Toen ik de synopsis van de komende film las, was mijn eerste indruk dat die heel, heel anders zou zijn dan het boek. In de filmtrailer stond dat de film zich zou afspelen als Vivian 19 jaar oud is, nadat haar ouders bij een brand in Amerika om het leven zijn gekomen. Ze ontmoet Aiden, een aankomend grafisch schrijver. Als ze overdag in een chocoladewinkel werkt, moet ze accepteren dat ze nooit normaal zal zijn, omdat ze bij elke volle maan een weerwolf wordt <0xE2><0x80><0x93> een ingebeeld mythisch wezen dat sterk lijkt op een weerwolf.<br />De meeste kleine veranderingen gingen niet door. Het klinkt mij te slecht in de oren, ook al ben ik een fan van het boek met de gedeelde titel van Annette Curtis Klause. Ik wist dat het anders zou zijn, maar ik wilde het zien om het boek te steunen, omdat ik dacht dat een leeftijdsverandering, een decorverandering en een paar kleine wijzigingen in de bezetting het verhaal niet zo zouden beïnvloeden dat ik mijn ogen uit mijn kassen zou scheuren en bloedend op de grond van de bioscoop zou achterblijven.<br />De film doodde onnodig veel belangrijke personages, onder wie Esmé, Vivans moeder, die zo van de knuppel in de brand sprong die haar vader had moeten doden. Ik zette die gedachte van me af en waagde me aan de film, vermoeid en een beetje geïrriteerd. De camerahoeken in Roemenië waren redelijk, het landschap was prachtig en de muziek was... interessant... maar ik had het gevoel dat ik moest vragen: 'Waarom ziet Vivian er zo uit en waarom heeft ze een capuchontrui aan?' Toen ik me op de latere delen van de film richtte, moet ik zeggen dat het me verbaasde dat de scenarioschrijvers in zekere zin incest leken te steunen, en in plaats van zich te houden aan de relatie tussen Vivian en Rafe in het boek, werd de leider van De Vijf nu haar nicht via haar (verrassing!) tante Astrid, die in het boek de verbitterde en gehate rivale van Vivan was. Tot overmaat van ramp was Gabriel op de een of andere manier de leider van de roedel geworden en was hij geobsedeerd geraakt door het feit dat Vivian zijn partner was, zodat ze een niet-bestaande profetie konden vervullen. Niet alleen had zijn uiterlijk de beschrijving in het boek volledig tenietgedaan, hij was blijkbaar ook de vader van Rafe. Ja, dat klopt, het is een mooi incestueus kluwentje wolfjes, allemaal stevig ingepakt.<br />Kleine dingen die me dwarszaten, waren scènes als de jachtpartijen in het bos. Er was een roodharige die opviel tussen de rest van de menigte, degene die 'hun vijand kuste' voordat hun prooi werd vrijgelaten om te vluchten en opgejaagd te worden. Waarom was ze daar? Waarom leek ze op Astrid? Ik denk dat mijn geest niet groot genoeg is om te begrijpen waarom zo'n personage in de film moest bestaan zonder enige andere verklaring dan dat ze bestond om mooie slachtoffers te kussen.<br />Ik vond het prachtig dat de Amoebe volledig uit de film was weggesneden. Ik vond het prachtig hoe wettelijk Aidens verleden met elkaar verweven was, tussen de zogenaamd dramatische scène waarin hij Vivian vertelde dat zijn vader wilde dat hij zelfverdediging leerde, en toen zijn vader in elkaar sloeg 'uit zelfverdediging' om hem zo'n tragisch personage te laten lijken.<br />Karakter 180's zijn heel leuk als ze volkomen onnodig zijn. Aan het eind van de film had ik het gevoel dat iemand het boek vluchtig had doorgelezen, de helft van de namenlijst had opgeschreven, hier en daar een verband had gelegd, had opgemerkt dat Gabriel een beetje een lul was, Vivian verliefd was geworden op Aiden, bang voor haar was geworden toen hij ontdekte dat ze een weerwolf uit de legenden was, en dat 'iemand' 'door een zilveren kogel was gedood' en dat er een soort happy end was, omdat Vivian zich eindelijk geaccepteerd voelde door iemand die van haar hield om wie ze was. Ik gaf deze film een 2/10 omdat de camerashots redelijk waren, en de casting had nog erger kunnen zijn, maar wat regie betreft: waarom springen die jongens in hun menselijke gedaante de lucht in alsof ze willen vliegen (met hun gewelfde ruggen en hun neiging om van hoge plaatsen te springen), flikkeren even en vallen dan als wolven op de grond? De enige aspecten van deze film die me ertoe brachten hem tot het zeer gekwelde, treurige einde te bekijken, waren de wolven, het prachtige landschap en de jongens met de ogen als snoepjes. Om ook maar iets van deze film te kunnen genieten, moet ik zeggen dat je, om er ook maar iets van te kunnen genieten, voorbereid moet zijn op misvattingen, vreemde gebeurtenissen die niet altijd worden verklaard, incestueuze toespelingen, en dat je het boek ofwel niet leuk vond, ofwel het boek niet hebt gelezen.
My first impression when I read the synopsis for the upcoming movie was that it was going to be very, very different from the book. The movie trailer said that the movie is supposed to take place when Vivian is 19 years old after her parents were killed in a fire in America. She meets Aiden, an aspiring graphic novelist. Working in a chocolate shop in the day, she must accept that she will never be normal, because every full moon, she becomes a loup-garou--a thought-to-be mythical creature that can be closely compared to a werewolf.<br /><br />Most of the little changes didn't sound too bad to me, even though I am a fan of the book with the shared titled by Annette Curtis Klause. I knew it would be different, but I wanted to see it to support the book, thinking that an age change, a setting change, and a few little occupation changes wouldn't impact the storyline as a whole enough to make me want to tear my eyes out of their sockets and leave myself bleeding on the movie theatre ground.<br /><br />The movie unnecessarily killed off many important characters, one being Esme, Vivan's mother, right off the bat in the fire that was supposed to have killed her father. I pushed that aside and ventured forth into the movie, weary and slightly annoyed. Running through Romania, the camera angles were decent, the scenery was beautiful, and the music was... interesting... but it left me with the impression of, "Why does Vivian look like that, and why is she wearing a hoodie?" Jumping to later parts of the movie, I must say that I am surprised that the screenplay writers seemed to support incest in a way and rather than sticking to the character relationship from the book between Vivian and Rafe, the leader of The Five now became her cousin through her (surprise!) Aunt Astrid, who, in the novel, was the bitter and hated rival of Vivan's mother, and, might I add, no way related to either of them.<br /><br />To top off character distortions, Gabriel had somehow become the leader of the pack and obsessed over Vivian being his mate so they could fulfill some nonexistent prophecy. Not only did his physical appearance take a complete 180 from the description in the book, he was, apparently, also the father of Rafe. Yes, that's right, it's a nice little incestuous knot of wolfies all bundled up tight.<br /><br />Little things that irked me were scenes like the forest hunts. There was a red-head that stood out from the rest of the crowd, the one who "kissed their enemy" before their prey was set free to run and be hunted. Why was she there? Why did she look like Astrid? I suppose my mind is not vast enough to understand why such a character had to exist in the movie without any explanation as to WHY she existed other than to kiss pretty victims.<br /><br />I loved how the Amoeba was completely cut out of the movie. I loved how legally entwined Aiden's past was, what between the supposedly dramatic scene where he was telling Vivian about how his father wanted him to learn self-defense, and then beat his father up "in self-defense" to make him seem like such a tragic character.<br /><br />Character 180s are a lot of fun when they are completely unnecessary. At the end of the movie, I felt as if some person skimmed over the novel, scribbled down half the list of character names, drew a few connections here and there, mentioned that Gabriel was a bit of a jerk, Vivian fell in love with Aiden, he fears her when he finds out she is a loup-garou of the legends, and "somebody" is "killed by a silver bullet" and there is some sort of happy ending because Vivian finally feels accepted by somebody who loves her for who she is.<br /><br />I gave this movie a 2/10 because the camera shots were relatively decent, and the casting could have been worse, but as far as directing goes, why do the loup-garous leap into the air in human form as if they want to fly (with their arched backs and penchant to leap from high places), shimmer briefly, and then fall onto the ground as wolves? The only aspects of this movie that even had me watch it through to the very-sordid, sorry ending were the wolves, the beautiful scenery, and the eye-candy boys.<br /><br />All-together, I must say that in order to enjoy this film at all, one must be ready for misconceptions, strange happenings that are not always explained, incestuous innuendos, and have either not liked the book, or have not read the book.