Deze film is een tour de force van Julie Taymor, die het decor en de maskers ontwerpt en maakt. Niemand kan aan haar fantasie tippen op het moderne operapodium. Sinds ze deze film in 1992 maakte, heeft ze veel succes gehad met het maken van films en het regisseren van musicals. Je kunt alleen maar hopen dat ze op een dag kan worden overgehaald om terug te keren naar de opera. Ik zou graag een door haar geregisseerde Ring-cyclus willen zien. De huidige Rheingold in Covent Garden heeft reuzen met veel te grote handen, net als de personages in deze film. De huidige Butterfly in ENO maakt gebruik van Japanse poppenkast. Toeval misschien, of bewijs dat Taymor een alomtegenwoordige invloed heeft. <br /><0x3E> Taymar gebruikt fantastische kostuums, maskers, poppen en origamivogels om het verhaal van Oedipus te reconstrueren op een podium op stelten boven een meer. Rode linten zijn een terugkerend thema. Ze worden gebruikt als een navelstreng als Oedipus wordt geboren, ze hangen voor de ogen van Oedipus nadat hij zichzelf heeft verblind, met een adembenemend effect worden ze gebruikt om een kruispunt te vormen als Oedipus' dood van zijn vader door poppen wordt nagespeeld.<br /><0x3E> Deze neoklassieke operaballet van Stravinsky genoot gerechtvaardigde obscuriteit tot deze film hem tot leven bracht. De muziek is ongeïnspireerd maar onschuldig, en Philip Langridge, Jesse Norman en een heel jonge Bryn Terfel maken er gebruik van. De zangers zijn tamelijk onbeweeglijk, in overeenstemming met de wensen van Stravinsky. Min Tanaka is de dansende Oedipus van Langridges zingende Oedipus. Dit leidt tot enige verwarring aan het eind, wanneer dansende Oedipus de ogen van zingende Oedipus uitsteekt.<br />Het libretto is in het Latijn, maar maak je geen zorgen als je Latijn van de middelbare school een beetje roestig vindt. Er is een behulpzame verteller die elke scène in het Japans introduceert en beschrijft.
This film is a tour de force from Julie Taymor who directs and does the stage design and masks. No-one comes near to matching her imagination on the modern operatic stage. Since making this film in 1992 she has had much success in film-making and in directing musicals. One can only hope that she can be persuaded to return to opera one day. I would love to see a Ring cycle directed by her. The current Rheingold at Covent Garden has giants with over-sized hands just like the characters in this film. The current Butterfly at ENO uses Japanese puppetry. Coincidence maybe, or evidence that Taymor's influence is pervasive.<br /><br />Taymar uses fantastical costumes, masks, puppets, and origami birds to recreate the story of Oedipus on a stage set on stilts above a lake. Red ribbons are a recurring theme. They are used as an umbilical chord when Oedipus is born, they hang down from Oedipus's eyes after he has blinded himself, in a breathtaking effect they are used to make a crossroads when Oedipus's slaying of his father is reenacted by puppets.<br /><br />This neo-classical opera-ballet by Stravinsky enjoyed justified obscurity until this film brought it to life. The music is uninspired but inoffensive and Philip Langridge, Jesse Norman and a very young Bryn Terfel make the most of it. The singers are fairly immobile, in accordance with Stravinsky's wishes. Min Tanaka is the dancing Oedipus to Langridge's singing Oedipus. This creates some slight confusion towards the end when dancing Oedipus pokes out the eyes of singing Oedipus.<br /><br />The libretto is in Latin but do not worry if your high-school Latin is a bit rusty. There is a helpful narrator who introduces and describes each scene in Japanese.