Dit is om verschillende redenen een van mijn favoriete films. Om te beginnen zijn er de uitmuntende prestaties van de lieftallige Debra Paget als prinses/danseres, van Michael Rennie als de schurk, van de knappe jonge Jeffrey Hunter die onderzoek doet naar de misdaad in haar stad/staat en andere. De film is een ongewoon kleurrijk avontuur, en we zien zelfs de prinses die de dans repeteert die ze later (voor deze ene keer) uitvoert. Ze slaagt erin Hunter aan de schandpaal te nagelen voordat ze hoort dat hij aan haar kant staat; ook de fotografie, de kostuums van Travilla, de muziek van Lionel Newman en de stijl van de film zijn ongewoon fraai. Voeg daar deze opwindende actie, de intelligente vertolking en de fraaie regie van veteraan Harmon Jones bij van een zekere Gerald Drayson Adams. Het script is in 1249 n.Chr. geschreven, en je hebt de ingrediënten voor een aangenaam Grieks Near-Eastern-verhaal. Maar er valt hier veel te prijzen aan de ongewone en goed ontwikkelde verhaallijn, want er valt veel meer te prijzen dan het snelle tempo, de goed uitgevoerde fysieke actiesequenties en de superieure technische aspecten van de film. Klassiek opgeleide acteurs als Michael Ansara, Edgar Barrier, Wally Cassell, Jack Elam en Dona Drake komen niet vaak samen voor in een B-film; evenmin zijn er fascinerende sets, een verscheidenheid aan locaties en een mysterie van de kwaliteit die hier wordt geleverd. Een manier om een film te beoordelen is: 'Als ik de garantie had dat ik deze ervaring zou overleven, zou ik dan ervoor kiezen om deze gebeurtenissen te ondergaan en deze handelingen te verrichten?' Aangezien mijn antwoord in dit geval een galmend 'ja' is, blijft deze film een van mijn favoriete en zeer ondergewaardeerde films. Kan het zijn dat de al te vaak voorkomende minachting van Amerikaanse critici voor vrouwen als strijders en denkers, net als in zoveel andere gevallen, tot gevolg heeft dat mensen met een gesloten geest de overduidelijke anti-tyrannie en pro-entertainmentkwaliteiten van deze achtenswaardige film onderschatten?
This is one of my favorite films for many reasons. To begin, there are standout performances from lovely Debra Paget as a princess/dancing girl, from Michael Rennie as the villain, handsome young Jeffrey Hunter investigating crime in her city/state and others. The film is an unusually colorful adventure, and we even see the princess rehearsing the dance she later performs (for once). She manages to skewer Hunter before she learns he is on her side; also the photography, the costumes by Travilla, Lionel Newman's music and the film's style are unusually fine. Add to this rousing action, intelligent characterization and fine direction by veteran Harmon Jones of a Gerald Drayson Adams' script set in 1249 AD, and you have the ingredients of an enjoyable Grecianized Near-Eastern. But there is much to praise about the unusual and well--developed storyline here, as there is much more to praise other than the film's swift pace, well-managed physical action sequences and superior technical aspects. Classically-trained actors such as Michael Ansara, Edgar Barrier, Wally Cassell, Jack Elam and Dona Drake are not commonly found in one "B" film together; nor are there fascinating sets, a variety of locales and a mystery of the quality that is supplied here. One way of assessing a film is, "If I were guaranteed to live through the experience, would I choose to undergo these events and perform these actions?" Since my answer is a resounding "yes" in this case, this film remains one of my choices as a favorite and very-underrated cinematic work. Could it be that US critics' all-too-frequent disdain for females as warriors and thinkers that as in so many other cases has caused closed minds to misprize this estimable film's obvious anti-tyranny and pro-entertainment qualities?