Mijn algehele gevoel over deze film is dat het een langzame, uitgerekte, vormloze zwerftocht door een paar van de echt onfortuinlijke situaties in de wereld was, met een beetje verlossing en een duidelijke boodschap. De film is voornamelijk samengesteld uit tamelijk oninteressante videobeelden van de landen die hij bezoekt, met slechte heropvoeringen, allemaal in slowmotion tot op een slakkengangetje en met deprimerende muziek eroverheen. Zeker, sommige van de materialen en interviews bevatten een paar meeslepende verhalen, maar in tegenstelling tot wat de beschrijving op de achterkant doet vermoeden, is het niet zozeer het verhaal van het slachtoffer dat wordt verteld als wel dat van de regisseur, Mr. Ripper, en die vertelt het niet goed. Deze film had langere, betere interviews kunnen bevatten met de mensen zelf, zodat ze hun verhalen konden vertellen. In plaats daarvan trekt meneer Ripper het verhaal toegeeflijk naar zich toe om er een soort persoonlijke reis van te maken, die helaas niet veel van een reis weg heeft. Ik heb nooit echt het gevoel gehad dat er iets groeide terwijl hij het onderwerp onderzocht, en hij geeft nooit aan wat hem <0xC3><0xBC>berhaupt in het verhaal trok. Hij sleept ons gewoon van de ene plek naar de andere, veegt de situatie en de personages luchtig weg, hangt wat rond en laat te veel saaie slowmotionbeelden zien van mensen die gewoon over straat lopen, en gaat dan verder naar zijn volgende bestemming. Dat doet hij keer op keer, en nog eens, en nog eens, zonder dat er een echte ontwikkeling in zit. Ik had het gevoel dat deze film had kunnen worden teruggebracht tot drie kwartier, maar dat is niet zo.' 2 verpletterend trage uren. We voelen ons moreel verplicht om ons om het onderwerp te bekommeren, maar van de genotzuchtige, kronkelende, ongeïnspireerde manier waarop de regisseur zijn reis presenteert, krijg je na een tijdje een gevoel van verdoving.
My overall feeling about this film is that it was a slow, drawn-out, structureless wander through some of the worlds genuinely unfortunate situations with a bit of redemption and an obvious message. The film is composed mostly of fairly uninteresting video footage of the countries he visits with bad reenactments, all slow-mo'ed down to a snails pace and overlaid with depressing music. Certainly some of the materials and interviews contain some compelling stories, but unlike what the description on the back suggests, it wasn't so much the victim's story that's being told as it is the director's, Mr. Ripper, and he doesn't tell it well. This film could have included longer, better interviews with the people themselves, letting them tell their stories. Instead Mr. Ripper indulgently draws the story towards himself making it some kind of personal journey, and unfortunately it doesn't end up being much of one. I never really got a sense of any growth as he explores the subject, and he never indicates what about the subject pulled him in in the first place. He just drags us from one place to the next, brushes lightly on the situation and characters, hangs around showing too much uneventful slow-motion footage of people just walking around the streets, then moves on to his next destination. He does this over, and over, and over again without any real development. I felt like this film could have been cut down to 45 minutes but it's drawn out to close to 2 crushingly slow hours. We feel morally obliged to care about the topic, but the director's self-indulgent, meandering, uninspired delivery of his journey makes you grow numb after a while.