De Kinks waarschuwden voor mediahelden. Buiten de film zijn de meeste helden ook 'gewone mensen'. De maatschappij eist dat je een bepaalde rol speelt, maar wat gebeurt er als dat zich uitstrekt tot de relatie tussen ouder en kind? Proberen sommige ouders zichzelf te verbeteren via hun kinderen in plaats van andersom? Hoe zorg je ervoor dat je een rolmodel bent, maar geen rol speelt? Een briljante zwemmer die een hekel heeft aan zwemmen; een briljante muzikant die niet wil spelen. Onverwacht, grappig (ondanks de weergave van'serieuze' problemen), door iedereen zeer goed gespeeld, in meerdere dimensies. Veel plotwendingen dragen bij aan de emotionele spanning. Celluloidhelden voelen nooit pijn. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit teleurgesteld ben geweest in een film van Sigourney Weaver (ik vond zelfs _The Village_ leuk!).
The Kinks warned about media heroes. Outside the movies, most heroes are also "Ordinary People." Society demands some role playing, but what happens when that extends to the parent-child relationship? Do some parents try to improve themselves through their children rather than vice versa? How do you provide a role-model but not a role? A brilliant swimmer who hates to swim; a brilliant musician who won't play. Offbeat, funny (despite depiction of "serious" problems), very good multi-dimensional acting by everyone. Lots of plot twists complement the emotional tension. Celluloid heroes never feel any pain. I don't recall ever being disappointed in a Sigourney Weaver film (I even liked "The Village"!).