Als ik goed genoeg kijk, kan ik fouten in deze film vinden, voornamelijk in het script. Ik vond het personage van Wolf niet helemaal overtuigend. Maar dat waren mijn enige 'klachten'. Want toen deze film op Cable begon, was ik van plan hem op te nemen en er later naar te kijken. Maar vanaf het begin, met de griezelige muziek en Cameron Diaz die haar ingewikkelde 60-dans deed, was ik gefascineerd. Ik stond nooit op voordat de film was afgelopen. Het leek wel of ik niet eens met mijn ogen knipperde.<br />De acteerprestaties van Cameron Diaz en Jordana Brewster waren uitstekend. De scènes waren prachtig, de meisjes waren prachtig, en de muziek was spookachtig en heel ontroerend. Het verhaal was heel uniek en had af en toe iets surrealistisch. De kijker zou meer van de film gaan houden als hij een goed inzicht had in de geestesgesteldheid van jonge mensen in de jaren zestig en zeventig, vooral in Amerika. Veel van de scènes slaagden er in om iets van dat tijdperk te laten zien dat moeilijk vast te leggen is. Het was iets ingewikkelder dan de simplistische verklaring dat ze de wereld wilden veranderen en gedesillusioneerd eindigden, hoewel dat misschien wel het meest voor de hand liggende aspect is. Naarmate de film vordert, komt Phoebe er steeds meer over te weten.<br />Eén aspect dat niet lukte. Het lijkt door de andere recensenten te zijn opgemerkt dat de twee dochters na de dood van hun vader door het leven lijken te zweven. Ze hadden hem allebei aanbeden en zijn aanwezigheid was een stabiliserende factor in hun leven geweest en hij had duidelijk veel van hen gehouden. We lezen tegenwoordig zoveel over jongens die hun vader te vroeg verliezen, om vervolgens zelf hun zin te verliezen. Deze film beschrijft het rimpeleffect van het verlies van de vader op de achtergebleven dochters, eerst op de oudere zus Faith, daarna op haar jongere zus. Hun moeder voelt zich niet in staat om beide ouders te zijn. Dit soort dynamiek komt in bijna geen enkele andere film voor, vooral niet in zoveel verschillende lagen van plot en subplot. Phoebes innerlijke strijd tussen werkelijkheid en perceptie wordt geleidelijk aan afgepeld als de schillen van een ui.<br />Over plot gesproken, deze film zou hoger moeten scoren dan hij hier heeft gedaan. Ik bleef maar wachten op een of andere grote samenzwering om de dood van Faith aan het licht te brengen. Hoe de zaak zich zelf oploste, verbaasde me, ook al hadden anderen dat misschien al veel eerder geraden.<br />Misschien niet voor iedereen, maar ik zou deze film heel, heel vaak kunnen bekijken.
If I look hard enough, flaws can be found in this film, primarily with the script. I found the character of Wolf not totally convincing. However, those were my only "complaints." Because when this movie started on Cable, I was just going to record it and watch it later. However, from the beginning, with the eerie music and Cameron Diaz doing her spaced out 60's dance, I was riveted. I never got up until the movie was over. It seemed like I never even blinked.<br /><br />The acting of Cameron Diaz and Jordana Brewster was excellent. The scenes were beautiful, the girls were beautiful, and the music was haunting and very touching. The story was quite unique and at times had a surreal quality. The viewer would tend to like the picture more if they had a good understanding of the state of mind of young people in the 60's and 70's, especially in America. Many of the scenes basically succeeded in showing something of that era that is hard to pin down. It was a bit more complicated than the simplistic statement that they wanted to change the world and ended up disillusioned, although that may be the most obvious aspect. Phoebe learns more and more about this as the movie progresses.<br /><br />One aspect that didn't seem to be covered by the other reviewers that might bear mentioning, is the way the two daughters seem to drift through life after the death of their father. They both had adored him, and his presence had been a stabilizing factor in their lives and obviously he had loved them dearly. We read so much today about boys who lose their fathers too soon, only to lose their way themselves. This film covers the ripple effect of the loss of the father on the daughters left behind, first on the older sister Faith, then on to her younger sister. Their mother feels inadequate to try to be both parents. This type of dynamic is not covered in hardly any other movies, especially in so many different layers of plot and subplot. Phoebe's inner struggles of reality versus perceptions are gradually peeled away like layers of an onion.<br /><br />Speaking of plot, this movie should rate higher than it has here. I kept waiting for some great conspiracy to be found out concerning the death of Faith. How it did resolve itself surprised me, even if others may have guessed much sooner.<br /><br />Maybe not for everybody, but I could watch this movie many, many times.