Het vergeven van de Franklins is de beste film die ik in jaren heb gezien. Het acteerwerk was fantastisch... vooral Mari Blackwell, die werkelijk opmerkelijk was in de rol van Peggy Lester. Ze bracht Peggy met een ongelooflijke vaardigheid tot leven en maakte haar even echt als mijn eigen buurvrouw. Ik vond ook Robertson Dean in de rol van de vader leuk... hij is een echte professional en slaagde erin zelfs de intiemste scènes met een zeldzame gratie te spelen. De optredens van de hele cast waren heel goed, uitstekend zelfs, maar Peggy's rol als gespeeld door Blackwell maakte de film. De cinematografie was de hele tijd prachtig en zeer indrukwekkend. De enige kritiek die ik te bieden heb, is een lichte zwakheid van de slotscènes, die overtrokken waren, zich herhaalden en een beetje te veel gericht waren op het verkeerde personage. Ik had het graag willen zien eindigen met een noot van vergeving... maar ondanks die lichte zwakheid is het de moeite waard om te kijken en te applaudisseren voor iedereen die eraan heeft meegewerkt.
Forgiving the Franklins is the best film I have seen in years. The acting was fantastic..especially Mari Blackwell who was truly remarkable in the role of Peggy Lester. She brought Peggy to life with incredible skill and made her as real as my own next-door neighbor. I also enjoyed Robertson Dean in the role of the father... he is a true professional, and managed to pull off even the most intimate scenes with a rare grace. The performances by the entire cast were very good, excellent, in fact but Peggy's role as played by Blackwell made the movie. The cinematography was beautifully done throughout and was most impressive. The only criticism I have to offer is a slight weakness of the ending scenes, which were overly drawn out, repetitive and a bit too focused on the wrong character. I would have liked to see it end on a note of forgiveness....but spite of that slight flaw, it is very much worth the watching and applause for all involved in the making of it.