Op papier heeft deze film een paar haken en ogen: een straatjochie dat een trauma uit het verleden overleeft, zijn leven opbouwt en succes heeft terwijl de wereld hem zou hebben afgeschreven. Geweldige film, iedereen is dol op een happy end.<br />Maar in de bioscoop waren er een paar dingen die de film in de kiem smoorden. De dialoog was hol en oninteressant, de personages waren bijna cartoonachtig in hun gebrek aan dimensie en complexiteit, en waarom moest iedereen homo zijn? Ik heb niets tegen homoseksuele thema's of personages in een film, maar als het op deze manier wordt gebruikt, is het niet alleen beledigend voor homoseksuelen, maar het maakt de levensstijl triviaal en de film goedkoop. Als het verhaal werkt zonder deze goedkope truc, had het moeten worden ingekort. Elk personage leek uit dezelfde koekjesvorm te komen: ze hadden allemaal één grote en één kleine fout, elk personage is goed van hart, of ze nu succes hebben of niet, en ieder van hen had of heeft een gewelddadige relatie met iemand.<br />Het meest irritante van de film is dat ze je er nooit van kunnen overtuigen dat de naam 'pip' voortkomt uit grote verwachtingen. Ze geven het je één keer en dat zou genoeg moeten zijn. Het verhaal deelt genoeg met de klassieker van Dickens om dat duidelijk te maken. Het interessantste deel van de film is het verhaal van de grootvader en de cassette die hij achterlaat voor Pip, en hoe Pip, de hoofdpersoon, leert hoe ze moet opgroeien na de lessen die ze heeft geleerd van de cassette. Uiteindelijk, als ze haar lessen heeft geleerd, gaat Pip de confrontatie aan met zijn duistere verleden en gaat ze verder met haar leven.
On paper this movie has some chops: a street kid overcoming past trauma, rebuilding his life and succeeding when the world would have written him off. Great stuff, everyone loves a happy ending.<br /><br />In the theater though, there were some omissions that left the movie dead inside. The dialog was hollow and uninteresting, the characters were almost cartoonish in their lack of dimension and complexity, and why did everyone need to be gay? I have nothing against homosexual themes or characters in a movie but when it's used in this fashion not only is is offensive to homosexuals, it trivializes the lifestyle and cheapens the movie. If the story works without this cheap trick it should have been cut.<br /><br />Every character seemed to come out of the same cookie cutter form: Each had one major flaw and one minor flaw, every character is good hearted were they succeed or not, and everyone one of them had or is in an abusive relationship with someone.<br /><br />The most annoying fact of the movie is that they never let you get over that the name "pip" comes from great expectations. They give it to you once and that should be enough. The story shares enough with the Dickens classic to make this fact obvious.<br /><br />The most interesting part of the film is the story of the grandfather and the cassette he leaves for Pip and how Pip, the main character, learns how to grow up from the lessons learned from the tape. In the end, with lessons learned, Pip confronts his dark past and movies forward with his life.