Het schijnt dat sommige kijkers aannemen dat het enige wat de kijker een hekel aan deze film kan doen krijgen, het dramatische geweld is. In feite is het geweld, zowel verontrustend als karikaturaal, de laatste van de diepe tekortkomingen van 'Oldboy'. De personages zijn eendimensionaal, onderontwikkeld, primitief. De 'intensiteit', een obsessie en een doel op zich voor deze regisseur, wordt met de goedkoopste middelen aangeprezen. Laten we een gedachteloze dosis adrenaline niet verwarren met artistieke waarde. Tegen het eind van de film lijkt het of alle kaarten op zijn, zodat het script bijna onwillekeurig grappig wordt in zijn pogingen om nieuwe niveaus van 'gruwel' te vinden, om een publiek dat al verdoofd is door de overvloed aan domme 'openbaringen' uit soaps, nog meer'schok' te geven. Het was moeilijk voor te stellen dat iemand die zelfs maar vaag bekend was met de meesterwerken uit de laatste vijftig jaar van de Aziatische cinema betoverd zou worden door dit opgeblazen stuk vreten. Stel je voor dat Homer Simpson voor de bioscoop zou staan aarzelen: 'Moet ik naar binnen gaan of moet ik voor hetzelfde geld vijf hoorntjes ijs kopen?' Wees slim, Homer, ga voor het ijs.
It seems that some viewers assume that the only thing which can make the viewer dislike this movie is the graphic violence. In fact violence, both disturbing and cartoonish, is the last of "Oldboy"'s deep flaws. The characters are unidimensional, underdeveloped, primitive. The "intensity", an obsession and a goal in itself with this director, is served up with the cheapest of means. Let's not confuse a mindless shot of adrenaline with artistic worth. By the end of the movie, it seems that all the cards were exhausted so the script becomes almost inadvertently funny in its efforts to find new levels of "horror", to continue to "shock" an audience which is already numbed by the plethora of dumb soap-opera "revelations" already served up in big bunches. It would be hard to imagine anybody even vaguely familiar with the masterpieces of the last fifty years of Asian cinema being enthralled by this pompous piece of trash. Imagine Homer Simpson hesitating in front of the cinema theater: "should I go in or should I buy five cones of ice-cream for the same money?" Be smart, Homer, go for the ice-cream.