Sommige films zijn moeilijk te zeggen voor wie ze zijn gemaakt. _Huevos de oro_ lijkt zich te richten op de goed opgeleide Spaanse middenklasse. Er zitten vast veel inside jokes in deze film die je niet zult begrijpen als je een buitenstaander bent. Dat kan behoorlijk irritant zijn.<br /><0x3E> Symbolen en verwijzingen naar kunst en populaire cultuur zijn er in overvloed, de film verwijst naar het werk van Salvador Dal<0xC3><0xAD>, Luis Bu<0xC3><0xB1>uel en de surrealisten in het algemeen, een zekere bevlieging voor bidetbaden lijkt te wijzen op de kant-en-klare producten van Duchamp. Bovendien heeft de hoofdpersoon een voorliefde voor karaokebanden met liedjes van Julio Iglesias. Maar waarom dit alles op zo'n aardige, maar ook gratuite manier door elkaar is gehusseld, ontgaat me. Ik kan slechts gissen dat het de vitale, onbezonnen, onbehouwen vulgariteit van de hoofdfiguur, die de regisseur tegelijkertijd lijkt te bewonderen en te verachten, goed doet uitkomen. Hoe al die echt knappe vrouwen achter hem aan rennen (de hoofdfiguur, bedoel ik) is enigszins onthutsend.<br />De film heeft drie delen. Hij begint in de Spaanse enclave Melilla in Afrika, waar Benito, de hoofdfiguur, in militaire dienst is, kennelijk bij het korps geniesoldaten. Dan gaat hij verder naar het vakantieoord Benidorm in Spanje, waar Benito alleen maar de hoogste wolkenkrabber van de stad wil bouwen en een vulgaire Howard Roark wil worden. In het laatste deel verhuist een verslagen Benito naar Miami, Florida, waarschijnlijk om een nieuw leven te beginnen. Maar de verandering van plaats wordt niet echt bevredigend uitgelegd. Het is ook op de een of andere manier irritant dat er geen karakterontwikkeling is en dat de film afdaalt naar een soapmodus zonder overtuigend ironisch te zijn. Javier Bardem speelt zichzelf heel goed als de jonge dekhengst die slap en leegloopt.<br />Ik heb deze film gekocht omdat ik geïnteresseerd ben in stadsgezichten. En Benidorm is een soort speciale plek, qua stadslandschap. In dit opzicht heeft Huevos de oro me slechts gedeeltelijk bevredigd. In Jess Franco's _She Killed In Ecstasy_ (1970) werd deze specifieke locatie op een meer bevredigende manier gebruikt.
With some films it is really hard to tell for whom they were made. Huevos de oro seems to aim at the well educated Spanish middle class. There must be many inside jokes in this movie which you will not understand if you are an outsider. This can be pretty annoying.<br /><br />Symbols and references to art and popular culture abound, the movie alludes to the work of Salvador Dalí, Luis Buñuel and the Surrealists in general, a certain infatuation with bidet baths seems to point to Duchamp's ready mades. What's more, the main character has also a knack for karaoke tapes with songs of Julio Iglesias. But why all this is mixed together in a rather pretty but also gratuitous way simply eludes me. I can only guess that it all serves to highlight the vital, impetuous, boorish vulgarity of the main character who the director seems to admire and despise at the same time. How all the really pretty women run after him (the main character, I mean) is slightly disconcerting.<br /><br />The movie has three parts. It starts in the Spanish enclave of Melilla in Africa, where Benito, the main character, does his military service, apparently in the corps of engineers. Then it moves on to the resort town of Benidorm in Spanin where Benito just wants to build the highest skyscraper of the place and become a vulgarized Howard Roark. For the last part a defeated Benito moves to Miami, Florida, presumably in order to start a new life". But the change of places is not really explained satisfactorily. It is also somehow irritating that there is no character development and that the movie descends into a soap opera modus without being convincingly ironic. It must be said that Javier Bardem acquits himself very well playing the young stud who grows limp and deflated.<br /><br />I purchased this movie because I am interested in townscapes. And Benidorm is a kind of a special place, townscapewise. In this aspect Huevos de oro satisfied me only partially. In Jess Franco's She Killed In Ecstasy (1970) this specific location was used in a more rewarding way.