Weer een primeur: deze Franse film is mijn kennismaking met de wereld van Eric Rohmer. Misschien ben ik een beetje overhaast als ik zeg dat dit waarschijnlijk mijn laatste Rohmer-film is, maar ik was meteen weg van de manier waarop Rohmer zijn toevlucht neemt tot monotone filosofische gesprekken die nooit ter zake komen. Er is een scène in de film waarin de personages het over de liefde hebben, en ik dacht dat daar nooit een eind aan zou komen. Hoe ik ook mijn best deed, ik kon echt niet begrijpen waarom Rohmer zo'n hoge dunk heeft van cinefielen. Hij kwam op me over als zo'n irritant nukkig mens dat altijd een hoop gezeik heeft. Als dit een voorbeeld is van waar zijn films over gaan, dan ben ik niet geïnteresseerd. Ik hou wel van Franse cinema (die meestal heel bespiegelend en speculatief is), dus misschien ben ik bevooroordeeld.
Another first: this French movie is my introduction to the world Eric Rohmer. Perhaps I'm a bit hasty when I say that this is probably my last Rohmer movie but I was immediately turned off by the way Rohmer relies on monotonous philosophical conversations that never get to the point. There is a scene in the movie where the characters discuss love that I thought was never going to end. Honestly, no matter how much I tried, I couldn't understand why Rohmer is so highly regarded among cinephiles. He struck me as being one of those obnoxiously petulant people who are filled with hot air. If this is a sample of what his movies are about, I'm not interested. I don't care much for French cinema (usually reflective and speculative to a fault), so maybe I'm biased.