Ten eerste is de natuur in de film prachtig en er is wat Mongoolse muziek. Nou ja, de paarden zagen er Mongools uit en de kamelen ook, maar dat is zo'n beetje alles wat er Mongools aan was. O ja, Borte wordt gespeeld door een Mongoolse actrice, zij het dat ze niet goed acteert. Maar ze is wel knap, wat het gebrek aan acteertalent van haar kant enigszins goedmaakt.<br />Maar ik begreep absoluut niet wat de zin was van dit pijnlijke stukje 1.30 uur-fantasie van Mr.Bodrov. De plot miste elke samenhang. Er zat geen logica in de ontwikkeling van de plot. Er was eigenlijk helemaal geen verhaal, alleen een aantal losse scènes met een stel kerels in'mongoolse' kleren, die een soort pidgin spraken dat als Mongools moet klinken. De meeste acteurs waren Japans, Russisch of Chinees, de meeste scènes waren opgenomen in China, Kazachstan of Rusland en er waren een heleboel verontrustende pathos over hoe het is om een'mongool' te zijn. De dialogen zijn primitief en de scènes met dialogen zijn traag. De gevechtsscènes zijn lachwekkend. Al het bovennatuurlijke pathos is lam en is er kennelijk alleen om het gebrek aan een verhaal te compenseren.<br />De Japanse acteur was net een houten pop, en als je naar hem keek zou je dat ook denken. Ik heb geen idee hoe deze persoon een leider kon worden die de nomadische stammen kon verenigen. Het grootste deel van de film zag hij er slaperig, zacht, stijf en meelijwekkend uit.<br />En ik wil het niet eens hebben over de historische relevantie van dit stukje cinematografische verspilling. Om de Chinggiskhan-helft van de film als slaaf te zien, om te zien hoe zijn twee eerste kinderen uit andere mannen worden geboren, om te zien hoe zijn vrouw zich verkoopt aan de koopman Tangut... Mijn bloed begint te koken. En waar is het prachtige verhaal over de vriendschap tussen Temujin en Jamukha? Je zou er een geweldige film van kunnen maken. Waar is het verhaal van de opkomst van Temujin? Van zijn jeugd, van zijn relatie met zijn familie, met zijn broers, van hoe hij worstelde om te overleven te midden van machtige vijanden van zijn familie? Waar is Van khan, die hem veel hielp? Waar is de weergave van het leven in de steppe, van het leven van de nomaden, van hun tradities, van hun betrekkingen met de andere naties om hen heen?<br />Waar is de ontwikkeling van de personages? We begrijpen nog steeds niet hoe Temujin en Jamukha bij elkaar zijn gekomen en hoe ze uit elkaar zijn gegaan, en dat is nog het belangrijkste: hoe Temujin Chinggiskhan is geworden, hoe hij, een verschoppeling zonder rijkdom en militaire macht, erin is geslaagd de Mongoolse stammen te verenigen en zo'n georganiseerde en effectieve oorlogsmachine te creëren die de ene natie na de andere verpletterde en het grootste landrijk in de geschiedenis schiep. Dit alles zou een aantal interessante en dramatische verhalen kunnen opleveren met ingewikkelde intriges en diepzinnige personages, maar helaas hebben we daar niets van gezien in Bodrovs schepping, niet eens een glimp.
First of all, the nature in the movie is beautiful, and there is a bit of Mongolian music. Well, the horses looked Mongolian and the camels, but that's about all what was Mongolian in it. Oh, Borte is played by a Mongolian actress, albeit a lame performance. But she is pretty, which redeems a bit the lack of performance on her part.<br /><br />But, I totally failed to understand what was the point of this painful-to- watch piece of 1.30 hour fantasy created by Mr.Bodrov. The plot totally lacked any sense of cohesion. There was no logic behind the development of the plot. In fact, there was hardly any story at all, just a number of loosely tied scenes with a bunch of guys in "Mongolian" clothes, speaking some kinda pidgin that is supposed to sound like Mongolian. Most actors were either Japanese, Russian or Chinese, most scenes were shot in China, Kazakhstan or Russia and there were a lot of disturbing pathos about what is it to be a "Mongolian". The dialog is primitive and the scenes with dialog are slow. The battle scenes are laughable. All the supernatural pathos is lame and is obviously there only to make up for the lack of the story.<br /><br />The Japanese actor was like a wooden doll, and looking at him one wouldn't get any idea how this person could become a leader who could unite the nomadic tribes. He looked sleepy, soft, stiff and pitiful for the most part of the movie.<br /><br />And I don't even want to start on the subject of the historical relevance of this piece of cinematic waste. To see Chinggis-khan half of the movie as a slave, to see his two first kids be born from other men, to see his wife selling herself to the Tangut merchant... my blood starts to boil. And where is the beautiful story about the friendship between Temujin and Jamukha? One could make a great movie out of it. Where is the story of the rise of Temujin? Of his childhood, of his relationship with his family, with his brothers, of how he struggled to survive among mighty enemies of his family? where is Van khan, who helped him a lot? where is the depiction of life in the steppe, of the life of the nomads, of their traditions, of their relations with the other nations around them?<br /><br />Where is development of the characters? We totally fail to see what brought Temujin together with Jamukha and what brought them apart and most important, how Temujin became Chinggis-khan, how he, an outcast with no wealth and military power managed to unite the Mongolian tribes and create such an organized and effective war machine that crushed one nation after another and created the largest land empire in history. All this could make several interesting and dramatic stories with complicated plots and deep characters, but unfortunately we didn't see any of it in Bodrov's creation, not even a glimpse.