De dood in Venetië is een film die ik eens in de tien jaar moet zien. Hij is altijd anders, omdat ik altijd in een ander stadium van mijn leven ben.<br />De film gaat over kunst, schoonheid, verlangen, de dood. Sommige scènes zijn pijnlijk traag, andere zijn gewoon irritant om naar te kijken, vooral als je ze al eerder hebt gezien. Toch zou ik geen enkel beeld willen missen. De muziek herhaalt zich, het hoofdthema van het adagietto uit de vijfde van Mahler wordt keer op keer gebruikt. Toch zou ik geen enkele noot willen missen. Als het laatste beeld vervaagt, de laatste noot sterft, ben ik verdoofd en uitgeput.<br />Deze film is een monument voor het filmen. Net als bij de meeste echt goede films moet het publiek op een zaterdagavond uit de buurt blijven. En dit is gewoon de beste film aller tijden.
Death in Venice is a movie I need to see once every ten years. It is always different, because I am always at a different stage of life.<br /><br />The movie is about art, beauty, longing, death. Some scenes are painfully slow, others simply annoying to watch, especially if you have seem them before. Yet I would not want to miss a single frame. The music is repetitive, the main theme of the adagietto from Mahler's fifth is used again and again. Yet I would not want to miss a single note. When the last image fades, the last note dies, I am left numb and exhausted.<br /><br />This movie is a monument to film making. As with most really good movies, the saturday evening crowd should stay away from it. And this is simply the best movie ever.