immortality with all it's terrible consequences before finally finding a world he wants to belong if only he can convince the sublime talking horses the Houynhnhms that he's not an uncivilized Yahoo, each new destination convincing him of what an absurd and petty species humanity is. For the most part it's a darker set of Travels than expected, with only Gulliver's curiosity and commonsense and disappointment keeping it from plunging into irretrievable bleakness - and even this is offset by the scenes in the asylum where it becomes more obvious that even if he is telling the truth it may well have driven him genuinely insane. It's in these latter scenes that Ted Danson's Gulliver really shines, never more so than in an extraordinary speech where he turns his trial into a disappointed judgment on the whole human race.<br /><br />Being made for television, the Yahoos are rather less literally scatological here than on the page, but for the most part this is a more adult treatment than you might expect with no real dumbing down. The star cast is certainly impressive, and for the most part well-used (if somewhat briefly in a few cases) - Mary Steenburgen, James Fox, Peter O'Toole, Edward Woodward, Omar Sharif, Shashi Kapoor, Edward Fox, Ned Beatty, Alfre Woodard, Kristin Scott Thomas and Isabelle Huppert among them. It's hard to imagine the upcoming Jack Black version even coming close to being a fraction as impressive as this.