Ik had veel goeds gehoord over 'Staatsen van Genade' en ging er onbevooroordeeld naar kijken. Ik vond 'Gods Leger' wel goed, en ik dacht dat Dutcher als filmmaker misschien was verbeterd en gerijpt. De film begon met wat beverig acteerwerk, en ik dacht: nou, misschien wordt het nog beter. Helaas is dat nooit gebeurd. De film begint met het introduceren van twee ouderen <0xE2><0x80><0x93> mormoonse missionarissen <0xE2><0x80><0x93> en het lijkt erop dat het publiek hen leert kennen en zich om hen gaat bekommeren. In plaats daarvan ontaardt het verhaal in een hoogst onwaarschijnlijke reeks onfortuinlijke gebeurtenissen die de nadruk leggen op schaamteloze ongehoorzaamheid van de missionarissen (iets wat onmiskenbaar bestaat, maar zelden op het niveau dat Dutcher beschrijft) en het wordt bijna lachwekkend.<br /><br /> Het enige succes van Dutcher in deze film is zijn geslaagde vervreemding van zijn publiek. Door onrealistisch en onnauwkeurig de levens van mormoonse zendelingen te portretteren, bereikt Dutcher niets meer dan dat hij zijn voornamelijk mormoonse publiek kwaad maakt. De film weerspiegelt op geen enkele manier de werkelijkheid. Missies lijken in niets op wat Dutcher laat zien (daar kan ik van getuigen omdat ik zelf een mormoonse missie heb meegemaakt) en het bendeleven in Californië bevat beslist veel meer expliciete taal dan de incidentele milde vulgariteit.<br />De conclusie, waarvan ik aanneem dat die het publiek moest raken en hen moest inspireren te geloven dat iedereen vergeving kan krijgen, was zowel ongelooflijk als ongeloofwaardig (klik). 'Man, de hele missie komt bij elkaar om te zien hoe deze oudere naar huis wordt gestuurd - en de moeder en het meisje staan pal naast elkaar!) en goedkoop. De volgende keer, Dutcher, probeer dan een film te maken waarmee IEMAND zich kan identificeren.
I had heard good things about "States of Grace" and came in with an open mind. I thought that "God's Army" was okay, and I thought that maybe Dutcher had improved and matured as a filmmaker. The film began with some shaky acting, and I thought, "well, maybe it will get better." Unfortunately, it never did. The picture starts out by introducing two elders -- Mormon missionaries -- and it seems that the audience will get to know them and grow to care about them. Instead, the story degenerates into a highly improbable series of unfortunate events highlighting blatant disobedience by the missionaries (something that undeniably exists, but rarely on the level that Dutcher portrays) and it becomes almost laughable.<br /><br />Dutcher's only success in this movie is his successful alienation of his target audience. By unrealistically and inaccurately portraying the lives of Mormon missionaries, Dutcher accomplishes nothing more than angering his predominantly Mormon audience. The film in no way reflects reality. Missions are nothing like what Dutcher shows (having served a Mormon mission myself I can attest to this fact) and gang life in California certainly contains much more explicit language than the occasional mild vulgarity.<br /><br />The conclusion, which I'm assuming was supposed to touch the audience and inspire them to believe that forgiveness is available to all, was both unbelievable (c'mon, the entire mission gathers to see this elder sent home -- and the mom and the girl are standing right next to each other!) and cheesy. Next time, Dutcher, try making a movie that SOMEONE can identify with.