Ogenschijnlijk een verhaal over het jonge kind van Jimmy Stewart en Doris Day. Het kind wordt ontvoerd om zijn ouders het zwijgen op te leggen. Ze weten iets over een complot om de ambassadeur van een onbekend land te vermoorden tijdens een voorstelling in de Albert Hall in Londen.<br />De film zit vol met Hitchcock-incidenten. Een vriendelijke maar ondoorgrondelijke Fransman lijkt de onschuldige Stewart <0xE2><0x80><0x93> een arts uit Indiana <0xE2><0x80><0x93> te lang aan een kruisverhoor te onderwerpen om alleen maar nieuwsgierig te zijn. Later duikt de Fransman in Arabische vermomming op, met een mes in zijn rug, en fluistert Stewart wat informatie toe over het moordcomplot. Stewart zegt het tegen zijn vrouw <0xE2><0x80><0x93> Doris Day kijkt heel brutaal <0xE2><0x80><0x93> maar weigert met de politie samen te werken en het leven van zijn zoon op het spel te zetten.<br />In plaats daarvan probeert het echtpaar de moordenaars op te sporen, hen af te kopen en hun zoon terug te krijgen. Ze nemen hen mee van Marokko, waar Hitchcock ons zijn gebruikelijke toeristische kijk op de douane, de locaties en het eten heeft gegeven, naar Londen. Er volgt een hilarische achtervolging waarbij Stewart en het personeel van een dierenwinkel ruziemaken. Het personeel maakt zich meer zorgen over het bewaken van hun half gevulde dieren dan over iets anders, en ze schuifelen beschermend rond met de karkassen van een luipaard en een zwaardvis. In de loop van de schermutseling slaagt Stewart erin te voorkomen dat de zwaardvis hem de keel afsnijdt, maar hij wordt in zijn hand gebeten door een opgezette tijger, een actie die nog wordt aangewakkerd door de hoogdravende score van Bernard Hermann. De scène eindigt met Stewart die de deur uit stormt. Hitchcock besluit met een opname van een leeuwenkop die met open mond naar de dichtgeslagen deur kijkt. Er is ook een lopende grap, goed gedaan, over bezoekers die in de hotelkamer van het stel in Londen wachten tot er iets wordt uitgelegd.<br />Er zijn twee serieuze kwesties die licht worden aangeroerd. De ene is de relatie tussen Stewart en Day, die niet zo rooskleurig is als zou moeten, gezien als een bourgeois ideaal. Ze is al een paar jaar een musicalster en is internationaal bekend. En ze heeft het allemaal opgegeven om met een gewone man te trouwen die toevallig arts is. Dat is begrijpelijk voor, laten we zeggen, een verpleegster of een stewardess of voor bijna elke andere vrouw behalve een internationale ster met een veelbelovende carrière voor zich. Er is niet in gesnuffeld, maar de gespannenheid is merkbaar, omdat het niet in de oorspronkelijke versie stond. Het doet me een beetje denken aan een gesprek tussen Joe Dimaggio en zijn toenmalige vrouw Marilyn Monroe, die net was teruggekeerd van een bezoek aan de troepen in Korea. 'O, Joe,' zei ze dweperig, 'heb je ooit tienduizend mensen zien staan juichen?' mompelde Joe, de voormalige held van de New York Yankees.<br />Het tweede probleem is dat van de loyaliteit. Wie heeft een grotere maatschappelijke waarde? Je eigen jonge zoon? Of een onbekende ambassadeur? Trekken we onszelf of onze dierbaren in gevaar omwille van de nationale stabiliteit? Day wordt op het hoogtepunt in de Albert Hall geconfronteerd met dit dilemma in zijn meest grimmige vorm. Haar oplossing kiest voor loyaliteit aan de politieke stabiliteit, hoewel haar motieven problematisch zijn. Schreeuwt ze om het leven van de ambassadeur te redden, of doet ze dat alleen om de angst los te laten die haar overweldigt? (Cf: Alec Guiness die op de ontsteker valt aan het eind van 'The Bridge on the River Kwai' De foto's zijn buitengewoon goed en de omgeving kan dreigend zijn, zelfs in een rustige straat in een woonwijk in Londen. Het is midden op de dag en Stewart is alleen en vastberaden, maar ook bang. Er weerklinken voetstappen in Gulliver Street van iemand, ergens. Wordt hij gevolgd? Is zijn leven in gevaar? En waar is verdomme iedereen die in deze straat woont? Hitchcock besteedt zo veel aandacht aan details van de locatie dat we de tuinmuur van de bakstenen naast hem kunnen zien.<br />De regisseur had een zeldzame onenigheid met Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaut toen hij werd geïnterviewd voor Truffauts overigens lovende boek. Truffaut betoogde dat de eerdere versie van 'De man die te veel wist' Hitchcock antwoordde: 'Ik krijg de indruk dat je wilt dat ik films maak voor het publiek van de kunstacademie', maar hij was het er uiteindelijk mee eens dat de versie uit de jaren dertig het werk was van een getalenteerde amateur en dat deze versie het werk was van een beroeps. Daar was niets tegen in te brengen.<br />Dit is Hitchcock op het hoogtepunt van zijn carrière.
Ostensibly a story about the young child of Jimmy Stewart and Doris Day. The kid gets kidnapped to keep his parents quiet. They know something about a plot to assassinate the ambassador of an unnamed country during a performance at Albert Hall in London.<br /><br />The movie is rich in Hitchcockian incidents. A friendly but opaque Frenchman seems to grill the innocent Stewart -- a doctor from Indiana -- a little too intensely to be merely idly curious. Later the Frenchman shows up in Arab disguise, a knife in his back, and whispers some information about the murder plot to Stewart. Stewart tells his wife -- Doris Day looking very saucy indeed -- but refuses to cooperate with the police and risk his son's life.<br /><br />Instead the couple try to track down the assassins, buy them off, and get their son back, taking them from Morocco, where Hitchcock has given us his usual tourist's eye view of the customs, locations, and food, to London. There is a hilarious wild goose chase involving a set-to between Stewart and the staff of a taxidermy shop. The staff are more concerned about guarding their half-stuffed specimens than anything else, and they shuffle around protectively holding the carcasses of a leopard and a swordfish. In the course of the scuffle, Stewart manages to save his throat from being cut by the swordfish bill, but is bitten on the hand by a stuffed tiger, the action boosted along by Bernard Hermann's bumptious score. The scene ends with Stewart rushing out the door. Hitchcock ends it with a shot of a lion's head gaping at the slammed door. There is also a running gag, well done, about some visitors waiting around the couple's hotel room in London, waiting for things to be explained.<br /><br />There are two serious issues that are lightly touched on. One is the relationship between Stewart and Day, which is not as rosy as it ought to be, considered as a bourgeois ideal. She's been a stage musical star for some years and is internationally known. And she's given it all up to marry an ordinary guy who happens to be a doc. That's understandable in, say, a nurse or a flight attendant or almost any woman other than an international star with a promising career in her own right. It isn't delved into, but the edginess is noticeable, as it was not in the original version. It reminds me a little of an exchange between Joe Dimaggio and his then-wife Marilyn Monroe, who had just returned from entertaining the troops in Korea. "Oh, Joe," she gushed, "did you ever see ten thousand people stand up and cheer?" "Seventy thousand," muttered Joe, former hero of the New York Yankees.<br /><br />The second problem is one of allegiance. Who is of greater social value? One's own young son? Or an unknown ambassador. Do we put ourselves or our loved ones at risk for the sake of national stability? Day is faced with this dilemma in its starkest form at the climax in the Albert Hall. Her solution opts for allegiance to political stability, although her motives are problematic. Does she scream to save the ambassador's life, or does she do so just to release the anxiety that is overwhelming her? (Cf: Alec Guiness falling on the detonator at the end of "The Bridge on the River Kwai.") The photography is extremely good, and the settings can be menacing, even on a quiet street in a residential neighborhood of London. It's mid-day, and Stewart is alone and determined, but frightened too. There are footsteps echoing on Gulliver Street from someone, somewhere. Is he being followed? Is his life in danger? And where the hell is everybody who lives on this street? Hitchcock pays such close attention to location details that we can make out the garden wall bonding of the bricks beside him.<br /><br />The director had a rare disagreement with Francois Truffaut while being interviewed for Truffaut's otherwise laudatory book. Truffaut argued that the earlier version of "The Man Who Knew Too Much" lacked the depth of the later version. Hitchcock replied, "It seems to me you want me to make films for the art house audience," but finally agreed that the 1930s version was the work of a talented amateur and this version was the work of a professional. No argument there.<br /><br />This is Hitchcock pretty much near his zenith.