Vanaf de eerste tot en met de laatste scène blinkt regisseur Visconti uit in zijn kunst, in die zin dat de film voor God mag weten hoe lang een culturele schat blijft. Het is perfectie <0xE2><0x80><0x93> als film, bedoel ik <0xE2><0x80><0x93> maar het verhaal heeft een paar kleine tekortkomingen.<br />De roman van Thomas Mann is ook een perfect kunstwerk, dus het is natuurlijk onmogelijk om het in een andere vorm te gieten. Visconti volgt het verhaal min of meer, en pas als hij een beetje afwijkt, hapert de overgang. En hoe prachtig het landschap ook is, de spanning in de lucht tussen de personages, de honderden subtiele signalen en allegorieën, de bijna onverdraaglijk verhoogde bezetting van Mahlers muziek <0xE2><0x80><0x93> toch verontrusten de minieme afwijkingen in de plot me.<br />Misschien ben ik gewoon het slachtoffer van het verlangen van de mens om alles perfect te hebben. Niettemin zal ik één voorbeeld noemen, dat ik als cruciaal beschouw.<br />WACHTWOORD: SPOILERS<br />In Manns verhaal eet Aschenbach de aardbeien die waarschijnlijk de ziekte bevatten die hem zal doden, nadat hij zijn gefrustreerde jacht op de jongen Tadzio in Venetië heeft opgegeven. Niet in staat om de ene lekkernij te vangen, neemt hij genoegen met een andere <0xE2><0x80><0x93> die hem vergiftigt. Het is heel subtiel in het boek, maar het is er wel. De verboden vrucht, min of meer, maar meer een teken dat hij het leven zelf opgaf.<br />In Visconti's film eet hij ook aardbeien, maar in een nogal onbetekenende scène bij het strand. De jacht in Venetië eindigt op een veel melodramatischere manier. Het werkt ook, maar het ontbreekt aan enige subtiliteit, inderdaad, en ook aan het gelaagde symbolisme, dat voedsel geeft om over na te denken.<br />Maar dat is allemaal vergeven als de film ons in staat stelt ons tegoed te doen aan prachtige scènes, gezichten en constellaties, en zeker aan zoveel andere symbolen als we kunnen verteren: het laatste gebaar van Tadzio, staande in het water, is de even sublieme en mysterieuze finale.
From the first to the last scene of the movie, director Visconti excels at his art, to the extent that the movie is ensured to remain as a cultural treasure for only God knows how long. It is perfection - as a movie, that is, but the story has some minor shortcomings.<br /><br />Thomas Mann's novel is also a perfect piece of art, so of course it is impossible to bring into another media. Visconti follows the story pretty much, and it is only when he allows himself to deviate slightly, that the transition falters. And no matter how wonderful the scenery is, the tension in the air between the characters, the hundreds of subtle signals and allegories, the almost unbearably heightened serving of Mahler's music - still, the minute anomalies in the plot disturb me.<br /><br />Maybe I'm just a victim of man's desire to flaw the flawless. Nevertheless, I will offer one example, which I regard as crucial.<br /><br />WARNING: SPOILERS<br /><br />In Mann's story, Aschenbach eats the strawberries which probably contain the disease that will kill him, after giving up his frustrated chase of the boy Tadzio in Venice. Unable to catch one delight, he settles for another - which poisons him. It is very subtle in the book, but it is there. The forbidden fruit, of sorts, but more a sign of him surrendering life itself.<br /><br />In Visconti's film, he also eats strawberries, but in a rather insignificant scene by the beach. The chase in Venice ends in a much more melodramatic way. It works, too, but lacks some subtlety, indeed, and also the multi-layered symbolism, giving food for thought.<br /><br />But that's all forgiven, when the film allows us to feast on beautiful sceneries, faces and constellations, and certainly as many other symbols as we can possibly digest - the last gesture of Tadzio, standing in the water, being the equally sublime and mysterious finale.