Lieflijk geacteerd en ontzettend interessant om Garfields ruige doorbraakvoorstelling te zien (waarin hij een nieuw soort opstandige acteerstijl introduceert die na de oorlog zou uitgroeien tot de Brando's en Clifts en zo), maar al die zusterlijke genegenheid is een beetje verstikkend. Priscilla Lane is een intelligente, innemende actrice, maar de andere zusters komen niet echt tot hun recht (hoewel ze allemaal stekelig en geestig mogen zijn) en het kostte me de grootste moeite om behalve Garfield nog andere mannelijke personages te kopen. Jeffrey Lynn is best een aardige acteur, maar hij mist het gewicht van een filmster om Garfields pechvogel Mickey Borden te evenaren, en dat maakt de film een beetje uit de bocht. Ook was ik er niet van overtuigd dat Garfield de beslissende (op z'n zachtst gezegd) beslissende beslissing zou nemen die hij had genomen. De film had nog een half uur draaitijd nodig om die handeling beter te kunnen verklaren; hij voelt vreselijk gehaast en ondergemotiveerd.<br />Toch is het niet moeilijk te begrijpen dat iemand die met deze film is opgegroeid er met genegenheid aan terugdenkt. Het is niet echt een klassieke film, maar er zitten wel een paar klassieke momenten in. De twee scènes met de zwaaiende poort zijn pure filmmagie.
Lovingly crafted and terribly interesting to watch Garfield's gritty, breakthrough performance (introducing a new kind of rebellious acting style that would carry over to the Brandos and Clifts and so on after the war) but all that sisterly affection is a bit suffocating. Priscilla Lane is a bright, engaging performer but the other sisters don't really register (though they're all allowed to be tart and witty) and I just had a hard time buying any of the other male characters besides Garfield. Jeffrey Lynn is a pleasant enough actor, but he lacks the movie star weight to match up with Garfield's hard luck Mickey Borden and that throws the film a bit out of whack. (Imagine a Jimmy Stewart or someone in the part.) Also, I was not convinced that Garfield would make the pivotal (to say the least) final decision that he made. The film needed another half hour of running time to better explain that action; it feels awfully rushed and under-motivated.<br /><br />Still, it's not hard to understand how anybody who grew up with this picture would remember it fondly. It falls short of being a classic, but it does contain a few classic moments. The two gate swinging scenes are pure movie magic.