Blijkbaar een B-film... B moet staan voor Betere acteerprestaties en een Betere boodschap dan we vandaag de dag in 'A'-films tegenkomen. Moderne films die gericht zijn op jonge vrouwen, zijn beslist niet bedoeld om het karakter te stimuleren boven oppervlakkig gedrag uit eigenbelang... of het zelfrespect te vergroten van jonge meisjes die zich niet conformeren aan 'vrouwelijke' normen. (Per slot van rekening zal het, zoals deze film doet, niet helpen meer producten te verkopen die afhankelijk zijn van meisjes die _niet_ tevreden zijn met hun natuurlijke attributen of innerlijke schoonheid.)<br />Laraine Day is beminnelijk als mechanische wildebras die kamers 'binnendringt' en haar onvermogen om te flirten bekent. Ze heeft een band met Robert Cummings vanwege hun interesses, een gemeenschappelijk gevoel voor humor en haar eerlijkheid, loyaliteit en goede vriendschap, die hij geleidelijk aan gaat waarderen boven de oppervlakkige 'charme' van haar egoïstische glamourmeisjes-zus (die alleen maar zijn eigen egoïstische, roekeloze playboy-neigingen naar voren brengt).<br />Hoewel Laraine uiterlijk ook mooi is, is het verfrissend om te zien dat innerlijke schoonheid meer wordt gewaardeerd, en de uitbeelding van ware vriendschap leidt tot de meest bevredigende romantische relatie. Ik wou dat jonge meisjes (en jongens) vandaag de dag zo'n nuchtere boodschap kregen.<br />Misschien als Hollywood weer B-films gaat maken, met bescheiden budgetten, en probeert tevreden te zijn met bescheiden winsten... wat zeg ik dan? Het opofferen van de blockbustermentaliteit om iets oprechts te creëren op een kleinere schaal zou net zoiets zijn als van een man verwachten dat hij de oppervlakkige seksgodin opgeeft voor een lief meisje dat echt om hem geeft. Dat is gekkenwerk.<br />Alsjeblieft, laat iemand nu eens een tijdmachine uitvinden! Ik hoor thuis in 1940.<br />Ik zou deze film hoger gewaardeerd hebben, maar het einde is een beetje te abrupt en misschien ontbrak er voldoende aanwijzing dat Robert Cummings van gedachten is veranderd. (Ik hou van B-films, die zijn kort & flitsend, niet opgeblazen & genotzuchtig, maar deze had wel eens meer dan 70 minuten nodig kunnen hebben.) Ik vond het ook een beetje onrealistisch dat een weduwe en jonge kinderen zo onaangedaan zouden zijn door een plotselinge dood in hun gezin. of zo vergevingsgezind te zijn tegenover degene die het heeft veroorzaakt. Ik bedoel, ik neem aan dat het _aardig_ is, maar een beetje meer verdriet of verbittering zou alleen maar natuurlijk zijn geweest. Misschien een opzettelijke keuze om deze familie luchthartig te laten doen over hun verlies, om de impact van de tragedie te verminderen en ervoor te zorgen dat _wij_ degenen die bij de dood betrokken zijn _vergeven_ <0xE2><0x80><0x93> aangezien het toch alleen maar een plot is, niet het werkelijke doel van de film. Maar toch vreemd.
Apparently a B movie ...B must stand for Better acting and a Better message than we get in big budget "A" pictures today. Modern-day movies aimed at young women, surely aren't designed to encourage depth of character over shallow self-serving behavior... or increase the self-esteem of young girls who don't conform to "feminine" standards. (After all, criticizing the fake and flashy, like this movie does, ain't gonna help sell more products that depend on girls *not* being satisfied with their natural attributes or inner beauty.) <br /><br />Laraine Day is lovable as a mechanically inclined tomboy who "bounds" into rooms and confesses to an inability to flirt. She bonds with Robert Cummings due to similar interests, a shared sense of humour, and her honesty, loyalty and good friendship, which he gradually comes to value over the superficial "charms" of her selfish glamour-girl sister (who only brings out his own selfish, reckless playboy tendencies).<br /><br />Although Laraine is outwardly beautiful as well, it's refreshing to see inner beauty valued more, and the depiction of true friendship leading to the most fulfilling romantic relationship. I wish young girls (and guys) were getting this kind of down-to-earth message today.<br /><br />Maybe if Hollywood returns to making "B" movies again, with modest budgets, and tries to be content with modest profits... what am I saying? Sacrificing the blockbuster mentality to create something sincere on a smaller-scale, would be like expecting a guy to give up the shallow sexpot for a sweet girl who really cares about him. That's crazy talk.<br /><br />Please, somebody invent a time machine already! I belong in 1940.<br /><br />I'd rate this movie higher, but the ending is a bit too abrupt, and perhaps lacked sufficient indication of Robert Cummings' change of heart. (I like the fact that B movies are short & snappy, not bloated & self-indulgent, but this one might've needed more than 70 minutes.) Also found it somewhat unrealistic that a widow and young children would be so unaffected by a sudden death in their family...or be so forgiving of the one who caused it. I mean, I guess it's *nice*, but a little more grieving or bitterness would've been only natural. Maybe a deliberate choice to make this family act lighthearted about their loss, to lessen the impact of the tragedy and make sure *we* forgive those involved in the death - since it's just a plot device anyway, not the real point of the film. Still strange though.