Je moet uitkijken met wie je praat over het kijken naar lange films van twaalf uur. Mensen zouden gemakkelijk kunnen denken dat dit een soort van regelmatig voorkomende gebeurtenis is <0xE2><0x80><0x93> in feite zijn zelfs in de wereld van de 'arthouse'-film zulke gigantische looptijden om voor de hand liggende redenen uiterst zeldzaam. Dit is een van de dingen die Hollywood en arthouse gemeen hebben: de algemeen aanvaarde looptijd van 90-120 minuten, met een minderheid van films die de drie uurgrens durven te benaderen, maar zelden overschrijden. Om die reden is een film als _Out 1_ (looptijd: 729 minuten) een uitdaging voor zelfs de meest geharde cinefiel, en het verklaart in zekere zin waarom de film slechts bij een handvol gelegenheden is vertoond en nog steeds extreem moeilijk te vinden is.<br /><br />Oorspronkelijk bedacht als tv-serie door de eigenzinnige Nouvelle Vague-regisseur Jacques Rivette, trok de film weinig belangstelling van de Franse netwerken, en kreeg hij in plaats daarvan een korte theatrale doorloop (Peter Watkins was gedwongen ongeveer hetzelfde te doen met zijn briljante pseudodocumentaire _The War Game_, hoewel dat meer te maken had met staatscensuur dan met looptijd). In 1971 is Out 1 een paar keer vertoond bij een handjevol retrospectieven van Rivette, en velen die hem hebben gezien, onder wie de gerespecteerde Amerikaanse recensent Jonathan Rosenbaum, hebben hem uitgeroepen tot een van de grootste films aller tijden.<br />Is dat zo? Nou, ja, als je van Rivette houdt. Dat alleen al is een groot 'als', want Jacques Rivette is nooit een commercieel succesvolle regisseur geweest. Slechts twee van zijn films waren een succes (Celine en Julie Go Go Boating (1974) en La Belle Noiseuse (1991), allebei subliem), en veel ervan zijn nog steeds moeilijk te vinden op dvd (Out 1 is pas sinds kort op internet te vinden nadat een zeldzame videoband was ge<0xC3><0xBC>pload). Toch geniet hij veel respect binnen de filmwereld, en met reden: zijn speelse, surrealistische verhaallijnen, gevoel voor ritme en gebruik van improvisatie maken hem tot een van de meest unieke en bevredigende filmmakers van de filmwereld.<br />Uit 1 gaat over een thema dat in al Rivettes films terugkomt: de aard van het acteren, met name in de context van theater en improvisatie. Zijn fascinatie voor acteren maakt dat Rivettes films een veel geco<0xC3><0xB6>rdineerder proces zijn dan veel van zijn tijdgenoten, omdat de improvisatieaspecten acteurs in staat stellen een veel actievere rol te spelen bij het samenstellen van de film. Out 1 is ruwweg verdeeld in vier hoofdverhalen, die naarmate de film vordert steeds meer met elkaar verweven raken en vervagen: twee toneelgezelschappen, die elk proberen postmoderne, theatrale versies van toneelstukken van Aeschylus te maken; de andere twee afzonderlijke kruimeldieven (gespeeld door de Vage Vage iconen Jean-Pierre Léaud en Juliet Berto) die excentrieke methoden proberen te ontwikkelen om geld te verdienen; en een overkoepelend plot dat draait om een mysterieuze, door Balzac geïnspireerde samenzwering rond een organisatie die bekendstaat als 'de dertien'.<br /><br />Zoals bij elke Rivette-film die een'samenzwering'-verhaal bevat, zijn de mysteries en geheime organisaties weinig meer dan een dwaalspoor. Terwijl de personages langzaam worden verkend en onthuld, en hun plannen en intermenselijke banden verbrokkelen, wordt de film steeds meer symbolisch voor de ennui van na 1968 en het verval van de idealen van dat tijdperk. Voor een film die in 1971 was gemaakt, waren dit opmerkelijk vooruitziende thema's; een andere Franse regisseur in Jean Eustache zou dit onderwerp al even bevredigend aanpakken in zijn meesterwerk The Mother and the Whore uit 1973. Maar dit is niet de grens van de reikwijdte van Uit 1. Het eerste deel van de serie bestaat uit acht afleveringen van elk ruwweg 90 minuten (het begin van elke aflevering bevat een korte, abstracte zwart-witmontage van de gebeurtenissen van het vorige hoofdstuk), en uit 1 is niet minder de moeite waard dan een goede tv-serie, en kan zelfs beter worden ervaren als het om één aflevering per keer gaat. Dat wil niet zeggen dat het geen uitdaging blijft als je het in segmenten bekijkt. Net als de meeste Rivette-films gebruiken ze de eerste paar uur alleen maar om de karakters vast te leggen voordat ze zich aan de plot gaan wijden, en sommige van die vroege scènes (vooral de reeksen waarin de zwaar geabstraheerde 'oefeningen' van de acteurs worden afgebeeld) lijken eindeloos lang. Deze scènes zijn echter belangrijk, niet alleen als verkenning van de improvisatiemethoden die zowel letterlijk als figuurlijk een rol spelen in de film, maar ook als methode om de kijker aan te passen aan het ietwat trage tempo van de film. Paradoxaal genoeg maken lange scènes lange films veel draaglijker voor het publiek, en dat inzicht heeft Rivette ertoe gebracht om samen met modernere regisseurs als Michael Haneke en Béla Tarr films te maken met minder commerciële looptijden, die niettemin het vermogen behouden om de kijkers geboeid te houden.<br />In een film die in veel opzichten over acteren gaat, is het acteren fantastisch. Er komen veel beroemde Vaudeville-gezichten in voor, onder wie de eerder genoemde Léaud en Berto, de gevierde Michel Lonsdale en de vaste Bulle Ogier. Zelfs een andere legendarische regisseur in Eric Rohmer krijgt een grote rol als professor Balzac, die in een cruciale scène verschijnt. De mensen en de architectuur van Parijs in 1971 lijken echter een even belangrijke rol te spelen <0xE2><0x80><0x93> de stadsgezichten, de menigtescènes en de geïnteresseerde toeschouwers vervagen in de tijd, een document van een plek op een punt in de geschiedenis. Na iets meer dan 720 minuten eindigt de film in een onmogelijk korte, raadselachtige noot; maar de uitputtende reis die de kijker heeft gemaakt, zit zo vol mogelijkheden, ingewikkeldheid en spontaniteit, dat het vergeeflijk zou zijn als je helemaal opnieuw zou willen beginnen, of de volgende twaalf uur in het leven van deze personages zou willen zien. Voor degenen die veel soorten cinema hebben gezien en denken dat ze alles hebben gezien wat de kunstvorm te bieden heeft, is Af 1 een herinnering dat cinema het potentieel heeft om zoveel meer te zijn dan de huidige conventies toelaten en in zoveel meer richtingen uit te waaieren. Voor filmmakers, filmcritici en kunstenaars van alle pluimage is dit iets om te koesteren.
One has to be careful whom one tells about watching 12-hour long films. It could become easy for people to assume that this is some kind of regular occurrence - in fact, even in the world of 'arthouse' cinema, such mammoth running times are extremely rare, for obvious reasons. This is one thing that Hollywood and art cinema share in common: the generally accepted running time of 90-120 minutes, with a minority of movies that dare to approach, but rarely exceed, the three-hour mark.<br /><br />For this reason, a film like Out 1 (runtime: 729 minutes) is a challenge for even the most hardened cinephile, and it goes some way in explaining why it has only ever been screened on a handful of occasions and remains extremely hard to find.<br /><br />Originally devised as a TV series by maverick Nouvelle Vague director Jacques Rivette, it raised little interest from the French networks, and wound up being given a brief theatrical run instead (Peter Watkins was forced to do much the same with his brilliant nuclear war pseudo- documentary The War Game, although that had more to do with state censorship than issues with running time). Shown a couple of times in 1971, Out 1 has re-emerged at a handful of Rivette retrospectives over the last two decades, and many who have seen it, including esteemed US critic Jonathan Rosenbaum, have acclaimed it as one of the greatest films of all time.<br /><br />Is it? Well, yes, if you like Rivette. That alone is a big 'if', as Jacques Rivette has never been a commercially successful director. Only two of his films were hits (Celine and Julie Go Boating (1974) and La Belle Noiseuse (1991), both superb), and many remain difficult to find on DVD today (Out 1 only recently became available over the internet after a rare videotape was uploaded). Nevertheless, he is greatly respected within the film community, and with good reason - his playfully surreal narratives, sense of pacing and use of improvisation set him apart as one of cinema's most unique and satisfying film-makers.<br /><br />Out 1 deals with a theme that re-occurs throughout Rivette's work: the nature of acting, particularly in the context of theatre and improvisation. His fascination with acting make Rivette's films a far more collaborative process than many of his contemporaries, as the improvisational aspects allow actors to have a far more active role in determining how the film comes together. Out 1 is roughly divided into four major narratives, gradually intertwining and blurring as the film develops: two consisting of acting troupes, each trying to devise post-modern theatrical adaptations of Aeschylus plays; the other two individual petty thieves (played by Nouvelle Vague icons Jean-Pierre Léaud and Juliet Berto) pursuing eccentric methods of making money; and an overarching plot involving a mysterious Balzac-inspired conspiracy centred around an organisation known as 'the thirteen'.<br /><br />As with any Rivette film featuring a 'conspiracy' narrative, the mysteries and secret organisations are little more than a red herring. As the characters are slowly explored and revealed and their plans and interpersonal connections break down, the film becomes increasingly symbolic of post-1968 ennui and the decline of the ideals of that era. For a film made in 1971, these were remarkably prescient themes; another French director in Jean Eustache would tackle this topic equally satisfyingly in his 1973 masterpiece The Mother and the Whore. But this is not the limit of Out 1's scope. <br /><br />Comprised of eight episodes of roughly 90 minutes each (the beginning of each episode has a brief, abstract black-and-white still montage of the events of the previous chapter), Out 1 is no less watchable than any quality TV series, and may even be better experienced on a one-episode- at-a-time basis. This is not to say that it doesn't remain challenging even when viewed in segments. Like most Rivette films, it uses the first few hours to simply establish the characters before embarking on the plot, of sorts, and some of those early scenes (particularly the sequences depicting the actors' heavily abstracted 'exercises') seem interminably long. These scenes are important, however, not just as an exploration of the improvisational acting methods that play both a literal and a metaphorical role in the film, but as a method of adjusting the viewer to the somewhat languorous pace of the film. Paradoxically, long takes make long films far more tolerable for an audience, and this understanding of pacing has led Rivette, along with more modern directors like Michael Haneke and Béla Tarr, to create films with less commercial running-times that nevertheless retain the capacity to leave viewers enthralled.<br /><br />In a film that is in many ways about acting, the acting is fantastic. Many famous Nouvelle Vague faces appear, including the aforementioned Léaud and Berto, the outstanding Michel Lonsdale and Rivette regular Bulle Ogier. Even another legendary director in Eric Rohmer has a great cameo as a Balzac professor who appears in a pivotal scene. The people and architecture of Paris c. 1971, though, seem to have an equally significant role - the city landscapes, crowd scenes and interested onlookers freeze Out 1 in time, a document of a place at a point in history.<br /><br />After a little more than 720 minutes, the film ends on an impossibly brief, enigmatic note; yet, the exhausting journey that the viewer has taken is so full of possibilities, intricacy and spontaneity, that one would be forgiven for wanting to start all over again from the beginning, or see the next twelve hours in the lives of these characters. For those who have watched many kinds of cinema and think they have seen everything the art form has to offer, Out 1 is a reminder that cinema has the potential to be so many more things and diverge in so many more directions than current conventions allow. For film-makers, film critics and artists of all disciplines, this is something to be cherished.