Ik ben verbijsterd en ontzet over het aantal recensenten op deze site dat niet begreep waar _De Zwarte Slang_ over gaat. Het gaat niet over zwart-witte relaties of oud-jonge relaties, hoewel ik denk dat regisseur Craig Brewer beide elementen opzettelijk heeft gebruikt om denkbeeldige taboes aan te scherpen. Het gaat niet over seksueel misbruik of seksverslaving, hoewel Rae, het personage van Christina Ricci, daar wel op lijkt. Het gaat niet over volksreligie in de zwarte gemeenschap, hoewel religie een grote rol speelt. Het is geen liefdesverhaal, hoewel er aan het eind niet één, maar twee gelukkige stellen zijn. En het gaat zeker niet over het zuiden, waar 'alles warmer is', hoewel het in het zuiden speelt en het onmiskenbaar warm is; heilige rook, zelfs de schrijvers van de tagline begrepen het niet. <br />Black Snake Moan is een parabel over de Mississippi Delta Blues; wie ze voelt, wie ze schrijft, wie ze speelt, waar ze over spelen, hoe het hen geneest.<br />Het is alsof de filmproducenten met een schone lei zijn gaan zitten en hebben gevraagd: 'Oké, als we de mensen zouden helpen begrijpen waar de Blues in werkelijkheid over gaat, hoe zou het er dan uitzien?' En dus hebben ze de film in het landelijke zuiden opgenomen. Vervolgens hebben ze twee personages verzonnen, een wiens vrouw hem in de steek heeft gelaten om bij zijn beste vriend te gaan wonen, de ander die naar het front vertrekt en wiens zwaar mishandelde dochter met iedereen in de stad naar bed gaat. Dan gooien we er wat wereldsheid bij, een beetje doorspekt met volksreligie (ze weten dat Jezus hun leven wil, en hoewel ze Hem respecteren, weten ze dat ze Hem dat niet kunnen geven), wat geweld tussen mannen en vrouwen, en een heleboel hitsige seksuele beelden, waaronder <0xE2><0x80><0x93> klaar om over de schreef te gaan? <0xE2><0x80><0x93> een zwarte man in een mouwloos onderhemd die een halfnaakt blank meisje gevangen houdt aan het eind van een 40-ponds ketting. Vul het aan met authentieke delta-bluesklanken, maak er een echte bluespianist van, gebruik muziek als het belangrijkste helende element in het verhaal, knipsels van bluesman Son House aan beide kanten, en Voil<0xC3><0xA0> <0xE2><0x80><0x93> je hebt een moderne parabel over waar de blues allemaal over gaat. Zelfs de climax van de film is geen karakterconflict, maar de hele stad die dampende dansen danst op hete, schunnige blues.<br />Natuurlijk is er hier een beetje een dilemma. Rae (Ricci) wordt vernietigd door onbeheersbare lust, en wordt genezen door Lazarus (Jacksons) huiselijke religie en standvastigheid (en vergeet de ketting niet). Maar dan krijgen we de herstelde Rae te zien, die op het eind schunnig op blues danst. Is dit een uiting van een herstelde, gezonde levenskracht, of gewoon nog meer van hetzelfde vulgaire gedrag dat haar om te beginnen heeft geruïneerd? Brewer wil het allebei, maar blues gaat echt over seks en geweld, om nog maar te zwijgen van depressie. Ik neem aan dat hij zou zeggen dat blues zowel (seks als geweld) een gezonde uitdrukking geeft zonder een van beide los te laten. Ik heb mijn twijfels.<br />Niet voor het eerst speelt Samuel L. Jackson zo goed dat we vergeten dat we naar Samuel L. Jackson kijken; de man is ongelooflijk goed. Hij kiest zelfs een paar van zijn eigen nummers in de film, en zijn spel is authentiek, smerig en opwindend. Christina Ricci is meestal ook niet zo goed. Toegegeven, de helft van haar werk wordt gedaan door het Kostuum Dat Daar Niet Stond en haar strakke figuur, maar ze is een fantastische combinatie van cynische lust, rebellie en kwetsbaarheid; bravo voor haar, ze is aangekomen. Ik was onder de indruk van de plattelandspredikant, John Cothran jr. Ik moest in de database kijken om me ervan te vergewissen dat hij een beroepsacteur is en geen echte minister.<br />Ouders moeten weten wat ze krijgen als hun kinderen deze film mee naar huis nemen. De taal is behoorlijk slecht, het eerste halfuur zit vol expliciete seks en vrouwen worden in de loop van de film op wel tien verschillende manieren verkracht (Lazarus bedoelt het goed en is fatsoenlijk, maar eerlijk, een vrouw aan de radiator vastketenen?) Bovendien besteedt Ricci de helft van de film aan kleding voor seks; als je tienerjongens hebt, likken ze het scherm halverwege de film in. Ik raad dit niet aan voor kinderen van welke leeftijd dan ook. Alleen voor volwassenen, alsjeblieft. En dat gezegd hebbende, is _Black Snake Moan_ informatief en accuraat over blues, volksreligie en seksueel misbruik, en het vertelt een verhaal dat in een heleboel opzichten bevrijdend is. Het is onorthodox, maar de moeite waard. En, lieve hemel, wat is de soundtrack goed.
I'm astounded and dismayed by the number of reviewers on this site who did not get the point of Black Snake Moan. It's not about black/white relationships or old/young relationships, though I think director Craig Brewer deliberately threw in both elements to tweak imagined taboos. It's not about sexual abuse or sex addiction, though Christina Ricci's character, Rae, typifies those. It's not about folk religion in the black community, though religion plays a large role. It's not a love story, though there are not one, but two happy couples at the end. And it's certainly not about the south, where "everything is hotter," though it's set in the south and it's undeniably hot; holy smokes, even the tag-line writers didn't get the point.<br /><br />Black Snake Moan is a parable about Mississippi Delta Blues; who feels them, who writes them, who plays them, what they're playing about, how it heals them.<br /><br />It's as though the film producers sat down with a blank slate and asked, "Ok, if we were going to help people understand what the Blues are really about, what would it look like?" So they set it in the rural south. Then they dream up two characters, one whose wife left him to live with his best friend, the other who goes off to war and his badly abused girl sleeps with everybody in town. Then, we throw in grizzled worldliness touched just a little by folk religion (they know Jesus wants their lives, and though they respect Him, they know they can't give Him that), some violence between men and women, and lots and lots of steamy sexual images, including -- ready to go over the top? -- a black man in a sleeveless undershirt holding a half-naked white girl captive on the end of a 40 lb chain. Fill it with authentic delta blues sounds, make it about a genuine blues picker, use music as the main healing element in the plot, slap clips of blues-man Son House on both ends, and Voila -- you have a modern parable about what the Blues are all about. Even the film's climax is not character conflict, but the whole town dancing steamy dances to hot, raunchy blues.<br /><br />Of course, there's a bit of a dilemma here. Rae (Ricci) is being destroyed by uncontrollable lust, and is being healed by Lazarus' (Jackson's) homey religion and steadfastness (and don't forget the chain.) But then, we're shown the restored Rae dancing raunchily to blues at the end. Is this an expression of a restored, healthy life force, or just more of the same trashy behavior that ruined her in the first place? Brewer wants it both ways, but blues really is about sex and violence, not to mention depression. I suppose he would say blues gives healthy expression to both (sex and violence) without unleashing either. I have my doubts.<br /><br />Not for the first time, Samuel L Jackson plays so well that we forget we're watching Samuel L Jackson; the man is unbelievably good. He even picks some of his own tunes in the film, and his playing is authentic, dirty, and hot. Christina Ricci isn't usually this good, either. Granted, half her job is done by the Costume That Wasn't There and her slinky figure, but she's a marvelous combination of cynical lust, rebellion, and vulnerability; bravo to her, she's arrived. I was impressed by the country preacher, John Cothran, Jr. I had to check the database to assure myself that he's a professional actor and not a genuine country minister.<br /><br />Parents need to be aware of what they're getting if their kids bring this one home. The language is pretty far off the charts, the first half-hour is full of graphic sex, and women are violated in a dozen ways during the course of the film (Lazarus means well and is decent, but honestly, chaining a woman to the radiator?) Plus, Ricci spends half the movie dressed for sex; if you've got teenage boys, they'll be licking the screen halfway into the film. I don't recommend this for kids of any age. Adults only, please.<br /><br />That being said, Black Snake Moan is informative and accurate about blues, folk religion, and sexual abuse, and tells a tale that's redemptive in lots of ways. It's unorthodox, but well worth the time. And, my goodness, is the sound track hot.