De Man (Gaston Modot) en het Jonge Meisje (Lya Lys) gaan in de film op in hun passie voor elkaar. Ze verlangen ernaar om samen te zijn, maar hun momenten samen worden voortdurend onderbroken. De film is bezaaid met beeldmateriaal en komt na een uur tot stilstand... vinden de geliefden geluk...?<br />De film begint interessant met beelden van schorpioenen, maar je beseft al snel dat het allemaal pretentieuze onzin is. Hij is gemaakt als een stomme film met af en toe een dialoog en er is een non-stop soundtrack die op een gegeven moment zo irritant is dat je het geluid zachter wilt zetten en naar een stomme film wilt kijken. Het bioscooppubliek moet gek geworden zijn van het voortdurende tromgeroffel. Er zijn echt grappige momenten, eg, als de Man een hond schopt en een blinde man omverduwt. Helaas wordt deze humor uit naam van de kunst uitgedragen, dus is het alleen maar pseudo-onzin. De film is waardeloos.
The Man (Gaston Modot) and the Young Girl (Lya Lys) go through the film consumed by passion for each other. They long to be together but their moments together are constantly interrupted. The film is strewn together with imagery and comes to a halt after an hour.........do the lovers find happiness....?..<br /><br />The film starts interestingly with footage of scorpions but you soon realize that its all a pretentious piece of nonsense. It's made as a silent film with occasional dialogue and it has a non-stop soundtrack playing that at one point is so irritating that you will turn the sound down and want to watch it as a silent film. The continuous drum rolls must have driven cinema audiences mad. There are some genuinely funny moments, eg, when the Man kicks a dog and when he knocks over a blind man. Unfortunately, this humour is carried out in the name of art so its just pseudo nonsense. The film is crap.