Terwijl ik naar _Imaginary Heroes_ zat te kijken, bedacht ik dat elke scenarioschrijver die een drama probeert te maken over familierelaties, serieus zou moeten overwegen om een paar kinderen in de openingsscène te vermoorden als een manier om zijn personages open te krijgen en zichzelf te laten zien. Er moet iets in deze verhaallijn zitten, want het lijkt wel of elk ander familiedrama dat langs de renbaan komt, deze methode in de een of andere vorm gebruikt ('Paradise' en 'Moonlight Mile' zijn slechts twee van de recentere voorbeelden die me onmiddellijk te binnen schieten, hoewel je ook zou kunnen teruggrijpen op een golden oldie als 'Who's Afraid of Virginia Woolf?' om dat duidelijk te maken). Het is niet zo dat de dood van een kind een onwettig onderwerp is voor serieuze films om te onderzoeken. Verre van dat. Het is alleen zo dat het, net als elk onderwerp, zo vaak wordt gebruikt dat het gewoon een filmcliché wordt, een handig verhaaltje om de bal aan het rollen te brengen en de personages iets te geven om zich mee bezig te houden voor de rest van de tijd die we met hen kunnen doorbrengen.<br />Het laatste van dit soort werk is 'Imaginary Heroes', een film die zich sterk leent voor wat een van de vroegste en misschien wel bekendste voorbeelden is van het genre van 'gezinnen die omgaan met de dood van een kind', het genre dat de Academy Award won met 'gewone mensen'. Net als de personages in die eerdere film lijken de Travises op het eerste gezicht het ideale gezinnetje, tot op een noodlottige dag hun oudste zoon Matt, die de 'gouden jongen' is en dus de oogappel van zijn vader, zichzelf zonder enige verklaring van kant maakt (een klein verschil is dat de zoon in 'Gewone mensen' sterft als gevolg van een ongeluk, niet van zelfmoord). Het is Matts jongere broer Tim die uiteindelijk het lichaam vindt en de rol van hoofdpersoon in de film op zich neemt. Elk van de overgebleven familieleden verwerkt de tragedie op zijn of haar eigen manier. Matt, die altijd in de schaduw van zijn oudere broer heeft geleefd, raakt steeds meer vervreemd van zijn vader, die hem zijn hele leven praktisch heeft genegeerd en begint aan de drugs te gaan om te kunnen stoppen. Ben, de vader, wordt verzwolgen door gevoelens van wroeging en schuld en keert zich af van zijn werk en zijn gezin. Zijn vrouw Sandy is het meest complexe personage in de film, een vrijgevochten kind uit de jaren zestig dat zich vreemd op drift voelt in de rol van moeder en vrouw terwijl ze een in wezen liefdeloos huwelijk doorstaat in een steriele buitenwijk. Na de tragedie brengt ze het grootste deel van haar tijd door met pogingen om weer in contact te komen met haar hasj rokende verleden.<br /><br />Zoals geschreven en geregisseerd door Dan Harris, 'Imaginary Heroes' Het resultaat is een uiterst ongelijke film. Voor elke scène die echt en authentiek aanvoelt, is er een die willekeurig en onecht overkomt. Soms heb je het gevoel dat Harris elke mogelijke levenssituatie die hij kan bedenken in zijn scenario zou willen proppen, een bewonderenswaardig doel misschien, maar een dat de film al doende onnodig melodramatisch maakt. In plaats van ons te identificeren met de personages en ons in hun benarde situatie te verplaatsen, denken we vaak: 'O, kom nou, wat nu weer?' Want zelfmoord onder tieners is slechts het topje van de ijsberg als het aankomt op de hot-button-onderwerpen die in deze film aan de orde komen; het script gaat ook over drugs- en alcoholmisbruik, lichamelijk misbruik, seksuele identiteitsconflicten, levensbedreigende ziektes en zelfs onbedoelde homoseksuele incest. Het is deze 'alles behalve de gootsteen'-mentaliteit in het schrijven die de film berooft van veel van de geloofwaardigheid die nodig is om ons echt te interesseren.<br />Dat wil niet zeggen dat 'Imaginary Heroes' een slechte of ondankbare film is. Veel van wat hij te zeggen heeft over de familierelaties en waarden in de 21e eeuw is inzichtelijk, origineel, scherp en diepzinnig. De acteurs Emile Hirsch, Sigourney Weaver en Jeff Daniels, die in hun respectievelijke rollen scherpzinnige, gevoelige vertolkingen leveren, zijn van doorslaggevend belang voor het succes van de film. Zij zegevieren over de uitspattingen die onze hersenen stimuleren en onze harten raken. Bovendien bereikt Harris in zijn rol een effectief melancholische toon, die echter regelmatig wordt versterkt door een paar broodnodige flitsen van gewaagde, duistere komedies.<br />'Imaginary Heroes' mag dan soms ongericht en ongerijmd overkomen, maar de fraaie vertolkingen en subtiele stemmingswisselingen maken het tot een film die het bekijken waard is.
It occurred to me while watching "Imaginary Heroes" that any screenwriter attempting to make a drama about family relationships should seriously consider killing off a kid or two in the opening reel as a way of getting his characters to open up and reveal themselves. There must be something to this storyline, for it seems as if every other family drama that comes down the pike uses this device in one form or another ("Paradise" and "Moonlight Mile" are just two of the more recent examples that spring immediately to mind, although one could reach back to a golden oldie like "Who's Afraid of Virginia Woolf?" to make the point as well). It's not that the death of a child is an illegitimate subject for serious films to explore. Far from it. It's just that, like any topic, it can be so overused that it becomes just another movie cliché, a convenient bit of narrative shorthand to get the ball rolling and to give the characters something to grapple with for the remainder of the time we get to spend with them.<br /><br />The latest such work is "Imaginary Heroes," a film that borrows heavily from what is one of the earliest and, perhaps, best known examples of the "family coping with the death of a child" genre, the Academy Award winning "Ordinary People." Like the characters in that earlier film, the Travises seem, on the surface, to be the ideal suburban family, until, one fateful day, their oldest son, Matt, who is the "golden boy" athlete and, thus, the apple of his father's eye, kills himself with no explanation (one minor difference is that the son in "Ordinary People" dies as a result of an accident, not a suicide). It is Matt's younger brother, Tim, who winds up finding the body, and who assumes the role of protagonist in the film. Each of the remaining family members copes with the tragedy in his or her own way. Matt, who has always lived in the shadow of his older brother, becomes more and more estranged from the father who has virtually ignored him all his life and begins to turn to drugs for surcease. Ben, the father, becomes swallowed up in feelings of remorse and guilt, turning away from both his job and his family. His wife, Sandy, is the most complex character in the film, a free-spirited child of the '60's who feels oddly adrift in the role of mother and wife as she endures a basically loveless marriage in sterile suburbia. She spends most of her time after the tragedy trying to reconnect with her pot-smoking past.<br /><br />As written and directed by Dan Harris, "Imaginary Heroes" emerges as a wildly uneven film. For every scene that feels real and authentic, there is another that comes across as arbitrary and inauthentic. One sometimes has the sense that Harris would like to cram every possible life situation he can think of into his screenplay, an admirable goal, perhaps, but one that makes the film unnecessarily melodramatic in the process. Instead of identifying with the characters and being caught up in their plight, we often find ourselves thinking, "Oh, come nowwhat next?" For teen suicide is just the tip of the iceberg when it comes to the hot-button topics covered in this film; the screenplay also touches on drug and alcohol abuse, physical abuse, sexual identity conflict, life-threatening illness, even inadvertent gay incest. It is this "everything but the kitchen sink" mentality in the writing that robs the movie of much of the credibility it needs to really make us care.<br /><br />That is not to say that "Imaginary Heroes" is a bad or unrewarding film. Much of what it has to say about familial relationships and values in the 21st Century is insightful, original, pointed and profound. Prime credit for its success goes to the actors, Emile Hirsch, Sigourney Weaver and Jeff Daniels, who deliver incisive, sensitive performances in their respective roles. It is they who triumph over the narrative excesses to stimulate our brains and touch our hearts. Moreover, Harris, in his direction, achieves an effectively melancholic tone throughout, but one that is frequently augmented by some badly-needed flashes of daring dark comedy.<br /><br />"Imaginary Heroes" may appear unfocused and derivative at times, but its fine performances and subtle mood shifts make it a film worth watching.