Dit is een goedkope biografie van een ster van de zwarte-en-blanke minstrelen, een zekere Dixie Boy Johnson. Of deze persoon ooit echt heeft bestaan, weet ik niet, maar gezien het feit dat de cast een zekere 'Lee Lasses White' en Roscoe Karns als genoemde figuur heeft, neem ik aan dat de man wel degelijk heeft bestaan en dat dit een witgewassen (pardon voor de woordspeling) versie van zijn carrière is. De plot, voor zover die er is, volgt Dixie Boy van carrièrehoogte tot depressie bij de dood van zijn vrouw in het kraambed, het in de steek laten van het kind voor vrienden, en zijn terugkeer op de zestiende verjaardag van zijn dochter en zijn toneeldebuut ter verzoening. Een andere vergeten man, Benny Fields, speelt Dixie Boy. De man heeft een prachtige bariton, maar geen greintje acteertalent en hij is een saaie piet op het witte doek. Gladys George doet haar uiterste best om de film te verlevendigen, maar tevergeefs. Judy Clark speelt de beste imitatie van Betty Hutton die ik ooit heb gezien, hoewel ik geloof dat ze dacht dat ze zichzelf was. De score van de film, die in de korte tijd van 70 minuten veel muzieknummers heeft gespeeld, is een verdiende Oscar waard. Een kijkje waard.
This is a cheapy biography of a star of the black and white minstrel shows, a certain Dixie Boy Johnson. Whether this person ever really existed I don't know, but considering the cast lists a certain "Lee Lasses White" and Roscoe Karns playing said character as well, I assume the man did exist and that this is a white-washed (pardon the pun) version of his career. The plot, such as it is, follows Dixie Boy from career heights to depression at the death of his wife in childbirth, his abandonment of the child to friends, and his return at his daughter's sixteenth birthday and stage debut for reconciliation. Another forgotten man, Benny Fields, plays Dixie Boy. The man has a lovely baritone voice but no acting talent whatsoever and is a boring lump on screen. Gladys George valiantly tries her best to enliven the works to no avail. Judy Clark does the best impersonation of Betty Hutton I've ever seen although I believe she thought she was being herself. The scoring replete with many musical numbers for its short running time of 70 minutes earned a deserved Oscar nom. Worth a look.