In zijn eerste speelfilm, _Yellow_, probeert Chris Chan Lee Hollywoods beeld van de Aziatisch-Amerikaanse bevolking te verhelderen door af te wijken van de stereotypen die in de grote filmindustrie zo kenmerkend zijn. Maar daarbij pleegt Lee een veel gruwelijker misdaad: hij overdrijft de stereotypen van de Aziatisch-Amerikaanse bevolking over zichzelf, tot op het ongelooflijke af. Het resultaat? De cast raakt door de afgrijselijk eendimensionale karakters en een belachelijk oppervlakkig scenario in een staat van overacting, wat uiteindelijk resulteert in een film die fysiek pijn doet om naar te kijken.<br />Laat je niet misleiden door de positieve recensies die _Yellow_ krijgt; ze vallen elk in een van twee kampen uiteen. In de ene hoek (bijv. Je vindt Aziatisch-Amerikanen die zo opgetogen zijn dat een Aziatisch personage zonder dikke brillenglazen en een wiskundeboek op het scherm kan verschijnen, dat ze op de een of andere manier de idiotie van Lee's eindproduct negeren. Aan de andere kant vind je filmcritici die domweg hebben aangenomen dat het niet cool zou zijn om _Yellow_ zo'n grondige afstraffing te geven als het verdient; het is per slot van rekening een gevoelige Aziatisch-Amerikaanse film, gemaakt door een onafhankelijke Aziatisch-Amerikaanse filmmaker... voorlopig beschermd gebied.<br />Voorbeeld: hoofdfiguur Sin Lee (Michael Chung). Schrijver/regisseur Lee levert een monumentale prestatie met _Yellow_, door _Yellow_ zo te regisseren dat Sin nooit op het scherm verschijnt, tenzij hij boos kijkt of schreeuwt. Zie hoe Sin de steun van zijn vrienden afkeurt. Zie Sin over het strand lopen en broeden. Zie hem boos kijken. (Geschreeuw volgt.) Zie Sin de winkel van zijn vader sluiten. Zie hem boos kijken. Zie Sin urineren. Zie hem boos kijken. Zie Sin ademen. Zie hem boos kijken.<br />Tjee, ik vraag me af of Sin vol zit met Aziatisch-Amerikaanse angst. Denk je? Ik weet het niet zeker. Zie hem boos kijken.<br />Voor de volledigheid stelt Lee ons voor aan Sins vader, Woon Lee (Soon-tek Oh). Gedurende de film, terwijl Sin alleen maar boos kijkt of schreeuwt, kijkt meneer Lee boos _en_ schreeuwt hij. In feite is dit Woons voornaamste rol in _therYellow_ : gelijktijdig boos kijken en schreeuwen.<br />Tjee, ik vraag me af Mina (Mary Chen) en Joey (John Cho), twee personages die in deze film alleen bestaan om een oppervlakkig en totaal irrelevant liefdesverhaal in de film te verweven. Want zie je, Lee heeft op de filmacademie geleerd dat elke goede film een of andere liefde-gerelateerde subtekst moet bevatten, en deze twee personages stellen hem in staat die verplichting na te komen. De ondraaglijk stompzinnige, flirterige dialoog van Mina en Joey bestaat uit eenlijnige beledigingen die culmineren in een kus: renNerd!'; pats-boem!'; pats-stomkop!'; (ogen ontmoeten elkaar); (glimlach begripvol); (er volgt een kus).<br />Maar wees gerust, ergens daarbuiten staat Sin te fronsen terwijl dit allemaal gebeurt.<br /><br />Dat Mina noch Joey op welke manier dan ook bijdraagt aan de plot van de film, verbaast me niet zozeer als Lee's verhaal.' De meeste afgezaagde filmclichés ten spijt, blijft Woon Lee vasthouden aan de meest afgezaagde filmclichés om zijn non-sequiturs te verwezenlijken. En geloof me, de flirtscène is nog maar het topje van de ijsberg.<br />Tegen het eind van de film zien we Woon Lee een poging doen om zijn voortdurende gemopper en geschreeuw tegen Sins vriendin Teri (Mia Suh) te verklaren, in wat volgens mij een aangrijpend moment was. Wat een verrassing: terwijl Woon een metaforisch verhaal over zijn geboorteland aanhaalt om zijn punt te illustreren, rechtstreeks uit _Reader's Digest_ gescheurd, trilt zijn stem op die extra speciale vaderlijke manier. De camera zoomt in op een obligate opname van Teri's trillende handen. We voelen ons gedwongen met onze ogen te rollen, behalve dat we beseffen dat Woons verklaring volstrekt onzinnig is. Maar het gebrek aan inhoud weerhield Lee er niet van om de film te maken, dus waarom zou hij deze bijzonder ineffectieve scène hebben opgenomen? De wereld kan tenslotte altijd wel een ander cliché gebruiken.<br />Nou, je zegt dat de film misschien pijnlijk is, maar dat hij in elk geval een technisch meesterwerk moet zijn <0xE2><0x80><0x93> zeg maar: _After What Dreams May Come_.' Sorry, op technisch gebied stelt _droge gele_ ook teleur. Lees montage is onhandig en verstoort het weinige ritme dat er in de film zit, maar ik weet zeker dat Lee dacht dat het hip zou overkomen. Om het nog erger te maken, is elk beeld te weinig of te veel belicht. Hoewel de lichtmeter in 1932 werd uitgevonden, heeft de nieuwe technologie het op de een of andere manier niet gehaald op de _droge gele_ set.<br />In het licht van de film.' Het acteerwerk van acteur Burt Bolos, die de rol van Sins beste vriend Alex speelt, is relatief goed. Hoewel Bolos een beetje overdrijft, kun je het hem niet echt kwalijk nemen als Lees script alleen maar bestaat uit vloeken en tieren. Bolos' tegenspelers tonen echter geen enkele terughoudendheid in hun overdrijven.<br />Ik heb al heel lang niet meer zo'n slechte film als _Yellow_ gezien. En ik hoop oprecht dat ik ook nog een hele tijd niet meer zo'n slechte film als _Yellow_ zal zien. Verspil er alsjeblieft geen tijd aan; het leven is al veel te kort.
In his feature film debut `Yellow,' Chris Chan Lee attempts to enlighten Hollywood's portrayal of Asian-Americans by departing from the stereotypes typically depicted in mainstream film. However, in so doing, Lee commits a far more heinous crime: he exaggerates Asian-Americans' own stereotypes of themselves to the point of incredulity. The result? Dreadfully one-dimensional characters and an outrageously shallow script triggers the cast into a frenzy of over-acting, ultimately resulting in a film that is physically painful to watch.<br /><br />Don't be deceived by any of the positive reviews garnered by `Yellow'; each falls into one of two camps. In one corner (e.g., right here on imdb.com), you find Asian-Americans who are so elated that an Asian character can be depicted onscreen without thick glasses and a math book, that they somehow neglect the idiocy of Lee's final product. On the other hand, you find movie critics who have simply presumed that it'd be uncool to give `Yellow' the thorough bashing that it deserves; after all, it's an edgy Asian-American film made by an independent Asian-American filmmaker... protected territory for now.<br /><br />Case example: main character Sin Lee (Michael Chung). Writer/Director Lee accomplishes a monumental feat with Sin, by editing `Yellow' in such a way that Sin never appears onscreen unless he is either scowling or yelling. See Sin resenting his friends' support. Scowl. See Sin walk along the beach and brood. Scowl. (Yelling ensues.) See Sin closing up his father's shop. Scowl. See Sin urinating. Scowl. See Sin breathing. Scowl.<br /><br />Gee, I wonder if Sin is full of Asian-American angst. Do you think? I'm not sure. Scowl. Scowl.<br /><br />Just to be thorough, Lee introduces us to Sin's father, Woon Lee (Soon-tek Oh). Throughout the movie, whereas Sin simply scowls or yells, Mr. Lee scowls *and* yells. In fact, this is Woon's principal role in `Yellow': simultaneous scowling and yelling.<br /><br />Gee, I wonder if Woon is an Asian father with an authority complex. Do you think? I'm not sure. Scowl. Yell.<br /><br />If Lee's one-dimensional characters don't annoy you, his story line will. Meet Mina (Mary Chen) and Joey (John Cho), two characters that exist in this film solely for the purpose of spinning a tangential and entirely irrelevant love story into the film. You see, Lee learned in film school that every good movie must include some sort of love-related subtext, and these two characters allow him to fulfill the obligation. Mina and Joey's excruciatingly inane flirting dialogue consists of one-liner insults culminating in a kiss: `Nerd!'; `Stupidhead!'; (eyes meet); (understanding smile); (kissing ensues).<br /><br />But rest assured, somewhere out there, Sin is scowling while this all takes place.<br /><br />That neither Mina nor Joey contributes in any way whatsoever to the film's plot does not perplex me so much as Lee's insistence on the most hackneyed movie cliches to accomplish his nonsequiturs. And trust me, the flirting sequence is just the tip of the iceberg.<br /><br />Towards the end of the film, we find Woon Lee attempting to explain his constant scowling and yelling to Sin's girlfriend, Teri (Mia Suh), in what I am sure Lee meant to be a poignant moment. What a surprise: as Woon invokes a metaphorical story about the homeland to illustrate his point, ripped straight out of Reader's Digest, his voice quivers in that extra-special paternal way. The camera pans into an obligatory shot of Teri's trembling hands. We feel compelled to roll our eyes, except we realize that Woon's explanation makes no sense whatsoever. But lack of substance didn't stop Lee from making the movie, so why would he cut this particularly ineffective scene? After all, the world can always use another cliché.<br /><br />Well, you say, the movie may be painful, but at least it *must* be a technical masterpiece -- say, like, `What Dreams May Come.' Sorry, on a technical basis, `Yellow' disappoints as well. Lee's edits are awkward and disrupt what little rhythm exists in the film at all, but I'm sure Lee thought they would seem hip. To make matters worse, every frame is either underexposed or overexposed. Although the light meter was invented in 1932, somehow the newfangled technology didn't make it onto the `Yellow' set.<br /><br />In light of the film's utter deficiency, supporting actor Burt Bolos, who plays Sin's best friend Alex, performs relatively well. Although Bolos overacts slightly, you can't really blame him when Lee's script consists solely of scowling and yelling. Bolos' castmates, on the other hand, show no restraint in their overacting whatsoever.<br /><br />I have not seen a film as bad as `Yellow' in a very long time. And I truly pray that I will not see a film as bad as `Yellow' for quite some time, as well. Please do not waste see it; life is already way too short. Thank you.