Als enorme fan van DM staat het buiten kijf dat ik deze film talloze keren heb gezien. Maar ik kijk hem alleen voor de concertopnamen... De rest van de film is, eh... nogal afschuwelijk, helaas.<br /><br />De beroemde filmregisseur van rockmuziek, officier van justitie Pennebaker, volgde Mode op hun Music For The Masses-tournee aan het eind van de jaren tachtig, die de uitmuntende plaat met dezelfde naam voortbracht. De titel 101 is voornamelijk te danken aan het feit dat het concertmateriaal dat erbij zit afkomstig is van het 101ste en laatste concert van de tour in de Pasadena Bowl, maar verwijst ook naar het feit dat de film een 'beginnerscursus' voor de band is en hoe die aansluit bij Depeche Mode 101. Tussen de beelden van het kwartet dat live in Amerika speelt en Amerika verkent, is een draad te zien over een groep DM-fans die een wedstrijd hebben gewonnen om de band te ontmoeten, in hun eigen touringcar mee te rijden op de tournee en de finale bij te wonen.<br />Zoals ik al zei, de concertopnamen zijn geweldig. De mode is hier boven op hun vorm als stadiongoden, wat aan het eind van de jaren tachtig een enigszins ongebruikelijke prestatie was voor een elektrorockband. Hoewel de band in de film te zien is voordat ze hun meesterwerk 'Violator' uit 1990 opnamen, zijn er nog steeds talloze uitstekende nummers te zien en te horen: eg Behind the Wheel, het majestueuze Never Let Me Down Again, Everything Counts, Just Can' Haal Genoeg uit de Vince Clarke-jaren, Shake The Disease en nog veel meer.<br />Als Mode op het podium staat, zijn ze briljant. Als ze dat niet zijn, zijn ze, nou ja, erg saai. Er overkomt de jongens niets wat ook maar enigszins interessant is als ze de Verenigde Staten bekijken in de laatste dagen van de regering-Reagan. Het waarschijnlijke 'highlight' van het materiaal is bijvoorbeeld een bezoek aan een winkel in countrymuziek om cassettes te kopen. Niet bepaald opwindend. Ik weet dat niet alle bands wilde en roekeloze idioten hoeven te zijn, maar bij deze jongens vergeleken is het Mormon Tabernacle Choir net Rammstein.<br />De enige echte opwinding komt van diverse clips waarin de leadzanger van de band, Dave Gahan, centraal staat. Gahan komt in 101 over als licht psychotisch, pratend over een gewelddadige kracht in zichzelf die hij niet onder controle heeft, en hij herinnert zich een bizarre woedeaanval waarbij een taxichauffeur betrokken was, enzovoort. Er is een moment in de film waarop hij een prima donna-aanval uithaalt op een arme kerel achter de coulissen <0xE2><0x80><0x93> echt g<0xC3><0xAA>nant. De man had toen duidelijk problemen, die gelukkig zijn opgelost. Liedschrijver Martin Gore en keyboardspeler Andy Fletcher worden voorgesteld als zeer welbespraakt, duidelijk enorm getalenteerd, maar ook uiterst kleurloze mannen; terwijl het enigszins raadselachtige vierde lid Alan Wilder de enige van het kwartet is die de rockster-persoonlijkheid met enig aplomb weet neer te zetten.<br />En wat de 'fantour' betreft, tja, dat is niet om aan te zien. Laten we onszelf niet voor de gek houden. Misschien komt het alleen maar doordat het allemaal zo _heel_ laat in de jaren tachtig is, maar de snaterende troep jonge fans bezorgt me weinig anders dan een gevoel van irritatie. Het zijn voor een mens buitengewoon oppervlakkige en geestloze mensen, wier capriolen banaal zijn als ze niet de moeite waard zijn om je gezicht voor te verbergen. Ik herhaal... er gebeurt niets in de opnamen dat niet op het toneel gebeurt en dat van enig belang is. Niets. Eindeloze scènes van kinderen die hun haar bespuiten, zinloos ruzie maken, andere kleren aantrekken, in steden verdwalen op weg naar optredens en hun partner in bed vinden met een andere prijswinnaar, doen me maar één ding afvragen <0xE2><0x80><0x93> of de fans van Cure in 1988/1989 zo'n slome geest hadden. De liefde die de jongelui voor de band voelen, is iets waar ik zeker iets mee kan, en soms is het aanstekelijk vrolijk, maar als wat wij zien het interessantste is van wat er van hen is gefilmd, dan zou ik de eindscènes niet graag zien.<br />Maar de muziek is het enige wat ertoe doet, en in dat opzicht is hij uitmuntend. Het Pasadena-concert, een van hun beste optredens aller tijden, maakt de film de moeite waard. De recente dvd-uitgave van de film bevat een bonusdisk met wat er over is van de ongemonteerde concertbeelden (zo'n 80 procent van de voorstelling), waardoor de dvd een absolute must is voor fans. Het audiocommentaar van de band (minus Wilder, die halverwege de jaren negentig Mode verliet) op de eerste schijf is vreemd genoeg ook veel interessanter dan de film zelf.<br />Als document van de jongens van Basildon tijdens hun amfitheater idolenperiode is Depeche Mode 101 van onschatbare waarde. Maar als je op zoek bent naar opwinding, kun je beter de bijgeleverde dubbel live-elpee kopen (nu verkrijgbaar in Super Audio-cd-formaat).
As a massive fan of DM, it goes without saying that I have seen this film numerous times. However, I watch it purely for the concert footage...the rest of the film is, um, pretty dreadful, sad to say.<br /><br />Famed rock music film director DA Pennebaker followed Mode around on their late 80s Music For The Masses tour, which promoted the superb album of the same name. The title 101 derives mostly from the fact that the concert material included is from the 101st and final concert of the tour at the Pasadena Bowl, but is also a reference to the movie being a 'beginners course' on the band and how it ticks ie Depeche Mode 101. Amidst footage of the quartet playing live and exploring America is a second story thread covering a group of DM fans who've won a competition to meet the band, go on the tour in their own coach bus and attend the finale gig.<br /><br />Now, as I said above, the concert footage is great. Mode are here on top of their form as stadium rock gods, which was a somewhat unusual achievement for an electrorock band back in the late 80s. Though the film catches the band before they recorded their 1990 masterpiece "Violator", there are still countless excellent tracks seen and heard here eg Behind The Wheel, the majestic Never Let Me Down Again, Everything Counts, Just Can't Get Enough from the Vince Clarke years, Shake The Disease and many more.<br /><br />When Mode are onstage, they are brilliant. When they are not, they're, well, very boring. Nothing even vaguely of interest happens to the lads as they check out the US in the dying days of the Reagan administration. As an example, the probable "highlight" of the material is a visit to a country music store to buy cassettes. Not exactly thrilling stuff. I know all bands don't have to be wild and reckless idiots, but these guys make the Mormon Tabernacle Choir look like Rammstein.<br /><br />The only real excitement comes from various clips centring on the band's lead singer Dave Gahan. Gahan comes across in 101 as being mildly psychotic, talking about a violent power inside himself he can't control, recalling a bizarre rage attack involving a taxi driver and so on. There's one point in the film where he throws a prima donna tantrum at some poor guy backstage - truly embarrassing. The man clearly had issues back then, which thankfully have been resolved. Songwriter Martin Gore and keyboardist Andy Fletcher are presented as very articulate, clearly massively talented, but also utterly colourless men; while the somewhat enigmatic fourth member Alan Wilder is the only one of the quartet who pulls off the rock star persona with any sort of aplomb.<br /><br />And as for the 'fan tour' thread, well it's unwatchable dross. Let's not kid ourselves. Maybe it's just because it's all so *very* late 80s, but the gaggle of young devotees do little for me but raise a feeling of irritation. They are, to a person, singularly shallow and vapid people, whose antics are banal when they aren't hide-your-face cringeworthy. Let me reiterate....*nothing* happens in the footage that isn't onstage that is of any interest. Nothing. Endless scenes of kids spraying their hair, arguing pointlessly, changing their clothes, getting lost in cities on the way to gigs and finding their partners in bed with another competition winner makes me wonder just one thing - if Cure fans were this mind bendingly dull back in '88/89. The love the youngsters have for the band is something I can definitely relate to, and is at times infectiously joyous, but if what we see was the most interesting stuff out of what was filmed of them, then I'd hate to see the outtakes.<br /><br />But the music is all that matters, and in this regard 101 excels. The Pasadena concert, one of their all time best gigs, makes the film worth seeing. The recent DVD edition of the movie comes with a bonus disc containing what remains of the unedited concert footage (a good 80% of the performance), and thus makes the DVD an absolute must for fans. The audio commentary by the band (minus Wilder, who left Mode in the mid-90s) on the first disc is also, oddly, far more interesting than the film itself.<br /><br />As a document of the boys from Basildon during their amphitheatre idol period, Depeche Mode 101 is invaluable. But if you're looking for excitement, you're better off getting the accompanying double live album (now available in Super Audio CD format).