Op de universiteit wist ik Hemingway te mijden. Voor zover ik kon opmaken, bood hij, naast zijn reductieve woordenvloed, ook reductieve verhaallijnen. Deze filmtransfiguratie van AF2A tot een simplistisch, grauw, moeizaam verhaal, brengt me niet van mijn vermoedens af: een vent die nauwelijks actie ziet op het Europese slagveld (Hudson) krijgt een relatie met een verpleegster (Jones) en ze proberen samen tijd door te brengen. Hemingways grote bijdrage aan het verhaal was de romantische reisbeschrijving? Wie weet wat deze twee geliefden gemeen hebben? Ze zijn zo volkomen alledaags. De film brengt niet eens de volslagen onverantwoordelijkheid ter sprake die het met zich meebrengt om het front te verlaten ten gunste van een liefdesavontuur. De twee hebben een seizoen in de Alpen, zo uit een catalogus van J. Crew. Een aantal betere scènes wordt ondermijnd door afgezaagd, conventioneel melodrama elders. De film stapelt steeds kleine, onwaarschijnlijke, ondefinieerbare details op elkaar die de epische behandeling in de weg staan. Het spelonkachtige ziekenhuis waarin juffrouw Barkley werkt, is praktisch leeg, zodat geen enkele secundaire verhaallijn het flinterdunne hoofdverhaal kan afleiden. Gecompliceerd is het in elk geval niet.<br />Het camerawerk is beter dan gemiddeld, met een paar verbazingwekkende locatiefoto's. Directeur Charles Vidor (of misschien Huston?) slaat het eerste uur al aan met een op locatie gemaakte breedbeeldcamera... er zijn geen tweede opnames gemaakt. Vidor laat enorme, panoramische tableaus zien, pans over een rij van honderden soldaten die door de bergen trekken; en dan, met een draaiing van 90 graden, haalt zijn camera Hudsons ambulance in die op hem af komt denderen.<br />Hudson ziet er geweldig uit. Hij is een betere acteur dan hij zelf denkt, maar met dit soort niet-gevormde materiaal kan hij heel mechanisch worden. Mercedes McCambridge speelt een eendimensionale feeks. Jennifer Jones is pafferig en misplaatst in de matte vrouwelijke hoofdrol. De film is het best als zij niet op het scherm is. De liefdesscènes zijn net zo aangrijpend als een koffiereclame.
I managed to avoid reading Hemingway in college. From what I could tell, along with his reductivist verbiage, he offered reductivist story lines. This film-transfiguration of AF2A into a simplistic, hoary, belabored narrative, does not disabuse me of my suspicions: A guy who barely sees action on the European battlefield (Hudson) falls in with a nurse (Jones), and they conspire to spend time together. Hemingway's big contribution to narrative was the romantic travelogue? Who knows what these two lovers have in common? They're so utterly generic. The movie never even brings up the utter irresponsibility it takes to abandon the front in favor of a lovers' adventure. The two have a season on the Alps, straight out of a J. Crew catalog. A number of better scenes are undermined by corny, conventional melodrama elsewhere. The movie keeps piling on tiny, improbable, unspecific details that fight the epic treatment. The cavernous hospital that Miss Barkley works in is virtually empty, so that no secondary plot line can possibly distract from the flimsy main story. Complicated, it is not. <br /><br />The camera work is better than average, with some amazing location photography. Director Charles Vidor (or maybe Huston?) does striking things in the first hour with an on-location, wide-screen camera... there are no second unit cop-outs. Vidor shows massive, panoramic tableaux, pans over a line of hundreds of soldiers trooping through the mountains; and then with a 90 degree swivel of his camera catches up with Hudson's ambulance barreling down on him. <br /><br />Hudson looks great. He's a better actor than he gets credit for, but with unshaped material like this, he can become very mechanical. Mercedes McCambridge plays a one-dimensional shrew. Jennifer Jones is puffy and miscast in the lackluster female lead. The movie is best when she's off screen. The love scenes are about as affecting as a coffee commercial.