Ik realiseerde me net waarom de kleuren en decors in 'Sakuran' zo opzichtig en opzichtig waren, en zo pijnlijk om naar te kijken. Het verhaal gaat over een beroemde prostituee die in het Japans een oiran wordt genoemd. Hun kimono's waren altijd opzichtiger en opzichtiger dan andere kimono's, zodat de oiran op zou vallen. Maar de regisseur, Mika Ninagawa, moest ervoor zorgen dat de regisseur nog meer opviel dan de hoofdfiguur, of zelfs het verhaal.<br />Wat Anna Tsuchiya in de film deed, bezorgde me de rillingen. Je kon het geen acteren noemen. Het was niets meer dan een catering voor haar opgefokte, middelbare-school-meisjes-fanbasis. Hé Anna, als je ouder wordt, wens ik je veel succes met die film. Ja, tuurlijk, een oiran als een grof en vulgair, tot geweld geneigd bikermeisje. Hebben we je niet al eens eerder zo'n personage zien spelen in een passender film?<br />Het verhaal was pijnlijk saai en voorspelbaar. Wat is het verhaal van 'Sakuran'? Een irritante kleine trut blijft altijd trouw aan zichzelf, en dat is precies wat ze is: een irritante trut. Ze merkt dat mannen zich om onverklaarbare redenen tot haar aangetrokken voelen en dat ze een onverklaarbaar vermogen heeft om mannen te manipuleren, en ze wordt een succesvolle, eersteklas prostituee, ook al praat en gedraagt ze zich alsof ze lid is van een vrouwelijke motorbende. Die zogenaamde verleidingskunst van haar wordt wel genoemd, maar we zien haar nooit in actie, waarschijnlijk vanwege de onbekwaamheid van het hoofdpersonage, het zogenaamde nepmotormeisje, ik bedoel 'actrice'.<br />Het hoofdpersonage van de film maakt een rijke en machtige man boos op haar omdat ze hem laat wachten terwijl ze een veel lagere klant bedient. Niet erg oiran-achtig, hè? Hoe kon zo'n vrouw ooit een oiran worden? O, omdat de vorige oiran vermoord werd en het huis een hoer nodig had die een hoge prijs kon vragen. Wie zou er een hoge prijs betalen voor een slet die zo goedkoop was? Er gaan geruchten. Hoe kon er geen repercussies zijn voor wat ze de machtige man had aangedaan? Want de scenarioschrijvers zijn sukkels. Ze hebben gewoon een zootje onzin verzonnen.<br />Dan valt een nog rijkere en machtigere man voor haar (waarom?) en ze gooit hem overboord voor een berooide man die over het algemeen kil en afstandelijk tegen haar doet, maar respect heeft voor wie ze werkelijk is (wat nergens op slaat. Hoe kan iemand respect hebben voor iemand die zo waardeloos is?).<br />Over onzin gesproken, het is net alsof de regisseur op zijn hurken is gaan zitten en een enorme, psychedelisch gekleurde scheet heeft gelaten over de esthetiek, cultuur en samenleving van de Edo-periode. Hoe zit het met dingen als sabi, mono no aware, wabi, subtiliteit, elegantie, een rigide hiërarchische samenleving? En dat allemaal ondergescheten door een regisseur die overkomt als een zinloze, nouveau riche parvenu. Het verbazingwekkende is dat zoveel andere Japanners tijdens het kijken van deze film rond de regisseur neerhurkten en dampende lepels vol van deze felgekleurde stinkende troep namen en uitriepen hoe lekker het was.<br />Argentinische tangomuziek met viool en bandoneon als achtergrond voor de Edo-periode, toen Japan volledig geïsoleerd was van de internationale wereld (behalve van de 2,5 hectare van Deshima)? Waarom werd niet gewoon Anna, de stoere biker oiran, op haar mobiele telefoon gebeld en reed de rijke en machtige daimio in zijn rode Ferrari met brullende motor weg? De muziek waar we naar moesten luisteren was schokkend en anachronistisch (hetzelfde als het kunstontwerp). Ik vond het leuk dat er aan het eind maar twee of drie bloempjes aan de kersenboom van het heiligdom zaten. Maar eerder, op het moment dat ze zei dat ze de hutten zou verlaten als de boom bloeide, wisten we allemaal precies wat er zou gebeuren. Wat saai, om het einde zo duidelijk over te seinen. Maar wat heeft het voor zin om die oude boom te laten bloeien? Die rijke, machtige vent heeft de hutten al in kersenbloesems laten bloeien, zoals de bergen van Yoshino in de lente. Dat maakte helemaal geen indruk op haar? Nee, natuurlijk niet. Dat weet ik al van hoeren. De kerels die ze goed behandelen, krijgen een trap tegen hun ballen. Misschien irriteert het de hoeren dat mensen hen idealiseren terwijl ze zelf weten wie ze werkelijk zijn: gewoon goedkoop en waardeloos.<br />Gezien de obsessie van de regisseur met goudvissen had de op één na laatste scène moeten gaan over een goudvissenkom die op een veranda per ongeluk omvalt. Twee vissen tuimelen in een beekje dat hen meevoert tot voorbij de muren van de ontspanningsruimte, wat in tegenspraak is met het feit dat goudvissen in hun kom blijven zitten en niet buiten kunnen overleven (net als de relatie van de bewoner met de ontspanningsruimte). Voor de rest heeft het gepraat over het lot van goudvissen geen betekenis. In de laatste scène stonden de kersenbomen vol in bloei, maar de korte bloeitijd is iets heel bijzonders aan kersenbloesem. Ik kon het niet helpen, maar ik dacht dat de schemering al snel alle zachtroze kleur en warmte uit het tafereel zou wegvagen. De hemel zou snel veranderen van vage schaduwen in een steeds dieper wordende duisternis, en de nacht zou vallen. Het zou koud worden, heel koud. En donker. Dat was niet echt een happy end, hè? Romantische liefde (in de Edo-periode?) kon overleven in het aangezicht van vreselijke armoede en verbanning, ongeveer net zo lang als die kersenbomen bloeiden. Misschien een paar dagen, tenzij het eerder regende. Maar de ongeconsummeerde romantische liefde die we hier zien? Het bestaan in deze periode is onbegrijpelijk.<br />Anna Tsuchiya die in de schoenen van een oiran loopt? Dat kon ze niet. Letterlijk niet. Kijk maar eens naar haar 'promenade' waar ze het juiste schoeisel lijkt te dragen, maar waar ze zich aan de schouder van een of andere vent moet vasthouden om niet op haar kont te vallen.<br />Ik wilde deze film twee sterren geven voor de artistieke invulling, maar toen besefte ik waar het om ging: zieke dominantie van de kant van de regisseur. Die kleuren en decors zijn precies de manier waarop de regisseur schreeuwt: 'Ik ben hier de belangrijkste! Ik! Het draait allemaal om mij!!!'
I just realized why the colors and sets in "Sakuran" were so flashy and gaudy, and just painful to look at. The story is about a high-class prostitute known as an oiran in Japanese. Their kimono were always flashier and gaudier than other kimono so that the oiran would stand out. But the director, Mika Ninagawa, had to make sure that the director stood out even more than the main character, or even the story. <br /><br />What Anna Tsuchiya did in the movie just gave me the creeps. You couldn't call it acting. It was nothing more than catering to her flipped-out, high-school-girl fan base. Hey Anna, good luck on that one as you get older. Yeah, right, an oiran as a crude and vulgar, prone- to-violence, biker chick. Didn't we already see you portray this character in a more appropriate movie?<br /><br />The story was painfully boring and predictable. What is the story of "Sakuran"? An obnoxious little bitch ever remains true to her self which is just that: an obnoxious bitch. She finds that, inexplicably, men are attracted to her and that she has an unexplained ability to manipulate men and becomes a successful, high-class prostitute even though she talks and behaves like she's a member of a female biker gang. This so-called seductive ability of hers is talked about but we never see it in action, probably due to the ineptitude of the main, pretend-phony-biker chick, I mean "actress." <br /><br />The main character of the movie makes a wealthy and powerful man angry at her because she keeps him waiting while she services a much more lowly customer. Not very oiran-like, is it? How could such a woman ever become an oiran? Oh, because the previous oiran got herself killed and the house needed a whore that could demand a high price. Who would pay a high price for a slut so cheap? Rumors get around. How could there be no repercussions for what she did to the powerful guy? Because the screenwriters are dolts. They just made up a bunch of crap.<br /><br />Then an even more wealthy and powerful guy falls for her (why?) and she throws him over for a penniless guy who is generally cold and distant toward her but respects who she really is (which doesn't make sense. How can anyone respect someone so worthless?).<br /><br />Speaking of crap, it's like the director squatted down and took a huge, psychedelic-colored dump on the aesthetics, culture, and society of the Edo Period. What of such things as sabi, mono no aware, wabi, subtlety, elegance, a rigidly hierarchical society? All shat upon by a director who comes off as a senseless, nouveau-riche parvenu. The amazing thing is that so many other Japanese, in watching this movie, squatted down around the director and took steaming spoonfuls of this blazing-colored stinking crap and exclaimed how tasty it was.<br /><br />Argentinean tango music with violin and bandoneon as backdrop for the Edo Period when Japan was totally isolated from the international world (except for the 3.7 acres of Dejima)? Why not just have Anna, the bad-ass-biker oiran, answer her cell phone and the rich and powerful daimyo character drive off in a hissy fit in his red Ferrari? The music we had to listen to was jarring and anachronistic (the same as the art design). <br /><br />Near the ending, I liked that there were only two or three tiny flowers on the shrine cherry tree. But, earlier, the second she said she would leave the quarters when it bloomed, we all knew exactly what would happen. How boring, to telegraph the ending so clearly. But what's the point of the old tree blooming? That rich and powerful guy already made the pleasure quarters bloom in cherry blossoms like the mountains of Yoshino in spring. That didn't impress her at all? No, of course not. I already know that about whores. The guys that treat them nicely get kicked in the balls. Maybe it bugs the whores to have people idealize them when they themselves know the truth of who they are: just cheap and worthless.<br /><br />Considering the director's obsession with goldfish, the second to last scene should have been of a goldfish bowl on a verandah accidentally knocked over. Two fish tumble into a stream which carries them off to escape beyond the walls of the pleasure quarters, belying how goldfish are stuck in their bowl and can't survive outside (just like the denizen's relationship with the pleasure quarters). Otherwise the talk of the fate of goldfish has no meaning.<br /><br />In the final scene the cherry trees were full in bloom, but the brevity of the blooms is one thing special about cherry blossoms. I couldn't help thinking that soon enough dusk would wipe away all the soft pink color and warmth from the scene. The sky would go quickly from hints of shadow, into an ever- deepening gloom, and night would fall. It would become cold, very cold. And dark. That really wasn't a happy ending, was it? Romantic love (in the Edo Period?) could survive in the face of terrible poverty and being ostracized for about as long as those cherry trees bloomed. Maybe a few days, unless it rained sooner. But the unconsummated romantic love we see here? It's existence in this period is incomprehensible.<br /><br />Anna Tsuchiya walking in the shoes of an oiran? She couldn't do it. Literally. Check out the scene of her "promenade" where she seems to have the correct footwear on but she has to hold on to some guy's shoulder to keep from tumbling on her ass.<br /><br />I was going to give this movie two stars for the art direction but then I realized what that was all about: sick dominance on the part of the director. Those colors and sets are just the way the director has of screaming, "I'm the most important one here! Me! It's all about me!!!!"