Deze film is in feite voor degenen die weinig of geen kennis hebben gemaakt met hiphop, met name het draaitafelgenre, zoals het geval was met de regisseur voordat hij aan deze film begon. Het was cool dat hij zich meer op de baai richtte dan verwacht, want New York krijgt altijd alle eer, maar vanaf de baai is de Q-Bert-verering een beetje uit de hand gelopen. Deze film bracht niets nieuws voor me mee, maar veranderde wel mijn mening over het feit dat ik toen ik erin stapte nogal vaag was over het vooruitzicht dat ik de tafels het onderscheidende kenmerk van een bona fide instrument zou geven. Deze film zou iedereen ervan moeten overtuigen dat het helemaal goed zit met altviool en clavichord.
This film is essentially for those who have had little or no introduction to hip-hop, specifically turntableism, as was the case with the director before he started this film. It was cool to have it focus on the bay more than expected, because NY is always getting all the credit, but comin from the bay the Q-Bert worship is a little out of control. This film didn't introduce anything new to me, but it did change my opinion in that going into it I was sketchy about the prospect of giving the tables the distinction of being a bona fide instrument. This film ought to convince anyone that it's right up there with the viola and clavichord.