Victor Sjrenstr<0xC3><0xB6>m was een meester in deze film, want hij speelde erin, regisseerde hem en schreef zelfs het script! Dat is nogal verbazingwekkend. Hoewel er tegenwoordig maar weinig mensen zijn die enig idee hebben wie Sjrenstr<0xC3><0xB6>m was, is hij misschien wel bekend bij Ingmar Bergman-fans als de ster van een van Bergmans meest succesvolle films, WILD STRAWBERRIES.<br />Wat deze film betreft, is het een heel gemengde tas. Aan de ene kant moet je er respect voor hebben, want het is een heel goede film uit 1921. Het idee dat de Man met de Zeis bij een dode man gaat zitten om over zijn verspilde leven te praten, is behoorlijk fantasievol. Bovendien is het speciale effect van het Spookrijtuig behoorlijk overtuigend en technisch gesproken is het een goed gemaakte film. Het is een verbazingwekkend gedateerde en prekerige film <0xE2><0x80><0x93> meer iets wat je op de zondagsschool zou verwachten in plaats van in een eerlijke, goedhartige theatervoorstelling. Bovendien slaan sommige elementen van het verhaal gewoon nergens op. In plaats van toegewijd of goed over te komen, lijkt de stervende medewerker van het Leger des Heils een slappeling <0xE2><0x80><0x93> een heel trieste en verwarrende slappeling. Waarom is ze'verliefd' op deze man? Zie ik iets over het hoofd?<br />Dus mijn advies is: als je waanzinnig verliefd bent op mensen die niet praten (zoals ik), kijk er dan vooral naar. Maar als je geen stille fan bent, zal deze film je er misschien niet van overtuigen dat deze stijlfilm briljant is omdat het verhaal zo overdreven melodramatisch en gedateerd is.
Victor Sjöström was quite the master in this film, having starred in it, directed it and even wrote the screenplay! That's pretty amazing. While today few have any idea who Sjöström was, he might be familiar to Ingmar Bergman fans as the star one of Bergman's most acclaimed films, WILD STRAWBERRIES.<br /><br />As far as this film goes, it's a very mixed bag. On one hand, you have to respect it because for 1921, it's a very good film. The idea of the Grim Reaper sitting down with a dead man to discuss his wasted life is pretty imaginative. Plus, the special effect of the Phantom Carriage is pretty convincing and technically speaking this is a well-crafted film. On the other hand, it's an amazingly dated and preachy film--more like something you'd expect to be shown in Sunday School instead of in an honest to goodness theater. Plus, some of the story elements just don't make sense. Instead of coming off as dedicated or good, the dying Salvation Army worker seems like a sap--a very sad and confusing sap. Why is she "in love" with this man? Am I missing something?<br /><br />So, my recommendation is that if you are insanely in love with silents (like me), then by all means watch it. But, if you aren't a silent fan, this film might do nothing to convince you that this style film is brilliant because the story is so overly melodramatic and dated.