Ik geloof niet dat ik de enige ben als ik zeg dat 2005 niet bepaald goed is geweest voor het horrorgenre. Terwijl 'Vervloekt', 'Verstoppertje', 'De Ring Twee' en 'De Amityville Horror' allemaal glimpen van interesse en potentie boden, zijn er meer missers dan hits geweest. Voor bewijs, zie: 'Witte Herrie', 'Boogeyman', 'Het Jasje', 'Mindhunters' en 'Alleen in het Donker'. Stel je mijn verbazing voor toen 'House of Wax', strak geschreven door broer en zus Chad en Carey Hayes, een... nou ja, een verrassing bleek te zijn.<br />Carly Jones (Elisha Cuthbert) is een jonge vrouw die op reis is met haar lastige broer Nick (Chad Michael Murray) en haar vriend Wade (Jared Padalecki). Ze zijn, samen met Paige (Paris Hilton), Blake (Robert Ri) 1987) en Dalton (Jon Abrahams), in de hoop kaartjes te scoren voor de laatste footballwedstrijd van het seizoen. Onderweg krijgen ze autopech en zijn ze gedwongen een troosteloze stad binnen te gaan waar niets is wat het lijkt te zijn.<br />Toen ik dit hoorde, een remake van de klassieke Vincent Price B-film, rolde ik met mijn ogen. Ik wilde er niet eens aan denken welke ramp de eerstejaarsregisseur Jaume Serra voor zijn publiek had bekokstoofd. In een tijd waarin de meeste belangrijke horrorfilms een teleurstelling zijn, met slecht geschreven tekst, statische regie en amateurtoneel, beschouw ik mezelf als een geluksvogel dat Serra en de gebroeders Hayes het op zich hadden genomen om een goed, ouderwets spookfestijn te maken. In tegenstelling tot de teleurstellingen die ik al eerder heb genoemd, heeft deze film geen trucjes in huis en gebruikt hij elke filmtruc uit het boek om iedereen precies te geven waar hij of zij voor kwam.<br />Ik ben blij dat de familie Hayes de tijd en moeite heeft genomen om sympathieke en geloofwaardige personages te creëren, waardoor de gebeurtenissen des te urgenter worden. Het geeft de jonge acteurs die hen spelen ook iets om zich aan vast te klampen. Net als in 'The Girl Next Door' bewijst Elisha Cuthbert aan het publiek wat een goede actrice ze in werkelijkheid is. In de remake van 'The Texas Chainsaw Massacre' in 2003 bracht Jessica Biel tegenstanders tot zwijgen door een rauwe en emotionele voorstelling te geven, die de kijker meteen bij de les hield. Hier doet Cuthbert hetzelfde. Chad Michael Murray ('Een Assepoesterverhaal') in een van zijn eerste, meer volwassen rollen is geen lanterfanter als Nick. Murray straalt charisma en een harde kant uit, plus nog wat indrukwekkende atletische kwaliteiten. Murray en Cuthbert passen perfect bij elkaar en hebben een tastbare, familiale chemie.<br />Meer dan wat ook hebben de pers en het Amerikaanse publiek zich te goed gedaan aan Paris Hiltons grote acteerdebuut. Zoals ik al verwachtte, brengt Hilton zichzelf niet in verlegenheid. In feite is ze net zo goed als ieder ander in de film (doe ermee wat je wilt). Net als Cuthbert en Murray heeft Hilton de uitstraling van een filmster. Ze is sexy en speels. Ik kan geen reden bedenken waarom ze de slechtste rol van de film heeft gekregen.' De film krijgt een slechte ontvangst, behalve dan dat ze haar alleen maar pesten. Jared Padalecki (Gilmore Girls van de tv) slaagt er memorabel in zijn rol te overtreffen. Robert Richard (Nicht Skeeter van de tv) en Jon Abrahams (ontmoet de ouders) hebben niet veel om mee te werken, maar ze krijgen het voor elkaar. Met slechts één scène maakt Damon Herriman ('Sky') een onvergetelijke indruk, en zijn aanwezigheid hangt boven de rest van de film. Ten slotte is Brian Van Holt ('Basic') geweldig en bedreigend in een dubbele rol.<br />Opnieuw moeten de scenarioschrijvers de eer opstrijken voor het vermijden van clichés waar mogelijk. Ondanks de algemene opinie is 'House of Wax' voor een groot deel van zijn looptijd nogal onvoorspelbaar. Neem dit bijvoorbeeld: het lijkt alsof de moordenaar uitgeschakeld is en Carly zich bukt om iets uit zijn zak te halen. Wat verwacht je dat er zal gebeuren? Kijk naar de film en je zult begrijpen wat ik bedoel. Het is ook verfrissend om een horrorfilm te zien waarin de personages ook maar een greintje gezond verstand tonen.<br />In tegenstelling tot de meeste horrorfilms leidt het opwindende werk van John Ottman nooit af. Maar net als bij de andere producties van Dark Castle zijn de visuele aspecten van 'Wax' prijzen waard en tillen ze de film boven zijn genrekenmerken uit. De talenten van filmregisseur Stephen F. Windon, productieontwerper Graham Walker, art director Nicholas McCallum en redacteur Joel Negron benadrukken de demonische beelden. Over beeldvorming gesproken, ik denk dat de bloedhonden dolblij zullen zijn met de vele make-up-effecten en trucs die hier in het verschiet liggen. Elke sterfscène is meer maagverkrampend dan de vorige. Gezien zijn verleden in muziekvideo's en reclames is het duidelijk dat Jaume Serra een goed oog voor stijl heeft. Zijn 'in je gezicht'-benadering is een grote aanwinst voor het succes van deze film. Net wanneer je denkt dat de camera weg zal draaien, doet hij dat niet. Hij is ook een bijzonder goed gebouw met dikke lagen angst en sfeer. Een uitmuntend shot is onze kennismaking met de moordenaar, terwijl hij langzaam uit een valluik tevoorschijn komt. Als ik in de minderheid ben, geef ik dat meestal toe (Hou je kop, oké? Ik vond 'House of 1000 Corps' goed!). In dit geval ben ik ervan overtuigd dat de criticasters het bij het verkeerde eind hebben. Ik weet niet waarom mensen zo moeilijk doen over deze film, aangezien hij veel beter is dan recente genrefilms. Misschien zijn ze bang om toe te geven dat een horrorfilm met Paris Hilton in de hoofdrol misschien wel de moeite waard is om naar te kijken... Wie weet? Dit is een horrorfilm, en een prijzenswaardige stijlvolle en effectieve horrorfilm bovendien. Ik ben al mijn hele leven een horrorfan, dus het enige wat ik kan zeggen is dat ik met volle teugen heb genoten van 'House of Wax', in al zijn lugubere en sadistische glorie. Ik beschouw het zonder meer als een geweldige prestatie in de moderne horror, en (samen met 'Sin City') als de eerste volledig bevredigende release in 2005.
I do not think I am alone when I say that 2005 has not been particularly kind to the horror genre. While "Cursed", "Hide and Seek", "The Ring Two", and "The Amityville Horror" all showed glimpses of interest and potential, there have been more misses than hits. For proof, see: "White Noise", "Boogeyman", "The Jacket", "Mindhunters", and "Alone in the Dark". Imagine my surprise when "House of Wax", tightly written by siblings Chad and Carey Hayes, turned out to be... well, a surprise.<br /><br />Carly Jones (Elisha Cuthbert) is a young woman, traveling with her trouble-making brother, Nick (Chad Michael Murray), and boyfriend, Wade (Jared Padalecki). They are, along with Paige (Paris Hilton), Blake (Robert Ri'chard), and Dalton (Jon Abrahams), hoping to score tickets to the final football game of the season. Along the way, they run into some car trouble, and are forced to enter a desolate town where nothing is what it appears to be.<br /><br />Upon hearing of this, a remake of the classic Vincent Price B-movie, I rolled my eyes. I did not even want to think about what disaster freshman director Jaume Serra had cooked up for his audience. In a time when most high-profile horror films are disappointments, latent with bad writing, static direction, and amateur acting, I consider myself lucky that Serra and the Hayes brothers took it upon themselves to make a good, old-fashioned, spook fest. Unlike the disappointments that I named before, this flick pulls no punches, and uses every cinematic trick in the book to give everyone exactly what they came for.<br /><br />I am happy that the Hayes' actually took the time and effort to create likable and believable characters, thus making the events that much more urgent. It also gives the young actors portraying them something grip on. As she did in "The Girl Next Door", Elisha Cuthbert proves to audiences what a skilled actress she really is. In the 2003 remake of "The Texas Chainsaw Massacre", Jessica Biel silenced naysayers by delivering a raw and emotional performance, one that put the viewer right there with her. Here, Cuthbert does the same. Chad Michael Murray ("A Cinderella Story"), in one of his first more mature roles, is no slacker as Nick. Murray exudes charisma and a hard edge, as well as some impressive athleticism on top of it. Murray and Cuthbert gel perfectly, and have tangible, familial chemistry.<br /><br />More so than anything else, the press and the American public have made a field day about Paris Hilton's major acting debut. As I expected, Hilton does not embarrass herself. In fact, she is just as good as anyone else in the movie (do with that what you will). Like Cuthbert and Murray, Hilton has screen presence. She is sexy and playful. I cannot think one of reason why she's gotten the worst of the film's harsh reception, other than they are simply picking on her. Jared Padalecki (TV's 'Gilmore Girls') memorably manages to overcome his underwritten role. Robert Ri'chard (TV's 'Cousin Skeeter') and Jon Abrahams ("Meet the Parents") do not have much to work with, but get the job done. With only one scene, Damon Herriman ("Soar") makes an unforgettable impression, and his presence hangs over the rest of the film. Finally, Brian Van Holt ("Basic") is superb and threatening in a dual role.<br /><br />Once more, kudos must go to the screenwriters for avoiding clichés whenever possible. Despite popular opinion, "House of Wax" is quite unpredictable for a majority of its running time. Take this for example: It seems as if the killer is down for the count and Carly bends down to retrieve something from his pockets. What do you expect to happen? See the movie, and you will understand what I mean. It is also refreshing to see a horror film in which the characters show even a modicum of good sense.<br /><br />Unlike most horror scores, John Ottman's exhilarating work never distracts. However, as with Dark Castle's other releases, the visual aspects of "Wax" are award-worthy, and lift the film above its genre trappings. The talents of cinematographer Stephen F. Windon, production designer Graham Walker, art director Nicholas McCallum, and editor Joel Negron highlight the ghoulish imagery. Speaking of imagery, I believe that the gore hounds will be thrilled with the many makeup effects and tricks in store here. Each death scene is more stomach churning than the last. Considering his past in music videos and commercials, it is obvious that Jaume Serra has a great eye for style. His "in-your-face" approach is a great asset to this film's success. Just when you think the camera will turn away, it does not. He is also particularly good a building thick layers of dread and atmosphere. One standout shot is our introduction to the killer, as he slowly emerges from a trap door.<br /><br />In a case like this, I would usually admit when I am in the minority (Shut up, okay? I liked "House of 1000 Corpses"!). In this case, I firmly that the detractors have gotten it wrong. I am not sure why people are so hard on this film, considering it's much better than recent genre entries. Maybe they're afraid to admit that a horror flick starring Paris Hilton could possibly be worth watching... Who knows? This is a horror film, and a commendably stylish and effective one at that. As a lifelong horror fan, all I can say is that I thoroughly enjoyed "House of Wax", in all of its lurid and sadistic glory. I safely consider it a great accomplishment in modern horror, as well as (along with "Sin City") the first completely satisfying release of 2005.