Ik heb veel verschillende meningen en recensies over deze film gelezen, en ik begrijp waarom veel mensen gemengde gevoelens hebben over Ponyo, of het nu de verhaallijn is, de animatie, de dialoog enzovoort. En ik geloof dat de eenvoudigste manier waarop ik daar antwoord op kan geven, is dat het een film is voor een veel, veel jongere leeftijdscategorie. Een leeftijdscategorie die veel jonger is dan die van Tonarino Totoro (My Neighbor Totoro).<br /><br />Omdat ik, net als de meeste surfers op deze site, een Miyazaki-fan ben, verwachtte ik de prachtige animatie, de muziek, de ingewikkelde verhaallijn, de grote, gestage ontwikkeling van de personages, hoe het verhaal zich vervlecht met de huidige tijd.' En om je de waarheid te zeggen, begreep ik pas een uur en twintig minuten (met nog twintig minuten in de film) waar dit verhaal over zou moeten gaan of wat er in godsnaam aan de hand was, dat deze film NIET is voor de diepzinnige denkers en harde kern Ghibli-isten, maar voor de peuters en jonge mensen en gelukkige Japanners. Ik geloof ook dat deze film is gebaseerd op eenvoud en creatieve animatie, in de stijl van de Ghibli-studio's, met rechte grashalmen als basis.<br />Het feit dat er geen schurk in voorkomt, verbaasde me echt, afgezien van de vader en misschien die idiote tyfoon. Maar afgezien daarvan is deze film gewoon leuk om naar te kijken; om de geest van een jong iemand te prikkelen en een plezierig gevoel van plezier te geven. Dat is alles.<br />De animatie gaat terug tot de ouderwetse jaren tachtig, begin jaren negentig van Miyazaki's films, waarin heel specifieke details niet zo belangrijk waren, in tegenstelling tot Mononoke Hime (Princess Mononoke) en de laatste. Ik bewonder de eenvoud die een soort van nostalgie opriep toen ik als kind voor het eerst Ghibli-films als Tonarino Totoro zag. De reacties en bewegingen van de kinderen lijken allemaal erg op die van kinderen, en veel van de lichaamstaal van Studio Ghibli is erg opvallend. Studio Ghibli heeft er een paar creatieve momenten en scènes aan toegevoegd die ze er alleen maar mee kunnen doen.' De Japanse dialoog klonk ook heel kinderlijk, en veel scènes en dialogen zijn heel, heel erg afhankelijk van wat Japanse kinderen en moeders zouden zeggen en doen. De muziek was misschien wel heel vrolijk en 'fluweel', zou je kunnen zeggen (zoiets als Totoro) van het begin tot het eind. Zelfs de donkerdere scènes leken niet assertief.<br />Uiteindelijk is deze film uniek. Zo'n beetje elk aspect van deze film is voor kinderen. En ik heb 80 minuten moeten wachten voordat ik dat besefte. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit een film gezien die werd verteld of getoond zoals Miyazaki deed. Het is verfrissend om te zien dat Studio Ghibli nog steeds een verhaal kan vertellen voor een breder en veelkleuriger publiek, en nog steeds die kenmerkende Ghibli-indruk kan maken.
I have been reading a lot of different opinions and reviews of this movie, and I understand why a lot of people get mixed feelings about Ponyo, whether it be the story line, animation, dialogue, and so forth. And I believe the most simple way I can answer to this, is that it's a movie for a much, much younger age bracket. An age bracket much younger than that of Tonarino Totoro (My Neighbor Totoro).<br /><br />Being a Miyazaki fan like the majority of the surfers on this site, I expected the wonderful animation, music composition, complex story telling, the great steady development of characters, how the story intertwines with today's society, etc etc etc of a typical Miyazaki film that we grew up with. And to tell you the truth, I didn't quite understand what the hell this story was supposed to be about or what the hell was going on until an hour and twenty minutes (with twenty minutes left in the movie), that this movie is NOT for the deep thinkers and hard core Ghibli-ists, but for the toddlers and youngins' and happy go lucky Japanese people. Also, I believe this movie is based on simplicity and creative animation; straight-up grass roots Ghibli Studios style. <br /><br />The fact that a villain is not present really surprised me, other than the father and maybe that crazy-ass typhoon. But other than that, this movie is just plain fun; to stimulate a young one's mind, and to make happy good time feeling. That's all. <br /><br />The animation goes back to the old-school mid-80s early-90s era of Miyazaki's films, where very specific detail wasn't a big focus, unlike Mononoke Hime (Princess Mononoke) and the latter. I admire the simplicity which kind of created some small nostalgia when I first watched Ghibli movies like Tonarino Totoro when I was a child. The reaction and movement of the children are all very similar to that of kids, and a lot of Studio Ghibli's body language is very noticeable. Studio Ghibli added some creative moments and sceneries that they can only do with it's wonderful animators, but it probably won't take the ritual Ghibli-ist in awe.<br /><br />The Japanese dialogue also sounded very child friendly and a lot of scenes and dialogues are very, very relative from what Japanese kids and mothers would say and act. The music if very hoppy and "fluffy" I guess you could say (similar to Totoro) from beginning to end. Even the darker scenes didn't seem assertive.<br /><br />In the end this movie is one of a kind. Just about every aspect of this movie is for children. And I waited a whole 80 mins to realize that. Quite frankly, I have never seen a movie told or shown it the way Miyazaki did. It's refreshing to see that Studio Ghibli can still tell a story for a wider, and much different scale of audience, and still keep that trademark Ghibli impression.