'Lackawanna Blues' is emotioneel zo krachtig in zijn beschrijving van zwarte stadsbewoners in de jaren vijftig en begin jaren zestig. Een cultuur van vreugde en droefheid die specifiek was voor zwarten uit de arbeidersklasse, die buiten de gewone cultuur bestond. De personages in het stuk van Santiago-Hudson waren zwarte individuen die een onvolmaakt leven leidden, maar sterke positieve waarden van liefde, trouw en eer in stand hielden. Hoewel de personages zich soms afwendden van die waarden, ontkenden ze niet het belang van die waarden. In plaats daarvan erkenden en accepteerden ze hun eigen onvolmaaktheid en die van de andere personages, zonder een oordeel te vellen, die door het leven van 'nanny' gingen. De centrale personages waren sterk en geloofwaardig, de omgevingen waren realistisch en riepen persoonlijke herinneringen op aan een voorbije tijd. Het leven van voor de integratie in de stad was een tijd van zintuiglijke beneveling, van zien, horen en ruiken, die je bijna kon ervaren door het drama _Lackawanna Blues_ te zien spelen.
"Lackawanna Blues'is so emotionally powerful in its portrayal of urban Blacks during the 50s and early 60s. A culture of joy and sadness specific to working class Blacks that existed outside the mainstream culture. The characters of Santiago-Hudson's play depicted Black individuals who lived imperfect lives but maintained strong positive values of love,loyalty and honor. Although the characters moved away from those values at times, they did not deny the importance of the values. Instead they recognized and accepted their own imperfection and those of the other characters, without judgment, that passed through the life of "nanny". The central characters were strong and believable, the settings were realistic and brought back personal memories of a by-gone era. Pre-integration urban life was a time of sensory intoxication, sight, sound,and smell, that could almost be experienced by watching the drama "Lackawanna Blues" unfold. I will watch it again and again.