Deze film was er een van een handvol die me echt pijn deden. Iedereen die denkt dat het grappig zou zijn om zijn/haar moeder in een overvolle disco vol mensen die half zo oud zijn als zij een volslagen belachelijke dans te zien 'uitvinden' in een totaal misplaatste poging om 'hip' te zijn (in het jargon van die tijd). Het was moeilijk om te zien hoe Ingrid Bergman zich bukte voor zo'n zielige vertoning op de dansvloer van de disco. Ik schaamde me.<br />Om het nog erger te maken was de muziek in de disco helemaal niet realistisch <0xE2><0x80><0x93> het is het gefingeerde idee van een of andere Hollywood-regisseur over hoe popmuziek in die tijd was. Dat is in de meeste films uit die tijd altijd een enorme g<0xC3><0xAA>nante vertoning <0xE2><0x80><0x93> de namaakmuziek is ingeblikt en vertoont slechts een pijnlijke, vluchtige gelijkenis met de muziek die in de jaren zestig echt populair was.<br /><br />Mathau is hopeloos misplaatst als een of andere vrouwenversierder; hij ziet er alleen maar grotesk wellustig uit. Hawns onschuldige blik met grote ogen is gewoon te mal. De knappe buurman in haar appartement wordt veel te serieus en serieus afgeschilderd. Hij lijkt wel een kind van Brady die in deze farce is verdwaald. Pijnlijke, meelijwekkende troep.
This movie was one of a handful that actually caused me pain. It might be enjoyed by anybody who thinks that it would be funny to see his/her mother in a crowded discotheque full of people half her age "inventing" some totally ridiculous dance in a completely misguided effort to be "hip" (in the parlance of that age). To see Ingrid Bergman stoop to such a pitiful performance on the disco dance floor was hard to watch. I was embarrassed.<br /><br />To make matters worse, the music in the disco was not realistic at all - it is the bogus idea of some Hollywood director about what pop music was like at the time. That is always a total embarrassment in most films of that era - the ersatz music is canned and bears only a painful, passing resemblance to the music that was actually popular in the 60's.<br /><br />Mathau is hopelessly miscast as some kind of ladies' man; he just looks lecherously grotesque. Hawn's wide-eyed innocence is just too silly. The handsome neighbor in her apartment is portrayed way too earnestly and seriously. He seems like a Brady kid who got lost in this farce. Painful, pitiful mess.