Het is de vroege ochtend van onze ontevredenheid, en een paar vrienden van me en ik zijn net klaar met het kijken naar 'The Wind'. Echt een rampenfilm. Niet in de zin dat natuurkrachten een nietsvermoedend volk te gronde richten, maar eerder een afschuwelijke film die een nietsvermoedend publiek te gronde richt. Om u een indicatie te geven van hoe frustrerend het was om naar deze specifieke bom te kijken, zal ik u een voorbeeld geven dat ik heb geciteerd tijdens mijn eerste gepijnigde bezichtiging. Als ik de keus zou krijgen om deze film een tweede keer te bekijken en, laten we zeggen, mezelf te laten koken, ben ik bang dat die keus niet direct zou zijn. Ik zal je vertellen waarom mijn vrienden en ik precies deze film hebben bekeken.<br />Om te beginnen hou ik van lowbudgethorrorfilms. Ik hou zelfs van artistieke, lowbudgethorrorfilms. Ik hield van 'Cold Hearts', 'Midnight Mass', 'Jugular Wine' enz. Films die ambitieus en gewaagd waren, ook al hadden ze geen productiewaarde, geen uitvoering en zelfs geen acteerwerk. Over het algemeen zal een interessante premisse, een ongebruikelijke cameratechniek of gewoon een paar goed uitgevoerde scènes een film redden die een beetje ruw aan de randen is. Met deze voorwaarden in gedachten zou ik graag afdoend willen zeggen dat ik 'The Wind' haatte.<br />De film was waarschijnlijk hoogst teleurstellend in die zin dat hij ongelooflijk frustrerend was om te zien. Van de handelingen van de hoofdpersonen, tot de stroom (?) van de plot, tot de grote voortekenen die werden gesuggereerd door de opening die uiteindelijk tot stof verviel (en zich zelfs niet logisch vasthechtten aan wat er in de rest van de film gebeurde, en de kijker achterlieten met een gevoel van veel gedoe om niets). De dialoog was op zijn best vlekkerig, houterig gebracht en volkomen onrealistisch. Hiermee bedoel ik dat niemand in een van de situaties waarin de hoofdpersonen verkeerden zou hebben gereageerd zoals de hoofdpersonen deden, of de dingen zou hebben gezegd die ze zeiden op de manier waarop ze ze zeiden. Een duidelijk gebrek aan visie en richting zou dit probleem hebben gecorrigeerd. De interactie tussen de personages en hun ontwikkeling was abominabel. Claire, de 'lambenige seksgodin', althans dat dachten de ergerlijke, passief-agressieve stokebranden in de film, was in haar manipulaties zo openlijk dat ze net zo goed een pistool op de personages had kunnen richten. Niettemin was ze het stralende hoogtepunt van de film. De andere hoofdpersonen (met uitzondering van Micks Milfy Mom, die niet vreselijk was) zijn zo onduidelijk dat ze net zo goed door dezelfde acteur hadden kunnen worden gespeeld. Eens kijken of ik iets heb gemist: een borderline persoonlijkheid, mede-onderdanige bullebakken met diepe gevoelens van seksuele verwarring en ontoereikendheid, tot puberale woedeaanvallen aangespoord door de ongekunstelde orkestratie van een loslippige bimbette-die-plotseling-en-niet-meesterlijk in een Caligari verandert. Nee, ik denk dat dat het wel zo'n beetje is. Het gebrek aan perspectief was ook problematisch. Hoe verwachtten degenen die betrokken waren bij het maken van deze film dat de toevallige toeschouwer zou denken dat dit het begin van het einde van de wereld was, gezien de amateuristische, ongelooflijke, slecht gecamoufleerde lustpentagon (nou ja, hoe zou je het noemen?) die zich grotendeels afspeelde in de bossen in niemandsland? Er waren geen getuigen van de 'gruwelen' die werden getoond. Er waren nergens getuigen in deze film.<br />De geloofwaardigheidsproblemen die voortkwamen uit dit gebrek aan aandacht voor details waren zelfs zo groot dat het verhaal er ziek van begon te worden. Zaken-in-punt: als die Bob die route door de bossen had genomen om thuis te komen van de sportschool, en daar draait het om, elke dag weer, dan was het duidelijk. Het is heel goed mogelijk dat er iemand in de buurt is geweest die iets heeft gezien, terwijl de daders luidkeels over de plaats van het misdrijf discussieerden. Je zou denken dat er na de moord op een jongeman in het bos in de stad een opschudding zou zijn ontstaan, dat de personages zouden zijn ondervraagd, enzovoort. Maar in plaats daarvan was er geen getuige te bekennen (behalve Earl, de stiekeme psychopaat zonder innerlijke monoloog). We stellen voor dat er ook geen getuigen _voor_ deze film zijn.<br />Wat de quasi-homoseksuele kronkelingen betreft, daar heb ik ook geen problemen mee. Het was niet zo dat ze als een verrassing kwamen, gezien het feit dat we de meeste mannelijke personages sinds de tweede scène al de huid vol gescholden hadden over de kastenkast. Ook dat was op zich niet problematisch, maar wel om de verkeerde redenen. Het was volstrekt onnodig, gedaan om de'shock'- en/of 'gevaarlijke kunst'-waarde, en vanuit welk perspectief dan ook niet schokkend of gevaarlijk artistiek. In plaats daarvan hadden we een onhandige poging gedaan om een saaie, onhandige film met een saaie, onhandige plot goed te maken. De slecht verwoorde seksuele spanning, die alleen maar was verwoord in afwachting van deze slappe zoenscène, duwde deze film alleen maar verder van 'gematigdheid die kritiek rechtvaardigt' naar 'onaanvaardbaar'. De film is zo slecht dat hij de aangeboren gratie mist om goed te spotten en te razen.'<br />Zo is het met het grootste deel van de film ook, een hoop artistiek gehannes, heel weinig vlees en een hoop ergernis. Het is niet dat we het niet snappen. O, we snappen het wel. We willen het alleen niet. Kijk, het feit alleen al dat we de afstraffing in de laatste scène toejuichten als het _*enkele*_ tableau dat op het eerste gezicht zinnig was, is een aanwijzing dat er iets verschrikkelijk mis was met deze film. In plaats van kordaat voort te gaan, zoals de naam al aangeeft, sijpelde deze film loom voort als het zweetspoor dat hem voortdrijft.' '... je neus langs de zijkant van je neus naar beneden gaat terwijl je je handen vol hebt. Argh. Dat gevoel is een aardige samenvatting van de hartverscheurende frustratie die je voelt als je naar dit treinongeluk kijkt. Er is geen vleugje frisse lucht met betrekking tot deze film, alleen het muffe miasma van slechte ideeën die slecht worden verwezenlijkt, rottend voordat ze tot bloei komen.
It is the early morning of our discontent, and some friends of mine and I have just gotten through watching "The Wind." Truly a disaster film. Not in the sense of forces of nature wreaking havoc on an unsuspecting populace, but rather an awful movie wreaking havoc on an unsuspecting audience. To give you an indication of how frustrating it was to watch this particular bomb, I'll give you an example quoted during my first pained viewing. If given the choice of watching this movie for a second time and, say, boiling myself, I'm afraid to say the choice would not be an immediate one. But rather than simply ranting "ad peliculam" with lousy one-liners, I'm going to get specific as to why exactly my friends and I panned this particular film.<br /><br />To start this off, I like low-budget horror flicks. I even like artsy, low-budget horror flicks. I liked "Cold Hearts", "Midnight Mass," "Jugular Wine," etc. Films that were ambitious and daring, even if they were lacking in production value, execution and even acting. Generally, an interesting premise, unusual camera technique or merely just a well done scene or two will save a movie that is running a little rough around the edges. With these provisos in mind, I would like to say conclusively that I hated "The Wind."<br /><br />The movie was probably most disappointing in the sense that it was incredibly frustrating to watch. From the actions of the main characters, to the flow (?) of the plot, to the big portents hinted at by the opening which ultimately aspired to dust (and did not even attach themselves logically to what transpired in the remainder of the film, and left the viewer, expecting something more, with a sense of much ado about nothing). The dialogue was spotty at best, woodenly delivered and completely unrealistic. By this I mean, no one in any of the situations that the characters were in would have reacted the way the characters did, or said the things that they said in the way that they said them. There was an obvious lack of vision and direction that would have corrected this problem. <br /><br />Character interaction and development was abysmal. Claire, the "lambent sex goddess," or so the aggravating, passive-aggressive lamesters in the movie thought, was so overt in her manipulations she may as well have pulled a gun on the characters. Nevertheless, she was the shining high point of the film. The other main characters (with the exception of Mick's Milfy Mom, who was not terrible) are so indistinct that they may as well have been portrayed by the same actor. Let's see if I missed anything: borderline personality, co-submissive goons with profound feelings of sexual confusion and inadequacy, spurred to fits of puerile rage through the artless orchestrations of a loose-lipped bimbette-suddenly-and-unmasterfully-turned-Caligari. No, I think that about covers it.<br /><br />Lack of scope was also problematic. How did those involved with the making of this film expect the casual viewer to derive that this was the beginning of the end of the world from this amateurish, unbelievable, poorly-portrayed lust pentagon (well, what would you call it?) that occurred largely in the woods in the middle of nowhere? There were no witnesses to the "atrocities" presented. There were no witnesses anywhere in this film.<br /><br />The believability problems stemming from this lack of attention to detail were rife even from the point where the plot begins to sicken. Case-in-point: If that guy Bob took that route through the woods to come home from the gym, and here's the key, ****every day****, there's a jolly good chance that someone else would have been around to see something at some point afterwards while the perpetrators argued vociferously about the crime scene. One would think that with the murder of a young man in the woods, said town would have been in an uproar, the characters would have been questioned, etc. But instead, there wasn't a witness in sight (other than Earl, the closet psychopath with no inner monologue). We suggest that there be no witnesses *for* this film, either. <br /><br />As for the quasi-homosexual meanderings present, I don't have a problem with those either. It's not as if they came as a surprise, considering we had been shouting as to the closet case stati of most of the male characters since the second scene. Again, not problematic in and of itself, but thrown in for the wrong reasons. It was utterly unnecessary, thrown in for pure "shock" and/or "dangerous art" value, and neither shocking nor dangerously artistic from any perspective. What we had instead was an awkward attempt to redeem a boring, clumsy movie with a boring, clumsy plot. The poorly hinted-at sexual tension, which was only hinted at heavy-handedly in anticipation of this flaccid snogging scene, only pushed this film further down the totem pole from "mediocrity warranting criticism" to "film sucking so bad that it lacks the inherent grace to suck enough to properly mock and harangue."<br /><br />So it is with most of the film, a lot of artistic fumbling, very little meat and a lot of aggravation. It's not that we don't get it. Oh, we got it, alright. We just don't want it. Look, the very fact that we were cheering the bludgeoning in the final scene as the *only* tableau that made sense on its face is an indication that something was terribly wrong with this film. Rather than moving briskly along as its name implies, this movie oozed languidly forward like the sweat trail working it's way down the side of your nose while your hands are full. Argh. That sensation pretty well sums up the gut-wrenching frustration realized while watching this train wreck. There is no breath of fresh air with regard to this movie, only the stale miasma of bad ideas poorly realized, putrefying before coming to fruition.