Een fantastische musical met Gene Kelly en Rita Hayworth in de hoofdrol. Hij is eigenaar van een nachtclub waar zij danst. Ze is nog geen ster, maar ze maakt een grote kans als ze als covergirl wordt gekozen voor Vanity, de nachtclub waarvan de eigenaresse verliefd was op haar grootmoeder. Als hij de gelijkenis ziet, kiest hij haar meteen uit voor een wedstrijd die zijn maganzine organiseert. Hayworths nieuwe roem doet wonderen voor Kelly's club, maar haar ster stijgt zo snel en ze komt zo hoog op de ladder dat zijn greep op haar begint te verslappen. Dit is niet de meest originele plot, maar de twee hoofdpersonen zorgen ervoor dat het werkt. Het helpt ook dat het scenario geweldig is. Maar zijn dans, wauw. Hayworth is de ster, maar Kelly eist het meest gedenkwaardige moment van de film op, terwijl hij hartstochtelijk met zijn eigen spiegelbeeld danst. Het is duidelijk een begin van Fred Astaires schaduwdans in _Swing Time_, maar ik denk dat Kelly hem overtreft, wat nauwelijks te geloven is. Dit moet in feite de meest verbazingwekkende danssequentie in de filmgeschiedenis zijn, behalve misschien de finale van _An American in Paris_ een paar jaar later. De rest van de liedjes zijn ook uitstekend en de muzikale nummers zijn nog beter. Ze danst geweldig, net als de rest van haar acteerwerk. Het is moeilijk om niet van haar te houden. Ze is echt een van de weinige echt mooie vrouwen uit het klassieke tijdperk. Niet van plastic, zoals veel van hen, nee, je kunt echt de warmte van die vrouw zien. Haar glimlach is zo ontwapenend. Phil Silvers heeft de rol van Kelly's beste vriend, en hij is ook heel grappig. Het trio Kelly-Hayworth-Silvers is duidelijk de kern van het trio Kelly-Reynolds-O'Connor in Singin' in the Rain, acht jaar later. Een van de grootste musicalnummers in de film lijkt bijna helemaal te zijn gejat van het 'Good Morning'-nummer in Singin'. Ik denk wel dat Singin' in the Rain de beste film is, omdat Cover Girl een beetje ruw aan de randen is. Maar die ruwheid maakt de film alleen maar charmanter. Er zijn aspecten van deze film die Singin' in the Rain overtreffen, en zelfs An American in Paris. De centrale relatie is bijvoorbeeld emotioneler van aard. In plaats van de dominante oudere man die achter het meisje aan zit (Leslie Caron en Debbie Reynolds waren tenslotte nog maar tieners), hebben we een heel prettige relatie met twee mensen die meer als gelijken lijken. Er is geen ontkomen aan <0xE2><0x80><0x93> een aspect dat helaas veel van de beste musicals een beetje zuur maakt, dat moet je toegeven. Kelly en Hayworth zijn vanaf het begin een stel, en als dat begint te rafelen, voel ik het echt.
A fantastic musical starring Gene Kelly and Rita Hayworth. He owns a nightclub where she dances. She's no star yet, but she gets a big break when she's chosen as a cover girl for Vanity, whose owner was actually in love with her grandmother. When he sees the resemblance, he picks her right away for a contest his maganzine is running. Hayworth's newfound fame at first works wonders for Kelly's club, but her star rises so quickly and so high up that his grasp on her begins to falter. This isn't the most original of plots, but the two leads really make it work. It also helps that the screenplay is great. Kelly's not yet at his peak, especially his peak as an actor. His dancing, however, wow. Hayworth is the star, but Kelly claims the film's most memorable moment as he dances passionately with his own reflection. It's obviously a take-off of Fred Astaire's shadow dancing in Swing Time, but I think Kelly one-ups it, which is hardly believable. In fact, this has got to be the most amazing dance sequence in film history, save perhaps the finale of An American in Paris several years later. The rest of the songs are also excellent, and the musical numbers are even better. Too bad Rita didn't sing her own songs (well, she may have a couple of them, as her singing voice seemed to be different sometimes). Her dancing is wonderful, as is the rest of her acting. It's hard not to love her in anything. She's really one of the few truly beautiful women from the classic era. Not plastic like many of them; no, you can really see the warmth in that woman. Her smile is so disarming. Phil Silvers has the role as Kelly's best friend, and he is also very funny. The trio of Kelly-Hayworth-Silvers is obviously the kernel which became the Kelly-Reynolds-O'Connor trio in Singin' in the Rain eight years afterwards. One of the biggest musical numbers in the film seems almost completely pilfered with the "Good Morning" number in Singin'. I do think Singin' in the Rain is the better film, as Cover Girl is a little rough around the edges. This roughness, though, just adds to the charm. There are aspects of this film that beat Singin' in the Rain, and even An American in Paris. For instance, the central relationship is more emotionally involving. Instead of the dominant older man chasing the little girl (Leslie Caron and Debbie Reynolds were just teenagers, after all), we have a very nice relationship with two people who seem more like equals. There is no chasing around - an aspect that does unfortunately turn a lot of the best musicals a little sour, you have to admit. Kelly and Hayworth are a couple from the start, and when that begins to fray, I really felt it. 9/10.