In de Tweede Wereldoorlog wordt in de Afrikaanse woestijn een zwaar verbrande amnesiepatiënt gevonden die alleen bekendstaat als 'De Engelse Patiënt'. Hij wordt naar Italië overgebracht, waar hij zich bij een konvooi van medische troepen en anderen in een verlaten klooster voegt. Onder hen zijn Hana (Juliette Binoche), een Canadese verpleegster wier minnaars meestal op een onplezierige manier aan hun eind komen; Kip (Naveen Andrews) en Hardy (Kevin Whately), twee explosievenexperts die het klooster afzoeken naar bommen; en David Caravaggio (Willem Dafoe), een Canadese fortuinlijke soldaat die de identiteit van de Engelse patiënt kent en een rekening te vereffenen heeft.<br /><br />Door middel van flashbacks leren we het verhaal van de Patiënt: hij is Laszo Almasy (Ralph Fiennes), een Hongaarse ontdekkingsreiziger die aan het eind van de ' In de jaren dertig sluit hij zich aan bij een groep Britse cartografen, onder wie Geoffrey Clifton (Colin Firth) en zijn vrouw Katharine (Kristen Scott-Thomas), die de woestijnen van Noord-Afrika in kaart brengen. Nadat Clifton hen voor regeringszaken in de steek heeft gelaten, worden Katharine en Clifton verliefd op elkaar in de woestijn, wat resulteert in een affaire die uiteraard niet bepaald gelukkig afloopt.<br />Als je in staat bent de onlogische delen van de verhaallijn door de vingers te zien (zoals: waarom zou een patiënt die in Afrika wordt gevonden naar wat in wezen de frontlinie van de oorlog in Italië is worden gestuurd?), dan kun je 'The English Patient' waarderen als een terugkeer naar de intelligente, gelaagde, meeslepende epos van David Lean in de jaren zestig. Deze film doet je denken aan 'Doctor Zhivago' en 'Gone With the Wind' <0xE2><0x80><0x93> een episch liefdesverhaal tegen een enorme historische achtergrond. Je moet geen oorlogsfilm verwachten, hoewel er een paar opvallende (maar veel te korte) scènes van geweld zijn die meer opvallen dan de romantische delen, zoals meestal het geval is (Caravaggio's ondervraging door een sadistische SS-officier (Jurgen Prochnow) in het bijzonder).<br />De film is erg dubbelzinnig, met betrekking tot zo'n beetje alles. De centrale vraag van de film is: hoe ver ben je bereid te gaan voor de liefde? Zoals de critici van de film al snel duidelijk maken, is Almasy op het eerste gezicht een verre van sympathiek personage <0xE2><0x80><0x93> hij heeft een verhouding met een getrouwde vrouw en verraadt zijn land door kaarten en informatie aan de Duitsers te geven, waardoor zijn vriend Madox (Julian Wadham) om het leven komt en Caravaggio wordt gemarteld, en hij zelfs een Britse soldaat vermoordt die hem op een gegeven moment arresteert. Het feit dat Almasy in veel opzichten verwerpelijk is, is min of meer waar het om gaat <0xE2><0x80><0x93> hij is verliefd op Katharine en ziet de wereld op een krappe afstand in termen van zijn liefde, dat trouw aan zijn land (of wat dan ook, wat dat betreft) van ondergeschikt belang is; zoals Almasy zegt, heeft hij een hekel aan 'bezit. Bezit zijn'. De twee hebben een vrij onstuimige liefdesrelatie (ze liggen binnen gehoorsafstand van honderden mensen op een kerstfeestje) en het is duidelijk dat Katharine zich meer aangetrokken voelt tot de mysterieuze, opwindende Almasy dan tot de betrekkelijk saaie Geoffrey.<br />Het subplot uit 1944 is een beetje onvolledig en lijkt overbodig; de romance tussen Kip en Hannah is nooit helemaal geloofwaardig en ik heb het gevoel dat de film er ook zonder had gekund. Maar die scènes geven de film wel een interessante, mysterieuze en complexe sfeer, dus ik zal niet te veel klagen.<br />Net als de eerder genoemde epische films is de film in staat tijd en plaats over te brengen via eenvoudige middelen als publieksscènes, strategisch geplaatste posters en militaire aanwezigheid. We hoeven niet lang stil te staan bij het feit dat het in Cairo 1938 is, maar het is wel handig om te weten. De regie van Anthony Minghella en de woestijncinema van John Seale zijn werkelijk schitterend; de zandduinen, zandstormen en spookgrotten van de woestijn worden tot in de kleinste details weergegeven. De partituur van Gabriel Yared is spookachtig en sfeervol.<br />De acteerprestaties zijn over het algemeen goed. Fiennes geeft een zeer gelaagde voorstelling van een personage dat mysterieus, complex en spookachtig is. Het verschil tussen de Almasys van 1938 en 1944 is opmerkelijk; de ene is opwindend en enigszins zorgeloos, de andere spookachtig en bespiegelend. Kirsten Scott Thomas is effectief als Katharine, de vrouwelijke ontdekkingsreiziger op zoek naar avontuur, en Colin Firth geeft een van zijn beste voorstellingen als Geoffrey, die al snel beseft dat hij geen concurrent is voor de opwindende Almasy. Willem Dafoe doet goed werk als Caravaggio, de onbetrouwbare, opgejaagde dief die door wraakzucht wordt gedreven tot spion. Jurgen Prochnow geeft een voorstelling die doet denken aan José Ferrer in 'Lawrence of Arabia' (en ook aan een vergelijkbaar personage): heel kort, maar gedenkwaardiger dan sommige van de hoofdpersonen. Sommige acteurs uit 1944 zijn onopvallend: Juliette Binochette is niets bijzonders, terwijl Naveen Andrews goed maar onopvallend is. Kevin Whately, als Kips noodlottige partner, doet wat hij kan met een tamelijk kleine rol.<br />'De Engelse patiënt' 'The English Patient' is beslist geen volmaakte film, maar de hatelijke aanvallen van het bioscooppubliek op de film zijn helemaal niet verdiend. Misschien is het een vertoning van hoe de gevoelswereld van de film veranderd is sinds de tijd van de Leans en de Kubricks, of misschien verwachtten de mensen iets eenvoudigs te begrijpen. Complex tot op het bot, briljant geregisseerd en opgenomen, 'The English Patient' is een prachtig modern-dagelijks epos.<br /><br />8/10/10.
In World War II, a badly burned amnesiac known only as "The English Patient" is found in the African desert and is transported to Italy, where he joins a convoy of medical troops and others at an abandoned monastery. Among them are Hana (Juliette Binoche), a Canadian nurse whose lovers generally meet unpleasant ends; Kip (Naveen Andrews) and Hardy (Kevin Whately), two explosives experts who search the monastery for bombs; and David Caravaggio (Willem Dafoe), a Canadian soldier-of-fortune who knows the identity of the English patient and has a score to settle.<br /><br />Through flashbacks we learn the story of the Patient: he is Laszo Almasy (Ralph Fiennes), a Hungarian explorer who, in the late '30s, falls in with a group of British cartographers, including Geoffrey Clifton (Colin Firth) and his wife Katharine (Kristen Scott-Thomas), while mapping the deserts of North Africa. After Clifton leaves them on government business, Katharine and Clifton fall in love with each other in the desert, resulting in an affair that, naturally, has a less-than-happy ending.<br /><br />If one is able to overlook the illogical parts of the story line (such as, why would a patient found in Africa be sent to what is essentially the front line of the war in Italy?), then you can appreciate "The English Patient" as a throwback to the intelligent, layered, sweeping epics of David Lean in the '60s. Much more than "Titanic" or other epic romances of late, this movie puts one in mind of "Doctor Zhivago" and "Gone With the Wind" - an epic love story set against a huge historical backdrop. You shouldn't expect a war film, though there are some striking (if all-too-brief) scenes of violence that stand out more than the romantic sections, as is usually the case (Caravaggio's interrogation by a sadistic SS officer (Jurgen Prochnow) in particular).<br /><br />The movie is very ambiguous, in regards to pretty much everything. The central question of the film is: How far are you willing to go for love? As critics of the movie are fast to point out, Almasy is, on the surface, a far-from-likable character - he has an affair with a married woman and betrays his country by giving maps and intelligence to the Germans, causing the death of his friend Madox (Julian Wadham) and the torture of Caravaggio, and actually killing a British soldier who has him under arrest at one point. The fact that Almasy is in many ways reprehensible is kind of the point - he's in love with Katharine, and sees the world narrowly in terms of his love that loyalty to country (or anything else for that matter) is secondary; as Almasy says, he hates "Ownership. Being owned." The two engage in a rather bold love affair (shagging within ear shot of hundreds of people at a Christmas party) and it's clear that Katharine is more drawn to the mysterious, exciting Almasy than the comparatively boring Geoffrey.<br /><br />The 1944 subplot is somewhat shaky and seems superfluous; the romance between Kip and Hannah is never completely believable, and I feel the film could have done without it. But those sequences do add an interesting texture of mystery and complexity to the film, so I won't complain too much.<br /><br />Like the epics mentioned above, the film is able to convey time and place through simple devices like crowd scenes, strategically placed posters, and military presence. We do not need to dwell on the fact that it's 1938 in Cairo, but it's helpful to know. The direction of Anthony Minghella and the desert cinematography by John Seale are absolutely gorgeous; the sand dunes, sand storms, and haunting caves of the desert are captured in beautiful detail. Gabriel Yared's score is haunting and atmospheric.<br /><br />The acting is generally solid. Fiennes gives a very layered performance as a character who is mysterious, complex, and haunted. The difference between the Almasys of 1938 and 1944 are remarkable; one exciting and somewhat carefree, the other haunted and reflective. Kirsten Scott Thomas is effective as Katharine, the female explorer looking for adventure, and Colin Firth gives one of his best performances as Geoffrey, who realizes early on that he's no competition for the exciting Almasy. Willem Dafoe does nice work as Caravaggio, the shifty, hunted thief-turned-spy driven by revenge. Jurgen Prochnow gives a performance reminiscent of Jose Ferrer in "Lawrence of Arabia" (and a similar character too): very brief, but more memorable then some of the major characters. Some of the 1944 actors are unremarkable: Juliette Binochette is nothing special, while Naveen Andrews is good but unremarkable. Kevin Whately, as Kip's ill-fated partner, does what he can with a rather smallish role.<br /><br />"The English Patient" is not a perfect movie by any means, but the vituperative attacks on it by much of the movie-going public are not deserved at all. Maybe it's a show of how film sensibilities have changed since the era of the Leans and Kubricks, or maybe people were expecting something simple to understand. Complex to fault, brilliantly directed and shot, "The English Patient" is a wonderful modern-day epic.<br /><br />8/10