Deze film is bijna onbekend, maar hij is erg goed. In een eenzaam Deens stadje leven twee oude zusters die zich een verre jeugd herinneren, toen ze, vanwege een strikt puriteinse opvoeding, het geluk moesten afwijzen. Eenzaam leven ze dan in een waardige soberheid, tot Babette, die uit Parijs komt vliegen, beangstigd door de gruwelen van de oorlog, arriveert. Binnen korte tijd zal ze in staat zijn de goedheid en liefde die ze bij haar aankomst ontving, om te keren. Een goede loterijprijs stelt haar in staat een groot banket te organiseren, volgens de beste regels van de Franse gastronomie. Alle buurten zijn uitgenodigd (allemaal fanatiek puriteinen). Ze nemen de uitnodiging aan, maar beloven geen spoor van plezier of genot te tonen, omdat dat een zonde zou zijn. Maar de verleidelijke kracht van de verrukkelijke maaltijd die ze eten, dat ze verleid worden door de sensualiteit van de Franse gastronomie, verleidt hen. Het banket eindigt in een heel vileine, zij het stille, gelukzaligheid. De liefde tussen mensen is ontwaakt. Het wonder van het opwekken van de menselijke vriendelijkheid ten gevolge van het genot van het zintuig is begonnen. De film is verrassend goed, maar niet voor iedereen. Het grootste deel van de film gebeurt er niets, alles is zo rustig en zo vredig, dat je gedurende vele minuten alleen het leven van de inwoners van de stad kunt zien. Maar naarmate de film vordert, wordt hij kostbaarder, en als Babette de loterijprijs wint (na 30 minuten film), begint de show. De auteur is in staat, met een perfecte regie, om ons te laten zien hoe Babette het banket bereidt, hoe ze alle ingrediënten combineert met het allermooiste ingrediënt (Liefde), alles op een rustige, verrukkelijke manier verteld, met een perfecte kennis van fotografie en acteren. Vervolgens, naarmate het banket vordert, wordt de kwaliteit van de manier waarop Babette ons laat zien hoe de stemming van alle eters verandert door de maaltijd, alleen met de eerste opnamen, met indrukwekkend gefilmde scènes na de ene na de andere, simpelweg verbazingwekkend. Bovendien is de tact met de kleuren en de fotografie ook uitmuntend, bijna elke scène van de film is als een beeld, dus daar komt werk aan te pas. Als je in staat bent goede films te bewonderen en in staat bent te beseffen dat het soms belangrijker is om je iets te vertellen in plaats van te horen wat er wordt verteld, dan is dit je film. Als je toevallig van goede maaltijden houdt en van de goede gastronomie houdt, zul je je waarschijnlijk amuseren, aangezien de meeste gevoelens van de film je bekend zullen voorkomen. Een Oscar is volkomen verdiend. Het enige probleem is dat het verhaal zo traag wordt verteld, maar ik kan het vergeven (ik hoop dat iedereen dat ook doet) <0xE2><0x80><0x93> ik hoop dat iedereen dat ook zal doen.
This movie is almost unknown, but it is very good. In a lonely Danish town, two old sisters live remembering a far youths, when, due to a strict puritan education, they had to reject happiness. Lonely, then, the live in a dignified austerity, until Babette, who flies from Paris, frightened by the horror of the war, arrives. In few time, she will be able to turn the goodness and love she received when she arrived. A good lottery prize lets her organize a great banquet, following the best rules of French gastronomy. All neighbourhoods are invited (all fanatically puritans). They accept, but they pact to not show any trace of pleasure or enjoyment, as it would be a sin. However, the seductive force of the delicious meal they eat, that they become seduced by the sensuality of French gastronomy. The banquet end in a very felt, though quietly, happiness. The love between humans has awaken. The miracle of rise the human kindness due to the pleasure of the sense has begun. The movie is surprisingly good, but it is not for all tastes. During most of the movie, nothing happens, all is so quiet and so peaceful, that during many minutes, you can only see the life of the inhabitants of the town. But, as the movie develops, it becomes more precious, when Babette wins the lottery prize (after 30min movie), the show begins. The author is able, with a perfect directing, to show us how Babette prepares the banquet, how she mixes all the ingredients with the most wonderful one (Love), all told in a quiet delicious way, with a perfect knowledge of photography and acting. Then, as the banquet goes by, the quality in showing us how the mood of all eaters changes due to the meal, only with first shots, with impressively filmed scenes one after another is simply astonishing. In addition, the tact with the colours and the photography is also superb, almost every scene of the movie is like a picture, so work is involved there. If you are able to admire good cinema and are able to realize that sometimes the way on telling you something rather than what is told is more important, this is your movie. If you happen to like good meals and just love the good gastronomy, probably, you'll feel amused, as most feelings of the movie will be familiar to you. An Oscar totally deserved. The only problem is its slowness at setting up the story, but, I can forgive it (I hope everyone too)