Het stuk van Eugene O'Neill, _4_ _en een half uur_ uit 1927, werd in minder dan twee uur tijd op het witte doek gebracht. De combinatie van symbolische dialoog en gotisch melodrama is niet erg verouderd en de acteurs hebben er wat moeite mee, vooral Norma Shearer met _Nina_ en Ralph Morgan met _Marsden_. Clark Gable als Ned Darrell komt beter uit de verf, maar vooral omdat zijn personage een nors karakter heeft dat niet geneigd is tot de filosofische overpeinzingen van de anderen, wat beter bij Gables bereik past. Als het verhaal eenmaal op het liefdesvierkant is beland en het publiek zich heeft aangepast aan de voice-over van de terzijdes, wordt de film leuker. De techniek die hier voor de terzijdes wordt gebruikt, is een ander probleem. Op het toneel bevroor de actie terwijl de acteurs hun gedachten uitspraken voor het publiek. Hier worden ze afgedraaid als voice-overs. Je zou denken dat dat beter zou werken, maar aangezien de actie niet langer bevriest, zijn de acteurs gedwongen te pauzeren en grimassen te trekken naar de camera om de emoties in hun gedachten te imiteren. Bovendien is het voor elke filmliefhebber moeilijk om naar deze film te kijken zonder aan Groucho Marx' hilarische parodieversie van 'Animal Crackers' te denken. Naast deze nadelen zijn er nog een paar redenen om de film te censureren (Nina's promiscuïteit is gecensureerd en er wordt geen melding gemaakt van een abortus die een centralere plaats in het stuk inneemt) en een ellendige score (onbevestigd) die klinkt als achtergrondmuziek voor een weepie van rond de eeuwwisseling. Neill noemde deze film 'een afschuwelijke puinhoop van pogingen tot condensatie en idiote censuur', en hoewel 'Strange Interlude' bij lange na niet zo goed is als zijn latere 'The Iceman Cometh' en 'Long Day's Journey Into Night', verdiende hij beslist beter dan dit.
Eugene O'Neill's 4 and a half hour 1927 play brought to the screen in less than two hours. The play's combination of symbolic dialogue and gothic melodrama hasn't aged very well and the cast has some difficulty with it, especially Norma Shearer's Nina and Ralph Morgan's Marsden. Clark Gable as Ned Darrell comes off better but mostly because his is a gruff character not given to the philosophical musings of the others which better fits Gable's range. Once the plot settles down to the love quadrangle and the audience adjusts to the voiceover asides the film does become more enjoyable. The technique used here for the asides is another problem. On stage the action froze while the actors spoke their thoughts to the audience. Here they're done as voiceovers. You'd think that would work better but since the action no longer freezes the actors are forced to pause speaking and grimace at the camera to match the emotions in their thoughts. Plus it's difficult for any movie buff to watch this film and not think of Groucho Marx's hilarious parody version in "Animal Crackers." Added to these drawbacks are some cuts made for censorship reasons (Nina's promiscuity is soft-peddled and there is no mention of her getting the abortion that is more central in the play) and a wretched score (uncredited) that sounds like background music to a turn-of-the-century weepie. O'Neill called this film "a dreadful hash of attempted condensation and idiotic censorship," and although "Strange Interlude" is nowhere near as great as his later "The Iceman Cometh" and "Long Day's Journey Into Night," it certainly deserved better than this.