Er zijn een paar films waar mijn middelbareschoolvrienden en ik altijd grapjes over maakten. Het zijn meestal de kitscherige films uit de jaren vijftig die in het late programma op de televisie kwamen. Dat was een van onze favorieten. De ziel van een inboorling die in een boomstronk met een dreigende blik tot leven wordt gewekt. Mijn vrienden beweerden dat je, als je goed keek, kon zien dat het ding schoenen aanhad. Ik heb dat nooit gezien. Wat me het meest opvalt is dat de inboorlingen blanke mannen leken met zwarte vettige verf op hun gezicht; sommigen zagen er een beetje Italiaans uit. Ze spraken ook met een heel vreemd timbre dat niet bij hun situatie leek te passen. Net als in de mummiefilms leek de mobiliteit van het ding niet echt een bedreiging te vormen. Bij een confrontatie zou je alleen maar snel moeten lopen; ik denk dat het het oude element van de verrassing is. Als je dit ziet, neem het dan niet te serieus. Wees blij dat we een batterij oude horrorfilms hebben die ons zoveel plezier hebben bezorgd.
There are a number of movies that my high school friends and I used to joke about. They are mostly the campy works of the 50's that showed up on television on the late show. This was one of our favorites. The soul of a fallen native being brought to life in a tree stump with a scowl on its face. Now my friends claimed that if you looked carefully, you could see the thing had shoes. I never saw this. What is most striking to me is that the natives seemed to be white men with black grease paint on their faces; some looked sort of Italian. They also spoke with the strangest timbre that didn't seem to fit their situation. Like the mummy movies, the mobility of the thing didn't seem to offer much of a threat. In a confrontation, one should only have to walk fast; I guess it's the old element of surprise. If you see this, don't take it too seriously. Be happy that we have a battery of old horror movies that gave us such joy.