Opmerking: Dit moet waarschijnlijk pas worden gelezen na het zien van de film.<br />Het komt maar zelden voor dat er een documentaire of film wordt gemaakt die zich op de verliezer richt. Dat is precies wat Deep Water doet, en het maakt het tot een van de meest provocerende films in lange tijd. Het levert ons geen held op tegen wie we kunnen opkijken, maar een antiheld die ons dwingt onszelf te onderzoeken.<br />De film gaat over een groep mannen die probeert de wereld rond te zeilen, in hun eentje, zonder te stoppen. Slechts één van hen haalt het, verscheidene van hen komen om, een van hen besluit niet naar huis terug te keren, ieder van hen op een psychologische reis die zo intrigerend is dat ze hele films voor zichzelf verdienen. Toch is Donald Crowhurst het interessantst, of eigenlijk de manier waarop hij wordt geportretteerd door de filmmakers en onze reacties op hem als kijkers.<br />Naar alle maatstaven zou deze man een verachtelijke figuur moeten zijn, maar waarom wordt hij zo heldhaftig afgebeeld? Waarom staan we zo achter hem? Hij heeft vanaf het begin alle verkeerde keuzes gemaakt. Hij zette zijn gezin op het spel om de boot te krijgen, hij vertrok op een gevaarlijker tijdstip om meer publiciteit te krijgen, hij negeerde alle waarschuwingen ondanks zijn gebrek aan ervaring, hij verkoos te liegen in plaats van zijn nederlaag toe te geven, deze keuzes tot de onvermijdelijke en laatste: zelfmoord. En waarvoor? Een plaats in de geschiedenis? Een gevoel van succes? Wat belangrijk is om in overweging te nemen, is of de situatie van deze man onontkoombaar was.<br />Ieder individu moet zich afvragen of zijn aangeboren menselijke drang tot roem en prestaties hem tot zo'n roekeloze daad zou brengen, en ik denk dat het bestuderen van je eigen reactie op Crowhursts verhaal op z'n minst enig antwoord op die vraag zal bieden.
Note: This should probably be read only after watching the film.<br /><br />It is very rare to find a documentary or movie that focuses on the loser. Deep Water does just this, making it one of the most thought provoking films in a very long time. It does not provide us with a hero to look up to, but rather an anti-hero who forces us to look into ourselves.<br /><br />The film is about a group of men who attempt to sail around the globe, singlehandedly, and without stopping. Only one makes it, several die, one decides not to return home, each of them on a psychological journey intriguing enough to merit entire films for themselves. Yet the most interesting is Donald Crowhurst, or rather the way that he is portrayed by the filmmakers and our reactions to him as viewers.<br /><br />By any standards this man should be considered a despicable character, yet why is he depicted so heroically? Why are we so sympathetic to him? From the beginning he made all of the wrong choices. He risked his family financially to get the boat, he left at a more dangerous time to get more publicity, he ignored all of the warnings despite his lack of experience, he chose to lie instead of admitting defeat, these choices snowball until the inevitable and final one: suicide. All for what? A place in history? A feeling of accomplishment? Perhaps. What is important to consider is whether this mans situation was inevitable.<br /><br />Each individual must ask himself if his natural human drive for fame and accomplishment would bring him to such recklessness, and I believe that examining your own reaction to Crowhurst's story will offer at least some answer to that question.