De kwaliteit die je je waarschijnlijk zult herinneren na het zien van Het Grote Mes is hoe claustrofobisch het is. Het heen en weer lopen wordt opgeofferd aan een uniforme structuur van dialoog. Het is extreem spraakzaam. Moderne kijkers zullen het gevoel hebben dat elk punt is gemaakt (en dan nog een paar) maar de film zal nog steeds niet verdergaan, of de kijker een gunst bewijzen en het decor veranderen. Hij is heel inert. Bij de vijfenveertig minuten was ik ervan overtuigd dat ik twee heel trage uren had gekeken. Mijn gekwelde reactie was: 'Goeie God, waar gaat dit heen?' Het voelt alsof Odets betaald werd met het woord...<br />Dit is een goede plek om de aftakeling van het drama te zien.' In de jaren veertig was dit het hoogtepunt, gevolgd door de met verwaandheid beladen projecten van de jaren vijftig en zestig, tot de werkelijke filmische verdienste in de jaren zeventig werd herontdekt, om vervolgens weer te verdwijnen. Hier zien we uitsloverige, conventionele, emotionele uitbarstingen van Steiger, Lupino e.d. en bewegingen van de camera, van tevoren afgesproken om niet al te geroutineerd te blokkeren. Dit is te wijten aan de opkomst van de Methode; de betreurenswaardige neiging om elke andere verdienste van de film op te offeren, om acteurs hun meest egoïstische wensen te geven. 'Geweldig acteerwerk' heeft in de film de gedachten gedood.<br />Jack Palance's voorhoofd en pompadoerkapsel trekken zich samen en steken naar voren, elke keer dat hij op iets reageert. Het is verontrustend.<br />Dit is vreselijk saai spul.
The quality you're likely to remember after viewing The Big Knife is how claustrophobic it is. It's pacing is sacrificed to a uniform texture of dialog. It's talky in the extreme. Modern viewers will feel every point has been made (and then some) but the movie will still not move on, or do the viewer a favor and change the scenery. It's very inert. At the 45 min mark I was sure I had watched two very slow hours. My beleaguered response was, "Good God, where is this going?" It feels like Odets was paid by the word...<br /><br />This is a good place to note the decline of drama from it's high point in the 40s through the conceit-laden projects of the 50s and 60s until actual filmic merit was rediscovered in the 70s, only to vanish again. Here we get show-offy, conventional, emotional outbursts from Steiger, Lupino et al. and camera moves pre-arranged to meet over-practiced blocking. This is due to the rise of the Method; the regrettable trend of sacrificing every other merit of film, to grant actors their most selfish wishes. "Great acting," ho-hum, has killed thought in movies.<br /><br />Jack Palance's forehead & pompadour retract and thrust forward every time he reacts to something. It's disturbing.<br /><br />This is awfully boring stuff.