Films zijn iets wat je op zaterdagavond ziet en op zondagochtend vergeet. Films zijn kunstwerken die je voor altijd bijblijven. Mishima behoort tot de laatste categorie. Dit is het soort film dat een Academy Award zou moeten winnen, een briljante, visuele spektakelfilm die zowel deprimerend als opbeurend is. In plaats van een eerlijke blik op het leven van Yukio Mishima, verweeft regisseur Paul Schrader drie versies van de verhalen van de auteur in een blik op zijn verleden en op zijn laatste dag op aarde, de dag waarop hij probeerde het Japanse leger in naam van de keizer tot rebellie aan te zetten. Als dat niet lukt, pleegt hij rituele zelfmoord met een einde dat je treft als een lading bakstenen. De drie korte verhaalversies geven een blik op wat hem ertoe heeft gebracht en worden gepresenteerd op een experimentele manier waardoor het lijkt alsof het toneelstukken zijn. Ken Ogata is magnifiek als Mishima. Ondanks zijn excentriciteiten komt hij over als een zeer sympathieke man, een man die bereid is te sterven voor zijn overtuigingen en dat ook doet. Dit maakt het einde des te verwoestender en het gevoel van verlies betekenisvoller. Van de drie verhaalversies, Tempel van het Gouden Paviljoen, Kyoko's Huis en Weggelopen Paarden, is de laatste de sterkste en emotioneelste. Het is ook het verhaal dat het dichtst bij Mishima's verhaal komt. De recensie gaat over de stemming van Paul Schrader in zijn laatste jaren en illustreert wat hem werkelijk tot de gebeurtenissen van november 1970 heeft gebracht. Deze recensie kan niet compleet zijn zonder een vermelding van de opvallende muziekscore van Philip Glass. Sinds 2001 is een filmscore niet meer zo'n volmaakt compliment geweest voor het visuele aspect. Paul Schrader heeft een van de mooiste films van de jaren tachtig gemaakt, of welk decennium dan ook. Zorg dat je de zakdoekjes bij de hand hebt, want het einde zal je in tranen doen uitbarsten. Mishima: A Life in Four Chapters herinnert je eraan dat film soms nog een kunstvorm kan zijn, en als kunst is het briljant.
Movies are something you see on Saturday night and forget by Sunday morning. Motion pictures are works of art that stick with you forever. Mishima falls into the latter category. This is the type of thing that should win Academy Awards, a brilliant, visual peice of film that is both depressing and uplifting. Instead of doing a straightforward look at the life of Yukio Mishima, director Paul Schrader interweaves three adaptations of the author's stories into a look at his past and final day on Earth, the day he tried to lead the Japanese military into rebellion in the name of the Emperor. Failing to do that, he commits ritual suicide in an ending that hits you like a ton of bricks. The three short story adaptations allow a look into what led him to this and are presented in an experimental way that makes them appear to be filmed stage plays. Ken Ogata is magnificent as Mishima. Despite his eccentricities, he comes off as very sympathetic, a man who is quite willing to die for his beliefs and does. This makes the ending that much more devastating and the sense of loss more meaningful. Of the three story adaptations, Temple of the Golden Pavilion, Kyoko's House and Runaway Horses, it is the last that is the strongest and most emotional. It also is the story that most closely matches Mishima's mood in his final years and illustrates what truly led him to the events of November 1970. This review cannot be complete without a mention of Philip Glass' striking musical score. Not since 2001 has a film score been such a perfect compliment to it's visuals. Paul Schrader crafted one of the most beautiful movies of the 1980s or any other decade for that matter. Have the hankies at the ready because the ending will leave you in tears. Mishima: A Life in Four Chapters reminds you that sometimes film can still be an art form and as art it is brilliant.