'Quai des Orfevres', geregisseerd door de briljante Henri-Georges Clouzot, is een film om te koesteren, omdat het een van de beste exponenten is van de Franse film van de naoorlogse jaren. M. Clouzot, die de roman van Steeman, 'Lange tijd verdediging', aanpast, toont zijn genialiteit in de manier waarop hij het verhaal vertelt en in de manier waarop hij alle personages in deze uiterst bevredigende film met elkaar verbindt. Zoals DBDumonteil in dit forum heeft opgemerkt, toont deze film aan hoe invloedrijk Cluzot was en hoezeer de volgende generatie Franse filmmakers bij de meester in het krijt staat, vooral Claude Chabrol.<br />De heldere zwart-witfilm van Armand Thirard is schitterend overgezet op de Criterion-dvd die we onlangs hebben bekeken. Samen met Clouzot haalt Thirard het beste uit de donkere tonen en de schaduwen in de meeste belangrijke scènes. De muziek van Francis Lopez, een man die in Frankrijk operettes en lichte muziek creëerde, past goed in de context van de film, aangezien de handeling zich afspeelt in de wereld van de concertzalen en nachtclubs.<br />Louis Jouvet, die wordt gezien als een politierechercheur, is perfect in de rol. Dit was een van zijn beste rollen voor een acteur die een steunpilaar was van het Franse theater. Jouvet begreep maar al te goed hoe hij zijn politie-inspecteur in het leven moest roepen, die wijzer is en diep in de ziel van zijn verdachten kan kijken en uiteindelijk de show van de anderen kan stelen. In een oneerlijke opmerking van iemand op deze pagina wordt Jouvets inspecteur vergeleken met de Columbo van Peter Falk, de televisierechercheur. Eerlijk gezegd, en met alle respect voor meneer Falk, is het zoiets als een goede champagne vergelijken met een goede huiswijn.<br />Bernard Blier is volmaakt als jaloerse echtgenoot. Blier had het soort gezicht dat je zou kunnen associëren met de man die verteerd wordt door de hartstocht die zijn vrouw Jenny Lamour in hem heeft gewekt. Hij handelt niet rationeel; hij is een gemakkelijke verdachte omdat hij alles verkeerd heeft gedaan, omdat hij midden in een misdaad zit die hij niet heeft gepleegd, maar alle bewijzen wijzen in de richting van het tegendeel.<br />Het andere grote personage in de film is Dora, de fotograaf. Uit de manier waarop ze met Jenny omgaat, blijkt duidelijk waar haar werkelijke belangstelling ligt. Simone Renant is tragisch aantrekkelijk als deze gekwelde vrouw en levert een enorme bijdrage aan de film. Suzy Delair, die Jenny speelt, is aantrekkelijk als de zangeres die plotseling van de vergetelheid in de roem springt en het soort mannen aantrekt als Brignon, de oude wellusteling. De film is een van de beste films die Clouzot heeft gemaakt tijdens zijn voortreffelijke carrière, een film die eeuwig zal voortleven omdat hij alle elementen bij elkaar heeft gebracht.
"Quai des Orfevres", directed by the brilliant Henri-Georges Clouzot, is a film to treasure because it is one of the best exponents of French film making of the postwar years. M. Clouzot, adapting the Steeman's novel, "Longtime Defence", shows his genius in the way he sets the story and in the way he interconnects all the characters in this deeply satisfying movie that, as DBDumonteil has pointed out in this forum, it demonstrates how influential Cluzot was and how much the next generation of French movie makers are indebted to the master, especially Claude Chabrol.<br /><br />The crisp black and white cinematography by Armand Thirard has been magnificently transferred to the Criterion DVD we recently watched. Working with Clouzot, Thirard makes the most of the dark tones and the shadows in most of the key scenes. The music by Francis Lopez, a man who created light music and operettas in France, works well in the context of the film, since the action takes place in the world of the music halls and night clubs.<br /><br />Louis Jouvet, who is seen as a police detective, is perfect in the part. This was one of his best screen appearances for an actor who was a pillar of the French theater. Jouvet clearly understood well the mechanics for the creation of his police inspector who is wiser and can look deeply into the souls of his suspects and ultimately steals the show from the others. In an unfair comment by someone in this page, Jouvet's inspector is compared with Peter Falk's Columbo, the television detective. Frankly, and no disrespect to Mr. Falk intended, it's like comparing a great champagne to a good house wine.<br /><br />Bernard Blier is perfect as the jealous husband. Blier had the kind of face that one could associate with the man consumed with the passion his wife Jenny Lamour has awakened in him. Martineau is vulnerable and doesn't act rationally; he is an easy suspect because he has done everything wrong as he finds in the middle of a crime he didn't commit, but all the evidence points to the contrary.<br /><br />The other great character in the film is Dora, the photographer. It's clear by the way she interacts with Jenny where her real interest lies. Simone Renant is tragically appealing as this troubled woman and makes an enormous contribution to the film. Suzy Delair, playing Jenny, is appealing as the singer who suddenly leaps from obscurity to celebrity and attracts the kind of men like Brignon, the old lecher.<br /><br />The film is one of the best Clouzot directed during his distinguished career and one that will live forever because the way he brought all the elements together.