Ik weet nog dat 'The Love Machine' voor het eerst in de bioscopen te zien was. Ik was nog maar dertien, te jong om de veelbesproken film uit te zien, maar niet te oud om mijn moeders paperback van de roman van Jacqueline Susann mee naar school te nemen en samen met mijn klasgenoten de 'ondeugende stukjes' te lezen.<br />Hoewel ik niet precies weet wat mijn probleem was op zo'n jonge leeftijd, was ik erg in het boek verdiept. Ik kocht en droeg een 'ankh'-ring, net als op het omslag, en ik herinner me de advertenties voor het parfum 'Xanadu', dat werd verfilmd en onhandig in de film voorkwam. Ondanks die belangstelling zag ik de film pas een paar jaar later. Ik had de dingen moeten laten zoals ze waren.<br />'De Liefdesmachine' is verreweg de slechtste van de vele slechte films die uit Susanns romans zijn overgenomen... wat het natuurlijk nog leuker maakt om naar te kijken. De film heeft vele gebreken: van het hink-stap-springende script, dat hakkelend van het ene incident naar het andere springt zonder dat er een lijn in te ontdekken valt, tot de gedateerde, oubollige (brassinstrumenten, bedoel ik) muziek van Ersatz Bacharach, de vlakke eerste versies, de saaie seksualiteit <0xE2><0x80><0x93> ik heb nog nooit een badjas zo prominent in een film gezien. Het is net een fetisj! Telkens als er seks, naaktheid of iets smerigs nodig is, duikt er iemand in een blauwe badjas op! De rol van de arme Dyan Cannon (die toch al niet geweldig is, maar de rest van de cast overtreft) wordt voortdurend ondermijnd door de adembenemende outfits die ze moet dragen. Maar de voornaamste aansprakelijkheid van de film is de stoïcijnse, onbewogen John Philip Law als (toepasselijk genoeg) Robin Stone, het voorwerp van de genegenheid van elk meisje (en eentje boven de top, die verdomde mannelijke fotograaf).<br />Law is gewoon afschuwelijk en hij speelt het alsof hij van de straat is geplukt, de bladzijden van het script haastig is overhandigd en te horen heeft gekregen dat hij ter plekke een koude lezing moet geven. Levenloos! En dat niet alleen, hij lijkt wanhopig behoefte te hebben aan een bloedtransfusie of zoiets. Hij ziet er de hele tijd bleek en ziekelijk uit en is enkele kilo's kleiner dan de meeste van zijn vrouwelijke tegenspelers. Robin Stone zou een lekker ding moeten zijn, geen zakdoek.<br />Voor wie de film moeilijk te volgen vindt (hij is nogal traag naar de maatstaven van vandaag) smeek ik je om te blijven voor de climax van de 'gevechtsscène'. Hier laat Miss Cannon (die 23 pond getoupeerd haar in evenwicht houdt) eindelijk haar tot nu toe stijfkoppige acteerstijl varen en laat ze die aanstekelijk rauwe lach van haar los, waardoor ze een echt gedenkwaardige vrijscène in gang zet die inmiddels een hoogtepunt in een filmrol had moeten worden. In een poging de beruchte wc-scène uit 'Valley of the Dolls' te evenaren doet 'The Love Machine' eindelijk iets goed.<br />Jacqueline Susanns unieke soort afval wordt ernstig gemist. Misschien heeft iemand daar de rechten van Rona Barretts 'The Lovomaniacs' en zal hij het genre nieuw leven inblazen.
I remember when "The Love Machine" was first released to theaters. I was a mere 13 years old, too young to see the much-ballyhooed motion picture release, but not too old to take my Mom's paperback copy of the Jacqueline Susann novel to school and pore over the 'naughty bits' with my schoolmates.<br /><br />Though I'm not sure what my problem was at such an early age, but I was very much into the book. I bought and wore an "ankh" ring just like on the paperback cover, and I remember the ads for the perfume, "Xanadu" that was cross-promoted and featured clumsily in the film. Despite such an interest I didn't actually see the film until several years later. I should have left things as they were.<br /><br />"The Love Machine" is hands down the worst of the many bad films adapted from Susann's novels...which of course makes it the most fun to watch. Its faults are many: from its hopscotching script that jumps choppily from one incident to another with nary a connecting thread; its dated, horny (brass instruments, I mean) music score of ersatz Bacharach; the flat, first-take performances; the boring sexuality -I've never seen bathrobes featured so prominently in a movie before. It's like a fetish! Whenever sex, nudity or something sleazy is called for, out pops somebody in a blue robe! Very odd, that; and most certainly, the circus train of awful 70's fashions that are on endless display. Poor Dyan Cannon's performance (which is no great shakes anyway, but heads over the rest of the cast) is consistently undermined by the jaw-dropping get ups she's called upon to wear. However, the film's chief liability is the stoic, stone-like John Philip Law as (appropriately enough) Robin Stone, the object of every girl's (and one overthe-top flaming male photographer's) affection.<br /><br />Law is just awful and performs as if he were pulled off the street, handed the pages of the script in hurry and told to give a cold reading on the spot. Just lifeless! Not only that, but he appears in desperate need of a blood transfusion or something. He looks wan and sickly throughout and is several pounds smaller than most of his female costars. Robin Stone should be a hunk, not a hankie.<br /><br />For anyone finding the film hard going (it's rather slow by today's standards) I beg you to stick around for the climactic "fight scene." Here Ms. Cannon (balancing 23 pounds of teased hair) finally abandons her heretofore starchy acting style and lets loose with that infectiously raucous laugh of hers, setting in motion a truly memorable free for all that should have become a cinema clip highlight by now. Trying to rival "Valley of the Dolls"'s infamous wig-down-the-toilet scene, "The Love Machine" finally does something right.<br /><br />Jacqueline Susann's unique brand of trash is sorely missed. Perhaps someone out there owns the rights to Rona Barrett's "The Lovomaniacs" and will revive the genre.