Deze film is een klap in mijn gezicht. Er zijn er zo nu en dan een paar die me diep doen nadenken, en me erg van streek maken. Ik zag mezelf in dezelfde situatie: passief toelaten dat er dingen om me heen gebeuren, niet opkomen voor het juiste en fatsoenlijke, alleen maar proberen moeilijkheden te vermijden. Hoe vaak vermijden we niet dat we de boel op stelten zetten of onze nek uitsteken? Hoe vaak vergoelijken we niet de slechte daden van anderen? We zouden ons nooit bij hen aansluiten, zeggen we tegen onszelf, we erkennen dat wat zij doen slecht is, maar doen we er iets aan?<br />Lawrence Newman (William H. Newman). Macey) is een rustige, nerdachtige kantoorman die in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog zijn huis in Brooklyn, New York, heeft afbetaald. Hij bemoeit zich zelden met wat er om hem heen gebeurt, is nooit getrouwd, gaat zelden uit, gaat alleen naar zijn werk en zorgt voor zijn invalide moeder. Dan trekt een reeks gebeurtenissen in zijn zeer 'blanke' buurtje hem uit zijn zelfgenoegzame schulp in een maalstroom van gebeurtenissen. Het begint als hij vanuit zijn slaapkamerraam getuige is van de verkrachting van een Portoricaans meisje door de zoon van zijn buurman. Kort daarna krijgt hij een bril vanwege zijn slechte ogen. Zoals hij nu beter kan zien, wordt hij minder in staat om de omstandigheden van zijn leven het hoofd te bieden. Het enige lichtpuntje is een nieuwe liefde in zijn leven, en hij trouwt, in de hoop dat hij zijn normale leven kan voortzetten. Dan wordt hij getroffen door het venijnige antisemitisme in die straat, ondanks zijn geloofsbrieven als presbyteriaan. Naarmate de situatie verder uit de hand loopt, ontdekt hij dat hij een belangrijke beslissing moet nemen <0xE2><0x80><0x93> neemt hij stelling of gaat hij gewoon weg?<br />Ik begrijp niet hoe iemand deze film kan zien zonder beïnvloed te worden en zonder veel na te denken over zichzelf en waar ze werkelijk voor staan. Het antisemitisme van na de oorlog speelt hier een rol, maar er is te allen tijde en op alle plaatsen onrechtvaardigheid. Het is aan het individu om te beslissen waar hij of zij staat.
This movie packs a punch. There are a few every now and then that make me think deeply, and disturb me a lot. I could see myself in this same predicament - passively allowing things to happen around me, not standing up for the right and decent thing, just trying to avoid trouble. How often do we avoid making waves or sticking our necks out? How often does our inaction condone the evil actions of others. We would never join them, we tell ourselves, we recognize that what they are doing is bad, but do we do anything about it? <br /><br />Lawrence Newman (William H. Macey) is a low-key, nerdy office worker who has paid off his home in Brooklyn, NY in the waning days of World War II. He rarely gets engaged in what is going on around him, has never married, rarely socializes, just goes to work and cares for his invalid mother. Then a series of events in his very "white" little neighborhood pull him out of his complacent shell into a maelstrom of events. It starts as he witness from his bedroom window the rape of a Puerto Rican girl by the son of his neighbor. Soon after he gets glasses because of poor vision. As he is now better able to see, he becomes less able to deal with the circumstances of his life. The one bright spot is a new love in his life, and he marries, hoping to continue on in his normalcy. Then the virulent anti-semitism on that street catches him, despite his credentials as a Presbyterian WASP. As things spiral further out of control, he discovers he must make an important decision - does he take a stand or does he simply go away.<br /><br />I cannot how anybody can view this movie without being affected and having to think very much about themselves and what they really stand for. Post war anti-semitism is the setting here, but there is injustice at all times and in all places. It is for the individual to decide where he or she stands.