Dit is het soort film dat ze vroeger maakten, amusant, hartverwarmend, verontrustend, authentiek, met overtuigende vertolkingen van mensen zonder neus, zonder tieten, zonder ogen, met andere woorden, echte mensen. Shauna Macdonald speelt de rol van de vrouw die verliefd is, en ze is zo echt dat je haar op zijn minst een knuffel zou willen geven. Stel je voor, een echt meisje in een film, wat komt er daarna? Hollywood zou haar haten, omdat haar frisheid een scherpe berisping is voor elk onecht sterretje in Tinseltown. Dit verhaal heeft hetzelfde hilarische gevoel als Sandy Mackendricks klassieke 'Whisky Galore'. Met de gnoomachtige humor van afgelegen Schotse eilandbewoners die de pretenties van indringers van buiten doorprikt en van tijd tot tijd een slokje neemt (de feitelijke tussenpozen tussen die momenten zijn vaak nogal kort). Directeur Stephen Whittaker toont een zeldzame vaardigheid om dit precies goed te doen, en het is schokkend om te ontdekken dat hij stierf voor zijn film werd uitgebracht, op slechts 56-jarige leeftijd, wat duidelijk een aanzienlijk verlies voor het scherm was. Ulrich Thomsen speelt heel goed een Duitse raketgeleerde die aan het eind van de jaren dertig naar Scarp op het eiland Harris gaat om een kleine raket te bouwen om postpakketjes tussen de eilanden te vervoeren. Daar wordt hij verliefd op het verleidelijke meisje Macdonald, en zij beantwoordt zijn liefde. Een paar prachtig kleurrijke plaatselijke figuren versieren het verhaal, en de film is pure verrukking. Er is natuurlijk de dreiging van een ophanden zijnde oorlog met Hitler, en we horen dat Hitler 1000 raketgeleerden executeerde die weigerden oorlogswapens te bouwen, wat een schokkend statistisch gegeven is. Tragische liefde is nooit ver uit het zicht, maar lippen moeten in een recensie verzegeld blijven over wat er uiteindelijk gebeurt. Deze film is een schitterend voorbeeld van precies het soort films dat de mensen in Engeland zouden moeten maken. Maar worden ze op de juiste manier vrijgegeven? In een land waarvan de smaak zo bedorven is door reality-tv, waar weerzinwekkende nietsnutten de nationale helden zijn geworden, is er eigenlijk nog wel een markt voor een film als deze? Er is tenslotte geen grommende seks, er zijn geen close-ups van etterende wonden of van iemands genitaliën, er worden geen drugs gebruikt, er lopen geen hersenloze beroemdheden rond die bekeken willen worden, en dus vraag je je af of er wel iets is wat een publiek kan boeien dat zo decadent en afgestompt is geworden dat alleen de meest extreme gewaarwordingen de verveling van hun zinloze bestaan even kunnen verlichten. Iedereen die op zoek is naar een tegengif voor de leegheid van het hedendaagse Groot-Brittannië kan zijn toevlucht nemen tot deze verfrissende en eerlijke film.
This is the kind of film they used to make, amusing, heart-warming, troubling, authentic, with convincing performances by people without nose jobs, boob jobs, eye jobs, in other words real people. Shauna Macdonald plays the female love interest, and she is so real you want to give her a cuddle at the very least. Imagine that, a real girl in a movie, whatever next? Hollywood would hate her, because her freshness is a sharp rebuke to every false starlet in Tinseltown. This story has the same hilarious feel as Sandy Mackendrick's classic 'Whisky Galore', with the gnomic humour of remote Scottish islanders puncturing the pretensions of intruders from outside and enjoying a wee dram from time to time (the actual intervals between those times often being rather short). Director Stephen Whittaker displays a rare skill in pulling this off just right, and it is shocking to discover that he died before his film's release, aged only 56, which was clearly a substantial loss to the screen. Ulrich Thomsen does very well at playing a German rocket scientist who in the late 1930s goes to Scarp in the Isle of Harris to build a small rocket to carry postal packets between the islands. There he falls in love with the alluring Macdonald lass, and she reciprocates the affection. Some wonderfully colourful local characters decorate the tale, and the film is pure delight. There is of course the threat of imminent war with Hitler, and we learn that Hitler executed 1000 rocket scientists who refused to build weapons of war, which is a shocking statistic. Tragic love is never far from view, but lips must remain sealed in a review as to what happens in the end. This film is a magnificent example of just the kind of films which people in Britain should be making. But are they being properly released? In a nation whose tastes have been so corrupted by reality TV shows, where repulsive nonentities have become the national heroes, is there even a market anymore for a film like this? After all, there is no grunting sex, there are no close-ups of suppurating wounds or of anyone's genitals, there are no drugs taken, there are no mindless celebrities prancing around wanting to be looked at, and so one wonders whether there is anything to interest a public which has become so decadent and jaded that only the most extreme sensations can briefly alleviate the tedium of their pointless existence. Anyone who is looking for an antidote to the vacuity of contemporary Britain can take refuge in this refreshing and honest film.