Wat een oninteressant kluitje in het riet. Het had meer kunnen zijn, maar er lijkt geen fantasie in het script of de richting te zijn gaan zitten. Een man wordt door zijn vrouw en haar minnaar in de val gelokt voor moord. De samenzweerders doen hun uiterste best om hem schuldig te laten lijken. Maar de man (Richard Thomas) wiens psychiatrische dossier hem als'stabiel' en 'fantastisch' aanwijst, weet uit de gevangenis te ontsnappen, rent naar het strandhuis van de samenzweerder en neemt in het geheim een gesprek tussen hen op waarin ze hun schuld onthullen. Dan laat hij per ongeluk de bandrecorder met al het bewijsmateriaal erin in het zeewater vallen, maar slaagt erin hem op te vissen. Voor iemand met zo weinig verbeeldingskracht heeft hij wel heel veel creativiteit en improvisatietalent, als je het mij vraagt.<br />De band is nu beschadigd, maar het is genoeg om de minnaar van zijn vrouw te breken en hij biecht snikkend zijn bekentenis op. Slechte mensen worden gestraft. Goede mensen worden gered.<br />De locatieopnamen zijn indrukwekkend. Het strandhuis is niets meer dan een houten buitenverblijf op het terrein van Fort Fisher Battlefield op het schiereiland Cape Fear. Het huis werd direct na de productie afgebroken.<br />Het is een mooi huis. Helaas is het een beetje moeilijk te zien omdat iemand alle scènes lijkt te hebben gefilmd door een panty die over de lens van de camera is gespannen. Het is allemaal erg wazig. En ondanks de natuurlijke pracht van de locatie krijgt de kijker nooit echt een gevoel van de plek, van hoe het zand aanvoelt, van de textuur van de grijze bast van de onvolgroeide naaldbomen.<br />Het acteerwerk is oké, maar de acteurs hebben niet veel om mee te werken. De beste rol, zoals vaak het geval is, wordt gespeeld door Dick Olsen als een louche maar niet onsympathieke advocaat. Virginia Madsen straalt met elke beweging van haar wimpers ontrouw uit. Ted McGinley valt binnen zijn bereik als een immorele zwakkeling.<br />De muziek is een keurig mengsel van het onheilspellende met het mysterieuze en doeltreffend. Als je het origineel wilt horen, waar dit uit is gepikt, dan moet je bij Hitchcock zijn.' '_Vertigo_'en naar het spannende thema van Bernard Hermann te luisteren.<br />Ik kan geen enkele reden bedenken om deze te vangen, behalve pure verveling.
What an uninteresting hodge-podge. It could have been something more but no imagination seems to have gone into the script or the direction. A man is framed for murder by his wife and her lover. The conspirators do a pretty thorough job of making him look guilty. But the man (Richard Thomas), whose psychiatric records reveal him as "stable" and "unimaginative", manages to escape from jail, beat it to the conspirator's beach house, and secretly record a conversation between them in which they reveal their guilt. Then he accidentally drops the tape recorder with all the evidence on it into the sea water but manages to retrieve it. He shows a heck of a lot of creativity and improvisational skill for an unimaginative guy, if you ask me.<br /><br />The tape is now damaged goods but it's enough to break down the wife's lover and he sobs out his confession. Bad people are punished. Good people are saved.<br /><br />The location shooting is impressive. The beach house is nothing more than a wooden exterior thrown up on the grounds of Fort Fisher Battlefield on the Cape Fear peninsula. The house was torn down immediately after the production wrapped.<br /><br />It's a pretty place. Unfortunately it's a little hard to see because someone seems to have shot every scene through a pair of pantyhose stretched over the camera lens. It's all very fuzzy. And for all the natural splendor of the location the viewer never gets a real sense of place, of what the sand feels like, of the texture of the gray bark on the stunted evergreens.<br /><br />The acting is okay but the performers have nothing much to work with. The best performance, as is often the case, is given by Dick Olsen as a sleazy but not unsympathetic defense lawyer. Virginia Madsen radiates infidelity with every beat of her eyelashes. Ted McGinley is within his range as an immoral weakling.<br /><br />The musical score neatly blends the ominous with the mysterious and is effective. If you want to hear the original, from which this was ripped off, rent Hitchcock's "Vertigo" and listen to Bernard Hermann's suspenseful theme.<br /><br />I can't think of any particular reason to catch this one except utter boredom.