Ik heb deze interessante film samen met de Chinese/Franse film 2046 op het recente filmfestival van Dubai gezien. Het waren allebei intelligente films die in hetzelfde jaar (2004/2005) zijn gemaakt. In beide films wonen de hoofdpersonen in een 'hotel'. In beide films is het hotel meer een metafoor van ballingschap dan een locatie. In beide films ging het over de liefde tussen een man en een vrouw. In beide films was er prachtige muziek en een spannende voorstelling. De film is een prachtige mengeling van zwarte komedie (bijvoorbeeld met behulp van een stethoscoop om gesprekken tussen buren af te luisteren), maar hij bouwt voort op wat Buster Keaton en Jacques Tati eerder in de cinema hadden geïntroduceerd: stoïcijnse gezichten die tot komedie leiden, heel in tegenstelling tot de even intelligente wereld van Robin Williams of de hartverwarmende Danny Kaye. Een plotselinge vlaag van activiteit transformeert een verder zo stoïcijnse figuur terwijl hij geld van het hotel naar de bank overmaakt en doet denken aan Tati's werk.<br />Maar de film is niet zomaar een komedie. De anti-automatiseringsverklaring (het tellen van het geld en de reactie van het bankpersoneel op de verklaringen die ermee verband houden, de pop die dient als een ineffectieve waarschuwing aan de voortsnellende dame, de verwijzing naar 'Moulimix' als het fictieve 'bedrijf' waar hij voor werkt, enzovoort) zijn een aantal aanwijzingen dat de regisseur de kijker een geladen komedie voorschotelt. Lach, ja, maar denk erover na en geniet verder.<br />De kracht van de film ligt in het korte, staccato script (van regisseur Paul Sorrentino) dat een mengeling van komedie en filosofie biedt ('De waarheid is saai', 'Pa is dood, maar niemand heeft het hem verteld', 'Pech bestaat niet <0xE2><0x80><0x93> het is de uitvinding van de verliezers en de armen'). Vervolgens geeft de regisseur je een fascinerende lezing over slapeloosheid van de hoofdpersoon. Je zult niet door deze lezing heen slapen.<br />Sorrentino levert amusement dat gestoeld is op het onderwerp dat de Italianen het beste kennen: de maffia. Het is een existentiële maffiafilm.<br />Aangezien 'De waarheid is saai' het hoofdgerecht is, zorgt de regisseur voor een toetje als onderdeel van de heerlijke maaltijd van voortreffelijk acteerwerk (Toni Servillo), goede muziek, knap camerawerk (Luca Bigazzi), een mooie, raadselachtige actrice (Magnani, de kleindochter van de grote Anna) en een sterk scenario. Het toetje is voor de kijker om erachter te komen of wat aan de film voorafging de waarheid was. Als dat zo was, zou het saai zijn geweest, nietwaar?
I saw this interesting film back to back with the Chinese/French film "2046" at the recent Dubai Film festival. Both were intelligent works made the same year (2004/2005). Both had the main characters living in a "hotel". In both films, the hotel is more a metaphor of exile than a location. Both dealt with love between a man and a woman. Both had wonderful music and riveting performances. What a coincidence and yet how the two films differ in treatment of the subject! Somewhere at the beginning of the film, a man walking on a pavement turns to look at a woman and in doing so hits a lamp post. The audience erupts into a volcano of laughter innocently. But isn't that brief shot the synopsis of the film, that entertains you for 2 hours? While the film is a wonderful blend of black comedy (e.g., using a stethoscope to listen to neighbor's conversation), the film builds on what Buster Keaton and Jacques Tati had introduced to cinema earlier--stoic faces that leads to comedy quite in contrast to the equally intelligent world of Robin Williams or the heartwarming Danny Kaye. A sudden frenzy of activity transforms an otherwise stoic character while moving money from the hotel to the bank is reminiscent of Tati's works.<br /><br />But the film is not mere comedy. The anti-automation statement (cash counting and the reaction of the bank staff to the statements relating to it, the dummy that acts as an ineffectual warning to the speeding lady, the reference to "Moulimix" as the fictitious "company" he works for, etc.) are several cues that the director is offering a loaded comedy to the viewer. Laugh, yes, but reflect on it and enjoy further..<br /><br />The movie's strength lies in is brief, staccato script (by director Paul Sorrentino) that offers comedy that is mixed with philosophy ("Truth is boring," "Dad is dead, but nobody told him," "Bad luck does not exist--it is the invention of the losers and the poor". Then the director goes on to provide you with a fascinating lecture from the main character on insomniacs. You will not sleep through this lecture.<br /><br />Sorrentino provides entertainment pegged to the subject the Italians know best--the Mafia. It is an existential mafia film.<br /><br />Since "Truth is boring", the director provides a dessert as part of the fine meal of superb acting (Toni Servillo), good music, clever camera-work (Luca Bigazzi), a beautiful, enigmatic actress (Magnani, grand-daughter of the great Anna) and powerful script. The dessert is for the viewer to figure out whether what preceded in the film was the truth. It would have been boring, if it was, wouldn't it?