Lucio Fulci was een van de meest productieve Italiaanse regisseurs ten tijde van zijn dood in 1996, maar zijn carrière was al lang geleden afgedwaald in een neerwaartse spiraal van steeds futielere typetjes die nauwelijks in de schaduw van zijn eerdere werk konden staan. Gedurende een groot deel van de jaren zeventig tot halverwege de jaren tachtig produceerde hij stylistisch opvallende gruwelen als 'City of the Living Dead', 'The Beyond' en de brute _Giallo_ 'The New York Ripper', die door fans zoals ik met genegenheid worden herinnerd. Het is een schokkende, duister hilarische headtrip die, hoewel een duidelijk inferieur werk (het decor, de effecten en het acteerwerk zijn onder de maat) een interessante, open meditatie is over poppsychologie en het vermogen van de film om de zintuigen te desensibiliseren. Vergis je niet: 'Cat in the Brain' is bloederig en net zo onsamenhangend als Fulci's vorige films, maar het siert hem dat hij iets meer probeert te zijn. Met een verrukkelijke tongue-in-cheek-touch speelt Fulci zichzelf: een regisseur die midden in de zoveelste gewelddadige horrorfilm zit en ten prooi valt aan perverse en moordzuchtige hallucinaties; na een bezoek aan een psychiater die hem onder hypnose brengt, beginnen zijn dromen en werkelijkheid elkaar te kruisen, tot het punt waarop de kijker de twee niet meer kan onderscheiden. De laatste dvd van Grindhouse Releasing vermeldt 'Cat' als een mogelijke opvolger van lieden als 'Eraserhead', en heeft een even verontrustende, onbeholpen grappige sfeer als de beste surrealistische kunst.
Lucio Fulci was one of the most prolific Italian directors by the time of his death in 1996, yet his career had long since descended into a downward spiral of increasingly futile genre entries that could barely stand in the shadow of his earlier work. For much of the '70s into the mid-'80s, he cranked out such stylistically distinctive horrors as "City of the Living Dead," "The Beyond," and the brutal giallo "The New York Ripper," fondly remembered by fans like myself. And while "Cat in the Brain" falls in with the era of Fulci's decline as a filmmaker, it is a shocking, darkly hilarious headtrip that, while a clearly inferior work (the framing, effects, and acting are below par), proves an interesting, open-ended meditation on pop psychology and film's ability to desensitize. Make no mistake: "Cat in the Brain" is a total gorefest, and as disjointed as Fulci's previous films, but it deserves credit for trying to be something more. In a deliciously tongue-in-cheek touch, Fulci plays himself: a director in the midst of filming yet another violent horror flick who comes down with perverse/murderous hallucinations; after visiting a shrink who puts him under hypnosis, his dreams and reality begin to intersect, to the point where the viewer cannot discern the two. The recent DVD from Grindhouse Releasing mentions "Cat" as an heir apparent to the likes of "Eraserhead," and it does carry a similarly disquieting, awkwardly funny quality associated with the best surrealist art.