Als Monte Hellmans legendarische meesterwerk uit het begin van de jaren zeventig van de twintigste eeuw, 'Two-Lane Blacktop', was uitgevoerd als een grimmig, uitgekleed, strakgespannen en rechtlijnig broeierig sfeerstuk, opgesierd door die onmiskenbaar gemene, magere, ruige, ruwe en ruwe Australische macho-mentaliteit, en met een royale hoeveelheid stug, wanhopig, zonder-hoop-op-wat-dan-ook, eind-van-de-weg-punk-nihilisme, zou het ongetwijfeld veel lijken op deze ontstellend sombere en sfeervolle afknapper.<br /><br />De aardige fabrieksarbeider Mike (een aantrekkelijk sjofele Terry Serio) krijgt het aan de stok met de spottende fascistische autoracekampioen Fox (een volstrekt gehate Richard Moir) als hij Fox' aantrekkelijke fotomodelvriendin Julie (de lieftallige Deborah Conway) van hem afpikt. Mike en Fox beginnen te wedijveren in steeds dodelijker races waarin de inzet met elke volgende ronde hoger wordt, en culmineren uiteindelijk in een bijzonder zenuwslopende alles-of-nietsrace waarbij slechts één echte winnaar wordt toegestaan. Mike, geholpen door zijn bezorgde, maar loyale Italiaanse monteursmaat Tony (een schitterend gladde bocht van Vangelis Mourikis) en geassisteerd door een blinde, uiterst hippe vetkuif rebel uit de jaren vijftig (verrassend koel en beheerst gespeeld door Max Cullen), zet gewillig zijn leven op het spel voor zijn reputatie, de genegenheid van zijn vrouw, het geld en, het allerbelangrijkste, voor de kans om de hooghartige Fox uit zijn zelfvoldane, dreigende val te verlossen. Met de grootste ernst en intensiteit geregisseerd door John Clark, met Barry Tomblim tot in de perfectie geacteerd, met een huiveringwekkende, huiveringwekkende synthesizersampler van Peter Crosbie en sobere, onopgesmukte cinematografie van David Gribble, toont dit authentiek knoestige begin van de jaren tachtig het concept van raceauto's niet alleen als een funky alternatieve levensstijl, maar ook als een allesverterende obsessie en reden om te leven (het is het enige waar de meeste personages in de film echt gepassioneerd over zijn) met een opmerkelijk scherpzinnig en strak oog. Compleet met een aangrijpend einde en een genadeloos grimmige kernboodschap over de bittere prijs die je betaalt als je de beste bent, is deze fascinerende vertoning van een doodlopend bestaan een buitengewone cinematografische prestatie.
If Monte Hellman's legendary early 70's road movie masterpiece "Two-Lane Blacktop" had been done more like a stark, stripped-down, fiercely taut and straightforward brooding mood piece embellished upon by that distinctly mean'n'lean, rough'n'tough, very raw and ragged macho Australian mentality and topped off with a generous sprinkling of dour, despairing, no-hope-whatsoever end-of-the-road punk nihilism, it would undoubtedly be much similar to this jarringly bleak and atmospheric knockout.<br /><br />Nice guy factory worker Mike (an appealingly scruffy Terry Serio) runs afoul of sneering, shades-wearing fascist car race champ Fox (a perfectly hateful Richard Moir) when he steals Fox's fetching model girlfriend Julie (the lovely Deborah Conway) away from him. Mike and Fox begin competing in increasingly lethal races in which the stakes become higher and higher with each successive bout, finally culminating in an especially pulse-pounding all-or-nothing race with only one true winner allowed. Mike, assisted by his worried, but loyal Italian mechanic pal Tony (a splendidly smooth turn by Vangelis Mourikis) and tutored by blind, supremely hip 50's-style greaser rebel (marvelously essayed with maximum coolness by Max Cullen), willingly puts his life on the line for the sake of his reputation, the affection of his old lady, the money, and, most importantly, for the chance to topple the haughty Fox from his gloating, glowering thrown. Directed with utmost gravity and intensity by John Clark, written to laconically right-on perfection by Barry Tomblim, with a shivery, flesh-crawling synthesizer score by Peter Crosbie and spare, unadorned cinematography by David Gribble, this authentically gnarly early 80's item presents the concept of racing cars as not only a funky alternate lifestyle, but also an all-consuming obsession and reason for living (it's the sole thing most of the film's characters are really passionate about) with a remarkably astute and unblinking eye. Complete with a harrowing downbeat ending and unsparingly grim central message about the bitter price one pays for being top dog, this riveting depiction of a dead-end existence rates as an extraordinary cinematic achievement.