Als je de film zou beschouwen als niets meer dan een documentaire over skateboarden, zou je verschillende belangrijke aspecten van Dogtown over het hoofd zien. Peralta (die zelf een bekende skateboarder is) heeft een film gemaakt die niet alleen gaat over de geboorte van wat we tegenwoordig skateboarden noemen, maar ook over de sociaal-culturele en economische omstandigheden waarin deze sport ontstond en een grote aantrekkingskracht kreeg. Bovendien is zijn film nogal persoonlijk: Peralta's persoonlijke band met dit culturele fenomeen dient zowel als de geïnformeerde filmonderzoeker als de betrokken deelnemer. In deze rol is hij een typisch 'deelnemer-observator'. De film hanteert een unieke stilistische vorm van film en geluidsmontage, en het verhaal (door Sean Penn) en de interviews nemen een nogal oprechte, ongeoefende vorm aan die verwant is aan de anarchistische, nihilistische geest van het trottoirsurfen. De film toont de kinetische aantrekkingskracht van een langdurige sport-, muziekvideo, getemperd door de gevoeligheid van een archeoloog voor het belang van tijd, plaats en omstandigheden.
To regard the film as nothing more than a documentary about skateboarding would fail to recognize several important aspects of Dogtown. Peralta (a well- known skateboarding figure himself) has crafted a film that not only deals with the birth of what we know today as skateboarding, but also examines the socio- cultural and economic circumstances in which this sport emerged and gained wide appeal. In addition, his film is rather personal: Peralta's first-hand association with this cultural phenomenon serves as both the informed cinematic investigator and the involved participant-subject. In this role, he is a quintessential "participant-observer," while gathering together a wide array of personalities whom were integral to this movement and those who were profoundly affected by the advent of skateboarding as a competitive sport and subculture. The film employs a uniquely stylistic form of film and sound editing, and the narration (by Sean Penn) and interviews adopt a rather genuine, unrehearsed form that is akin with the anarchic, nihilistic spirit of sidewalk surfing. The film exhibits the kinetic appeal of a protracted sporting, music video tempered with an archaeologist's sensitivity to the importance of time, place, and circumstance.