Toen Alfred Hitchcock _STRANGERS_ maakte op een trein, was dat een voorbode voor het grootste deel van de film die in de openbaarheid kwam, dat hij weer de beste van zijn klas was. Van 1946 tot 1950 waren zijn films geen kassuccessen, en daardoor eindigde zijn contract met David O. Selznick. In feite maakte hij in die tijd een paar echt goede films, zoals _NOTORIUS, SPELLBOUND, ONDER CAPRICORN, ROPE_ en (naar mijn mening) _STAGESTRUCK._ Maar hoewel _NOTORIUS_ en _SPELLBOUND_ populair waren, werd het publiek afgeschrikt door de pogingen van Hitch om te experimenteren: zijn gebruik van een droomsequentie van Salvator Dali in _SPELLBOUND_ was acceptabel, net als de setting van de films van de psychiaters. Maar het experiment met lange opnamen in ROPE bracht het publiek in verwarring (door de verdiensten van die film te negeren), en de bereidheid van Hitch om het publiek in de luren te leggen met een leugen die werd verteld door een hoofdrolspeelster in een flashback werd gehaat <0xE2><0x80><0x93> veel meer dan het verdiende te worden gehaat <0xE2><0x80><0x93> in STAGESTRUCK. Een kwestie van slechte timing voor ONDER CAPRICORN (het werd uitgebracht op het moment dat het schandaal rond de ster Ingrid Bergman en Roberto Rosallini uitbrak) maakte dat het een mislukking leek (wat het niet was). De PARADISE-zaak was ook een mislukking <0xE2><0x80><0x93> en een die weinig goeds voorspelde. Met Hitchcock in een trein schrok Hitchcock terug voor de speciale trucs die hem in de laatste films interesseerden. In plaats daarvan concentreerde hij zich op zijn favoriete thema's van gedeelde schuld en persoonsverwisseling. Op basis van een roman van Patricia Highsmith ging het verhaal over hoe Guy Haines, een proftennisser, een fan van hem ontmoet <0xE2><0x80><0x93> Bruno Anthony, een playboy <0xE2><0x80><0x93> die tegelijk met de sportman in een trein door het land reist. Bruno is spraakzaam en kruiperig, en Guy beschouwt hem als een van de typische fans die hij heeft ontmoet... zij het een beetje excentriek, met zijn verhaal over dat hij de eerste raket naar de ruimte wil zijn. Maar Bruno weet alles van Guys persoonlijke problemen. Hij is getrouwd met een promiscue jonge vrouw die Miriam heet, en is verliefd op Anne Morton, dochter van een senator. Bruno weet dat Miriam niet van haar succesvolle, beroemde echtgenoot wil scheiden. Bruno zegt dat hij met haar meevoelt <0xE2><0x80><0x93> hij haat zijn stiefvader, die hem voortdurend bekritiseert. Dan noemt Bruno (een beetje in het wilde weg) een idee dat hij heeft over twee mannen <0xE2><0x80><0x93> technisch gezien vreemden <0xE2><0x80><0x93> die moorden voor elkaar plegen en dan twee volmaakte, onoplosbare misdaden begaan in plaats van ze te plegen. Guy luistert naar het idee <0xE2><0x80><0x93> en is het ermee eens dat het een interessant idee is. De trein bereikt Guys bestemming, en zijn laatste opmerking is als een bevestiging van het idee. Hij beseft alleen niet dat de 'excentrieke' Guy 'excentriek' is. Bruno is een sociopaat, en hij gelooft dat Guy er zojuist mee heeft ingestemd dat de twee elkaars vijand doden!<br />Het is eigenlijk een heerlijk simpel complot. Bruno vermoordt Miriam natuurlijk, maar hij verwacht van Guy dat hij zich aan de moordovereenkomst houdt en zijn stiefvader vermoordt. Guy is ontzet <0xE2><0x80><0x93> en erger nog, hij ontdekt dat hij de hoofdverdachte van de politie is. Als Bruno, om Guy aan te moedigen, zegt dat hij de aansteker van de laatste heeft (die hij in de trein in zijn zak heeft gestopt) en die op de plaats van de moord kan neerleggen, komt Guy voor een nog groter probleem te staan: hoe kan hij de politie ontlopen en hoe kan hij de krankzinnige Bruno in bedwang houden (als dat mogelijk is)? <br /><0x3E> Hitch maakte de opnamen van zijn film altijd zorgvuldig, zodat we vanaf het begin zien hoe onze 'helden' vanaf hun voeten op weg zijn naar hun noodlottige ontmoeting in de trein met elkaar. Er worden voortdurend kruiscontacten in de film gebruikt om te laten zien hoe de twee mannen in elkaars baan worden gebracht. Het is alsof het lot hen naar elkaar toe trekt. Toch hebben ze allebei hun eigen persoonlijkheid <0xE2><0x80><0x93> en Hitch, met zijn typische draai, maakt de gekke Bruno eigenlijk een aantrekkelijker figuur. Zijn plan mag dan vals zijn (het zal twee mensen doden als het slaagt, en hij zal ervoor zorgen dat Guy zich aan de afspraak houdt, wat er ook gebeurt) maar hij heeft levenslust. Het vermoeden bestaat dat ook Guy ooit een vrouw heeft gehad, maar het mislukken van zijn huwelijk, in combinatie met het feit dat hij nu met een vooraanstaand vrouwspersoon omgaat, heeft hem behoedzamer en saaier gemaakt dan hij was.<br />De cast is ook goed. Robert Walker had waarschijnlijk zijn beste rol in deze film (slechts een jaar voor zijn dood). Het was een heel andere rol dan die van de huis-tuin-en-keukenjongen uit SIDY OF THE CLOCK. Zijn lenige gestalte zag er in verschillende scènes ook heel elegant uit. Zoals Guy Farley Granger zich in ROPE gedraagt als een neef van zijn medemoordenaar, vooral omdat de omstandigheden hem steeds achterdochtiger maken tegenover de autoriteiten (zoals zijn eerdere rol zijn nerveuze gedrag steeds achterdochtiger maakte tegenover Jimmy Stewart). Wat de dames betreft, Kasie Rogers speelt Miriam zoals het een slet betaamt <0xE2><0x80><0x93> door het publiek voor te bereiden op haar verscheiden (in een beroemde scène in de weerspiegeling van haar bril) zodat ze Bruno daadwerkelijk toejuichen bij zijn daad van kwaad. Patricia Hitchcock speelt de jongere zus van Anne (Ruth Roman), die veel op Miriam lijkt en Bruno per ongeluk op het verkeerde been zet bij een sociale gelegenheid. Ze speelt deze zeldzame rol goed. Ruth Roman steunt Granger op de juiste manier, maar haar rol is beperkt omdat ze op de achtergrond aanwezig is en een beetje op de achtergrond blijft. Andere ondersteunende spelers zijn Leo G. Caroll als de senator, Marion Lorne (meestal een komiek) als Bruno. De gestoorde moeder, en Norma Varden als een onverwachte ontvanger van geweld van de Loper <0xE2><0x80><0x93> ze worden allemaal op hun best getoond <0xE2><0x80><0x93> allemaal door een meester.
When Alfred Hitchcock made STRANGERS ON A TRAIN it was a harbinger for the bulk of the film going public that he was back at the top of his form. From 1946 to 1950 his films were not box office successes, and his contractual arrangement with David O. Selznick ended because of this. Actually he made some really good films in the period, such as NOTORIOUS, SPELLBOUND, UNDER CAPRICORN, ROPE, and (my opinion) STAGESTRUCK. But while NOTORIOUS AND SPELLBOUND were liked, the audiences were turned off by Hitch's attempts at experimentation: his use of a dream sequence by Salvator Dali in SPELLBOUND was acceptable, as was the setting among psychiatrists. But the experiment with long takes in ROPE confused the public (making ignore the merits of that film), and the willingness of Hitch to have the audience fooled by a lie told by a leading character in a flashback was disliked - far more disliked then it deserved to be - in STAGESTRUCK. A matter of bad timing for UNDER CAPRICORN (it was released just as the scandal of it's star Ingrid Bergman and Roberto Rosallini broke out) made it seem to be a failure (which it wasn't). THE PARADINE CASE was another failure - and one that really had little in it's favor.<br /><br />With STRANGERS ON A TRAIN, Hitchcock shied away from the special tricks that interested him in the recent films. Instead he concentrated on his favorite themes of shared guilt and mistaken identity. Based on a novel by Patricia Highsmith, the story was of how Guy Haines, a professional tennis player, meets a fan of his - Bruno Anthony, a playboy - who is traveling on a cross-country train at the same time as the athlete. Bruno is talkative and fawning, and Guy views him as one of the typical fans he has met...if a little eccentric, with his talk of wanting to be on the first rocket to outer space. But Bruno knows all about Guy's personal problems. He is married to a promiscuous young woman named Miriam, and is in love with Anne Morton, daughter of a Senator. Bruno knows that Miriam won't divorce her successful celebrity husband. Bruno mentions how he can sympathize - he hates his stepfather, who is constantly criticizing him. Then Bruno mentions (sort of off the cuff) an idea he has about two men - technically strangers - exchanging murders for each other and then committing two perfect, unsolvable crimes instead of fumbling them. Guy listens to the idea - and agrees it is an interesting idea. The train reaches Guy's destination, and his last comment is like a validation of the idea. He just does not realize that the "eccentric" Bruno is a sociopath, and believes Guy has just agreed to the two killing each other's foe!<br /><br />It's a wonderfully simple plot actually. Bruno, of course does kill Miriam, but he fully expects Guy to live up to the murder agreement and kill his stepfather. Guy is horrified - and worse, he finds that he is the police department's number one suspect. When Bruno, to encourage Guy, mentions he has the latter's lighter (he pocketed it on the train) and can plant it at the murder site, Guy finds himself in deeper problems - how to avoid the police, and how to control (if possible) the insane Bruno?<br /><br />Hitch always planned the shots of his film carefully, so that from the start we see both our "heroes" from their feet heading towards their fateful meeting in the train with each other. There are constant cross-contacts used in the film to show how the two men are drawn into each other's orbits. It is like fate drawing them together. Yet both have their own personality - and Hitch, with a typical twist, makes the mad Bruno actually more of an attractive figure. His scheme may be vicious (it will kill two people if successful, and he will have Guy live up to the agreement no matter what) but he has a zest for life. One suspects that once Guy too had one, but his marriage's failure, coupled with his now dating a socially prominent woman, has made him more circumspect and dull than he was.<br /><br />The cast is good too. Robert Walker probably had his finest role in this film (only a year before his death). It was a far cry from the homespun boy-next-door of SINCE YOU WENT AWAY or THE CLOCK. His lithe figure also looked quite elegant in tales in several scenes. As Guy Farley Granger acts like a cousin of his co-murderer in ROPE, especially as the circumstances make him increasingly suspicious to the authorities (as his earlier role made his jittery behavior increasingly suspicion to Jimmy Stewart). As for the ladies, Kasie Rogers is properly sluttish as Miriam - enabling the audience to be prepared for her demise (in a famous sequence shot in the reflection of her eyeglasses) so that they actually are cheering Bruno in his act of evil. Patricia Hitchcock appears as the younger sister of Anne (Ruth Roman), who bears a close resemblance to Miriam, and accidentally sets off Bruno at a social occasion. She plays this rare role well. Ruth Roman is properly supportive of Granger, but her role is limiting because she is establishment in her background, and somewhat low keyed. Other supporting performers, Leo G. Caroll as the Senator, Marion Lorne (usually a comedian) as Bruno's dotty mother, and Norma Varden as an unexpected recipient of violence from Walker are all shown to best advantage - all at the hand of a master.