Het is onwaarschijnlijk dat iemand, behalve degenen die dol zijn op stomme films, enige waardering zal kunnen opbrengen voor het lyrische camerawerk en de drukke (maar krakerige) achtergrondmuziek die deze uitgave uit 1933 begeleidt. Hoewel geluid in 1928 algemeen in zwang kwam, worden er niet meer dan vijftig woorden gesproken om het verhaal te vertellen van een ongelukkig getrouwde vrouw die haar man in de steek laat voor een jongere man na een romantisch intermezzo in het bos.<br />Het meest levendige tafereel is dat van de jaloerse echtgenoot die de jongeman een lift geeft naar de stad en net zo lang doorrijdt tot hij beseft dat de man de minnaar van zijn vrouw is. In een vlaag van jaloezie rijdt hij op topsnelheid naar een spoorwegovergang, maar op het laatste moment verandert hij van gedachten en durft het niet meer. Het is waarschijnlijk de meest gespannen scène in het anders zo traag bewegende en duidelijk verzonnen verhaal.<br /><br />Hedy Lamarr krijgt het soort close-up dat Marlene Dietrich van haar ontdekker kreeg, maar haar schoonheid was nog niet zo verfijnd door de schoonheidsspecialisten als toen ze naar Hollywood werd getransporteerd. Haar optreden bestond voornamelijk uit er triest en somber uitzien terwijl ze rouwde om het verlies van haar huwelijk, met slechts af en toe een glimp van een glimlach wanneer ze haar ware liefde (Aribert MAG) vindt, de knappe jonge dekhengst die haar kleren ophaalt na een naaktzwempartij. De zwemscène is heel kort, discreet gefotografeerd en niet alle hitte waard die hij kennelijk heeft gegenereerd. De liefdesscène, later, is ook kunstig gefotografeerd met het soort lyrische fotografie dat het grootste deel van de film zichtbaar is <0xE2><0x80><0x93> kunstig. Meer wordt aan de verbeelding overgelaten door het gebruik van symboliek <0xE2><0x80><0x93> en dat is het soort dingen waardoor anderen beweren dat de film een soort lyrisch meesterwerk is.<br />Niet dus. Het is teleurstellend, primitief grof in de geluidsgedeelten (inclusief de moeizame symfonische muziek op de achtergrond) en mejuffrouw Lamarr mag zich gelukkig prijzen dat Louis B. Mayer de film heeft gezien en haar op grond daarvan een carrière in Hollywood heeft bezorgd. Hij moet iets in haar werk hebben gezien wat ik niet heb gezien.<br />Het is duidelijk dat dit is bedacht als een stomme film, waarbij de camera al het werk doet. De schokkerige 'arbeidersscène' aan het eind gaat te lang door en is een schokkerige inbreuk waar niets nodig is. Het lukt niet om de film op de juiste manier af te sluiten.
It's unlikely that anyone except those who adore silent films will appreciate any of the lyrical camera-work and busy (but scratchy) background score that accompanies this 1933 release. Although sound came into general use in 1928, there are no more than fifty words spoken to tell the story of a woman, unhappily married, who deserts her husband for a younger man after a romantic interlude in the woods.<br /><br />The most vividly photographed scene has the jealous husband giving a lift to the young man for a ride into town, proceeding to drive normally until he realizes the man is his wife's lover. In a frenzy of jealousy, he drives at top speed toward a railroad crossing but changes his mind at the last moment, losing his nerve. It's probably the most tension-filled scene in the otherwise decidedly slow-moving and obviously contrived story.<br /><br />HEDY LAMARR is given the sort of close-up treatment lavished on Marlene Dietrich by her discoverer, but her beauty had not yet been refined by the cosmeticians as they were when she was transported to Hollywood. Her performance consists mostly of looking sad and morose while mourning the loss of her marriage with only brief glimpses of a smile when she finds her true love (ARIBERT MOG), the handsome young stud who retrieves her clothes after a nude swim.<br /><br />The swimming scene is very brief, discreetly photographed, and not worth all the heat it apparently generated. The love-making scene, later on, is also artfully photographed with the sort of lyrical photography evident throughout most of the film--artfully so. More is left to the imagination with the use of symbolism--and this is the sort of thing that has others proclaiming the film is some kind of lyrical masterpiece.<br /><br />Not so. It's disappointing, primitively crude in its sound portions (including the laborious symphonic music in the background) and certainly Miss Lamarr is fortunate that Louis B. Mayer saw the film and on the basis of it, gave her a career in Hollywood. He must have seen something in her work that I didn't.<br /><br />It's apparent that this was conceived as a silent film with the camera doing all the work. The jarring "workers" scene at the conclusion goes on for too long and is a jarring intrusion where none is needed. It fails to end the film on the proper note.