Schuld en verlossing zijn twee van de belangrijkste emoties en plotelementen van de zware, krachtige drama's waar de Oscars zo dol op zijn (wat een beetje raar is, want 'The Kite Runner' werd alleen maar genomineerd voor 'Beste Originele Score' <0xE2><0x80><0x93> het gebrek aan nominaties was misschien onrechtvaardig). Hoewel de meeste filmversies van boeken (of welke andere vorm dan ook) meestal inferieur zijn aan hun literaire tegenhangers (en 'The Kite Runner' is NIET een uitzondering), is de filmversie van Marc Forster een goede.<br />De meeste mensen zijn bekend met het verhaal, omdat het boek door miljoenen is gelezen, dus ik zal niet ingaan op de plot, behalve om te zeggen dat het boek vrij trouw blijft aan de bron. Ik ken de plot, ik heb de film gezien, of beter nog, ik heb het boek gelezen.<br />Het beste aan 'The Kite Runner', afgezien van het verhaal, is regisseur Marc Forster. Forster is een regisseur met een episch bereik en een unieke visie, die perfect is gebruikt om het boek van Khaled Hosseini op het witte doek te brengen. Ik was een beetje bang dat hij dezelfde dromerige beelden zou gebruiken als in een van Forsters eerdere films, 'Finding Neverland'. Begrijp me niet verkeerd, 'Finding Neverland' is een geweldige film, een van mijn favorieten, maar de visuele trucjes die hij heeft gebruikt, horen hier niet thuis. Gelukkig begrijpt Forster dat en zijn briljante visie toont zijn veelzijdigheid. Hoewel het ontbreken van een nominatie voor de titel van Best Director voor zijn werk hier niet bepaald een karikatuur is, zie ik een aantal beeldjes voor hem in het verschiet liggen.<br />Ook van belang is de aanpassing van het scenario. Het blijft trouw aan de bron, maar het laat ruimte voor Forsters visie om het materiaal te interpreteren. De dialoog wordt niet afgestompt en beweegt zich, samen met Forsters aanwijzingen, in een stevig tempo. Net als Forster was het gebrek aan erkenning tijdens de uitreiking van de prijzen voor het scenario geen schande, maar ik zou niet geklaagd hebben als het op zijn minst genomineerd was.<br />De scheidslijn tussen deze film als groots en voortreffelijk ligt bij het acteerwerk. De meeste optredens zijn goed, maar er zijn er een paar die niet helemaal kloppen, en dat is slecht voor de film. Het zwakste optreden komt van Zekeria Ebrahimi, die de jonge Amir speelt. Het is niet dat het slecht is, het is alleen dat het niet zo effectief is als het had kunnen zijn. Hij kan de schuld die Amir verteert niet overbrengen op het publiek. Ik denk zelfs dat ik op dit moment in de film op dit moment een beetje verloren zou zijn geweest als ik het boek niet om die reden had gelezen. Hij ziet er somber en soms rancuneus uit, maar we kunnen zijn emoties niet voelen. Dit is een moeilijke rol om te spelen, en voor het grootste deel houdt de jonge Ebrahimi zich goed, wat vooral verbazingwekkend is, aangezien dit zijn eerste filmrol is.<br />De beste prestaties komen van Khalid Abdalla, die de volwassen emir speelt, en van Shaun Toub, die de wijze Rahim Kahn speelt. Abdalla is misschien geen bekende naam (hoewel hij in _United 93_ van Paul Greengrass heeft gespeeld), maar zijn werk hier is verbazingwekkend. Hij is een rustige, bescheiden man, en als het nodig is, weet hij zijn emoties perfect te uiten. Een minder goede acteur had van het karakter van Rahim Khan een cliché kunnen maken, maar Shaun Toub gebruikt zoveel subtiliteit en zorg in zijn spel dat hij creëert wat de clichés proberen te beschrijven. <br />Vergeef me als ik hier ga raaskallen, maar dit is iets waar ik me mee bezig moet houden, en dat is de PG-13-rating van de film. Het feit dat deze film zo'n lage score heeft gekregen, is schandalig. Er is geen enkele rechtvaardiging voor. Sommigen zouden kunnen aanvoeren dat de rating is verlaagd omdat iedereen hem moest zien, zoals het bloed in 'Saving Private Ryan', dat volgens sommigen een NC-17-rating had moeten krijgen. Maar die uitzondering kan hier niet worden gemaakt. Het enige doel van de scène is om het verhaal te vertellen. 's meest pijnlijke en verontrustende scène om de film met een PG-13-score te laten passeren, maar het materiaal van het onderwerp is te verontrustend om op welke manier dan ook afgebeeld te worden en minder dan een R-score te krijgen, ongeacht hoe'smaakvol' geportretteerd wordt. Erger nog, deze montage berooft de scène van veel van zijn kracht, en door het te proberen wordt het minder verontrustend om een lagere score te krijgen, wat beledigend is. Bovendien zijn sommige gewelddadige scènes ook ongelooflijk verontrustend. Wat betreft de tijd die deze scènes in beslag nemen, doet het er niet veel toe, maar wat er is, verdient op zijn minst een R-score. De MPAA, wier systeem van waarderingsfilms altijd corrupt is geweest, is tot een nieuw dieptepunt gezonken door deze film zo'n laag cijfer te geven.<br />Maar je moet de film dit niet kwalijk nemen. Het is een degelijke film die het bekijken waard is, vooral als je een fan van het boek bent.
Guilt and redemption are two of the staple emotions and plot elements of the heavy, powerful dramas that the Oscars love so much (which is kind of funny since "The Kite Runner" was only nominated for Best Original Score-the lack of nominations was perhaps unjust). While most film adaptations of books (or any other means) are usually inferior to their literary counterparts (and "The Kite Runner" is NOT an exception), Marc Forster's film adaptation is a good one.<br /><br />Most people are familiar with the story, the book having been read by millions, so I won't go into the plot except to say that the book stays pretty faithful to its source. That being said, if you don't know the plot, see the movie, or better yet, read the book.<br /><br />The best thing "The Kite Runner" has going for it (other than its story) is director Marc Forster. Forster is a director with epic scope and unique vision that is perfectly utilized in bringing Khaled Hosseini's book to the screen. A small part of me worried that he would use the same dreamy images that were included in one of Forster's earlier features, "Finding Neverland." Don't get me wrong, "Finding Neverland" is a wonderful film, one of my favorites actually, but the visual trickery he used in there doesn't have a place here. Fortunately, Forster understands that, and the brilliance of his direction shows his versatility. Though the lack of a Best Director nomination for his work here is not exactly a travesty, I see a number of statuettes in store for him down the road.<br /><br />Also of note is the screenplay adaptation. It remains faithful to the source, but it leaves room for Forster's vision to interpret the material. The dialogue is not dumbed down, and it. along with Forster's direction, moves at a solid pace. Like Forster, the lack of recognition at awards time for the screenplay was not an outrage, but I wouldn't have complained if it was at least nominated.<br /><br />The dividing line here between this film being great and outstanding lies with the acting. Most of the performances are solid, but there are some that don't quite make the cut, and it hurts the film. The most notable weak performance comes from Zekeria Ebrahimi, who plays the young Amir. It's not that it's bad, it's just that it's not as effective as it could be. He just can't translate the guilt that consumes Amir to the audience. In fact, I think I might have been a little lost at this point in the movie at this point had I not read the book because of this. He looks somber, and at times resentful, but we can't feel his emotions. This is a difficult part to portray, and for the most part young Ebrahimi holds his own, which is especially surprising since this is his first film role.<br /><br />The best performances come from Khalid Abdalla, who plays the adult Amir, and Shaun Toub, who plays the wise Rahim Kahn. Abdalla may not be a known name (though he was in Paul Greengrass's "United 93"), but his work here is amazing. He's a quiet, modest man, and he emotes perfectly when needed to. A lesser-capable actor could have made the character of Rahim Khan into a cliché, but Shaun Toub uses enough subtlety and care in his performance that he creates what the clichés are trying to portray.<br /><br />Forgive me if I go on a rant here, but this is something that I must address, and that is the film's PG-13 rating. The fact that this film received such a low rating is outrageous. There is no justification for it. Some could argue that the rating was bent because of the need for everyone to see it, like the gore in "Saving Private Ryan," which some say should have earned the film an NC-17 rating. But that exception cannot be applied here. The only purpose the scene serves is to tell the story. Forster (probably at the behest of the producers) tried as hard as he could to tame the film's most painful and disturbing scene to allow the film to sneak by with a PG-13 rating, but the subject material is too disturbing to be depicted in any way and get less than an R rating, regardless of if how "tasteful" is may be portrayed. Worse, this editing robs the scene of much of its power, and by trying it make it less disturbing to get the lower rating is insulting. Furthermore, some scenes of violence are incredibly disturbing as well. In terms of how much time these scenes take of the movie, it doesn't add to much, but what is there is well deserving of an R rating at the very least. The MPAA, whose system of rating movies has always been corrupt, has sunk to a new low by giving this film such a low rating.<br /><br />But one shouldn't fault the film for this. The film is a solid film that is well-worth seeing, especially if they are fans of the book.