Wat deze film beter maakt dan de meeste 'filmfilms' is dat hij niet onecht aanvoelt. De film is het verhaal van de heethoofdige regisseur en zijn rijzende en dalende ster, door echt herkenbare namen en gebeurtenissen te gebruiken tijdens de stille en vroege geluidsperioden. In plaats van het algemene 'geluid zal ons uit het zakenleven doen verdwijnen'-gedoe laten ze in feite Jolson en 'The Jazz Singer' zien. De acteerprestaties zijn echt heel goed, met geloofwaardige optredens van Don Ameche, Alice Faye en J. Edward Bromberg in het bijzonder.
What makes this one better than most "movie movies" is that it doesn't feel phony. The film the story of the hot-headed director and his rise and fall and rise, by using real recognizable names and events during the silent and early sound eras. Instead of the generic "sound will put us out of business" business, they actually SHOW Jolson and "The Jazz Singer". The acting is really quite good, with believeable performances from Don Ameche, Alice Faye and J. Edward Bromberg in particular.