Als 'Love Me Tonight' 'de musical is voor mensen die niet van musicals houden', dan moet gezegd worden dat 'The Gay Desperado' beslist geen musical is voor mensen die niet van opera houden. In feite is het <0xE2><0x80><0x93> ondanks het feit dat het kennelijk gebaseerd is op een komische operette <0xE2><0x80><0x93> helemaal geen musical, maar een komisch bandietenverhaal met aria's die niets met elkaar te maken hebben om de stem van één personage te laten horen; en wat voor stem die stem is.<br />Nino Martini, als de jonge zanger Chivo die zich bij de bandietenbende aansluit om een plekje op de radio te krijgen (nee, de intrige wordt later ook niet veel logischer...), heeft een schitterende gouden tenor, wiens stijl is.' Het is nu een dag geleden dat het is opgenomen. De trillingen en het gekweel van sommige van zijn muzikale tijdgenoten behoren tot het verleden, maar het is heel gemakkelijk om je Chivo voor te stellen terwijl hij 'Nessun Dorma' brult voor een WK-publiek en daarbij de hitlijsten behaalt. Helaas is hij, hoewel hij een innemende grijns heeft en een behoorlijk dramatisch bereik, absoluut niet in staat om tegelijkertijd te acteren en te zingen. Het gevolg is dat de anders zo snelle film elke keer dat Chivo zijn hand op zijn borst legt en begint te declameren, huiverend tot stilstand komt, en de tolerantie van de kijker voor het resultaat hangt waarschijnlijk af van zijn waardering voor opera-optredens. Afgezien van dit nadeel is de film een plezierige breed uitgesponnen satire op conventies in Hollywood en in het bijzonder op het stereotype van de Mexicaanse bandiet, dat het belangrijkste doel bereikt van al dat soort charlatans door de personages voldoende in hun eigen recht te laten staan om de belangstelling van de kijker vast te houden op een moment dat de grap anders oudbakken zou zijn geworden. De bandietenbaas en zijn handlanger hebben de traditionele dubbelrolrelatie, er is een raadselachtige knecht met een gebeeldhouwd teakhouten gezicht, en een vurige heldin (een jonge Ida Lupino) die met een verfrissende wending de algemene 'je zegt dat je me haat maar je houdt echt van me'-act opvoert.<br />Over het geheel genomen is de film onderhoudend en tamelijk grappig, en ik heb het gevoel dat ik waar voor mijn geld heb gekregen - maar dat kan niet.' Het valt niet te ontkennen dat de muzikale intermezzo's, hoewel op hun eigen manier bewonderenswaardig, ernstige loopproblemen veroorzaken.
If "Love Me Tonight" is "the musical for people who don't like musicals", it has to be said that "The Gay Desperado" is definitely not a musical for people who don't like opera. In fact -- despite apparently being based on a comic operetta -- it is not really a musical at all but a spoof bandit story with interpolated unrelated arias to show off the voice of one character; and what a voice it is.<br /><br />Nino Martini, as the young singer Chivo who joins the bandit troop to get a spot on the radio (no, the plot doesn't make a lot more sense later on either...), has a glorious golden tenor whose style hasn't dated a day since the era when it was recorded. The trillings and warblings of some of his musical contemporaries belong to a bygone fashion, but it's very easy to picture Chivo belting out "Nessun Dorma" to a World Cup crowd and topping the charts in the process. Unfortunately, while he has an engaging grin and a decent dramatic range, he is completely incapable of acting and singing at the same time. The result is that the otherwise rapid-paced film grinds to a shuddering halt every time Chivo lays his hand on his breast and starts to declaim, and the viewer's tolerance of the result is likely to depend on his appreciation of operatic performance.<br /><br />Aside from this drawback, the film is an enjoyable broad-brush satire on Hollywood conventions and the Mexican bandit stereotype in particular, which achieves the vital goal of all such spoofs in making its characters engaging enough in their own right to hold the viewer's interest when the joke would otherwise have grown stale. The bandit chief and his sidekick have the traditional double-act relationship, there is an enigmatic peon with a carved-teak face, and a spirited heroine (a young Ida Lupino) who performs the generic "you say you hate me but you love me really" routine with a refreshing twist.<br /><br />Overall the film is entertaining and pretty funny, and I feel I did get my money's-worth -- but it can't be denied that the musical interludes, while admirable in their own way, introduce severe pacing problems.