Toen ik deze film zag, kwamen er herinneringen aan 9/11 bij me boven. Het eerste wat ik me van die ochtend herinnerde, waren tv-beelden van een vliegtuig dat een groot gebouw binnenvloog, en mijn eerste gedachte was: dat is vast een voorvertoning van een nieuwe Tom Clancy-film.<br />Dit was geen Tom Clancy-film. Dit was zeker geen Britse versie van 'The Sum Of All Fears'. De typische Tom Clancy-film of - roman heeft een relatief kleine bezetting, een lineaire plot en meestal een soort resolutie. Deze film had geen van beide. Natuurlijk, wat ik direct op het scherm zag, was een kleine bezetting, een plot en een vage resolutie, maar net als bij 9/11 was het punt dat de werkelijkheid zoveel groter en complexer was. Ik ben systeembeheerder, en de realiteit van de rampspoedoefening en de ramp zelf is pijnlijk duidelijk. Het is onmogelijk om je voor te bereiden op een ramp als deze, en het zal ook onmogelijk zijn om hiermee om te gaan als het gebeurt.<br /><br />Van de ruzie tussen de politie (Er wordt niet genoeg gedaan om je voor te bereiden) en de politici (Iedereen in de buis een gasmasker geven zou paniek veroorzaken) tot en met de voortdurende aankondigingen door de luidsprekers (Je gezondheid is niet in gevaar, maar ga niet naar huis voordat we je ontsmetten) en (Eet, drink of rook niet voordat we je ontsmetten) was ik de hele film gespannen. Ik had niet de geringste behoefte om te zappen. <br />Deze film was 90 minuten lang. Hij had twee keer zo lang kunnen zijn en toch niet alle mogelijke details laten zien. In plaats daarvan liet hij genoeg onuitgesproken om ieder van ons de details te laten fantaseren, ieder van ons op zijn eigen manier. Dat maakte het voor mij zoveel echter dan welke Tom Clancy-film ook.<br />Ik heb een keer in Londen gewoond, vlak bij Edgeware Road. En ik heb vaak de trein genomen vanaf Waterloo Station. Terwijl ik naar Dirty War keek, bleef ik mezelf voorhouden dat dit alleen maar fictie was. Op dit moment. Als Allah en Jehova het willen, blijft deze film fictie, en ergens in de komende 20 of 30 jaar zullen mijn neefjes naar deze film kijken en zich de vroege 21e eeuw herinneren, en de paniek die we te veel hebben gevoeld. Hopelijk in dezelfde mate als ik me nu voel, als ik memorabilia van de Koude Oorlog bekijk met het Kwade Communistische Regime van de midden-20e eeuw, en me de oefeningen 'vallen en dekking' op school herinner.
Seeing this film brought back to me memories of 9/11. The first thing I remember of that morning was seeing TV pictures of an airplane flying into a large building, and my immediate thoughts "Must be a preview for a new Tom Clancy film".<br /><br />This was not a Tom Clancy film. This was certainly not a British version of "The Sum Of All Fears". The typical Tom Clancy film or novel has a relatively small cast, a linear plot, and usually some sort of resolution. This film had neither. Sure, what I saw directly on screen was a small cast, a plot, and a vague resolution, but, like 9/11, the point was that reality was so much larger and more complex.<br /><br />I work in systems planning, and the reality of the disaster preparation exercise, and the disaster itself, is painfully obvious. It's impossible to prepare for a disaster like this, nor will it be any more possible to deal with this when it happens.<br /><br />From the argument between the police (Not enough is being done to prepare) and the politicians (Giving everybody on the tube a gasmask would cause panic), to the constant loudspeaker announcements (You are in no danger to your health, but don't go home before we decontaminate you), and (Don't eat, drink, or smoke before we decontaminate you), I was on edge during the entire film. Not the slightest urge to channel surf.<br /><br />This film was 90 minutes in length. It could have been twice that, and still not shown all the possible details. Instead, it left enough unsaid to allow each of us to imagine the details, each of us in our own way. That made it so much more real to me, than any Tom Clancy film.<br /><br />I lived in London once, and just off the Edgeware Road. And I took the train from Waterloo station many times. As I watched Dirty War, I kept telling myself that this is only fiction. Right now.<br /><br />Allah and Jehovah willing, this film will remain fiction, and sometime in 20 or 30 years, my nephews may watch this film and remember the early 21st Century, and the panic we felt too much. Hopefully to the same degree as I feel currently, when viewing memorabilia of the Cold War with the Evil Communist Regime of the mid-20th Century, and remember "Drop and cover" exercises in school.