Ik vind de film goed, het is de beste piratenfilm die ik tot nu toe heb gezien (vergeet dat stomme Errol-Flynn-gedoe en de Pirates of the Caribbean niet). Deze film is heerlijk melancholisch. Ik vergelijk hem met 'Johnny Guitar' aan zee (maar 3 jaar eerder), twee vrouwen die vechten voor een man, waar waanzinnige liefde toe zou kunnen leiden.<br />Het karakter van de vrouwelijke (anti-)heldin, Anne Providence, is uitmuntend, ze handelt zonder compromissen als een kind, alleen verloren in haar zoektocht naar een eigen vrouwelijke identiteit in een echte mannenwereld. Ze heeft een heel vreemde film gemaakt <0xE2><0x80><0x93> een heldin, geen grappige piraat, zoals de meeste van haar collega's in dit genre, ze maakt niet de hele tijd grappen, ze vecht voor de armen en de goeden en doodt alleen maar die stomme spanish of barbaarse soldaten of <0xE2><0x80><0x93> beter nog <0xE2><0x80><0x93> sluwe gouverneurs, maar ze vermoordt alle arme krijgsgevangenen nadat ze een schip heeft buitgemaakt (kijk goed naar dit aan het begin van de film), ze is primitief (ze kan niet eens lezen), ze is wanhopig en ze krijgt een alcoholist, ze laat al Maar er is ook een vrouwelijke 'Anne' geweest, Anne Boney, die in de wrede werkelijkheid heeft geleefd.<br />De film is heel kort en het verhaal wordt op een adembenemende manier verteld. Natuurlijk heeft een film uit de jaren vijftig geen opwindende special effects voor de huidige kijkers (de schepen zwemmen heel duidelijk in een badkuip), maar dit echte drama over liefde (dat doodt), vertrouwen, verraad, wraak, haat en offers maakt je gek. Misschien is het zelfs de bedoeling dat Anne Judas Iskarioth en Jezus van Nazareth in één persoon is, dat ze wordt verraden door haar vriend (de fransoos LaRochelle) als Jezus, dat ze teleurgesteld wordt door haar vriend en hem de doodstraf bezorgt (als Judas), dat ze daar berouw over krijgt (zoals Judas, die zelfmoord pleegt volgens het evangelie van Mattheus) en dat ze zich uiteindelijk opoffert voor de redding van de geliefde vijand (als Jezus). Maar zelfs als je niet geïnteresseerd bent in deze filosofische kwesties van schuld en boete, brengt de film een heleboel (goedkope) actie als zwaardgevechten en brandende (plastic) schepen in een heel kort anderhalf uur.
I like the film, it´s the best pirate-movie I watched hitherto (forget silly Errol-Flynn-stuff and Pirates of the Caribbean). This movie is wonderful melancholic. I compare it with "Johnny Guitar" at the sea-side (but 3 years earlier), two women fighting for a man, where mad love might lead one.<br /><br />The character of the female (anti-) heroine, Anne Providence, is superb, acting without compromise like a child, lost alone on her search for a own female identity in a real man´s world. She´s a quite strange movie-hero, not a funny pirate, as most of her companions in this genre, not making jokes all the time, fighting for the poor and good and only killing the stupid spanish or british soldiers or - better - sly governors, but she´s murdering all the poor prisoners of war, after she captured a ship (look careful at this at the start of the movie), she´s primitive (she can´t even read), she is desperated and she get´s an alcoholic, she looses all her friends as consequence of her obstinacy and she´s wearing rags most of the film. This film shows a pirate "hero" a little (!) bit as he (or in this case "she", but there has been a female "Anne" buccaneer, Anne Boney) might have been in brutal reality.<br /><br />The film is quite short and the story is told in a breathtaking manner. Certainly, a film from the 1950s has no exciting special effects for present time viewers (the ships swim very obvious in a bath tube), but this real drama about love (that kills), trust, betrayal, revenge, hatred and sacrifice drives one crazy. Maybe, Anne is even supposed to be Judas Iskarioth and Jesus from Nazareth in one person, being betrayed by her friend (the french LaRochelle) as Jesus; after being disappointed by the friend, delivering him to a death penalty (as Judas); than getting remorse about this (like Judas, who commits suicide according to the gospel of Matthew); and in the end sacrificing herself for the rescue of the beloved enemy (as Jesus). But, even if you are not interested in this philosophical questions of guilt and atonement, the film brings a lot of (cheap) action as sword fights and burning (plastic) ships for a very short one and a half hour.