Iemand in deze commissies heeft bevestigd dat de hele zaak wordt gedroomd door de beste vriend van de hoofdpersoon, zij het een vriend die hij al zo'n twintig jaar niet meer heeft gezien. Ik wil dit niet direct van de hand wijzen, maar het roept wel een paar zinnige vragen op. Waarom zou een telefoonmonteur <0xE2><0x80><0x93> of een schoenverkoper of slager <0xE2><0x80><0x93> een mythische wereld willen scheppen en die om een vriend heen willen weven die hem al doende bevolkt met een stel al even mythische personages? Met zo'n goede fantasie zou de vriend moeten schrijven, niet dromen. Droom of niet, en de meest voor de hand liggende kandidaat is de regisseur Paolo Sorrentino, heeft een zeer boeiende wereld geschapen waarin Tony Servillo de stilte tot een ware kunstvorm maakt. Men vraagt ons te geloven dat de in de veertig zijnde Titta La Girolomo (Servillo) de maffia een paar jaar voordat wij hem leerden kennen 'op stang heeft gejaagd', en als boetedoening is hij feitelijk een gevangene in een Zwitsers hotelletje, vanwaar hij elke week naar een plaatselijke bank rijdt met een koffer met negen mille in gebruikte biljetten. Afgezien van deze wekelijkse trip is hij vrij om te doen en laten wat hij wil, en wat hij graag doet is roken, kaarten met een man die vals speelt en kaarten met een vrouw die haar man eraan herinnert hoe diep ze in de sociale ladder zijn gezonken, en geen acht slaan op de vriendelijke toenaderingspogingen van Olivia Magnani, die al twee jaar lang probeert een glimlach en/of een 'goedenavond' van hem los te krijgen. Om redenen die hij zelf het beste kent en die in tegenspraak zijn met een man die voor niets of niemand belangstelling heeft, hangt Servillo een zekere tijd per dag met een stethoscoop aan de muur van zijn slaapkamer om de privégesprekken van zijn kaartspelers af te luisteren. Uiteindelijk reageert hij wel op Magnani <0xE2><0x80><0x93> hij moet wel, anders zou het geen film zijn. Het gaat over Destry, die nooit een wapen draagt, of over Sean (Duke Wayne), de'stille man', die weigert zich te laten provoceren en te vechten tot de verplichte scène waarin het wapen wordt omgegord en de vuisten worden gebald <0xE2><0x80><0x93> maar in plaats van zich tevreden te stellen met een beleefd _kom stai oggi_ haalt hij honderdduizend dollar uit de koffer en koopt een auto voor haar. De laatste tegenstrijdigheid doet zich voor wanneer Magnani hem vertelt dat ze hem de volgende dag om vier uur's middags in haar auto zal ophalen en dat ze dan de bergen in zullen rijden om zijn verjaardag te vieren. Ze hebben vastgesteld dat ze hier in de buurt woont, dus waarom iemand haar dan kilometers verderop ziet rijden, een wegversperring van de politie negeert om van de weg af te rijden en de auto omverrijdt, is een raadsel. Afgezien van deze inconsistenties blijft het een mooi stuk film, met een uitstekend begin en een heel goed slot.
Someone on these Boards has predicated that the whole thing is being dreamed by the best friend of the protagonist, albeit a friend he hasn't seen for some 20 years. I'm reluctant to dismiss this out of hand but it does raise some viable questions. Why WOULD a telephone engineer - or a shoe salesman or butcher for that matter - WANT to create a mythical world and weave it around a friend populating it in the process with a set of equally mythical supporting characters. With an imagination that good the friend should be WRITING not Dreaming. Dream or not SOMEONE, and the obvious candidate is director Paolo Sorrentino, has created a very watchable world in which Tony Servillo makes stillness a Fine Art. We are asked to believe that forty-something Titta La Girolomo (Servillo) 'upset' the Mafia some years prior to our meeting him and as penance he is a virtual prisoner in a small Swiss hotel from which each week he drives to a local bank with a suitcase containing nine mill large in used notes. Other than this weekly trip he is free to do as he likes and what he likes to do is smoke, play cards with a man who cheats and a wife who reminds the husband how far they have fallen socially, and ignore the friendly overtures of Olivia Magnani, who has spent two years trying to get a smile and/or a 'good evening' out of him. For reasons best known to himself and which are inconsistent with a man who has no interest in anything or anyone, Servillo spends a certain amount of time every day applying a stethoscope to the wall of his bedroom and listening to the private conversations of his card-playing partners. Eventually he does respond to Magnani - he has to do so or they would be no film. This is plot 6f: the one about Destry, who never wears a gun, or Sean (Duke Wayne), the 'Quiet Man' who refuses to rise to provocation and fight until the obligatory scene where the gun is strapped on and the fists cocked - but instead of contenting himself with a polite come stai oggi he removes 100,000 from the suitcase and buys her a car. The final inconsistency occurs when Magnani tells him she will pick him up the following day at 4 pm in her car and they will drive into the mountains to celebrate his birthday. We've established that she lives locally so why she is then seen driving from somewhere miles away, ignoring a police roadblock to drive off the road and overturn the car is anyone's guess. This inconsistencies apart this remains a fine piece of film-making with an excellent lead performance and a very good supporting one.