Hoe vaak leven we ons liefdesleven als op het witte doek, met hartstochtelijke affaires en hartstochtelijke ontmoetingen? Bijna nooit, als ik mag afgaan op wat ik als het normale leven om me heen zie. Zoals ik al eerder heb gezegd, zijn romances zelden wereldschokkende affaires die je aan de top of met blauwe plekken en kneuzingen achterlaten.<br />Romantiek, in zijn dagelijkse vorm, zoals die miljoenen keren over de hele wereld is beoefend, is een langzame, subtiele en stille aangelegenheid. Iets wat in je groeit, heel langzaam, waarschijnlijk zonder dat je het zelfs maar merkt en dat langzaam bezit van je neemt. Niemand kan me vertellen of ik verliefd ben. Want als iemand dat zou doen, zou ik hem toch niet geloven, want niemand behalve ik zou het weten. En zelfs dan is het alleen maar een gevoel, een zekere wetenschap dat je deze verheven emotie voelt. Dat je niets anders dan het beste voor iemand wilt, dat je hem nooit een moment van verdriet zou willen zien lijden. Dat je bereid bent een grote mate van pijn voor hem te verdragen. Ik zou niet zover willen gaan om te zeggen dat je bereid bent te sterven voor je geliefde, want we zijn allemaal mensen en we weten pas tot wat we in staat zijn als we oog in oog staan met de dood als het zover is. <br />Is de liefde tussen de hoofdpersonen van de film, o zo subtiel en onderkoeld, niet minder nobel dan die tussen Romeo en Julia? De onuitgesproken emoties, de onuitgesproken gevoelens, dragen veel meer met zich mee dan een herhaald 'ik hou van je'. De terughoudendheid van de hoofdrolspeelster, o zo schrijnend in de scène waarin hij door het raam van het café naar zijn geliefde kijkt, maar die zich nooit verwaardigt zich aan haar bekend te maken, was gewoon hartverscheurend om te zien. Zouden de meesten van ons onzelfzuchtig genoeg zijn om zich verborgen te houden, in de wetenschap dat haar emoties en gevoelens onmogelijk beantwoord konden worden?<br />En dan nog iets: hoe ga ik om met mijn eigen zekere dood? Hoewel ik kan beweren dat ik ernstig ziek ben geweest, kan ik in alle eerlijkheid niet zeggen dat ik ooit dicht bij de dood ben geweest. Zal ik zo kalm zijn, al mijn zaken op orde brengen en instructies achterlaten voor anderen om op te nemen wat ik achterlaat? Ik vermoed dat ik kalm zal zijn, want ik zal weinig keus hebben. Kan ik zo onbaatzuchtig zijn? Opnieuw zal het antwoord ontkennend moeten zijn. Ik kan me inleven in de smart, wetend dat je leven verbeurd is, dat het lot je een fatale slag heeft toegebracht en dat je toekomstige gebeurtenissen, hoe weinig er er nog van over zijn, niet meer in de hand hebt. Het leven is niets meer dan een reeks kleine gebeurtenissen, waarvan de culminatie voor sommigen achteraf gezien misschien geweldig lijkt. Maar slechts heel zelden.
How often do we live our romantic life as on the big screen, with torrid affairs and passionate encounters? Almost never, if what I see as normal life around me is anything to judge by. Romances, as previously stated, are hardly ever earthshaking affairs that leave you at the top of the world or batter and bruised.<br /><br />Romance, in its every day form, as lived out millions of times over around the world, is a slow, subtle, and quiet affair. Something that grows in you, ever so slowly, probably without you even noticing it slowly taking over your being. No one can tell me when I am in love. For if someone did, I would not believe him anyway, for no one but me would know. And even then, it is just a feeling, a certain knowledge that you are feeling this exalting emotion. That you want nothing but the best for someone, that you would never want to see them suffer a moment of sadness. That you are willing to take a great degree of pain for them. I would not go so far as to say be willing to die for your loved one, for we are all human, and we do not know what we are capable of in the face of death until that moment is upon us.<br /><br />Is the love between the main characters of the film, ever so subtle and understated, no less noble than that between Romeo and Juliet? The unstated emotions, the unsaid feelings, convey far more than any repeated shouts of "I love you". The restraint shown by the lead actor, displayed ever so poignantly in the scene where he watches his love interest through the cafe window, yet never did he move to make himself known to her, was simply heart-wrenching to watch. Would most of us be selfless enough to remain hidden, knowing that her emotions and feelings could not possibly be reciprocated?<br /><br />On another note, how will I deal with my own certain death? While I can claim I have been seriously ill, I can not in all honesty say that I have ever come close to death. Will I be so calm, putting all my affairs in order, and leaving instructions for others to take up what I leave behind? I suspect I will be calm, for I will have little choice in the matter. Can I be so selfless? Again, the answer will have to be in the negative. I can empathize with the anguish, knowing that your life is forfeit, that fate has dealt you a fatal blow, and that future events, however little there are of them left, are no longer under your control.<br /><br />Life is nothing more than a series of small events, the culmination of which may seem great for some in retrospect. But only very rarely.