Het staat buiten kijf dat de echte Anna Anderson n<0xC3><0xAD>ét prinses Anastasia was. Afgezien van zeer opvallende verschillen in uiterlijk (Andersons ogen zijn denkbaar groter, zijn lippen dikker, zijn neus groter en ronder aan het eind... et cetera), was het feit dat Anderson geen Russisch sprak een bespottelijk feit... Daarom heb ik zo'n hekel aan Anna Anderson en haar handlangers. Niet veel oplichters hebben het lef en het uithoudingsvermogen om zestig jaar lang zo'n schaamteloos en onhoudbaar plan uit te voeren.<br />Toch heb ik tot op zekere hoogte medelijden met Anna Anderson. Het leven moet in die tijd moeilijk zijn geweest voor een jonge Poolse arbeider. En het is voor iedereen een zware taak om zestig jaar lang een andere vrouw te spelen. Ze moest haar vlezige lippen de hele tijd naar achteren houden om de dunne lippen van Anastasia te imiteren, en moest af en toe krankzinnig worden om de mensen te laten geloven dat haar chaotische geheugen alleen maar het gevolg was van een geestelijk probleem.<br />Anna Anderson was een ontzagwekkende vrouw die op het verkeerde spoor zat. Als ze haar knappe uiterlijk, haar elegance, haar uithoudingsvermogen en haar acteertalent goed had gebruikt, had ze een eersteklas actrice kunnen worden.<br />Een kanttekening: sommige hoofdpersonen in deze tweeluik lijken losjes gebaseerd op echte personen. Prins Erich zou een mengsel kunnen zijn van Gleb Botkin (die door velen wordt beschouwd als het brein achter het hele plan), hertog George en Dmitri van Leuchtenberg en verscheidene andere personen. En Darya Romanoff lijkt te zijn gebaseerd op de beeldschone prinses Xenia Georgievna Romanova. Maar in tegenstelling tot de echte samenzweerders had prins Erich geen motief voor deze voorstelling en steunde hij Anna uit liefde voor haar en uit oprecht geloof in haar, wat ontroerend is.<br />Over het geheel genomen is dit een geweldige voorstelling. Een beetje gedramatiseerd, maar toch trouw aan de werkelijkheid. De kracht van Amy Irvings acteerwerk ligt in het feit dat ze Andersons zelfverzekerdheid met succes wist te illustreren, de mengeling van anderen imiteren en zichzelf zijn is intrigerend. Net zoals prinses Xenia over Anderson zei: 'Ze was altijd zichzelf en wekte nooit de geringste indruk dat ze een rol speelde.' Zeer aanbevolen.
It's out of question that the real Anna Anderson was NOT Princess Anastasia. Apart from very distinctive differences in physical appearance(Anderson's eyes are perceivably larger, lips thicker, nose larger and turned up at the end....etc), Anderson's unable to speak Russian was a ridiculous tell......That's why I detest Anna Anderson and her confederates so much. Not a lot of swindlers have the audacity and endurance to scam for 60+ years with such a blatantly untenable scheme.<br /><br />Yet to some extent I have sympathy for Anna Anderson. Life must have been hard for a young Polish peasant worker in those days. And to impersonate another woman for 60+ years is an arduous task for anybody.She had to hold back her fleshy lips all the time to mimic the thin lips of Anastasia's, and had to occasionally go lunatic to make people believe all her chaotic memory was just a result of mental problem.<br /><br />Anna Anderson was an awesome woman on a wrong track. Had she put her good-looks, learned elegance, endurance, acting skills into proper use, she could of made a first-class actress.<br /><br />On a side note: Some main characters of this two-parter seem to be loosely based on real figures. Prince Erich could be a mixture of Gleb Botkin(believed by many the most possible brain behind the whole scheme), Duke George and Dmitri of Leuchtenberg, and several other figures. And Darya Romanoff seem to be based on the gorgeous Princess Xenia Georgievna Romanova. But unlike the real confederates, Prince Erich was motiveless in this show and supported Anna out of love for and sincere belief in her, which is touching.<br /><br />On the whole this is a great show. Fictionalised a bit but still remains faithful to the reality. The power of Amy Irving's acting lies in that she successfully represented Anderson's self-assuredness, the mixture of impersonating others and being herself is intriguing. Just as Princess Xenia said about Anderson:"She was herself at all times and never gave the slightest impression of acting a part." Highly recommended.