Hoewel veel Billie Dove-fans dolblij zijn met haar werk, moet ik haar afwijzen. Als sociaal prominent lid van de Britse elite is haar Britse accent min of meer afwezig en haar stembuigingen klinken net als, nou ja, als stembuigingen, en haar emo-tiviteiten lijken trance-achtig en zwaarwichtig. Basil Rathbone, gewoonlijk een goede acteur, lijkt de hele tijd uit zijn doen en spreekt ook met een vreemd soort accent <0xE2><0x80><0x93> in zijn geval zoiets als Italiaans, al weten we dat niet zeker. Het script slaagt erin zijn precieze etniciteit geheim te houden. Hij wordt verder gehinderd door het script, dat hem een van die oude filmziekten bezorgt, iets wat met zenuwen te maken heeft en waarvoor hij geopereerd moet worden. Het enige echte vermaak wordt geboden door de illustere Kay Francis, die een gelakte bob met krullen draagt in haar rol van ontaarde gravin die schaamteloos mannen verslindt, onder wie Rathbone, om ze vervolgens uit te spugen. Dat doet ze met haar unieke aplomb. Ze is het enige levende wezen in deze dode zee van een film.
Although many Billie Dove fans are delighted with her work here, I have to pass. As a socially prominent member of the British smart set, her British accent is basically non-existent and her line readings sound just like, well, line readings and her emoting seems trance-like and ponderous. Basil Rathbone, usually a fine actor, seems off-kilter throughout and also speaks with a weird sort-of-accent - in his case something like Italian, though we cannot be sure. The script manages to keep his precise ethnicity a secret. He is further hampered by the script which gives him one of those old movie diseases, something to do with nerves, which requires surgery. The only real entertainment is provided by the illustrious Kay Francis sporting a lacquered bob with side curls in her role as a depraved countess who shamelessly devours men, including Rathbone, and then spits them out. She pulls it off with her unique aplomb. She is the only living thing in this dead sea of a film.