De vergelijking tussen de versie uit 1995 en deze is onvermijdelijk. Helaas is deze versie veel te kort.<br />De casting is ongeïnspireerd en het acteerwerk houterig. Je krijgt de indruk dat de regisseur het boek niet heeft gelezen en dus de personages niet heeft begrepen.<br />Sir Walter Elliot wordt als pompeus afgeschilderd, maar zijn onbedoelde dwaasheid, die Redgrave op briljante wijze vastlegde (in de versie uit 1995) is nergens te vinden.<br />De gezusters Musgrove zijn zo onsympathiek dat je niet begrijpt waarom Wentworth of wie dan ook hun een tweede blik waardig keurt.<br />De relatie tussen Wentworth en Anne is gevoelloos. In de versie uit 1995 slaagden Hinds en Root erin met hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen duidelijk te maken hoe diep de gevoelens waren die ze voor elkaar koesterden. In deze versie is het moeilijk te begrijpen dat Anne, tenzij je het boek hebt gelezen, jarenlang vol spijt heeft geleefd.<br />Deze productie beschrijft niet de emotionele complexiteit van de relatie tussen de hoofdpersonen.<br />In de scène waarin Wentworth Anne en Mary aan het ontbijt ziet zitten, lijkt het de kijker, zoals Mary denkt, alsof ze slechts oppervlakkige kennissen zijn.<br />In de versie uit 1995, wanneer Wentworth binnenkomt (de eerste keer in jaren dat hij haar ziet), is de spanning om te snijden. Wrok komt in golven van Wentworth af, terwijl Anne er bijna onder bezwijkt.<br />In deze versie, terwijl Wentworth Lousia het hof maakt, is het alsof hij er echt in zit. De onderstroom ontbreekt. In de versie uit 1995 ziet de kijker hoe Wentworth kwaad is op Anne. Hij pronkt met zijn verkering in het bijzijn van Anne, alsof hij wil zeggen: 'Kijk eens wat je hebt opgegeven, ik heb je niet meer nodig.'<br />Toch geeft hij nog om haar als ze lijdt, zoals de scène waarin hij zijn zus en de admiraal vraagt om Anne mee naar huis te nemen, laat zien. In de versie uit 1995 voelt de kijker hoe geschokt Anne is dat hij om haar geeft als ze moe is, maar ook hoe ongemakkelijk Wentworth zich voelt omdat hij nog om haar geeft. In deze versie loopt hij gewoon verder met Lousia alsof er niets is gebeurd.<br />De cruciale scène waarin Anne met Harville praat over wie er het langst van iemand houdt, man of vrouw, is totaal verknald. De acteurs zeggen alleen maar regels op zonder enige emotionele investering.<br />Als Anne de brief van Wentworth leest, is het alsof ze een boodschappenlijstje voorleest.<br />Vergelijk dit met de versie uit 1995, waarin de kijker Annes vreugde om haar tweede kans voelt. We zijn bij haar als ze de brief leest. De regisseur laat beide acteurs de brief voorlezen en je hoort hun stemmen. Wentworth is vol frustratie, passie en hoop, terwijl Annes stem eerst ongelovig is en dan overgaat in vreugde. Deze productie bevat meer scènes na de onthulling, waarschijnlijk omdat het nodig was om de kijker uit te leggen wat er zojuist was gebeurd. De versie uit 1995 hoefde dat niet te doen, we wisten het en waren blij met de personages. Het enige voordeel van deze productie is dat het Mrs. Smith-onderwerp intact is gebleven, terwijl dat in de versie uit 1995 niet het geval was.<br />Maar de versie uit 1995 bevatte wel een deel van Austens oorspronkelijke einde. De scène waarin Wentworth opdracht krijgt van de admiraal om uit te zoeken of Anne en meneer Elliot na hun huwelijk terug willen verhuizen naar haar huis (dat hij & Mrs. Croft verhuren).<br />Dit is een productie die tot elke prijs vermeden moet worden.
The comparisons between the 1995 version and this are inevitable. Sadly, this version falls far short.<br /><br />The casting is uninspired and the acting wooden. One gets the impression the director did not read the book,so did not understand the characters.<br /><br />Sir Walter Elliot is portrayed as pompous but his inadvertent silliness which Redgrave brilliantly captured (in the 1995 version) is nowhere to be found.<br /><br />The Musgrove sisters are so unlikable, one doesn't understand why Wentworth or anybody else would give them a second glance.<br /><br />The relationship between Wentworth and Anne is devoid of feeling.<br /><br />In the 1995 version, Hinds and Root managed to convey the depth of emotion the two of them felt towards each other with their body language and facial expressions. In this one, it is hard to understand Anne spent years mired in regret unless one has read the book.<br /><br />This production does not capture the emotional complexity of the main characters' relationship.<br /><br />In the scene where Wentworth walks in on Anne and Mary having breakfast, it seems to the viewer, as Mary thinks, they are only slight acquaintances.<br /><br />In the 1995 version, when Wentworth walks in (the first time he sees her in years), the tension is thick. Resentment is coming off Wentworth in waves, while Anne is almost overcome.<br /><br />In this version, while Wentworth is courting Lousia, it is as if he is truly invested, the undercurrents are missing. In the 1995 version, the viewer sees Wentworth's anger at Anne. He is flaunting his courtship in front of Anne, as if to say, "see what you gave up, I don't need or want you anymore".<br /><br />Yet he still cares if she suffers, as the scene where he asks his sister and the Admiral to take Anne back to house illustrates. In the 1995 version the viewer feels Anne's shock that he would care if she was tired, we also feel Wentworth's discomfort that he does still care. In this version he just walks on with Lousia as if nothing happened.<br /><br />The pivotal scene where Anne is conversing with Harville about who loves longest, man or woman, is totally botched. The actors are just reciting lines with no emotional investment.<br /><br />When Anne reads the letter from Wentworth, it is as if she is reading a grocery list.<br /><br />Contrast this to the 1995 version, where the viewer feels Anne's joy at her second chance. We are there with her as she reads the letter. The director had both actors reading the letter and you hear both their voices. Wentworth is full of frustration, passion and hope, while Anne's is at first incredulous then evolves in to joy.<br /><br />This production has more scenes after the revelation, probably because it was needed to explain to the viewer what just happened. The 1995 version didn't need to explain, we knew and rejoiced for the characters The only thing this production has in it's favor is it kept the Mrs. Smith sub plot intact, while the 1995 version did not.<br /><br />The 1995 version however did include part of Austen's original ending. The scene where Wentworth is commissioned by the Admiral to find out if Anne and Mr. Elliot will want to move back to her house (which he & Mrs. Croft are renting) after they marry. <br /><br />This is a production to avoid at all costs.