Kleine bedriegers<br />Eerst moet ik zeggen hoe zeldzaam en charmant het is om een film te vinden met zulke fundamentele boodschappen: een kernoorlog zal onvermijdelijk de hele beschaving vernietigen, en vrouwen zijn er om baby's te maken. Het is absoluut ongelooflijk hoe goed de plot op deze twee punten is geformuleerd, als met een gouden hamer. In wezen ergerde alles aan deze film me. Het terloopse seksisme, het personage wiens enige karaktertrek afkomstig was uit Texas, de mysterieuze keuze om Mars oranje te laten worden, en natuurlijk de gebrekkige wetenschap van dit alles. En dan die Martiaanse vrouw die gilde alsof ze zojuist had gemerkt dat ze blind was? Wat was dat? Maar ik moet het toegeven. De jaren vijftig brachten wel wat gekkere dingen voort. Maar niet veel...
Minor spoilers<br /><br />First I must say how rare and charming it is to find a movie with such basic messages in it: nuclear war will inevitably destroy all of civilization, and women are for making babies. It is absolutely incredible how well formulated the plot is to hit in these two points, as with a golden hammer. Essentially, everything about this movie annoyed me. The casual sexism, the character whose sole trait was coming from Texas, the mysterious choice of dying Mars orange, and of course the flawed science of it all. Then the martian woman screaming as if she had just noticed that she was blind? What was that? However, I will give it credit. The fifties did spit out some sillier things. But not much...