Er is niets origineels, menselijks of inzichtelijks aan deze film. Het acteerwerk is middelmatig, de beelden zijn amateuristisch, de tekst ontbeert subtiliteit en de scènes zijn erg oppervlakkig... het heeft iets weg van een soap.<br />In 2.37 wordt een zelfmoord gebruikt om de film in een spannend drama te veranderen. We kijken, deels omdat we willen weten wie er doodgaat. De verschillende personages hebben elk een probleem, en de film laat zien hoe erg elk probleem voor hen is, maar alleen als een manier om ze allemaal op een plek te krijgen waar je denkt dat ze zelfmoord zouden kunnen plegen. Ondanks de verschillende gezichtspunten die de camera bij de belangrijkste gebeurtenissen biedt, is er NOOIT een andere manier om de gebeurtenissen zelf te zien. Dus in 2.37 zijn de klootzakken klootzakken, de engelen zijn engelen. Dat is simpel.<br />Zonder deze complexiteit komt de film over als een voyeuristisch verhaal over seks en geweld in de jeugd. Je leert de kinderen nauwelijks zo goed kennen als de borsten, het lichaam en de kreupele benen die de filmmaker als karakteristiek afschildert.<br />Uiteindelijk, als je <0xC3><0xBC>berhaupt iets weet over film in de afgelopen 5 jaar, is 2.37 niet meer dan een onvolwassen rip van Elephant <0xE2><0x80><0x93> geen meditatie, geen ontwikkeling. Maar terwijl de filmmaker en de distributeur bij elke gelegenheid de vermeende zelfmoord van een vriend gebruiken om de film wat legitimiteit te geven, praten ze nooit over Gus van Sant of Elephant. De positieve berichten op IMDb vermijden merkwaardigerwijs elke vermelding hiervan, of hechten gewoon geen waarde aan originaliteit. Als je iets met hart en ziel wilt <0xE2><0x80><0x93> vermijd dan dit staaltje jeugduitbuiting. Ik was verbaasd over de leeftijd van de filmmakers toen ik er na het zien van deze film achter kwam <0xE2><0x80><0x93> ik had aangenomen dat een jongen van dertien het had gemaakt. De Twintig Dingen die ik altijd heb gekend, hebben het te druk met iets echts in hen tot uitdrukking te brengen om het werk van een oude man op te tillen.
There is nothing original,humane or insightful in this film. The acting is average, images are amateurish, the writing lacks subtlety and the scenes are very basic...something close to a soap.<br /><br />In 2:37,a suicide is used to turn the film into a suspense drama. We watch, partly, because we want to know who dies. The various characters each have a problem, and the film shows how bad each problem is for them, but only as a way to get them each to a place where you think they might kill themselves. Despite the different points of view offered by the camera on the key events, there is NEVER another way of seeing the events themselves. So in 2:37, the arseholes are arseholes, the angels are angels. This is simple stuff.<br /><br />Without this complexity, the film emerges as a voyeuristic tale of youth sex and violence. You hardly get to know the kids as much as the breasts, bodies and limps that the filmmaker passes off as characterisation.<br /><br />In the end, if you know ANYTHING about film in the last 5 years, 2:37 is just an immature rip off of Elephant - not a meditation, not a progression. Yet while the filmmaker and distributor use the alleged suicide of a friend at every chance to give the film some legitimacy, they never talk about Gus Van Sant or Elephant. The positive posts on IMDb curiously avoid any mention of this, or simply don't value originality. If you do want something with heart and voice - avoid this piece of youth exploitation. I was surprised by the filmmakers age when I found out after seeing this film - I had assumed a 13 year old had made it. The Twenty Somethings I've always known are too busy trying to express something real in them to lift the work of an old man.