Dit was een van die films die ik altijd tegenkom (of het nu op tv is of op een goedkope dvd), maar het kwam nooit bij me op om hem te proberen, omdat ik dacht dat ik niet veel zou missen. Hij draaide op één avond en ik dacht, nou ja, waarom ook niet. Het was een goede beslissing, want ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik er zo lang over had gedaan. Ik was ervan onder de indruk, want het is een van de beste films van Burt Reynold ('Deliverance', 'White Lightning' en 'Boogie Nights') en gaat terug naar die ruige, hardboiled misdaadthrillers uit de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw die...' Ik ben niet bang om onheilspellend duister te zijn en alles op alles te zetten om personages op te zetten, ze met realistische, brute kracht in te pakken en de plaatselijke locaties (zoals hier in Atlanta) met grondfoto's in het geheel te integreren. In bepaalde tinten doet het me een beetje denken aan 'Dirty Harry', maar dat is een beetje vaag. Hoe scherp geslepen de bluesmuziek ook is, met zijn broeierige kicks, funky overgangen en onsamenhangende geluiden, het deed me erg denken aan de pulserende muziek van Lalo Schifrin die hij voor 'Dirty Harry' had georkestreerd. De muzieksoundtrack daarentegen is raak of mis.<br />Brigadier Tom Sharky was een narcotica-agent uit de Atlantische Oceaan voordat een uitglijder tijdens een arrestatie hem gedegradeerd heeft tot zedendelinquent. Samen met zijn nieuwe team stuiten ze op een prostitutiebende, die hun aandacht trekt omdat die eigendom is van een moeilijk op te sporen en veroordeelde misdadiger. Wat ze opdiepen is een prominente regeringsfiguur en een callgirl die hun een paar belangrijke namen kan geven, maar ze moeten haar te pakken krijgen voordat ze een doelwit wordt.<br />Burt Reynolds optredens, maar ook zijn regies, zijn onbuigzaam en gespierd op een manier die paste bij zijn laconieke, keiharde optreden en bij Gerald Di Pego's thematisch hard en strak scenario (dat was aangepast aan de roman van William Diehl). Nou ja, hij toont wel een soort hartverwarmende/inzichtelijke gedachten in die wapenrusting binnen de scènes met de innemend bekwame Britse actrice Rachel Ward, of het nu de scènes zijn waarin hij vanuit een ander gebouw naar haar zit te kijken (en langzaam verliefd op haar wordt) of de scènes waarin ze uiteindelijk samenkomen, maar die laatste interacties vertragen het momentum wel, maar geven het een noir-karakter als een tik op de vingers. De uitvoeringen zijn redelijk goed, met Reynold die een geweldige verstandhouding opbouwt met de uitzonderlijke acteurs Charles Durning, Earl Holliman, Brian Keith, Richard Libertini en Bernie Casey. De vernietigende godslasterlijke taal en geestige dialogen tussen die kerels waren geweldig. Wat de corrupte schurken betreft, Vittorio Gassman bouwt aan imponerende kracht en macht, maar het is niet genoeg.' Henry Silva (die voor deze rollen in de wieg lijkt te zijn gelegd) is een ijzig geslepen en onstuitbare draai die de show maakt. Waarbij zijn verschijning de dingen lijkt aan te geven die moeten komen en ze helpt op hun plaats te vallen. Plus dat zijn met adrenaline gevulde en gewelddadige kat-en-muis- climax met Sharky en zijn team briljant is uitgevoerd.<br />De opwindende actiescènes mogen dan snel en droog zijn, maar ze blijven dodelijk gewelddadig, als een immens tandenknarsende ondervragingssequentie. Een paar handige, oude modefilmtechnieken dragen bij aan de spanning. Het intrigerende materiaal zorgt ervoor dat het karakter heel tactisch wordt weergegeven, maar als we denken dat het soepel verloopt, biedt het een paar botte verrassingen en een paar heftige confrontaties.
This was one of those films I would always come across (be it on TV or cheap DVD), but never struck me to give it a shot as I thought I wasn't missing out on much. It was on one night and I thought oh well why not. A good decision too, as I would kick myself for taking so long to get around to it. For me it left me impressed, as it's up there with Burt Reynold's best features ('Deliverance', 'White Lightning' and 'Boogie Nights') and streams back to those 70s/80s gritty, hardboiled urban crime thrillers that weren't afraid to be forebodingly obscure and go out of their way to set-up characters, pack-it with realistically brutal force and effectively incorporate the local locations (Atlanta being the case here) to the fold with grounded photography. In certain shades it kind of reminded me of 'Dirty Harry', but that's loosely. However it's saucily honed blues score with its simmering kicks, funky shifts and unhinged sounds, very much had me thinking of Lalo Schifrin's pulsating score he orchestrated for 'Dirty Harry'. The music soundtrack on the other hand is hit or miss.<br /><br />Sgt. Tom Sharky was an Atlantic narcotic agent before a slip-out during a bust saw him demoted to vice work. Along with his new squad they come across a prostitution ring, which catches their interest due to fact it's owned by one hard-to-track and to convict crime lord. What they dig up involves a prominent government figure and a call-girl which can give them some important names, but they must get to her before she's made a target.<br /><br />Burt Reynold's acts, but also directs in an unyieldingly firm and muscular fashion which would suit his laconically hard-nosed performance and Gerald Di Pego's thematically hard-bitten and taut screenplay (that was adapted from William Diehl's novel). Well he does show some sort of heart/insightful thoughts amongst that armor within the scenes involving the fetchingly able British actress Rachel Ward, be it the stake-out scenes when he's watching her from another building (and slowly becoming infatuated by her) to when they finally come together, but these latter interactions mid-way through do slow up the momentum but give it noir like strokes. The performances are fairly spot on with Reynold's formulating a great rapport with exceptional actors Charles Durning, Earl Holliman, Brian Keith, Richard Libertini and Bernie Casey. The scathing profanity and witty dialogues between these guys were a blast. As for the corrupt villains, Vittorio Gassman builds imposing strength and power, but it's Henry Silva (who seems born for these roles) icily cunning and unstoppable turn that makes the show. Where his appearance seems to outline things to come and help them fall into place. Plus his adrenaline-filled and violent cat and mouse climax with Sharky and his team is brilliantly done.<br /><br />The exciting action passages might be quick and dry, but remain lethally violent like an immensely teeth-grinding interrogation sequence. Some handy, old fashion filming techniques add to the suspense. The intriguing material keeps it quite tactical being character derived, but when we think its smooth sailing it offers up a blunt surprise or two along with some intensely brunt confrontations.