'My Dinner with Andre', uit 1980, met Wallace Shawn en Andre Gregory, is in wezen een dialoog over de wereld en hoe die van invloed is en de geest kan verheffen. 'You Are Alone' uit 2005 laat zien hoe alledaagse wereldse gebeurtenissen de ziel kunnen verbrijzelen.<br />Het verhaal draait om drie hoofdpersonen. Daar heb je Daphne, een knappe tiener die zich het hoofd breekt over vrijwel elke beslissing in haar leven. Dan heb je de prostituee, of betaalde escort, Britney, die net zo zelfverzekerd is als Daphne zelfbewust is. Wat hen interessant maakt, is dat ze hetzelfde lichaam hebben, zo niet dezelfde persoon. Een deel van de magie van deze film komt tot uiting in een van de eerste scènes waarin Daphne een deur van een oude hotelkamer nadert. Ze blijft staan en wordt duidelijk verscheurd door de beslissing of ze wel of niet op de deur zal kloppen, maar het is Britney die moeiteloos de kamer binnenglipt als de deur wordt geopend.<br />Aan de andere kant van de deur staat Buddy, een niemendal van middelbare leeftijd met weinig of geen persoonlijke eigenschappen die iemand aantrekkelijk zou vinden. Zodra Britney de kamer binnenkomt, gaat hij zelfs zo ver dat hij Britneys gekozen beroep ter sprake brengt. Maar we horen al snel dat Buddy de buurman van Daphne is en dat hij door de jaren heen heeft gezien hoe ze van klein meisje tot vrouw is uitgegroeid. Dat maakt het voor het publiek een stuk ingewikkelder. Is Buddy gewoon een bezorgde buurman of wil hij iets anders? Britney houdt van seks. Haar definities mogen dan Clinton-achtig zijn, maar dat doet niets af aan haar enthousiasme. Ze geeft de voorkeur aan oudere mannen en draagt een regenboog van plastic polsbandjes waar haar klanten uit kunnen kiezen. Op elk van de kleurenbandjes staat een specifieke handeling die ze zal verrichten, maar welke handeling wordt pas onthuld nadat het bandje van haar pols is gebroken en de keuze onherroepelijk is gemaakt.<br />Britney is, of denkt dat ze dat is, de baas over elke ontmoeting. Zelfs als ze geblinddoekt en vastgebonden is, zoals bij een van haar vaste klanten, stelt ze zich voor dat haar armen en lichaam worden gestreeld door meerdere mannen, maar dat haar benen en schaamstreek worden gestreeld door een vrouw in bloedrode lingerie. De beelden blijven maar komen.<br />Buddy's meelijwekkende leven is er een van acceptatie. Hij heeft zijn vrouw verloren, zijn hond, zelfs zijn fantasieën over de knappe tiener naast hem. Het is geen toeval dat hij Daphne of Britney naar deze hotelkamer heeft gelokt. Er hangt een schilderij aan de muur van een bord met alleen nog een vissenkop erop. Dat is een perfecte metafoor voor Buddy's leven: alle goede dingen zijn voorbij. Hier, waar hij zijn vrouw mee naartoe nam toen ze nog studeerden, laat hij zien dat hij zijn leven weer enigszins in de hand heeft, dat hij zijn zegje kan doen.<br />De regisseur van 'You Are Alone', Gorman Bechard, kent zijn vak. De voornaamste actie in de hotelkamer dient als een solide anker voor de film, geholpen door een groot aantal intermezzo's die de personages, hun omstandigheden en conflicten extra dimensie geven.<br />Naarmate de film vordert, vraagt Britney aan Buddy of ze zich moet uitkleden. Hij zegt ja, maar ze kleedt zich alleen uit tot op haar ondergoed. Een echte prostituee zou waarschijnlijk al haar kleren uittrekken (een van de vijf regels van het vak). Maar het is niet Buddy die wordt geplaagd, dat doen wij. Aan het eind van de film ontdekken we dat er veel diepere menselijke emoties en motieven in het spel zijn. Een plagerij werkt alleen als hij ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Britney doet dat, en 'You Are Alone' ook.
The 1980's 'My Dinner with Andre,' with Wallace Shawn and Andre Gregory, is essentially a dialog about the world and how it affects and can lift the spirit. 2005's 'You Are Alone' demonstrates how common worldly events can shatter the soul. <br /><br />The story revolves around three principal characters. There's Daphne, a pretty teenage student who frets about virtually every decision in her life. Then there's the prostitute, or paid escort, Britney, as self-confident as Daphne is self-conscious. What makes them interesting is that they share the same body, if not the same personae. Part of the magic of this film occurs in one of the early scenes where Daphne approaches a door of an aged hotel room. She halts and is obviously torn by the decision of whether or not to knock on the door  but it is Britney that effortlessly glides into the room when the door is opened.<br /><br />On the other side of that door is Buddy, a middle-aged nobody with few, if any, personal qualities that anyone would find attractive. He goes so far as to be confrontational about Britney's chosen profession as soon as she enters the room. However, we soon learn that Buddy is Daphne's next-door neighbor and has watched through the years as she grew from little girl to womanhood. This complicates things for the audience. Is Buddy just being a concerned neighbor or does he want something else?<br /><br />If it's sex that Buddy wants, here it is. Britney loves sex. Her definitions may be Clintonesque but that doesn't lesson her enthusiasm. She prefers older men and wears a rainbow of plastic wristbands that her clients are invited to chose from. Each color band denotes a specific act that she'll perform  but exactly which act isn't revealed until after the band is broken off her wrist and the choice is irrevocably made. <br /><br />Britney is, or believes that she is, in control of every encounter. Even when blindfolded and bound, as she is by one of her regular clients, she imagines her arms and body being stroked by multiple men but her legs and pubic area being caressed by a woman in blood red lingerie. The film's imagery just keeps coming.<br /><br />Buddy's pathetic life is one of acceptance. He's lost his wife, his dog, even his fantasies of the pretty teenager next-door. It's no coincidence that he's lured Daphne or Britney to this particular hotel room. There's a painting on the wall of a dinner plate with only a fish head left. This is a perfect metaphor for Buddy's life; all of the good parts are finished. So it's here, where he brought his wife when they were still college students, that he makes his stand  to regain some control of his own life, to make his statement.<br /><br />The director of 'You Are Alone,' Gorman Bechard, knows his craft. The principal action in the hotel room serves as a solid anchor for the film, assisted by a myriad of inter-cut scenes that add dimension to the characters, their circumstances and conflicts.<br /><br />As the film progresses, Britney asks Buddy if she should get undressed. He says yes, but she strips only to her underwear. An actual prostitute would probably remove all of her clothes (one of the profession's five gets). But it isn't Buddy that's being teased, we are. As the film concludes, we find that there are far deeper human emotions and motivations in play. A tease doesn't work unless it actually delivers. Britney does, so does 'You Are Alone'.