Vrouwen met geheugenverlies die bij het minste of geringste hun kleren uittrekken (of een blouse?) zijn zo'n beetje de enige uitsmijters in een film die verder traag en doelloos is. Hoewel de grondgedachte van het verhaal een overvloed aan mogelijkheden biedt, worden ze nooit tot een bevredigende graad ontwikkeld, en een toelichting wordt bijna niet gegeven. Een groot deel van de film bestaat uit ronddwalen door de gangen van een ziekenhuis met meerdere verdiepingen. Het algehele effect is somber en steriel, een la THX-1138.
Amnesiac women who remove their clothes at the drop of a hat (or a blouse?) are about the only stand-out points in a film that is otherwise slow and aimless. Although the basic premise of the story offers a wealth of possibilities, they are never developed to any satisfying degree, and exposition is almost non-existent. A large proportion of the film is mere wanderings through the corridors of a multi-storied clinic/hospital. The overall effect is bleak and sterile, a la THX-1138.