Ik leefde mee met het lot van de eerste man, Schmitter, die we in deze episode om het leven zien komen. Hij deed me denken aan de angst die je voelt als je's nachts ergens in je eentje een nachtwaker bent <0xE2><0x80><0x93> het soort werk dat ik ongeveer twintig jaar geleden kort heb gedaan. Natuurlijk liep ik nooit het gevaar dat ik tot op het bot verkoold zou raken, zoals het hoofd van de kolonie (Lynch) graag beschrijft. Het monster in het donker hier, dat leden van een diepe mijnkolonie vermoordt, wekt in de eerste akte een angstaanjagende indruk. We zien het niet echt in de eerste scènes en, zoals velen van ons beseffen, de beste monsters worden soms aan de verbeelding overgelaten. is een van de geuite beschrijvingen, maar het blijkt een grote, hobbelige pepperoni-pizza te zijn, die over de grond stuitert als een siliconen duizendpoot <0xE2><0x80><0x93> een beperking van het budget van de show, helaas. Dit is ook te zien op het nieuwste matte schilderij, beroemd bij Trek-fans, de enige manier om een lang shot van de mijnbouwoperaties over te brengen.<br />Maar het hele thema van deze aflevering gaat over wat er aan de binnenkant is, in ieder geval niet wat er aan de buitenkant te zien is. Zeker, deze Horta, een pas ontdekte, op siliconen gebaseerde levensvorm, ziet er op het eerste gezicht uit als een hersenloos monster. Dankzij Spocks telepathische vermogen (waarschijnlijk het beste gebruik van een Vulcan-geest voor plotdoeleinden), komen we erachter dat het een zeer intelligent, zelfs ontwikkeld wezen is. Ik vond het heel levensecht in zijn scène waarin hij zich verkneukelt over zijn succes, hoewel hij Kirk niet in zijn enthousiasme kan laten delen <0xE2><0x80><0x93> Kirk heeft het te druk met het organiseren van resultaten. Naarmate het verhaal vordert, werpt de episode onverwachte wendingen in het karakter en de motivatie van het publiek op; Spock pleit voor de noodzaak om dit ontdekte leven mogelijk te bewaren, terwijl Kirk zijn gebruikelijke standpunt inneemt om de dood van alle roodhemden te voorkomen (geen halve maatregelen, zoals in 'The Man Trap'). Kirk, die om de een of andere reden zijn mond houdt over het afvuren van een dodelijke vuurstoot, alsof de opwinding van de jacht was weggeëbd en hij tijd had gehad om over Spocks opmerking na te denken (ik geloof dat Shatner tijdens het filmen hoorde dat zijn vader was overleden). Dit is voor het grootste deel van het eerste seizoen ongewoon, maar het loopt goed af. Het conflict komt voort uit de behoeften van het fundamentele kapitalisme, zoals het bereiken van standaardquota, in tegenstelling tot het beschermen van de natuurlijke omgeving en zijn bewoners <0xE2><0x80><0x93> een ruimtetijdversie van het beschermen van uilen tegen de tractors van de moderne vooruitgang. Ondanks de vele moorden en het gevoel dat alles elk moment met één opgewaardeerde faser naar de bliksem kan gaan, slagen Kirk en Spock er op de een of andere manier in een overeenkomst te sluiten die iedereen tevredenstelt. Ik denk dat mensen en silicaten in de 23e eeuw redelijker zijn.
I sympathized with the plight of the first man, Schmitter, we see killed in this episode. He reminded me of the trepidation associated with being a lone security guard at night somewhere - the type of work I did briefly about 20 years ago. Of course, I was never in danger of being burned to a crisp, as the colony chief (Lynch) is fond of describing. The monster in the dark here, murdering members of a deep mining colony, creates a scary impression in the first act. We don't really see it in the early scenes and, as many of us realize, the best monsters are sometimes left to the imagination. 'Big and shaggy' is one voiced description, but it actually turns out to resemble a big, lumpy pepperoni pizza, skittering along the ground like a silicon centipede - a limitation of the show's budget, unfortunately. This also shows in the latest matte painting, famous to Trek fans, the only way to convey a long shot of the mining operations.<br /><br />But, the whole theme of this episode is about what's on the inside, rather than outward appearances, anyway. Sure, this Horta, a newly-discovered silicon-based life-form, looks like a mindless monster at first glance. Thanks to Spock's telepathic ability (probably the best use of a Vulcan mind meld for plot purposes), we learn it's a highly intelligent, even sophisticated creature. Besides Spock's instrumental use of his talent, McCoy gets to supersede his usual medical routine - healing a creature resembling rocks or asbestos. He also gets to utter one of his most famous lines, "I'm a doctor, not a bricklayer!" I found it very true-to-life in his scene where he exults in his success, though he's unable to get Kirk to share in his enthusiasm - Kirk's too busy organizing results. The episode throws unexpected turns in character & motivation at the audience as the story progresses; Spock champions the need to possibly preserve this discovered life as Kirk takes his usual stand on preventing the deaths of any red-shirts (no half measures, as in "The Man Trap"). But later, it's Kirk who, for some reason, holds back on firing a killing blast, as if the heat of the hunt had worn off and he'd had time to reflect on Spock's point (I believe it was during this episode's filming that Shatner learned his father had died). Uncharacteristic for most of the first season, this has a happy ending. The conflict stems from the needs of basic capitalism, such as meeting standard quotas, versus protecting the natural environment and its inhabitants - a space age version of protecting owls from the tractors of modern advancement. Somehow, despite many killings and a sense that everything could go to hell at any moment with one raised phaser, Kirk and Spock manage to broker an agreement which satisfies everyone. I guess people and silicates are more reasonable in the 23rd century.