Het is moeilijk om kritiek te hebben op een film met de titel 'Doodsbed: Het Bed dat Eet', waarin een geestverschijning zit die gevangenzit achter een doorkijkschilderij dat hij heeft gemaakt en een bed dat snurkt en schijt, als ik me niet vergis, en dat masturbeert. (Dat is nog eens een afstraffing voor zijn menselijke metgezellen!) Bovendien schuimt hij op (in oranje, om wat voor reden dan ook) om eetbare dingen op zijn oppervlak op te nemen, waaronder appels, wijn, gebraden kip en, natuurlijk, mensen. Nogmaals, het volstaat om te zeggen dat je daar niet te veel van verwacht als je ziet wat ik denk dat maagzuur is achter de laatste resten van alles wat oranje schuim oplost. Het drinkt de wijn, maar de fles is oké en het...' Ik zal het kippenbotje wel opeten, maar de emmer is prima. Verdorie, het bed vervangt zelfs de ongebruikte bakken. Op een gegeven moment valt het zelfs om van Pepto-Bismol. Daar moest ik om lachen. Ik geloof niet dat ze echt wilden dat je iets van dit alles serieus nam. Het is lowbudget, en het is heel gemakkelijk te zien waar ze kosten hebben bespaard en bakken geld hebben bespaard. Ik dacht, in een wereld waar een dodelijke 'Lift' en een 'Bloedstrand' kunnen zijn, zou dit 'Doodsbed' wel eens amusant kunnen zijn om te zien. Om redenen die met kosten te maken kunnen hebben, is 90 procent van de film voice-over, schreeuwt niemand en vertoont niemand extreem lage tekenen van angst/verwarring over de vraag waarom een bed zou aanvallen (ik kan er wel een bedenken en ik ben nooit zo'n kind geweest dat op een bed sprong) en moet je je ongeloof ongelooflijk lang opschorten. (Een slachtoffer verliest alle vlees op zijn handen en zegt nauwelijks 'auw'.) Slechts één scène, die te lang duurde, was miniem gespannen, terwijl een vrouw probeert weg te kruipen en alleen maar met een laken wordt teruggesleept.
It's difficult to criticize a movie with the title like 'Deathbed: The Bed that Eats' and involves a ghost narrator who's trapped behind a 2-way painting he drew and a bed that snores and  if I'm not mistaken, masturbates. (Now, that's getting back at its human companions!) Furthermore, it foams up (in orange, for whatever reason) to absorb edibles lying on its surface, including apples, wine, fried chicken and, of course, people. Again it's suffice to say, that don't expect too much when you see what I guess is stomach acid  the final remains of anything that orange suds takes  dissolving only certain things. It'll drink the wine, but the bottle's okay and it'll eat away at the chicken bone, but the bucket's just fine. Heck, the bed even replaces the unused containers. Hilariously, at one point it downs Pepto-Bismol. I had to laugh at that one. I don't think they really wanted you to take any of this seriously. It's low budget, and it's extremely easy to see where they cut costs and saved oodles amounts of money. I thought, in a world where there can be a killer 'Lift' and a 'Blood Beach,' this 'Deathbed' might be amusing to watch. For reasons that might involve cost, 90% of the film is voice-over, no one screams or shows extremely low signs of fright/confusion on why a bed would attack (I can think of one  and I never was one of those kids that jumped on the bed) and you'll have to suspend your disbelief beyond belief. (A victim loses all flesh on his hands, barely saying "ow.") Only one scene, that went on too long, was minutely tense  a woman attempts to crawl away only to be dragged back, using a sheet. Where are the MST3k guys?