Deze serie zou de titel _When Bad Writing Happens to Good Actors_ moeten krijgen, aangezien de meeste spelers op andere locaties een immens talent hebben gedemonstreerd, zoals André Braugher in _Homicide: Life on the Street_ en David Morse in _St. Elsewhere_. Ik hoop dat het gejaagde tempo van de serie wordt bijgesteld naarmate de serie zich ontwikkelt, samen met de voor de hand liggende clichés en dialogen die zo absurd zijn dat ik me afvroeg hoe stom de schrijvers zich het publiek in de kern ervan voorstelden. Het is bijna alsof de schrijvers het gevoel hebben dat ze moeten spellen dat de hoofdpersoon een soort wraakengel is, veroordeeld om zichzelf te verlossen van zijn zonden, zowel de vergeeflijke als de sterfelijke, door zich met zijn taxi te vergrijpen aan vele affaires. Het kijken naar de première vereiste veel opschorting van ongeloof, omdat Mike Olshanskeys affaires zich zo snel ontvouwden en hij zich gedwongen voelde zich te mengen in het leven van volslagen vreemden. Dat hij over die'superagentkwaliteiten' beschikt, dat hij alles is voor alle mensen, wapenexpert, meester in de vechtkunst, psycholoog, vader-biechtvader, slotenmaker enzovoort, tot in het oneindige. Pure opschepperige fantasie. Wat is dat toch met die recente tv-programma's die in Philidelphia zijn gemaakt, dat ze allemaal doordrenkt lijken te zijn van een nare ex-vrouw en een zeer respectloos, brutaal kind? Overdreven. Ik wilde dit programma graag leuk vinden, echt waar, want het had het voordeel dat het een premisse had die een beetje anders was dan die van veel van de klonen die dit seizoen in de komedies optreden, en sommige van mijn favoriete acteurs komen erin voor. Maar ik ben bang dat dit gewoon weer zo'n mogelijk goed idee is dat door onvoorzichtige uitvoering wordt verpest.
This show should be titled, "When Bad Writing Happens To Good Actors" considering most of the players have demonstrated immense talent in other venues, e.g. Andre Braugher in Homicide: Life on the Street and David Morse in St. Elsewhere. I'm hoping that the frenetic pacing of the show is adjusted as the series develops along with the obvious cliches and dialogue so absurd I wondered just how stupid the writers imagined the core audience to be. We're beat over the head with the main points of this show instead of being left to gradually figure it out, almost as if the writers feel that they must spell out that the main character is some sort of avenging angel, sentenced to redeem himself from sins, both venial and mortal, via butting into his cab fares many affairs. Watching the premiere required much suspension of disbelief, that Mike Olshanskey's fares would so rapidly spill their guts and he would feel driven to intervene in the lives of utter strangers. That he possesses those "Super-Cop" abilities, to be all things to all people, weapons expert, martial arts master, psychologist, father-confessor, locksmith, and so on, ad infinitum. Pure drivelesque fantasy. What is it about recent televisions shows based in Philidelphia that they all seem to be imbued with a nasty ex-wife and a very disrepectfully bratty child? Overdone. I wanted to like this show, really I did, because it had the virtue of having a premise slightly different than many of the clones appearing in this season's fare and it stars some of my preferred actors. But I'm afraid this is just another possibly good idea ruined by careless execution.