Ik vond de eerste _De Wrede_ goed. Ik kreeg er echt de kriebels van en er zat iets in waardoor ik hem graag nog een keer wilde zien. Dat er iets ontbrak aan dit vervolg. Er was geen creativiteit, niets nieuws of origineels, niets wat echt in je hoofd blijft hangen. Het zijn mensen die sterven omdat een enge geest uit de schaduwen komt en boe zegt. En meestal was het helemaal niet zo eng.<br />Wat de plot betreft is deze film een dood spoor. Amber Tamblyn is een goede actrice, maar ze kreeg niets te doen, en Karens dood leek echt onbevredigend omdat die zo snel kwam. Ik was ook teleurgesteld in het subplot van Kayako's moeder. Ik dacht dat ze misschien een manier zou kunnen bieden om de Wrok te bestrijden, maar ze sterft in de handen <0xE2><0x80><0x93> het haar? <0xE2><0x80><0x93> van Kayako. Dat was zo'n stomme wending. Al met al is het moeilijk om te voelen dat personages van het begin af aan weten dat ze zullen sterven. Allemaal op dezelfde manier. En ze kunnen er niets aan doen. Het voelt niet als een wreed lot dat hun te wachten staat. Het is alleen maar saai, omdat je weet wat er gaat gebeuren. Als ze iets hadden gehad om tegen te vechten, zou dat de spanning hebben verhoogd, zelfs als ze hadden gefaald. Als er enige hoop was, zou het de angsten gerechtvaardigder hebben gemaakt. Nu wacht je alleen maar tot ze sterven. In de eerste film was Karako echt angstaanjagend, maar deze keer zagen we haar te vaak, en dat maakte het er niet beter op. In sommige scènes was ik nog steeds bang, maar ik raakte al aardig gewend aan dat enorme oog en dat blauwe gezicht. De makers beseften kennelijk dat dit zou gebeuren, want ze voegden er nog andere angstaanjagende geesten aan toe. Ja, ik was bang in die scène met de schoolpsychologe - ook al wist ik meteen waar het heen zou gaan, zodra ze zei: 'Ik ben in het huis geweest.' Een leuk detail. Toshio was echter helemaal niet angstaanjagend in deze film. Ik was veel banger voor de niet-blauwe Toshio met de zwarte ogen en de wezenloze blik die soms in de eerste film te zien was. Een blauwe jongen die in de hoek zit doet me niets.<br />Sommige personages leken echt onnodig <0xE2><0x80><0x93> de beruchte melkscène met het meisje van wie ik me de naam niet eens kan herinneren. Ik was niet bang, het was gewoon 'huh?' Ik weet niet eens of de schoolmeisjes wel echt nodig waren. Karen had de wrok met zich mee kunnen nemen naar de VS. Het had mensen die iets met haar leven te maken hadden kunnen doden, iedereen op de begrafenis, of iets dergelijks. Toch zou het saai zijn geweest om ze allemaal te zien sterven, maar het was echt irritant om aan zoveel mensen te worden voorgesteld die niets met haar te maken hadden. Ik had een hekel aan de 'ik zal je geen moeder noemen'-scène. Aubreys moederproblemen waren al even saai. Maar het jongetje was een ontroerend personage.<br />Het vervolg op Ju-On was veel enger dan dit. Er zaten een paar nieuwe wendingen in <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld dat dromen en werkelijkheid veel meer vervaagden <0xE2><0x80><0x93> en zelfs al kreeg ik er een behoorlijk neerslachtig gevoel van, op de een of andere manier was ik ook tevreden. Ik kon een beetje nadenken en me dingen afvragen. Deze film bezorgde me alleen maar goedkope angsten.
I liked the first The Grudge. It really creeped me out and it had something to it that made me want to see it twice. That something was missing from this sequel. There was no creativity, nothing new or original, nothing that really sticks to your mind. It's people dying because a scary ghost comes out of the shadows and says boo. And most of the time, it wasn't even all that scary.<br /><br />Plot-wise this movie is a dead end. Amber Tamblyn is a good actress, but she was given nothing to do, and Karen's death seemed really unsatisfactory because it came so quickly. I was also disappointed in the Kayako's mother subplot. I was thinking that she might provide some way to fight the Grudge, but she dies in the hands - hair? - of Kayako. That was such a stupid twist. All in all, it's difficult to feel for characters that you know from minute one are going to die. All in the same way. And there's nothing they can do. It doesn't feel like a cruel destiny awaiting them. It's just boring, because you know what's going to happen. If they had anything to fight it with, that would have added suspense, even if they failed. If there was any hope, it would make the scares more justified. Now you're just waiting for them to die.<br /><br />Kayako was really scary in the first movie, but this time we saw her too many times and that took away some of it. I was still scared during some scenes, but I actually got used to the huge eye and blue face. The makers obviously realized this would happen as they added other scary ghosts. Yes, I was scared at the school psychologist scene - even if I knew where it was going as soon as she said "I've been to the house". A nice touch. Toshio, however, was not scary at all in this movie. I was much more creeped out by the non-blue Toshio with black eyes and a blank stare that sometimes appeared in the first movie. A blue boy sitting in the corner does nothing for me.<br /><br />Some of the characters seemed really unnecessary - the notorious milk-scene with the girl whose name I can't even remember comes to mind. I wasn't scared, it was just "Huh?" I'm not sure if the schoolgirls were even really needed. Karen could have brought the grudge to the US with her. It could have killed people related to her life, everyone at the funeral, or something like that. Even so, it would have been dull to watch them all die, but being introduced to so many unrelated people really felt annoying. Hated the "I won't call you mother" scene. Aubrey's mother issues were equally dull. The little boy was a touching character, though.<br /><br />The Ju-On sequel was much scarier than this one. It had some new twists - dreams and reality blurring much more, for instance - and even if it left me feeling quite down, I was also somehow satisfied. I got to think a bit and be left wondering. This movie only provided cheap scares.