Een recente enqu<0xC3><0xAA>te onder kinderen in het Verenigd Koninkrijk bevestigde het idee dat door deze film 27 jaar geleden werd geopperd. Dat jonge mensen, meer dan wat ook, willen opgroeien tot iemand die beroemd is. Vroeger wilden kinderen dokter of brandweerman worden. Nu wil iedereen beroemd zijn. Roem is het verhaal van een groep kinderen die wordt toegelaten op de High School for Performing Arts in New York. We hebben ze de eerste auditie zien doen, daarna lessen zien volgen en de daaropvolgende vier jaar zien leren over het leven. De film heeft veel goede eigenschappen, maar uiteindelijk blijf je je een beetje onbevredigd voelen.<br />Alan Parkers gedurfde regisseursstijl past goed bij het verhaal. De film is geclassificeerd als een musical, maar meer dan wat ook is het een drama. Hier en daar breken muzikale nummers en danspassen uit, en Parker houdt ze zo dicht bij de werkelijkheid als mogelijk is als ze werkelijk gefilmd zouden kunnen zijn. Het acteerwerk is voor het grootste deel van de bovenste plank, op een paar uitzonderingen na. Het tempo ligt een beetje uit het lood, vooral tegen het eind van de film, maar tegen die tijd heeft het verhaal toch al een paar verkeerde wendingen genomen.<br />Ten eerste zouden de audities aan het begin van de film een paar van de basisfiguren eruit moeten hebben gefilterd. Het lijkt onwaarschijnlijk dat er iemand zou komen opdagen en auditie zou doen voor de ene afdeling, om vervolgens door de toelatingen naar de andere te strompelen. Sommige van die mensen zien er om te beginnen al niet zo getalenteerd of geïnteresseerd uit. Als het eerste jaar van de opleiding eenmaal op gang is gekomen, komt de film in een prettige sfeer. De interactie tussen leerlingen en docenten wordt heel goed aangepakt, en het zorgt ervoor dat je naar meer gaat verlangen. De film begint zichzelf later te verliezen als we steeds meer leerlingen zien die niet meer op school zitten. Sommige van die mensen zijn het gewoon niet waard om voor te zorgen.<br />De grootste fout van de film is dat de Ralph Garcy-figuur zo prominent in beeld komt. Die vent is een lompe, egocentrische eikel. Een 'professionele klootzak', zoals hij trots op het podium verklaart tijdens zijn komische optredens. Het publiek wordt geacht op de een of andere manier mee te voelen met deze man en zijn tragische persoonlijke situatie, maar ik hoopte alleen maar dat ze hem uit de school zouden klappen. Irene Cara, Maureen Teefy, Paul McCrane en wijlen Gene Anthony Ray zijn de mensen om wie je zult geven tegen de tijd dat deze film is afgelopen. Hoe ik ook mijn best doe, ik kan nog steeds geen buikspieren ontwikkelen zoals Gene Anthony Ray in deze film had.<br />Over het geheel genomen is deze film goed. Hij is gedenkwaardig, interessant en zit vol gewaagde scènes en optredens. Hij duurt misschien een beetje te lang, en misschien worden sommige van de verkeerde personages volledig ontwikkeld terwijl andere op de achtergrond blijven hangen. De muzikale nummers zijn geweldig, en tegen de tijd dat de film is afgelopen, liggen er zelfs nog een paar verrassingen op de loer. Hoewel niet perfect, zal Fame een film zijn die op de een of andere manier nog vele jaren zal voortleven.<br />7 van de 10 sterren.<br />De Hond.
A recent survey of children in the UK re-enforced the notion put forth by this film 27 years ago. That being more than anything else, young people want to grow up to be somebody famous. It used to be doctors and firemen that kids wanted to be. Now, everyone wants to be famous. Fame is a story of a group of kids accepted into the High School for Performing Arts in New York City. We seen them first audition, then take classes and learn about life for the next four years. The film has a lot of fine qualities, but ultimately leaves you feeling a little unsatisfied.<br /><br />Alan Parker's bold directorial style fits the story pretty well. The film has been classified as a musical, but more than anything it is a drama. Musical numbers and dance routines break out here and there, and Parker keeps them as close to realistic as they really could have been filmed. The acting is for the most part top-drawer with a few exceptions. The pacing is a little off, particularly toward the end of the film, but by that point, the story has already taken a few wrong turns anyway.<br /><br />First off, the auditions at the beginning of the film should have weeded a couple of the principle characters out. It seems unlikely that anyone would show up and audition for one department, then stumble their way through admissions to another. Some of these people just don't look that talented or interested to begin with. Once the first year of classes gets going, the film settles into a nice groove. The interaction between students and teachers is very well handled, and it leaves you wanting more. The film begins to lose itself later on as we see more and more of the students' lives out of school. Some of these people just aren't worth caring about.<br /><br />The film's biggest mistake is making the Ralph Garcy character so prominent. This guy is a boorish; self-centered jerk. A "professional a-hole" as he proudly declares on stage during his comedy routines. The audience is supposed to somehow feel for this guy and his tragic personal situation, but I was just hoping they'd throw his butt out of school. Irene Cara, Maureen Teefy, Paul McCrane and the late Gene Anthony Ray are the people you'll care about by the time this film is over. Try as I might, I still can't develop abs like Gene Anthony Ray had in this film.<br /><br />Overall this film is good. It is memorable, interesting, and full of daring scenes and performances. It runs maybe a little too long, and perhaps some of the wrong characters get fully developed while others kind of hover in the background. The musical numbers are great, and there is even a surprise or two waiting to be discovered by the time the film is over. Though not perfect, Fame will be a film that lives on in one way or another for many years to come.<br /><br />7 of 10 stars.<br /><br />The Hound.