Iemand vond deze film 'tijdverspilling' omdat hij/zij het'mooie landschap van Brazilië en Portugal' verwachtte, maar toen leek alles 'uitgewist' of somber, of iets in die trant. Ik geloof dat deze persoon het hele deel van de film heeft gemist. Dit is de werkelijkheid. Het doel van deze film is om te laten zien dat het leven inderdaad niet ideaal is, en om te laten zien wat mensen in hun leven doormaken voor hun familie, liefde en overlevingskansen. Een jongeman verlaat zijn sloppenwijk in S<0xC3><0xA3>o Paulo, Brazilië, om naar Portugal te gaan om na haar dood het vaderland van zijn moeder te bezoeken. Hij ontdekt dat niet alles gratis is en dat Brazilianen worden bekeken door inheemsen uit Portugal. Uiteindelijk vindt hij een leven, een liefde, maar het verhaal eindigt niet zoals verwacht en dit is geen sprookje. Het deel dat me het meest raakte, was het laatste nummer, 'Zeca Bailero (Honey Baby)' van Gal Costa. Het paste zo goed bij de film, vooral het einde.
Someone reviewed this movie as a "waste of time" because he/she was expecting the "beautiful scenery of Brazil and Portugal" but then everything looked "washed out" or gloomy, or something to that effect. I believe this person missed the entire part of the film. This is reality. The point of this movie is to show that life is not, indeed, ideal, and to show what people go through in their lives for family, love, and survival. A young man leaves his slum in Sao Paolo, Brazil, to go to Portugal to visit his mother's home country after her death. He discovers that not everything is free, and that Brazilians are looked down upon by native people from Portugal. He eventually finds a life, a love, but the story does not end as expected and this is not a "fairy tale" story. The part that got me most was the ending song, "Zeca Bailero (Honey Baby)" by Gal Costa. It fit so well with the movie; especially the ending.