Normaal gesproken blijven films buiten het domein van 'huiselijk drama', en met reden: wie wil er nu opzettelijk vermaak zoeken in een verhaal over wat hij of degenen die hem na staan in het echte leven te verduren hebben? Scheiding doet een ongelooflijk percentage Amerikaanse gezinnen van alle rangen en standen pijn, en de strijd om de voogdij is een lelijk en noodzakelijk onderdeel ervan. Dat is geen escapisme <0xE2><0x80><0x93> de belangrijkste reden waarom de gemiddelde mens naar de film gaat <0xE2><0x80><0x93> dat is de trieste realiteit.<br />Normaal gesproken maakt een scheiding of voogdij eenvoudigweg deel uit van een groter verhaal en beïnvloedt het de manier waarop we het begrijpen of omgaan met de personages. Dat is een uitdaging voor zowel deze film als het publiek: maak van iets wat zo echt is iets wat onze aandacht vasthoudt en ons niet het gevoel geeft dat we rancuneus zijn als de spiegel voor ons gezicht wordt gehouden. Schrijver/regisseur Robert Benton slaagt er op indrukwekkende wijze in om deze roman van Avery Corman zowel op zakelijk als op tactisch niveau aan te passen.<br />Het verhaal is, zoals te verwachten was, vrij eenvoudig: Ted Kramer (Dustin Hoffman) is een grote reclameman en als hij thuiskomt, ziet hij dat zijn vrouw Joanna (Meryl Streep) en hun zevenjarige zoon Billy (Justin Henry) zijn vertrokken. Ted moet snel leren om een actieve vader te zijn voor de jongens. Zodra hij dat doet, eist Joanna de voogdij over hem op.<br />Voor het maken van een Oscar-winnend drama over zoiets banaals en zwaarwichtigs als het leven, heb je enorm veel acteertalent nodig. Veel beter dan Hoffman en Streep kom je niet. Hoffman is in de bloei van zijn leven in deze rol: zijn eerste Oscar wint hij na drie andere belangrijke nominaties. Hij creëert een grondige persoonlijkheid, een wiens egocentrische en opvliegende gedrag duidelijk verandert naarmate hij leert een betere vader en de enige verzorger te zijn. De jonge Justin Henry, die op zijn leeftijd de jongste prijswinnaar in de geschiedenis van de Academy Awards was, speelt de belichaming van alle zevenjarige kinderen uitzonderlijk goed.<br />Bentons schrijfstijl en regie brengen deze voorstellingen tot het niveau waarop we dieper ingaan op de problemen van dit gezin dan op die van onszelf, waardoor we onze gedachten over de liefde en het opvoeden van een gezin heroverwegen. Bentons eerdere belangrijke rollen ('Bonnie & Clyde' en 'Superman') zouden niet direct wijzen op een sterke beheersing van het gezinsdrama, maar de man kan wel heel goed schrijven. Talloze scènes geven ons sterke beelden die ons veel meer laten zien dan de typische gezinsscenario's die ze afbeelden. De eerste ochtend dat Joanna weg is en Ted Billy's toast bakt is een klassieker die perfect laat zien hoeveel talent er in deze film zit in een scène die elke ochtend in de keukens van Amerikanen te zien is.<br />Je zult zelden zo'n simpel verhaal als 'Kramer vs. Kramer' beter zien. Er zijn geen verrassingen aan het eind of wendingen die ons wanhopig aan het scherm gekluisterd houden. De film moet dan vertrouwen op zijn talenten en die zijn allemaal onfeilbaar en geven een nieuw inzicht in een onderwerp dat zo vertrouwd is.
Normally, movies stay out of the realm of "domestic drama," and for good reason: who wants to intentionally seek entertainment from a story about what they or those close to them have to deal with in real life? Divorce hurts an incredible percentage of American families of all classes and custody battles are ugly and necessary parts of it. That's not escapism -- the number one reason the average person turns to movies -- that's sad reality. <br /><br />Normally, divorce or custody is simply part of a greater story and affects the way we understand it or relate to its characters. "Kramer vs. Kramer" focuses on it and asks us to understand why we do it and why that makes it so troubling. That's a challenge for both this film and its audience: turn something so real into something that can capture our attention and then make us not feel spiteful as the mirror is held up to our face. Writer/director Robert Benton definitely achieves both and in impressive fashion in adapting this novel by Avery Corman.<br /><br />The story, as one would expect, is quite simple: Big business advertising man Ted Kramer (Dustin Hoffman) comes home to find his wife Joanna (Meryl Streep) is leaving him and their 7-year-old son Billy (Justin Henry). Ted then must quickly learn to be an active father in the boys' life and as soon as he does, Joanna brings a custody suit upon him.<br /><br />To make an Oscar-winning drama about something so generic and particularly dialogue- heavy first takes tremendous acting talent. You don't get much better than Hoffman and Streep. Hoffman is in his prime in this role: his first Oscar win after three other notable nominations. He creates a thorough character, one whose self-centered and quick-tempered ways clearly change as he learns to be a better father and the sole care-giver. Streep wins her first Oscar in only the second major role of her career as a woman who doesn't get much screen time but must communicate both inner torment at her decision to leave as well as renewed sense of identity when she returns to take custody. Streep does so effortlessly. The young boy, Justin Henry, who at his age was the youngest competitive category nominee in Academy Awards history, plays the embodiment of all 7-year-old children exceptionally well.<br /><br />Benton's writing and direction takes these performances to the level where we see deeper into this family's troubles than we do our own and thus reconsider our thoughts about love and raising a family. Benton's previous notable credits ("Bonnie & Clyde" and "Superman") wouldn't indicate a strong command of family drama, but the man can flat out write. Numerous scenes give us strong visuals that show us much more than the typical family scenarios they depict. The first morning that Joanna is gone and Ted make's Billy french toast is a classic that perfectly demonstrates all the talent going into this movie in a scene that happens in Americans' kitchens every morning.<br /><br />You'll rarely see a story as straightforward as "Kramer vs. Kramer" done better. There aren't any surprises at the end or twists and turns that will keep us desperately glued to the screen. The film then has to rely on its talents and they are all sure-fire, delivering a new understanding of a subject that's so familiar.