'Stick Around' is een van de korte films die Bobby Ray verbond met Oliver 'Babe' Hardy, voordat de onsterfelijke Hardy met Stan Laurel ging samenwerken. Verscheidene critici hebben gesuggereerd dat Ray en Hardy <0xE2><0x80><0x93> de onnozele kleine man en de arrogante grote man <0xE2><0x80><0x93> een prototype waren voor Laurel en Hardy, maar dat is gewoon niet waar. Ray en Hardy spelen goed met elkaar, maar zijn eigenlijk geen team; in elk van deze films heeft Ray meer beelden en is hij duidelijk voorbestemd om de held te zijn, terwijl Hardy hem koeioneert op een manier die heel veel verschilt van de manier waarop zijn latere 'Ollie'-figuur 'Stanley' behandelde. Het is heel duidelijk dat de relatie tussen de kleine Bobby en de grote Babe geïnspireerd is door eerdere Chaplin-films, waarin de Little Tramp gekoeioneerd werd door de enorme Mack Swain of de potige Eric Campbell.<br />Maar in 'Stick Around' draagt Hardy een bolhoed die identiek is aan zijn latere 'Ollie'-titfer (hoewel met een vollere snor), en hij en Bobby eindigen - nadat ze het grootste deel van deze film als tegenstanders hebben doorgebracht - als dronken kameraden.<br />Bobby is een behanger voor de firma Matz en Blatz, met Hardy als zijn baas. Als de slome Bobby probeert te doen alsof hij prompt kwam opdagen, nou, nou.' Een tijdje later voert Bobby Ray <0xE2><0x80><0x93> die in zijn korte acteercarrière nooit een vaste rol op het witte doek heeft gekregen <0xE2><0x80><0x93> een 'onmogelijke' mop op die Stan Laurel nooit geslikt zou hebben, als hij een lange ladder uit een veel kleinere gereedschapskist trekt.<br />De behangers gaan aan het werk in een sanatorium, en daar zie je de gebruikelijke onrealistische afbeeldingen van geestesziekte: een bewoner wil per se op een stuk toast zitten omdat hij denkt dat hij een gepocheerd ei is! Er zijn ook een paar laaiende racistische (en smakeloos smakeloze) grappen over een zwarte man die de gedetineerden bereidwillig toestaat dat ze walnoten boven op zijn hoofd openbreken. Als hij een 'plaatje' van een leeuw ziet <0xE2><0x80><0x93> let wel, niet eens een foto <0xE2><0x80><0x93> wordt hij lafhartig, alsof het een echt wild dier is.<br />'Stick Around' is nogal afschrikwekkend. De meeste pantomime en het acteren zijn veel breder dan nodig is voor een slapstick-komedie; zelfs Hardy, die in 1925 al een zeer subtiel acteur was, kotst hier lelijk van zijn overacting. Er zijn verscheidene slechte voorbeelden van raak schieten. Ik was onder de indruk van een ongewone camera-opstelling, toen een dikke voetganger' Het gezicht van Ray is vuil en we zien een close-up van zijn spiegelbeeld in een handspiegel, in plaats van zijn echte gezicht.<br />De film begint.<br />Tijdens hun korte samenwerking speelde Hardy meestal Ray's baas of tegenstander of allebei; hier worden ze, voor het eerst, vrienden. Het is een mooi einde, maar het maakt niet goed wat eigenlijk een slechte film is. Mijn waardering voor deze film is maar 4 van de 10.
"Stick Around" is one of the brief series of films that paired Bobby Ray with Oliver 'Babe' Hardy before Hardy's immortal teaming with Stan Laurel. Several critics have suggested that Ray and Hardy -- the gormless little man and the overbearing big man -- were a prototype for Laurel and Hardy, but that simply isn't true. Ray and Hardy play off each other well, but really aren't a team; in each of these films, Ray has more footage and is clearly meant to be the hero, while Hardy bullies him in a manner very much unlike his later "Ollie" character's treatment of "Stanley". It's very clear that the relationship between little Bobby and big Babe was inspired by earlier Chaplin films, in which the Little Tramp was bullied by huge Mack Swain or burly Eric Campbell.<br /><br />However, in "Stick Around", Hardy sports a bowler hat that's identical to his later "Ollie" titfer (although with a fuller moustache), and he and Bobby -- after spending most of this movie as adversaries -- end up as drunken comrades.<br /><br />Bobby is a paperhanger for the firm of Matz and Blatz, with Hardy as his boss. When the tardy Bobby tries to pretend he showed up promptly, there's some clever physical business between the two men that reminds me of a routine performed by Roscoe Arbuckle and Buster Keaton in 'The Garage'. A bit later, Bobby Ray -- whose brief acting career never firmly developed a screen persona -- performs an "impossible" gag that would have been inappropriate for Stan Laurel, when he pulls a long stepladder out of a much smaller toolkit.<br /><br />The paperhangers go to work in a sanitarium, and there are the usual unrealistic depictions of mental illness: one resident insists on sitting on a piece of toast because he thinks he's a poached egg! There are also some howlingly racist (and tastelessly unfunny) gags involving a black man who obligingly lets the inmates crack open walnuts on top of his head. When he sees a *picture* of a lion -- not even a photograph, mind you -- he goes all cowardly as if it were an actual wild animal.<br /><br />"Stick Around" is fairly dire. Most of the pantomime and acting is much broader than it needs to be for a slapstick comedy; even Hardy, already a very subtle actor by 1925, pongs badly with his over-acting here. There are several bad examples of shot-matching. I was impressed with one unusual camera set-up, when a fat pedestrian's face is dirtied and we see a close-up of his reflection in a hand mirror, rather than his actual face.<br /><br />SPOILERS COMING. During their brief pairing, Hardy typically played Ray's boss or adversary or both; here, for once, they end up as pals. It's a nice ending, but it doesn't make up for what's really a poor film. My rating for this one is only 4 out of 10.