Dit was een van de meest oneerlijke, betekenisloze en niet-vredelievende films die ik ooit heb gezien. De vertolking van de andere, van de Israëli's, was racistisch, achterlijk en oneerlijk. Om te beginnen was het nummer dat op de autoradio van E.S. werd gedraaid toen hij naast een zeer rechtse Israëlische chauffeur werd gezet 'I put a spell on you' van Natacha Atlas. De stijl van het nummer is nogal Arabisch, maar het werd uitgebracht op een Israëlische cd-opname en ik heb het zelfs op de radio in Israël gehoord. Veel Israëlische songs (evenals architectuur, voedsel en slang) zijn beïnvloed door de Arabische cultuur en er is geen enkele reden waarom een Israëlische Jood beledigd of boos zou worden als een auto in de buurt dat nummer speelde. Zo kalm en beheerst als hij met zijn zonnebril en koele blik op een lange, stilstaande foto staat, zo wordt de kijker via een lange, stilstaande opname gedwongen om de jood als een verwilderde, racistische figuur te zien, en E.S. als nobel en gematigd.<br />Ik heb heel Israël doorkruist en ik heb nog nooit een rekruteringsposter van de IDF gezien, want die is verplicht. Maar in de film is er niet alleen een rekruteringsposter, maar ook een stereotiepe afbeelding van een Arabische terrorist met de woorden 'wil je schieten?' Dat is een uiterst onnauwkeurige weergave van de mentaliteit van de meerderheid van de Israëli's en Israëlische soldaten, en zo'n 'advertentie' zou niet eens op een willekeurige Israëlische snelweg bestaan. De regisseur wil het publiek ervan overtuigen dat Israël een gemeenschap van anti-Arabische racisten is die moord als hun levensdoel zien.<br />De ninjascène was onnodig gewelddadig. Een actiescène in Hollywoodstijl waarin Israëlische soldaten Palestijnen neerschieten, zou in een door Israël geregisseerde film net zo onwelkom zijn geweest als de ninjascène had moeten zijn. Maar om de een of andere reden weten beelden van een onrealistisch, niet komisch en gewelddadig scenario applaus te ontlokken aan het publiek, omdat de regisseur de Israëlische kant al zo vaak heeft besmeurd dat elke opname van Israëlische soldaten die worden gedood welkom zou zijn. De regisseur doet geen enkele poging om bruggen te bouwen, de 'ander' als mens af te schilderen of naar vrede te streven; geweld wordt tot de enige oplossing gemaakt. Dit wordt nog versterkt door beelden van exploderende tanks, vallende wachttorens en andere willekeurige verwoestingen. Een van mijn beste vrienden zit in het Israëlische leger en de doelwitten op schietbanen zijn nooit Arabische vrouwen in het zwart of andere quasi-burgers op canvas. Soldaten bij controleposten krijgen opdracht niet op het hoofd van een naderende Palestijn te schieten tenzij duidelijk is dat hun eigen leven in gevaar is; de methode is, volgens mijn vriend, om een waarschuwingskreet te laten horen, in de lucht of om het gebied heen te schieten en dan, als al het andere mislukt, in het been te schieten en dan te ondervragen en in het ziekenhuis te leggen. Het is niet de juiste procedure om een vrouw per ongeluk in het hoofd te raken, zoals in de film wordt getoond.<br />Behalve deze onnauwkeurigheden was de regiestijl ook slecht. De herhalingen werden herhalingen en niet langer boeiend. Symbolen, zoals de ballon met Arafat erop, werden gedwongen buiten elke plotstructuur of effectieve integratie in de setting te blijven; de ballon is Palestina dat Jeruzalem binnendringt en herovert, en hij is zonder enige reden gecreëerd door CS. De ambulance die door Israëlische soldaten wordt gecontroleerd op vergunningen, gevolgd door Israëlische ambulances die langs de controlepost vliegen, is een al te openlijke bewering van de regisseur van een Israëlische dubbele standaard. De poging van de regisseur om het leven in Nazareth als saai en zinloos af te schilderen, is overkill; hij laat de routines van willekeurige mensen keer op keer zien, zelfs met elke keer een kleine verandering, en benadrukt dat geen van de spelers ooit glimlacht en minimalistisch is in dialogen, schreeuwt bijna het doel van zulke scènes uit, de saaiheid van het leven, zonder veel ruimte te laten voor persoonlijke interpretatie. Door een'segment' van de film, het dagelijks leven in Nazareth, te vergelijken met het tweede segment, de controlepost tussen Ramallah en Israël, geeft de regisseur deze saaiheid op subtiele wijze de schuld van Israël, maar hij geeft nooit direct bewijs waarom die schuld op de juiste manier kan worden aangetoond. Urenlang probeerde ik uit te vogelen waarom muziek abrupt eindigde en abrupt begon, en waarom er veel moderne mode- en metaltracks in de soundtrack zaten. Ik kan er nog steeds geen antwoord op geven. Ik had het gevoel dat de muziek niet op zijn plaats was in deze film; het contrast tussen stille scènes en heftige scènes was eigenlijk ergerlijk en niet aangrijpend of tot nadenken stemmend. Ik kan begrijpen dat de regisseur bepaalde scènes met de muziek een komisch tintje wilde geven, maar ik merkte dat er niets komisch te vinden was in Israëlische soldaten die op doelen schoten of met een ninja vochten, of een vrouw die weer eens door een controlepost moest, zij het uitdagend. In feite kwam ik in de verleiding mijn oren te sluiten tijdens heftige scènes, en ergerde ik me aan het ontbreken van een geluidsband tijdens rustige scènes. Wat de bedoeling van de regisseur ook was, hij zorgde gedurende de hele film voor een hoorbare misnoegen.<br />Deze film heeft geen legitieme politieke boodschap, omdat hij een onjuiste en extreme weergave van de ander biedt en verzuimt enige kwesties daadwerkelijk aan de orde te stellen. Het is een propagandafilm, omdat de regisseur van plan is met verschillende symbolen, stijlen en scènes sympathie te wekken voor de Palestijnse kant, terwijl hij de Israëlische kant zonder uitzondering afschildert als wreed en onmenselijk. De levendige sfeer van een actiescène in Hollywood of van intense muziek wordt uitgebeeld bij elke gewelddaad van Palestijnen tegen Israëli's, zodanig dat de bijna onvermijdelijk positieve en opwindende gevoelens die de muziek en de cinematografie aan het publiek ontlokken aan de kant worden geschoven. Het publiek denkt niet na, bezint zich niet en verdiept zich ook niet in het conflict; de emoties worden eenvoudigweg aan de kant geschoven en blijven daar, in een 'goed versus slecht'-scenario. Ik geloof dat deze film de diepte, kwaliteit en kracht miste van andere Palestijnse films, zoals Paradise Now en Wedding in the Galilee.
This was one of the most dishonest, meaningless, and non-peaceful of the films I have ever seen. The representation of the other, of the Israelis, was racist, backward, and unfair. For one, the song played on E.S' car radio when pulled up alongside a very right-wing Israeli driver was "I put a spell on you" by Natacha Atlas. The song's style is quite Arabic, but it was released on an Israeli compilation CD, and I have even heard it on the radio in Israel. Many Israeli songs (as well as architecture, foods, and slang) are influenced by Arabic culture, and there is no reason an Israeli Jew would be offended or angered by a nearby car playing that song. The way E.S. appears so calm and collected with his sunglasses and cool glare, via a long, still shot, is meant to force the viewer into seeing the Jew as haggard and racist, and E.S. as noble and temperate.<br /><br />I have traveled all over Israel, and I have never seen an IDF recruitment poster, since service is mandatory. But in the film, not only is there a recruitment poster, but it depicts a stereotypical image of an Arab terrorist and the words "want to shoot?" This is an extremely inaccurate depiction of the mentality of the majority of Israelis as well as Israeli soldiers, and such an "advertisement" wouldn't even exist on a random Israeli highway. In including it, the director aims to convince the audience that Israel is a society of anti-Arab racists hell-bent on murder.<br /><br />The ninja scene was gratuitous and needlessly violent. A Hollywood-style action scene involving Israeli soldiers shooting Palestinians would be just as unwelcome in an Israeli-directed film as the ninja scene should have been. But for some reason, images of an unrealistic, non-comic, and violent scenario manage to elicit applause from the audience since the director has smeared the Israeli side so much beforehand, that any shot of Israeli soldiers being killed would be welcome. The director shows absolutely no attempt at building bridges, portraying the "other" as human, or working towards peace; violence is made to be the only solution. This is furthered by scenes of exploding tanks, falling guard towers, and other random acts of destruction. One of my best friends serves in the Israeli military, and the targets in firing ranges are never Arab women dressed in black, or any other quasi-civilian on canvas. Soldiers at checkpoints are instructed not to fire at the head of an approaching Palestinian unless it is clear that their own lives are in danger; the method, according to my friend, is to provide a warning shout, fire into the air or around the area, and then if all else fails, shoot in the leg and then interrogate and hospitalize. Arbitrarily targeting a woman in the head, as shown in the film, is not the proper procedure.<br /><br />Besides these inaccuracies, the directing style was also poor. Repetition became repetitious, and no longer captivating. Symbols, such as the balloon with Arafat drawn on it, are forced outside any plot structure or effective integration in the setting; the balloon is Palestine penetrating and regaining Jerusalem, and it is created for no reason by E.S. The ambulance being checked for permits by Israeli soldiers followed by subsequent Israeli ambulances flying past the checkpoint is an overly-overt claim of an Israeli double standard by the director. The attempt by the director to show life in Nazareth as dreary and pointless is done with overkill; showing the routines of random people over and over again, even with a slight change each time, and emphasizing that not one member of the cast ever smiles and is minimalist in dialogue almost screams out the purpose of such scenes, the dreariness of life, without allowing much room for personal interpretation. By contrasting one "section" of the movie, daily life in Nazareth, with the second section, the checkpoint between Ramallah and Israel, the director subtly blames this dreariness on Israel, but never provides any direct evidence as to why such blame can be properly argued.<br /><br />I spent hours trying to figure out why music ended abruptly and began abruptly, and why many modern fashion-show-like and metal-action tracks were included in the score. I still cannot come up with an answer. I felt that the music was out of place in this film; the contrast between more silent scenes and intense scenes was actually annoying and not affecting or thought-provoking. I can understand if the director intended for the music to provide some comic aspect to certain scenes, but I found that there was nothing comic to be found in Israeli soldiers shooting at targets or fighting a ninja, or a woman having to suffer another walk through a checkpoint, albeit defiantly. In fact, I was tempted to close my ears during intense scenes, and annoyed by the lack of a score during quiet scenes. Whatever the director's intent, it provided only an audial displeasure throughout the film.<br /><br />This film has no legitimate political message because it provides an inaccurate and extreme representation of the other, and neglects to actually address any issues. It is a propaganda film, because the director intends various symbols, styles, and scenes to draw sympathy for the Palestinian side, while displaying the Israeli side as cruel and inhuman without exception; the vibrant atmosphere of an action-packed Hollywood scene or of intense music is displayed in every act of violence by Palestinians against Israelis, such that the almost inevitably positive and thrilled feelings the music and cinematography elicit from the audience are directed to one side. There is no thought, reflection, or deepening of the understanding of the conflict by the audience; emotions are simply pulled to one side, and kept there, in a "good vs bad" cliché scenario. I believe this film lacked the depth, quality, and power of other Palestinian films, such as "Paradise Now" and "Wedding in the Galilee."