De jaren tachtig worden voornamelijk beschouwd als het decennium waarin de gruwelen besloten zich te amuseren. Soms zaten er wel degelijk hersens achter ('Evil Dead II', 'Night of the Creeps' en 'Return of the Living Dead' bijvoorbeeld) en dan waren er nog die films die geen hersens hadden, maar wel een absoluut lage huur en perfect waren voor een avondje bier en vrienden. Films als 'Pieces' en 'Blood Diner' stonden in de jaren tachtig en negentig op de huurplanken van de verhuurbedrijven, en boden weinig intelligentie of vakmanschap, maar meer dan genoeg dom vermaak. De film 'Night of the Demons' van Kevin Tenney uit 1988 maakt deel uit van deze traditie - stom, slecht geacteerd en zonder een greintje originaliteit, maar verdomd als je er geen plezier aan beleeft. De plot is zo simplistisch dat het wel uit de jaren tachtig lijkt te komen: een groep domme tieners, gespeeld door een stel acteurs, besluit halverwege tot eind twintig naar een feest in Hull House te gaan dat wordt gegeven door Angela (Mimi Kinkade) en Suzanne (Scream Queen-legende Linnea Quigley). Nou, Angela en haar vrienden besluiten een seance te houden. Dit blijkt een 'grote vergissing' te zijn, zoals Will Arnetts 'Arrested Development'-personage Gob het zou noemen, want Angela wordt al snel bezeten door een demonische kracht die ook de anderen in zijn greep krijgt.<br />Neem 'The Evil Dead', 'A Nightmare on Elm Street' en de gemiddelde stomme tienerfilm, gooi ze in een blender, en 'Night of the Demons' Dat is wat je krijgt. De film is allesbehalve origineel, en eigenlijk is het geen goede film. De hele zaak is een krankzinnige verzinsel, het acteerwerk is verschrikkelijk, de grappen zijn vaak flauw, de personages zijn irritant (vooral het personage van Stooge) en de gaten in de plot zijn talrijk. Dat alles terzijde, het is nog steeds heel leuk. Dus waarom?<br />Nou, om te beginnen zijn de make-up en de bloederige effecten van de bovenste plank, met een paar echt gedenkwaardige momenten (vooral een akelige en toevallige samenloop van omstandigheden met een lippenstift) die er echt uitspringen. Het is ook zelden of nooit te serieus, maar met uitzondering van een paar vreselijke woordspelingen speelt het zuiver en verspilt het nooit de tijd van het publiek met knipogende zelfbewustzijns. Bovendien is er een uitgesproken energie en enthousiasme voor de hele onderneming die bijna onmogelijk te weerstaan zijn. Ja, het is niets bijzonders, maar dat weet het, en het zou niet trotser kunnen zijn op dat feit. Het is een maffe griezelfilm voor een feestje, en het doet nooit alsof het meer is.<br />Het is misschien geen klassieker, maar 'Night of the Demons' is een goed voorbeeld van horrorsnoepgoed dat goed is uitgevoerd. Het is misschien niet al te gedenkwaardig of origineel, maar soms wil je geen duur bier. Soms wil je een Budweiser.
The 80's is largely considered the decade in which horror decided to have fun. Sometimes, there were some definite brains behind it all ("Evil Dead II", "Night of the Creeps" and "Return of the Living Dead" for example) and then there were those movies that were mindless but had a definite low rent charm and were perfect for a night with beer and friends. Movies like "Pieces" and "Blood Diner" stacked rental shelves in the 80's and 90's, offering little in intelligence or craftsmanship but plenty in dumb entertainment. Kevin Tenney's 1988 movie "Night of the Demons" is a part of this tradition-stupid, poorly acted and not an original bone in it's body, but dammit if you don't have a good time.<br /><br />The plot is so simplistic it just had to come from the 80's: a group of dumb teens played by a bunch of actors in their mid to late 20's decide to go to a party at Hull House thrown by Angela (Mimi Kinkade) and Suzanne (Scream Queen legend Linnea Quigley.) Well, Angela and co. decide to throw a séance. This turns out to be as Will Arnett's "Arrested Development" character Gob would call it, a "Huge Mistake," because a demonic force soon possesses Angela, and starts to get to the others as well.<br /><br />Take "The Evil Dead", "A Nightmare on Elm Street" and your average dumb dead teen flick, throw them in a blender, and "Night of the Demons" is what you get. The movie is anything but original, and really, it's not a good movie. The whole thing is insanely derivative, the acting is terrible, the jokes often fall flat, the characters are annoying (especially the character of Stooge) and the plot holes are numerous. That out of the way, it's still a lot of fun. So why? <br /><br />Well for one thing, the make up and gore effects are top notch, with some really memorable moments (especially a nasty and just plane odd bit with a tube of lipstick) that really stick out. It also rarely if ever takes itself too seriously, yet with the exception of some terrible puns, plays it straight and never wastes the audiences time with winking self awareness. Plus, there's a definite energy and enthusiasm to the whole enterprise that's almost impossible to resist. Yeah, it's nothing special, but it knows that, and it couldn't be more proud of that fact. It's a goofy party horror movie, and it never pretends to be anything more.<br /><br />It might not be a classic, but "Night of the Demons" is a good example of horror junk food done right. It might not be too memorable or original, but sometimes you don't want a fancy beer. Sometimes you want a Budweiser.