Ik zag die film als onderdeel van een Billy Graham-programma. De kerk waar ik naar toe ging, maakte deel uit van een brede actie om God en het christendom aan onze gemeenschap te presenteren (Hartford, Ct. USA). Ik was een van de therapeuten die de deelnemers hielpen (die werden uitgenodigd zich te melden en het soort godsdienstige beroep te kiezen dat ze wilden... en na de film met hen verder te gaan. Als zodanig deed het wat het moest doen, en ik persoonlijk vond het een medium om mijn geloof in God te versterken. Ik vond het ook erg nuttig voor degenen die ik hielp. Ik vind vooral het werk van Kim Darby in deze film mooi. ) waren, in zekere zin, een beetje overdreven... niemand zegt tegen zijn kind dat hij of zij de vader zou kunnen zijn van een onwettig kind, zoals de Wintons deden: 'O, nee, nee, niet thaaat.' Dat is niet precies wat ze zeiden, maar het symptomatisch publiek dat ik zag, lachte om wat het ook was dat ze zeiden, en ook om het nadrukkelijke 'Nee, m'neer, ik niet' van de zoon.
I saw this movie as part of a Billy Graham program. The church I attend was part of a community wide outreach to present God and Christianity to our community (Hartford, Ct. USA). I was one of the counselors who helped attendees (who were invited to come forward and make whatever kind of religious profession they wanted...and to follow up on them after the movie. As such, it did what it was supposed to do, and I personally found it to be a medium to strengthen my faith in God.I also found it to be very helpful to those I counseled. I especially like the work of Kim Darby in this movie. And the parents (the Wintons?) were , in a way, a little overdrawn....no one says to their child if they think that he or she may be the parent of an illegitimate child something like the Wintons did "oh, no, no, not thaaat." That isn't exactly what they said, but the sympaathetic audience I saw had a laugh at whatever it was they did say, and also at the son's emphatic "No, MOm, not me." Don Berghuis