In een poging om bij te blijven met de hipheid van het jeugdige publiek in de jaren zeventig, was OaCD, YCSF het product van vreemder en vreemder materiaal dat was uitgekozen voor de musical. Hier gaat het om regressie naar een voorbij leven, buitenzintuiglijke waarneming en hypnotherapie... nogal maf! Het werkelijke probleem met het concept (muziek of niet) zijn de buitengewoon lage dramatische inzet; waar kan een film heen en wat kan er gebeuren als een man verliefd wordt op een vorige incarnatie van een meisje dat hij niet kan uitstaan? Hij kan op geen enkele nieuwe plaats gaan, maar vreemd genoeg kan hij op geen enkele oude plaats gaan! Sterker nog, als dat wel kon, zou het publiek nog steeds geen belangstelling hebben voor de verbintenis van Yves Montand (die een veel oudere, arrogante, Franse kont speelt) en Streisand (een veel jonger meisje). We raken nooit geinteresseerd in hun situaties of uitkomsten. Montand is een misplaatste figuur en zijn sterke accent maakt veel van zijn teksten onverstaanbaar.<br />Het geheel heeft een oppervlakkig vernisje uit de jaren zestig gekregen dat het uitermate geschikt maakt om weg te gooien, ondanks de respectabele pogingen van Minelli hier en daar. Het is zelfs niet aangepast aan een niet-melodieus verhaal dat al eerder succes heeft gehad... dat is gewoon te banaal! Streisand heeft zo nu en dan wat grappigs te bieden, zoals wanneer ze haar best doet om niet op haar dak in slaap te vallen en een energieke dans improviseert. Maar ze vertrouwt te veel op haar innemende (vertaling: irritante) joodse-meisjestrucjes. Ze kan echter heel goed zingen, zowel aan de 'zachte' als aan de 'krachtige' kant van het bereik. Ze krijgt 3 of 4 fantastische liedjes van een veel hoger kaliber dan wat Fanny of Dolly te bieden hadden. 'He'sn't you' is een zoetsappig niemendalletje, net zo subliem als Lorenz Harts 'My Funny Valentine', maar de film weet er geen enkele impact van te maken, omdat de tekst nergens in de film lijkt te verwijzen naar iets, en niets in de verste verte suggereert dat er een grote liefde bloeit tussen Chabot en Melinda.<br />De enige geknipte scène van een veel grotere film die we kunnen zien, is een armzalige imitatie. Sterk onderzoek toont aan dat er een langere, beter uitgelegde en decoratievere film bestaat, maar niet noodzakelijkerwijs een betere. http://barbra-archives.com/films/clear_day_streisand_2.html. In die versie zal het meer Babs zijn, maar wat nog belangrijker is, Minelli zal met meer zorg te werk gaan.<br /><0x3E><0x3E> Uiteindelijk stuurt Montand Babs weg om het titellied te zingen, nadat ze ontdekt heeft dat hij een enorme lul is die haar een preek over eigenwaarde geeft om zichzelf vrij te pleiten. En ze hapt. Dus, eh... hoera daarvoor.<br /><0x3E><0x3E> Schiet op, het is hier prachtig, Liefde met alle toeters en bellen, Hij is jou niet, & het titellied.<br /><0x3E><0x3E> Schiet op, het is hier prachtig.
In trying to keep up with the hipness of youthful audiences as the 70s approached, OaCD,YCSF was the product of odder and odder material selected for musicalization. Here it's past life regression, ESP and hypno-therapy... pretty loopy! The real problem with the concept (music or not) are the extraordinarily low dramatic stakes; just where can a movie go, and what can happen, when a man falls in love with a previous incarnation of a girl he can't stand? It can't go any place new, but strangely, it can't even go any place old! Indeed, if it could, audiences would still have no interest in the union of Yves Montand (playing a much older, arrogant, French ass) and Streisand. (a much younger girl). We never become invested in them, their situations or outcomes. Montand is miscast and his strong accent makes many of his lyrics unintelligible.<br /><br />It's all been given a shallow 60s veneer that makes it eminently disposable; despite efforts here and there from Minelli that are respectable. It's not even adapted from a non-musical story that met with any previous success... that's just too passe! Streisand occasionally has some funny business to offer, as when she's trying not to fall asleep on her roof and improvises an energetic dance. But she over-relies on her ingratiating (translation: irritating) kooky, Jewish girl shtick. She can however sing very well, at both the "gentle" and "powerhouse" ends of the range. Amidst a score of musical dross, she gets 3 or 4 amazing songs* of much higher caliber than anything Fanny or Dolly had to offer. 'He isn't you' is a sweet trifle as sublime as Lorenz Hart's 'My Funny Valentine,' but the movie isn't able to realize any impact from it; because the lyrics don't seem to be referring to anything in the movie, and nothing remotely suggests a great love is blossoming between Chabot and Melinda.<br /><br />The only cut we can view is a poor hatchet job of a much bigger film. Strong research shows a longer, better-explained and more decorative, but not necessarily a better film at: http://barbra-archives.com/films/clear_day_streisand_2.html. You can be sure there's be more Babs in that version but more importantly, there'd be more thoughtful work from Minelli.<br /><br />In the end Montand sends Babs off to sing the title song, after she discovers he's a total dick who feeds her a self-esteem homily to allow himself off the hook. And she takes the bait. So, uh... hooray for that.<br /><br />(*Hurry it's lovely up here, Love with all the trimmings, He isn't you, & the title song)