Hoewel het weinig meer is dan een plezierige muzikale afleidingsmanoeuvre van elf minuten (het wordt terecht aangeduid als een 'Tabloid Musical') is _EVERY_ _THIves_ een van de beroemdste en kostbaarste documenten uit de filmgeschiedenis, omdat het een onschatbare blik biedt op de ontluikende talenten van twee van de meest getalenteerde en geliefde musici van het scherm: Deanna Durbin en Judy Garland.<br />Hoewel het vaak wordt genoemd als een soort screentest, geproduceerd door MGM om de jeugdige aantrekkingskracht van de contractanten Durbin en Garland, wier opties op het punt stonden te worden verlengd, te testen, is deze bewering niet helemaal juist. Durbins contract met MGM was al verlopen en ze was een maand eerder, in juni 1936, door Universal getekend.<br />Maar een bepaling in Durbins contract met MGM stond de studio toe een optie op haar diensten te nemen voor maximaal zestig dagen, mits ze in haar nieuwe studio nog niet aan een film was begonnen. Omdat Durbins eerste film, DRIE SNELLE JONGENS, nog niet klaar was om te beginnen, koos MGM ervoor zijn optie te gebruiken, en hoewel Durbin op dat moment officieel onder contract stond bij Universal, werd ze teruggehaald naar de MGM-ploeg om dit aangename korte onderwerp te filmen met een hoopvolle tiener, Judy Garland.<br />Dit, samen met Garland's eerste film, DRIE SNELLE JONGENS. Misschien verklaart MGM's veel uitgebreidere professionele acteerervaring/opleiding (waaronder optredens in eerdere korte films) waarom EVERY FLOWER vaak een voorkeur lijkt te hebben voor Judy Garland in plaats van Deanna Durbin, door Garland meer tekst te geven en een origineel nummer ('Americana') te laten zingen, terwijl Durbin de populaire klassieke song, 'Il Bacio' van Luigi Ardiiti, ten gehore brengt. Het is in elk geval volkomen logisch dat MGM een van zijn eigen contractspelers prefereert boven een andere van een rivaliserende studio.<br />Ironisch genoeg, hoewel het personage van Garland het meest proactief is van de twee meisjes in deze korte film, zou het Durbins onstuimige en impulsieve 'Little Miss Fixit' zijn. Garlands meer passieve'sprookjesmuurbloem'-imago was dat ze in het algemeen in ondersteunende rollen werd gecast, tegenover haar veelvuldige schermpartner Mickey Rooney en (in ZIEGFELD GIRL) de veelbelovende Lana Turner. Pas bij haar vijftiende MGM-film, '1942' voor mij en mijn GAL (die ook haar eerste volledig 'volwassen' rol was) bereikte Garland de solo boven de titelrol en de'solo-aantrekkelijke' status van een echte superster, die Durbin zes jaar eerder in één klap had bereikt.<br />Het is daarom volkomen onjuist om te beweren dat Garland de enige'superster' was. Deanna Durbin, die bijna tien jaar voor haar rivale bij MGM in de belangstelling stond, was bijna een decennium voor haar rivale bij MGM al een publiekslieveling. Ten tijde van haar ondertekening was Universal letterlijk in de onteigening verwikkeld, en het bewijsmateriaal op het scherm suggereert sterk dat Universal veel eerder in de gaten had dat Deanna een echte superster kon worden dan MGM bij Judy, en het is de moeite waard om op te merken dat bijna alles wat Garland bij MGM bereikte, van het in rekening brengen van supersterren tot het speciaal laten rijden van auto's om haar talenten en aantrekkingskracht onder de aandacht te brengen, van een uitnodiging om haar voetafdrukken te planten op het voorplein van Graumann's Chinese Theater tot het krijgen van een 'eervolle' Oscar voor haar talent, Deanna Durbin al ruim voor haar getalenteerde tijdgenoot bij MGM had gekregen. Hoe dan ook, _EVER_ ____ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ ____ ___E_ _ Zelfs in dit vroege stadium bezaten beide meisjes al een opmerkelijke uitstraling op het scherm en waren ze volkomen natuurlijk en ongekunsteld in hun optreden als zangeres en actrice. Garland explodeert letterlijk van vitaliteit als ze de tekst van het zwierige 'Americana' letterlijk uitspuwt. Terwijl ze het nummer met gepaste handgebaren afwerkt, lijkt Judy letterlijk op de woorden van het nummer te kauwen, terwijl ze haar mond samenknijpt en haar ogen uitpuilt in haar intense verlangen om te laten zien wat ze kan.<br />Bij Durbin daarentegen is de presentatie van 'Il Bacio' veel ingetogener en ingetogener. Hoewel het volkomen passend is voor haar 'klassieke' selectie, is Durbins presentatie van Arditi's wals veel meer van het traditionele'stand-'n-song'. Deanna, de 'kleine diva', doet niets om de aandacht op zich te vestigen, maar met haar openhartige ogen, oogverblindende glimlach en ongekunstelde vertolking houdt ze moeiteloos de aandacht vast met 'jazzbaby' Judy, en hun verrukkelijke duet van 'Americana' in de slotaftiteling doet je des te meer betreuren dat producent Joe Pasternak er nooit in is geslaagd zijn droom te verwezenlijken om Durbin en Garland in een musicalfilm te koppelen (omdat Universal weigerde Durbin uit te lenen aan 'Nummer Een Asset', Durbin zelf).<br />Een onbetaalbaar document over de ontluikende talenten van twee opmerkelijke en volstrekt unieke talenten. Kijk dit eens als je de kans krijgt!
Although little more than a pleasant 11-minute musical diversion (it's rightly billed as a "Tabloid Musical") EVERY Sunday is one of the most famous and precious documents in cinematic history, since it provides an invaluable look at the burgeoning talents of two of the screen's most talented and beloved musical performers: Deanna Durbin and Judy Garland.<br /><br />Although often cited as an screen test of sorts, produced by MGM to test the adolescent appeal of studio contractees Durbin and Garland whose options were reportedly coming up for renewal, this assertion is not entirely accurate. By the time EVERY Sunday was produced in July, 1936, Deanna Durbin's contract with MGM had already lapsed and she had been immediately signed by Universal a month earlier, in June 1936.<br /><br />However, a provision in Durbin's MGM contract permitted the studio to exercise an option on her services for up to sixty days, providing she had not yet begun work on a picture at her new studio. As Durbin's debut vehicle, THREE SMART GIRLS, was still not ready to begin filming, MGM chose to exercise its' option and, although officially under contract to Universal at the time, Durbin found herself back on the MGM lot filming this agreeable short subject with fellow adolescent singing hopeful, Judy Garland.<br /><br />This, along with Garland's far more extensive prior professional performing experience/training (which included appearances in several earlier movie shorts), may explain why EVERY Sunday often seems to favor Judy Garland over Deanna Durbin, giving Garland more lines to speak and an original song ("Americana") to sing, while Durbin offers the popular classical art song, "Il Bacio" by Luigi Ardiiti. Certainly, it would make perfect sense that MGM would want to favor one of its' own contract players over another from a rival studio.<br /><br />Ironically, although Garland's character is the more overtly pro-active one of the two girls in this short, it would be Durbin's feisty and impulsive "Little Miss Fixit" screen persona at Universal which would propel her to instantaneous worldwide super stardom as the world's first "Teen Idol" with her debut vehicle, THREE SMART GIRLS, while Garland's more passive "wistful wallflower" adolescent image would see her generally cast in supporting roles opposite frequent screen partner Mickey Rooney and (in ZIEGFELD GIRL) the up-and-coming Lana Turner. Not until her fifteenth MGM feature, 1942' FOR ME AND MY GAL (which was also her first fully "adult" role) would Garland achieve the solo above-the title billing and "solo attraction" status of a true superstar that Durbin had attained instantaneously six years earlier.<br /><br />It is entirely inaccurate, therefore, to assert that Garland was the only "superstar" attraction of the two girls, as Durbin attained this status with press 'n public, almost a decade before her MGM rival. Literally in foreclosure at the time of her signing, the on screen evidence strongly suggests that Universal was much quicker to realize Deanna's full superstar potential than MGM was with Judy, and it's worth noting that almost every notable accomplishment Garland achieved at MGM, from superstar billing, to having starring vehicles specially written to showcase her talents and appeal, to being invited to plant her footprints in the forecourt of Graumann's Chinese Theater, to receiving an "Honorary" Oscar" in recognition for her talent, Deanna Durbin received well before her gifted MGM contemporary.<br /><br />In any case, EVERY Sunday is a delightful, utterly unpretentious musical short. Its plot line (Durbin and Garland use their singing talents to save Durbin's grandfather from being forcibly retired by the town council from conducting his Sunday concerts in the park), presages the plot lines of both Garland's "Let's Put On a Show" musicals with Mickey Rooney and Durbin's 100 MEN AND A GIRL. Unlike Garland's later BABES films, the short never treats the insubstantial storyline seriously, and consequently, its' eleven minute running time flies by.<br /><br />Of course, the true magic of EVERY Sunday is in observing the already remarkable performing talents/screen presences of Durbin and Garland at the very beginning of their legendary careers. Both girls, even at this early stage, possessed remarkable screen presences and are utterly natural and unaffected in their presentation as both singers and actresses. Garland fairly explodes off the screen with vitality as she literally punches out the lyrics to the jaunty "Americana." As she socks across the number with appropriate hand gestures, Judy literally seems to be chewing on the words of the song as she screws up her mouth and bugs out her eyes in her intense eagerness to show what she can do.<br /><br />By contrast, Durbin's presentation of "Il Bacio," is far more demure and subdued. Although entirely appropriate for her "classical" selection, Durbin's delivery of Arditi's waltz is much more of the traditional "stand 'n sing" variety than Garland's physically emotive turn. Nevertheless, though "miniature diva" Deanna does nothing to call attention to herself, with her candid eyes, dazzling smile and artless delivery, she easily holds the screen with "jazz baby" Judy, and their delightful duetting of "Americana" in the short's finale makes one regret all the more that producer Joe Pasternak was never able to realize his dream of pairing Durbin and Garland in a musical feature film (because Universal refused to loan "Number One Asset" Durbin out).<br /><br />A priceless document of the nascent talents of two remarkable and utterly unique talents. See this one if you get a chance!