In een tijdperk waarin bijna elke grote horrorfilm uit de jaren zestig en zeventig wordt herschreven voor een publiek dat is opgegroeid met horrorfilms van tegenwoordig die niet al te best zijn, is het leerzaam om terug te kijken naar John Carpenters opus THE DING uit 1982, dat zelf een remake is <0xE2><0x80><0x93> van een jeugd favoriet van de regisseur, Howard Hawks' sf-/horrorklassieker uit 1951 THE DING VAN OUTER SPACE. Hoewel Carpenters film aanvankelijk niet zo'n kassucces was toen hij halverwege 1982 werd uitgebracht, heeft hij sindsdien een heel grote schare volgelingen.<br />In feite is Carpenters film minder een remake van Hawks' THE DING uit 1951. Hij gaat terug naar het oorspronkelijke idee dat door het bronmateriaal is geïmpliceerd, namelijk het verhaal van John W. Campbell 'Who Goes There?', waarin een Amerikaanse wetenschappelijke ploeg in Antarctica wordt bedreigd door een vormveranderend buitenaards wezen dat na 100.000 jaar uit het ijs is ontdooid. Kurt Russell, die voor Carpenter de hoofdrol had gespeeld in de tv-film ELVIS uit 1979 en de film ESCAPE OF NEW YORK uit 1981, speelt de hoofdrol in een cast van standvastige karakterspelers, onder wie Keith David, Donald Moffat, Richard Dysart en Richard Masur, in deze van spanning vervulde verkenning van paranoia als het vormveranderende 'ding'. Het eind van de film, waarin Russell en David de enigen zijn die nog over zijn, heeft een verontrustende en huiveringwekkende dubbelzinnigheid die doet denken aan de coda's van zowel _THE BIRDS_ als _STRAW HOGS_.<br />Als het onderwerp _THE DING_ wordt opgerakeld, ligt bijna overal de nadruk op de bloederige special effects en buitenaardse ontwerpen die zijn gemaakt door Rob Bottin, die met Carpenter had gewerkt aan de horrorklassieker _THE FOG_ uit 1980, en aan _Joe Dante_ ' In 1981 maakte Carpenter de weerwolffilm THE HOWLING. Deze effecten zijn inderdaad behoorlijk spectaculair en visueel, en zelfs vandaag de dag kunnen ze nog behoorlijk hartverscheurend zijn. Maar dit alles zou van Carpenters film niet meer dan een epos van de bovenste plank hebben gemaakt als de richting, het verhaal en het acteerwerk niet in orde waren; en gelukkig zijn ze dat allemaal. Als hij zich niet concentreert op de enorm gruwelijke transformaties, bouwt Carpenter spanning op dezelfde door Hitchcock beïnvloede manier op als die van zijn vorige films HALLOWEEN en THE FOG, met het camerawerk van de rondsluipende Dean Cundey, vooral in de gangen van het station, wat een aanzienlijke bijdrage levert. Het acteerwerk verhoogt de kwaliteit van het scenario van Bill Lancaster, en we krijgen ook een strakke score van Ennio Morricone, wiens werk over de regisseur van Sergio Leones klassieke Italiaanse spaghettiwesterns uit de jaren zestig algemeen bekend is, met inbegrip van Carpenter zelf, natuurlijk. Het DING bevat ook extra mooie visuele effecten van Albert Whitlock (die in veel Hitchcock-films heeft gespeeld, waaronder THE BIRDS) en Roy Arbogast, die heeft gewerkt aan CLOSE ENCOUNTERS OF THE DADER KIND en JAWS 2.<br />Carpenter's film was niet zo'n succes als hij had kunnen zijn, omdat Universal besloot deze schokkende film uit te brengen, nog geen twee weken nadat ze Steven Spielbergs veel meer gezinsvriendelijke E.T.: THE EXTRA-TERRESTRIAL hadden uitgebracht (het is niet verbazingwekkend dat de critici en het publiek destijds een voorkeur hadden voor Spielbergs E.T. En in 1982 ging het grootste deel van de opbrengst van de horrorfilms naar een andere door Spielberg geproduceerde film, POLTERGEIST. Als gevolg daarvan leed HET DING ten gevolge van een gebrek aan aandacht in zijn tijd.<br />Maar na verloop van tijd zagen velen Carpenters film voor wat hij was: een uiterst bloederige, maar uiterst intelligente combinatie van sciencefiction en horror, met veel flair gemaakt en met een waarachtig begrip van de psychologische paranoia die de kern van het verhaal vormde. Hoewel het nog steeds behoorlijk gruwelijk is, zou HET DING net zo goed herinnerd moeten worden om de vaardigheid waarmee het verhaal wordt verteld als om de bloederige buitenaardse ontwerpen en make-up-effecten; want het zijn de vaardigheid van het vertellen en de spanning die het tot het eind toe zo gedenkwaardig maken.
In an era where nearly every great horror film of the 60s and 70s is being remade for audiences weaned on horror flicks of today that are not too terribly good, it is instructive to look back at John Carpenter's 1982 opus THE THING, which itself is a remake--of a childhood favorite of the director's, Howard Hawks' 1951 sci-fi/horror classic THE THING FROM OUTER SPACE. Although Carpenter's film was not initially that big a box office hit when released in mid-1982, it has since garnered a very large following.<br /><br />In fact, Carpenter's film is less of a remake of Hawks' film than it is a reworking, as he goes back to the original idea posited by the source material, namely the John W. Campbell story "Who Goes There?", in which a US scientific crew in Antarctica is menaced by a shape-changing alien thawed out from the ice after 100,000 years. Kurt Russell, who had starred for Carpenter in the director's 1979 TV movie ELVIS and the 1981 film ESCAPE FROM NEW YORK, heads a cast of stalwart character actors, including Keith David, Donald Moffat, Richard Dysart, and Richard Masur, in this tension-filled exploration of paranoia, as the shape-changing "thing", which first comes to their camp in the form of a guide dog a Norwegian team is trying to kill, takes over each of them one by one. It isn't long before everybody in the camp begins to mistrust his fellow man. The ending of the film, in which Russell and David are the only ones left, has a disturbing and chilling ambiguity akin to the similar codas to both THE BIRDS and STRAW DOGS.<br /><br />Almost universally, when the subject of THE THING is bought up, the emphasis is on the extremely gory special effects make-up and alien designs created by Rob Bottin, who had worked with Carpenter on the 1980 horror classic THE FOG, and on Joe Dante's 1981 werewolf film THE HOWLING. These effects are indeed quite spectacular and graphic, and even today, they can also be quite stomach-turning. But all of this would make Carpenter's film nothing more than a high-end splatter epic if the direction, the story, and the acting weren't up to snuff; and thankfully, each of them are. When he's not concentrating on the enormously gruesome transformation sequences, Carpenter builds suspense in the same Hitchcock-influenced way that informed his previous films HALLOWEEN and THE FOG, with cinematographer Dean Cundey's prowling camera-work, particularly through the corridors of the station, a significant help. The acting enhances an already-fine screenplay adaptation by Bill Lancaster; and we are also given a taut score by Ennio Morricone, whose work on director Sergio Leone's classic 1960s Italian spaghetti westerns is well known to all, including of course Carpenter himself. THE THING also features additional fine visual effects from Albert Whitlock (who worked on many Hitchcock films, including THE BIRDS), and Roy Arbogast, who worked on CLOSE ENCOUNTERS OF THE THIRD KIND and JAWS 2.<br /><br />Carpenter's film was not the success it could have been because Universal chose to release this graphic shocker a mere two weeks after it had released Steven Spielberg's far more family-friendly E.T.: THE EXTRA-TERRESTRIAL (not surprisingly, critics and audiences at the time favored Spielberg's excellent film over Carpenter's equally excellent but exceedingly different one). Also, most of the horror film box office business in 1982 was going to another Spielberg-produced film, POLTERGEIST. As a result, at a cost of $15 million, THE THING suffered from lack of attention in its time.<br /><br />Over time, however, many have come to see Carpenter's film for what it is--an extremely gory but extremely intelligent combination of science fiction and horror, done with a great deal of flair and a true understanding of the psychological paranoia at the heart of its story. Though it is still quite gruesome, THE THING should be as much remembered for the skill by which the story is put together as it is for the gory alien designs and make-up effects; for it is the storytelling skill and the suspense that make it so memorable in the final analysis.