'Putney Swope' is een uniek, laag, laag, laag, goedkoop juweel uit het eind van de jaren zestig dat waarschijnlijk allang vergeten zou zijn als er niet twee dingen waren geweest: Paul Thomas Anderson (die Don Cheadles personage in 'Boogie Nights' Buck Swope noemde, naar de gelijknamige held van deze film) en de beperkte dvd-uitgave. Als je 'Putney Swope' ziet, is het net of je naar hardcore punkrock luistert: het is misschien niet erg logisch (in elk geval vond ik het niet logisch toen ik de film voor het eerst zag), maar je moet de film wel respecteren vanwege zijn passie en ongegeneerd rebelse boodschap. Ik begreep niet veel van 'Putney Swope', maar ik vond hem over het algemeen wel leuk. Hoe meer ik over de film nadenk, hoe meer ik ervan onder de indruk raak.<br />De film wordt geadverteerd als een parodie op Madison Avenue in New York, die in de jaren zestig bekendstond als de reclamehoofdstad van de wereld. Leden van de Generatie X en Y zijn misschien niet op de hoogte van dit concept, maar gelukkig is 'Mad Men' op tv om ons te voorzien van dit verder verloren gegane stukje Amerikaanse geschiedenis. Wat je moet weten voordat je naar deze film kijkt, is dat deze reclamebureaus voornamelijk uit mannen bestonden, en nog meer uit blanke etablissementen.<br />Met dit uitgangspunt in gedachten begint de film met een directievergadering van het reclamebureau. De bestuursleden zijn overwegend blank, met uitzondering van Putney Swope (Arnold Johnson, die in deze film griezelig veel op Dick Gregory lijkt), de symbolische Afro-Amerikaan in het bestuur. De bestuursleden zijn zo in zichzelf gekeerd en zielloos dat als hun voorzitter voor hun ogen dood neervalt, hun enige zorg is wie de volgende voorzitter zal worden. Zonder het lichaam zelfs maar uit de bestuurskamer te halen, beginnen ze met een papieren stemming om de volgende voorzitter te kiezen.<br />Putney Swope wordt met overmacht gekozen, maar niet omdat de andere bestuursleden denken dat Swope gekwalificeerd is. Het stemmen voor Swope was voor deze bestuursleden een noodlottige poging om de kansen van een ander om tot voorzitter te worden gekozen te saboteren. Nu hun plannen in het honderd lopen, neemt Swope de leiding en 'laat(s) de boot zinken'. <0xE2><0x80><0x93> op één na alle oorspronkelijke leden ontslaan en alle kleurlingen in hun plaats in dienst nemen.<br />Na dit punt werd de film (voor mij) heel vreemd en moeilijk te volgen in verband met de plot. Er is misschien niet eens een plot geweest. Het hele idee van de film lijkt een'stel dat'-scenario te zijn, met als gevolg dat de nieuwe firma 'Truth and Soul Inc.' onconventioneel zou zijn, maar niettemin succesvol. De firma verdient uiteindelijk zoveel geld dat de leden een enorme glazen vitrine bouwen om het geld erin te bewaren voor onverklaarbare doeleinden. Het kan zijn omdat Swope geen banken vertrouwt, hoewel dat punt in de film niet wordt aangeroerd of uitgelegd. Het zou ook een metafoor kunnen zijn, maar wie weet.<br />Het grootste deel van de film speelt zich af in het reclamebureau, met af en toe een scène in het Witte Huis met een president die om de een of andere onbekende reden een dwerg is. Ik neem hier aan dat er een of andere politieke grap werd uitgehaald, maar ik kan er niet achter komen wat. Zeiden de filmmakers dat de president een klein, onbetekenend onderdeel van het Amerikaanse leven is? Zeiden ze dat de laatste gekozen functionarissen (Nixon op dat moment) onbetekenende kandidaten waren? Ik weet het niet. Maar ik vond het een beetje griezelig dat de man die de president speelde een opvallende gelijkenis vertoonde met de toekomstige president Ronald Reagan. Het is grappig om dat verband te leggen veertig jaar nadat de film was gemaakt.<br />Waar deze film misschien van geprofiteerd heeft, is dat hij laat zien hoe de consumenten buiten het reclamebureau op de nieuwe advertenties reageerden. Natuurlijk, de advertenties hadden een vreemde, grappige aantrekkingskracht vanwege hun onconventionele creativiteit, maar wisten deze advertenties de mensen ervan te overtuigen het product te kopen? En zo ja, hoe? De film zinspeelde op het idee dat de nieuwe advertentiecampagne succesvol was door de interactie met de klanten en de telefoontjes uit het Witte Huis. Maar het zou onthullend zijn geweest om naar de gewone mensen te kijken, aangezien die demografie altijd het meest winstgevend is geweest voor adverteerders.<br />Hoewel de parodieën en politieke boodschappen die deze film misschien heeft opgeleverd dat waarschijnlijk niet hebben gedaan. Swope's ruwe stem was in werkelijkheid die van de regisseur Robert Downey senior, de stem die in de film werd gebruikt, soms slecht, maar die zo goed bij het personage paste omdat hij zo'n autoritaire buitenstaander was. Hij neemt willekeurig mensen in dienst en ontslaat ze, maar hij krijgt het respect van alle werknemers, op één na, omdat hij een revolutie heeft ontketend in de reclamewereld en op zoek is naar nieuwe ideeën.<br />De premisse van de film was, en is nog steeds, ongelooflijk riskant, vooral omdat de film is geschreven en geregisseerd door een blanke man (Robert Downey senior). Deze film wordt echter niet het slachtoffer van negatieve zwarte stereotypen, die jaren later tot de opkomst en ondergang van het blaxploitation-genre zouden leiden. Hoewel sommige kijkers zich misschien wat ongemakkelijk voelen bij sommige seksscènes, is de belangrijkste boodschap dat een zwart bedrijf dat eigendom is van en wordt gerund door zwarte mensen, kan gedijen door innovatie en risico's nemen. Veel mensen zullen de positieve boodschap van deze film misschien niet wegnemen, maar ik heb dat zojuist wel gedaan.<br />'Putney Swope' blijft een vergeten film uit een vreemd tijdperk, en Downey senior heeft (zelfs ondanks de recente comeback van zijn zoon) nooit de erkenning gekregen die hij verdiende. Maar als je een dvd van deze film vindt, koop hem dan en kijk ernaar. Als hij op Netflix staat, doe dat dan ook. Een film die soms verwarrend kan zijn, maar die de moeite waard is vanwege zijn enthousiasme, ambitie en non-conformistische status, zelfs naar de maatstaven van deze tijd.
"Putney Swope" is a unique, low low low budget gem from the late 1960's which probably would have been forgotten in time if it hadn't been for two things: Paul Thomas Anderson (who named Don Cheadle's character in "Boogie Nights", Buck Swope, after the eponymous hero of this film) and the limited DVD release. Watching "Putney Swope" is like listening to hardcore punk rock: it may not make a lot of sense (at least to me it didn't upon watching it for the first time), but you have to respect the film for its passion and unabashedly rebellious message. I didn't understand a lot of things about "Putney Swope", but for the most part, I liked it. The more I think about the movie, the more it grows on me.<br /><br />The film is advertised as a parody of New York's Madison Avenue, best known in the 1960's as the advertising capital of the world. Members of Generation X and Y may be lost on this concept, but fortunately "Mad Men" is on TV to provide us with this otherwise lost piece of U.S. History. What you need to know before watching this movie is that these ad agencies were largely male, and even more largely white establishments.<br /><br />With this premise in mind, the movie opens up with an ad agency board meeting. The members are predominantly white except for Putney Swope (Arnold Johnson, who bears an uncanny resemblance to Dick Gregory in this film), the token African-American on the board. The board members are so self-absorbed and soulless that when their chairman falls dead in front of them, their only concern is who will become chairman next. Without even removing the body from the boardroom, they begin a paper ballot to elect the next chairman.<br /><br />Putney Swope is elected by a landslide, but not because the other members think Swope is qualified. Voting for Swope was an ill-fated attempt for these board members to sabotage any other member's chance of being elected chairman. With their plans backfired, Swope takes charge and "sink(s) the boat", firing all but one of the original members and hiring all people of color in their place .<br /><br />After this point, the film became (for me) very weird and hard to follow plot-wise. There may not have even been a plot, really. The whole idea of the film seems to be a "what if" scenario, with the result being that the new "Truth and Soul Inc." firm would be unconventional, but successful nonetheless. The firm ends up making so much money that the members build a huge glass case to keep the cash in for unexplained purposes. It could be because Swope doesn't trust banks, although that point is not touched upon or explained in the film. It could also be metaphoric in some way, but who knows.<br /><br />Most of the movie takes place inside the ad agency, with occasional scenes in the White House with a president who, for some unknown reason, is a midget. My assumption is here that some political joke was being made, but I can't figure out what. Were the filmmakers saying that the president is a small, insignificant part of American life? Were they saying that the latest elected officials (Nixon at the time) were insignificant candidates? I don't know. I found it a bit eerie, however, that the man playing the president bore a striking resemblance to future president Ronald Reagan. It is funny to make that connection 40 years after the movie was made.<br /><br />What this film may have benefited from is showing how consumers outside the ad agency reacted to the new ads. Of course, the ad footage possessed a strange, funny appeal for its unconventional creativity, but did these ads convince people to buy the product? If so, how? The movie hinted on the idea that the new ad campaign was successful through client interaction and the calls from the White House. However, it would have been revealing to see average people, since that demographic has always been most profitable for advertisers.<br /><br />Although the parodies and political messages this film may have made probably didn't stand the test of time, this film still had a lot of unique qualities. Arnold Johnson had a magnetic X factor to him that benefited him greatly in this film. Swope's rough voice was actually director Robert Downey, Sr.'s voice dubbed in, sometimes poorly, but fit the character so well in being an authoritative outsider. He hires and fires workers at random, but earns the respect of all but one of the employees for revolutionizing the ad agency and seeking out new ideas.<br /><br />The premise of the film was, and still is, incredibly risky, especially since the film was written and directed by a white man (Robert Downey, Sr.). However, this film declines to fall victim to negative black stereotypes which would lead to the rise and fall of the blaxploitation genre years later. Although some of the sex scenes may be a bit off-putting for some viewers, the main message is that a black owned and operated business can thrive through innovation and risk taking. Many people may not take a positive message away from this movie, but I just did.<br /><br />"Putney Swope" remains an overlooked movie from a strange era, and Downey, Sr. (even despite his son's recent comeback) never quite got the recognition as a director he deserved. However, if you find a DVD of this movie, buy it and watch it. If it's on Netflix, ditto. It's a movie that can be confusing at times, but is worth watching for its gusto, ambition, and its non-conformist stature even by today's movie standards.