Nadat ik deze film verscheidene malen heb gezien, ben ik tot de conclusie gekomen dat Milos Forman een zeer gewaagd besluit heeft genomen om een muze voor Goya te scheppen, terwijl de kunstenaar een leven leidde dat door de meeste mensen als stormachtig, hartstochtelijk zou worden beschouwd, terwijl de Franse Revolutie en het napoleontische tijdperk over Europa raasden, een leven dat zeker genoeg drama zou bevatten om op te baseren. Hoewel ik begrijp dat de heer Forman in de microkosmos van de tragedie van Ines' leven de verwoesting van de wereld in die tijd beschreef, bleef ik het gevoel houden dat er gewoon te veel van Goya werd weggelaten, dat er te veel van zijn menselijkheid werd weggelaten. Het sterkste en meest veelzeggende punt dat deze film maakte, was dat dankzij de mens' In de gevallen natuur is ieder van ons een potentiële schurk in de levensstroom, ieder van ons heeft het kwaad in zich dat we moeten bevechten met de hulp van God. Hoe welsprekend als Goya zegt dat hij Ines meer had moeten helpen, hoe waar is dat voor ons allemaal! We moeten de onschuldigen verdedigen en beschermen. De voortreffelijk ironische scène waarin de ooit gevangen priester die tot de dood is veroordeeld het doodvonnis uitspreekt over Lorenzo, die hem oorspronkelijk veroordeelde, is geniaal. Ik wilde nog iets meer toen de aftiteling kwam. Misschien minder van de onwerkelijke toevalligheden, en meer van het innerlijke leven van de personages.
Having watched this movie several times, I have come to the conclusion that Milos Forman made a very daring decision to manufacture a muse for Goya, when the artist led what most would consider a tempestuous,passionate life while the French Revolution and the Napoleonic era raged across Europe, surely one that would have sufficient drama upon which to draw. While I do understand that Mr. Forman was relating in the microcosm of the tragedy of Ines' life the devastation of the world at that time, I was left feeling that there was just so much of Goya left out, so much of his humanity. The strongest and most eloquent point this film made was that because of man's fallen nature each of us is a potential villain in the stream of life, each of us has evil within us that we must fight with the help of God. How eloquent when Goya says he should have helped Ines more, how true for all of us! We must defend and protect the innocent. The superbly ironic scene in which the once imprisoned priest sentenced to die pronounces the death sentence on Lorenzo who condemned him originally is the stuff of genius. I was left wanting something more when the credits rolled. Maybe less of the unreal coincidences, and more of the inner life of the characters.