Chi-hwa-seong (Beschilderd Vuur) verhaalt over het leven van de Koreaanse schilder Jang Seong-ub te midden van het veranderende politieke landschap van het Korea van het eind van de negentiende eeuw.<br />Maar de thema's van deze film draaien om het proces van artistieke schepping door het vuur van de begeerte van de kunstenaar en de verwachtingen en eisen van zijn publiek en samenleving.<br />Jang seong-ub wordt meesterlijk gespeeld als een complexe persoonlijkheid die verandert van de onschuldige opwinding van de jeugd in een geharde alcoholist die zijn ziel martelt. Deze karakterisering is een afspiegeling van de jonge, gretige kunstenaar die het steeds moeilijker vindt om de geest van artistieke schepping in zichzelf op te roepen zonder het creatieve vuur te doven met drank, erecties en begeerte. Hoewel deze karakterontwikkeling zich over het algemeen geleidelijk door de film heen voltrekt, wordt de emotionele complexiteit van Jang nog steeds op een voortdurend oscillerende manier opgebouwd tot de finale van de film. Interessant is dat de montage van de film deze voortdurend veranderende en schijnbaar wilde emotie of vuur van de kunstenaar parallel laat zien aan scènes die naadloos van de ene tijd en plaats naar de andere overgaan zonder dat er conventionele 'aanwijzingen' zijn voor het publiek dat zo'n scène zal veranderen. Zo zouden veel scènes bijvoorbeeld schijnbaar in het midden van een gesprek veranderen als ze op een ander punt en op een andere plaats ontstonden. Het visuele decor van de film wordt prachtig weergegeven en oscilleert ook van een grimmig (en misschien naargeestig) zwart-wit decor naar een kleurrijker en levendiger omgeving die weer parallel loopt aan de schilderijen van Jang, hetzij in eenvoudige zwarte inkt op wit papier, hetzij met toevoeging van kleur. Kleurcirkels dringen de film binnen op punten waar de kunstenaar de natuur observeert en in het bijzonder vrouwen, die vervolgens worden weerspiegeld in zijn schilderijen.<br />Het thema van de individuele wens van een kunstenaar om te creëren tegenover de verwachtingen en eisen van de samenleving komt in de film naar voren op verschillende punten, waaronder het klassenverschil, de heerschappij van de regering over de kunstenaar, de algemeen aanvaarde normen van de artistieke elite en de lage verlangens van het gewone volk. In plaats van zijn eigen volkomen originele werken te scheppen, creëert Jang voornamelijk meesterwerken van andere kunstenaars in heel Oost-Azië. Zo rijst de vraag of reproductie zelf artistieke verdienste verdient.<br />Ik wou dat ik meer vertrouwd was met de politieke gebeurtenissen uit die periode om vast te kunnen stellen hoe die in verband staan met het verhaal <0xE2><0x80><0x93> maar buiten elke vergelijking met de huidige rol van de Koreaanse regering in de artistieke expressie en/of censuur kan ik geen commentaar geven.<br />Over het geheel genomen is een buitengewoon goed geacteerde film en de cinematografie is vaak adembenemend. Een geweldige film om te zien en dan over na te denken.
Chi-hwa-seong (Painted Fire) recounts the life of Korean painter Jang Seong-ub amidst the changing political landscape of late 19th century Korea.<br /><br />However, the themes of this film center around the process of artistic creation through the fire of desire of the artist and the expectations and demands of their audience and society.<br /><br />Jang seong-ub is played masterfully as a complex character who changes from the innocent excitement of youth to a hardened alcoholic tortured soul. This characterization mirrors the young eager artist that finds it more and more difficult to invoke the spirit of artistic creation within himself without letting the creative fire out via drink, erections, and desire.<br /><br />Although this character development proceeds overall gradually through the film, the emotional complexity of Jang is still played in a constantly oscillating manner building to the films' finale. Interestingly, the montage of the film parallels this constantly changing and seemingly wild emotion or fire of the artist as scenes seamlessly transition from one time and location to another without any conventional 'cues' to the audience that such a scene change will occur. For example, many scenes would change seemingly in mid conversation picking up at another point and location.<br /><br />The visual scenery of the film is presented beautifully and also oscillates from stark (and perhaps bleak) black and white scenery to more colorful and alive environments that again parallel the paintings of Jang either in simple black ink on white paper or with color added. Rainbows of color enter the film at points as the artist observes nature and especially women that then become reflected in his paintings.<br /><br />The theme of an artist's individual desire to create versus the expectations and demands of society arises in the film through various points including class distinction, the domination of government over the artist, the accepted norms of the artistic elite, and the base desires of the common masses. Instead of creating his own completely original works, Jang finds himself mostly recreating masterpieces of other artists throughout East Asia. The question thus arises if recreation itself deserves artistic merit.<br /><br />I wish that I was more familiar with the political events of the period to firmly grasp how they tied into the story - but beyond any comparison to the current role of Korean government in artistic expression and/or censorship I cannot comment.<br /><br />Overall an extremely well acted film and the cinematography is often breathtaking. A great film to see and then ponder over.