Dit is zo'n film die je tegenkomt als je te laat opblijft en alleen maar kabeltelevisie hebt. Het is moeilijk te geloven dat deze film in 1995 is gemaakt, als je bedenkt dat hij eruitziet als iets uit het eind van de jaren tachtig. Dappere jongelui met verschillende problemen thuis staan tegenover een demente ijsverkoper die op een missie is om de beste smaak ooit te maken: Soylent Cream!!!<br />Deze film is extreem dement en alleen maar eng in de zin dat hij eng en absoluut, belachelijk smerig is. Het echt engste aan deze film is eigenlijk de aard van de problemen waarmee deze kinderen thuis te maken krijgen. Het feit dat deze kinderen niet kunnen ontsnappen aan hun stille stadse lijden maakt elke willekeurige gek die in de buurt rondloopt tot een wandelingetje in het park.<br />Het meest lachwekkende van deze film is het feit dat de stereotiepe 'dikke jongen' zo overduidelijk een slanke tiener is met een berg opvulling onder zijn slobberige sweatshirts. Ik denk dat a) ze het niet hadden uitgevonden/ zich geen dik pak konden veroorloven, b) de casting director te lui was om een mollig kindsterretje te vinden, of c) we oprecht moeten geloven dat dit kind uitgehongerd is en een enorm opgezwollen buik heeft.<br /><br />Dus als je...' Als je om twee uur's nachts op moet en iets belachelijks en walgelijks nodig hebt om met je beschonken vrienden aan te trekken, ga je gang, kijk maar. Persoonlijk zou ik liever slapen.
This is one of those movies you find when you stay up too late and only have basic cable. It's hard to believe this movie was made in '95, considering it looks like something out of the late 80s. Plucky youngsters with varied home problems face a demented ice cream man who's on a mission to make the best flavor ever: Soylent Cream!!! <br /><br />This movie is extremely demented and is only scary in how creepy and absolutely, ridiculously gross it is. Actually, the really scary thing about this movie is the nature of the problems these kids face at home. The fact that these kids have no escape from their silent suburban sufferings makes any random loony loose in the neighborhood seem like a walk in the park.<br /><br />The most laughable part of this movie is the fact that the stereotypical "fat kid" is so obviously a slim pre-teen with a mountain of padding under his baggy sweatshirts. I guess that either a) they hadn't invented/ couldn't afford a fat suit, b) the casting director was too lazy to find a pudgy child star or c) we are honestly supposed to believe that this child is starving and has an enormously distended belly. <br /><br />So if you're up at 2 am and need something ridiculous and disgusting to rip on with your intoxicated friends, go ahead and take a look. Personally, I'd rather be sleeping.