Ik begrijp niets van grappen. Ik geloof dat dit mijn probleem is met de moderne film, of met die films die met miljoenen dollars worden gemaakt in de hoop dat ze de volgende grote sensatie zullen worden. Is het niet vreemd dat mensen niet meer zoveel lachen, en ik geloof dat een van de ziektes van dat probleem de film 'Showtime' is. Er was absoluut niets, van het begin tot het eind van de aftiteling, met al dat gekscherende gedoe tussen Murphy en De Niro, met Russo als snoepje, met zelfs de standaard clichés die de hele bevolking in vervoering brengen met voorgeprogrammeerd lachen, er was niets in deze film waar ik om moest lachen. Tijdens dit debacle van een film heb ik geen moment geloofd in de aanmatigende fysieke grappen of de berekenende mentale verbale grappen. Vanaf het begin geloofde ik niet dat de combinatie van De Niro en Murphy iets anders was dan de opwinding van Hollywood, tijdens het commentaar dat de regisseur levendig uit de doeken doet over de hilariteit die tijdens de opname ontstond en waar was het in de film ook alweer? Dat zijn twee problemen: of de regisseur heeft geen gevoel voor humor, of de redacteur begreep de waarde van de film niet. Hoe dan ook, ze hebben allebei de anderhalf uur durende Hollywood-nachtmerrie 'Showtime' verknoeid. Afgezien van het feit dat er geen reden was om te lachen, was er ook geen reden om deze personages in elk moment van de film te volgen. Er zat een vleugje humor in De Niro's verlangen om als hobby pottenbakker te worden (maar de regisseur moest KILNN op de machine schrijven, zodat het publiek begreep: WIE DOET DAT?), maar dat werd weggelaten en nooit uitgebracht. Er was het idee dat Murphy acteur was, maar buiten die ene openingsmonoloog zou niemand dat hebben begrepen. Hij huurt een kamer in het huis van een producent die hij kan betalen van het salaris van een politieagent? Zelfs voor Hollywood-normen was dat niet te bevatten. Er was een slechterik die een groot pistool wilde, maar dat pistool werd nooit ontwikkeld en zelfs aan het eind was er geen echte test van de wapencapaciteit. Het werd een grotere grap om om een accent te lachen dan om de wapens. Waar was de televisieshow gebleven? Russo moest in het begin toestemming vragen aan die willekeurige vent, maar dat had geen gevolgen. Er was niets in het midden van de film, behalve nog meer vragen en betekenisloos geklets. Willekeurige figuren werden geïntroduceerd, vergeten, opnieuw geïntroduceerd en weer helemaal vergeten. De regisseur en de producer moesten erom lachen, terwijl wij, de schamele kijker, ons door inside jokes en clichés moesten worstelen. Was er sprake van een liefdesrelatie in deze film? Was er werkelijk een sinistere slechterik die zich losmaakte van het komische duo om het ware kwaad op het scherm te brengen? Waren er verwijzingen naar de popcultuur die niet terug te voeren waren op Robert De Niro? Was er sprake van een willekeurige chaos in deze film? Als je de antwoorden op deze vragen wilt weten, zul je die natuurlijk niet in 'Showtime' vinden. Het feit dat ik deze recensie vraag voor vraag doorneem, betekent alleen maar dat deze sub-par (in feite een stuk onder sub-par) geen quota vulde en niets van waarde leek voor de filmwereld. Natuurlijk, hij had grote namen en één echt fraaie uitbarsting, maar daar was niets wezenlijks aan. Het was bijna alsof de regisseur voor de opnamen had gezegd dat hij clichés wilde, maar geen gewone clichés die bij de slechte pasten. De plot had geen rechte lijn. De grappen waren saai. De personages waren saai en onderontwikkeld. Dit is zelfs nog beneden het niveau van de beste politiefilms. Ik geef films graag het voordeel van de twijfel, maar in deze film werkte niets. Zelfs Shatner kon deze film niet redden, en hij deed er zelfs zijn uiterste best voor.<br />Over het geheel genomen kan en wil ik deze film niet aan iemand met ook maar een greintje gezond verstand voorstellen. Het commentaar bevestigt alleen maar de pathetische aard van de film, met duidelijke gebreken, afschuwelijke grappen en makers die de geldigheid van hun werk in twijfel trekken. Waarom zouden we? Ik wilde geen 'Dodelijk wapen' toen ik dit zag, maar ik wilde wel iets dergelijks. Ik begrijp dat er enige kritiek was op'realiteitstelevisie' en de corrupte aard van de media, maar die boodschap kwam niet van de pagina. Sterker nog, ik geloof dat ik'media' als eerste het theater zag verlaten toen ik dit zag. Schaamte speelt een grote rol in deze film en ik kan het hem niet kwalijk nemen. Murphy was vroeger een grote ster, zijn tweede naam was komedie (zie 'Coming to America'), maar de laatste tijd lijkt hij zijn scherpte te hebben verloren. De Niro wil kennelijk weg van een beeld dat hem achtervolgt, maar het maken van dit soort films brengt hem alleen maar verder terug. Een van deze films staat gelijk aan één Scorsese-film.<br />Sla deze over. Ik beloof je dat het je laatste filmdagen de moeite waard zal maken. O, en als je om een van de grappen in deze film hebt gelachen, dan spijt me dat oprecht!<br />**************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************
I don't understand jokes. I do believe this is my problem with modern cinema, or those films that are made with millions of dollars in hopes that it will become the next greatest sensation. Isn't it odd  people just don't laugh as much anymore, and I do believe one of the diseases to that problem is the film "Showtime". There was absolutely nothing, from the beginning to the end of the credits, with all of the bantering between Murphy and De Niro, with Russo as eye candy, with even standard clichés which make the general population swoon with pre-programmed laughter, there was nothing in this film that made me laugh. There weren't the overbearing physical jokes or the calculated mental vocal jokes at all throughout this debacle of a film. From the beginning, I didn't buy the match-up of De Niro and Murphy as anything more than Hollywood excitement, throughout the commentary the director vividly talks about the hijinks and laughter going on during the shoot  where was it in the film? This falls to either two problems  the director really doesn't have a sense of comedy or the editor didn't understand the value of the film. Either way, they both doomed the entire hour and a half spent on the Hollywood nightmare "Showtime".<br /><br />Outside of finding no reason to laugh, there was no reason to follow these characters through any moment of the film. There was a glimpse of humor with De Niro's desire to pick up pottery as a hobby (but the director had to write KILN on the machine so audiences would understand  WHO DOES THAT?), but that was dropped and never developed. There was the idea that Murphy was an actor, but outside of that one opening monologue, nobody would have understood that. He rents a room in a producer's house in which he can afford on a police officer's salary? This just didn't compute even for Hollywood standards. There was a bad guy who wanted a big gun, but the gun was never developed, nor was there any true test of the weapons capability  even at the end. It became a bigger joke to laugh at an accent than remember the guns. Where was the television show in this? Russo had to get permission from this random guy at the beginning, but there were no consequences. There was nothing in the middle of this film outside of further questions and meaningless dribble. Random characters were introduced, forgotten, re-introduced, and forgotten all over again. The director and producer laughed at this, while we, the meager viewer, must suffer through inside jokes and cliché stereotypes.<br /><br />Was there a love interest in this film? Was there a truly sinister bad guy that went apart from the comic duo to bring true evil to the screen? Were there any pop culture references that didn't come back to Robert De Niro? Was there random chaos throughout this film? If you need the answers to these, obviously, you won't find them in "Showtime". The fact that I am riddling this review with question upon question, only means that this sub-par (actually, well below sub-sub-sub par) filled no quota or resembled anything of value to the cinematic world. Sure, it had big names and one really neat explosion, but there was nothing of substance to this at all. It was almost as if the director said prior to the shoot that he wanted clichés, but not regular clichés  go with the bad ones. The plot had no linear structure. The jokes were boring. The characters were drab and underdeveloped. This ranks below even the best of "buddy-cop" films. I like to give films the benefit of the doubt, but nothing worked in this film. Not even Shatner could save this film, and he even tried hard.<br /><br />Overall, I cannot, nor will I, suggest this film to anyone with a pulse. The commentary only confirms the pathetic nature of the film with obvious flaws, horrid jokes, and creators questioning the validity of their work. If creators can't stand behind "Showtime", why should we? I didn't want a "Lethal Weapon" when I watched this, but I did want something like that. I understand there was some form of criticism of "reality television" and the corrupt nature of the media, but that message didn't make it off the page. In fact, I believe I saw "media" leave the theater first when I watched this. Shame carries its heavy hand with this film and I cannot blame it. Murphy used to be a big star, comedy was his middle name (see "Coming to America"), but lately he seems to have lost his edge. De Niro obviously wants to get away from an image that haunts him, but making these sort of films is only going to set him back further. One of these films is equal to one Scorsese picture.<br /><br />Skip this one. I promise, it will make your final cinematic days worthwhile. Oh, and if you laughed at any of the jokes in this film  I am truly sorry! <br /><br />Grade: * out of *****