'The Best Movie of the 90's', 'The Welsh Trainspotting'... Ja, hoor! Ik ging die film in met behoorlijk hoge verwachtingen, en vanaf dat moment ging het alleen maar bergafwaarts.<br />Deze film zou een archetypische film moeten worden over de drugscultuur van het begin van de 90's, en zou ons allemaal de kans geven om in die scène te kijken en de vooroordelen van de media te vernietigen na de morele paniek die volgde op de dood van Leah Betts in 1995. Helaas is hij daar lang niet aan toegekomen. Waar Trainspotting je op dat punt als een volwassene behandelde, en met mogelijke problemen die drugs omringen, bracht dit ons alleen maar een of ander sentimenteel verhaal over het wonder van drugs, en dat het je, je weet wel, je geest helemaal open kan zetten. Een of ander gelul over Bill Hicks, en Howard Marks, tot misselijkheid toe. Het is af en toe pijnlijk erg. Ik bedoel, de scène aan het eind tussen Lulu en haar Tante deed me zowaar hardop lachen.<br />Nu ben ik misschien gewoon een cynicus, maar de manier waarop Jip ons door dit verhaal heen loodst is net zoiets als luisteren naar die acid-verslaafde vent die je ooit op een feestje hebt ontmoet, en die tegen je zegt dat 'de man' zo'vermoeiend' is. We worden tegengehouden, en Acid heeft hem bevrijd van de lasten van de moderne samenleving. Je moet hem gewoon wat gezond verstand bijbrengen en hem vragen het pand te verlaten.<br />Het script was een echt probleem voor me, want waar Trainspotting het uitstekende boek van Irvine Welsh had om uit te citeren, is dit geschreven en geregisseerd door Justin Kerrigan. De woorden 'Jack van alle beroepen, meester van geen enkele' schieten me te binnen. Je kunt zien waar zijn inspiratie vandaan komt, vooral in de stijl van het verhaal van de hoofdfiguur Jip (die de hoofdfiguur in een sociale situatie plaatst waar hij rechtstreeks tegen de camera praat en beschrijft wat er in zijn hoofd omgaat terwijl het scenario zich afspeelt). Het probleem hiervan is dat sommige toespraken voor de camera gewoon pijnlijk zijn om te zien. Dit komt voornamelijk door een gebrek aan empathie voor Jip, maar ze willen zo wanhopig filosofisch klinken dat ze uiteindelijk gewoon klinken als een doorsnee dramaproject. De richting is prima, en de bedoelingen zijn goed, maar het ontbreekt zo aan enige integriteit dat je je begint af te vragen waar de hype over gaat. Maar dat gezegd hebbende, is het niet allemaal slecht. Er zijn momenten die echt heel amusant en onderhoudend zijn. Moff is voor mij het hoogtepunt van de film. Voor een onafhankelijke film wist hij ook een groot aantal Britse acteurs/actrices van hoge kwaliteit aan te trekken, wat misschien verklaart waarom er zo'n buzz rond de film was.<br />De beste film uit de jaren negentig? Bij lange na niet, maar als je op zoek bent naar een degelijke zondagavondfilm, dan is dit misschien wel je ding. Het is echter onvermijdelijk dat de film wordt ontsierd door de hype eromheen.
"The Best Movie of the 90's" "The Welsh Trainspotting"....Aye, right! I went into this movie with pretty high expectations, and it was all downhill from there.<br /><br />This movie was supposed to be this archetypal movie on the drug culture of the early 90's, and was going to allow us all to see inside this scene, and shatter the media's preconceptions following the moral panic which followed the death of Leah Betts in 1995. Unfortunately it has fallen a long way short. <br /><br />Where Trainspotting was able to treat you like an adult on the subject, and potential problems that surround drugs, this just provided us with some schmaltzy tale of the wonder of drugs, and how it can like, you know, like totally open your mind. Cue some guff about Bill Hicks, and Howard Marks ad nausea. It is painfully bad at times. I mean, the scene at the end between Lulu and her Auntie actually made me laugh out loud.<br /><br />Now maybe I am just a cynic, but the way Jip leads us through this tale is like listening to THAT Acid frazzled guy you once met at a house party, who talks to you about how "the man" is holding us back, and how Acid has released him from the strains of modern society. You just wanna shake some sense into him, and ask him to leave the premises.<br /><br />The script was a real problem for me, because where Trainspotting had Irvine Welsh's excellent book to cite from, this is written and directed by Justin Kerrigan. The words "Jack of all trades, master of none" come to mind. You can see where his inspiration comes from, particularly in the style of narration from main character Jip (which sets the main character in a social situation where he speaks directly to the camera, and outlines what is going through his mind as the scenario plays out) The problem with this is that some of the speeches to camera are just painful to watch. Mainly this comes down to a lack of empathy for Jip, but they are so desperate to sound philosophical that they just end up sounding like your average A-Level drama project. The direction is fine, and the intentions are good, but it is so lacking in any integrity that you start to wonder what the hype is about.<br /><br />Saying that though, it is not all bad. There are moments which are genuinely very amusing, and entertaining. Moff is the highlight of the movie for me. For an independent movie it also managed to attract a high numbers of quality British actors/actresses, which maybe outlines why there was such a buzz about the movie.<br /><br />Best movie of the 90's? Not by a long shot, but if you're looking for a solid Sunday night movie, then this might just be your bag. Inevitably though, the movie is flawed by the hype that surrounds it.