Heb je wel eens een film of documentaire gezien waarbij je jezelf moest inhouden om niet 'Nee! Niet doen!' te schreeuwen? Nee? Nou, dan wordt het tijd dat je dat wel doet. En de film _Deep Water_ zal je ongetwijfeld op weg helpen.<br />Het verhaal is gebaseerd op dat van Donald Crowhurst en zijn deelname aan de eerste zeilwedstrijd ter wereld die in 1968 door individuen werd gehouden. Dat woord 'personen' is belangrijk, want de mannen die aan deze bijna suïcidale escapade begonnen, vertrekken in hun eentje.<br />De meeste mannen zijn bekend in de zeevarende gemeenschappen van Engeland (waar ze hun schepen vandaan hebben), maar een van hen is het 'onbekende zwarte paard', en zijn naam was Donald Crowhurst. In zijn financiële problemen zoekt Crowhurst een geldschieter die hem alles kan afpakken als hij er niet in slaagt een groot deel van de race uit te rijden. Hij kan zijn huis, zijn bezittingen, alles afpakken.<br />Crowhurst bevindt zich nu tussen een rots en... nou ja... diep water: probeer de race uit te rijden met een onbeproefd schip en een onbeproefde kapitein, of verlies alles wat je bezit (wat belangrijk was omdat Crowhurst een vrouw en een paar kinderen had). Je zult ook de term 'onbeproefde kapitein' aantreffen. Hij was niet alleen onbeproefd, hij was ook nog nooit op open zee geweest! Had ik al suïcidale neigingen genoemd? Je klikt tussen archiefbeelden van de pre- en postrace en die van Crowhursts race. Psyches vrienden, familie en kennissen uit die tijd worden meesterlijk in beeld gebracht. De film, die aanvankelijk werd gezien als een arme drommel die er tot over zijn oren in zat, toont geleidelijk aan de beperkte keuzemogelijkheden die Crowhurst had na maanden op het water. Zijn schip lekt. Apparatuur breekt. Psyche kwam tot het breekpunt (en verder). Crowhurst raakt verstrikt in een innerlijke strijd zonder uitweg. Het is ook interessant om de psychologische breuken te zien die andere zeilers hebben als ze te maken krijgen met hun eenzame opsluiting aan boord van hun respectievelijke boten.<br />De golfachtige emoties die je zult voelen als je naar deze verbijsterende documentaire kijkt, kunnen je een beetje misselijk maken (niet zo erg als wanneer je probeert je zeebenen te krijgen). Ik zal waarschijnlijk gefrustreerd raken door de keuzes die ik moet maken, misschien wel net zo gefrustreerd als die arme meneer Crowhurst.<br />Het einde is ook verbazingwekkend, want we krijgen het schip te zien waarop Crowhurst voer, verlaten en rottend op een Caribisch strand... net als andere dingen die verlaten aanvoelden en wegrotten tegen het eind van deze slecht doordachte race.<br />Ongelooflijk.
Have you ever found yourself watching a film or documentary and having to hold yourself back from screaming things like "No! Don't do it!"? No? Well it's time you do. And undoubtedly DEEP WATER is the one to get you started.<br /><br />The story is based on that of Donald Crowhurst and his entry into the first round-the-world yacht race to be undertaken by individuals in 1968. That word "individuals" is important, as the men who set off on this nearly suicidal escapade head out alone.<br /><br />Most of the men are well-knowns in the sea-faring communities of England (where they launch from), but one of them is the "unknown dark horse," and his name was Donald Crowhurst. Struggling financially, Crowhurst enlists a backer who can take everything from him should he fail to at least attempt to make it through a large portion of the race. He could take his home, his property, everything.<br /><br />Crowhurst now finds himself between a rock and ...well ...deep water: either attempt the race with an unproven ship and an unproven captain, or lose everything you own (which was significant since Crowhurst had a wife and several children). You'll note the term "unproven captain" in there, too. Not only was he unproven, he'd never been out on the open sea! Did I mention suicidal? Flicking between archival footage of the pre- and post-race, and those of Crowhurst's friends, family, and acquaintances of today, Deep Water is put together masterfully. Initially seen as a poor sap who got in over his head, the film gradually shows you the limited choices Crowhurst had after months and months out on the water. His ship leaks. Equipment breaks. Psyche stretched to the breaking point (and beyond). Crowhurst finds himself lost in an internal struggle with no successful way out. It is interesting, too, to see the psychological breaks that other racers have as they deal with their solitary confinement on-board their respective boats.<br /><br />The wave-like emotions that you'll feel as you watch this astounding documentary may make you a bit ill (not unlike trying to get your sea-legs). And you'll probably be frustrated at the choices being made; perhaps just as frustrated as poor Mr. Crowhurst.<br /><br />The ending is also amazing in that we get to see the actual ship that Crowhurst sailed, sitting deserted and rotting on a Caribbean beach ...not unlike other things that felt deserted and rotting toward the end of this poorly thought-out race.<br /><br />Incredible.