Een vorige IMDb-recensent heeft verklaard dat 'Rafter Romance' een 'afzetterij' is (dat is de term van de andere recensent) van een Duitse musical die 'Me by Day, You by Night' heet. Kennelijk is die recensent er niet van op de hoogte dat beide films hun uitgangspunt hebben ontleend aan 'Box and Cox', een Engels toneelstuk dat in 1847 door John Maddison Morton is geschreven. Het stuk gaat over twee ambachtslieden die dezelfde kamer huren van een gewetenloze hospita, waarbij beide mannen denken dat ze de enige huurder zijn. Omdat de twee mannen verschillende werktijden hebben, wordt de list niet meteen ontdekt. Dit toneelstuk was ooit zo populair in Groot-Brittannië dat 'Box and Cox het werd'. 'Romantiek' werd een gangbare term voor een regeling waarbij twee mensen vrijwillig een woning deelden die slechts voor één persoon bestemd was.<br /><br />De vernieuwing van 'Rode Romantiek' (en zijn voorganger) is dat de twee huurders nu een man en een vrouw zijn, die onvermijdelijk een romance ontwikkelen. Zoals gebruikelijk in deze koekenpanfilms, verafschuwen de man en de vrouw elkaar tot ze in elkaars armen vallen. Tjongejonge.<br />De huisbaas in deze film wordt gespeeld door George Sidney, een karakterspeler die gespecialiseerd was in het spelen van joodse stereotypen die bedoeld waren om sympathiek over te komen. De afbeeldingen van joodse personages zijn nog steeds overdreven en g<0xC3><0xAA>nant om naar te kijken.<br />Het meest opmerkelijke aan _Rafter Romance_ is, voor zover ik weet, dat dit de eerste Hollywoodfilm is die verwijst naar Hitler en de opkomst van het nazisme. Op een gegeven moment in deze film ontdekt eigenaar Eckbaum (Sidney) dat zijn tienerzoon Julius bezig is hakenkruizen op de muren te kalken. Eckbaum en zijn zoon zijn duidelijk bedoeld als joods. Toegegeven, niemand in Hollywood had in 1933 enig idee wat Hitler van plan was met de joden in Europa... toch is het verbazingwekkend om een film te zien met een joodse tiener die denkt dat hakenkruizen een grap zijn. Zijn vader is, geheel terecht, kwaad over dit vertoon van het nazisymbool.<br />Een zeer beschamend aspect van de geschiedenis van Hollywood is het gedocumenteerde feit dat alle grote Hollywoodstudio's tot in 1939 zaken bleven doen met het Derde Rijk. De hoofdrolspeelsters van Hollywood werden medisch gedocumenteerd als 'arisch', zodat hun films konden worden verspreid in nazi-Duitsland en Oostenrijk. Om dezelfde reden werden de hoofdrolspelers van Hollywood gedocumenteerd als 'arisch en onbesneden'. Afgezien van Darryl Zanuck van Twentieth Century Fox waren alle studiobazen in Hollywood die aan dit beleid meewerkten joods... maar ze hadden er duidelijk geen bezwaar tegen om zaken te doen met Hitler. De film bevat een scène waarin de swastika's slecht uitkomen, aangezien deze scène de film _Verboten_ in Duitsland en Oostenrijk zou hebben gemaakt. (Misschien is de scène eruit geknipt voor de Duitse release: hij is niet van cruciaal belang voor de plot van de film.) Afgezien hiervan bevat de film niets opmerkelijks. Robert Benchley doet zijn gebruikelijke, niet grappige, verwarde typering: ik heb de aantrekkingskracht van deze man nooit begrepen. Ik geef _Rafter Romance_ een 4 op 10.
A previous IMDb reviewer has stated that 'Rafter Romance' is a 'rip-off' (that's the other reviewer's term) of a German musical called 'Me By Day, You By Night'. Apparently that reviewer is unaware that *both* of these films have borrowed their premise from 'Box and Cox', an English play written by John Maddison Morton in 1847. This play deals with two tradesmen who rent the same room from an unscrupulous landlady, each man believing himself the sole tenant. Because the two men have different work schedules, the ruse is not discovered straight away. This play was once so popular in Britain that 'to Box and Cox it' became a common term for an arrangement in which two people willingly shared accommodations meant for only one person.<br /><br />The innovation of 'Rafter Romance' (and its predecessor) is that the two tenants are now a man and a woman, who inevitably develop a romance. As is usual in these cornball movies, the guy and the gal detest each other until they fall into each other's arms. Hoo boy.<br /><br />The landlord in this film is played by George Sidney, a character actor who specialised in playing Jewish stereotypes that were meant to be sympathetic. George Sidney was never as annoying as the odious Harry Green (the Jewish equivalent of Stepin Fetchit) but Sidney's depictions of Jewish characters are still exaggerated and embarrassing to watch.<br /><br />The single most notable thing about 'Rafter Romance' is that, to my knowledge, this is the earliest Hollywood film to make reference to Hitler and the rise of Nazism. At one point in this movie, landlord Eckbaum (Sidney) discovers his teenage son Julius engaged in chalking swastikas on the walls. Eckbaum and his son are clearly meant to be Jewish. Admittedly, nobody in Hollywood in 1933 had any real idea of what Hitler was planning for the Jews in Europe ... still, it's surprising to see a film depicting a Jewish teenager who thinks that swastikas are a joke. His father is, quite properly, angered by this display of the Nazi symbol.<br /><br />A very shameful aspect of Hollywood history is the documented fact that all of the major Hollywood studios continued to do business with the Third Reich as late as 1939. Hollywood's leading ladies were medically documented as 'Aryan' so that their films could be distributed in Nazi Germany and Austria. For the same reason, Hollywood's leading men were documented as 'Aryan and uncircumcised'. Except for Darryl Zanuck at Twentieth Century-Fox, all the Hollywood studio executives who colluded in this policy were Jewish ... but clearly had no objection to doing business with Hitler. I'm surprised that 'Rafter Romance' contains a scene depicting swastikas unfavourably, as this sequence would have rendered the film Verboten in Germany and Austria. (Maybe the scene was cut out for German release: it isn't crucial to the movie's plot.) Apart from this, the movie contains nothing notable. Robert Benchley does his usual unfunny befuddled characterisation: I've never understood the appeal of this man. I'll rate 'Rafter Romance' 4 out of 10.