Het meesterwerk van Francis Ford Coppola was een geweldig einde voor een gouden decennium van de Amerikaanse film. In de jaren zeventig heerste er een sfeer van tolerantie, open geest en progressie in de studio's die het maken van belangrijke films mogelijk maakten door enkele van de beste regisseurs die de Verenigde Staten ooit heeft gehad. De film is een vreemde mengeling van humanistisch denken en vakkundig filmen, waarbij de parameters van oorlogs- en avonturenfilms worden gevolgd en ze tegelijkertijd ondermijnt met zijn vloeiende reflecties over de waarde van het leven, de reden van de dood of de ethiek van de oorlog. Het is ook een hartstochtelijk werk, tegen alle verwachtingen in gemaakt, gedocumenteerd in de documentaire 'Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse' uit 1991; een film die verder ging dan alle eerdere bespiegelingen over de oorlog in Vietnam die ooit op het scherm zijn verschenen. Dit is misschien niet de definitieve Vietnam-film, maar de manier waarop Coppola ermee omging tartte de formule van het klassieke melodrama dat je aantreft in twee Vietnam-films die tegelijkertijd zijn gemaakt, 'The Deer Hunter' en 'Coming Home', of in en Oorlogsslachtoffers, voordat Vietnam het uitgangspunt werd voor het vervaardigen van producten van elk genre, zoals gruwelverhalen in _Jacob's Ladder_, of komedies als _Good Morning, Vietnam_, onder de meer respectabele. Coppola had de moed om dat economische en politieke conflict op te vatten als de achtergrond van een zoektocht naar antwoorden op vragen waar iedere man elke dag van zijn leven mee werd geconfronteerd, zonder de dramatische gevolgen van die oorlog te verraden.
Francis Ford Coppola's masterpiece was a great ending for a golden decade of American cinema. In the 1970s there was an atmosphere of tolerance, open-mindness, and progressiveness among the studios that allowed the making of major films by a few of the best directors that the United States has ever had. I am not a historian, but all the events that preceded the decade (a few being the violent deaths of major figures of the American political and cultural scenes, the racial struggles, the emergence of the 1960s counter-culture, the increase of violence and death in the streets...) seemed to influence the vision of filmmakers who were willing to dare, be different, and create entertaining and intelligent motion pictures. Coppola's film is a strange blend of humanistic thinking and skillful film-making, following the parameters of war and adventure films, and at the same time subverting them with its flowing reflections on the value of life, the reason of death, or the ethics of war. It is also a passionate work, made against all odds, chronicled in the 1991 documentary "Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse"; a motion picture that went beyond any previous reflection on the Vietnam war ever to reach the screen. This may not be the definite Vietnam motion picture, but dealing with it Coppola defied the formula of classic melodrama found in two Vietnam movies made simultaneously, "The Deer Hunter" and "Coming Home", or in latter ones as "Platoon" and "Casualties of War", before Vietnam became the starting point to make products of any genre, as horror in "Jacob's Ladder", or comedies as "Good Morning, Vietnam", among the more respectable. Coppola had the courage to take that economic and political conflict as the background of a search for answers to questions faced by any man every day of his life, without betraying the dramatic consequences of that war.