Mevrouw Tingle, geschiedenislerares, schijnt het gemunt te hebben op Leigh Ann Watson, die haar zinnen heeft gezet op een beurs voor een schrijfschool. Ze krijgt weer een laag cijfer van Tingle, wat niet helpt. Als een van haar klasgenoten het werkstuk van de laatste geschiedenisexamens steelt en in haar tas stopt, merkt mevrouw Tingle dat het eruit steekt. Ze bedreigt de drie dat ze er met de directeur over zal praten, maar hij is niet beschikbaar. Dus voordat ze het de volgende ochtend aangeeft, gaan Leigh, haar vriendin Jo Lynn en Scott die avond naar haar huis en proberen haar ervan te overtuigen het niet aan de directeur te vertellen. Schrijver Kevin Williamson was al niet zo'n fan van de film toen ik hem voor het eerst zag, en na nog een keer kijken ben ik dat nog steeds niet. Schrijver Kevin Williamson was druk bezig met het regisseren van de succesvolle, eigentijdse tienerfilms: 'Scream' (1996), 'I Know What You Did Last Summer' (1997), 'Scream 2' (1997) en 'The Faculty' (1998). Hij liet zich leiden door het succes (en ook door de tv-serie 'Dawson's Creek'), maar dit project zou de laatste hobbel zijn. Het verschil daar was dat hij, in vergelijking met het schrijven van het scenario, ook zijn debuut maakte als regisseur. Het vreemde was echter dat ik vond dat zijn regie uitstekend was, maar dat het materiaal dat hij naar boven stormde smakeloos en saai was. Het leek te worden betrapt op het spelen van zowel een zwarte komedie als een rechttoe rechtaan thriller, zonder dat het er beter op werd. Het script zit vol geestige, geestige opmerkingen, triviale scènes en gimmickachtige verwijzingen naar andere films, maar het probleem is dat het te waterig is, met al die verzonnen ontwikkelingen en sentimentele morele stromingen die de stroom verstoren. Het gebrekkige script moest sterker en krachtiger zijn, want het is een kleine productie die aanvoelt als een theatervoorstelling vanwege de beperkte decors. Het probeert gedachtespelletjes met de personages te spelen, maar die momenten zijn er alleen maar om de armzalige voortgang van het verhaal te dienen tot een poel van stompzinnigheid en zinloosheid. Het einde van de film is de kers op de taart. Williamsons gepolijste richting is goed, maar meer nog op een voetgangersmanier en daarom mist het spanning en kan het ijsberen, zelfs in zijn strakke omgeving, echt doorploeteren. Na de helft voel je het uiteindelijk, en dan merk je hoe onbeduidend het verhaal is. De optredens zijn best te verdragen, hoewel we, als Helen Mirrens chique, ijzige vertolking van Mrs Tingle en een opgewekte Marisa Coughlan er niet was geweest, hadden moeten toekijken hoe een geestige, maar nietszeggende Katie Holmes een geestige, nietszeggende Katie Holmes was geworden. Barry Watson is bescheiden in zijn lakse rol en Molly Ringwald heeft een minder belangrijke rol. De soundtrack bevat genoeg energie, maar ik vond de keuzes vreselijk overspannen en vormeloos.<br />Beschermend, maar overal om me heen mechanisch.
History teacher Mrs Tingle seems to have it in for student Leigh Ann Watson, who has her heart on achieving a writing school scholarship. She receives another low grade from Tingle, which doesn't help. When one of her classmates Luke steals the paper of the final history exams and pops it in her bag, Mrs. Tingle finds it sticking out. She threatens the three that she will go to the principal about it, but he's not available. So before she reports it the next morning. Leigh, her friend Jo Lynn and Scott head to her place that night and try to convince her not tell the principal. However due to Tingle's stubbornness, that find themselves reverting to drastic measures to stop this getting out.<br /><br />Wasn't fan of it when I first saw it, and after another viewing, I'm still not one. Writer Kevin Williamson was on a roll after penning the successful contemporary teen horror films; 'Scream (1996)', 'I Know What You did Last Summer (1997)', 'Scream 2 (1997)' and 'The Faculty (1998)'. He was riding the success (also not to forget the TV show 'Dawson's Creek), but this project would be the final bump. The difference there, compared with this entry was other then writing the screenplay, he was also making his debut in directing. The strange thing though, was that I found his direction to be competently done, but material he stormed up to flavourless and tired. It seemed to get caught in playing both a black comedy and straight-out thriller, without making it gel. The script is cluttered with quick-wit, on-going gags, trivial stretches and gimmicky references towards other films, but the problem is that it's too watered-down with so many contrived developments and sappy moral currents disrupting the flow. The fractured script had to be more strong and potent, since it's a small-scale production that feels like you're watching a stage show because of its mostly confined sets. It tries to play mind games with the characters, but these moments are there to only serve the story's poor progression into a puddle of stupidity and senselessness. The film's ending takes the cake. Williamson's polished direction is sound, but more so in a pedestrian way and therefore it lacks suspense and the pacing even with its taut surroundings can really plod on. You eventually feel it after the halfway mark, and it shows up how minor the story is. The performances are tolerable enough, although if it weren't for Helen Mirren's classy, icy portrayal of manipulative prowess as Mrs. Tingle and a buoyant Marisa Coughlan, we would have been stuck watching a vapid goody-to-shoes Katie Holmes. Barry Watson is modest in his slacker part and Molly Ringwald has a lesser role. The soundtrack packs enough energy, but I found it terribly overwrought and shapeless in its choices.<br /><br />Watchable, but mechanical all round.