Deze film bevat een behoorlijk goede FX-sequentie van een aardbeving uit 1936. De reden dat je hem niet hebt gezien, is dat het publiek in de jaren dertig gecharmeerd was van de 'Jeanette MacDonald-film', waarin de ster met de naam neuriede tussen talloze liedjes door, terwijl de intriges volkomen tot stilstand kwamen. De FX-sequentie is heel goed. De liedjes van MacDonald niet, en de onhandige manier waarop genoemde liedjes worden ingevoegd om met haar enige typische talent te pronken, is niet goed.<br />De oude truc van twee vrienden die opgroeien tot priester en een misdadiger wordt nog een keer uitgehaald door de machinerie (Manhattan Melodrama, The Departed). Na 30 minuten heb je het liedje 'San Francisco' al drie keer gehoord. De amusementsindustrie in de jaren dertig is over het algemeen een opeenhoping van irritatie. Alleen Grand Hotel uit het decennium daarvoor levert ergernis op in de mate waarin in San Francisco, Dinner at 8, Little Caesar, Stagecoach, All Quiet on the Western Front, Les Miserables et cetera.
This movie features a pretty decent FX sequence of an earthquake for 1936. The reason you haven't seen it, is because audiences in the 30s were enamored of the "Jeanette MacDonald picture;" in which the eponymous star warbled her way through countless songs, while plots came to a complete standstill. The FX cross time very well. MacDonald's songs do not, and the awkward insertion of said songs to show off her only typical talent is not good. <br /><br />The hoary device of two friends growing up to become a priest and a hoodlum is given another run through the machinery (Manhattan Melodrama, The Departed). At the 30 minute mark, you've already heard the song 'San Francisco' three times. Entertainment in the thirties is generally an accumulation of irritation. Only Grand Hotel from the decade foregoes annoyance to the degree shown in San Francisco, Dinner at 8, Little Caesar, Stagecoach, All Quiet on the Western Front, Les Miserables etc..