Kijken naar 'Doodsbed: het bed dat vreet' is als wakker worden in het ziekenhuis, twee dagen na het plegen van zelfmoord.<br />Kijken naar 'Doodsbed: het bed dat vreet' is als wakker worden in het ziekenhuis, twee dagen na het plegen van zelfmoord.<br />Kijken naar 'Doodsbed: het bed dat vreet' is desoriënterend, maar op een vreemde manier ook stimulerend. Er zijn maar weinig cinematografische equivalenten voor deze verontrustende, maar vaak humoristische les in mythologie, moraliteit en surrealistische ideologie.<br />Cocteau's 'Bloed van een Dichter' en Maya Deren's 'Bloed van een Dichter'<br />experimentele werken roepen een indruk op van de vreemde sfeer die in 'Doodsbed' heerst. Een goede vergelijking zijn de donkere, volwassen sprookjes van de literaire geniale schrijfster Angela Carter, de korte, verontrustende verhalen van Unica<br />Zurn of E.T.A. Hoffman.<br />'Doodsbed' heeft veel herkenbare elementen van het 'doodsbed'-verleden, maar toont een geheel unieke en oorspronkelijke <br /><0x3E> Als verhaal is _Death Bed_ een verbazingwekkend eenvoudige maar originele film.<br /><0x3E> Een film die alleen door een op de duizend onafhankelijke bioscopen geproduceerd kan worden. Deze pretentieloze film heeft zijn technische tekortkomingen, maar overtreft die allemaal met een cast van prachtige niet-acteurs.<br /><0x3E> Een echte onafhankelijke klassieker uit de jaren zeventig.<br /><0x3E> _Death Bed_ toont ook een unieke, subversieve, 3-dimensionale persoonlijkheid - een diepe, voortdurende laag van droombeelden en ideeën die het tot een soort huis-, tuin- en keukenconstructie maakt. Het verstrijken van de tijd, verteld in flashbacks en historische reisverslagen, het bed met zijn sinistere zwarte humor, de rijke maar ingehouden symboliek die in zijn beelden is verwerkt. Het mooist is het beeld van Aubrey Beardsly, de lijdende kunstenaar, voor altijd gevangen in de lijst van zijn eigen schilderij terwijl hij commentaar levert op en speelt met de 'offeringen' van het vermoorde slachtoffer die hem zijn geschonken als liefdesoffers van de geest van het demente bed... Een ziekelijk refrein en een prachtig element/metafoor voor de 'gevangen kunstenaar'... Alleen het vreemdste in POE of MALLARME kan dat evenaren.<br /><br />Iedereen die de geest van onafhankelijke cinema waardeert en snakt naar de meerlaagse symbolische ervaring, of naar het surrealistische concept van'stuiptrekkend' of'schoonheid' en de gotische gruwelen van lowbudget-uitbuiting van filmmaken, zal deze totaal unieke visie appreciëren. Een eenvoudige, leuke film met een verrukkelijk diepe psychische onderstroom.
Watching "Death Bed: The Bed That Eats" is like waking up in the hospital, two days into a suicide<br /><br />watch, disorienting but oddly stimulating. There are few cinematic equivalents to this disturbing yet often humorous lesson in mythology, morality and surrealist ideology.<br /><br />Cocteau's "Blood of a Poet" and Maya Deren's<br /><br />experimental works evoke a taste of the strange atmosphere found in DEATH BED. A close comparison are the dark adult fairy-tales by literary genius- author Angela Carter, the short disturbing stories of Unica<br /><br />Zurn or E.T.A. Hoffman. <br /><br />DEATH BED has many recognizable elements of the<br /><br />past, but displays a wholly unique and original storyline.<br /><br />As a story, DEATH BED is an amazingly simple yet original<br /><br />vision, something which only one-in-a-thousand independent releases will manage to accomplish. This unassuming film has its technical flaws but overcomes them all with a cast of beautiful non-actors<br /><br />and lost creepy locations- a true 1970s independent classic. <br /><br />DEATH BED also displays a unique, subversive, 3-dimensional personality-- a deep and continuous layering of dream images and ideas that lend it a "fun-house" type of construct. The passage of time told in flashbacks and historic time travelogues, the bed with its sinister black humor, the rich yet understated symbolism used within its imagery. Most pleasing is the image of Aubrey Beardsly, the suffering artist, forever trapped inside the frame of his own painting as he comments on and fondles with the murdered victim "offerings" gifted to him as love offerings by the demented bed's spirit. -- A sick refrain and wonderful element /metaphor for the "trapped artist" -- Nothing but the weirdest in POE or MALLARME can equal that. <br /><br />Anyone who values the spirit of independent cinema and craves the multi-layered symbolist experience, or craves the Surrealist concept of "convulsive<br /><br />beauty" and the Gothic-horror leanings of low budget exploitation film-making will dig this totally unique vision. A simple and fun film with deliciously deep psychic undercurrents. HIGHLY RECOMMENDED. *****