Ik was bereid om van 'Where's Poppa' te houden, want het gaat over de hoofdrolspelers uit de soapserie Normal Lear, die in mijn jeugd het gevoel hadden dat ze deel uitmaakten van een groot gezin. Wat zou het leuk zijn om de censuurvrije Barnard Hughes, Vincent Gardenia, Ron Liebman, Rob Reiner en een Garret Morris uit de SNL-serie te zien.<br />Maar helaas, 'Where's Poppa' duurt te lang. Het is claustrofobisch en vermoeiend, en het breekt met de hoofdregels van een klucht: lichtvoetigheid en een snel tempo.<br />De plot draait om de pogingen van een advocaat (George Segal) om zich te ontdoen van zijn bazige joodse moeder, die in zijn gigantische appartement in New York woont. Onderweg maken we kennis met belachelijke personages en situaties: een komische groep overvallers die de broer van de hoofdpersoon herhaaldelijk beroven, de verkrachting van een politieman waarbij een gorillapak betrokken is en de daaruit voortvloeiende homoliefde, Ruth Gorden die Segals broek naar beneden trekt en hem in zijn kont bijt terwijl hij haar eten opdient. Waarom werkt dit niet? Een deel van de verklaring is het gevoel van onheil dat wordt opgeroepen door de benauwde, donkere interieurs en de antieke inrichting. Ik ben een groot liefhebber van de cinematografie van New York in die tijd, maar toen ik deze film zag, had ik het gevoel dat ik in een donker busstation door de Police Gazette zat te bladeren.<br />De voornaamste reden is echter het trage tempo. Moderne MTV-achtige snelle shots hebben een filmbezoeker het gevoel gegeven dat hij een prettig filmtempo heeft, maar zelfs als je daar rekening mee houdt, blijven camerashots uitzonderlijk lang hangen. Plotontwikkelingen zijn ook erg traag. Er is één situatie waarin dat wel werkt: een vreemd liefdesliedje dat George Segal voor Trish Van Devere zingt, zacht, heel dicht bij haar gezicht, en een ondraaglijk lange tijd. Het deed me denken aan die huiveringwekkende verlengde shots in de Britse versie van 'The Office', waarbij je merkt dat je de camera in gedachten smeekt om te stoppen, terwijl je tegelijkertijd niet kunt ophouden met kijken.<br />Jammer genoeg is het grootste deel van de film meer 'opschieten' dan 'niet wegkijken'. Waardoor ik me afvraag of het niet...' Het is mogelijk om een zwarte komedie te hebben die ook een klucht is. Het dilemma is dat de zwaarte van het onderwerp in een zwarte komedie de lichtheid van de klucht kan aantasten. Films als 'M*A*S*H' van Robert Altman en 'Dr. Strangelove' van Kubrick bewijzen dat het mogelijk is. Ze doen dat niet alleen door snelheid, maar ook door onderhoudende subplots, iets wat 'Where's Poppa' verwaarloost.<br />Hoewel de film meerdere, stereotiepe, grappige personages heeft, zijn ze bijna allemaal direct betrokken bij het centrale drama over hoe om te gaan met de recalcitrante moeder. De scènes met Garret Morris en de straatrovers in Central Park komen zo dicht bij een mentale doorbraak als de kijker maar kan komen. De overvallers leken bijna Shakespeare-achtig, de traditie van de komische ne'er-d0-wells volgend. Als de rest van 'Waar is Poppa' zich wat meer aan de traditie had vastgeklampt, zou het een betere film zijn geweest. Edgier is niet altijd beter. Het is alsof al deze getalenteerde acteurs en de regisseur Carl Reiner een korte adempauze nemen voor de creatieve maalstroom van de jaren zeventig.<br />**Random notes:_ Nadat ze Ron Liebmans kleren hebben doorzocht, noemen de overvallers Cornel Wilde's 'The Naked Prey' (1966), een geweldige actiefilm die een stilistische voorloper was van de 'Planet of the Apes' van 1968.<br />Hoe politiek incorrect hij ook was, het is verontrustend om te horen over de dood van een actieheld die zo formidabel was als Charleton Heston. 'Mijn stomme vriend,' zei hij, 'James Fransicus in het vervolg leek schattig en klein vergeleken met Heston.'
I was prepared to love "Where's Poppa", it features the nexus of Normal Lear sitcom character actors who, when I was growing up, felt like extended members of my raisenette-sized broken nuclear family. How fun it would be to see censor-free Barnard Hughes, Vincent Gardenia, Ron Liebman, Rob Reiner, and a pre-SNL Garret Morris.<br /><br />But alas,"Where's Poppa" drags. It's claustrophobic and plodding, and breaks the cardinal rules of farce, lightness of mood and a fast pace.<br /><br />The plot involves the efforts of a lawyer (George Segal) to rid himself of his overbearing Jewish mother, who lives in his gigantic New York apartment. Along the way we are exposed ridiculous characters and situations: a comedic group of muggers who repeatedly mug the brother of the main character, the rape of a policeman which involving a gorilla suit and subsequent gay love, Ruth Gorden pulling down Segal's pants and biting his ass as he serves her dinner. Why doesn't this work? Part of the explanation is the sense of doom engendered by the cramped, dark interiors and antique set-decoration. I absolutely eat up cinematography of New York during this era, but watching this movie felt like I was leafing through the Police Gazette in a dark bus terminal.<br /><br />The main reason though is the slow pace. Modern MTV-style quick cuts have changed what moviegoers feel is a comfortable editing tempo, but, even taking this into consideration, camera shots are held for an excessively long time. Plot developments are also very slow. There is one situation in which this works: a weird love song George Segal sings to Trish Van Devere, softly, very close to her face, and for an excruciatingly long period of time. It reminded me of those cringeworthy extended shots in the British version of "The Office", where you find yourself mentally begging the camera to cut away, and at the same time you can't stop looking.<br /><br />Sadly, most of the film is more "hurry up" than "can't look away". Which made me wonder if it's possible to have a black comedy that is also a farce. The dilemma is that the gravitas of the subject matter in a black comedy tends to weigh down lightness of the farce. Movies like Robert Altman's "M*A*S*H" and Kubrick's "Dr. Strangelove" prove that it can be accomplished. They do this not only through speed but also through entertaining subplots, something "Where's Poppa" neglects.<br /><br />Although the film features multiple, stereotypically-funny characters, almost all of them are directly involved in the central drama of how to deal with the recalcitrant mother. The scenes featuring Garret Morris and the Central Park muggers are as close as the viewer gets to a mental break. The muggers seemed almost Shakespearean, following the tradition of comic ne'er-d0-wells. If the rest of "Where's Poppa" had clung a little more closely to stage tradition it would have been a better film. Edgier isn't always better. It's as if all these talented actors and the director Carl Reiner, were taking a short before the creative maelstrom of the 70's .<br /><br />Random notes: After strealing Ron Liebman's clothes, the muggers mention Cornel Wilde's "The Naked Prey" (1966), a great action movie that was a stylistic precursor to 1968's "Planet of the Apes".<br /><br />As politically incorrect as he was, it's disquieting to learn about the death of an action hero as formidable as Charleton Heston. Linda Harrison, who played "Nova", Taylor's mute mate, said that James Fransicus, in the sequel seemed to be cute and tiny compared to Heston.