Ik heb deze film ongeveer 30 jaar geleden op de late avond op de televisie gezien in Buffalo en ik popel om hem nog een keer te zien voordat ik... nou ja... je weet wel. De interactie tussen de hoofdpersonen na de 'overval' van de Tijger (Eli Wallach) op zijn prooi (Anne Jackson) in een mislukte ontvoeringspoging is absoluut hilarisch. Charles Nelson Reilly's vertolking van een neurotische universiteitsdecaan (?) of faculteitshoofd is onbetaalbaar. Hoeveel films kun je opnoemen die de menselijke strijd om betekenis en vervulling kunnen verlichten door je van begin tot eind aan het lachen te maken? Deze film herinnert ons eraan dat we allemaal in dezelfde strijd verwikkeld zijn, ongeacht klasse, ras, sekse of religie. En wie kan het tafereel vergeten van de eigenaar van een huis in een buitenwijk die op handen en knieën die paar sprietjes onkruid te lijf gaat die in één nacht op zijn perfect gemanicuurde gazon durven te verschijnen?
I saw this movie on late night TV out of Buffalo about 30 years ago and I'm dying to see it again one more time before I... well.. you know. The interaction between the main characters after the Tiger (Eli Wallach) "captures" his prey (Anne Jackson) in a botched kidnapping attempt is absolutely hilarious. Charles Nelson Reilly's portrayal of a neurotic university dean(?) or department head is priceless. How many films can you name which are able to illuminate humanity's struggle for meaning and fulfillment by making you laugh from beginning to end? This film reminds us that we are all in that same struggle regardless of class, race, sex or religion. And who can forget the scene of the suburban homeowner on his hands and knees attacking those few tiny weeds that have dared to appear overnight on his perfectly manicure lawn!