Het is moeilijk te zeggen op wie deze film is gericht; de karakterisering en stijl rieken naar een 'Children's ITV'-serie die is doorspekt met een Aussie-soap, maar het onderwerp, de naaktheid en de taal zijn gericht op een ouder publiek.<br /><br />In het eerste halfuur filosofeert de heldin Justine over het verliezen van haar maagdelijkheid, en het is ondraaglijk g<0xC3><0xAA>nant voor iedereen boven de 18. Een volledige imitatie van 'Ferris Bueller', van het praten-voor-de-camera-bitch tot en met de graphics op het scherm.<br />Haar nerdachtige vriendin Chas neemt haar mee naar een computerbeurs waar een explosie tijdens het gebruik van een virtual-realitymachine haar in een man verandert. Of in feite een mannelijk alter ego van haar maakt dat Jake heet. 'Ik vertel het alleen maar op de manier waarop het werd vertoond.'<br />Hierna is de film een tijdje een beetje amusant; te midden van al die berovingen op de toneelschool brengt alleen Rupert Penry-Jones een echt komische noot aan in zijn rol van Jake, die in het lichaam van een man gevangen zit. Er zijn een paar grappige scènes waarin Jake met zijn nieuwe lichaam en nieuwe gevoelens omgaat; niets wat je niet eerder hebt gezien, maar in deze film klamp je je vast aan alles wat amusant is.<br />Helaas komen Justine en Jake elkaar tegen, en er volgen hilarische capriolen (was het maar waar) waarbij de eigenaren van de virtualiteitsmachine betrokken zijn die Jake willen ontvoeren om seks met hem te hebben, of hem te onderzoeken, of zoiets. Het is gewoon een excuus om een halfuur extra te vullen met een paar explosies en achtervolgingen met auto's; voor zo'n goedkope film zijn de explosies vaak en luid, wat doet vermoeden dat het geld op de verkeerde plaatsen is uitgegeven.<br />Uiteindelijk beseft de heldin dat ze niet verliefd kan worden op zichzelf, verwijdert haar alter ego en eindigt in een onenightstand met de nerd om haar maagdelijkheid te verliezen (dit moet in de jaren negentig doorgaan voor een happy end). Maar pas nadat hij zijn bril heeft afgezet en wat haargel en een leren jasje heeft aangetrokken; god verhoede dat ze echt seks heeft met iemand die eruitziet als een nerd. Dit is natuurlijk een beetje subversief <0xE2><0x80><0x93> in deze tijd van pc-films die je vertellen dat je moet liefhebben en jezelf zijn, en dat iedereen op zijn eigen manier bijzonder is, is het verfrissend reactionair om een film te hebben die 'CONFORM!' tegen je schreeuwt en maagden en nerds behandelt met de minachting die ze verdienen.<br />De karakterisering is eenvoudig afschrikwekkend; de nerd is heel nerdachtig (kamer vol computers, dikke brillenglazen, sociaal retardisme, maagdelijkheid, geen leren jasje), er is een slet, ze is heel sletterig (blond, strakke jurken, oranjebruin, vampy begeleidende muziek), er is een sportman, hij is heel... nou ja, je snapt het wel. Dit soort karakterisering kun je in een brede komedie ongestraft gebruiken, maar 'Virtual Sexuality' is niet erg grappig. Het is maar gedeeltelijk amusant, en op andere momenten ondraaglijk. Er is heel wat voor nodig om mij te ergeren aan zo'n schattige vrouw als Justine (gespeeld door Laura Fraser), maar ze weet het te doen.<br />Laat je niet misleiden door de titel; er is absoluut niets erotisch aan de film, en hij gaat niet over hoe de nieuwe communicatietechnologieën de manier waarop we naar elkaar kijken en relaties verwerven veranderen (tenzij je echt denkt dat er een kans bestaat dat je PlayStation de lucht in gaat en je sekse verandert).<br /><br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>
It's hard to tell who this film is aimed at; the characterisation and style smacks of a "Children's ITV" series crossed with an Aussie soap, yet the subject matter, nudity, and language aims it at an older audience.<br /><br />The first half-hour has the heroine Justine philosophising about losing her virginity, and is excruciatingly embarrassing to anyone over 18. A complete rip-off of "Ferris Bueller", from the talking-at-the-camera bit down to the on-screen graphics.<br /><br />Her nerdy friend Chas brings her to a computer fair where an explosion during the use of a virtual reality machines turns her into a man. Or actually, creates a male alter-ego of her, called Jake. Don't look at me like that; I'm just relating it the way it was shown.<br /><br />After this the film is mildly amusing for a while; amongst all the drama-school mugging, only Rupert Penry-Jones brings a real comic touch to his woman-trapped-in-a-man's-body role of Jake. There's some funny scenes with Jake dealing with his new body, and new feelings; nothing you haven't seen before, but then in this film you'll clutch at anything that's entertaining.<br /><br />Unfortunately Justine and Jake meet up, and hilarious antics ensue (I wish), involving the owners of the virtuality machine who want to kidnap Jake in order to have sex with him, or examine him, or something. Anyway, it's just an excuse to fill an extra half hour with some explosions and car chases; for such a cheap looking movie, the explosions come often and loud, suggesting the money was spent in all the wrong places.<br /><br />In the end, the heroine realises she can't fall in love with herself, deletes her alter ego, and ends up in a one-night stand with the nerd to lose her virginity (this presumably is what is meant to pass for a happy ending in the 90s). But only after he removes his glasses and puts some hair gel and a leather jacket on; god forbid she actually have sex with someone who _looks_ like a nerd. Of course, this is a bit subversive - in these days of PC movies which tell you to love and be yourself, and that everyone is special in their own way, it's refreshingly reactionary to have a film which screams "CONFORM!" at you, and treats virgins and nerds with the contempt they deserve.<br /><br />The characterisation is simple dire; the nerd is very nerdy (room full of computers, thick glasses, social retardism, virginity, no leather jacket), there's a slut, she's very slutty (blonde, tight dresses, orange tan, vampy accompanying music), there's a jock, he's very... well, you get the picture. You can get away with this kind of characterisation in a broad comedy, but "Virtual Sexuality" isn't very funny. It's only mildly amusing in parts, and excruciating in others. It takes a lot for a woman as cute as Justine (played by Laura Fraser) to annoy me, but she manages it.<br /><br />Don't be fooled by the title; there's absolutely nothing erotic about the film, and it doesn't deal with the topics of how the new communications technologies are changing the way we view and acquire relationships (unless you actually think there _is_ a chance your PlayStation might blow up and change your sex).<br /><br />