Het behoort tot het subgenre van post-apocalyptische toekomstige films, het is een stilistische en zeer intieme episode. Het opvallendste element van de film is de stilte; niemand zegt iets. Ik denk niet dat Besson, ondanks wat duidelijk wordt in het grootste deel van zijn latere werk, het bedoelde als een of andere coole gimmick. Wat het zo slim en effectief maakt, denk ik, is het feit dat, omdat er geen andere manier is om te communiceren, iedereen elkaar moet lezen op basis van intuïtie en het overbrengen van emotie, hoe gering ook. Hoewel ik niet aan het scherm gekluisterd was, zie ik bij nader inzien dat het een heel ontroerend en gevoelig perspectief op de menselijke natuur is. Het voertuig is de gestileerde sciencefictionfilm. Een deel van de beschouwing over de aard van de menselijke wereld is dat elk van die mensen niet noodzakelijkerwijs als een volmaakt menselijk wezen wordt gespeeld: de held, een eenzame zwerver in de desolate nieuwe wereld, wordt in de luren gelegd door een oudere kluizenaar, die weigert zijn deel van een voedselruil te bewaren tussen hem en een potige, brute figuur die wordt gespeeld door Jean Reno, en dus probeert Reno alles wat hij kan, voornamelijk met bruut geweld, om te krijgen wat hij wil. Dus de tegenstander heeft gelijk, hoewel hij geen goed mens is, en de hoofdpersoon en zijn sympathieke beschermeling hebben allebei ongelijk, hoewel ze allebei goede mensen zijn.<br />'<br /> De film is in een helder en helder zwart-wit geschoten, gecorrigeerd en gevangen in een rustige maar kwieke en kleinschalige aanpak, en de acteurs zijn heel echt. Hoe kan het ook anders? Net als hun personages zijn zij nog slechts de noodzakelijke communicatiemiddelen. Dit is een van de weinige echt goede films die Luc Besson heeft geschreven. Zijn eerdere werk is bijna altijd beter dan de flauwekul die hij nu uitbraakt.
Belonging to the subgenre of post-apocalyptic future films, it is a stylistic and very very intimate installment. The most noticed element of the film is its silence; no one speaks. I don't think Besson, despite what is evident in most of his later work, meant it as any kind of cool gimmick. I think what makes it so clever and so effective is the fact that with no other way of communicating, everyone has to read each other based on intuition and conveying of emotion, no matter how slight. Though I wasn't glued to the screen, upon reflection I see that it's a very touching and sensitive perspective on human nature. Its vehicle is the stylized sci-fi movie. Part of its reflection on the nature of the human world is that each of its humans is not necessarily played as a perfect human being: The hero, a lone drifter in the desolate new world, is taken in by an older recluse, who refuses to keep his part of an exchange of food between him and a husky, brutish character played by Jean Reno, and so Reno tries everything he can, predominantly using brute force, to get what he wants. So, the antagonist is right, though not a good person, and the protagonist and his sympathetic foil are both wrong, though they are both good people.<br /><br />It's shot in a clear and crisp black and white, edited and captured in a low-key yet spry and small-scale approach, and its actors are very real. How can they not be? They, like their characters are left with the bare necessities of communication. This is one of the few truly good films that Luc Besson has written. His earlier work is almost always better than the fluff he churns out now.