Misleidende, misplaatste, troebele, eindeloze krankzinnigheid, gezien de gelikte A-budgetbehandeling van MGM. Kate Hepburn speelt een bruid die haar rijke, knappe echtgenoot (Robert Taylor) gaat verdenken en ontdekt dat hij niet de droomman is met wie ze is getrouwd, maar een psychotische moordenaar. De poging van MGM om een Hitchcock-achtige thriller uit te brengen is vanaf het begin gedoemd te mislukken door een opgeblazen, warrig, belachelijk script, en de idiote casting van Hepburn als een in gevaar gebrachte vrouw die voor haar leven vreest (wie had ooit kunnen denken dat Hepburn ergens bang voor was?) Louis B. Mayer is vergeten tegen Vincent Minnelli te zeggen dat hij een thriller regisseerde, geen musical. Taylor is g<0xC3><0xAA>nant. De betoverende cinematografie creëert beelden van griezelige schoonheid <0xE2><0x80><0x93> en werd verspild aan de verkeerde film. Eindresultaat: Metro's 'Parnell' van de jaren veertig.
Misguided, miscast, murky, interminable lunacy given the high-gloss MGM A-budget treatment. Kate Hepburn plays a bride who comes to suspect her rich, handsome husband (Robert Taylor)is not the dreamboat she married but a psychotic killer. MGM's attempt at a Hitchcockian thriller is doomed from the start by a turgid, muddled, ludicrous script, and the idiotic casting of Hepburn as a jeopardized woman fearing for her life (who could ever imagine Hepburn afraid of anything?) Louis B. Mayer forgot to tell Vincent Minnelli he was directing a thriller, not a musical. Taylor is embarrassing. Only Robert Mitchum, also cast-against-type as a good guy, retains his dignity in a quiet, low-keyed performance. Karl Freund's ravishing cinematography creates images of eerie beauty--and was wasted on the wrong film. End result: Metro's "Parnell" of the 1940s.