Het beste aan Shrieker is de dialogen. Net als Scream en I Know What You Did Last Summer is deze film zich bewust van de conventies van dit soort horrorfilms en weet hij een paar goede zinnen en scènes te bedenken die aan die conventies voldoen. Helaas is Shrieker gewoon saai. De plot is een typisch Tien Kleine Indianenverhaal over een monster dat wordt bestuurd door een van de verdachten/slachtoffers. Je weet vanaf het begin dat alle personages worden uitgeschakeld tot alleen de held(in) overblijft om het kwaad te verslaan. En dat is precies wat er gebeurt. Absoluut geen verrassingen en geen spanning. Productiewaarden en acteerprestaties waren oké, maar ik had geen motivatie om tot het eind te kijken (hoewel ik dat wel deed) omdat ik al wist hoe de slotscène zou verlopen. Het einde verbaasde me wel een beetje, omdat het erin slaagde om weg te ebben, letterlijk, in plaats van een emmer met special effects weg te gooien. Misschien was het budget voor special effects aan het eind wel op.
The best thing about Shrieker is the dialogue. Like Scream and I Know What You Did Last Summer, this movie is cognizant of the conventions of this type of horror movie and manages to come up with a few good lines and scenes that play on those conventions. Unfortunately, Shrieker is just boring. The plot is your basic Ten Little Indians whodunnit with a monster controlled by one of the suspects/victims. You know from the beginning that each of the characters will get bumped off until only the hero(ine) is left to defeat the evil. And this is exactly what happens. Absolutely no surprises and no tension. Production values and acting were ok, but I had no motivation to watch to the end (although I did) because I already knew how the end scene would play out. The ending did surprise me a bit, because it managed to fizzle out, literally, instead of throwing out a bucket of special effects. Maybe the special effects budget had been spent up by the end.