Het grootste probleem met deze film is dat hij in de verste verte niet lijkt op Bruce Allmighty. De eerste film speelde in op de fantasie van iedere dagdromer die in staat is zijn omgeving naar eigen goeddunken in te richten. Maar met Evans ervaring is het heel anders gesteld. Hij heeft niets van de beheersing waarmee Jim Carrey de draak steekt, en in plaats daarvan draait het verhaal om de kracht van het geloof. Dat zou prima zijn geweest, want de eerste film predikte dezelfde boodschap. Het probleem is dat het vervolg die boodschap ten koste van het komische effect predikt. En als klap op de vuurpijl speelt het ook nog eens in de politiek in op de plot. Je krijgt duidelijk het gevoel dat deze film een duidelijke boodschap heeft, en die boodschap is...' Het belangrijkste doel van deze film is niet om je aan het lachen te maken. Om het samen te vatten: deze film is een mislukte mengeling van Eddie Murhphy's 'The Distinguished Gentleman' en Charlton Hestons 'The Ten Commandments'. Ik weet niet zeker of Steve Carrell hier de schuld van is, je krijgt het gevoel dat het zijn karakter is dat zijn capaciteiten als komiek beperkt, de voormalige nieuwslezer Evan Baxter wordt niet geacht grappig te zijn, hij is in feite een antagonist die tot een hoofdpersoon wordt gemaakt, wat in dit geval alleen maar bijdraagt aan de verwarring waar deze filmboodschap over zou moeten gaan.
The biggest problem with this film is that it's nothing like Bruce Allmighty. The first film played upon every daydreamer's fantasy of being able to control ones surroundings as one sees fit. Evan's experience though is entirely different. He has none of the control that Jim Carrey fools around with and instead the story centers around the power of belief. Now this would have been fine, since the first film was preaching the same message. The problem is that the sequel does it's preaching at the expense of the comic relief. And to add insult to injury it also throws in politics into the plot. You get the distinct feeling that there is a clear message with this film, and it's main objective is not to make you laugh. To sum things up this movie is failed mixture of Eddie Murhphy's "The Distinguished Gentleman" and Charlton Heston's "The Ten Commandments". I'm not sure if Steve Carrell is at fault here, you get a sense that it's his character that limits his abilities as a comedian, the former news anchor Evan Baxter is not supposed to be funny, he's basically an antagonist made into a protagonist which in this case only adds to the confusion of what this movies message is supposed to be about.