Toen ik _Cold Mountain_ zag, kreeg ik de indruk dat de regisseur, Anthony Minghella, zichzelf en zijn eigen film, die hij probeerde te overtreffen, opzettelijk probeerde te overtreffen. De film die hij probeerde te overtreffen, was de bijna onberispelijke _The English Patient_ uit 1996. Als je de twee films met elkaar vergelijkt, is de premisse vrijwel gelijk. We hebben een hartstochtelijke liefdesrelatie tussen twee mensen die in een turbulente oorlogstijd verkeren en die de oorlog uiteindelijk min of meer als een verstoring van de rust op de achtergrond beschouwen, terwijl ze proberen zich weer in elkaars armen te storten. De voornaamste plotverschillen zijn dat het personage van Nicole Kidman niet getrouwd is, dat dat van Jude Law een deserteur is en dat het conflict de Amerikaanse Burgeroorlog is. Het is qua verhaal meer verwaterd en milder dan 'The English Patient' en het is meer op het niveau van mensen die een eenvoudig liefdesverhaal willen met een soort uiterlijke turbulentie die een probleem veroorzaakt. Het is een kortere film, wat een voordeel is voor mensen met minder geduld. Maar het is niet zo spectaculair of origineel of echt aangrijpend als 'The English Patient'. Mijn *enige* grote klacht over 'Cold Mountain' is, verbazingwekkend genoeg, de liefdesverhouding tussen de personages Inman (Jude Law) en Ada Monroe (Nicole Kidman). Verbazingwekkend genoeg was hun liefde het minst interessante aspect van de film. Ik voel geen echte passie uit hen komen en de passie die we wel zien is eerder lichamelijk dan emotioneel. Ik werd meer geboeid door de vriendschap tussen Nicole Kidman en Oscar-winnares Renee Zellwegger en ook door de reizen van Jude Law door het land, waarbij hij burgers en vijandelijke soldaten uit de weg ging. Als Minghella het belang van het liefdesverhaal had benadrukt, zou hij, naar mijn idee, een betere film hebben gemaakt.<br />Natuurlijk is de film vermakelijk, ook al is het liefdesverhaal niet interessant. De afleveringen over de Burgeroorlog zijn absoluut geweldig; ze zijn van de moderne traditie waarin oorlog als iets afschuwelijks en ontmenselijkends wordt afgeschilderd. De heropvoering van de campagne in Petersburg, waarbij tonnen explosieven van onder de grond tot ontploffing werden gebracht, gevolgd door een gevecht van man tot man, is afschuwelijk. Minghella schrikt er niet voor terug om op een artistieke en verstandige manier bloed en geronnen bloed te laten zien, en hij is niet bang om in deze scènes slachtoffers van onschuld en leven te laten zien. Er zijn momenten waarop zowel mannen als vrouwen worden gedood, vaak door een kruisvuur. En er komt nog meer bij kijken. Alleen al het geluidsontwerp van de film wekt spanning op. Er is een scène waarin Inman en een andere deserteur een maaltijd voor zichzelf bereiden door de kop van een dode koe af te zagen. We zien het snijden niet, maar de geluidseffecten als het mes door het bot gaat, zijn om misselijk van te worden. Ten slotte moet ik de cast feliciteren voor de optredens. Jude Law was geweldig in de film en verdiende de nominatie voor de Academy Award die hij kreeg. Ik vind dat Nicole Kidman er ook een verdiende, ook al was haar personage een beetje oppervlakkig. Renee Zellwegger had de meeste persoonlijkheid en de sfeer van een film stelen. En dan zijn er alleen nog de bijrollen die echt werken om deze stilistische wereld te completeren die een afschuwelijke tijd uit het verleden van Amerika reconstrueert.<br />Misschien zou 'Cold Mountain' beter zijn geweest als oorlogsfilm, maar het zou zeker spectaculair zijn geweest als 'The English Patient' als de liefdesgeschiedenis van de film was aangedikt en gepassioneerder was gemaakt door de scenarioschrijvers en regisseur Anthony Minghella. Het is een heel plezierige film, ik verveelde me er niet aan, en ik kan hem aanbevelen. Ik zeg alleen dat het liefdesverhaal <0xE2><0x80><0x93> hoewel het een centrale rol speelt <0xE2><0x80><0x93> iets milder is dan het zou moeten zijn, en al het andere eromheen werkte.
Watching "Cold Mountain" gave me the impression that its director, Anthony Minghella, was deliberately trying to outdo himself and the own film of his' that he was trying to beat was the virtually impeccable "The English Patient" from 1996. Comparing the two movies, the premise is quite similar. We have a passionate love affair between two people set in a turbulent time of war and they end up treating the war more or less as a disturbance in the background while trying to find themselves back in each other's arms again. The primary plot differences are that Nicole Kidman's character is not married, Jude Law's is a deserter, and the conflict is the American Civil War.<br /><br />"Cold Mountain" is, story-wise, more watered down and mellow than say "The English Patient" and it's more on the level for people who want a simple love story with some kind of an exterior turbulence causing a problem. It is a shorter film, which is a plus for people with less patience. However, it's not as spectacular or original or genuinely gripping as "The English Patient." My *only* big complaint about "Cold Mountain" is, astonishingly, the love affair between the characters of Inman (Jude Law) and Ada Monroe (Nicole Kidman). Amazingly, their love was the least interesting thing in the picture. They don't have a real relationship; we don't feel any real passion coming from them and the passion that we do see is more physical than emotional. I was more fascinated by the friendship between Nicole Kidman and Oscar-winner Renee Zellwegger and also Jude Law's travels across country dodging vigilantes and enemy soldiers. If Minghella had strengthened the importance of the love story, then he would have had, I feel, a better picture.<br /><br />Of course, the movie is entertaining even if the love story is uninteresting. The Civil War sequences are absolutely great; they are of the modern tradition that show war as horrible and dehumanizing. The re-enactment of the Petersburg campaign, in which tons of explosives was detonated from underground and then followed by a hand-to-hand battle is horrifying. Minghella does not shy from showing blood and gore in an artistic and sensible manner, and he's not afraid to show casualties of innocence and life in these scenes. There are moments where women as well as men are killed, oftentimes by crossfire. And there's more to it. Just the sound design of the movie generates tension. There's a scene where Inman and another deserter make themselves a meal by sawing off the head of a dead cow. We don't see the slicing, but the sound effects of blade going through bone are sickening.<br /><br />Lastly, I must congratulate the cast for the performances. Jude Law was terrific in the movie and deserved the Academy Award nomination he received. I feel that Nicole Kidman deserved one as well, even though her character was a bit shallow. Renee Zellwegger had the most personality and screen-stealing atmosphere. And then there's just the bit parts that also really work to complete this stylistic world recreating a horrible time in America's past.<br /><br />Maybe "Cold Mountain" would have been better as a war picture, but it most certainly would have been spectacular like "The English Patient" if its love story had been powered up and made more passionate by the screenwriters and director Anthony Minghella. As it is, it's a most enjoyable picture, I wasn't bored by it, and I recommend it. I just say that its love story - though a central plot point - is a little more mellow than it needs to be and all the stuff around it was what really worked.