Conclusie: heel, maar heel, heel saai, en toch keek ik tot het einde, in de hoop op een omgekeerd effect, maar het einde was erger, omdat het niets was. Het oude zwart-witspel hielp helemaal niet, het helpt meestal bij psychologische films, maar dat was hier niet het geval. Het script, de plot enzovoort waren lineair, hadden geen inhoud, gingen nergens heen. Als je met psychologisch te maken hebt, heb je te maken met analyse, dus met details, die eenheidsdiversiteitsformule... er was geen essentie, geen detail. Gewoon een verhaal, er zijn veel verhalen te vertellen, maar iets maakt ze uniek en moeilijk te vergeven met het gereedschap en de creativiteit van filmers... nou, dit is er niet een van.
Conclusion: very, but very, very boring, yet I watched till the end, hoping for some upside-down effect, but the end was worse, because it was nothing. The old black&white game didn't helped at all, it usually helps psychological movies, but this was not the case. The script, the plot, etc were linear, had no substance, nothing in-going. When you deal with psychological, you deal with analysis, therefore with details, that unity-diversity formula....there was no essence, no detail. Just a story, there are many stories to tell, but something makes them unique and hard to forgive with the tools and creativity of movie-makers...well, this is not the one.