Omdat ik de versie uit 1936 niet heb gezien, kan ik daar geen vergelijkingen mee maken. Ik kan echter wel zeggen dat de muzikale benadering van Stephen Sondheim van dit verhaal absoluut geniaal is. Alleen Sondheim zou met muziek en teksten kunnen komen die op zichzelf al schitterend zijn, maar ook perfect passen bij het bizarre onderwerp. Als iemand een verklaring nodig heeft voor wat een duistere komedie is, dan is dit het wel (en 'dr. Strangelove' ook). Als mevrouw Lovett van de'slechtste taarten van Londen' overgaat op een florerende zaak met veel succes, hebben we het niet over 'Soylent Green' <0xE2><0x80><0x93> maar zijn de ingrediënten hetzelfde. Vooral het nummer waarin mevrouw Lovett haar idee aan meneer Todd voorlegt, is briljant. Zelfs in het inleidende nummer geeft de regel '...ze gingen onberispelijk geschoren naar hun Schepper...' een goede indicatie van de premisse, het drama en de komedie die komen gaat. Uitmuntend!
Not having seen the 1936 version of this story, I cannot offer any comparison there. I can, however, state that Stephen Sondheim's musical treatment of this story is absolutely genius. Only Sondheim could come up with music and lyrics that are stellar in their own right, yet perfectly suited to the very bizarre subject matter. If anyone needs an explanation of what a dark comedy is, they should see this (and "Dr. Strangelove" as well). When Mrs. Lovett goes from having the "worst pies in London" to a booming business with high acclaim, we aren't talking "Soylent Green," - but the ingredients are similar. Particularly brilliant is the song where Mrs. Lovett pitches her idea to Mr. Todd. Even in the introductory number, the line "...they went to their Maker impeccably shaved..." gives a great indication of the premise, the drama, AND the comedy to come. Outstanding!