De hybride animatieversie van Gullivers Reizen uit 1977 (of liever gezegd 'Reizen', want hij komt niet verder dan Lilliput) kreeg niet veel aandacht, en het is niet moeilijk te zien waarom. Michel Legrand komt met een paar pakkende melodieën, maar die inspireren lyrisch muzikant Don Black alleen maar tot iets als 'One simple fact remains/No-one here suffering from growth pain'. Richard Harris overdrijft weer eens met zijn hartstocht voor buitensporige make-up en brengt ditmaal de eyeliner veel te veel aan in een poging te verbergen dat hij minstens 25 jaar te oud is voor de rol, maar hij vermindert in elk geval (misschien ongepast) zijn meer dan levensgrote neigingen voor een voorstelling die voornamelijk bestaat uit neerbuigend gefluister. De Belgische animatiefilm ziet er niet veel beter uit dan de Franse kindertelevisie van's ochtends vroeg, maar Peter Hunts film is lang niet zo slecht als hij klinkt. Het gebruik van echte modelsets voor de animatiefiguren doet denken aan de versie uit 1939 van Max en Dave Fleischer, terwijl er toch een paar momenten van Swiftiaanse satire in zitten <0xE2><0x80><0x93> al is de film duidelijk gericht op de jongste kinderen.
The 1977 animated-live action hybrid version of Gulliver's Travels (or rather 'Travel,' since he only gets as far as Lilliput) didn't get much of a release, and it's not too difficult to see why. Michel Legrand comes up with some catchy tunes, but they merely inspire lyricist Don Black to the likes of "One simple fact remains/No-one here suffers from growing pains.' Richard Harris once again over-indulges in his passion for excessive makeup, toning down the eyeliner for far too much foundation this time in an effort to hide the fact he's at least 25 years too old for the role, but at least he (perhaps inappropriately) reduces his larger-than-life tendencies for a performance made up mainly of patronising whispering. The Belgian animation looks only slightly better than early morning French children's TV, but Peter Hunt's film is not nearly as bad as it sounds  the use of real model sets for the animated characters harks back to Max and Dave Fleischer's 1939 version while a couple of moments of Swiftian satire do remain - although it's definitely aimed at the youngest of children.