Hoed u voor het Schotse toneelstuk! In zijn boeiende en aangrijpende opera neemt Dario Argento zijn klassieke vorm weer aan en hervindt hij de kalmte die hij verloor bij het filmen van gecompliceerde en uitzinnige psychopathische figuren als Tenebre en Phenomena. De film, gebaseerd op een eenvoudig verhaal dat wordt gecompenseerd door weelderige decors, fantasierijke, wrede moordscènes en verfijnde fotografie, voelt inderdaad aan als de Argento die we ooit hebben gekend. De enige echte overtreding van de opera is het ontbreken van een partituur van Goblin, die voor veel van Argento's grootste films ongebruikelijke, iconische en tijdloze muziek heeft geleverd (maar de operaselectie die hier wordt gebruikt, is prachtig). Annabella Sciorra is geen Jessica Harper, maar ze heeft genoeg lef en mededogen om de rol van de gekwelde heldin te kunnen spelen. Ian Charleson is interessant als Marco, de film-helmer-die-operaregisseur-is geworden. En Daria Nicolodi is zoals altijd fantastisch, zelfs in haar relatief korte rol (kijk maar naar het item op de dvd voor een hilarisch interview met Nicolodi over haar rol <0xE2><0x80><0x93> duidelijk onbeschaamd en wrokkig over het einde van haar relatie met Argento!) Fans van Stage Fright (ook een uitstekende _giallo_ uit 1987, geregisseerd door Michele Soavi, die als tweede unit-regisseur voor Opera werkte) zullen het laatste meisje uit die film, Barbara Cupisti, nauwelijks herkennen als een toneelmeester (ik denk dat het door de bril komt).<br />'Bij mij wel.' Vaak gaat het om de kleine dingen die ertoe doen, en Argento's fascinatie en obsessie met eenzame, nachtmerrieachtige beelden maken hem tot mijn ideale filmmaker. Opera zit vol kleine details die me aan het grijnzen maken. Ik vind het bijvoorbeeld geweldig dat we nooit het gezicht van 'De Grote' Mara Czekova te zien krijgen. Ik vind ook de scène geweldig waarin de moordenaar de punt van zijn/haar dodelijke, scherpe dolk over een televisiescherm haalt om Betty's optreden als Lady Macbeth te laten zien. Tot slot daag ik zelfs de meest doorgewinterde messentrekkers uit om niet in elkaar te krimpen als de'speldenspelden' over Betty's ogen worden geschoven.<br />Kortom, Opera is een keurige, gespannen en strakke thriller. Met zijn degelijke voorstellingen, heldere focus en geletterde cinematografie smeekt hij om in dezelfde categorie te vallen als Deep Red en The Bird With the Crystal Plumage. Zou de Opera de laatste grote _giallo_ kunnen zijn?
Beware the Scottish Play! In his riveting and harrowing Opera, Dario Argento returns to classic form, regaining the composure he lost while filming convoluted and delirious psycho- shockers like Tenebre and Phenomena. Indeed, predicated on a simple narrative that is offset by opulent set pieces, imaginatively brutal murder sequences, and refined photography, the film feels like the Argento we once knew. Opera's only real infraction is its lack of a score by Goblin, who provided unusual, iconic, and timeless music for many of Argento's greatest films (the opera selections used here are wonderful, however).<br /><br />The production is filled out by several competent actors. While she's no Jessica Harper, Annabella Sciorra lookalike Cristina Marsillach manages enough pluck and compassion to grasp the role of the tortured heroine. Ian Charleson is interesting as horror-film-helmer- turned-opera-director Marco. And Daria Nicolodi is fantastic as always, even in her relatively brief role (watch the making of featurette on the DVD for a hilarious interview with Nicolodi about her role -- clearly brash and resentful over the end of her relationship with Argento!) Fans of Stage Fright (another excellent 1987 giallo, directed by Michele Soavi, who served as the second unit director for Opera) will barely recognize the final girl from that film, Barbara Cupisti, as a stage manager here (I think it's the glasses that do it).<br /><br />With me, it's often the little things that matter, and Argento's fascination/obsession with solitary nightmarish images makes him my ideal filmmaker. Opera is full of minor details that left me smirking. For instance, I love that we never see "The Great" Mara Czekova's face. I also love the scene where the killer is scraping the tip of his/her deadly sharp dagger across a television screen showing Betty's performance as Lady Macbeth. Finally, I defy even the most grizzled slasher veterans not to cringe as the "pin grates" are placed over Betty's eyes.<br /><br />In short, Opera is a clean, tense, and taut thriller. With its solid performances, lucid focus, and literate cinematography, it begs to be in the same league as Deep Red and The Bird With the Crystal Plumage. Might Opera be the last great giallo?