Ik weet niet zeker wat ik eraan toe kan voegen wat niet al gezegd is in sommige van die andere mooie, en tamelijk hilarische opmerkingen, maar ik zal het proberen.<br />Dus je kent de intrige: er is een bed dat bezeten is door een demon die 'absorbeert' en selectief de lichamen van wie (of wat) er met zijn met sinaasappelsap gevulde lichaam op ligt, desintegreert. We hebben de man, die in sommige scènes griezelig veel lijkt op Robert Smith van The Cure, die in de muur hangt en commentaar geeft op wat er gebeurt, en we hebben onze verschillende slachtoffers die het comfort van dit mystieke bed gewoon niet kunnen weerstaan.<br />Dit is geen gewoon bed. Nee, meneer Bob! Niet alleen vreet het mensen op, het maakt ook zelf schoon, slaat de dekens terug en maakt zichzelf schoon. Wie zou zo'n bed niet willen? Het kan zelfs zijn lakens als een rudimentaire 'lasso' gebruiken om ontsnapte slachtoffers mee terug te sleuren (vooral als ze de helft van de film in beslag nemen om te proberen te ontsnappen).<br />Ons 'grote verhaal' (als je het zo kunt noemen) gaat over drie meisjes die naar een afgelegen gebied gaan om daar te 'huizen te kijken'. Ik weet het niet meer precies, maar dat doet er ook niet echt toe, want er zijn genoeg dingen die tegen de conventies indruisen en die je gewoon moet accepteren. De dialoog in de film is uniek; de personages praten met elkaar alsof ze telepathisch met elkaar in contact staan, terwijl hun monden nooit lijken te bewegen en er een constante echo is. Een van onze meisjes denkt dat ze niet geliefd is bij de rest van 'de bende' en zorgt ervoor dat ze ons via een echoënde voice-over al haar gevoelens over deze kwestie vertelt, maar dat kan ons niet schelen; de karakterontwikkeling was al heel lang geleden in deze film uit het raam gegooid, dus waarom zouden we daar nu mee beginnen? Er zijn scènes waarin het bed lacht, snurkt, kraakt en verschillende andere geluiden maakt waarvan we, afgaand op de niet-reactie van onze cast op genoemde geluiden, aannemen dat ze niet te horen zijn. Dit en de telepathie maken het heel moeilijk om de kwestie van de dietetiek vast te stellen... maar dat geeft niet... dit is Death Bed: The Bed That Eats en het tart alle logica dus geeft niet. Het geeft deze meest bizarre film een weelderige dromerigheid. Als je deze dvd koopt (hij koopt... zei ik 'kopen'?) let dan op de introductie van de regisseur. Hij legt uit dat het filmen van deze 'flik' begon in 1972, dat het niet afliep tot 1977, dat hij er een paar jaar aan heeft gewerkt, zonder succes, en dat het dan in 26 jaar tot 2003 op dvd wordt uitgebracht. Het schijnt dat iemand hier ergens in een ander land een afdruk van had en er de ene na de andere illegale kopie van heeft gemaakt, en het was puur toeval, op een forum nog wel, dat onze regisseur bewijzen vond dat mensen wisten, en ademloos luisterden!, van zijn weinig bekende film. Vandaar dat hij besloot hem een kans te geven en vrij te geven. Ik ben blij dat hij dat heeft gedaan. Als je de titel van deze film ook maar hebt gehoord, móét je hem zien. Ik ga hem kopen en ik ga het evangelie ervan over de hele wereld prediken... om te beginnen met deze opmerking.
I'm not sure what I can add that hasn't already been said in some of these other fine, and quite hilarious, comments, but Ill try.<br /><br />So you know the plot: there is a bed possessed by a demon that "absorbs" and selectively disintegrates the bodies of whoever (or whatever) lays on it with its orange soda-filled body. We have the man, in some scenes looking uncannily like Robert Smith of The Cure, hanging out inside the wall commenting on the goings-on, and we have our various victims that just cant resist the comfort of this mystical bed.<br /><br />This is no ordinary bed. No sirree Bob! Not only does it eat people, but it cleans up after itself, draws the covers back, and it even makes itself. Who wouldn't want a bed like that? It can even use its sheets as a rudimentary "lasso" to wrangle escaped victims back in (especially if they're taking up half the length of the film to try and escape).<br /><br />Our "main" story (if you can call it that), is about these three girls who go out to this remote area to house-sit(??). I don't recall exactly, but it doesn't really matter though as there are plenty of things that defy convention that you just have to give in and accept. The dialogue in the film is like no other; the characters talk to each other seemingly by telepathy as their mouths never seem to move and there is a constant echo. One of our girls believes she isn't liked by the rest of "the gang" and makes sure to tell us all her feelings on this matter through an echoey voice-over, but we don't care; character development was thrown out the window a LONG time before in this film so why start now? There are scenes when the bed laughs, snores, crunches, and makes various other noises that we assume judging by our cast's non-reaction to said noises, cant be heard. This and the telepathy makes the issue of diegesis very difficult to ascertain...but thats OK....this is Death Bed: The Bed That Eats and it defies all logic so its OK. It makes for a lush dreamy quality to this most bizarre film If you buy (hehe buy...did I say "buy"?) this DVD, make sure to check out the introduction by the director. He explains that the filming of this "flick" started in 1972, didn't wrap up until 1977, he shopped it for a few years with no luck, and then fast forward 26 years to 2003 it gets released on DVD. Supposedly someone somewhere had a print of this in some other country and made bootleg after bootleg of it and it was quite by chance, on a message board no less, that our director found evidence that people knew, and gasp! cared, about his little-known film. Its from there that he decided to give it a shot and release it. I'm glad he did. Once you've even so much as heard the title to this film, you MUST see it. I for one am going to buy this and I'm going to preach its gospel around the world...starting with this comment