Ik vond Rachel York fantastisch als 'Lucy'. Ik heb haar ook gezien in 'Kiss Me, Kate' en 'Victor/Victoria', en in elk van deze optredens heeft ze heel verschillende en heel echte karakters ontwikkeld. Ze is een kameleon die alles kan spelen (en zingen)!<br />Ik ben heel verbaasd over het aantal negatieve recensies over Rachels optreden in 'Lucy'. Zelfs een paar waarachtige tv- en amusementscritici schijnen het doel van haar voorstelling over het hoofd te hebben gezien. Zoveel mensen hebben zich geconcentreerd op het feit dat Rachel niet echt op Lucy lijkt. Mijn reactie daarop is: 'Nou en?' Ik was niet op zoek naar een oppervlakkige imitatie van Lucy. Ik wilde meer weten over de echte vrouw achter de clown. En dat gaf Rachel ons zeker, tot op het bot. Ik wilde ook niet iemand zien die gewoon klassieke Lucy-scènes 'deed'. Daarom was ik heel blij met het besluit van de producenten en de regisseur om Rachel de rol van Lucy te laten spelen in de repetitie voor de meest memorabele scènes <0xE2><0x80><0x93> Vitameatavegamin en The Candy Factory. (Het schijnt dat sommige recensenten niet beseften dat deze twee scènes bedoeld waren als repetitiesequenties en niet als de echte scènes.) Deze benadering, vond ik, gaf een vernieuwende draai aan de schetsen die zovelen van ons uit het hoofd kennen. Ik vond ook dat Rachel verschrikkelijk fris en grappig was in deze scènes. En ze speelde de scènes die herschapen werden, met name de Professor en het Grape-stompen. Er was een moment in de Grape-scène waarin Rachels mondhoek precies zo omhoog krulde als ik me herinner van Lucy. Ik kon niet geloven dat ze dat kon vastleggen <0xE2><0x80><0x93> en zo natuurlijk.<br />Ik vraag me af of veel van de mensen die kritiek hadden op de voorstelling, verwachtten dat ze het Lucille Ball van 'I Love Lucy' in de hele film zouden zien. Per slot van rekening zouden degenen van ons die haar alleen via de tv leerden kennen, geen idee hebben hoe Lucy in haar beginjaren als filmster werkelijk was. Ik denk dat Rachel een natuurlijke ontwikkeling in het personage liet zien die briljant was. Ze zaaide precies de juiste zaadjes voor ons, zodat we de clown zouden zien die onder de juiste omstandigheden wachtte om naar buiten te komen. Lucy paste niet in het systeem van de oude studio's. In haar gefrustreerde pogingen om de stereotiepe filmster van die tijd te worden, bleef ze datgene wat uiteindelijk haar grootste gave zou blijken te zijn, onderdrukken.<br />Ik geloof dat Rachel de komedie, het drama, de geestigheid, de droefheid, de woede, de passie, de liefde, de ambitie, de trouw, de seksualiteit, de zelfabsorptie, de kinderlijkheid en het stoïcisme in één complex Amerikaans icoon wist te vatten. En ze deed het met een authenticiteit en frisheid die volkomen vertederend waren. 'Lucy' was een grote stap voor Rachel York. Ik hoop dat het haar in de toekomst een hele reeks grote rollen zal brengen. Ik hoop ook dat het haar een Emmy oplevert.
I thought Rachel York was fantastic as "Lucy." I have seen her in "Kiss Me, Kate" and "Victor/Victoria," as well, and in each of these performances she has developed very different, and very real, characterizations. She is a chameleon who can play (and sing) anything!<br /><br />I am very surprised at how many negative reviews appear here regarding Rachel's performance in "Lucy." Even some bonafide TV and entertainment critics seem to have missed the point of her portrayal. So many people have focused on the fact that Rachel doesn't really look like Lucy. My response to that is, "So what?" I wasn't looking for a superficial impersonation of Lucy. I wanted to know more about the real woman behind the clown. And Rachel certainly gave us that, in great depth. I also didn't want to see someone simply "doing" classic Lucy routines. Therefore I was very pleased with the decision by the producers and director to have Rachel portray Lucy in rehearsal for the most memorable of these skits - Vitameatavegamin and The Candy Factory. (It seems that some of the reviewers didn't realize that these two scenes were meant to be rehearsal sequences and not the actual skits). This approach, I thought, gave an innovative twist to sketches that so many of us know by heart. I also thought Rachel was terrifically fresh and funny in these scenes. And she absolutely nailed the routines that were recreated - the Professor and the Grape Stomping, in particular. There was one moment in the Grape scene where the corner of Rachel's mouth had the exact little upturn that I remember Lucy having. I couldn't believe she was able to capture that - and so naturally.<br /><br />I wonder if many of the folks who criticized the performance were expecting to see the Lucille Ball of "I Love Lucy" throughout the entire movie. After all, those of us who came to know her only through TV would not have any idea what Lucy was really like in her early movie years. I think Rachel showed a natural progression in the character that was brilliant. She planted all the right seeds for us to see the clown just waiting to emerge, given the right set of circumstances. Lucy didn't fit the mold of the old studio system. In her frustrated attempts to become the stereotypical movie star of that era, she kept repressing what would prove to be her ultimate gifts.<br /><br />I believe that Rachel deftly captured the comedy, drama, wit, sadness, anger, passion, love, ambition, loyalty, sexiness, self absorption, childishness, and stoicism all rolled into one complex American icon. And she did it with an authenticity and freshness that was totally endearing. "Lucy" was a star turn for Rachel York. I hope it brings a flood of great roles her way in the future. I also hope it brings her an Emmy.