Dit is echt een film met twee helften. De eerste, waarin het leven en de vriendschap van twee jongens (de ene een bevoorrechte Pathaan en de andere een vertrapte Hazara) in het eind van de jaren zeventig van de vorige eeuw in Afghanistan, vóór de invasie door de Sovjet-Unie, tot in detail wordt beschreven, werkt uitstekend. De jonge acteurs geven overtuigende voorstellingen en het zien van Afghanistan zoals het eens was, brengt de huidige situatie daar in scherp contrast.<br />Het echte probleem komt wanneer we overgaan naar de latere fase van het verhaal, waarin we ons bij de Pathaan voegen die in Amerika woont. Door oude schulden aan zijn jonge vriend keert hij terug naar zijn vaderland, en op dat moment gaat het mis. Het centrale volwassen personage wordt duidelijk geacht meevoelend te zijn, maar komt in feite over als een watje dat zwelgt in zelfmedelijden. Het is moeilijk om echt om hem te geven en je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat het echt interessante verhaal het verhaal is dat we niet te zien krijgen: dat van zijn jeugdvriend.<br />Als hij eenmaal terugkeert naar Afghanistan, raakt het verhaal verstrikt in een reeks uiterst gekunstelde toevalligheden. Het opmerkelijkst is nog dat hij er na al die jaren vrijwel onmiddellijk op stuit dat hij zijn jeugdvijand tegen het lijf loopt (ook al is hij niet naar hem op zoek), ondanks de chaos die het land sindsdien heeft verzwolgen. Dit stelt hem in staat demonen uit het verleden te confronteren op een manier die gewoon te gemakkelijk is om geloofwaardig te zijn. De afronding van het verhaal wordt ook doorspekt met een afschuwelijke, sentimentele sentimentaliteit die alle echt serieuze punten die de film misschien probeert te maken, ondermijnt.<br />Hoewel het mogelijk is om personages en de mishandelingen in hun leven te gaan zien als symbolen van een staat die door de wereldpolitiek aan stukken is gescheurd, is het moeilijk om dit werkelijk te zien als een film die zich bezighoudt met een bredere politieke discussie. In plaats daarvan wordt het verhaal teruggebracht tot de emotionele reis van een personage dat zichzelf ontdekt en geneest. Helaas is deze figuur zo saai en gaat hij zo op in zijn verhaal dat het moeilijk is om echt in zijn verhaal op te gaan, terwijl de kansen om een echt interessante film over Afghanistan te maken verspild zijn.
This really is a film of two halves. The first detailing the lives and friendship of two boys (one a privileged Pashtun and the other a down-trodden Hazara) in late 70s Afghanistan before the invasion by the USSR works extremely well. The young actors turn in convincing performances and seeing Afghanistan as it once was throws the present situation there into stark relief.<br /><br />The real problem comes when we move into the later phase of the story where we join the Pashtun as a man living in America. Ancient debts to his young friend lead him to return to his homeland and it is really at this point that things break down. The central adult character is clearly supposed to be sympathetic, but in fact comes across as wimpish and wallowing in self pity. It is hard to really care for him and one cannot help but feel that the really interesting story is the one we do not get to see - that of his boyhood friend.<br /><br />Once he returns to Afghanistan the narrative becomes bogged down in a series of highly contrived coincidences. Most remarkably he manages to come across his childhood enemy after all these years almost immediately (even though he is not looking for him), despite the chaos that has since consumed the country. This enables him to confront past demons in a way that is simply too convenient to be credible. The resolution of the narrative is also run through with an awful, mawkish sentimentality which undermines any really serious points the film may be trying to make.<br /><br />Although it is possible to start seeing characters and the abuses of their lives as symbols of a state which has been torn apart by world politics it is hard to really see this as a film which engages with any wider political discussion. Instead the narrative becomes reduced to one character's emotional journey of self discovery and healing. Unfortunately this character is so dull and wrapped up in himself that it is hard to really become engaged in his story, while opportunities to make a really interesting film about Afghanistan itself are wasted.