De ondertitel van de film is: 'Je denkt dat je weet wie je bent. Je hebt geen idee.' Ik verwerp zowel het gesuggereerde idee dat ik geen idee heb wie ik ben als de daaruit voortvloeiende suggestie dat deze film me vertelt wie mensen werkelijk zijn. Als mensen in het echte leven echt zo zijn, man, dan zijn we de lul.<br />Een galante film die ik laat op de avond binnenliep en voortijdig weer verliet. Een film die zo opgaat in zijn doel om _The Race Film of All Time_ te worden dat hij de gereedschappen die een film moet gebruiken uit het oog verliest.<br />De regels van Hollywood zijn als volgt: als je iets in de eerste helft laat zien, moet het in de tweede helft worden gebruikt. Dus het pistool dat de dochter bang is dat haar vader zal kopen, zal op de een of andere manier in de tweede helft van het verhaal terechtkomen. De regels van Hollywood zijn om dialogen 'echt' te maken <0xE2><0x80><0x93> een concept dat met elk decennium verandert. Is deze 'echte dialoog' op de een of andere manier minder bespottelijk dan de 'echte dialoog' van Kevin Smith tien jaar geleden? De regels van Hollywood stellen dat we de scène kiezen, en naarmate er meer actie is, beweegt de camera dichter naar de gezichten <0xE2><0x80><0x93> in deze film vooral om de veronderstelde schaamte, vernedering en het transcendentale realisme van de personages te kunnen zien. De snaren worden harder, de belichting wordt trager en het is de bedoeling dat ons hart breekt.<br />Deze film is even grof manipulatief als leeg. Ik heb mijn eigen vooroordelen tegen L.A., dat geef ik eerlijk toe, dus om die vooroordelen te bestrijden zal ik niet zeggen dat dit een natuurlijke situatie is, die voortkomt uit de locatie, maar waarschijnlijk eerder uit de auteur en de regisseur. De schrijver Paul Haggis toonde al in zijn Million Dollar Baby een voorkeur voor polemiek boven de mensheid, in ieder geval had hij een regisseur die begreep hoe hij de visie van de film de beste ideeën van een script naar voren kon laten brengen. Nu Paul Haggis zijn eigen handen op de camera heeft, wordt het duidelijk dat hij niet alleen niet weet hoe hij een waarachtig, natuurlijk menselijk drama moet schrijven, maar dat hij ook niet weet hoe hij het moet fotograferen of regisseren. Paul Haggis komt uit het land van de televisie, laten we dat niet vergeten: het land van de geslonken verwachtingen.<br />Alles is even voor de hand liggend als een tv-film, alleen bestemd voor eenvoudige geesten <0xE2><0x80><0x93> Haggis hamert er keer op keer op dat mensen op het eerste gezicht misschien afschuwelijk lijken, maar dat ze verborgen pijnen hebben. Dat is een aardig idee, maar het wordt zo huichelachtig gepresenteerd dat de hele combinatie van goed en kwaad een amateuristisch tintje krijgt. De film wordt structureel afgebroken, in de traditie van Magnolia en andere eerdere films. De montage is net zo typisch en conventioneel 'cinematisch' als de film zelf. Als er sprake is van een dramatische beweging, zoals een deur die opengaat of een auto die langsrijdt tussen het subject en de camera, gebruiken de redacteuren die extreme beweging om de geknipte scène een kinetische kwaliteit te geven. Het probleem is dat er, afgezien van de drang om de dingen in beweging te houden, heel weinig intelligentie en denkwerk achter de geknipte scènes zit <0xE2><0x80><0x93> alles wordt volgens het boekje gedaan. Niet alleen worden de marionetten van deze afgrijselijke rassenshow onhandig aangepakt, maar zelfs de gordijnen worden met incompetentie omlaag en omhoog getrokken.<br />De film probeert wanhopig de werkelijkheid weer te geven, maar er is gewoon geen enkel talent voor. Sommige acteurs zijn goed, sommige acteurs zijn slecht, en de hele voorstelling wordt vertroebeld, omlaaggehaald door de lage, lage esthetiek van de film. We hebben cinematografie die technisch helder is: we kunnen de scène zien, we hebben een duidelijk inzicht in wat er gebeurt. Maar niet alleen is de cinematografie onopvallend, maar het is ook onnadenkend camerawerk en decorwerk dat gelooft dat het werkelijk geïnspireerd is. Het resultaat is kleine stilistische verfraaiingen die je herkent maar die niet echt iets toevoegen aan het drama of het pathos. Bijvoorbeeld <0xE2><0x80><0x93> en dit is een spoiler <0xE2><0x80><0x93> zoals een vader zijn stervende kind vasthoudt (de vader zou ook neergeschoten kunnen worden, dat heb ik ook gedaan). Blijf in de buurt om erachter te komen) de camera ziet zijn gezicht en geeft ons de beroemde _Vertigo-track/zoom_. De _Vertigo-shot!_ Op dat moment werd de film hysterisch en moest ik gewoon weg. Ik moest weg omdat het zo slecht was. Ik ging weg omdat ik midden in een vol theater zat en ik het publiek wilde laten weten dat ik schoon genoeg had van leeghoofdige Hollywood-'kunst' die vol geluid en woede is, maar niets betekent (in de woorden van de Bard). Ik heb er een hekel aan om zulke goede Shakespeariaanse verwijzingen te verspillen aan zoiets opmerkelijk slechts.
The film's tagline is "You think you know who you are. You have no idea." I reject both the suggested idea that I have no idea who I am and the inferred suggestion that this film tells me who people truly are. If people in real life are really like this, then man, we're screwed.<br /><br />A bilious film that I walked into late and left prematurely. A film which is so wrapped up in its goal of becoming The Race Film of All Time that it loses sight of the very tools a film must use.<br /><br />The rules of Hollywood are such: if you show something in the first half, it must be used in the second half. Thus the gun that the daughter worries about her father buying will somehow find its way into the story in the second half. The rules of Hollywood are to make dialog 'real' - a concept which changes with every decade. Is this 'real dialog' somehow less ludicrous than the 'real dialog' of Kevin Smith ten years ago? The rules of Hollywood state that we set the scene, and as action rises, the camera moves in closer to the faces - in this film primarily so we can see the supposed shame, humiliation and transcendental realism of the characters. The strings increase, the frame-rate slows down, and our heart is meant to break.<br /><br />This film is as crassly manipulative as it is vapid. I have my own prejudices against L.A., which I freely admit, so to combat this prejudice I will not say that this is a natural situation stemming from the location, but rather probably from the author and director. The writer, Paul Haggis, already showed a taste for polemics over humanity in his Million Dollar Baby, which at least had a director who understood how to make the vision of the film bring out the best of a script's ideas. Now that Paul Haggis has his own hands on the camera it becomes obvious that not only does he not know how to write true, natural human drama, he does not know how to photograph or direct it as well. Paul Haggis comes from the land of TV, let us not forget: the land of diminished expectations.<br /><br />Everything is as obvious as a TV-movie, simply presented for simple minds - Haggis drills into us, over and over again, that while on the surface people may seem to be awful, they have secret pains hidden. This is a nice idea, but so hamfistedly presented that the whole juxtaposition of bad/good has an amateurish feel. Structurally the film is broken up, in the tradition of Magnolia and other earlier films. The editing is as typical and conventionally "cinematic" as could be - if there is a dramatic movement, such as a door opening or a car driving past between the subject and camera, the editors use that extreme movement to give the cut that occurs there a more kinetic quality. The problem is that other than the drive to keep things moving, there is very little intelligence and thought behind the cuts - everything is kept by the books. Not only are the puppets of this hideous racial punch and judy show ineptly handled, but even the curtains are lowered and raised with incompetence.<br /><br />The film tries desperately to present reality, but there's just no talent whatsoever. Some of the actors are good, some of the actors are bad, and all of the performance get muddied together, brought down by the low, low aesthetics of the film. We have cinematography which is technically clear: we can see the scene, we have a clear understanding of what is happening. However, not only is the cinematography unremarkable, but it is thoughtless camera-work and framing which believes that it actually is inspired. The result is little stylistic flourishes which one recognizes but do not actually add anything to the drama or pathos. For example - and this is a spoiler - as a father holds his dying child (the father might be shot too, I didn't stick around to find out) the camera sees his face and gives us the famous Vertigo track/zoom. The Vertigo shot!!! It was at this point that the film became hysterical and I just had to leave. I had to leave because it was so bad. I left because I was in the middle of a crowded theater, and I wanted to express to the audience that I was sick of emptyheaded Hollywood 'art' which is full of sound and fury, yet signifying nothing (in the Bard's own words). I hate to waste such good Shakespearian references on something this remarkably bad.