Noroi volgt een documentairemaker, Masafumi Kobayashi, die langzaam iets mysterieus en kwaadaardigs ontmaskert dat een spoor van dode lichamen achterlaat. Na een interview met een vrouw die beweert dat ze het harde gehuil van een baby uit het huis van de buren (waar geen baby is) hoort, gaat Kobayashi naar de buren om met hen te praten. Hij wordt vijandig begroet door de verwarde, verfomfaaide vrouw (Maria Takagi) die de deur opendoet (en hem prompt in zijn gezicht dichtslaat) en door een raam een glimp opvangt van haar 6-jarige zoon. Vreemd genoeg verdwijnen zowel de vrouw als haar zoon een paar dagen na zijn bezoek (ze laten een stapel dode duiven op hun achterveranda achter) en de vrouw die het eerst over de geluiden klaagde, en ook haar dochter, komen niet lang daarna allebei om bij een mysterieus ongeluk. Dit prikkelt Kobayashi's nieuwsgierigheid en hij begint aan een zoektocht om erachter te komen wat er aan de hand is. Hij ontdekt al snel dat mensen met paranormale gaven en een buitenzintuiglijke waarneming zich lijken af te stemmen op iets sinisters, onverklaarbaars en mogelijk zelfs apocalyptisch. De bekende en tv-beroemd geworden 10-jarige helderziende Kana (Rio Kanno) schijnt te denken dat we allemaal verdoemd zijn, maar ze verdwijnt op mysterieuze wijze voordat we veel aan haar hebben. Een andere vrouwelijke paranormaal begaafde/actrice (Marika Matsumoto) raakt erbij betrokken, evenals meneer Nori, een geestelijk instabiele knutselaar/paranormaal begaafde die een hoed en een jasje van aluminiumfolie draagt en denkt dat mensen worden opgegeten door wat hij 'ectoplastische wormen' noemt. Aanwijzingen leiden uiteindelijk naar de plaats van een klein dorp dat nu door een meer wordt bedekt, en naar de legende van een oude demon die bekendstaat als Kagutaba...<br />In tegenstelling tot veel andere horrorfilms die in de hand worden gehouden, is deze net zo afhankelijk van de plot als de reactionaire eerstepersoonsangst. Gelukkig zit er wel een verhaal in, een heel interessant en ingewikkeld verhaal bovendien, zodat het niet afhankelijk is van sporadische glimpen van verschrikkelijke dingen door spastisch camerawerk om je aandacht vast te houden. De manier waarop Masafumi aanwijzingen volgt op zoek naar de waarheid <0xE2><0x80><0x93> met goed geplaatste schokken onderweg <0xE2><0x80><0x93> deed me een beetje denken aan THE OMEN. De film bestaat ook niet helemaal uit beelden die door de filmmaker zijn opgenomen, maar weeft zich in nieuwsverslagen en televisieshows alsof we naar een al voltooide documentaire kijken. Dat helpt om iets van de monotonie te doorbreken die meestal wordt geassocieerd met films die in deze stijl zijn opgenomen. De uitvoeringen zijn goed genoeg om het realisme van de 'echte' beelden niet te schaden. Al met al is het een goed gemaakte horrorfilm, met veel plotwisselingen, wat spanning en heel wat echt griezelige momenten die de moeite waard zijn om te bekijken. Mijn enige echte klacht is dat er hier en daar wel wat bij gesnoeid had kunnen worden en dat het een beetje te lang door lijkt te gaan. Maar verder is het best goed spul.
NOROI follows a documentary filmmaker, Masafumi Kobayashi, as he slowly uncovers something mysterious and evil that's leaving a trail of dead bodies in its wake. After interviewing a woman who claims to hear loud baby's cries coming from the house next door (where there is no baby), Kobayashi heads over to talk to the neighbor. He's greeted with hostility by the unhinged, disheveled woman (Maria Takagi) who answers the door (and promptly slams it in his face) and gets a peek at her 6-year-old son through a window. Strangely, both the woman and her son disappear just days after his visit (leaving behind a pile of dead pigeons on their back porch), and the woman who first complained about the noises, as well as her daughter, are both killed in a mysterious accident not long after that. This piques Kobayashi's interest and he sets out on a quest to find out what's going on. He soon uncovers that those with psychic abilities and extra-sensory perception seem to be tuning into something sinister, unexplainable and possibly even apocalyptic. Well-known 10-year-old clairvoyant, and TV celebrity, Kana (Rio Kanno) seems to think we may all be doomed, but she mysteriously disappears before she can be of much help. Another female psychic/actress (Marika Matsumoto) becomes involved, as does Mr. Nori, a mentally unstable kook/psychic who wears a hat and jacket made of aluminum foil and thinks people are being eaten by what he refers to "ectoplasmic worms." Clues eventually lead back to the site of a small village that's now covered by a lake, and the legend of an ancient demon known as Kagutaba...<br /><br />Unlike many other hand-held horror flicks, this one depends just as much on the plot as it does reactionary first-person scares. Thankfully there's something of a storyline here, a very interesting and intricate one at that, so it doesn't rely on glimpses of horrific things through spastic camera-work every once in awhile to keep your interest. The way Masafumi travels around following leads in search of the truth - with well placed jolts along the way - reminded me somewhat of THE OMEN in its pacing. The film also doesn't entirely consist of footage shot by the documentarian, but weaves in news reports and television variety shows as if what we're watching is an already completed documentary. That helps to break up some of the monotony usually associated with films shot in this particular style. The performances are good enough not to harm any of the realism of the 'actual' footage either. Overall, it's a well-made horror film, with lots of plot shifts, some suspense and quite a few genuinely creepy moments, that's well worth checking out. My only real gripe is that it could have used a little trimming here and there and seems to go on a bit too long. Otherwise, pretty good stuff.