Toen de nazi's aan het eind van de jaren dertig in Oost-Europa aan de macht kwamen, richtte Charles Chaplin zijn aandacht op het creëren van een reactie daarop. De katalysator kan heel goed een propagandatijdschrift zijn geweest dat Chaplin een joodse sympathisant noemde. In The Great Dictator creëerde Chaplin een parodie op Hitler die soms even grappig als angstaanjagend is. De film volgt Hitlers ervaringen in het Duitse leger vanaf de Eerste Wereldoorlog tot aan de dag van vandaag. Tegelijkertijd speelt Chaplin een joodse kapper die zich kleedt als de zwerver die na een lange, lange tijd uit een ziekenhuis komt, om te ontdekken hoe anders de wereld is onder het bewind van de nazi's.<br />Paulette Goddard, Chaplin. Jack Oakie heeft een geweldige, met een Oscar bekroonde bijrol als een Mussolini-imitator (Benzini Napaloni) die Chaplins Hitler-figuur, Adenoid Hynkel, heel wat stuipen op het lijf jaagt. Henry Daniell is zijn gebruikelijke bezadigde zelf als Garbitsch, hoofdadviseur van Adenoid Hynkel. Chaplin schreef en regisseerde de film en kreeg Oscars voor zijn script en zijn acteerwerk. De film werd ook genomineerd voor een Oscar.<br />Chaplin maakte de film onder enorme druk om voor de hand liggende en niet zo bekende redenen. Hij financierde de hele film zelf, met grote risico's vanwege het onderwerp, en tot die tijd waren er geen andere belangrijke films over nazi-Duitsland gemaakt. De film duurde ongeveer eenentwintig maanden in productie, en Chaplin herbouwde zelfs een set en filmde een scène opnieuw om alles goed te krijgen. Tegen de tijd dat de film in oktober 1940 werd uitgebracht, was de oorlog in Europa al een eind op weg en veroverde Hitler het ene land na het andere, dus de film werd bij zijn première veel actueler dan toen de productie begon.<br />' Achteraf gezien zit er weinig intrige in de film; hij lijkt meer op een reeks komische sketches en/of ongelukjes die aan elkaar zijn geknoopt om een doel te bereiken dat losstaat van de film zelf. Verschillende voorbeelden hiervan komen voor in het laatste derde deel van de film met de ontmoeting tussen Hynkel en Napaloni. De scène is heel, heel grappig, maar leidt niet tot de plot. Evenzo leidt de ontsnapping van zowel de kapper als Schultz eenvoudig tot de vergissing van de identiteit van de kapper voor Hynkel, teneinde Chaplin (via de kappersfiguur) de gelegenheid te geven aan het eind van de film het publiek toe te spreken. Aan de andere kant, is er een betere manier om iets duidelijk te maken over het misplaatste narcisme van de Arische superioriteit dan door een Joodse Barber voor Hynkel te laten doorgaan?<br />Toch bevat de film vele komische momenten, zoals de rallytoespraak, de nieuwe oorlogsontwikkelingen (kogelvrije uniformen, enz.), de dansscène met de wereldbol, het muntje in de puddingscène en het hele scenario tussen Hynkel en Napaloni (inclusief de scène met de kappersstoel) om de film ten zeerste aan te bevelen. Men kan ook niet vergeten welke risico's Chaplin nam door zijn eerste praatfilm te maken, een anti-nazifilm, en de film zelf te financieren.
With the Nazi rise to power in Eastern Europe in the late 1930's, Charles Chaplin turned his attention to creating a reaction to it. The catalyst may well have been a propaganda publication referring to Chaplin as a Jewish sympathizer. In The Great Dictator, Chaplin created a dead-on parody of Hitler that is as funny as it is frightening at times. The film traces Hitler's experiences in the German army from World War I up to the present day. Simultaneously, Chaplin plays a Jewish barber who dresses like the tramp who comes out of a hospital after a long long time, only to discover how different the world is under Nazi rule.<br /><br />Paulette Goddard, Chaplin's wife at the time, plays a young Jewish girl whose family is oppressed in a Jewish ghetto. Jack Oakie has a great, Oscar-nominated supporting role as a Mussolini look-alike (Benzini Napaloni) who gives Chaplin's Hitler character, Adenoid Hynkel, a lot of fits. Henry Daniell is his usual staid self as Garbitsch, chief adviser to Adenoid Hynkel. Chaplin wrote and directed the film and received Oscar nominations for his screenplay and his acting. The film was also nominated for best picture.<br /><br />Chaplin made the film under tremendous pressure for some obvious reasons and some not so well known. He financed the entire film himself at great risk because of the subject matter, and there were no other major films made regarding Nazi Germany up to that time. The film spent about twenty-one months in production with Chaplin even rebuilding a set and re-shooting a scene to get things right. By the time of the film's release in October of 1940, the war in Europe was well under way with Hitler conquering one country after another, so the film became much more topical at its release than when production first began.<br /><br />There isn't much plot in looking at the film in retrospect; the film seems more like a series of comedy sketches and/or mishaps strung together to get to a purpose independent of the film itself. Several examples of this occur in the last third of the film with the meeting between Hynkel and Napaloni. The scene is very very funny, but it leads no where in terms of the plot. Likewise, the escape of both the barber and Schultz simply leads to the mistaken identity of the barber for Hynkel in order to give Chaplin (through the barber character) an opportunity to pontificate to the audience at the end of the film. On the other hand, what better way to make a point about the misplaced narcissism of Aryan superiority than to have a Jewish Barber mistaken for Hynkel? <br /><br />Still, the film contains many high comic moments, such as the rally speech, the new war developments (bulletproof uniforms, etc.), the dancing globe scene, the coin in the pudding scene, and the entire scenario between Hynkel and Napaloni (including the barber chair scene) to highly recommend the film. One can also not forget the risks Chaplin took in making his first talking film, an anti-Nazi film, and financing the film himself. ***1/2 of 4 stars.