Ik heb altijd gedacht dat Koreaanse films alleen maar over komedie en drama gingen, maar door 'Kerstmis in de herfst' ben ik van mening veranderd. Deze film is zo eenvoudig. Er zitten geen melodramatische scènes in, geen komedies. Geen enkele scène waarin de acteurs hardop schreeuwen. Niet eens een scène waarin de acteur en de actrice elkaar kussen, niet eens een simpele kus. En toch weet deze film het publiek te bereiken op een manier waarvan ik het bestaan niet kende. Aan het eind van de film was ik Sprakeloos. Ik huilde niet eens, maar mijn ogen waren roodgloeiend. Deze film heeft me een gevoel gegeven dat ik nauwelijks in woorden kan uitdrukken.<br />Ik niet. Ik denk niet dat ik deze film aan iedereen kan aanbevelen, maar ik kan hem wel aanbevelen aan mensen die naar echte film willen kijken.
I always had this concept that Korean movies were all about comedy and drama, but "Christmas in autumn" has changed my point of view. This movie is so simple. It doenot have any melodramatic scenes or over the top comedy scenes. Not a single scene where the actors cry out loud. Not even a scene where the actor and the actress kiss, not even a simple kiss. And yet this movie is able to reach it's viewers in ways that I dint know existed. The ending of the movie left me Speechless. I dint even cry, but my eyes were red hot. This movie left me a feeling I can hardly describe in words.<br /><br />I don't think I can recommend this movie to everyone but I do recommend this movie to people who want to watch real cinema. 9.4/10