'Heaven Can Wait' is een verpletterende, saaie en doortrapte, vrouwenhatende leugen. Ik kan me niet voorstellen dat er vandaag de dag nog iemand anders dan filmstudenten in speelt. Don Ameche speelt in bijna elke scène, en hoewel hij een welluidende stem heeft die ongetwijfeld heeft bijgedragen aan zijn succesvolle carrière bij de radio, heeft hij niet het charisma om deze film te dragen. Ameche speelt Henry, een rokkenjager. Lubitsch wil Henry's seksuele incontinentie aanbiddelijk en amusant maken, en dus draagt hij Ameche op om de rol zo minzaam mogelijk te spelen. De combinatie van Ameche's gebrek aan charisma en Lubitsch' aandringen op minzaamheid resulteert in een hoofdrolspeler die zowel dodelijk saai is als volkomen smerig. Je zou hem niet alleen laten met je dochter, hoe oud ze ook was. Er zou iets griezeligs gebeuren.<br />De film ziet er nogal saai uit. De ene scène na de andere bestaat uit statische, overdreven verlichte, diorama-achtige beelden van overdreven goed geklede Gilded Age opgezette hemden en queues die rondhangen in extreem drukke victoriaanse salons. Er zijn zoveel ruches en tierelantijnen en tierelantijnen, zoveel lila en hemelsblauw en roze, dat je Dramamine nodig hebt.<br />Deze film heeft net zo'n hekel aan vrouwen als aan keiharde porno, maar hij toont die haat met een suikerlaagje en een schattig strikje erbovenop. Het contrast tussen de inhoud van de boodschap en de manier waarop die wordt overgebracht is misselijkmakend. In de meest gehate scènes wordt een oudere vrouw naar de hel gestuurd omdat ze fysiek niet aantrekkelijk is.
"Heaven Can Wait" is a crushing bore and a candy-coated, misogynist lie. I can't imagine anyone but film students sitting through it today. Don Ameche is in almost every scene, and, while he has a mellifluous voice that no doubt contributed to his successful career in radio, he doesn't have the charisma to carry this film. Ameche plays Henry, a womanizer. Lubitsch wants to make Henry's sexual incontinence adorable and amusing, and so he directs Ameche to play the part as blandly as possible. The combination of Ameche's lack of charisma and Lubitsch's insistence on blandness results in a lead character who is both deadly dull and completely icky. You wouldn't want to spend any time with this man; he'd put you to sleep. You wouldn't leave him alone with your daughter, no matter her age. Something creepy would happen.<br /><br />The movie's look is quite boring. Scene after scene consists of static, overly lighted, diorama-style shots of fastidiously dressed Gilded Age stuffed shirts and bustles lounging in excessively busy, Victorian parlors. There's so many ruffles and frills and curlicues, so much lilac and sky blue and pink, you need Dramamine.<br /><br />This movie hates women as much as hardcore porn, but it presents that hatred with a candy coating and a sweet little bow on top. The contrast between the content of the message and its delivery is sickening. In one of the movie's most hateful scenes, an elderly woman is sent to hell because she's not physically attractive.