Ik vond West Point een prettige film, hoewel ik betwijfel of ik hem nog eens zou bekijken. De uitvoeringen waren overtuigend, met William Haines als de zoveelste walgelijk amusante jongeman die zijn verdiende loon krijgt aan het eind van de film. Het is moeilijk te geloven dat Joan Crawford nog geen jaar na de vervaardiging van deze film de ster van haar leven was, want ze ziet er soms nogal onbeholpen uit.<br />Ik zou de opmerking van iemand anders over Ramon Novarro's 'Huddle' (1932) ook op deze film toepassen. Er ligt hier een geweldige film te wachten, maar er ontbreekt iets. De achtergrond en de integratie van het Korps waren goed gebruikt, maar ik was er minder bij betrokken dan ik had gedacht. De film ging te ver, of kwam met te veel weg. Zijn 'boetedoening' leek niet oprecht genoeg, en wat voor boodschap had het voor hem om elke film in de laatste minuten van de leger-marine-wedstrijd te draaien? Waar is 'het korps' gebleven? Had net zo goed de andere tien mannen kunnen uitschakelen en hem het allemaal zelf laten doen. Bovendien betwijfel ik ten zeerste of William Bakewells zwakke, miezerige personage ooit een echte tegenhanger zou hebben op West Point. Van de Ivy League-universiteiten, waar je tegenwoordig nog maar half met plezier naar toe ging.<br />Wat de score betreft: die was gepast krijgshaftig. Maar er werd duidelijk gebruikgemaakt van snaredrums. Die werden gebruikt voor geklop op de deur, scènewisselingen, et cetera, en in meer dan de helft van de scènes werd het nogal saai. Het verminderde de kijkervaring enigszins. Ik stond op het punt om te zeggen: 'IK KRIJG DE TOEKOMST AL.'<br />Met die woorden: geniet van de film, maar verwacht niet te veel emotionele betrokkenheid.
I found West Point to be an agreeable film, although I doubt that I would watch it again. The performances were convincing, with William Haines as yet another obnoxiously amusing young man that has his come-uppance by film's end. It's hard to believe that stardom beckoned Joan Crawford less than a year after this film was made, as she looks rather awkward at times. <br /><br />I would apply the comment made by another concerning Ramon Novarro's "Huddle" (1932) to this film as well. There is a great film waiting to be made here, but there is something lacking. The backdrop and integration of the Corps was well utilized, but I was less involved than I thought that I would be. Perhaps Haines' character went too far, or got away with too much. His "repentance" did not seem genuine enough; and what kind of message did it send for him to run every play in the last minutes of the Army-Navy game? Where's "the Corps" in that? Might as well have taken out the other ten men and let him do it all himself. Also, I doubt very much that William Bakewell's weak, puny character would ever have a real-life counterpart at West Point.<br /><br />All this aside, the film is sometimes very moving and inspiring. It is a fine look into the daily practices of an honorable institution. Thank goodness that tradition still means something at West Point too, unlike the vapid "traditions" of Ivy League schools, only half-heartedly engaged in these days.<br /><br />As to the score: it was appropriately martial. But, there was a distinct over-use of snare drums. Using them for knocks on the door, scene transitions, et ALU as well as in well over half the scenes got to be rather tedious. It rather lessened the viewing experience. I was ready to say "I GET THE POINT ALREADY." <br /><br />With that, enjoy the film, but don't expect too much emotional involvement.