De film Classe tous risques, geregisseerd door Claude Sautet, was geen film, eerlijk gezegd had ik er nog nooit van gehoord, tot het Film Forum in New York zei dat ze een screening van twee weken van de film zouden maken, met nieuwe Engelse ondertitels. Toen ik ook las dat het in de trant was van de klassieke Franse misdaadfilms van Jean Pierre Melville, greep ik de kans om hem te gaan zien met beide handen aan (op zijn best zou hij in de smaak vallen bij de groten der aarde, en op zijn slechtst zou ik goede popcorn in een groot theater krijgen). Het was de moeite waard om het toe te geven, want Classe tous risques is een van die Franse films die er gewoon op wachten om herontdekt te worden (of voor het eerst ontdekt te worden). Sautet houdt de spanning de eerste veertig minuten van de film op een hoog pitje, met een goed (zo niet goed) middengedeelte, en eindigt dan met wat je bij dit soort films altijd verwacht, maar met fascinerende motivaties van de personages. Met een film in deze trant weet je hoe hij zal eindigen, maar het is de koele, opmerkzame reis die telt.<br />'De film bevat een optreden met enige echte waarheid en eerlijkheid, te midden van de "oude" criminelen.' Als het noodlot op een avond laat toeslaat op een strand, is Aldo opnieuw op de vlucht met twee kleine kinderen. Hij krijgt de hulp van Eric Stark (Jean-Paul Belmondo, die een rol heeft in Le Doulos, maar dan met iets meer menselijkheid en charisma), die ook een dief is, en die hem naar Parijs rijdt. Maar er zijn wat problemen met een paar van Aldo's vroegere zakenpartners, en één oude rekening is misschien wel de juiste. Een paar keer lijkt de plot ontspannen te zijn, maar dat is niet zo. Net als Melville laat Sautet geen greintje vet in zijn verhaal toe, en het is een zeer strak gestructureerde film, met hier en daar een flinke dosis humor (ik moest soms grinniken om de brutaliteit van de misdadigers in de eerste achtervolging, en ook om een bepaalde vrouw die iets pietluttigs had met haar kat en een vis).<br />Samen met een mooie score van de grote George Delerue, uitzonderlijke cinematografie en een stemming die tegenwoordig zelden wordt geëvenaard, herinnert Classe tous risques aan die brug tussen de echte ouderwetse film noir en de misdaadfilms van de laatste tijd. Gangsters in dit nieuwe soort gangsterfilms hebben een 1000ste van de klasse en eer van de dieven in deze film en zijn een tweede banaan in het werk van Melville en Jules Dassin (een compliment dat ik je verzeker). Dat het een goed realistisch, moreel randje heeft, helpt ook.
The film Classe tous risques directed by Claude Sautet was not a film, to be honest, I had ever really heard of until the Film Forum in NYC said that they would have a 2-week screening of the film, with new English subtitles. When I also read that it was in the vein of the classic French crime films ala Jean Pierre Melville, I jumped at the chance to check it out (at best it would rank up with his great works, and at worst I would get some good popcorn in a great theater). It was well worth the admission, as Classe tous risques is one of those kinds of French films that is just waiting to be re-discovered (or discovered for the first time). With terrific, tense diligence, Sautet keeps the suspense at a tight pitch for the first forty minutes of the film, keeping a good (if not great) middle section, and then ending it up with what is always expected with these films, but with fascinating motivations by way of the characters. With a film in the vein of this sort, you know how it will end, but it's the cool, observant journey that counts.<br /><br />The film features a performance with some real truth and honesty, amid the "old-school" criminal's code, by Lino Ventura as Aldo, who at the start of the film (one of the best beginnings to a film in this genre and country) steals a hefty amount of money with his partner in crime). When there is a sudden, ugly twist of fate on a beach late one night, Aldo is again on the run with two little kids. He gets the aid of Eric Stark (Jean-Paul Belmondo, a role in tune with Le Doulos only with a smidgen more humanity and charisma), who is also a thief and drives him into Paris. But there are some problems with some of Aldo's old business partner's, and one old score may be just the right ticket. A couple of times the plot may seem to be leisurely, but it isn't. Like Melville, Sautet doesn't allow any fat to his story, and it's a very tightly structured film, with some good doses of humor here and there (I was sometimes grinning at the audacity of the criminals in the beginning chase sequence, and also with a particular woman who had a finicky thing with her cat and a fish).<br /><br />Along with a fine score by the great George Delerue, exceptional cinematography, and a mood that is seldom met let alone matched now adays, Classe tous risques is a reminder of that bridge between the real old-school film-noir, and the latter day crime films. Gangsters in these new sort of "thug-life" movies have a 1000th of the class and honor of the thieves in this film, and is a second banana to the works of Melville and Jules Dassin (a compliment I assure you). That it has a good realistic, moral edge helps as well.