Deze surrealistische, absurdistische film is de eerste film die ik van de Zweedse regisseur Roy Andersson heb gezien. Hij is een doorgewinterde filmmaker die zijn brood verdient met het filmen van commercials en in de afgelopen veertig jaar slechts vier speelfilms heeft geregisseerd. Deze achtergrondfilms lijken op een verzameling kunstzinnige commercials van 52 minuten. Er zit geen verhaal in deze beelden, hoewel sommige personages in meer dan één beeld voorkomen (er zit echter een thema onder alles: de absurditeit van het moderne leven). Sommige van de maniertjes van de film (waarbij de acteurs in lichte, witte make-up verschijnen) zijn eerder irritant dan verhelderend. Sommige spotjes stellen heel weinig voor (een man die niet weet in welke rij hij moet gaan staan?). Maar andere spotjes zijn beter. Het beste is de film over de rockchick die droomt dat ze met haar rockgitariste op huwelijksreis gaat naar een huis dat op iets lijkt wat op een trein lijkt (je moet ernaar kijken om het te zien). Een film die de moeite waard is, ook al lijken sommige filmrecensenten met zulke grote filmmakers als Keaton, Tati en Kaurismaki te overdrijven: Andersson mist de visie van hen, en het ontbreken van een verhaal dat de beelden met elkaar verbindt, is fataal voor het idee dat deze film een meesterwerk is.
This surrealistic, absurdist movie is the first film I have seen of cult Swedish Director Roy Andersson. He is a veteran filmmaker who has made his living filming commercials, directing only four feature films in the last forty years. This background shows: the film seems like a collection of fifty 2 minute arty commercials. There is no story interconnecting these vignettes, though some characters appear in more than one vignette (there is a theme throughout underneath them, though: the absurdity of modern life). Some of the film's mannerisms (having the actors appear in light white makeup) are more irritating than illuminating. Some of the skits amount to very little (a man unsure in which queue to stand?). Other skits are better, though. The best is the one about the rock chick dreaming that she goes on honeymoon with her rock guitarist bride on a house that turns on something akin to a train (you have to watch it to get it). A film worth seeing, even if comparisons made by some film critics with such great filmmakers as Keaton, Tati and Kaurismaki seems overwrought: Andersson lacks the vision of them and the lack of a story interconnecting the vignettes is fatal to this film's pretension of being a masterpiece.