'The Merchant of Venice' van William Shakespeare gaat over een joodse geldschieter en zijn borgstelling om een pond vlees los te krijgen van de rijke koopman Antonio, die een schuld heeft verbeurd. De joodse geldschieter is natuurlijk Shylock, en hij krijgt zo'n geweldige rol van Al Pacino dat zelfs uitstekende acteurs als Jeremy Irons, Joseph Fiennes en Lynne Collins naar de achtergrond verdwijnen. De film speelt in het zestiende-eeuwse Venetië en de regisseur Michael Radford vertrouwt op decor, sfeer en realisme om het verhaal te vertellen en verwerpt uitbundige kostuums uit die tijd of een moderne setting met rockmuziek om een breder publiek aan te spreken.<br />'<br />Radford snijdt het stuk in stukken.' De film is drie uur lang, met een hanteerbare tijdsduur van twee uur en acht minuten, en verschaft ook enige historische achtergrondinformatie. In het openingsverhaal vertelt hij ons hoe Joden naar Engeland kwamen, daar steeds vaker werden vervolgd en uiteindelijk uit Engeland werden verdreven. Het was hun verboden om bezit te hebben, ze konden alleen winst maken door tegen rente te lenen, en ze werden gedwongen om in een Venetiaans 'geto' te leven, een voorbode van duisterder gebeurtenissen die nog zouden komen. In de film spuugt de koopman Antonio (Jeremy Irons) in het openbaar op Shylock, maar hij schaamt zich er niet voor om naar de woekeraar te gaan en drieduizend dukaten te lenen om zijn vriend en veronderstelde minnaar Bassanio (Joseph Fiennes) te helpen om Portia (Lynne Collins) een rijke erfgename fatsoenlijk het hof te maken. Hoewel Shylock zich door Antonio beledigd voelt, stemt hij erin toe het geld drie maanden lang zonder rente uit te lenen op voorwaarde dat hij door het opschorten van de lening het recht krijgt een pond vlees uit Antonio's hart te halen.<br />Het stuk is in de eerste plaats een drama van haat en wraak, maar net als in veel van Shakespeares werken zitten er ook wat komische trekjes in. In deze komedie spelen drie geliefden een rol: Bassanio en Portia, Gratiano, Bassanio's vriend, en Nerissa, en Lorenzo, ook een vriend van Bassanio, en Jessica, Shylocks dochter. Portia heeft zich aangeboden aan degene die de juiste schat uit een van de drie kistjes van goud, zilver en lood kan kiezen. De prins van Marokko kiest het gouden portret, de prins van Aragon het zilveren en beiden worden teleurgesteld. Bassanio houdt echter van haar om haarzelf en opent de loden kist om het portret te vinden. Radfords versie geeft blijk van een opmerkelijk gevoel voor tijd en plaats. Portia's verblijf in Belmont doet denken aan zo'n schitterend zomerhuis, compleet met onberispelijke tuinen en kunstschatten die in elke kamer hangen, en het contrast met de groezelige aanblik van Shylocks stad met zijn vochtige stegen is groot. Shylock is niet alleen uit op wraak voor het verlies van het geld, maar ook voor een levenslange status van buitenstaander. De hertog, die het voor het zeggen heeft, zal niet tussenbeide komen als Portia in de rol van advocaat Antonio's verdediging op zich neemt. Hier bereikt de film zijn dramatische hoogtepunt, wanneer alle partijen naar de rechtbank komen voor een definitieve uitspraak.<br />De Koopman van Venetië gaat niet alleen over een onbetaalde schuld, maar ook over de vervreemding van joden van de christelijke samenleving en hun verlangen erbij te horen. De meeste controversiële toneelstukken en analisten hebben lang gediscussieerd over de vraag of het een antisemitisch stuk is of gewoon een stuk over antisemitisme dat de heersende opvatting over de christelijke samenleving in het Engeland van Elizabeth weerspiegelt. Hoewel Shylock beslist een karikatuur is, is hij een dubbelzinnige figuur en er zijn veel aanwijzingen dat Shakespeare zijn tekortkomingen als menselijke tekortkomingen ziet, niet als joodse. De hertog erkent dat hij gewoon een man is die niet heeft kunnen vasthouden aan de meevoelende taal van de Thora.<br />In de monoloog: 'Ik ben een jood. Hebt gij geen joodse ogen?<br />Als gij ons prikt, bloeden wij dan niet? Als gij ons kietelt, lachen wij dan niet? Als gij ons vergiftigt, sterven wij dan niet? Shylock toont een universele menselijkheid door uiting te geven aan de gelijkheid van alle mensen. Hoewel we ontzet zijn over het vonnis dat hij wil voltrekken, kunnen we voelen hoe zijn pijn zich in de loop der jaren heeft opgehoopt. Pacino's vertolking geeft de tekst nieuwe kracht en zijn vaak over-de-top-personage wordt vervangen door een zachtere, meer ingehouden houding die begrip voor zijn zaak oproept. Tijdens een interview tijdens het Toronto International Film Festival in september vorig jaar zei Radford over Pacino: 'Als je met een briljant acteur werkt, heb je een geweldige machine. Het is zoiets als rijden in een machtige auto. Je moet het durven.' Hij heeft het gewaagd en wij zijn allemaal de begunstigden.
William Shakespeare's The Merchant of Venice is about a Jewish moneylender and his bond to extract a pound of flesh from the wealthy merchant Antonio, the forfeiter of a debt. The Jewish moneylender, of course, is Shylock and he is given such a towering performance by Al Pacino that even outstanding actors like Jeremy Irons, Joseph Fiennes, and Lynne Collins fade into the background. The film is set in 16th century Venice and director Michael Radford relies on setting, mood, and realism to tell its story, rejecting lavish period costumes or a modern setting with rock music to appeal to a wider audience.<br /><br />Radford slices the play's three-hour length to a manageable two hours and eight minutes and also provides some historical background. In the opening narration, he tells us how Jews came to England, were subject to increasing persecution, and eventually expelled from England. They were forbidden to own property, could make profits only by lending money at interest, and were forced to live in a Venetian "geto", a forerunner of darker events to come. In the film, the merchant Antonio (Jeremy Irons) spits upon Shylock in public, yet feels no shame in going to the usurer to borrow 3000 ducats to help his friend and suggested lover Bassanio (Joseph Fiennes) to properly court Portia (Lynne Collins), a wealthy heiress. Though Shylock has been insulted by Antonio, he agrees to loan the money without interest for three months on the condition that forfeiture of the bond grants him the right to exact a pound of flesh from Antonio's heart.<br /><br />The play is primarily a drama of hatred and revenge, but like many of Shakespeare's works there are touches of broad comedy as well. Here the comedy involves three pairs of lovers: Bassanio and Portia, Gratiano, Bassanio's friend, and Nerissa, and Lorenzo, another friend of Bassanio, and Jessica, Shylock's daughter. Portia has offered herself to the person who can pick the right treasure from one of three boxes, made of gold, silver, and lead. The Prince of Morocco chooses the one of gold, the Prince of Aragon the one of silver and both are disappointed. Bassanio, however, loves her for herself and opens the leaden casket to find the portrait within. Radford's adaptation conveys a remarkable feeling for time and place. Portia's residence at Belmont suggests one of those splendid summer homes complete with immaculate gardens and art treasures hanging in every room and contrasts well with the grungy look of Shylock's city with its dank alleyways.<br /><br />When it becomes clear that Antonio cannot repay the debt, Bassanio returns to Venice, leaving Portia behind. When he arrives, the loan is in default and Shylock is demanding his pound of flesh. Even when Bassanio, backed by Portia's wealth, offers many times the amount in repayment, Shylock is intent on revenge not only for the loss of the money but for a lifetime of outsider status. The duke, who sits in judgment, will not intervene as Portia enters in the guise as a lawyer to defend Antonio. It is here that the film reaches its dramatic heights as all parties come to court to achieve a final resolution.<br /><br />The Merchant of Venice is not only about an unpaid debt but also about the estrangement of Jews from Christian society and their desire for belonging. It has been one of Shakespeare's most controversial plays and analysts have debated for a long time whether it is an anti-Semitic play or simply a play about anti-Semitism that reflects the prevalent view of Christian society in Elizabethan England. Although Shylock is definitely a caricature, he is an ambiguous figure and there are many indications that Shakespeare views his flaws as human failings, not Jewish ones. The Duke recognizes that he is simply a man who has failed to adhere to the compassionate language of the Torah.<br /><br />In the monologue, "I am a Jew. Hath not a Jew eyes? If you prick us, do we not bleed? if you tickle us, do we not laugh? if you poison us, do we not die? and if you wrong us, shall we not revenge?", Shylock shows a universal humanity, expressing the equality of all men. Though we are horrified at the sentence he wishes to carry out, we can feel his pain accumulated over the years. Pacino's performance brings new vigor to the text and his often over-the-top persona is replaced with a gentler, more understated demeanor that brings understanding to his cause.. During a Toronto International Film Festival interview last September, Radford said about Pacino, "when you work with a brilliant actor, you have a great machine. It's a bit like driving a powerful car. You have to dare to do it." He has dared and we are all the beneficiaries.