Dit is een film die er duidelijk van uitgaat dat hij op de markt gebracht wordt als exotisch materiaal voor een publiek dat niet bekend is met het onderwerp.<br />Een poging tot een hybride van fictie en documentatie, 'Kadosh', valt onhandig tussen de stoelen. Als documentaire is hij aan de ene kant accuraat en aan de andere kant niet erg inzichtelijk. Om de slordige manier waarop de details zijn weergegeven te beseffen, hoef je niet verder te gaan dan de openingsscène, waar het duidelijk is dat de ultraorthodoxe hoofdpersoon niet eens weet hoe hij zijn rol goed moet spelen. Meer in het algemeen is de saaie, uit het hoofd geleerde presentatie van details (in dit geval van het joodse, ultraorthodoxe ritueel) de rol van een handboek, niet van een goede documentaire; die laatste moet de kijker een organisatorisch principe (een gestalt, zo je wilt) bieden, zodat hij een beter begrip krijgt van wat hij gezien heeft. Dat gebeurt hier duidelijk niet, aangezien het ultraorthodoxe ritueel nog raadselachtiger wordt gemaakt. De regisseur lijkt er goed in te zijn geslaagd om het allemaal verbaal uit te leggen tijdens de vertoning van de film; maar in filmisch opzicht is dit een ernstig geval van stotteren. Als fictie daarentegen lijdt het aan vlakheid van karakter, eenvoud van plot en botheid van boodschap. Op sommige punten had ik het gevoel dat ik naar een tekenfilm zat te kijken (bijvoorbeeld de scène waarin de huwelijksnacht wordt voltrokken <0xE2><0x80><0x93> zonder in details te treden over hoeken, posities en afmetingen... tja, technisch gezien kan dit onmogelijk een realistische weergave zijn van de menselijke sekse, hoe woest die ook mag zijn.)<br />Er zitten geen subtiliteiten in deze film. De slimme manipulatie van hints, waarbij de verbeelding en de gedachten van de kijker worden gestimuleerd om actief deel te nemen aan de filmische tekst, wat volgens mij een goede eigenschap is, is volkomen afwezig. Integendeel: als ik naar de film keek, had ik soms het gevoel dat ik keer op keer werd gevoed met dezelfde opgekauwde en veel te voor de hand liggende inhoud. Het is inderdaad, zoals directeur Gitai het zelf in een interview zei, een architectonische'verplaatsing van objecten in de ruimte', die vervolgens de scènes kleurt met de juiste emoties wanneer dat nodig is en de plot op zijn juiste en voorspelbare spoor zet; maar de vonk, die creatieve, duende-achtige donkere, ondefinieerbare vonk (laten we niet vergeten dat 'Kadosh' een tragedie schijnt te zijn), die die op een tweedimensionaal scherm de betovering uitstraalt die het tot een verlengstuk van de kijkerswereld maakt, is spoorloos verdwenen. Misschien het werk van een technicus, misschien van een onervaren ideoloog; in elk geval niet van een echte filmmaker. Wat ik zag was een passiespel voor geanimeerde kwesties in plaats van vlees-en-bloed-en-complexiteiten van echte mensen. In het algemeen slaagde het acteren er niet in om deze regisseursloze platheid te overstijgen van een idee dat (bij tijd en wijle zelfs gefolterd) in een film werd gepropt. Eén opvallende, zij het relatief kleine uitzondering was die van de mikve-dame en de moeder, beiden gespeeld door de voortreffelijke en ervaren Lea Koenig.<br /><br />Er is meer voor nodig dan strikt vasthouden aan een winnende formule (namelijk een portie exotica, plus hartverscheurend en toch eenvoudig melodrama, plus een populaire agenda, bij voorkeur politiek correct) om mijn nieuwsgierigheid te prikkelen. Waar het hier op neerkomt, alles bij elkaar genomen, is dat ik me voor een aanzienlijk deel van de film gewoon verveelde. Gitai en zijn bemanning verdienen alle lof, ik vond 'Kadosh' veel te Nadosh (Hebreeuws voor 'triest').
Here is a film which clearly banks on being marketed as exotica to audiences unfamiliar with its subject matter.<br /><br />An attempted hybrid of fiction and document, "Kadosh" clumsily falls in between the chairs. As a documentary, on the one hand, it is neither accurate nor insightful. To realize its sloppy handling of detail, one needs to go no further than the opening scene where it is quite obvious that the ultra-orthodox protagonist does not know even so much as how to properly put on his t'filin. More generally, the tedious rote-style presentation of details (in this case of Jewish ultra-orthodox ritual) is the role of a manual, not of a good documentary; the latter should provide an organizing principle (a gestalt, if you will) for the viewer, so that she may emerge with a better understanding of the viewed. This clearly does not happen here, as ultra-orthodox ritual is being made even more enigmatic. The director seems to have done a decent job explaining it all verbally during the film's release campaign; cinematically, however, this is a severe case of stuttering. As a fiction-feature, on the other hand, it suffers from flatness of character, simplicity of plot and bluntness of message. At some points I felt I was watching a cartoon. (e.g. the wedding night consummation scene - without going in detail into angles, positions and dimensions ... well, technically this could not possibly be a realistic portrayal of human sex, savage as it may be.)<br /><br />There are no subtleties in this film. The clever manipulation of hints, stimulating the viewer's imagination and thought into taking an active part in the cinematic text, which I believe is a mark of a good feature, is completely absent. On the contrary: watching the movie I felt, at times, as being force-fed again and again with the same already chewed-up and way-too-obvious content. It is, indeed, as director Gitai himself put it in an interview, an architectural "shifting objects in space", and then coloring the scenes with the appropriate emotions when called for and advancing the plot on its appropriate and predictable track; but the spark, that creative, duende-like dark, inarticulable spark (let's not forget "Kadosh" is supposedly a tragedy), that which casts on a two-dimensional screen the spell which turns it into an extension of the viewers world, is missing without a trace. Perhaps a work of a visual-engineer, perhaps of an unsophisticated ideologue; definitely not of a true filmmaker. What I saw was a passion-play for animated issues rather than flesh-blood-and-complexities real people. The acting, by and large, failed to transcend this directorial flatness of an idea forced (at times even tortured) into film. One notable, though relatively minor, exception was that of the mikve-lady and the mother, both played by the excellent and seasoned Lea Koenig.<br /><br />It takes more than strict adherence to a winning formula (namely, a serving of exotica, plus heart wrenching yet simple melodrama, plus a popular agenda, preferably politically correct) to tantalize my interest buds. The bottom line here, all being said, is that for a considerable portion of the movie I was simply bored. In spite of the novel, perhaps even pioneering achievement of using an ultra-orthodox neighborhood as a movie set, for which Mr. Gitai and his crew deserve all praise, I found "Kadosh" way too Nadosh (Hebrew for "trite").