Ik kom hier vechtend naar buiten omdat deze film zo goed is gefilmd en zo goed geacteerd dat ik twee keer zo boos ben over de de-evolutie ervan als ik zou zijn over een minder goed werk. Zonder al te veel van de plot prijs te geven, kan ik alleen maar zeggen dat deel één van mijn 2 vhs-set een zenuwslopende, zich ontvouwende verrukking was van bizarre maar plausibele plotontwikkelingen. De hoofdrolspeler was gepast naïef, maar ook intelligent en heel erg open. De gebeurtenissen waarmee hij snel in het reine moet komen, zijn de scheiding van zijn ouders, de cultuurschok wanneer zijn Pakistaanse wortels in botsing komen met een complete instorting van de Engelse, bekrompen maatschappij in de jaren zestig, zijn vaders dood en de dood van zijn vader. Een dubieuze transformatie tot de vereerde Boeddha van Suburbia, en het veranderen van zijn neef in een feministische militante, terwijl zijn beste vriend plotseling een icoon wordt van de ontluikende punkbeweging in de jaren zeventig. Onder andere.<br />Wat me zo kwaad maakte, was de hoeveelheid gedetailleerd werk die elke acteur in het eerste deel van de film deed om zijn personage te creëren en vast te leggen, om het vervolgens te laten ontaarden in heel slechte pornofilms in het tweede deel, veel te veel om de ontwikkeling van de plot te rechtvaardigen en veel te expliciet om er zelfs maar erotisch te lijken. Mijn grootste ergernis is dat regisseurs hun privé-fetisjisme laten interfereren met de waarheid van hun film, en dit was voor mij een uitstekend voorbeeld. Ik had een beetje het gevoel dat ik was uitgenodigd op een feestje van heel slimme, grappige vreemden, maar dat de deuren op slot zaten en de gasten geen contact mochten hebben, en dat we allemaal gedwongen waren om in plaats daarvan naar slechte seksfilms uit de jaren zeventig te kijken. Wat een belediging voor het harde werk van deze fantastische acteurs! Waarom maakten ze niet gewoon een vette film? En waarom een geweldige hoofdrolspeler die echt kan acteren, en dan van hem afsnijden als hij zich opmaakt voor een geweldige voorstelling? Ik had bijna het gevoel dat ook hij genoeg begon te krijgen van de eindeloze seksscènes waarin hij alleen maar lag te pompen met zijn bekken voor de zoveelste zwoele naakte actrice. Deel een is een klein genie, deel twee is perversie in een tweederangs soapserie. Ik weet dat het boek heel expliciet is, maar ik had het gevoel dat deze voortreffelijke acteurs in het echte leven net zo werden uitgebuit als hun personages in de film, en dat maakte me heel boos en heel ongemakkelijk. Alleen John Waters kan zo'n dubieuze verloedering van acteurs en plot tot stand brengen en het artistiek laten lijken. Mijn suggestie is om alleen naar het eerste deel te kijken, het tweede op de spreekwoordelijke vuilnisbelt te gooien, en dan zul je voor altijd van de Boeddha houden.
I am coming out fighting here because this film was so well shot and so well cast that I am twice as angry about its de-evolution than I would have been with a lesser work. Without revealing too much of the plot, I can only say that part one of my 2 VHS set was an unnerving, unfolding delight of bizarre but plausible plot developments. The lead character was suitably naif-like but also intelligent and very very open. The events that he is rapidly forced to come to terms with are the separation of his parents, the culture shock when his Pakistani roots collide with a complete breakdown of English straitlaced society in the sixties, his father's dubious transformation into the revered Buddha of Suburbia, and the turning of his cousin into a feminist militant as his best friend suddenly becomes an icon of the burgeoning punk movement in the seventies. Among other things.<br /><br />What made me so angry was the amount of detailed work each actor put into creating and establishing their characters in the first part, only to have the whole thing devolve into very bad porn episodes in the second part, far too many to justify plot development, and far too explicit to even seem erotic. My biggest pet peeve is when directors let their private fetishes interfere with the truth of their movie, and this to me was a supreme example.<br /><br />I felt a bit like I'd been invited to a party of very clever, funny strangers, only to have the doors locked and the guests not allowed to interact, and all of us forced to watch bad seventies sexploitation films instead. What an insult to the hard work of these amazing actors! Why not just make a cheeseball flick to begin with? And why cast a great lead character who can actually act, and then cut away from him whenever he is building up to a great performance? I almost felt as if he too was growing tired of the endless sex scenes where all he did was lie there pumping his pelvis for yet another breathy naked actress.<br /><br />Bottom line - Part One is minor genius, Part Two is second tier soap opera perversion. I know the book is quite explicit, but I felt that these fine actors were as exploited in real life as their characters were in the movie, and it made me quite angry and very uncomfortable. Only John Waters can pull off such a dubious degrading of actors and plot and have it seem artistic. My suggestion is to only watch the first part, toss the second in the proverbial rubbish heap, and you will love the Buddha forever. Score A+F=0