Ik heb naar Pola X gekeken omdat Scott Walker de filmmuziek heeft gecomponeerd en ik zijn muziek erg mooi vind. Eerlijk gezegd had ik een wat pretentieuze en mogelijk onsamenhangende Franse film verwacht. Ik had het mis. Het visioen van de film wist mijn aandacht al snel volledig in beslag te nemen <0xE2><0x80><0x93> te beginnen met de openingsscène, waarin zwart-witbeelden te zien zijn van militaire vliegtuigen die bommen naar graven gooien bij het geluid van muziek en Scott Walkers prachtige, jammerende stem. De film verkent de identiteitscrisis van Pierre (Guillaume Depardieu <0xE2><0x80><0x93> een briljante keuze voor de rol) en zijn daaruit voortvloeiende (zelfvernietiging). Het ene deel gaat over zijn zorgeloze leven in een prachtig huis op het Franse platteland en het andere over zijn totale desintegratie nadat hij alles in de steek laat en naar Parijs verhuist om in ellende samen te leven met zijn zogenaamde halfzus. Beide delen bevatten verbazingwekkende, verbluffende foto's <0xE2><0x80><0x93> de eerste heel kleurrijk en helder, de tweede uiterst somber en bijna apocalyptisch <0xE2><0x80><0x93> wat samen een waar esthetisch feestmaal vormt.
I watched Pola X because Scott Walker composed the film score and I admire his music a lot. Frankly, I expected a somewhat pretentious and possibly incoherent French movie. I was wrong. The vision of the film quickly managed to engage my attention to the fullest - starting with the opening sequence, which shows black and white footage of military airplanes throwing bombs at graves at the sounds of music and Scott Walker's beautiful wailing voice. The film explores the identity crisis of Pierre (Guillaume Depardieu - a brilliant choice for the role) and his consequential (self-)destruction. The story is divided into two parts  the first depicts Pierre's carefree life in a beautiful house in the French countryside and the second follows his utter personal disintegration after he abandons everything and moves to Paris to live in squalor with his supposed half-sister. Both parts contain some amazingly stunning photography  the first very colorful and bright, the second utterly gloomy and nearly apocalyptic - adding up to a true aesthetic feast. Pola X is a fascinating and quite unique movie experience.