Af en toe kom je een film tegen die je dwingt om na te denken over de reactie van de maatschappij op mensen die afwijken van de definitie van het normale.<br />Mitthi, die het slachtoffer is geworden van niet-sociale elementen, die helemaal alleen achterblijft om haar tragedie te verwerken, trekt zich terug in haar idyllische wereldje... een wereld die volgens haar de echte wereld is...<br />Surrealistisch (Mitthi's wereldje) legt zich toe op de echte wereld (haar familie).<br />Mitthi, die lijdt aan schizofrenie, dwingt ons om onze prioriteiten te heroverwegen als het gaat om het rehabiliteren van 'patiënten' zoals zij. Hebben we er goed aan gedaan om hen terug te slepen naar onze werkelijkheid terwijl we hun in de onze alleen maar pijn en lijden te bieden hebben? Welk recht hebben we om hen te beroven van hun bron van geluk? Welk recht hebben we om hun vreugde weg te nemen als we niet in staat zijn hen te helpen bij hun verdriet? Park Avenue 15 is een van de beste films over sociale kwesties <0xE2><0x80><0x93> die ons laat zien dat elke patiënt empathie nodig heeft en geen gewoon medeleven.
Once in a while one come across a movie that forces one to rethink about society's reaction to people who differ from its definition of normal.<br /><br />Mitthi having suffered at the hands of unsocial elements,left all alone to cope with her tragedy, retreats into her idyllic world....one which according to her is the real world.....<br /><br />Surreal(Mitthi's world) superimposes itself on the real(her family).<br /><br />Mitthi, suffering from schizophrenia, forces us to reconsider our priorities about trying to rehabilitate 'patients' like them. Are we right to drag them back to our reality when all we have to offer them in ours is pain and suffering? What right have we to deprive them of their source of happiness? What right do we have to take away their joy when we are unable to help them in their sorrow? 15 Park Avenue is one of the best movies on social issues...showing us the need that any patient needs empathy and not plain sympathy.