Deze puinhoop begint met een echte tank die over een auto heen rijdt, afgewisseld met beelden van een speelgoedtank. Dit wordt gevolgd door een gezin dat van een verjaardagsfeestje naar huis rijdt zonder iets te zeggen. De onverklaarbare tank en het zwijgzame gezin nemen, ik zweer het, meer dan 10 minuten in beslag. Ten slotte ziet het gezin een auto nadat die in een ongeluk is geraakt en besluit het aan de juiste autoriteiten te melden, alleen om erachter te komen dat de inwoners van de stad zich allemaal in hun huis schuilhouden en dat de politie zich op het politiebureau schuilhoudt. In de loop van het volgende uur komen we erachter dat zowel de schrijver als de redacteur samenzweren om spanning te vervangen door onbegrijpelijke verteltechnieken, in de hoop dat het onvermogen van het publiek om te vertellen wat er gebeurt het publiek op de een of andere manier een ongemakkelijk gevoel zal bezorgen... en het werkt!... maar niet op de manier die zij dachten. Ik vond het heel vervelend dat de film zo slecht was, maar ik was helemaal niet bang. De dialoog bestaat uit dingen die nergens op slaan. Niet op een grappige David Lynch-manier, maar op een ik-liep-in-het-midden-van-een-saai-gesprek-achtige manier. In de loop van het volgende uur komen we erachter dat de filmmakers proberen ons bang te maken door saaie, alledaagse scènes te laten zien, in combinatie met de bovengenoemde 'wat'. 'Wat is er aan de hand?'-scènes.<br />De plot gaat ongeveer als volgt: vriendelijk uitziende oude mensen brengen kinderen in trance door de macht van Satan en nemen ze dan mee naar een feestje om met speelgoed te spelen, en dan komt er een nog sinisterdere bedoeling, en dan is het aan een groep blanke mannen (in de film is iedereen blank) om hun wapens te pakken en de boel te redden, en aan een snoepvrouwtje dat je bij de minste of geringste aanleiding begint te jammeren. Ze zoeken de ontvoerde kinderen door op willekeurige plekken te zoeken en de namen van de kinderen te roepen. Dit is een geweldige griezelfilm voor iedereen die nog nooit een griezelfilm heeft gezien omdat hij alleen al schrikt bij de gedachte aan satanisme, heidendom, wicca, of zelfs katholicisme, als gevolg van een levenslange hersenspoeling door het Trinity Televisienetwerk. Dit stelt het satanisme voor als bejaarden in Halloween-kostuum met kaarsen die zich mengen op een feestje, voor een Ankh. Volledig voorzien van een priester die complete onzin uitkraamt over satanisten terwijl hij ze 'heksen' noemt. De boodschap dat alles wat niet protestants is in dezelfde categorie kan worden gegooid voor een gemakkelijke veroordeling. <br /><0x3E> Ongeveer 30 minuten beeldmateriaal is verspild aan middelmatige oudere acteurs die onbeholpen overspannen pseudo-satanische koeterwaals brabbelen dat zo afgezaagd is dat een tienergoth ervan moet blozen, bijna altijd in het oude Engels, en soms in het Latijn dat al dan niet woorden zijn.<br /><0x3E> Highlights zijn onder andere een man die 3 minuten lang lacht om het idee van kleine groene mannetjes, een gezin dat 10 minuten lang uit de ramen van hun auto staart zonder te praten terwijl ze naar muzak uit de lift luisteren. Een priester die 4 minuten lang satanisme bestudeert met o zo enge tekeningen van demonen om de dames van de kerk de stuipen op het lijf te jagen. Willekeurige opnamen van poppen. Willekeurige opnamen van kinderen. Verf in plaats van bloed bij elke gelegenheid. Droomsequenties van de filmschool. Introductie van onbelangrijke figuren die niets doen voordat ze weggaan. Soms doen ze alsof het Niets waar ze mee bezig zijn iets belangrijks is.<br />De regie is in het beste geval slordig. Een voorbeeld van de regie is een scène aan het begin waarin een man en een vrouw elkaar kussen en de man zich losmaakt om haar liefdevol in de ogen te kijken en er wat donkerrode verf op haar wang valt. Als ze opkijken, zien ze dat het geen bloed is, maar druppels van de sneeuwbal van een meisje. Sneeuwballen zijn ijs en gekleurd water met een smaakje, en zouden geen druppels van dezelfde textuur als verf hebben opgeleverd, om nog maar te zwijgen van het feit dat haar sneeuwbal helder rood-oranje was. Het is een slordige tekst, zeker, maar het wordt nog erger door de slechte regie. Dan komt er een alternatieve opname van de man, de vrouw en het meisje, die laat zien dat ze ongeveer een meter bij hen vandaan staat, zodat de sneeuwbal niet op de vrouw zou zijn gevallen als ze haar sneeuwbal boven het gezicht van de vrouw had gehouden. Goed gedaan, redacteur! Natuurlijk is het acteren blabla. Het acteren van de hele cast zou op een schaal kunnen worden gelegd en perfect in balans zijn tussen overacteren en onderacteren.<br />De meest aanstootgevende techniek van de regisseur is om de acteurs geen motivatie te geven en ze dan uit te laten gaan voor de lunch terwijl het starre oog van de camera lonkt terwijl de acteurs zichzelf voor schut zetten. En eindelijk, na dat alles, komen we aan een einde dat geweldig zou zijn geweest als het was afgehandeld door competente mensen en niet door Jerry Falwell.
This mess starts off with a real tank running over a car, intercut with images of a toy tank. This is followed by a family driving home from a birthday party without saying anything. The unexplained tank and the untalkative family take up, I swear, over 10 minutes of film. Finally, the family sees a car after it has been in a wreck and decides to report it to the proper authorities, only to find that the citizens of the town are all hiding in their houses, and the cops are hiding in the police station. Interesting? Almost. When the town folk come out due to the family's presence, we learn that both the writer and editor are conspiring to substitute suspense with incomprehensible storytelling techniques in the hopes that the audience's inability to tell what's going on will somehow bring unease upon the audience... and it works! ... but not in the way they thought it would. I was very uneasy with how bad this movie was, but not scared at all. The dialogue is composed of things that make little sense. Not in a fun David Lynch sort of way, but a sort of I-walked-in-during-the-middle-of-a-boring-conversation sort of way. Over the course of the next hour, we learn that the movie-makers try to bore us into being afraid by showing tediously mundane scenes combined with the above-mentioned "what's going on?" type scenes.<br /><br />The plot involves something along the lines of gentle-looking old folks putting children into a trance through the power of Satan and then bringing them to a party to play with toys, and an even more sinister intention, and it's up to a group of white men (everybody's white in the movie) to grab their guns and save the day, and a tag-a-long eye candy woman who whines at the drop of a hat. They look for the kidnapped children by looking in random places and yelling the kids' names.<br /><br />This is a great horror movie for any person who has never seen a horror movie because that person is frightened by the mere thought of Satanism, Paganism, Wicca, or even Catholicism due to a lifetime diet of brainwashing from the Trinity Broadcast Network. This represents Satanism as elderly folks in Halloween costumes with candles while mingling at a party, in front of an Ankh. Replete with a priest spouting completely made-up nonsense about Satanists, while calling them "Witches." The message that anything that isn't Protestantism can be all thrown into the same category for easy condemnation.<br /><br />About 30 minutes of footage is wasted to show mediocre elderly actors awkwardly babbling overwrought pseudo-Satanic gibberish corny enough to make a teen Goth blush, almost always in Olde English, and sometimes in Latin that may or may not be made up words.<br /><br />Highlights include a guy laughing at the idea of little green men for a solid 3 minutes, a family staring out of the windows of their car without talking for 10 minutes while listening to elevator muzak. A priest studying Satanism for 4 minutes with ooh-so-scary drawings of demons to scare the Church Lady crowd. Random shots of dolls. Random shots of children. Paint instead of blood at every chance. Film School level dream sequences. Introduces unimportant characters who do nothing before they exit. Sometimes, they act as if the Nothing that they're doing is a big deal.<br /><br />The directing is sloppy at best. An example of the directing includes a scene at the beginning where a man and woman are kissing and the man pulls away to look lovingly into her eyes and some dark red paint falls on her cheek. Looking up, they see that it's not blood, but droplets from a girl's snowcone. Snowcones are ice and colored / flavored water, and would not have produced droplets of the same texture as paint, not to mention the fact that her snowcone was a bright reddish-orange. Hackneyed writing, certainly, but made even worse by the bad directing. It then cuts to an alternate shot of the man, woman, and girl and shows that she's standing about four feet away from them, so the snowcone wouldn't have dripped on the woman even if she'd held her snowcone out over the woman's face. Way to go, editor! Of course, the acting is blah. The acting by the whole cast could be put on a scale and balanced perfectly between overacting and underacting.<br /><br />The director's most offensive technique is to give the actors no motivation and then go out for lunch as the unblinking eye of the camera leers as the actors make fools of themselves.<br /><br />And, FINALLY, after all that, we get to an ending that would've been great had it been handled by competent people and not Jerry Falwell.