O, _Sex Lives of the Potato Men_, welke smerige demon heeft u geschapen? Dit is een film die je kijkt, een beetje meesmuilt tijdens de pauze en als je er dan over begint tegen anderen die hem hebben gezien, kun je gewoon niet anders dan glimlachen terwijl je praat. Maar het is niet zo dat _Sex Lives of the Potato Men_ in feite een grappige film is, een die je inspireert om te glimlachen als je erover praat of eraan denkt, het is alleen dat de film zo bizar is, zo beledigend en niet schaamteloos in zijn poging om een deemoedige lach op te roepen over seks en seksleven in het algemeen, dat je onwillekeurig je mond laat openvallen in een grijns. Bedenk wel dat het gevolg van die grijns is dat je je hoofd laat zakken; het gevolg is dat je je hoofd schudt en je wijsvinger en duim naar beide wenkbrauwen opsteekt in een poging om herinneringen op te halen aan de tijd dat je naar die troep keek.<br />Maar dat is de film ook, het is troep; het is heel dappere en schaamteloze troep, maar toch troep. Degene die dit idee heeft bedacht, het op papier heeft gezet en het vervolgens door de hele industrie heeft verspreid in een poging om het gemaakt te krijgen, moet ofwel heel dapper of heel wanhopig zijn. Het is vreemd om een film te hebben die absoluut 'over' iets gaat, maar die onder geen enkele omstandigheid een doorslaggevend verhaal heeft. Dit komt voort uit het idee dat het grootste deel van de Europese cinema artistiek is en dat de verhalen dubbelzinnig zijn en een open einde hebben en dat thema's voorrang hebben boven de meeste andere dingen. In Sex Lives of the Potato Men worden dezelfde situatie en technisch gezien dezelfde grap keer op keer herhaald en dat is een idee dat bestaat uit:'seks is iets heel, heel grappigs.' Deze ideeën zijn misschien beter geschikt voor een Amerikaanse film, dus het is geen wonder dat na een tijdje naar deze film te hebben gekeken, alles een beetje uit de hand begint te lopen. De film begint en eindigt op dezelfde manier, wat een gevoel van een cirkelvormige reis creëert; een cirkelvormige reis die absoluut nergens heen leidt en die absoluut niets heeft opgeleverd. Drie kerels zitten rond een tafel te praten en wat niet al. Hun baas voegt zich bij hen en het gesprek beperkt zich tot de grofste en walgelijkste verhalen, situaties of scenario's die ze maar kunnen bedenken. Het vreemde is dat telkens wanneer de ene man iets lelijks zegt, de andere zijn gezicht vertrekt, maar in ruil daarvoor een even smerig verhaal te vertellen heeft, waardoor er een tegenstelling ontstaat tussen wat deze mannen vinden dat ze over de streep moeten trekken en wat ze niet vinden. De mannen zijn Dave (Vegas) en Ferris (Crook), twee mensen bij wie Tolly (Coleman) zich aansluit wanneer de film het nodig acht een derde gezicht in te zetten om nog meer akelige seksgrappen of vreemde verhalen te onthullen. Ze zijn in dienst van Jeremy (Gattis), een man met diepere kwesties en problemen, maar die de film eerder uitbuit omwille van de humor dan om ze te bestuderen.<br />Wat is de situatie in _Sex Lives of the Potato Men_? De drie tot vier mannen zitten in een crisis en gedurende de film spelen we de rol van de ongelukkige vlieg op de muur, terwijl we toekijken hoe deze mensen in een periode van ongeveer een week het een en ander uithalen. Als de humor die rond Dave en Ferris draait walgelijk en weerzinwekkend is, dan is het voor Jeremy gewoon griezelig. Het begint allemaal nogal onschuldig en het lijkt erop dat er een vrouw is die hij leuk vindt en die hem op haar beurt net zo leuk vindt, maar als de essentie dat Jeremy alleen maar een stalker is tot hem doordringt, dan vallen de monden open. Het personage Jeremy wordt gebruikt en neergezet op een manier die onbeantwoorde liefde en stalken in het algemeen alleen maar 'grappig' maakt. Jeremy zit in zijn appartement naar klassieke muziek te luisteren en brieven vol mishandelingen aan Ruth (Davis) te schrijven, waarbij hij een soort psychotische persoonlijkheid nabootst die meer in de buurt komt van Hannibal Lecter, die in Hannibal van 2001 zijn brief aan Clarice schreef. Maar de sympathie die we op dat moment voor hem zouden kunnen hebben, wordt volledig tenietgedaan wanneer later de ware oorsprong van hun relatie aan het licht komt. Plotseling voelen wij als publiek ons bedrogen, waardoor we een beetje medelijden met hem krijgen, en om de een of andere reden lijkt het gewoon laf en weerzinwekkend wat hij heeft gedaan. Om te zeggen wat het was, zou de weinige verrassingen die zich in de film schuilhouden tenietdoen.<br />Het is triest hoe Jeremy in een van zijn brieven schrijft over het een of ander, waarbij hij uitroept dat het 'geen artistieke visie heeft, alleen maar één grote puinhoop'. Ik heb er een hekel aan als de woorden van de personages een echo zijn van de film waarin ze spelen. _Sex Lives of the Potato Men_ gaat niet op zoek naar iemands psyche of speciale belangstelling voor een fetisj of waarom ze de behoefte hebben om zo veel mogelijk seks te hebben, het gebruikt hen alleen maar als dekmantel voor belachelijk ongrappige grappen en situaties. In plaats van groepsseks als uitgangspunt te nemen en te onderzoeken wat iemand drijft, maakt de film er een malle grap van (tickets met cijfers erop!); in plaats van een fan van Sadomasochisme aan het denken te zetten, laat de film iemand aan een kelderplafond hangen die iedereen waarschuwt voor 'inkomend zout en azijn' terwijl hij klaarkomt. Ferris bedekt zijn gezicht vol walging en de camera zoomt zonder al te veel gedoe in op de volgende scène. Het is een opluchting dat de film geen publiek in het buitenland heeft gekregen. Dit is een onderdeel van de Britse cultuur, van de Britse mentaliteit, waarvan ik hoop dat het tot onze kusten beperkt zal blijven en dienovereenkomstig zal worden genegeerd.
Oh Sex Lives of the Potato Men, what foul demon created thee? This is a film that you watch, smirk a little during the runtime and then when you mention it to others having seen it, you just cannot help but smile as you talk. But it's not that Sex Lives of the Potato Men is actually a funny film and one that inspires you to smile when talking or thinking about it, it's just that the film is so bizarre; is so insulting and is no shameless in its attempt to get across a meek laugh to do with sex and sex lives in general that you just cannot help but have your mouth break out into a grin. Do bear in mind that what follows the smirk is a sinking of the head; a consequent shake of the head and a raise of the index finger and thumb to both eyebrows as you gently rub them in an attempt to reminisce about your time watching this trash.<br /><br />But that's what the film is, it's trash; it's very brave and shameless trash but trash none-the-less. Whoever came up with this idea, put it to paper and then spread it around the industry trying to get it made must either be very brave or very desperate. It's strange to have a film that is most definitely 'about' something but one that does not have, under any sort of circumstance, a decisive narrative. This follows on from that idea that most of European cinema is artistic and its stories are ambiguous and open-ended and themes take precedence over most other things. In Sex Lives of the Potato Men, the same situation and technically the same joke are replayed over and over again and that is an ideation that consists of: 'sex is a very, very funny thing.' These ideas are perhaps more suited to an American film so it's no wonder that after a while watching this film, things start to feel a little out of sorts.<br /><br />The film begins and ends in the same manner, creating a feeling of a circular journey; a circular journey that has gone absolutely nowhere and absolutely nothing has been achieved. Three blokes sit around a table talking and what-not. Their boss joins them and the conversation is limited to whatever crude and disgusting stories, situations or scenarios each can possibly think of. The odd thing here, being that whenever one man says something nasty, the other grimaces but has an equally filthy story to give in return creating a contradiction in what these men find to cross the line and what they do not. The men are Dave (Vegas) and Ferris (Crook), two people joined by Tolly (Coleman) whenever the film sees fit to throw in a third face to crack some more nasty sex jokes or break some peculiar stories. They are employed by Jeremy (Gattis), a man who has deeper issues and problems but issues of which the film is more concerned with exploiting for the sake of humour rather than study.<br /><br />So what's the situation in Sex Lives of the Potato Men? The three to four men are in a crisis and for the duration of the film, we will adopt the role of the hapless fly on the wall as we witness what foul play these people get up to over the period of about a week. If the humour revolving around Dave and Ferris is disgusting and repulsive, then for Jeremy things are just spooky. It all begins rather innocently and it appears there is a female he likes and one who equally likes him in return but when the essence that Jeremy is merely a stalker creeps in, that's when the jaws drop. The character of Jeremy is used and put across in a way that makes unrequited love and stalking in general merely look 'funny'. Jeremy sits in his apartment listening to classical music and writing out letters of abuse to Ruth (Davis), echoing some sort of psychotic persona more associated with Hannibal Lecter writing his letter's to Clarice in 2001's Hannibal. But whatever sympathy we might have for him at this point is rendered absolutely false when, later on, it is revealed the true origin of their relationship. Suddenly, we as an audience feel cheated into feeling a mite sorry for him earlier on and for whatever reason he did do what he did in the first place just seems cowardly and distasteful. To say what it was would ruin whatever few surprises lurk within the film.<br /><br />Quite sad how, in one of Jeremy's letters, he writes about something-or-other exclaiming it to have "No artistic vision  just one big mess". I hate it when words said by the characters echo the film they're in. Sex Lives of the Potato Men does not explore someone's psyche or particular interest in a fetish or why they feel the need to go around having as much sex as possible, it just uses them as a front to pile on ridiculously unfunny jokes and situations. Rather than take group sex and explore what drives a person to seek it down, it makes a daft joke out of it (tickets with numbers on!?); rather than get into the mindset of a fan of Sadomasochism, the film has someone hang from a basement ceiling and warn everyone of 'incoming salt and vinegar' as he climaxes. Ferris covers his face in disgust and the camera fades to the next scene without too much of a fuss. It's a relief the film got to no audiences abroad. This is one section of British culture, indeed of the British mentality that I pray will be confined to our shores and ignored accordingly.