Chaplin is in zijn laatste film van 1918 een slappeling die het marcheren maar niet onder de knie lijkt te krijgen. Hij brengt zijn tijd 'daarginds' in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog door. Er zijn een paar opvallende scènes: de Limburgse kaas als provisorische granaat voor één persoon. De krappe kwartieren van de kazernes in de loopgraven en wanneer Chaplin en zijn maten door een overstroming uit hun bed worden gespoeld, zijn hoogtepunten. Uiteindelijk neemt Chaplin in zijn eentje een aantal Duitse soldaten gevangen, en hij geeft de Duitse commandant een pak slaag omdat hij weigert een sigaret aan te nemen. Op de vraag hoe hij het heeft gedaan, antwoordt Chaplin dat hij hen heeft omsingeld. Chaplin verbergt zich nota bene als een boom achter de vijandelijke linies, en die scènes zijn heel erg grappig. Hij ontsnapt naar een gebombardeerd huis, waar hij een Frans meisje ontmoet, gespeeld door Edna Purviance. Hij wordt door Duitse soldaten opgespoord, ontsnapt weer en Purviance wordt gearresteerd omdat ze hem heeft geholpen. Chaplin weet een truc uit te halen door een soldaat te slaan en het uniform van de soldaat te gebruiken. Uiteindelijk redt hij natuurlijk Purviance en neemt hij de Kaiser gevangen. Onderweg maakt Chaplin gebruik van wat goocheltrucs om de Duitse soldaten terug te slaan. Met deze film verkent Chaplin de mogelijkheden van locatie, terwijl hij de aandacht van het publiek dichter bij de lengte van de scène houdt, iets wat zijn contract met de Mutual Film Corporation hem verbood. De film stelde hem ook in staat de draak te steken met de vijand, iets wat hij in The Great Dictator nog meer zou doen. *** van 4 sterren.
Chaplin is a doughboy in his final film of 1918, a doughboy who can not seem to get the marching down straight. He spends time "over there" in World War One trenches. Several gags stand out: Limburger cheese as a makeshift grenade for one. The cramped quarters of the barracks in the trenches and when Chaplin and his mates are washed out of their bunks by flooding are highlights. Chaplin ends up capturing several German soldiers single-handed, and he spanks the German commander for refusing a cigarette. When asked how he did it, Chaplin replies that he surrounded them. Chaplin hides behind enemy lines as a tree of all things, and those scenes are very very funny. He escapes to a bombed house where he meets up with a French girl played by Edna Purviance. He's tracked down by German soldiers, escapes from them again, and Purviance is arrested for assisting him. Chaplin is able to pull a fast one by bopping a soldier and using the soldier's uniform. He ends up saving Purviance of course and capturing the Kaiser in the process. Along the way, Chaplin employs some sight gags and slapstick in turning back the German soldiers. With this film, Chaplin explored the location possibilities in filming while maintaining the audience's attention for closer to feature length time, something his contract with the Mutual Film Corporation disallowed him. The film also allowed him to poke fun at the enemy, something he would again do to greater effect in The Great Dictator. *** of 4 stars.