De Bruno van Daniel Auteuil in Petites Couperes is een fotomodel van middelbare leeftijd, net als zijn Pierre in La Separation van Christian Vincent van tien jaar geleden. In beide films brokkelt het jeugdige vertrouwen in linkse ideologie en liefde (wederzijdse metaforen) af tot paranoia <0xE2><0x80><0x93> dat zich manifesteert als gevangen agressie in Pierre en wanhopig komische rokkenjagerij in de meer recente Bruno.<br />Helaas voor de Auteuil-fans is de acteur afhankelijk geworden van een uniforme wereldmoeheid (niet veel anders dan die van de landgenoot Johnny Hallyday in Leconte's recente _l'Homme du Train_). Acteren is het niet, en het wordt steeds frustrerender naarmate de film vordert. Pascal Bonitzer helpt niet als schrijver/regisseur van het project. Zijn opeenvolging van episoden met verbindende symboliek slaagt er niet in het gebrek aan ritme van de film te maskeren. Ik was vooral woedend omdat de imposante dramatische/romantische achtergronden van Grenoble zo goed als overbodig waren gemaakt door een cameraman die duidelijk in de kou stond te bibberen.<br />Kristi Scott Thomas redt de show bijna met haar vrouwelijke tegenhanger van Bruno, Beatrice. Ze dramatiseert de duizelingwekkende tegenstrijdigheden die als Bruno zijn bedoeld in een personage dat steeds complexer wordt en bijna surrealistisch wordt. Maar Bonitzer kan dit niet volhouden en de vervagende plot eist dat Beatrice zich verlaagt tot een andere burgerlijke etalagepop. Door dat te doen ontzegt Bonitzer Scott Thomas vervolgens de Oscar-kast.<br />Alle onderdompeling van de personages in de bourgeoisie mag dan een geloofwaardig en inderdaad tragisch resultaat zijn, maar in dit geval is het dat niet.' Het is een uitglijer van een cadans (in tegenstelling tot de brute, pijnlijke ontknoping van La Separation).
Daniel Auteuil's Bruno in Petites Couperes is a middle-aged model of his Pierre in Christian Vincent's La Separation of 10 years ago. In both films, youthful confidence in left-wing ideology and love (mutual metaphors) crumbles into paranoia - manifesting itself as trapped aggression in Pierre and desperately comic womanizing in the more recent Bruno.<br /><br />Unfortunately for Auteuil fans, the actor has become reliant on a uniform world-weariness (not unlike compatriot Johnny Hallyday in Leconte's recent l'Homme du Train). Acting it ain't, and becomes rather frustrating as the film progresses. Pascal Bonitzer doesn't help as the writer/director of the project. His sequencing of episodes overlaid with connecting symbolism fail to mask the film's lack of rhythm. I was particularly furious that the imposingly dramatic/romantic backdrops of Grenoble were made virtually redundant by a cameraman who was obviously shivering in the cold.<br /><br />Krisitn Scott Thomas almost rescues the show with her female counterpart to Bruno, Beatrice. She dramatizes the dizzying contradictions intended as Bruno in a character of increasing complexity to the point of becoming surreal. Bonitzer cannot sustain this though, and the flagging plot demands Beatrice to even out into another bourgeois mannequin. In doing so Bonitzer shows then denies Scott Thomas the Oscar cabinet.<br /><br />All the characters' submersion into the bourgeoisie may be a viable and indeed tragic outcome, but in this case it's a cop-out of a cadence (unlike the brutal, painful denouement of La Separation). A serious disappointment, 4/10.