The Big Knife, een film over de duistere kant van de filmindustrie in Hollywood, lijkt ironisch genoeg veel meer op een toneelstuk dan op de film zelf. Afgezien van een paar zeer korte exposantenscènes vindt alle actie plaats in de woonkamer van de held van de film, gespeeld door Jack Palance. Hij is een filmacteur die zijn contract met zijn studio wil opzeggen vanwege het gebrek aan goede eigenschappen in de films die ze uitbrengen. Zijn vrouw (Ida Lupino) heeft ook genoeg van de studio, om nog maar te zwijgen van de rokkenjagerij van haar man. Helaas voor hen allebei is het hoofd van de studio (Rod Steiger) een echte klootzak. Hij beschikt over chantagemateriaal om de in toenemende mate gekwelde acteur te dwingen een nieuw contract te tekenen. Maar het is slechts een kwestie van tijd voordat hij de man te ver drijft.<br />Deze film is, ik herhaal, geen film noir. Het is eerder een buitengewoon theatraal melodrama. De plot verloopt met een slakkengang en is zo ingewikkeld en verwarrend dat hij in hevige disharmonie is met de statische setting en de zorgvuldig geconstrueerde blokkering van de feitelijke scènes. Het acteerwerk is extreem overspannen en zwenkt scherp tussen theatraal en theatraal en zachtere, maar niet minder subtiele monologen die duidelijk bedoeld zijn om aangrijpend te zijn maar overkomen als pretentieuze kletskoek, vooral in de handen van de betreurenswaardig miskende Palance. Aldrich was duidelijk op zoek naar een gestileerd 'iets', maar ik betwijfel of hij zelfs wist wat het was, en het publiek weet dat zeker nooit.<br />Ik denk dat de belangrijkste les hier is dat films en toneelstukken twee heel verschillende mediums zijn. Wat in een toneelstuk had kunnen werken, kwam op film in de verste verte niet natuurlijk of plausibel over. Het resultaat? Grote tijdverspilling. Er is hier weinig om van te genieten.
The Big Knife, a movie about the dark side of the Hollywood motion picture industry, is ironically far more like a filmed play than a film itself. Apart from a few very brief expository scenes, all of the action takes place in the living room of the film's hero, played by Jack Palance. He's a movie actor who wants out of his contract with his studio because of the lack of redeeming qualities in the films they put out. His on again, off again wife (Ida Lupino) is also fed up with the studio, not to mention her husband's philandering ways. Unfortunately for them both, the head of the studio (Rod Steiger) is a real bastard. He has blackmail material to force the increasingly tortured actor to sign a new contract. But it's only a matter of time before he pushes the man too far.<br /><br />This film is not, I repeat NOT, a film noir. Rather, it's an exceptionally theatrical sitting-room melodrama. The plot proceeds at a snail's pace, and is so intricate and confusing that it is in violent disharmony with the static setting and carefully contrived blocking of the actual scenes. The acting is overwrought in the extreme, and veers sharply between out and out histrionics and softer, but no less unsubtle, soliloquies that are obviously meant to be poignant but come across as pretentious twaddle, especially in the hands of the woefully miscast Palance. Aldrich was obviously going all out for a stylized "something" here, but I doubt even he knew what it was, and certainly the audience never does.<br /><br />I think the main lesson here is that films and plays are very different mediums. What might have worked in a play did not come across as even remotely natural or plausible on film. The result? A big waste of time. There's little to enjoy here.