Misschien wordt het nog beter. Ik zou het niet weten. Ik hield het ongeveer twintig minuten vol voordat ik het afbrak en aan een rouwperiode begon. Het was duidelijk dat de plot me bekend voorkwam. Een man, Paul LeMatt, professor in de entymologie aan Columbia University, rijdt met zijn hond naar een stadje in Ohio, op zoek naar zijn ex-vrouw, Diana Scarwid. Daar komt hij mensen tegen die hem negeren of vijandig zijn. O, ze glimlachen misschien wel, maar er zit iets achter.<br />Dat soort regelingen is voor zowel filmers als kijkers een vertrouwd terrein, en het barst van de mogelijkheden. Je kunt een keurig opgezet commercieel succes als 'Bad Day at Black Rock' op de rails zetten. Of het zou een leuke 'Twilight Zone'-aflevering zijn geweest, en waarschijnlijk was dat ook zo.<br />De cast telt ook een paar doorgewinterde acteurs, en een paar namen die vroeger een belangrijke rol speelden. Kenneth Toby, een veteraan op het gebied van sciencefiction, is de oppervlakkig beminnelijke manager van het motel. Diana Scarwid kan een indrukwekkende voorstelling geven, zoals ze deed in, laten we zeggen, 'Silkwood'. Voor sommige anderen is hun bereik beperkt.<br />Maar het is slecht gefocust en slordig geschreven.<br />Een voorbeeld van sjofele regie. Kenneth Toby heeft een hekel aan die hond van LeMatt, van het begin af aan al. Dus als LeMatt naar buiten loopt, sluipt Toby naar het raam van zijn kamer, gluurt naar de hond, en er gaat iets mis. Hij hoort zijn hond janken. Dan een close-up van de hond, die vermoedelijk op LeMatt af stuift en dan langs hem heen schiet, terwijl de wind waait en LeMatt naar de camera staart. Dan een identieke opname <0xE2><0x80><0x93> van de andere kant! Waar de camera ook op gericht is, waar LeMatt ook naar kijkt, het wordt nooit getoond. Misschien was het niets, want plotseling houdt de wind op en staat LeMatt alleen op straat, met een enigszins verbaasde uitdrukking op zijn gezicht. 'Je had die hond nooit mee moeten nemen,' merkt een glimlachende Toby vanaf de veranda op. Vraag: waar gaat dit in godsnaam over?<br />Voorbeeld van slordig handschrift. Nou ja, twee voorbeelden. (1) Als je zou gaan zitten schrijven over een stereotiepe serveerster in een eettentje in een klein stadje, zonder enige oefening in welk vak dan ook, zou je een uitdrukkingsloos grietje opschrijven met haar haar opgestoken, kauwgom kauwend en slenterend tussen de tafeltjes. Juist. (2) Alles wat ook maar enigszins geloofwaardig is, wordt uit het raam gegooid ten gunste van special effects. LeMatts auto komt ronkend tot stilstand en explodeert dan terwijl hij in de garage staat te wachten om gerepareerd te worden. Tot stilstand komen: geloofwaardig. Exploderen: bovennatuurlijk. Zelfs Edgar Allan Poe zou zo'n gebeurtenis niet goedkeuren.<br />En de indringers zelf? Denk aan een bescheiden meesterwerk als 'Invasion of the Body Snatchers'. Het is een klein stadje, en er is een halve film voor nodig om het mysterie te ontrafelen, en al die tijd neemt de spanning toe en groeit de twijfel. Hier, twintig minuten na het begin van de film, loopt een vreemdeling een motelkamer binnen en scheurt zijn plastic gezicht af, waardoor een kloppend, lichtgevend, naakt brein zichtbaar wordt. De zwangerschap wordt afgebroken.<br />Ik zal je niet vertellen hoe het afloopt, want ik weet niet wat het is, en het kan me ook niet schelen. Ik neem aan dat het iets met insecten te maken had, want waarom zou Paul LeMatt anders entymoloog zijn? (Tussen twee haakjes, wie behandelt zijn colleges?) Maar ik weet niet eens zeker of er wel insecten bij betrokken waren. Het is heel goed mogelijk dat het insectengedoe iets avontuurlijks was. De schrijvers hebben hem misschien een specialist in insecten gemaakt en zijn het daarna helemaal vergeten. Het zou me niets verbazen.
Maybe it gets better. I wouldn't know. I made it through the first twenty minutes or so before cutting it off and entering a period of mourning. It was obvious that the plot itself was a familiar one. A man, Paul LeMatt, a professor of entymology at Columbia, drives with his dog to a small town in Ohio in search of his ex wife, Diana Scarwid. There he encounters people who either ignore him or are hostile. Oh, they may smile but there's something going on underneath.<br /><br />That sort of arrangement is home turf for movie makers and viewers alike, and it's pregnant with possibilities. You can turn out a neatly drawn commercial success like "Bad Day at Black Rock." Or it would have made, and probably DID make, a nice "Twilight Zone" episode.<br /><br />The cast includes some seasoned performers too, as well as some formerly prominent names. Kenneth Toby, a veteran of science fiction, is the superficially amiable motel manager. Diana Scarwid can give an impressive performance, as she did in, say, "Silkwood." For some of the others, their range is limited.<br /><br />But it's poorly directed and shabbily written.<br /><br />Example of shabby direction. That dog of LeMatt's is disliked by Kenneth Toby, right off the bat. So when LeMatt walks out to the street, Toby sneaks up to the window of his room, peers in at the dog, and something zaps. Cut to LeMatt in the street. He hears his dog howling away. Then a POV shot of presumably the dog zipping along towards LeMatt then past him while the wind blows and LeMatt gawks at the camera. Cut to an identical shot -- coming from the other direction! Whatever the camera represents, whatever LeMatt is staring at, is never shown. Maybe it was nothing, because suddenly the wind stops and LeMatt is alone in the street, looking a little bit puzzled. "You should never have brought that dog in the first place," remarks a smiling Toby from the porch. Question: What the hell is that scene all about? <br /><br />Example of shabby writing. Well, TWO examples. (1) If you were to sit down and write a stereotypical waitress in a small-town diner, without the exercise of any craft whatever, you'd come up with an expressionless babe with her hair piled on top of her head, chewing gum, sauntering among the tables. Right. (2) Anything resembling believability is thrown out the window in favor of special effects. LeMatt's car chugs to a halt, then explodes while it is waiting to be fixed at the garage. Chugging to a halt: believable. Exploding: supernatural. Not even Edgar Allan Poe would endorse such an event.<br /><br />And the invaders themselves? Think of a modest masterpiece like "Invasion of the Body Snatchers." Something is going wrong in Dr. Kevin McCarthy's small town, and it takes half the movie for the mystery to be unraveled, and all the time suspense is building and doubt is growing. Here, twenty minutes into the movie, a stranger walks into a motel room and tears off his plastic face, revealing a pulsing, light-emitting, naked brain. The pregnancy is aborted.<br /><br />I won't tell you the ending because I don't know what it is, nor do I care. I suppose it had something to do with insects because why else would Paul LeMatt be an entymologist? (By the way, who's handling his classes?) But I'm not even sure bugs were involved. It's entirely possible that the bug business was adventitious. The writers may have made him a specialist in insects and then forgot all about it. It wouldn't surprise me.