De premisse van de film had veel om het lijf, maar ondanks de nieuwigheid van modellen die de meubels van iemand anders verkopen om in de beau monde te kunnen leven, heeft deze film niets om het lijf. De personages zijn van karton. De dialoog is zo pijnlijk geënsceneerd dat het moeilijk is om ernaar te luisteren, en als er al grappen in de film zaten, dan heb ik ze gemist. Marilyn Monroe die tegen muren op loopt omdat ze geen bril wil dragen is volslagen ongeloofwaardig & niet grappig. Grables stommiteit is ook te snugger om te geloven. Bacalls opschepperij is zo geforceerd dat het irritant is om naar te luisteren. Waarom iemand dit zou willen aanhoren is me een raadsel.
The premise of the movie had much going for it, however, despite the novelty of models selling off someone else's furniture to live the high life, this movie has nothing going for it. The characters are cardboard. The dialog is so painfully scripted, it's hard to sit through, and if there were any jokes in the movie, I missed them. Marilyn Monroe's walking into walls because she doesn't want to wear glasses is completely unbelievable & not funny. Grable's stupidity is also too ham-fisted to be believed. Bacall's gold-digging is so forced, it's annoying to listen to. Why anyone would want to sit through this is beyond me.