Barbara Stanwyck heeft er waarschijnlijk niet aan gedacht, maar het is een opluchting om haar in een donkerder kapsel te zien (als het tenminste geen pruik is) dan het kapsel dat ze het jaar daarvoor in _Double Indemnity_ moest dragen. Die film, de première van de 'film noir' en een in alle opzichten geweldige film, gaf haar een geweldige rol, maar o, dat haar. Hier is ze chicer en zeker geen femme fatale, maar ze is zeker een vrouw van 40. Ze is gewend geraakt aan een leven zonder mannen sinds de meesten van hen de oorlog in zijn, en als succesvolle Martha Stewart-columniste schrijft ze een huiselijke column waarin ze haar buitenhuis beschrijft als de camera die pant over wat het werkelijk is. We maken kennis met haar baas, Sydney Greenstreet, die er geen idee van heeft dat ze in een leugen leeft, en als hij met Kerstmis bij haar in Connecticut komt logeren, moet ze met een echtgenoot (Reginald Gardiner) en baby op de proppen komen voordat we 'Jingle Bells' kunnen zeggen. De Hongaarse kok S.Z. Sakall komt helpen en eindigt in een één-op-één-taart met Irish Una O'Connor. 'Het is geen Goulash, het is Irish Stew'. Sakall pakt gewoon de paprika, giet het grootste deel ervan in de taart en zegt: 'Nu is het goulash', waardoor alles wat ze voor de lunch heeft klaargemaakt totaal verandert. Dan, als het op de flensjes aankomt, slaat hij om en schept zij op. Jarenlang zullen een paar vrienden van me en ik die zin gebruiken als er tijdens een gesprek pannenkoeken ter sprake komen. 'Ik gooi niet met pannenkoeken. Ik schep!' Ze zal zelfs niet één keer met pannenkoeken gooien voor Greenstreet en zeggen: 'Ik heb nog nooit van m'n leven met pannenkoeken gegooid.' O'Connor kan in sommige films op de zenuwen werken als ze steeds maar blijft gillen, maar hier is ze verrukkelijk beminnelijk, en het feit dat ze met Sakall is getrouwd is heel charmant.<br />Het is duidelijk dat Reginald Gardiner niet Barbara Stanwycks grote liefde is, vooral niet als ze de knappe Dennis Morgan ontmoet, die een beetje achterlijk is als hij de baby in bad doet, die zeep eet, waardoor Stanwyck een beetje ongerust wordt. Hij zou onmiddellijk iets moeten vermoeden, maar doet dat niet. Maar het doet er niet toe. De film is zo charmant, met een landelijke omgeving vol sneeuw, een overvloed aan schommelstoelen en een hond die ernaartoe rent als de slee eraan komt. Na 25 jaar in Los Angeles te hebben gewoond en opgegroeid te zijn in een klein stadje aan de westkant van de staat New York miste ik dit soort kerst. Hoewel Central Park prachtig is na de eerste sneeuw en de kerstboom in Rockefeller Center ook exquis is, heeft het iets om uit te kijken over een besneeuwd bos en af en toe een glimp op te vangen van herten, konijnen of ander wild. Dit is een geweldige kerstfilm die ook buiten het seizoen de kerstsfeer kan opwekken en een geweldige combinatie vormt met een andere plattelandskerstfilm van Barbara Stanwyck, 'Remember the Night', een onderschat juweel. Voeg daarbij de kerst in de grote stad van 'Meet John Doe' en je hebt misschien wel een van de drukste sterren van de kerstfilms in de buurt gevonden.
Barbara Stanwyck probably didn't think of it, but it is a relief to see her in a more becoming dark hairstyle (if it wasn't a wig) than the one she had to wear in "Double Indemnity" the year before. That film, while the premiere "film noir" and an all-around great film, gave her a great role, but oh, that hair. Here, she is more chic and certainly no femme fatal, but she is certainly a 40's woman. She has gotten used to life without men since most of them are off at war, and as a successful Martha Stewart like columnist, she writes a homey column in which she describes her country home as the camera pans over what it really is. We meet her boss, Sydney Greenstreet, who has no idea that she is living a lie, and when he pushes his way in for a Christmas away at her supposed Connecticut home, she has to come up with a husband (Reginald Gardiner) and baby before we can say "Jingle Bells". Hungarian chef S.Z. Sakall steps in to help and ends up in a cutsey pie one-on-one with Irish Una O'Connor. "It's not Goulash, It's Irish Stew". Sakall simply takes the paprika, pours most of it in, and says, "Now it's goulash", totally changing what she has prepared for lunch. Then, when it comes to the flapjacks, he flips and she scoops. For years, a few friends of mine and I will use that line every time pancakes come up in a conversation. "I don't flip. I scoop!". She won't even flip just one for Greenstreet, saying "I've never flipped in me life." O'Connor can get on the nerves when she screeches over and over in some films, but here, she is delightfully lovable, and her pairing with Sakall is very charming.<br /><br />It is obvious in the romance department that Reginald Gardiner is not Barbara Stanwyck's cup of tea, especially when she meets handsome Dennis Morgan, who is a bit dimwitted when bathing the baby, which eats soap, causing Stanwyck to get a bit alarmed. He should suspect something instantly, but doesn't. But it doesn't matter. The film is so charming with the country setting filled with snow, an abundance of rocking chairs, and a dog running towards them as the sleigh comes up. Living in New York City after 25 years in Los Angeles after growing up in a small town on the western side of New York State made me miss this kind of Christmas. While Central Park is beautiful after a first snow and the Christmas tree at Rockefeller Center is exsquisit too, there is something about looking out at a snow-covered field of trees, and catch an occasional glimpse of deer, rabbits, or other wild life.<br /><br />This is a great holiday film that can also bring on the Christmas spirit out of season, and makes a great pairing with another Barbara Stanwyck country Christmas film, "Remember the Night", an underrated gem. Add on the big city Christmas of "Meet John Doe", and you've found perhaps one of the busiest stars of holiday films around.