Ik ging naar die film omdat hij mijn vrouw was aanbevolen en zij erheen wilde.<br />We probeerden allebei lang voor het einde van de film op onze horloges te kijken om te zien hoeveel meer we nog te verduren zouden krijgen. De film duurt twee uur en zes minuten. Hij is ruwweg gelijkelijk verdeeld tussen gevechtsscènes (zo'n twaalf, allemaal min of meer onderling verwisselbaar) en plotontwikkeling.<br />Je zou denken dat, aangezien de hoofdpersoon de zoon is van een onbelangrijk stamhoofd dat de halve wereld verovert, plotontwikkeling betrekkelijk eenvoudig zou zijn. Er is een behoorlijk aantal ruwe gegevens waaruit je een vrij goed verhaal kunt maken. Maar de schrijvers hebben het volledig opgeschoond. We krijgen geen echte geschiedenis. In plaats daarvan krijgen we een Hollywood-versie van de geschiedenis.<br />Wat houdt de jonge Temudjin op de been tijdens zijn lange <0xE2><0x80><0x93> bijna eindeloze <0xE2><0x80><0x93> beproevingen? Nou, de liefde van een goede vrouw, natuurlijk.<br />Hoe komt hij uit de gevangenis? Nou, een oude monnik, die zijn aangeboren goedheid en grootheid herkent, trekt over het continent om deze goede vrouw een talisman te brengen die Temudjins liefde voor haar symboliseert. Hij valt dood net dicht genoeg bij haar in de buurt om haar hem te laten vinden, zoals hij daar ligt, met de talisman in zijn hand. En natuurlijk gaat ze dan en nadat ze (op onverklaarbare wijze) rijk en machtig is geworden, redt ze hem. Hoe ontsnapt hij aan de ketenen? Nou, hij gaat naar het heiligdom van de grote wolfgod Tengri (of zoiets) en Tengri bevrijdt hem door middel van magie. Ja hoor.<br />Waarom wil hij heerser over de Mongolen worden? Weer die wolfgod, blijkbaar. Temudjin gaat op pad om om leiding te vragen, en <0xE2><0x80><0x93> verrassing! verrassing! <0xE2><0x80><0x93> hij krijgt die. 'Wetten,' zegt hij tegen zichzelf. 'Wat de Mongolen nodig hebben zijn wetten. Goede, eenvoudige wetten.' Tjonge, dat was indrukwekkend.<br />En dan, eindelijk, hoe wint hij de beslissende slag tegen de sterkere strijdkrachten van zijn rivaal? Betere tactiek, zeker, maar ook weer met de hulp van die goeie ouwe wolfgod, die op het hoogtepunt van de strijd een storm stuurt. Alle troepen krimpen ineen als de donder rommelt en de bliksem flitst (mongolen zijn bang voor de donder, zie je) - maar onze Temudjin niet. De troepen, volkomen onder de indruk van zijn dapperheid, juichen hem toe!<br />Ik weet niet wat mensen ertoe brengt om dit soort rotzooi te blijven produceren. Het grappige is dat het afgewisseld wordt met allerlei soorten korrelig realisme: veel melkgeslurp, vuil en geweld. Het is alsof de producenten van deze film de triviale dingen goed wilden doen, zodat de kijkers niet zouden merken hoe infantiel sommige van de grote dingen zijn.<br />Daar!' Er zijn stapels geweldsuitbarstingen in grafisch close-up: houwen, spietsen, fonteinen van bloed, fonteinen van bloed, wolken van bloed <0xE2><0x80><0x93> de bloedjongens hadden het eigenlijk reuze naar hun zin. Ondanks het realisme is het onmogelijk om het serieus te nemen.<br />Ik moet de bespottelijke laatste vechtscène nog noemen. Hoe iemand kan denken dat die dingen er realistisch uitzien, gaat mijn verstand te boven. Dat is niet zo. O, en het is allemaal opgenomen in de gebruikelijke Hollywood-stijl <0xE2><0x80><0x93> adembenemende panorama's voor het spectaculaire landschap, en de superclose-ups van Stedicam voor de gevechtsscènes. En de gebruikelijke Dolby-supergeluidseffecten van gebonk en gebonk en het constante lage gezoem om de spanning op te voeren.<br />Moeilijk.<br />Vermijden.
I went to see this film because it was recommended to my wife and she wanted to go.<br /><br />We were both trying to look at our watches well before the film ended, in order to see how much more we had to endure. Two hours and six minutes long, it is. It's divided roughly equally between battle scenes (about a dozen of them, all more or less interchangeable), and plot development.<br /><br />One would have thought that with the subject being the son of a minor tribal chief who conquers half the world, plotting would have been relatively easy. There's a fair bit of raw material there from which to make a pretty good story. However the writers fluffed it completely. We get no real history. We get instead a Hollywood version of history.<br /><br />What sustains young Temudjin through his long -- almost endless, actually, or so they seem to the viewer -- tribulations? Why, the love of a good woman, of course.<br /><br />How does he get out of prison? Well, an old monk, who recognizes his innate goodness and greatness, sets out across the continent to take to this good woman a talisman that symbolises Temudjin's love for her, dropping dead just close enough to her for her to find him as he lies there, talisman in his hand. And of course she then goes and, having (inexplicably) become rich and powerful, rescues him.<br /><br />How does he escape from the shackles? Well, he goes off to the shrine of the great wolf-god Tengri (or some such name) and Tengri sets him free by magic. Yeah, right.<br /><br />Why does he want to become ruler of the Mongols? The wolf-god again, apparently. Off goes Temudjin to ask for guidance, and -- surprise! surprise! -- he gets it. "Laws," he says to himself. "What the Mongols need are laws. Good, simple ones." Golly, it was impressive.<br /><br />And then finally, how does he win the decisive battle against his rival's more powerful forces? Better tactics, certainly, but also through the aid of the good old wolf-god again, who sends a storm at the height of the battle. All the troops cower as the thunder rolls and the lightning flashes (Mongols are scared of thunder, you see) -- but not our Temudjin. The troops, completely wowed by his bravery, acclaim him king! <br /><br />I don't know what induces people to keep producing this kind of garbage. The funny thing is it's interspersed with all sorts of gritty realism: lots of slurping of milk, dirt and violence. It's as if the producers of this movie wanted to get the trivial things right so that viewers wouldn't notice how infantile some of the big stuff is.<br /><br />There's heaps of violence in graphic close-up: slashings, impalings, spouts of blood, sprays of blood, clouds of blood -- the blood guys had a great time, actually. Despite the realism, it's impossible to take seriously.<br /><br />I must mention the ludicrous CGI final battle scene. How anyone can think these things look realistic is beyond me. They don't. Oh, and it's all shot in the standard Hollywood style -- breathtaking panoramas for the spectacular scenery, and the super-close-up Stedicam stuff for the battle scenes. And the standard Dolby super-sound-effects of whumps and thumps and the constant low-frequency hum to sustain tension.<br /><br />Tedious.<br /><br />Avoid.