Nazarin is een zwartgallig, komisch verhaal over een afgetakelde priester, en toont de economie die Luis Bunuel heeft weten te bereiken door een diep humanistische fabel met een minimum aan poespas te vertellen. Als een product van zijn Mexicaanse periode van filmmaken was het een onschatbaar talent om te bezitten, met weinig geld en een extreem strak tijdschema. Nazarin overtreft echter veel van Bunuels vorige Mexicaanse films in het acteerwerk (Francisco Rabal is uitstekend), de verhaallijn en het thema.<br />Het thema is, interessant genoeg, iets wat drie jaar later opnieuw werd verkend in Viridiana, gemaakt in Spanje. Het gaat over de strijd van het individu voor menselijkheid en altruïsme in een samenleving die elk idee van deugd afwijst. Vader Nazarin wordt echter sympathieker neergezet dan zuster Viridiana. Terwijl de laatste liefdadigheid lijkt te kiezen omdat ze wil boeten voor haar (vermeende) zonden, lijkt Nazarins hele bestaan en bestaansreden te zijn om anderen te helpen, of zij (of wij) dat nu leuk vinden of niet. De laatste scènes van de film, waarin hij twijfelt aan zijn gedrag en in een fractie van een seconde moet kiezen tussen het leven dat hij leidt of het conventionele leven dat van een priester wordt verwacht, zijn zo emotioneel omdat ze betrekking hebben op zijn morele integriteit en we er nooit helemaal zeker van zijn of die intact blijft of niet. Het is een opmerkelijke film en ik zou iedereen die geïnteresseerd is in klassieke cinema aanraden hem te gaan zien. Het is een van Bunuels ontroerendste films en vat veel van zijn obsessies samen: gefrustreerde begeerte, waanzinnige liefde, religieuze hypocrisie, enzovoort. Naar mijn mening is 'Nazarin' in termen van zijn Mexicaanse films de tweede na 'De Engel des Doods', en staat het zeker boven aan de lijst van Bunuels totale filmproductie.
A blackly comic tale of a down-trodden priest, Nazarin showcases the economy that Luis Bunuel was able to achieve in being able to tell a deeply humanist fable with a minimum of fuss. As an output from his Mexican era of film making, it was an invaluable talent to possess, with little money and extremely tight schedules. Nazarin, however, surpasses many of Bunuel's previous Mexican films in terms of the acting (Francisco Rabal is excellent), narrative and theme.<br /><br />The theme, interestingly, is something that was explored again in Viridiana, made three years later in Spain. It concerns the individual's struggle for humanity and altruism amongst a society that rejects any notion of virtue. Father Nazarin, however, is portrayed more sympathetically than Sister Viridiana. Whereas the latter seems to choose charity because she wishes to atone for her (perceived) sins, Nazarin's whole existence and reason for being seems to be to help others, whether they (or we) like it or not. The film's last scenes, in which he casts doubt on his behaviour and, in a split second, has to choose between the life he has been leading or the conventional life that is expected of a priest, are so emotional because they concern his moral integrity and we are never quite sure whether it remains intact or not.<br /><br />This is a remarkable film and I would urge anyone interested in classic cinema to seek it out. It is one of Bunuel's most moving films, and encapsulates many of his obsessions: frustrated desire, mad love, religious hypocrisy etc. In my view 'Nazarin' is second only to 'The Exterminating Angel', in terms of his Mexican movies, and is certainly near the top of the list of Bunuel's total filmic output.