De beroemde en mysterieuze kluizenaarster Raymar, die een soort dodelijke telekinetische, paranormale vampier is, sterft plotseling onder bizarre omstandigheden. De aardige middelbare scholiere Julie Wells (een warme en sympathieke voorstelling van de lieftallige Meg Tilly) wil wanhopig graag geaccepteerd worden door de snobistische kliek van de Zusters (een sublieme, krengerige vertoning van Leslie Speights, Robin Evans en de immer knuffelige Elizabeth Daily), dus ze stemt erin toe een nacht door te brengen in een griezelig mausoleum waar Raymars lichaam is begraven als onderdeel van een inwijdingsritueel. Raymar heeft natuurlijk nog steeds zijn buitengewone krachten, dus het wordt een heel lange en zenuwslopende nacht van pure, zenuwslopende angst voor die arme Julie. Vrijdag de 13e Deel VI: Jason Lives) neigt er in plaats van een broeierige en griezelige sfeer een broeierige en griezelige sfeer van te maken, maar slaagt daar niet in omdat het eerste uur veel te traag, spraakzaam en saai is om ook maar in de verste verte eng of spannend te zijn. Toch vond ik desalniettemin dat deze onvolmaakte griezelfilm merkwaardig aantrekkelijk en onderhoudend was. De grote, nichterige kapsels, een maffe montage van muziek, slecht getimede valse schrikbeelden (inclusief de alomtegenwoordige hand op de schouderknevel!), een scène in een glinsterende speelhal voor videospelletjes, kinderen die vrolijk hasj roken, en de hilarisch stompzinnige tienerfrase ('de hersens van een slet'!) geven deze film een zekere vertederende, ouderwetse charme uit de jaren tachtig. De mooie, gepolijste cinematografie van Bob Summers (met name de soepel glijdende opnamen van de Steadicam), de spookachtige, maar toch funky synthesizersongs van Bob Summers en Tom Burman's schitterende, macabere make-up van Tom Burman zijn allemaal tot in de puntjes verzorgd. De altijd grimmige Adam West van 'Batman' van de tv neemt slechts een ondergeschikte plaats in. Het mausoleum vormt een indrukwekkend grote en verontrustende hoofdlocatie. De grand finale met een stel afgrijselijke rottende lijken die uit hun doodskisten stuiven en rondzweven, valt te kwalificeren als een fantastisch macaber schokeffect. Tuurlijk, deze baby is beslist geen onrechtvaardig ontgoocheld juweel, maar hij levert evengoed een heleboel aangenaam onnozele en vermakelijke kleffe lol.
Famous and mysterious recluse Raymar, who's some kind of lethal telekinetic psychic vampire, abruptly dies under bizarre circumstances. Nice girl high school student Julie Wells (a warm and sympathetic performance by the lovely Meg Tilly) wants desperately to be accepted by the snobby clique the Sisters (played to sublimely bitchy perfection by Leslie Speights, Robin Evans and the ever-cuddly Elizabeth Daily), so she agrees to spend a night in a creepy mausoleum where Raymar's body has been interred as part of an initiation rite. Naturally, Raymar still has his extraordinary powers, so it's going to be a very long and harrowing night of pure nerve-wracking terror for poor Julie.<br /><br />Director/co-screenwriter Tom McLoughlin (who later gave us the enjoyably tongue-in-cheek "Friday the 13th Part VI: Jason Lives") eschews graphic gore in favor of creating a brooding and eerie atmosphere, but fails to pull this particular feat off because the first hour is way too slow, talky and uneventful to be remotely scary or suspenseful. However, I nonetheless still found this flawed fright flick to be oddly appealing and entertaining. The big poofy hairdos, a goofy music montage sequence, badly timed false scares (including the ubiquitous hand on the shoulder gag!), a scene at a glittery video game arcade, kids gleefully smoking pot, and the hilariously dumb teen slang ("nerdle brain"!?) give this picture a certain endearingly quaint 80's period charm. Hal Trussell's handsome, polished cinematography (I especially dug the smoothly gliding Steadicam tracking shots), Bob Summers' spooky, yet funky hum'n'shiver synthesizer score, and Tom Burman's splendidly ghoulish make-up f/x are all up to snuff. The ever-stolid Adam West of TV's "Batman" fame merely takes up space in a nothing secondary part. The mausoleum makes for an impressively vast and unsettling main location. The grand finale with a bunch of ghastly rotting corpses popping out of their coffins and floating about qualifies as a marvelously macabre shock set piece. Sure, this baby definitely ain't some unjustly unsung gem, but it still delivers plenty of pleasingly silly and diverting cheesy fun all the same.