Dit vrijwel genegeerde meesterwerk gaat over het besef dat de Monkees fictieve personages in een film zijn ( _Head_ ), en dat alles wat ze doen of zeggen al is geschreven in een (ongezien) script dat ze lijken te volgen. _Head_ werd geschreven door Jack Nicholson, Rafelson en Peter Tork tijdens een lsd-trip van drie dagen in een suite van een duur Hollywood-hotel. De andere drie Monkees speelden er alleen maar een rol in.<br />Ze bestrijden dit op alle mogelijke manieren, door dingen te doen die niet in het script staan. Ze verknallen opzettelijk hun tekst, lopen de set af, verscheuren het decor, stompen zonder reden andere acteurs, en plegen uiteindelijk zelfmoord door van een brug te springen. Als je bijvoorbeeld naar de snelle flitsen van een psychedelische feestscène kijkt, zie je Rafelson bijvoorbeeld naast de camera en de cameraman zitten, terwijl hij heel doelbewust in een spiegel filmt. Hij onthult dat het feest in werkelijkheid nep is en in een studio wordt opgenomen met acteurs die plotseling uit hun rol vallen en midden in een gesprek weglopen als de regisseur 'cut!' roept.<br />Maar de Monkees vallen nooit uit hun rol, omdat die personages ook zijn wie ze in werkelijkheid zijn. Dat wordt uiteindelijk de kern van de Openbaring die binnenkort zal komen. <br /><0x3E> Bij elke bocht beseffen ze dat hun steeds bizarrere handelingen precies zijn wat ze zouden moeten doen in de film waar ze niet aan kunnen ontsnappen. Je zegt dat ze gek werden en door de lucht liepen (die op papier blijkt te zijn geschilderd en aan het plafond hangt als achtergrond van de set)? Geen probleem! Hé, hé, ze zijn de Monkees, en die maffe gasten blijven maar rondhangen!<br /><0x3E> Uiteindelijk hebben zelfs hun dood hen niet bevrijd. Zo had de film moeten eindigen, en hun roerloze, doorweekte lichamen worden uit de rivier gevist, in een andere doos gestopt en in een pakhuis van een filmstudio opgestapeld tot de personages weer nodig zijn voor een andere studioproductie. Dit wordt des te schrijnender door het feit dat de Monkees in werkelijkheid fictieve personages zijn die zichzelf de echte wereld in hebben gedwongen. Dat deden ze door de kracht van hun muziek.<br /><br />Ironisch genoeg heeft Peter Tork tegen het eind iets wat hij terecht ziet als een enorm diepgaande openbaring die hun probleem oplost, maar helaas luistert er niemand naar hem.<br />Peter beseft: 'Het doet er niet toe of we in de box zitten (de film)'. Hij bedoelt dat het er niet toe doet of de wil vrij of illusoir is, en dat 'het enige belangrijke is dat je het huidige moment gewoon laat gebeuren en gebeuren... Je moet het "nu" toevallig laten gebeuren.' Zonder te analyseren of te evalueren of te beoordelen of de ervaring door een of andere abstracte definitie 'waardevol' is.<br />Als je het verschil niet eens kunt zien, doet vrij zijn of niet er niet toe <0xE2><0x80><0x93> proberen erachter te komen of je de 'echte' jij bent, is gewoon een zinloze tijdverspilling.<br />Ik heb deze film op een heel belangrijk moment in mijn leven gezien. Ik probeerde erachter te komen hoe ik kon ontsnappen aan 'dat rare, enge nerdmeisje' door er heel diep over na te denken in plaats van gewoon plezier te hebben (d.w.z. seks) zoals iedereen. Maar de openbaring in Head brak mijn zelfopgelegde terugvalval en hielp me meer dan Rafelson of Nicholson of Tork ooit zullen weten.<br />Tientallen jaren lang heb ik naar Head gekeken. en ik wilde dat ik Pete kon bedanken.<br />Was dit een goede film?<br /><br />Eh, wat dacht je van, wat dacht je...?
This all-but-ignored masterpiece is about the Monkees becoming aware that they are fictional characters in a movie (Head), and that everything they do or say had already been written in an (unseen) script they seem to be following. Head was written by Jack Nicholson, Rafelson, and Peter Tork during a three-day LSD trip in a suite at an expensive Hollywood hotel. The other three Monkees only acted in it.<br /><br />They fight this every way they can by doing things not in the script. They deliberately flub their lines, walk off sets, tear up scenery, punch other actors for no reason; and ultimately, commit suicide by jumping off a bridge. <br /><br />For instance, in the rapid flashes of a psychedelic party scene, if you watch frame-by-frame, you can see Rafelson sitting next to the camera and cameraman, very deliberately shooting into a mirror. He is revealing that the party is actually fake and is being shot in a studio with actors who suddenly drop out of character and walk away in the middle of a conversation when the Director yells "cut!"<br /><br />The Monkees, however, never drop out of character because those characters are also who they really are. That ends up being the core of the Revelation soon to come.<br /><br />At every turn, they realize their increasingly-bizarre actions were exactly what they were supposed to do in the scripted film they can't escape being in. You say they went crazy and walked through the sky (which turns out to be painted on paper and hung from the ceiling as the set's background)? No problem! Hey, hey, they're the Monkees, and those wacky guys just keep monkeying around! <br /><br />In the end, even their deaths did not set them free. That was how the movie was supposed to end, and their motionless, waterlogged bodies are fished out of the river, put in another box, and stacked in a film studio warehouse until the characters are needed again for another studio production.<br /><br />This is made all the more poignant by the fact that the Monkees really ARE fictional characters who forced themselves into the real world. They did it through the power of their music.<br /><br />Ironically, near the end, Peter Tork has what he rightly sees as a hugely profound revelation that solves their problem, but unfortunately, no one listens. <br /><br />Peter realizes: "It doesn't MATTER if we're in the box (the film)". He means that it doesn't matter if will is free or illusory, and that "the only important thing is that you just let the present moment occur and occur... You need to just let 'now' HAPPEN, as it happens", without analyzing or evaluating or judging whether the experience is "valid" by some abstract definition.<br /><br />When you can't even tell the difference, will being free or not doesn't matter--tying to figure out if you are the "real" you is just a pointless waste of time.<br /><br />I saw this film at a very important time in my life. I was trying to figure out how to escape being just "that geeky, creepy nerd girl" by thinking about it intensely instead of just having fun (i.e., sex) like everyone else did. But the revelation in Head broke my self-imposed recursive trap and helped me more than Rafelson or Nicholson or Tork will ever know.<br /><br />For decades, I've watched "Head" and wished I could thank Pete.<br /><br />Was this a good movie?<br /><br />Uhh, how about, like...<br /><br />==< YES >==