Dat deze film geen succes werd en nog steeds worstelt met de erkenning die hij vandaag de dag verdient, is heel jammer <0xE2><0x80><0x93> maar op de een of andere manier ook passend. De commerciële zelfmoord die de Monkees pleegden door deze film te maken, wordt weerspiegeld in de metaforische zelfmoord die ze op het scherm pleegden. Het zo wreed vernietigen van hun zorgvuldig geconstrueerde imago als een heilzaam Amerikaans alternatief voor de Beatles is op het onbezonnen af moedig, net als de erkenning dat ze niet meer zijn dan pionnen in de amusementsindustrie, gevangen (in de film, letterlijk) in hun eigen kunstmatigheid. De tv-serie van de Monkees was niet zo conventioneel, maar HEAD is volkomen plotloos... hoewel er uiteindelijk toch een soort cirkelredenering in zit. De surrealistische opeenvolging van gebeurtenissen is afwisselend hilarisch en nogal verontrustend. De grootste ironie is dat de Monkees in feite hun doodvonnis tekenden als commerciële kracht op een moment dat ze hun artistieke hoogtepunt bereikten. Hun onderzoek naar de psychedelia bereikte zijn hoogtepunt met de soundtrack van HEAD (alle songs zijn gedenkwaardig verweven in de film), een van de markante albums uit de jaren zestig. De Monkees begonnen te desintegreren na het fiasco van de verkoopcijfers van deze film, maar HEAD dient als een nobele erfenis.
That this film flopped at the box office, and still struggles for the recognition it deserves today, is a great pity - yet somehow rather appropriate. The commercial suicide the Monkees committed by making this film is mirrored by the metaphorical suicide they commit on-screen. To destroy so brutally their carefully constructed image as a wholesome American alternative to the Beatles is courageous to the point of rashness, as is the admission of being no more than pawns in the entertainment industry, trapped (in the movie, literally) in their own artificiality. The Monkees' television series was not that conventional, but HEAD is utterly plotless...although in the end there is actually some kind of circular logic to it all. Unrestrained by a genuine storyline, the surreal sequence of events is by turns hilarious and rather disturbing. The greatest irony is that the Monkees effectively signed their death warrant as a commercial force at a time when they were reaching their artistic peak. Their exploration into psychedelia reached its zenith with the soundtrack to HEAD (all the songs are memorably woven into the film), which is one of the landmarks albums of the 'sixties. The Monkees began to disintegrate after the box office failure of this movie, but HEAD serves as a noble legacy.