Donderdag 9 juni, 18.45 uur, Broadway Performance Hall & zaterdag 11 juni, 13.45 uur, Broadway Performance Hall<br />De onafhankelijke filmmakers zijn een zegen. Zonder hen zouden we niets anders zien dan Spielberg de gebroeders Farrelly en films die gebaseerd zijn op oude comedy's. Zij nemen de risico's. Zij oogsten de beloning van het succes en moeten de mislukkingen ondergaan. Max and Grace is zonder meer een mislukking. Michael Parness verdient een pluim omdat hij naar het toneel is gegaan en zijn eerste film heeft gemaakt, wat hem volgens hem tot een bankroet heeft gebracht. Hij kan misschien maar beter op het toneel blijven als deze film een aanwijzing is voor wat hem in de toekomst te wachten staat. Hoewel iedereen me had gewaarschuwd, ging ik toch naar Max en Grace, in de hoop dat ik iets zou ontdekken wat zij niet hadden ontdekt. Het begint goed, een feestje voor Max in het huis van zijn ouders, gefilmd in warm, gedempt licht, de camera zwenkt in interessante hoeken. Zodra we zien dat Max zich heeft verhangen, een overduidelijke afgang voor Harold en Maude, gaat het hele verhaal in de doofpot. Hoe kon hij dit ongemerkt doen midden in een verjaardagsfeest? Trouwens, hoe konden twee geesteszieke en toegewijde psychiatrische patiënten besluiten te trouwen en het doen met de zegen van alle betrokkenen? In het vraag-en-antwoordgesprek na de film suggereerde David Krumholtz dat het hele verhaal de surrealistische droom van zijn personage Max was. Dit verhaal is zo slecht geschreven dat het commentaar meer als een excuus klonk. De film ziet er niet uit alsof hij met een tang is gemaakt, des te meer reden om zo teleurgesteld te zijn over het resultaat. Wat als grappig bedoeld is, is dat niet, maar in plaats daarvan is het beledigend slecht. De continuïteit is slordig de belichting is verschrikkelijk en de effecten lijken goedkoop en geforceerd. Het aantal zitplaatsen van BPH is onder de driehonderd en was verrassend vol, maar ik zag binnen het eerste halfuur minstens dertig of veertig mensen weglopen. Op een gegeven moment klaagt Grace, gespeeld door Natasha Lyonne, over haar onvermogen om te sterven. Ik merkte dat ik hetzelfde dacht omdat ik nooit voor de aftiteling naar buiten loop. Als Krumholtz echt vindt dat dit 'een van de beste scripts' is die hij ooit heeft gelezen, dan lijkt het erop dat hij zijn leeslijst moet bijwerken. Een verschrikkelijke verspilling van talent en middelen, dit is het slechtste onafhankelijke script dat ik sinds Bubba-Ho-tep heb gezien.
Thursday June 9, 6:45pm Broadway Performance Hall & Saturday June 11, 1:45pm Broadway Performance Hall<br /><br />Bless the independent filmmaker. Without them we'd see nothing but Spielberg the Farrelly brothers and films based on old sitcoms. They are the risk takers. They reap the rewards of success and suffer the failures. Max and Grace is most definitely a failure. Credit is deserved by Michael Parness for getting out there and making his first feature which he claims drove him to bankruptcy. He might be better off sticking to the stage if this film is any indication of what to expect in the future. Even though everyone warned me I went to see Max and Grace anyway, hoping I might discover something they did not. It starts off well enough, a party for Max in his parent's house shot in warm subdued light, the camera floating into interesting angles. As soon as we see Max has hung himself, an obvious rip-off of Harold and Maude, the whole thing goes right in the tank. How could he do this unnoticed in the middle of a birthday party? For that matter how could two mentally ill and committed psychiatric patients decide to get married and do it with the blessings of all parties concerned? In the Q&A after the film David Krumholtz suggested the entire story was the surrealist dream of his character Max. This story is so badly written the comment sounded more like an excuse. The film doesn't look as though it was made on a shoestring, all the more reason to be so disappointed with the results. What's intended as funny isn't but instead is offensively bad. The continuity is sloppy the lighting is dreadful and the effects look cheap and forced. BPH seats under three hundred and was surprisingly full but I saw at least thirty or forty walkouts within the first half-hour. At one point Grace, played by Natasha Lyonne, laments her inability to die. I found myself thinking the same thing since I never walk out before the credits. If Krumholtz really thinks this is "one of the best scripts" he has ever read it sounds like he needs to catch up on his reading. A terrible waste of talent and resources, this is the worst independent I've seen since Bubba-Ho-tep.