Het huwelijk van een welgesteld stel uit New York City met een kind valt uit elkaar als de vrouw weg wil ('Er was heel wat moed voor nodig om die deur uit te lopen!' zegt een buurvrouw tegen ons). De drukbezette, afwezige echtgenoot neemt de'moederlijke' verantwoordelijkheden op zich en ontwikkelt zich dichter tot zijn zoon, maar al snel keert de vrouw terug. De uiterst manipulatieve film geeft ons geen realistisch gezinsleven (met de jonge Justin Henry die beslist niet lijkt op het product van een huwelijk tussen Dustin Hoffman en Meryl Streep!), maar de dynamiek is intrigerend en meeslepend, en regisseur Robert Benton houdt het tempo hoog met een hoop gevatheid, prachtige klassieke muziek, slimme montage en gegarandeerde vleugjes humor. Het personage van Hoffman is ontworpen als een kille, egocentrische heks, maar ik was bereid veel meer voor haar te voelen dan Benton waarschijnlijk wilde. Het moet allemaal zwart-wit zijn, goed en slecht, en Hoffman moet leren hoe moeilijk zijn vrouw het had en een tweede kans krijgen om een goede ouder te zijn. De film raakt nooit van zijn vooropgezette koers af en wordt bijna gered door goed acteerwerk, maar ik weet niet zeker waar Benton de film in de laatste akte heen stuurde, en de slotscène is verschrikkelijk abrupt.
The marriage of an upscale New York City couple with child falls apart when the wife wants out ("It took a lot of courage for her to walk out that door!" a neighbor tells us); the busy, distracted husband takes on the "motherly" responsibilities and grows closer to his son, but soon the wife returns. Highly manipulative picture doesn't give us a very realistic familial unit (with young Justin Henry certainly not resembling the product of a marriage between Dustin Hoffman and Meryl Streep!), but the dynamics are intriguing and involving, and director Robert Benton keeps the pace popping with lots of cleverness, marvelous classical music, canny editing and surefire bits of humor. Streep's character is designed to be a cold, self-centered witch, but I was ready to feel a lot more for her than Benton probably wanted. It all has to be painted in terms of black and white, good and bad, with Hoffman learning how hard his wife had it and getting a second chance at being a good parent. The film never falters from its preconceived path, and very fine acting nearly saves it, but I'm not sure where Benton was steering the film in the final act, and the closing scene is awfully abrupt. *** from ****