Harry Langdons 'Saturday Afternoon' wordt vaak gerekend tot de grootste stille komedies, in elk geval als het om korte onderwerpen gaat, en daarom kan het voor sommigen een beetje een afknapper zijn. In tegenstelling tot sommige andere erkende klassieken, zoals Keatons 'Cops' of Chaplins 'The Immigrant', is deze film in sommige opzichten een vertrouwde, conventionele situatiekomedie en biedt hij weinig aanleiding tot schaterlachen; je kunt je zelfs afvragen of Langdon wel in zulk verheven gezelschap thuishoort. Niettemin is het naar mijn mening op zijn bescheiden manier een volmaakt charmante komedie, en Harry is fascinerend om te zien.<br />Voor een moderne kijker die is grootgebracht met tv-series is de plot van 'Saturday Afternoon' Misschien doet de film denken aan The Honeymooners of een van de vele spin-offs ervan: twee sukkels, van wie er een getrouwd is en erg bij zijn vrouw onder de plak zit, proberen er met een paar meiden tussenuit te knijpen voor een leuke middag; maar alles gaat mis en uiteindelijk moeten ze het opnemen tegen de stoere vriendjes van de meisjes. Klinkt dit bekend? En misschien een beetje saai? Nou, het uitgangspunt was al afgesleten toen deze film werd gemaakt, maar afgezien daarvan was er niets aan Langdon typisch. Hij was vreemd, te beginnen met het feit dat hij eruitzag als een baby van middelbare leeftijd die half sliep. Als Harry probeert geld onder het kleed te verstoppen, maar ze hem op heterdaad betrapt en hem dwingt het aan haar te geven, zou je zweren dat je naar een interactie tussen een jongetje van 6 en zijn mama kijkt... en misschien dat Harry Langdon daarom sommige mensen de rillingen bezorgde, en dat nog steeds doet.<br />Maar hij is een fascinerende filmfiguur, en het gaat niet zozeer om wat hij doet als wel om de manier waarop hij het doet. In die scène met de munten onder het kleed bijvoorbeeld, vindt Harry de munten door de ene voet voor de andere te zetten, voorzichtig, als een koorddanser, en zijn passen af te tellen tot hij de juiste plek heeft gevonden, en zijn techniek werkt hypnotiserend. Langdon bewoog zich als niemand anders. Of hij je nu wel of niet aan het lachen maakt, de man is hypnotiserend, lijkt in een eigen wereldje te verkeren. Als het om de plot van zijn films gaat, is Harry merkwaardig passief en zet hij het verhaal bijna nooit zelf in beweging. Harry's co-ster Vernon Dent bevindt zich midden in het strijdgewoel, maar Harry is het grootste deel van de tijd versuft en belandt als het ware stomdronken tussen twee auto's (die op de treeplank van de ene zitten, maar met zijn voeten op de andere) terwijl ze door de straten racen. Het is een gedenkwaardig beeld en, zoals de criticus Walter Kerr schreef, vat het Langdons personage op het witte doek perfect samen: hij is een passieve figuur die op de een of andere manier midden in een uitzinnige actie terechtkomt en slaperig met zijn ogen knippert terwijl de wereld voorbijraast. Het is ook de moeite waard om op te merken dat Langdon en Dent, die vaak samenwerkten, een verstandhouding hebben in deze film die doet denken aan een blauwdruk die Laurel & Hardy zouden volgen toen ze ongeveer een jaar later een team vormden. Langdons stijl had waarschijnlijk invloed op Stan Laurel, vooral hier.<br />'Saturday Afternnon' en de titelrol zijn misschien niet voor iedereen weggelegd, maar de film is de moeite van het bekijken waard, en je zult misschien merken dat Langdon een indruk maakt die moeilijk van je af te schudden is.
Harry Langdon's "Saturday Afternoon" is often ranked among the greatest silent comedies, at least where short subjects are concerned, and therefore may come as a bit of a letdown for some. Unlike some of the other recognized classics such as Keaton's "Cops" or Chaplin's "The Immigrant" this film is in some respects a familiar, conventional situation comedy and doesn't offer much in the way of belly laughs; one may even wonder whether Langdon belongs in such rarefied company. Nonetheless, in my opinion, it's a perfectly charming comedy in its minor-key way, and Harry is fascinating to watch.<br /><br />For a modern viewer raised on TV sitcoms the plot of "Saturday Afternoon" may suggest The Honeymooners or its many spin-offs: two dim guys, one of whom is married and very much under his wife's thumb, try to sneak out with a couple of good-time girls for a fun afternoon; but everything goes wrong, and they wind up having to fight the girls' tough guy boyfriends. Does this sound familiar? And perhaps a little dreary? Well, the premise was already shopworn when this film was made, but beyond that nothing about Langdon was typical. He was odd, starting with the fact that he looked like a middle-aged baby who was half asleep. Any Freudians who catch "Saturday Afternoon" will have a field day with the scenes between this timid, pudgy-faced baby-man and his stern, gently domineering mommy-wife. When Harry tries to hide money under the rug but she catches him in the act and forces him to hand it over, you'd swear you're watching an interaction between a 6 year-old boy and his Mama . . . and maybe that's why Harry Langdon gave some people the creeps, and still does.<br /><br />But he's a compelling screen figure, and it's not what he does so much as the way he does it. In that scene with the coins under the rug, for instance, Harry finds the coins by placing one foot before the other, carefully, like a tightrope walker, counting off his paces until he finds the right spot, and his technique is hypnotic. Langdon moved like no one else. Whether or not he makes you laugh, the guy is mesmerizing, seemingly in a world of his own. Where the plot of his films is concerned Harry is curiously passive, and almost never drives the story forward himself. In the finale of "Saturday Afternoon," when the big fistfight is taking place, Harry's co-star Vernon Dent is in the thick of the action, but Harry is in a daze for much of the time, and winds up sort of punch-drunk between two cars (sitting on the running board of one, but with his feet on the other) while they race through the streets. It's a memorable image, and, as the critic Walter Kerr wrote, it encapsulates Langdon's screen persona quite perfectly: he's a passive figure who somehow finds himself in the middle of frantic action, blinking sleepily while the world rushes past. It's also worth noting that Langdon and Dent, who worked together frequently, have a rapport in this movie that suggests a blueprint Laurel & Hardy would follow when they teamed up a year or so later. Langdon's style was a likely influence on Stan Laurel, especially here.<br /><br />"Saturday Afternnon" and its star may not be for everyone, but the film is well worth a look, and you might find that Langdon makes an impression that's hard to shake.