Een van de grootste pitchers uit de jaren dertig was pitcher Dizzy Dean. Hij was zo'n kleurrijke persoonlijkheid dat hij waarschijnlijk op grond van die persoonlijkheid tot de Baseball Hall of Fame werd gekozen in plaats van op grond van zijn pitchingstatistieken. Dat vroege einde van zijn carrière is tenslotte een onderdeel van het Dean-verhaal.<br />In The Pride of St. Louis speelt Dan Dailey met succes de rol van Dizzy Dean, althans de Dean die ik me herinner. Ik ben niet oud genoeg om me te herinneren dat hij pitchte, maar ik herinner me wel dat hij in de jaren zestig de honkbalwedstrijd van de week uitzond. 's ook een deel van het Dean-verhaal, omdat hij een pionier was op het gebied van radio en later televisie. Nu er omroepers in de Hall of Fame zijn, staat het buiten kijf dat Dizzy daar thuishoort.<br />Jerome Herman Dean behoorde tot een stam van deelpachterkinderen die heel weinig scholing hadden gehad, maar een verbazingwekkend talent voor het werpen van honkballen op oogverblindende snelheid. Hij had zelfs een jongere broer, Paul Dean, die zelf een behoorlijk goede werper was.<br />Richard Crenna speelt Paul in deze film en het is een van zijn vroegste filmrollen. Paul Dean was in het echte leven een rustig type dat zich terugtrok en wiens carrière ook werd onderbroken door blessures. Daarom heeft Crenna niet veel om mee te werken. Tijdens de hoogtijdagen van Dean probeerden sportverslaggevers Paul de bijnaam Daffy in de schoenen te schuiven, maar dat lukte niet.<br />Joanne Dru, die even niet meespeelde, is de wijze, geduldige en begripvolle Patricia Nash die Dizzy leerde kennen en met hem trouwde toen hij voor Houston in de Texas League speelde.<br />In de All Star Game van 1937 deed Dizzy mee aan de National League. Dean stond tegenover Earl Averill van Cleveland en werd op zijn voet geraakt door een bal die recht op hem afkwam. Dean weigerde naar medisch advies te luisteren en kwam te vroeg weer in het veld. Hij had een grote teen gebroken en zijn arm te veel belast. Hij is nooit dezelfde werper geweest en zijn weigering dat te accepteren maakt deel uit van het verhaal.<br />Als hij een carrière van zo'n tien tot vijftien jaar had gehad, wie weet wat voor statistieken hij dan zou hebben opgebouwd. Dean was de op een na laatste werper die in 1934 30 wedstrijden won en na Denny McLain (die zelf ook een beetje een type was) is het sinds 1968 niet meer voorgekomen.<br />Dean ging bij de radio werken en hoewel hij niet de eerste voormalige speler was die bij de radio ging werken, werd hij door zijn kleurrijke spelbeschrijvingen meteen een hit. Het Louis-team, de Browns en de Browns waren een behoorlijk beroerd team met niet veel om te juichen. Dean werd daar een ster.<br />Natuurlijk is een deel van Deans verhaal het probleem waar hij in verzeild raakte door zijn gebrek aan opleiding en zijn kleurrijke manier om zich in de ether uit te drukken. Dat is een deel van het verhaal waar ik niet op inga, maar in de film wordt het met tact en nederigheid behandeld en misschien worden je ogen vochtig als je sentimenteel wordt.<br />Een mooie honkbalfilm, een echt eerbetoon aan een Amerikaans succesverhaal.
In a sport that prizes quirkiness and treasures it's characters, one of the greatest of them from the 1930s was pitcher Dizzy Dean. He was so colorful a personality he was probably elected to the Baseball Hall of Fame on the strength of that as opposed to his pitching statistics. After all part of the Dean story is that early end to his career.<br /><br />In the Pride of St. Louis Dan Dailey successfully captures the character of Dizzy Dean, at least the Dean I remember. I'm not old enough to remember him pitching, but I do remember him broadcasting Baseball Game of the Week during the 1960s. For that's part of the Dean story as well, being a pioneer broadcaster on radio and later television. Now that announcers are in the Hall of Fame, there's no question Dizzy belongs there.<br /><br />Jerome Herman Dean was one of a tribe of sharecropper's kids who had very little schooling, but an amazing talent for throwing a baseball at blinding speed. In fact he had a younger brother Paul Dean who was a pretty good pitcher himself.<br /><br />Richard Crenna plays Paul in this film and it's one of his earliest film roles. Paul Dean in real life was a quiet retiring sort who's career was also cut short by injuries. Because of that Crenna isn't given much to work with. During the Dean heyday, sportswriters tried to pin the nickname of Daffy on Paul, but it never took. <br /><br />Joanne Dru, taking a break from playing, western gals in gingham dresses and corsets is first rate as the wise, patient, and understanding Patricia Nash who met and married Dizzy while he was playing for Houston in the Texas League. <br /><br />In the 1937 All Star Game Dizzy started for the National League. Facing Cleveland's Earl Averill, Dean was hit on the foot by a line drive smack at him. Refusing to listen to medical advice, Dean came back to pitch too early. He'd broken a big toe and put too much of a strain on his arm. He was never the same pitcher and his refusal to accept that is part of the story. <br /><br />Had he had a career of say ten to fifteen years who knows what pitching statistics he might have rolled up. Dean was the next to last pitcher to win 30 games in 1934 and after Denny McLain(who was something of a character himself)did it 1968 it hasn't been done since.<br /><br />Dean went into broadcasting and while he was not the first former player to go into the broadcast booth, his colorful game descriptions made him an instant hit. He started broadcasting for the other St. Louis team, the Browns, and the Browns were a pretty miserable team with not much to cheer about. Dean became a star attraction there.<br /><br />Of course part of the Dean story is the trouble he got into because of his lack of education and his colorful way of expressing himself on the air. That's part of the story I won't go into, but in the film it's handled with tact and humility and your eyes might moisten if you tend to the sentimental.<br /><br />A fine baseball film, a real tribute to an American success story.