Dit is een saaie, inerte, zelfingenomen kletskous. Als het enige wat een film plotseling leven geeft een ophanging is, dan weet je dat je het verprutst hebt. Philip Seymour Hoffman speelt Truman Capote als een narcistische, aan tics lijdende, genotzuchtige, karikaturale insectachtige karikatuur van een Truman Capote. Waarom hij zo is, wordt nooit uitgelegd en we krijgen maar weinig achtergrondinformatie. Het script concentreert zich op Capotes schrijven van 'In Cold Blood' en zijn gehechtheid aan de beschadigde broers die een gezin van vier personen hebben vermoord. De gevierde schrijfster van 'To Kill A Mockingbird', Harper Lee (Catherine Keener), vergezelt Capote bij zijn eerste onderzoek naar de misdaad, en haar aanwezigheid suggereert meteen een veel interessanter onderwerp voor een biopic. Helaas wordt Lee al snel op een zijspoor gezet ten gunste van eindeloze scènes waarin Capote zich beklaagt over zijn gepijnigde bestaan. Als je naar hem kijkt, is het alsof je naar dr. Smith in 'Lost in Space' kijkt, die zich beklaagt over zijn'strakke rug' tegenover iedereen die twee uur lang wil luisteren. Het verschil is echter dat het leuk was om naar Smith te kijken en niet naar Capote. De kostbare zelfingenomenheid van de film maakt er een einde aan, net als de onwil van regisseur Bennett Miller om er ook maar iets van kleur aan toe te voegen. Net als de sombere pianomuziek is de film een wonder van één noot, zonder contrast, zonder emotionele kleuring en zonder intiem drama. Als Capote echt zo irritant was, waarom zou je dan een film over hem maken en verwachten dat het publiek ernaar kijkt? Hoewel de bijrollen goed zijn uitgevoerd (Chris Cooper is zijn gebruikelijke stoere zelf), dienen ze weinig dramatisch doel, want uiteindelijk gaat het allemaal om Capote(!)-regisseur Bennett en scenarioschrijver Dan Futterman die er niet in slagen hun beoogde publiek emotioneel te boeien, omdat ze duidelijk overweldigd zijn door de culturele bagage van Capotes 'legende'. Hun product is doodgeboren Oscar-aas... en is meer bewijs dat er meer 'waarheid' in een grote genrefilm zit dan in een stapel o zo oprechte onzin als dit.
This is one dreary, inert, self-important bore. When the only thing that suddenly gives a film life is a hanging, you know the venture is botched. Philip Seymour Hoffman plays Truman Capote as a narcissistic, tic-ridden, self-indulgent, cartoon-voiced, insect-like caricature. Why he is this way is never explained and we get scant background information. The script focuses on Capote's writing of 'In Cold Blood' and his attachment to the damaged brothers who murdered a family of four. The acclaimed writer of 'To Kill A Mockingbird', Harper Lee (Catherine Keener), accompanies Capote in his initial inquires into the crime, and her presence immediately suggests a far more interesting subject for a biopic. Unfortunately, Lee is quickly sidelined in favor of endless scenes of Capote bemoaning his pained existence. Watching him is like watching Dr. Smith from 'Lost in Space' complain about his "delicate back" to anybody who will listen for two hours. The difference, however, is that Smith was fun to watch while Capote is not. The film's precious self-importance kills it, as does director Bennett Miller's reluctance to add any kind of shading. Like the morose piano score, the film is a one note wonder, providing no contrast, no emotional coloring, and no intimate drama. If Capote really was this irritating, why make a film about him and expect audiences to watch it? Though the supporting roles are well performed (Chris Cooper is his usual stalwart self), they serve such little dramatic purpose because, ultimately, it's all about Capote(!) Director Bennett and screenwriter Dan Futterman fail to emotionally engage their intended audience because they were clearly overwhelmed by the cultural baggage of Capote's "legend". Their product is stillborn Oscar bait...and is more evidence that one great genre pic has more "truth" in it than a dozen piles of oh-so-sincere crap like this.