Oké, gisteravond, 18 augustus 2004, had ik het onaangename genoegen de heer Van Bebble te ontmoeten bij een vertoning van de film The Manson Family in de Three Penny in Chicago als onderdeel van het Chicago Underground Film Festival. Ik zal u vertellen wat ik erover te zeggen heb. Ten eerste is de film een duidelijke kopie van elke film van Kenneth Anger, Roman Polanski, Oliver Stone en Terry Gilliam die ik ooit heb gezien. Van Bebble verklaarde onmiddellijk dat hij nooit contact had gehad met de leden van de Manson-familie of met Charlie zelf, dat hij hen leugenaars noemde en dat hij niets met hen te maken wilde hebben, dat de film was gebaseerd op zijn (Van Bebbles) mening over het proces, dat hij helemaal had gezien vanuit zijn woonkamer, op tv en in het nieuws (en ik neem aan dat de Autobiografie en het boek Helter Skelter rechtstreeks waren geïmiteerd via het verhaal). Dus had ik nog een tweede vraag, ik vroeg of hij probeerde de buitenstaander, de mtv, de seksdrugs en de rock-'n-roll-versie voor te stellen en niet noodzakelijkerwijs het ware verhaal. Deze vraag maakte de inmiddels bezopen regisseur duidelijk pissig, die begon te schreeuwen: 'Dat is niet waar!' 'Hou je kop, hou je kop, dit is de waarheid! Al die andere films zijn bullshit!'<br />Nou ja, hoe dan ook, ik dacht er niet eens over na hoe belachelijk dit was, tot ik de volgende dag de tekst voor de film las: 'Je hebt de wettenkant van het verhaal gehoord... en nu hoor je het verhaal zoals het door de Manson-familie wordt verteld.' Neem me niet kwalijk, maar als deze vent nog nooit met de familie heeft gesproken en ze als leugenaars beschouwt waar hij niets mee te maken wil hebben, hoe kan hij dan in godsnaam het verhaal voor hen vertellen? Dit is de belachelijkste verklaring die ik ooit heb gehoord! De film was duidelijk gericht op de seksdrugs en rock-' Het publiek, dat er geen moeite mee had om zich aan te trekken van het kleine, schemerig verlichte theater, was nog duidelijker het product van de seksdrugs en de rock-'n-rollgeest van een man die niet eens naar zijn eigen film kon kijken zonder om de tien minuten op te staan om meer bier te halen of een soort van Rocky Horror-achtige oproep te schreeuwen naar de acteurs op het scherm. Deze film bereikt weinig meer dan het vervormen van het beeld dat het publiek heeft van de feitelijke gebeurtenissen (die de staat Amerika en een groot deel van de wereld tegenwoordig vormgaven) tot een soort van Slasher/Comic Book/Porno/Verkrachting, verzonnen door een duidelijk oppervlakkig individu.<br />De film was beslist heel indrukwekkend om naar te kijken. De soundtrack was verfrissend, want er zaten echte voorbeelden in van Charlies werk met The Family uit zijn Lie-album. De montage was mooi en kordaat, om de misselijkmakende onzekerheid van de meeste moderne muziekvideo's te simuleren. Al met al zou deze film een veel betere toevoeging zijn geweest aan de catalogus van Mtv dan het Underground Film Festival of de hoofden van intellectuele waarnemers. Ik had het gevoel dat ik op een middernachtelijke Rocky Horror-avond was en keek naar de manier waarop het publiek zich kleedde en gedroeg (waarschijnlijk het beste deel van de ervaring). De cast was heel goed, met uitzondering van Charlie, die meer leek op een stonede Dungeons and Dragons-fan dan op de rol die hij speelde. De beschrijving die de film van hem gaf, dat hij een en al energie was, dat hij je met tien dingen bestookte en dat hij dat allemaal heel lichamelijk deed, kwam niet overeen met de langzame, lethargische en mollige versie die in werkelijkheid werd gegeven.<br />Alles bij elkaar legt de film zichzelf uit als Sadie (of misschien was het Linda) aan het eind verklaart: 'Je kunt een stel bullshit**-boeken schrijven of een stel bullshit-films maken... et cetera, et cetera.' Een voorbeeld. Zelfs de disclaimer 'gebaseerd op een waargebeurd verhaal' verraadt dat ergens onder deze psychedelische vuilnishoop de basis ligt van een echt verhaal met inhoud die de wereld zal veranderen en dat al heeft gedaan. Het enige wat je hoeft te doen is een beetje alchemie om de waarheid van de rotzooi te scheiden, of misschien kun je het gewoon allemaal uit de weg gaan en in plaats daarvan een boek gaan lezen.<br />Het enige wat ik kan zeggen is dit: toen de film was afgelopen kreeg ik een gratis biertje, dus ik ben blij dat ik ben gegaan, maar niet zo blij dat ik vijftien dollar aan mijn kaartje heb uitgegeven om te horen te krijgen dat ik mijn bek moest houden omdat ik de regisseur een vraag had gesteld. Vrede.
Okay, last night, August 18th, 2004, I had the distinct displeasure of meeting Mr. Van Bebble at a showing of the film The Manson Family at the Three Penny in Chicago as part of the Chicago Underground Film Festival. Here's what I have to say about it. First of all, the film is an obvious rip off of every Kenneth Anger, Roman Polanski, Oliver Stone and Terry Gilliam movie I've ever seen. Second of all, in a short Q & A session after the show Mr. Van Bebble immediately stated that he never made any contact with the actual Manson Family members or Charlie himself, calling them liars and saying he wanted nothing to do with them, that the film was based on his (Van Bebble's) take on the trial having seen it all from his living room on TV and in the news (and I'm assuming from the Autobiography and the book Helter Skelter which were directly mimicked through the narrative). So I had second dibs on questions, I asked if he was trying to present the outsider, Mtv, sex drugs and rock 'n roll version and not necessarily the true story. This question obviously pissed off the by now sloshed director who started shouting "f*** you, shut the f*** up, this is the truth! All those other movies are bullsh**!"<br /><br />Well anyway, I didn't even think about how ridiculous this was until the next day when I read the tagline for the film, "You've heard the laws side of the story...now hear the story as it is told by the Manson Family." Excuse me, if this guy has never even spoken to the family and considers them to be liars that he doesn't want to have anything to do with, how in God's name can he tell the story for them!? This is the most ridiculous statement I have ever heard! The film was obviously catered to the sex drugs and rock 'n roll audience that it had no trouble in attracting to the small, dimly lit theatre, and was even more obviously spawned by the sex drugs and rock 'n roll mind of a man who couldn't even watch his own film without getting up every ten minutes to go get more beer or to shout some sort of Rocky Horroresque call line to the actors on screen. This film accomplishes little more than warping the public's image of actual events (which helped shape the state of America and much of the world today) into some sort of Slasher/Comic Book/Porno/Rape fantasy dreamed up by an obviously shallow individual.<br /><br />The film was definitely very impressive to look at. The soundtrack was refreshing as it contained actual samples of Charlie's work with the Family off of his Lie album. The editing was nice and choppy to simulate the nauseating uncertainty of most modern music videos. All in all this film would have made a much better addition to the catalogues at Mtv than to the Underground Film Festival or for that matter the minds of any intellectual observers. I felt like I was at a midnight Rocky Horror viewing the way the audience was dressed and behaving (probably the best part of the experience). The cast was very good with the exception of Charlie who resembled some sort of stoned Dungeons and Dragons enthusiast more than the actual role he was portraying. The descriptions the film gave of him as full of energy, throwing ten things at you and being very physical about it all the while did not match at all the slow, lethargic, and chubby representation that was actually presented.<br /><br />All in all the film basically explains itself as Sadie (or maybe it was Linda) declares at the end, "You can write a bunch of bullsh** books or make a bunch of bullsh** movies...etc. etc." Case in point. Even the disclaimer "Based on a True Story" is a dead giveaway, signalling that somewhere beneath this psychedelic garbage heap lay the foundation of an actual story with content that will make and has made a difference in the world. All you have to do is a little bit of alchemy to separate the truth from the the crap, or actually, maybe you could just avoid it all together and go read a book instead.<br /><br />All I can say is this, when the film ended I got a free beer so I'm glad I went, but not so glad I spent fifteen dollars on my ticket to be told to shut the f*** up for asking the director a question. Peace.