Je kunt zeggen wat je wilt over 'Wizard of Gore', de film van Herschell Gordon Lewis, maar je moet toegeven dat de man van zijn eerste films ('Blood Feast' uit 1963 en 'Two Thousand Maniacs' uit 1964) tot zijn laatste ('The Gore Gore Girls' uit 1972) trouw bleef aan zijn muze en vrolijk de lichamen van jonge mannen en vrouwen in stukken hakte om ze voor de camera te laten zien. In 'Gore Gore' bijvoorbeeld heeft iemand de in het wit geklede strippers met hun deeggezichten verminkt en wordt de onuitstaanbare ex-rechercheur Gentry door een heetgebakerde jonge journalist in de arm genomen om hem te helpen. De film heeft opvallend irritante en repeterende achtergrondmuziek, slechte belichting, afgrijselijk acteerwerk, weerzinwekkende personages, problematische geluidseffecten en natuurlijk een paar van Lewis' eigen films. En zo wordt bij een van de strippers haar gezicht in kokende olie geduwd; bij een ander wordt haar hoofd opengereten; bij weer een ander wordt haar gezicht gestreken en haar tepels afgesneden; en weer een ander wordt met een vleesvork in haar kont geprikt tot haar hele achterwerk bedekt is met wat Buitoni-tomatensaus lijkt te zijn. (Ik zou het mis kunnen hebben; het had ook Ragu kunnen zijn.) De film brengt ook een beetje slappe humor, hoewel sommige regels best grappig zijn. Zo horen we bijvoorbeeld dat de echte naam van de vermoorde stripteasedanseres Suzie Creampuff was... Ethel Creampuff! Op een fles zuur staat 'Made In Poland' (ik weet niet waarom, maar ik vond het grappig). En sommige zinnen van Henny Youngman, eigenaar van een stripclub, zijn natuurlijk amusant. Maar toch, dit is NIET de film die je aan tante Ethel of zuster Agatha moet laten zien. Het is een van de ziekste die je ooit zult zien, met maar één zeker en aangenaam publieksmoment <0xE2><0x80><0x93> de titelkaart aan het eind van de film met de tekst: 'Wij kondigen met trots aan: deze film is afgelopen'!
Say what you will about cinema's "Wizard of Gore," Herschell Gordon Lewis, it must be conceded that from his first films (1963's trashy "Blood Feast" and 1964's crackerbarrel massacre "Two Thousand Maniacs") to his last (1972's "The Gore Gore Girls"), the man remained faithful to his muse, gleefully chopping up the bodies of young men and women for the delectation of the camera. In "Gore Gore," for example, someone has been mutilating the pasty-faced and pasty-clad strippers at the Tops & Bottoms Club, and obnoxious ex-detective Gentry is hired by a hotty cub reporter to assist on the case. The film features remarkably annoying and repetitive background music, terrible lighting, abysmal acting, repugnant characters, problematic sound AND, of course, some of Lewis' patented gross-out scenes. Thus, one of the strippers has her face shoved into boiling oil; one has her head ripped open; another has her face ironed and her nippies cut off; and still another has her bum paddled with a meat tenderizer until her entire backside is covered with what appears to be Buitoni tomato sauce. (I could be wrong here; it might have been Ragu.) The film also throws out some fairly lame humor, although some of the lines ARE pretty funny. For example, we learn that the real name of slain stripper Suzie Creampuff was...Ethel Creampuff! A bottle of acid says "Made In Poland" on it (don't know why, but I thought this was funny). And some of strip club owner Henny Youngman's lines are, of course, amusing. Still, this is NOT the movie to show to Aunt Ethel or Sister Agatha. It is one of the sickest you'll ever see, with only one surefire, crowd-pleasing moment--the title card at the film's conclusion that reads "We Announce With Pride: This Movie Is Over"!