Dit programma zou nuttig kunnen zijn om geharde misdadigers elementaire menselijke emoties bij te brengen. Buiten dit doel heeft het programma geen andere waarde dan het vullen van bandbreedte die anders ongebruikt zou blijven in het elektromagnetische spectrum. Ik krijg een nog groter gevoel van spanning en verwachting als ik luister naar een gecomputeriseerde stemchip die eindeloos de produkten van een willekeurige nummergenerator opdreunt. Gelukkig zullen de behulpzame en veelvuldige muziekkeuzes de kijkers vertellen hoe ze zich moeten voelen, voor het geval ze niet in staat zijn de voorspelbare en oppervlakkige plotlijn volledig in zich op te nemen. Ik vond Amy op het eerste gezicht een positief personage, omdat ze een rolmodel is voor jonge vrouwen die ze kunnen dienen op traditioneel mannelijk terrein. Helaas wordt haar volkomen subjectieve benadering van de wet uitsluitend bepaald door de grillige persoonlijke richtlijnen die Amy kiest, met als gevolg dat Amy's processen meer lijken op een beroep op de persoonlijke genade van een despoot uit de stam dan op een waarachtig handhaving van de wet. Deze show is in alle opzichten onverteerbaar, hoewel dit tot op zekere hoogte wordt verzacht na twee afleveringen door het door de goden gegeven filterproces van de hersenen, waardoor de show gelukkig dezelfde indruk in het geheugen van de kijker achterlaat als een televisie die op een dood kanaal staat afgestemd.
This program would be useful for training hardened felons basic human emotions. Beyond this purpose, the show has no value other than to fill bandwidth that would otherwise go unutilized in the electromagnetic spectrum. I feel a greater sense of suspense and anticipation listening to a computerized voice chip endlessly droning out the products of a random number generator. Fortunately, the helpful and frequent music cues will tell viewers how they're supposed to feel, in case they are unable to fully internalize the predictable and shallow plot line. I did find Amy to be a superficially positive character, as she is a role model to young women that they can serve in traditionally male fields. Unfortunately, her totally subjective approach to the law is guided solely by whatever capricious personal guidelines Amy elects to employ, resulting in Amy's trials more closely resembling appeals to the personal mercy of a tribal despot than a true administration of justice. This show is unpalatable in any amount, although this is to some extent mitigated after two episodes by the brain's god-given filtering processes, by which the show will thankfully leave the same imprint on the viewer's memory as a television tuned to a dead channel at maximum volume.