Een fascinerende verkenning van de virtuele werkelijkheid, hoewel het nog niet duidelijk is in hoeverre de regisseur dat zelf van plan was. Deze film voert je opzettelijk langs verschillende lagen van de kunstmatige werkelijkheid en laat slechts subtiele aanwijzingen achter over welke laag van de virtuele werkelijkheid je je bevindt, waardoor de kijker een ontologische verwarring krijgt om over na te denken.<br />Ook kan hij worden gezien als een satire op videospelletjes, hoewel de hele film hier misschien in de misvatting van de imitatievorm zal vervallen. Hij lijkt niet te kunnen ontsnappen aan het videospelgenre dat hij imiteert, waardoor de satire problematisch wordt. Maar er zijn ook een aantal interessante ideeën die kriskras door elkaar lopen: de biologische mutant is er een van; de wisselwerking tussen technologie en biologie; de cyborgdrang om de werkelijkheid te overstijgen; en filosofische toespelingen, zoals in de titel van het boek, zoals die van Heidegger, samen met existentiële vragen: d.w.z., de personages in het spel hebben deels een script of een doel voor ogen, en toch zijn ze deels vrij om hun lot te veranderen, en ze verbazen zich erover hoe vreemd dat aanvoelt in het spel. Een van de personages merkt dan op dat deze existentiële verwarring net zo is als het echte leven, waardoor het onderscheid tussen het virtuele en het echte weer wordt uitgewist. En zo is er ook de opmerking dat het onplezierig is om rond te strompelen in een wereld waar je niet weet wat er gaat gebeuren en je...' Ik weet niet precies hoe ik het moet spelen, want je moet een beetje stuntelen om achter het doel en de onbekende regels te komen. Een virtueel spel in het spel heet 'Transcendenz'. Het is ook een kritiek op het feit dat virtueel geweld ons niet in staat stelt de effecten van echt geweld te voelen. Zelfs de helden op elk niveau van het ontologische bestaan zijn in de war over geweld. Ze vinden het niet leuk, maar het is opwindend en maakt deel uit van het'spel', waarvan ze dan vrezen dat het echt is.<br />De schepper van het spel, de god van het systeem, wordt uiteindelijk vermoord; en toch speelt dat scenario zich af in een directe parallel met een videospel dat wij spelen.' Ik heb het net gezien <0xE2><0x80><0x93> en de toeschouwers geloven dat het nog steeds gewoon een onderdeel van de virtuele werkelijkheid is. Uiteindelijk lost de film de twijfel niet op of dit wel of niet 'echt' is, maar het punt is duidelijk (voor mij in elk geval wel). Existenz betekent Da-sein: je bent er. Je wordt op elk niveau in een reeks regels en mysteries geworpen. Ontologisch gezien recapituleert de virtuele werkelijkheid de werkelijkheid. En de speleologie van de virtuele werkelijkheid drukt, als een koninklijke weg naar het onderbewustzijn, onze eigen fascinatie voor geweld uit.<br />Niettemin, terwijl Cronenberg deze filosofische toespelingen in een interview over de film bevestigt, beweert hij dat hij zeer tegen de werkelijkheid is. Het schijnt dat Cronenberg zelf niet zoveel aandacht aan de film heeft besteed, hoewel zijn indrukwekkende opleiding wel naar voren komt. Het interview in Cineaste wekt de indruk van een intellectueel met een middenscheiding die door middel van aanleg avant-garde probeert te worden. Cronenberg staat gewoon aan de kant van de vrije fantasie <0xE2><0x80><0x93> het clichématige, bourgeois-modernistische credo <0xE2><0x80><0x93> ondanks de erkende ambivalentie die daar heerst. (Mijn indruk hier zou het gevolg kunnen zijn van één beperkt interview.) Toch lijkt Cronenburg het punt te missen dat zijn film de misvatting van de imitatievorm verraadt (hier imiteert hij computergames terwijl hij er een satirische kritiek op levert, maar een kritiek die niet in staat is te 'overstijgen'). Waarschijnlijk omdat hij denkt dat de film 'intelligenter' en 'radicaal' is. Toch is de fantasiewereld van de film minder draaglijk, en meer jejune, dan onze eigen maar al te reële wereld. Hij blijft gevangen in de wereld van de computerspelletjes.
An absorbing exploration of virtual reality, although it is not yet clear how much the director himself intended. This film deliberately takes you through several layers of artificial reality, leaving only subtle clues about which layer of virtual reality you are in, positing an ontological confusion for the viewer to ponder. <br /><br />Also can be seen as a satire of video games-- the whole movie though may fall into the fallacy of imitative form here. It seems unable to escape from the video game genre which it imitates; thus the satire becomes problematic. <br /><br />A number of interesting ideas crisscross throughout though: the biological mutant is one; the interface of technology and biology, the cyborg urge to transcend reality-- and philosophical allusions such as the title's to Heidegger, along with existential questions: i.e., the game characters are partly scripted or determined and yet partly free to alter their fate, and they wonder at how strange that feels in the game. One character then notes that this existential confusion is just like real life, thereby erasing again the distinction between the virtual and the real. Likewise with the observation that it is unpleasant to stumble around in a world where you don't know what will happen next and you're not sure how to play since you have to stumble around just to find out the goal and the unknown rules. A virtual game within the game is titled "TranscendenZ". Also a critique of how virtual violence makes us unable to feel the effects of real violence. Even the heroes at every level of ontological existence find themselves confused about violence. They don't like it but it is thrilling and part of the "game", which then they fear is real. <br /><br />The game creator, the god of the system, is assassinated in the end; yet that very scenario is played out in direct parallel to a video game we've just witnessed-- and the onlookers believe that it is still just part of the virtual reality. In the end, the film does not resolve the doubt about whether or not this is "real" but the point is clear (to me anyway). Existenz means Da-sein: You are there. You are thrown into a set of rules and mysteries at every level. Ontologically, virtual reality recapitulates reality. And its common game motifs express, like a royal road to the unconscious, our own fascination with violence.<br /><br />Nevertheless, while Cronenberg affirms these philosophical allusions in an interview about the film, he claims that he is very much against the "Reality ... {underground name of terrorist group} portrayed in the film both in the game and in the 'real' level." Seems that Cronenberg himself did not put that much thought into the film, though his impressive education comes through. The interview in Cineaste gives the impression of a middle brow intellectual who's trying to be avant-garde by inclination. Cronenberg is simply on the side of free imagination -- the clichéd bourgeois modernist credo-- despite the acknowledged ambivalence there. (My impression here might be due to one limited interview.) Still, Cronenburg seems to miss the point that his film betrays the fallacy of imitative form (here imitating computer games while doing a satirical critique of them, but a critique that is unable to "transcend" the same form) probably because he actually thinks that it is "imaginative" and radical. Yet the film's imaginative world is less bearable, and more jejune, than our own all-too-real world. It remains trapped in the computer game worldview.