Het beste wat ik over 'Quintet' kan zeggen, is dat het lang niet zo slecht is als ik me herinnerde toen ik de film voor het eerst zag.<br />Maar dat wil nog niet zeggen dat het goed is.<br />Deze bizarre sciencefictionthriller is anders dan alle andere films die ik ooit heb gezien, wat hem in elk geval een nieuw tintje geeft. Maar het is een op het randje van de rampspoed van een film, en een van de slechtste die Robert Altman ooit heeft gemaakt. In de speciale dvd-bijlage over de totstandkoming van 'Quintet' wordt duidelijk dat zelfs Altman niet wist wat voor film het moest worden.<br />Het speelt in een verre toekomst, wanneer de wereld in de greep is van een nieuwe ijstijd. De film werd opgenomen op het verlaten terrein van de Expo in Montreal in '67, en ik moet toegeven dat dit de film een paar interessante produktieontwerpelementen geeft, ook al ziet het er grotendeels naar uit dat hij wordt opgenomen in een dichtgevroren winkelcentrum. Paul Newman, die er verdwaasd uitziet en absoluut geen belangstelling heeft voor wat er om hem heen gebeurt, en Brigitte Fossey spelen zwervers die deze futuristische stad binnendringen op zoek naar Newmans broer. Algauw wordt Newman in beslag genomen door een dodelijk spelletje 'Quintet', dat alle verveelde inwoners spelen omdat ze niets beters te doen hebben, en waarvan de regels het publiek nooit duidelijk worden gemaakt. Het enige wat we weten is dat het doel van het spel is om alle anderen met wie je speelt te doden en zelf in leven te blijven. Dat geeft deze nihilistische bewoners hun enige opwinding, want zoals een van hen op een gegeven moment in een psychobabbistische monoloog zegt: alleen als je op het randje van de dood verkeert, kun je van het leven genieten.<br />De film is traag, lelijk en eigenlijk niet prettig om naar te kijken vanwege de onophoudelijke somberheid. Het is bijna alsof Altman met opzet een film wilde maken die niemand zou willen zien. O ja, er lopen wel acteurs rond die teksten inspreken, maar die tekst heeft eigenlijk geen betekenis, en de indrukwekkende lijst van internationale acteurs die Altman voor deze film heeft samengesteld, zegt ook niets. Alleen Bibi Andersson geeft een voorstelling die ook maar in de verste verte op een gedenkwaardige film lijkt. Maar toch slaagt de film erin een sfeer te creëren, ook al is die sfeer er een van pure verschrikking, en het is op een vreemde manier fascinerend om te zien hoe een man zichzelf langzaam uithongert.<br />Na bijna tien fantastische films te hebben gemaakt, kwam Altman met een droge noot. 'Quintet' volgde vlak op de hielen van het gruwelijke 'A Wedding'. en werd al snel gevolgd door het niet slechte maar grotendeels vergeten 'Een Perfect Stel', de volgens iedereen verschrikkelijke 'Gezondheid' (die ik nooit heb gezien omdat hij nergens te zien is) en de rampzalige 'Popeye'. Godzijdank kaatste hij terug.<br /><0x3E> Dank je.
The best thing I can say about "Quintet" is that it's not quite as bad as I remembered it being on my first viewing.<br /><br />But that doesn't mean it's good.<br /><br />This weird, sci-fi thriller is not quite like any other movie I've ever seen, which I guess at least gives it the stamp of novelty. But it's a borderline disaster of a movie, and one of the worst Robert Altman ever made. On the DVD special feature about the making of "Quintet," it's clear that even Altman didn't know what the hell the movie was supposed to be.<br /><br />It's set in some distant future when the world is in the grip of another ice age. The film was shot at the abandoned site of the Montreal Expo '67, and I do have to admit that this gives the movie some interesting production design elements, even if much of it looks like it's being filmed in an iced-over shopping mall. Paul Newman, looking zonked out and absolutely disinterested in anything going on around him, and Brigitte Fossey, play drifters who wander into this futuristic city looking for Newman's brother. Soon Newman is caught up in a deadly game of "Quintet," which all of the bored inhabitants play for lack of anything better to do, and the rules of which are never made clear to the audience. All we know is that the object of the game it to kill everyone else you're playing with and remain the only person alive. This gives these nihilistic inhabitants their only thrill, because as one of them says at one point in a psychobabblish soliloquy, only by being near to death can one appreciate being alive.<br /><br />The movie is slow, ugly and actually uncomfortable to watch due to its unrelenting gloominess. It's almost as if Altman was purposely setting out to make a movie no one would want to sit through. There aren't characters -- oh sure, actors walk around speaking lines, but none of the lines really means much and the impressive list of international actors Altman assembled for this register not a whit. Only Bibi Andersson gives the closest thing to a memorable performance as could possibly be found in a movie like this. But nevertheless, it does succeed in establishing an atmosphere, even if that atmosphere is one of pure awfulness, and it is oddly fascinating in the way that watching a man slowly starve himself to death would be fascinating.<br /><br />Altman really hit a dry spell after nearly a decade of superb films. "Quintet" followed close on the heels of the atrocious "A Wedding" and was followed in short order by the not bad but mostly forgettable "A Perfect Couple," the by-all-accounts terrible "Health" (which I've never seen because it's not available anywhere TO see) and the disastrous "Popeye." Thank God he rebounded.<br /><br />Grade: D-