Het zou heel gemakkelijk zijn om deze film leuk te laten klinken: een callgirl wordt in het voorhoofd geschoten door een Noord-Koreaanse spion, maar overleeft het. De kogel die in haar hersenen zit, doet haar niet alleen naar seks verlangen, maar ook naar kennis. Zonder dat ze het weet, loopt ze weg van de schietpartij met de gekloonde vinger van George W. Bush in haar tas, een sleutel die de kracht kan ontsluiten om kernwapens te gebruiken. Noem het een stoeipartijtje en er zullen minstens een paar mensen naar het theater komen. Ik weet niet hoeveel mensen deze vier jaar oude film hebben gezien toen hij afgelopen april in New York in première ging, maar ik hoop oprecht dat het er niet veel waren. Het klinkt als een lichte, speelse pinku-film, maar het heeft de pretenties van een arthouse-film en is eigenlijk gewoon ongelooflijk saai. Veel pinku-films in het verleden zijn succesvol geweest in hun artistieke aspiraties, maar de aspiraties van deze film maken de tijd die tussen de seksscènes zit tot een marteling. En dan zijn de seksscènes niet eens goed! Ik heb een paar behoorlijk buitensporige dingen gezien in smerige Japanse films. Ik heb nog nooit gezien dat dit land zoiets saais produceerde als seks. _The Spice Channel_ is fantasierijker. Het enige waardevolle in deze film is het lichaam van de hoofdrolspeelster, Emi Kuroda. Verder is dit pure marteling.
It would be quite easy to make this movie sound fun: a call girl gets shot in the forehead by a North Korean spy, but survives. The bullet that is embedded in her brain makes her long for knowledge, as well as sex. Unbeknownst to her, she walks away from the shooting with the cloned finger of George W. Bush in her purse, a key which can unlock the power to use nuclear armaments. Just call it a romp, and at least a few people will show up to the theater. I'm not sure how many did go to see this four year old film when it opened in New York this past April, but I sincerely hope not many. It sounds like a light and playful pinku flick, but it has art-house pretensions and is really just incredibly boring. Many pinku films in the past have been successful in their artistic aspirations, but this film's aspirations just make the time that elapses between the sex scenes excruciating. And then the sex scenes aren't even good! I've seen some pretty outrageous stuff in dirty Japanese movies. I've never seen this country produce something with sex this dull. The Spice Channel is more imaginative. The only worthwhile thing in this movie is the body of the lead actress, Emi Kuroda. Otherwise, this is pure torture.