Ik zat in de derde klas van de middelbare school toen 'Flesh' op het witte doek verscheen, maar ik had het geluk het twee jaar later om middernacht in een bioscoop in New York te zien.<br />Flesh is het eerste deel van een zogenaamde 'trilogie' van films met Joe Dallesandro als het voorwerp van verlangen. Het draagt de naam 'Warhol', maar is meer het werk van Paul Morissey. Het verhaal gaat in wezen over de heldendaden in het leven van een op straat opererende mannelijke hoerenloper (gespeeld door Joe Dallesandro). Joe is jong, mooi en een beetje naïef... maar hij slaagt erin zijn vrouw met de gebakken peren te confronteren, om redenen die niet nader verklaard mogen worden om de film volledig te kunnen waarderen. Deze film (samen met de andere twee van de trilogie) had niet per se een script. Warhols supersterren kregen gewoon een uitgangspunt... en de woorden en handelingen die de kijker ziet, zijn heel natuurlijk (zelfs soms belachelijk of onzinnig). Maar al met al werkt het... 'Rolling Stone' merkte in zijn recensie op dat de film beter was dan 'Midnight Cowboy', een film uit hetzelfde jaar, gepolijster door Hollywood (An Academy Award winner for Best Film), met veel naamsbekendheid (ik bewonder de film ook)... maar 'Flesh', geïmproviseerd, was op de een of andere manier hartverscheurender en realistischer, zonder de noodzaak van ingewikkelde subplots en 'cause de celebre'. <0xE2><0x80><0x93> of wat dat aangaat, welke reden dan ook!<br /><br />De film bracht meer dan 1,3 miljoen dollar op en was een absolute sensatie, vooral op de Duitse markt (die, ironisch genoeg, vond dat ze een 'gecensureerde versie' van de film hadden gekregen vanwege de nabewerking... zie onder).<br />Merkwaardig genoeg is de film een en al 'klik', 'klik', 'flashes' en dialogen, die letterlijk midden in een zin worden afgebroken. Het is bijna alsof Warhol/Morissey de simpele waarheid verkondigen dat het een 'dag in het leven' van een superster is, snippers voor je voyeuristische neigingen. Veel beter dan eerdere Warhol-films van 8 uur slaap, en het standbeeld van de vrijheid als een film van 20 uur. Ik vind flesh de eerste Warhol-film die echt verteerbaar is (met een breed pallet) en de eerste legitieme reactie van Warhol op het fenomeen'sterrendom' in Hollywood.<br />Als de eerste van een 'trilogie' portretteert hij een jonge, begeerlijke, naïeve, begeerlijke man die reageert op uitnodigingen om zijn familie een plezier te doen. Latere films zouden het 'dezelfde persoon' laten zien met een verschillende set waarden.
I was a junior in high school when "Flesh" hit the big screens, but had the good fortune to see it at midnight movie houses in NYC just two years later.<br /><br />Flesh is the first part of a so-called "trilogy" of films, featuring Joe Dallesandro, as an object of desire. It bears the "Warhol" name, but is more the work of Paul Morissey. Essentially the story concerns itself with the exploits surrounding one day in the life of a street-wise male hustler (played by Joe Dallesandro). Joe is young, beautiful, and a bit naive... but he manages to bring home the bacon to his wife, for reasons which should not be explained to appreciate the film fully.<br /><br />Of special note to film buffs is that this film (along with the remaining two of the trilogy), had no script, per se. Warhol's superstars were given simply a premise... and the words and actions which the viewer sees are quite natural (even at times ridiculous or non-sensical). But all in all it works... "Rolling Stone" noted in its review that the film was better than "Midnight Cowboy", a film of the same year, more polished by Hollywood (An Academy Award winner for Best Film) , with big name talent (I equally admire the film)... but FLESH, being improvised, was somehow more gut wrenching and realistic, without the need for complex sub-plots and any "cause de celebre" .. or for that matter any cause at all!<br /><br />The film grossed more than $3 million dollars and was an absolute sensation, particularly in the German market (which, ironically, thought they were given a "censored version" of the film because of the post-editing....see note below).<br /><br />Curiously, the film is very much "cut and paste" with "pops". "clicks", "flashes", and dialogue literally cut off mid-sentence. It is almost as if Warhol/Morissey are stating a simple truth that it is a "day in the life" of a superstar, snippets for your voyeuristic tendencies. Far better than earlier Warhol works of 8 hours of sleeping, and the statue of liberty as a 20+ hour movie.<br /><br />FLESH, in my opinion, is the first of the Warhol films that actually is digestible (given a wide pallette) and Warhol's/the Factory's first legitimate response to the Hollywood phenomenon of "stardom".<br /><br />As the first of a "trilogy", it portrays a young, desirable male icon, naive, sought after, responding to invitations to please his family. Subsequent films would show the "same character" with a differing set of values. (See "Trash" and "Heat")