Stel je een film voor die volkomen het tegenovergestelde is van Lawrence of Arabia, in plaats van een geheel mannelijke cast, een geheel vrouwelijke cast. In plaats van zich af te spelen in de dorre woestijnen van Arabië, speelt hij zich af in de uitpuilende metropool New York. En in plaats van dat het een van de beste films is die ooit gemaakt zijn, is het een van de meest nutteloze, saaiste en meest vergeten films.<br />De film gaat over Mary Haines (Meg Ryan) een perfecte echtgenote en moeder, de afgunst van alle anderen in haar hogere kringen van Manhatten. Ze wordt afgeschilderd als een vrouw die het gewicht van de wereld op haar schouders torst, ondanks het feit dat ze een nanny en een huishoudster nodig heeft om haar ene kind te onderhouden. Maar ik wil haar niet te hard vallen, Mary doet dit allemaal terwijl ze een _liassez-faire_ -houding aanneemt ten opzichte van de baan als modeontwerpster die haar vader haar heeft gegeven. Maar deze idyllische levensstijl kan niet eeuwig duren en de dingen beginnen op een heel reële manier in elkaar te storten.<br />Mary's man bedriegt haar en haar vader ontslaat haar omdat ze niet hard genoeg werkt. Ze is natuurlijk van streek en stort een beetje in.<br />Maar Mary moet weer opkrabbelen, omwille van haar ontvankelijke jonge dochter en omwille van zichzelf. Ze doet dit door middel van een ontwenningskuur, door haar haar te laten rechttrekken en haar eigen kledinglijn te ontwerpen, maar verbazingwekkend genoeg voor dit soort films, niet voor een montage. Het lukt Maria; haar dochter houdt van haar, haar moeder houdt van haar, haar vrienden houden van haar en haar man besluit dat hij nu van haar houdt. Ze besluit haar overspelige man terug te nemen nadat ze beseft dat het haar schuld was dat hij haar bedroog, omdat ze niet genoeg van hem hield.<br />De film is een geluk bij een ongeluk die niet op de 'alle mannen zijn slecht'-route komt.
Imagine a film the complete opposite of Lawrence of Arabia, instead of having an all male cast, it has an all female cast. Instead of being set in the barren deserts of Arabia, it is set in the bulging metropolis of New York City. And instead of it being one of the greatest films ever made, it is one of the most pointless, boring and forgettable.<br /><br />The film concerns Mary Haines (Meg Ryan) a perfect wife and mother, the envy of all others in her high society Manhatten social circle. She is painted as a women bearing the weight of the world on her shoulders, despite the fact she needs a live in nanny and housekeeper to cope with her one child. But I don't want to be too hard on her, Mary does all this whilst taking a liassez-faire attitude towards the fashion designing job her father has given her. This idyllic lifestyle cannot last forever though and things start to crash in a very real way.<br /><br />Mary's husband is cheating on her and her father fires her for not working hard enough. She is quite naturally upset and breaks down a little.<br /><br />Mary needs to bounce back though, for the sake of her impressionable young daughter and for herself. She does this through rehab, hair straightening and designing her own line of clothes; though amazingly for this kind of film, not a montage. Mary succeeds; her daughter loves her, her mother loves her, her friends love her and her husband decides he loves her now. She decides to take her cheating husband back after realising it was her fault he cheated, as she didn't dote on him enough.<br /><br />The films one saving grace is that it doesn't go down the "all men are evil" route.