De genialiteit van deze film ligt niet in het filmproces, dat een conventioneel, maar uitgevoerd, in elkaar vervlochten verhaal is van de leugens van drie militairen na de Tweede Wereldoorlog, maar in het feit dat dit verhaal <0xC3><0xBC>berhaupt werd verteld. Samuel Goldwyn verdient de eer dat hij de _chutzpah_ heeft om door een film te komen die aanvoert een invalide veteraan met tangen in plaats van handen, een alcoholist en een ondermaatse filmer.
The brilliance of this film lies not in the filmmaking process, which is a conventional, but executed, intertwining tale of the lies of three servicemen post WWII, but in the fact that this story was told at all. Samuel Goldwyn deserves credit for having the chutzpah to push through a film who has for its leads a disabled vet with pincers for hands, an alcoholic, and an underachiever.