Ik geef 'The Decline of the American Empire' een cijfer dat net onder het gemiddelde ligt, want het was niet vreselijk, maar ook niet geweldig. Ik hield van de zeer openhartige gesprekken van mensen die vanbinnen en vanbuiten zo ongelooflijk egoïstisch en lelijk waren. Dat was waarschijnlijk het meest originele aspect van een met dialoog doorspekte seksuele kleine film met mensen die absoluut geen modellen zijn. Afgezien daarvan lijkt het ironisch dat deze Franstalige Canadezen een film hebben over een naburige samenleving die, nou ja, in 'Decline' zit, terwijl hun eigen daden hun eigen ondergang zijn. Een groep vriendinnen en vrienden lachen de helft van de film weg om hun ontrouw en de acceptatie van zulk gedrag, en de andere helft 'intellectueel' En dan te bedenken hoe machtig ze zijn met hun spraak en daden. Dat zijn de normale doelwitten in typische comedyseries, waarin de hoofdpersonen de draak steken met feestjes die voornamelijk door professoren worden bezocht. Helaas is het niet hun 'intelligentie' of meesterschap over 'de geschiedenis' waar ik me zorgen over maak. Het is hun voetstuk, gemaakt van ego en een houding van 'ik ben machtiger dan jij', dat me tegenhoudt, en ik kan me niet in één personage inleven, en ook niet in een ander. Als er iemand huilt, kan het me niet schelen dat het jouw bed is. Als er iemand klaagt, krimp ik nauwelijks in elkaar. Waar ik ruzie mee kreeg, was een personage dat, eh, rood plaste. (Nog zo'n voorbeeld van spelen met vuur.) Natuurlijk, ik begrijp dat het sommige mensen overkomt, maar het was moeilijk om naar te kijken. En ik hoopte oprecht dat hij zijn handen zou wassen, want hij had er geen enkele moeite mee om meteen weer voor iedereen te gaan koken. Aan de andere kant van de hooghartige onderwijzers introduceerden ze een stereotiepe nomade. Daar schrok ik van, want niemand leek echt; iedereen was even oppervlakkig als zijn lach over de maatschappij. Helaas, als je niemand meer hebt om voor te zorgen, ben je net zo leeg als de zielen van deze personages.
I'm rating 'The Decline of the American Empire' just about below average since it wasn't terrible, but also not great. I liked the very open conversations from people so incredibly selfish and ugly inside and out. That was probably the most original aspect  a dialogue-laced sexual small film with people who are extremely far from models. That aside, it seems ironic that these French-speaking Canadians have a movie about a neighboring society that, well, is in 'Decline' when their own actions are their own demise. A group of women friends and male friends spend half the movie laughing it up on their infidelities and acceptance of such behavior and the other half "intellectually" speaking of how powerful they are for their speech and actions. These are the normal targets in typical sitcoms the main characters make fun of at parties occupied mainly by college professors. Sadly, it's not their "intelligence" or mastery of "history" that disturbs me. It's their pedestal made of ego and mightier-than-thou attitude that pushes me away and not one character could I relate to, nor like. When one cries, I couldn't care less  it's your bed. When one complains, I barely flinched. What made me skirmish was one character, uh, peeing red. (Another example of playing with fire.) Sure, I understand it happens to some people, but it was hard to watch. And I sincerely hoped the he washed his hands as he had no problem going right back to cooking for everyone. On the complete opposite end of the noses-up educators, they introduce a stereotypical nomad. This made me cringe as no one seemed real; everyone was as shallow as their laughter on society. Unfortunately, with no one left to root for, you're left as empty as these character's souls.