Terwijl ik naar Octopus II kijk, denk ik na over de inherente lamlendigheid van het Octopus/Croc/Dino Horror Genre. Veel bioscoopbezoekers zullen de slechte acteerprestaties, het onzinnige scenario of de slecht geconstrueerde plot de schuld geven van het feit dat de ocd-film hapert. Die redenen kunnen inderdaad haperende factoren zijn, maar het is de inherente moeilijkheid van het filmen van een ocd-film die de kern van de lamlendigheid vormt.<br />Zie je, de technologie bestaat nog niet om een realistische, levensgrote ocd tot stand te brengen, en de CGI-technologie die momenteel door studio's wordt gebruikt, mist het vermogen om soepel te versmelten met echte wereldomgevingen en personages. Zelfs met een slimme filmtechniek kun je alleen de halfdonkere diepten van de zee/halfdonker bos/halfdonker hol/halfdonker gang zo vaak filmen voordat de liefhebber van sciencefiction het genre helemaal beu wordt (dat wil zeggen, het ocd-genre).<br />Wat kun je eraan doen, vraag je? Ik zou niet willen voorstellen dat het genre zich overgeeft aan goedkoop gedoe, maar er moet een andere weg bewandeld worden. We kunnen niet echt teruggaan naar de tijd van de 'Fade-to-Black'-opmerking dat er iemand vermoord is. Of wel? Als we het doel van realisme niet kunnen bereiken, moeten we dat op andere manieren compenseren, zoals plotwendingen, insinuaties en foto-vernuft.<br />Het zal door vernuftige en alternatieve methoden komen dat de ziekte van kreupelheid, die zo gewoon is in het ocd-genre, zal worden genezen.
Greetings, Moviegoers! As I watch Octopus II, I contemplate the inherent lameness of the Octopus/Croc/Dino Horror Genre. Many moviegoers may blame the poor acting, nonsensical screenplay, or poorly constructed plot as the reasons that cause the OCD movie to flounder. These reasons may indeed be floundering factors, but it is the inherent difficulty of filming an OCD movie that is at the heart of the lameness.<br /><br />You see, the technology does not yet exist to make a realistic, life-size OCD and the CGI technology currently used by studios lacks the ability to blend in smoothly with real world environments and characters. Even with clever cinematography, you can only film the semi-dark depths of the sea/semi-dark forest/semi-dark cave/semi-dark corridor so many times before the Sci-Fi aficionado becomes bored with the genre entirely (the OCD sub-genre, that is).<br /><br />What can be done, you ask? I wouldn't suggest that the genre surrender to cheesiness, but another avenue needs to be explored. We can't really go back to the days of the "Fade-to-Black" cue that someone has been killed. Or can we? If we can't reach the goal of realism, we have to compensate in other ways, such as plot twists, innuendo, and photo-ingenuity.<br /><br />It will be through ingenious and alternate methods that the disease of lameness, so common to the OCD sub-genre, will be cured.