Het verhaal is ontleend aan 'King Lear'; de setting is een boerderij in Iowa. Dit is een test voor dit soort dingen: als je je afvraagt: 'Waarom deed die-en-die dat?' en het antwoord is: 'Omdat dat in 'King Lear' ook is gebeurd', weet je dat de film niet deugt. Nou, dat is wat er hier gebeurt. De vaderfiguur in dit verhaal leeft niet zijn eigen leven, hij imiteert een fictief leven. Maar er is meer mis met de film dan dit.<br />Jocelyn Moorhouse is ambitieus <0xE2><0x80><0x93> veel ambitieuzer dan ze volgens mij beseft. Ze probeert het King Lear-verhaal over te nemen en de setting volledig te veranderen. Dat is een taak op zich. Het meest waarschijnlijke resultaat is dat het getransplanteerde verhaal zal sterven, en niemand zal er helemaal achter kunnen komen waarom (hoewel er genoeg succesvolle transplantaties zijn, zoals 'Het verhaal van de West Side', om het de moeite van het proberen waard te maken). Maar ze probeert ook een revisionistische hervertelling. In de versie van 'King Lear' die ze wil creëren, hebben Reagan en Goneril onze sympathie, en is Cordelia een schurk. Ook dat is een taak op zich.<br />Het is moeilijk om bij een van beide taken te slagen; slagen in beide tegelijk is onmogelijk. Het is zelfs onmogelijk om zowel in het een als in het ander te slagen. Als we vanuit een ander moreel perspectief naar dezelfde gebeurtenissen kijken, dan moeten de gebeurtenissen dezelfde gebeurtenissen zijn <0xE2><0x80><0x93> wat betekent dat er niet geknoeid kan worden met de setting. Als het verhaal naar een andere setting wordt verplaatst, levend, dan moet het morele hart de hele tijd blijven kloppen <0xE2><0x80><0x93> wat betekent dat er niet geknoeid kan worden met het ethisch perspectief. Moorhouse moest niet één keer, maar beide keren falen. En dat deed ze ook... Natuurlijk is het mogelijk om beide taken te proberen, te falen bij beide taken, en toch door een of andere toevalligheid een kunstwerk te vinden dat om onafhankelijke redenen goed is. Ik vertel dit omdat ik Jane Smiley's boek niet heb gelezen. De film is dat niet. Als er verder niets aan mankeerde, zou je nog steeds niet om het feit heen kunnen dat het allemaal zo vreselijk en ondraaglijk saai is. De korenvelden zijn zelfs nog saaier dan ze in het echte leven zouden zijn <0xE2><0x80><0x93> wat niet het geval hoeft te zijn, want ik kan zo vier films bedenken ('The Wizard of Oz', 'North by Northwest', 'The Straight Story', 'Kikujiro') waarin de korenvelden helemaal niet saai zijn.
The story is derived from "King Lear"; the setting is a farm in Iowa. Here's a test for this kind of thing: if you find yourself asking, "Why did so-and-so do such-and-such," and the answer is, "because that's what happened in 'King Lear'," you know that the film has failed. Well, that IS what happens here. The father figure in this story isn't living his own life, he's mimicking a fictional one. But there's more wrong with the film than this.<br /><br />Jocelyn Moorhouse is ambitious - far more ambitious than I think she realises. She's trying to take the King Lear story and completely change the setting. This is a task in itself. The likeliest result is that the transplanted story will die, and nobody will quite be able to work out why (although there are enough successful transplants, like "West Side Story", to make it worth trying). But she's ALSO attempting a revisionist retelling. In the version of "King Lear" she wishes to create, Reagan and Goneril command our sympathy, and Cordelia is a villain. This is a task in itself, too.<br /><br />Succeeding at either task is hard; succeeding at both at once is impossible. In fact, succeeding at one while so much as attempting the other, is impossible. If we are to look on the very same events from a different moral perspective then the events must BE the very same events - which means there can be no tampering with setting. If the story is to be transplanted, alive, into a different setting, its moral heart must keep beating the whole while - which means there can be no tampering with ethical perspective. Moorhouse was bound to fail in not just one but in both of her endeavours. And so she did. ...Naturally, it's possible to attempt both tasks, fail at both tasks, yet by some fluke hit upon a work of art that's good for independent reasons. I mention this because I haven't read Jane Smiley's novel, which, for all I know, IS good for independent reasons. But the film isn't. If there was nothing else wrong with it, there would still be no getting around the fact that it's just so thoroughly, excruciatingly DULL. The very fields of corn are even more boring than they would be in real life - which needn't be the case, since off the top of my head I can think of four films ("The Wizard of Oz", "North by Northwest", "The Straight Story", "Kikujiro") in which the cornfields aren't boring at all.