Een film om de kijkers te verdelen. Alleen de kritiek wijst op het begrafenistempo, de overbelichte close-ups en de hardnekkige blikken tussen de hoofdrolspelers. Advocaten wijzen op Dirk Bogardes indrukwekkende acteerprestaties en Pasqualino De Santis' beste foto's van Venetië.<br />Alles bij elkaar genomen zou dit een toegeeflijke, geromantiseerde lofzang kunnen zijn op de nobele edelheid van de homoseksuele liefde (in een tijd, 1971, toen het wettelijk toegestaan werd). Visconti is er in feite in geslaagd een rijkere, complexere film te maken dan zo'n eenmalig product. Hij heeft zijn ideeën <0xE2><0x80><0x93> met fouten en al <0xE2><0x80><0x93> tot een nauwgezet geco<0xC3><0xB6>rdineerde boog samengesmeed.<br />Binnenin bevindt zich inderdaad de centrale voorstelling van Bogardes Aschenbach. In plaats van een onnozele, pas-op-de-wereld-homo slaagt hij erin een pathetische componist, verslagen door tragedie en onbegrepen integriteit, te helpen die redding ziet in Tadzio. Zijn gehypnotiseerde, wankelende rondgang door een steeds helser Venetië na de jongen is een treffende metafoor voor de vasthoudendheid van de kunstenaar voor de waarheid in het aangezicht van de dilettantenbende (en het is expliciet geïllustreerd met zo'n flashback).<br />Mahlers muziek is misschien een beetje te veel van het goede, hoewel ze goed is nagebootst. De Italiaanse overdub is een slopend anachronisme, maar gelukkig lijdt het acteerwerk er niet te veel onder.
A film to divide its viewers. Just criticism points at its funereal pace, over-used snap zooms and persistent, lingering gazes between the protagonists. Advocates point to Dirk Bogarde's mighty performance and Pasqualino De Santis' benchmark photography of Venice.<br /><br />Taken altogether, this might suggest an indulgent, romanticised elegy for the nobility of homosexual love (at a time, 1971, when it was becoming consensually legal). In fact Visconti has succeeded in making a richer, more complex film than such a single-issue vehicle. He has knit his ideas - foibles and all - into a meticulously paced arc.<br /><br />Inside this does indeed sit the central performance of Bogarde's Aschenbach. Rather than a simpering, Johnny-come-lately gay, he manages to give a pathetic composer beaten by tragedy and misunderstood integrity who sees salvation in Tadzio. His mesmerised staggering around an increasingly hellish Venice after the boy is a straight metaphor for the artist's tenacity for truth in the teeth of the dilettante mob (and it is explicitly cut with such a flashback).<br /><br />Mahler's music is possibly a little over-used although it is well appropriated. The Italian overdub is a wearing anachronism but thankfully the acting doesn't suffer too much. 7/10