De titel van de film lijkt heel toepasselijk gezien het personage van de hoofdrolspeler, Fanda. Hij is een oudere man die in de late herfst van zijn leven leeft, en toch zo uitgelaten als een jubelende schooljongen die net een lenteweide heeft betreden. De zwakheden van de ouderdom en de waarschuwingssignalen van de dood zijn voor hem allemaal illusies. Zijn vrouw steunt dit idee als ze opmerkt: 'Fanda lacht om begrafenissen en de dood.' Met andere woorden, de dood is niet iets wat Fanda al te serieus neemt; hij heeft belangrijker dingen te doen dan zich zorgen te maken over wat al onvermijdelijk is. Maar het leven, en het voluit leven, is de filosofie die het bestaan van Fanda beheerst. Hij is niet iemand die alleen maar bestaat, maar die moet leven voor elke dag en elk voorbijgaand moment, want morgen is niet gegarandeerd.<br />De film lijkt een sterk commentaar te geven op leven alsof er geen morgen is, laat staan de dood. Te veel mensen nemen het leven veel te serieus en missen daardoor het eigenlijke leven van het leven. Fanda's vrouw bijvoorbeeld; ze maakt zich zo druk over de voorbereiding op de dood, niet op een of andere godsdienstige, associatieve manier, maar op een veel te praktische, zelfs levenloze manier dat ze vergeet hoe ze moet glimlachen, lachen en gewoon plezier maken. Haar menselijkheid lijkt getransformeerd te zijn tot zombie-autopilootmodus. Fanda daarentegen is misschien te opgewekt en verstrooid voor zijn eigen bestwil. Hij heeft iemand als zijn vrouw Emilie nodig om hem in evenwicht te houden.<br />Het is alsof Fanda de onoverwinnelijke geest van een kind bezit, als een kind dat gevangen zit in het lichaam van een oudere man. Hij wordt voorgesteld als het avontuurlijke type; hij doet zich voor als mensen die hij niet nodig heeft om winst te maken, verkwist geld, liegt en is altijd in voor een lolletje. Maar diep in zijn hart is hij een goedhartige en zachtaardige oude man die onderdanig wil zijn aan zijn al te pragmatische vrouw. De twee staan heel aardig tegenover elkaar, hoewel ze geen van beiden de binaire kwaliteit van hun relatie echt op prijs stellen tot ze metaforisch op de dood stuiten: wat hun scheiding betekent. Het is tijdens deze scène in de rechtszaal dat Fanda zich de realiteit van de dood realiseert en wat het betekent als hij gescheiden wordt van zijn enige liefde. Zijn vrouw herinnert zich emotioneel al zijn tekortkomingen, maar voelt zich toch teder aangetrokken om van hem te blijven houden, ondanks zijn krankzinnige gedrag. Op het moment dat ze hem vergeeft, realiseert Fanda zich zijn egoïstische gedrag door zijn vrouw gek te maken en neemt hij zich voor haar gelukkig te maken.<br />Ironisch genoeg wordt hij echter, nadat hij zich dat heeft voorgenomen, wat zijn vrouw later 'een levend lijk' noemt. Het levensbloed in hem sijpelt weg naarmate hij meer op haar zombie van de dag gaat lijken. Hij lijkt niet meer te leven, maar te bestaan. Hij geeft bijvoorbeeld zijn malle streken op, verkwist geen geld, houdt op met roken vanwege zijn vrouw (niet vanwege zijn gezondheid) en berust in alles wat ze van hem wil. Kortom, hij verandert omdat hij haar gelukkig wil maken. Zo begint de binaire aard van hun relatie langzaam te verdwijnen. Als ze beseft dat haar man niet meer is wie hij was, mist Emilie een deel van de oude Fanda. Ze mist haar man.' De film gaat over de liefde, de afstandelijkheid en de ruzies die ze vroeger hadden, omdat ze op die momenten echt leefden, niet alleen maar bestonden.<br />Ik geloof dat de filmmakers probeerden een bepaalde boodschap over te brengen: dat ware en liefdevolle relaties niet altijd gemakkelijk of gemakkelijk zullen zijn, maar dat er vaak offers en uithoudingsvermogen nodig zijn om door de schijnbaar slechte tijden heen te komen. De mogelijkheid dat je op elk moment kunt sterven, herinnert mensen eraan dat ze voor elk moment moeten leven. Het leven wordt vaak als vanzelfsprekend beschouwd, maar wanneer er met de dood wordt gedreigd, worden letterlijke of figuurlijke filmmakers wakker uit hun ondankbare slaap en komen ze in actie om het leven ten volle te leven. Ze zullen nooit meer leven, dus kunnen ze er maar beter het beste van maken zolang ze het hebben. Fanda en Emilie waren 44 jaar getrouwd en hadden onderweg heel wat ruzies gehad, maar pas toen ze allebei werden bedreigd met de mogelijkheid van een scheiding als de dood, begonnen ze hun ware aard te tonen. Zoals het oude gezegde luidt: 'De liefde kent haar eigen diepte pas in het uur van scheiding.' Ze beginnen allebei te zien wat het belangrijkste is in het leven en dat zijn de mensen die ze onderweg tegenkomen. En wat nog belangrijker is, de intieme relaties die ze aangaan met hun naasten.
The title of the film seems quite appropriate given the persona of the lead character, Fanda. He's an older man living in the late autumn of his life, yet frolics about as a jubilant school boy who's just entered a spring meadow. The frailties of old age and the warning signs of death are all illusions to him. His wife supports this idea when she observes, "Fanda laughs at funerals and death." In other words, death is not something Fanda takes too seriously; he has more important things to do than worry about what already is inevitable. Life, however, and the pursuit of living life to its fullest, is the philosophy that governs Fanda's existence. He is not one to merely exist, but must live for each day and each passing moment, for tomorrow is not guaranteed. <br /><br />The film seems to make a strong commentary about living as though there is no tomorrow, let alone death. Too many people take life much too seriously and consequently miss out on the actual living part of life. Fanda's wife for example; she's so worried about preparing for death, not in some religiously connotative way, but in a far too practical, even lifeless way that she forgets how to smile, laugh and just have a good time. Her humanity seems to have transformed into zombie auto-pilot mode. Fanda, to the contrary, is perhaps too blithe and absent-minded for his own good. He needs a person like his wife, Emilie, to help balance him. <br /><br />It's as though Fanda possesses the invincible spirit of a child, like a kid trapped in an older man's body. He is introduced as the adventurous type; he pretends to be people he's not in order to get gain, squanders money, factiously lies and is always up for a good laugh. Deep-down, though, he is a kind-hearted and gentle old man who wishes to be submissive to his overly pragmatic wife. The two off-set each other quite nicely, though neither one of them truly appreciates the binary quality of their relationship until they metaphorically chance upon death: meaning, their divorce. It is during this courtroom scene that Fanda realizes the reality of death and what it means if he is separated from his only love. His wife emotionally recalls all of his flaws, yet is tenderly drawn to continue to love him despite his crazy behavior. In this moment of her forgiving him, Fanda realizes his selfish behavior of driving his wife bonkers and makes an internal commitment to make her happy. <br /><br />Ironically, though, after making this commitment he becomes what his wife later calls, "a living corpse." The life-blood within him drains away as he becomes more like hera zombie going through day-to-day motions. He doesn't seem to live anymore, but exist. For example, he gives up his zany pranks, doesn't squander money, quits smoking on account of his wife (not his health), and overall, just acquiesces to whatever she wants of him. Succinctly put, he changes on account of wanting to make her happy. Thus, the binary quality of their relationship begins to slowly vanish. Realizing that her husband is not who he used to be, there is a part of Emilie that misses the old Fanda. She misses her husband's aloofness and the fights they used to have, because it was in those moments that they were truly living, not just simply existing. <br /><br />I believe the filmmakers were trying to get across a specific message here; that true and loving relationships will not always be easy or convenient, but often times will take sacrifice and endurance to wade through the seemingly bad times. The possibility of death at any moment is what reminds people to live for every moment. Life is often taken for granted, but when threatened with deathbe it literal or figurativepeople awake from their ungrateful slumbers and are aroused to start living life to its fullest. It's as though they are scared that they'll never live again, so they better make the most of it while they have it. Fanda and Emilie had been married 44 years with fights along the way, but it wasn't till they were both threatened with the possibility of death-like-separation that they began to show their true colors. As the old maxim goes, "Love knows not its own depth until the hour of separation." They both begin to see what matters most in life and that is the people they meet along the way. More importantly, the intimate relationships they make with their significant others.