Ik heb gisteravond _Begotten_ gezien, en ik heb mijn bedenkingen over de film.<br />Aan de ene kant waardeer ik hem omdat hij helemaal het omgekeerde is van een film van Michael Bay. Geen dialoog, extreem gestileerde, korrelige B&W-fotografie, een paar van de meest afgrijselijke beelden die ooit op film zijn vastgelegd, en een zeer meeslepend gebruik van geluid (dat niemand anders echt lijkt te hebben opgepikt). Het is een weerspiegeling van een thema, en hij waagt zich op een terrein waar de meeste filmmakers niet alleen qua beelden, maar ook qua productie en concept niet durven te komen. Het is een film die de meeste mensen niet begrijpen, en als je deze commentaren leest, begrijp je hem.' Er zullen heel wat mensen zijn wier onvermogen om deze film te ontcijferen tot gevolg heeft dat ze over 'pretentieusheid' schreeuwen met de felheid van een gibbon die bij voedertijd met de tralies van zijn kooi rammelt. Ik ben er oprecht door geschokt en van streek geraakt, en de laatste keer dat een film dat heeft weten te bereiken, is al een tijdje geleden.<br />Aan de andere kant is dit een film die dertig minuten te kort is en die zich uitstrekt tot meer dan anderhalf uur. Ik begrijp dat er artistieke waarde schuilt in het gebruik van herhaling en monolithisch ijsberen als knuppel, maar in dit geval helpt het gewoon niet om alles met elkaar in verband te brengen. Stel je voor dat je op straat wordt benaderd door een haveloze man die je bij de schouders grijpt en iets zegt dat je tot in het diepst van je wezen in verwarring brengt... maar in plaats van je verbijsterd en brabbelend achter te laten, blijft hij gewoon praten en praten en praten. Tegen het eind van de film keek ik af en toe op mijn horloge.<br />Dit is geen amusement, mensen. Dit is ontleding. Dit is hoe jullie mensen deprogrammeren die net naar 'Glitter' hebben gekeken. Als je naar films kijkt om vermaakt te worden, zal dit je frustreren, in verwarring brengen en misschien kwaad maken. Je benaderd 'Begoocheld' niet als een chocoladetaart die je wilt eten omdat hij zo lekker smaakt. Je benaderde het als iets op het menu waar je nog nooit van had gehoord, iets waarvan je stiekeme blikken door de keukendeur zag, iets donkers dat glinsterde en trilde op zijn schotel; iets wat je niet bestelde omdat het zo lekker zou smaken, maar omdat je gewoon moest weten hoe het smaakte.
I saw 'Begotten' last night, and I'm of two minds on the film.<br /><br />On one hand, I appreciate it for being the total invert of a Michael Bay film. No dialogue, extremely stylized grainy B&W photography, some of the most genuinely horrific imagery ever set to film, and a very compelling use of sound (which nobody else seems to have really picked up on yet). It's a reflection on a theme, and it dares go where most filmmakers do not not only in terms of images, but of production and concept. It's a movie that most people don't understand, and if you read through these comments you'll find a lot of people whose lack of ability to figure this film out results in them shrieking about 'pretentiousness' with the fervor of a gibbon rattling the bars of its cage at feeding time. It genuinely shocked and disturbed me, and the last time a film managed to do that was a while ago.<br /><br />On the other, this is a thirty-minute short that sprawls out to over an hour and a half. I understand that there might be artistic merit in using repetition and monolithic pacing as a bludgeon, but in this case it just doesn't help everything hang together. Imagine being approached by a ragged man on the street who grabys you by the shoulders and says something that completely confounds the core of your being... but then, instead of leaving your shattered and gibbering in his wake, he just keeps talking and talking and talking. By the end of the movie, I found myself glancing at my watch now and again. <br /><br />This is not entertainment, people. This is disentertainment. This is how you deprogram people who just watched "Glitter." If you watch movies to be entertained, this will frustrate, confound, and possibly anger you. You don't approach 'Begotten' like a chocolate cake you want to eat because it tastes good. You approach it like something on the menu you have never heard of before, something you see furtive glances of through the kitchen door, something that's dark and glistens and twitches on its platter; something you order not because it will taste good, but because you just have to know what it's like.