De tweedejaarsscriptie van scenarist Steve Tesich (volgens de overmatig geprezen _Breaking Away_ ) is een compendium van clichés, toeval en somber melodrama. Misschien heeft hij er een deel van meegemaakt; als dat zo is, moet ik tot mijn spijt zeggen dat hij onverklaarbaar niet in staat was om er iets overtuigends van te maken.<br />In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat hij hier niet veel aan heeft gehad van Arthur Penn, een getalenteerde regisseur die in het verleden opmerkelijk werk heeft verricht (BONNIE EN CLYDE, EEN KLEINE GROTE MAN), maar die geen enkele energie of geloofwaardigheid in Tesichs verhaal weet te leggen.<br />De acteurs doen hun uiterste best, maar worden opgezadeld met een zwakke motivatie en dialoog. Sympathie moet in het bijzonder worden bewaard voor Craig Wasson, wiens norse optreden de voorbode is van de ophanden zijnde snelle aftakeling van zijn carrière als hoofdrolspeler, evenals voor de g<0xC3><0xAA>nant losgeraakte Jodi Thelen, misplaatst als het uiterst onwaarschijnlijke 'femme fatale' van de film.<br />Het lijkt allemaal langer dan het is, en alle punten die worden aangevoerd zijn grof en voor de hand liggend. Zie Arthur Penns eerdere visie op het onderwerp van de jaren zestig, de komische en weemoedige ALICE'S RESTAURANT; het is alles wat deze film niet is.
Screenwriter Steve Tesich's sophomore effort (following upon the wildly overpraised BREAKING AWAY) is a compendium of clichés, coincidence, and dour melodrama. Perhaps he lived some of this; if so, I'm sorry to say he was inexplicably unable to dramatize any of it convincingly.<br /><br />In fairness, he's not helped much here by Arthur Penn, a talented director who's done remarkable work in the past (BONNIE AND CLYDE, LITTLE BIG MAN), but fails to inject any energy or verisimilitude into Tesich's narrative. <br /><br />The cast struggles as best they can but are saddled with weak motivation and dialogue. Sympathies should be reserved particularly for Craig Wasson, whose morose performance presages the impending quick fade of his leading man career, as well as the embarrassingly untethered Jodi Thelen, miscast as the film's extremely unlikely 'femme fatale.'<br /><br />It all seems longer than it is, and any points made are heavy-handed and obvious. See Arthur Penn's earlier take on the subject of the 60's, the droll and elegiac ALICE'S RESTAURANT; it's everything this one isn't.