Halverwege de jaren negentig leek de carrière van animator-regisseur Don Bluth tot een absoluut dieptepunt te zijn gedaald. Voor die tijd had Bluth een reeks populaire animatiefilms gemaakt, waarvan er tegenwoordig nog veel geliefd zijn, zoals 'The Land Before Time' (1988), 'The Secret of NIMH' (1982) en 'An American Tail' (1986). Maar vanaf 'Thumbelina' in 1994 leken zijn films steeds minder goed van kwaliteit en populariteit te worden, en een van de vele ongelukkige inzendingen is de kaskraker 'The Pebble and the Penguin' uit 1995, een film die niet meer publiek trok dan ouders en kinderen onder de zeven. Eerlijk gezegd zijn die laatste de enige publieken die naar mijn idee plezier beleven aan deze nogal saaie animatiefilm. Het verhaal is absurd. De film gaat over een magere, stotterende en mollige pinguïn die Hubie heet (met de stem van Martin Short) en verliefd wordt op een vrouwelijke pinguïn met een verrassend gezonde bloem op haar hoofd (stem van Annie Golden). Net als in het echte leven stellen pinguïns hun aanstaande bruid voor met een kiezelsteen als substituut voor een ring. Maar als Hubie door de stroom wordt meegesleurd, gaat hij samen met een eenzame rotshopper (James Belushi) dromen van vliegen en racen ze tegen de tijd in om naar Antarctica terug te keren voordat het te laat is. De redenen waarom ze te laat zouden kunnen zijn, zijn een van de vele onderontwikkelde elementen van dit zwakke verhaal, die nog steeds zwak zouden zijn als ze er wel waren.<br />Het wordt al heel vroeg heel duidelijk waarom deze kindermusical niet werkt voor iemand die niet ouder is dan een jaar of zes, zeven. Hij heeft gewoon geen van de eigenschappen die nodig zijn voor een goede animatiefilm. Ten eerste ziet de film er slecht uit vanwege een heel slechte tekenstijl. De animatie in deze film is erg karikaturaal (zelfs voor zover het animatiefilms betreft); hij is niet goed.' De film is donker, somber, de kleuren zijn niet levendig, en bovendien zijn het ontwerp van de film en de elementen erin universeel komisch en lachwekkend. Neem bijvoorbeeld de pinguïns die in de film de hoofdrol spelen. Op een paar uitzonderingen na lijkt elke pinguïn in het geheel niet op een vogel. Hubie ziet er bijvoorbeeld belachelijk uit met zijn brede wangen, zijn stompe snavel, zijn grote ogen en die belachelijke hoed die hij altijd op heeft. In combinatie met zijn handachtige 'flippers' ziet hij eruit als Chris Farley in een pinguïnpak. Resultaat: hij is een lelijk, slecht getekend stripfiguur. Maar het meest absurd ogende en absurd ontworpen personage is de boosaardige pinguïn Drake, die er eerlijk gezegd helemaal niet uitziet als een pinguïn. Hij is een spierbundel met een pinguïnmasker op. Hij heeft een borstkas die breder is dan die van Arnold Schwarzenegger, en tanden die groter zijn dan die van de zeeluipaarden en haaien die in de film de roofdieren zijn. In wezen is hij een tweedimensionale, gerecyclede schurk. Hij woont in een grot in de vorm van een schedel, hij draagt een cape, hij lacht veel en hij wordt kwaad als mensen met hem meelachen. Resultaat: wat maakt het uit? En wat ook slecht is, en misschien nog wel erger, is dat dit een geanimeerde musical is en dat er geen enkel opvallend of gedenkwaardig nummer in de loop van de film te vinden is. De openingshymne was ongevaarlijk - niet gedenkwaardig, maar ongevaarlijk. Maar daarna werden de liedjes steeds saaier en er was er één in het bijzonder die me de hele tijd deed grijnzen. Dat is het moment waarop de kijkers op de snel-door-naar-knop drukken voor wanneer het ook maar ter sprake komt.<br />Ik had het gevoel dat 'The Pebble and the Penguin' overal slap was, behalve die paar momenten waarop Hubie en de rotshapper-pinguïn Rocko in gevaar worden gebracht door de kaken van zeehonden en walvissen, die gelukkig geen dialoog krijgen en als dieren worden behandeld in plaats van als tekenfilmfiguren. Maar om een of andere reden kan ik deze film niet van ganser harte aan kinderen aanbevelen. Dat is de reden. De film laat zien dat walvissen de natuurlijke roofdieren van de pinguïns zijn. Mijn zorg is dat kinderen die bekend zijn met 'Free Willy' (1993) zich beledigd of terneergeslagen kunnen voelen als ze hun favoriete zeebewoner afgebeeld zien als een bloeddorstige carnivoor. De luipaardzeehond was een betere tegenstander en was grappiger omdat zijn kaken breder waren dan die van een ratelslang en hij leek te glimlachen terwijl hij gromde. Maar waar het echt om gaat, is dat deze momenten met de roofdieren <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn er maar een paar <0xE2><0x80><0x93> de enige interessante momenten zijn. En ze zijn niet eens zo heel erg interessant.<br />Het komt erop neer dat ik dit aan niemand onder de zeven kan aanbevelen. Mijn advies: als je kinderen om die pagina heen hebt, huur hem dan voor ze. Misschien vinden ze het wel leuk.
By the mid 1990s, the career of animator-director Don Bluth had seemed to drop to its all-time low. Before, Bluth had made a series of popular animated films, many which remain beloved today such as "The Land Before Time" (1988), "The Secret of NIMH" (1982), and "An American Tail" (1986). But beginning with "Thumbelina" in 1994, his films seemed to decrease more and more in quality and popularity and one of the many unfortunate entries is 1995's box office bomb "The Pebble and the Penguin", a film that didn't attract audience members beyond parents and children under the age of seven. Frankly, the latter are the only audience members I can comprehend taking enjoyment out of this rather bland animated feature.<br /><br />The story is absurd. The film stars a poorly-drawn, stammering, and chubby penguin named Hubie (voiced by Martin Short) who falls in love with a female penguin with a surprisingly healthy flower on her head (voice by Annie Golden). SORT OF like in real life, penguins present their bride-to-bes with a pebble as a substitute for a ring. But when Hubie is swept away by the current, he teams up with a lone rockhopper (James Belushi) with a dream of flying and they race against time to return to Antarctica before it's too late. The reasons why they could be too late is one of many underdeveloped elements of this weak story that would still be weak even if they were there.<br /><br />It becomes very clear very early on why this animated children's musical does not and will not work for anybody older than say six or seven years of age. It just does not have any of the qualities that are required for a good animated feature. Number one, the film looks bad on account of a very poor drawing style. The animation in this film is very cartoony (even as far as animated films go); it's dark, gloomy, there is no vibrancy in the colors, and on top of that, the design of the film and the elements in it are universally droll and laughable. Take for instance, the penguins who star in the film. With only a few background exceptions, every single penguin looks absolutely nothing at all like a bird. Hubie, for example, looks absurdly ridiculous with wide cheeks, a stubby beak, big eyes, and that preposterous hat that he wears wherever he goes. Combined with his hand-like "flippers" he looks like Chris Farley in a penguin suit. Result: he's an ugly, poorly-drawn cartoon character. But the most absurd-looking and absurdly-designed character is the evil penguin, Drake, who frankly looks nothing at all like a penguin. He's a muscle-man wearing a penguin mask. He's got a chest broader than that of Arnold Schwarzenegger, and teeth larger than the teeth of the leopard seals and killer whales that serve as the film's predators. Basically, he's a two-dimensional, recycled villain. He lives in a cave shaped like a skull, he wears a cape, laughs a lot, and gets mad when people laugh with him. Result: who cares? And what's also bad, and maybe worse, is that this is an animated musical and there's not a single noteworthy or memorable song to found anywhere within its running time. The opening hymn was harmlessnot memorable, but harmless. But after that, the songs became duller and duller and there was one in particular that had me grimacing all the way through. It's the moment that viewers press the fast-forward button for whenever it comes up.<br /><br />I felt "The Pebble and the Penguin" was lame all around save for the very few moments when Hubie and the rockhopper penguin Rocko are placed in peril at the jaws of leopard seals and killer whales, who were thankfully, given no dialogue and treated as animals instead of cartoon characters. But in a way, for this reason, I cannot wholeheartedly recommend this movie to children. This is the reason. The film displays killer whales are the natural predator of the penguins. My concern is that children familiar with "Free Willy" (1993) may be offended or downhearted by seeing their favorite denizen of the sea portrayed as a bloodthirsty carnivore. The leopard seal was a better antagonist and was more funny seeing as how his jaws opened wider than a rattlesnake's and how he appeared to smile while growling. But the point really is, these moments with the predatorsand there are only a feware the only interesting moments. And they're not enormously interesting, mind you.<br /><br />Bottom line, I cannot recommend this to anybody below the age of seven. My advice: if you have children around that page, rent it for them. They might enjoy it.