Als alle films vernietigd moesten worden en er maar één gespaard kon worden, dan moest dat _Dood in Venetië_ zijn. Het is een monument in de filmgeschiedenis. Er is veel kritiek op deze film omdat hij traag, saai en te voor de hand liggend is als het gaat om waar het om gaat (een oude man ontdekt de schoonheid van een jonge jongen en wordt op tragische wijze vernietigd, eerst mentaal, dan fysiek). We moeten deze film waarderen om wat hij is. _Morte a Venezia_ is meer dan dertig jaar geleden opgenomen en toont een periode die zelfs nog verder teruggaat, aan het begin van de twintigste eeuw.<br />In die tijd was het leven traag in vergelijking met nu. Mensen werden geacht zich op een bepaalde manier te gedragen en hun ware emoties zelfs voor zichzelf te verbergen. Directeur Visconti en Dirk Bogarde, de hoofdrolspeler, slagen er op bewonderenswaardige wijze in om te laten zien hoe de oudere componist Von Aschenbach zijn romantische belangstelling voor een jonge jongen ontdekt. Voor een man als Von Aschenbach moet dit in zijn tijd een te grote schok zijn geweest om ermee in het reine te komen. We zien zijn innerlijke strijd, voornamelijk op het gezicht van Bogarde, tegen de prachtige achtergrond van Venetië en begeleid door de meest fantastische muziek, gecomponeerd door Gustav Mahler.<br />Deze film is traag, dat valt niet te ontkennen. Geen special effects, geen achtervolgingen in auto's of gevechten om het publiek op zijn plaats te houden. Ook geen perverse seksscènes; de interactie tussen man en jongen blijft beperkt tot steelse blikken van verre en af en toe een glimlach. In feite gebeurt er dus niet veel in deze film? Niet als je wilt dat je zintuigen worden bespeeld als de snaren van een viool in een romantisch concert. Dit is de film om dat te bereiken.
If all movies had to be destroyed and only one could be spared, Death in Venice would have to be it. It is a monument in movie history. Much criticized for being slow, boring and too obvious in stating it's point (an old man discovers beauty in a young boy and is tragically destroyed, first mentally, then physically), we should appreciate this movie for what it is. 'Morte a Venezia' was shot over 30 years ago, and it portrays a period even further back, at the beginning of the twentieth century.<br /><br />Life was slow then, compared to now. People were supposed to behave in a certain way, hiding their true emotions even from themselves. Director Visconti and Dirk Bogarde, the leading actor, admirably succeed in showing how the aging composer Von Aschenbach discovers his romantic interest in a young boy. For a man like Von Aschenbach, in his time, this must have been a shock too powerful to come to terms with. We see his inner struggle, mostly on the face of Bogarde, against the beautiful backdrop of Venice and accompanied by the most wonderful music, composed by Gustav Mahler.<br /><br />This movie is slow, there is no denying it. No special effects, car chases or fights to keep the audience pinned to their seats. No perverted sex scenes either; the interaction between man and boy is limited to stolen glances from afar and the occasional smile.<br /><br />So, basically, nothing much happens in this movie? Not if you want your senses to be hit like a base drum. If you want them to be played like the strings of a violin in a romantic concerto, this is the movie to do it.