Deze vertolking van de troosteloze Japanse strijdkrachten in de Filippijnen is een krachttoer in de totale zinloosheid van de oorlog. Het is een effectieve weergave van de Japanse pacifistische denkbeelden na de Tweede Wereldoorlog. In de film moeten de Japanse soldaten het zelf zien te rooien in de jungle van de Filippijnen. Geconfronteerd met een dreigende hongersnood nemen ze hun toevlucht tot kannibalisme en verliezen geleidelijk aan het laatste restje menselijkheid. Deze film deprimerend noemen zou een understatement zijn. De kijker blijft achter met een volkomen wanhopig gevoel over de waarde van het leven in de moderne strijd. De laatste scène is bijna te nihilistisch, maar de film is toch een waardige uitspraak. Zeer aanbevolen.
This depiction of forlorn Japanese forces in the Philipines is a tour de force in the utter meaninglessness of war. It is an effective representation of Japanese pacifist views after WW II. In the movie, Japanese soldiers have been left to fend for themselves in the jungles of the Philipines. Faced with impending starvation they resort to cannibalism and gradually lose what little humanity they have left. To call this film depressing would be something of an understatement. The viewer is left with an utterly despairing sense of life's lost value in modern combat. The final scene is almost too nihilistic but the film is a worthy statement none-the-less. Highly recommended.