Het verhaal van een vreemde liefde en een ontluikend verlangen. Gedicht over schoonheid en zijn volmaaktheid, angst en aanraking. Een schijfje Visconti, Mahler en Mann. En een gekweld Venetië. Ik weet niet of het een meesterwerk is, een gedicht of de weerspiegeling van de wereld van een filmregisseur. Het is absoluut een'memento mori' en een verkenning van illusie. Een oude spiegel van grenzen, tekens en de teerheid van de dood. Een reis in een oude ruimte, nostalgisch, wreed en schitterend. 'Dood' is een reiskopie van Orfeu in de onmiddellijke werkelijkheid. En de essentie is de muziek. Een zachte, zoete muziek, als honing of het vuur van de winter. Als elke spijt en elk verdriet. Als een toevluchtsoord in diepe eenzaamheid. Hij is de onderzoeker van de laatste vorm van Gods aanwezigheid. De Schoonheid, die schoonheid die het leven zin geeft, die tegelijk zonde en deugd is, het geschenk van verwachtingen en lijden. Hij sterft omdat hij het recht heeft te hopen, te geloven in de werkelijkheid van wonderen en op zijn eigen manier. Een slachtoffer? Vergeet het maar! Alleen Tadzio kan de vrijheid geven als een onbetekenend offer. Wie heeft gezien dat de zon kan hopen in dezelfde toestand te leven?
Story of a strange love and a fall desire. Poem about beauty and his perfection, fear and touch.A slice of Visconti, Mahler and Mann. And an agonize Venice. Idon't know if it is a masterpiece, a poem or the reflection of a film director's world. It is, absolutely, a" memento mori". and a exploration of illusion. A old mirror of limits, signs and death's delicacy. A trip in an old space, nostalgic, cruel and splendid. "Death" is a Orfeu's trip copy in the immediate reality. And the essence is the music. A soft, sweet music, like honey or winter's fire. Like every regret and every sorrow. Like a refuge in deep solitude. Gustav is gay by accident. He is the Researcher of last form of God's presence. The Beauty, that beauty who gives life's sense, who is sin and virtue in same time, the gift of expectations and sufferings. He dies because he has right to hope, to believe in the reality of miracle and in his way. A victim? No way! Only Tadzio may give the freedom like an insignificant sacrifice. Who saw the sun can hope to live in same condition?