Ik neem aan dat slechts een select aantal toeschouwers echt geïnteresseerd was in de manier waarop een mannelijke sjacheraar in New York te werk gaat, maar ik durf te wedden dat zelfs deze dappere zielen werden afgeschrikt door de irritante lappendekentechniek en opzettelijk gedempte geluidsopnamen hier tentoonstelden; het feit dat deze inherente 'defecten' een direct gevolg waren van het lowbudget/ondergrondse/experimentele karakter van de film doet er, zou ik zeggen, niet toe. Hoe dan ook, voor diegenen die daartoe geneigd zijn, bevat de film uitgebreide mannelijke naaktheid en Joe Dallesandro werd, begrijpelijkerwijs, een ondergronds en homoseksueel icoon! <br /><0x3E> De episodische structuur die de dagelijkse gang van zaken van de hoofdpersoon van de hoerenloper laat zien, biedt een paar tamelijk interessante scènes: zijn ontmoeting met (en uiteindelijk poseren voor) een excentrieke oudere kunstenaar; de scène waarin Dallesandro zijn opvattingen over zijn ongebruikelijke werk kenbaar maakt en zijn specifieke modus operandi definieert voor een paar mogelijke 'collega's', onder wie misschien wel de meest onwaarschijnlijke hoerenloper van een bebrilde nerd! Misschien is het maar goed dat de film maar 89 minuten duurde, gezien de bewering van de imdb dat We zijn er nog niet aan toegekomen, _BAD_ (1977) en maar iets beter dan _My HUSTLER_ (1965), die voornamelijk een beproeving was om naar te luisteren. Het feit dat dit pas het eerste deel van een trilogie was, voorspelde weinig goeds, maar zoals het gezegde luidt: je moet doen wat je moet doen en de andere twee 'episodes' moesten snel achter elkaar volgen...<br />Ondanks mijn overwegend negatieve reactie erop, is _Flesh_ nog steeds waardevol als een tijdcapsule uit de jaren zestig en als een prototype van de ondergrondse scene uit die tijd, zowel filmisch als in het echte leven. 'Candy Says', het openingsnummer van het gelijknamige album van The Velvet Underground uit 1969, werd onsterfelijk gemaakt door 'Candy Says', de transseksuele Candy Darling (die hier nogal onopvallend verschijnt). Hoewel de laatste band mijn allergrootste favoriet is, en een van de redenen daarvoor is dat ze met hun puur unieke en baanbrekende muziek een levensstijl beschrijven die zo totaal verschilt van de mijne, is dit echt een geval waarin ik veel liever iets hoor in plaats van zie!
I guess only a selected number of audience members really had any interest in watching how a male hustler in New York operates but I'd be willing to bet that even these brave souls were turned off by the irritating patchwork technique and deliberately muffled sound recording on display here; the fact that these inherent 'defects' were a direct result of the film's low-budget/underground/experimental nature is, I'd say, beside the point. Anyway, for those so inclined, the film features extensive male nudity and Joe Dallesandro, understandably, became an underground  and gay  icon! <br /><br />The episodic structure showing the day-to-day routine of the hustler protagonist offers a couple of mildly interesting scenes: his meeting with (and eventually posing for) an eccentric elderly artist; the one where Dallesandro expresses his views on his unusual line of work and delineates his particular modus operandi to a couple of prospective 'colleagues' including perhaps the unlikeliest of hustlers  a bespectacled nerd! Perhaps mercifully, the film ran for only 89 minutes against the IMDb's claim that its complete length is 105 (but the latter could well be a mistake)! <br /><br />I had watched a few other of Warhol's 'movies' and this one is decidedly not as satisfying as the most tolerable example I've run into yet, BAD (1977), and only slightly better than the likes of MY HUSTLER (1965) which were mostly a strain to sit through. The fact that this was only the first part of a trilogy did not augur well but, as the saying goes, you gotta to do what you gotta do and the other two 'chapters' had to follow in quick succession... <br /><br />Despite my generally negative reaction to it, FLESH is nevertheless still valuable as a 1960s time capsule and as a prototype of the Underground scene of that era, both cinematically and in real life. For the record, an image of Dallesandro from this film adorns the sleeve of The Smiths' self-titled 1984 debut album and transsexual Candy Darling (who appears here rather unremarkably) was immortalized in "Candy Says", the opening track of The Velvet Underground's eponymous 1969 album. Although the latter band is my all-time favorite, and one of the reasons for this is that, through their sheerly unique and ground-breaking music, they described a lifestyle so utterly different from my own, this is truly a case where I'd much rather experience something aurally instead of visually!