Als dit op dit moment de beste Finse film is, zou ik zeggen dat die grote belastinggelden die zijn uitgegeven aan het steunen van de 'cultuur' hier op een afschuwelijke manier zijn verspild. Paha maa is het slechtste voorbeeld van een poging om een Finse 'Europese film' te maken voor een groot publiek. Ik weet zeker dat ze wilden dat het allemaal hypermodern was, slim en ontroerend tegelijk. Het resultaat is gelul.<br />Om kort te gaan: het verhaal is pretentieus, naïef en niet geloofwaardig. Hetzelfde geldt voor de personages. Ik kan me voorstellen dat ze hebben zitten brainstormen over het maken van een film waarin...' De film zit vol clichés, voornamelijk over 'de Finse mentaliteit'. De manier waarop de film omgaat met de problemen en de oorzaken van mensen zou zo uit een vrouwenblad kunnen komen, of uit een goedkoop boek over zelfhulp. ('We voelen ons zo ellendig van binnen!') Ik weet zeker dat ze ook naar Kaurismode hebben gekeken om erachter te komen wat mensen zo leuk vinden aan zijn films. Ze hebben hem helemaal verkeerd begrepen en kwamen met een saai, deprimerend verhaal over mensen die allerlei dingen doen met geen ander doel dan misschien sociale pornografie. Het is doodzonde dat ze Tolstoj hier hebben geplaatst. Het is gewoon een teken dat ze proberen slim te zijn. En niet te zijn.<br />- Maar ik denk dat de ergste fout het totale gebrek aan visie en diepgang is. De film is hoogst onorigineel. Het is ook frustrerend om eindeloos te zien mokken en lijden zonder dat er een echte onthulling aan te pas komt. Dit soort gedachten kan ik hebben als de film grappig is of als het een ingewikkelde grap blijkt te zijn, of nog beter, iets subliems zoals bijv. Von Trier's Breaking the Waves. Die waren er niet in Paha maa. Maar op een gegeven moment moest ik wel lachen, omdat de wending van de gebeurtenissen weer net te voorspelbaar, overdreven en ongelooflijk was.<br />Wie doet deze onzin? En wie vindt het leuk? Ik hoop dat ze doen alsof.
If this is what's best in the Finnish cinema at the moment, I'd say those big tax euros spent at supporting "culture" have gone to waste here in a horrible way. Paha maa is the worst kind of example of trying to make a Finnish "European film" for big audiences. I'm sure they wanted it to be all state-of-the-art, smart and touching at the same time. The result is crap.<br /><br />To make it short: - The story is pretentious, naïve and not credible. The same goes for the characters. I can imagine them brainstorming about making a film where "everything would, like, turn to ***t and people would be hurt and feel, you know, really bad inside, because Finnish people are so notoriously depressed, too, and their self-esteem is so bad", which brings us to the fact that...<br /><br />- The film is loaded with clichés, mostly about "the Finnish mentality". The way the it deals with people's problems and their causes could be straight out of a regular women's magazine or a cheap bull-psychology-self-help book. ("We feel so bad inside!") I'm sure they watched some Kaurismäki, too, to find out what it is about his films that people like, misunderstood him completely, and came up with a boring, depressing story about people going through all kinds of s**t for no other artistic purpose than perhaps social pornography. It's a crying shame they threw in Tolstoy here. It's just a sign of trying to be smart. And of not being.<br /><br />- I think the worst fault, however, is the complete lack of vision and depth. The film is highly unoriginal. It is also frustrating to watch endless sulking and suffering without any real revelation brought to it. I can go through this kind of mind**ck if the film is funny or ends up being an elaborate joke, or better yet, something sublime like in e.g. von Trier's Breaking the Waves. There was none these in Paha maa. Actually though, I did start laughing at some point because the turn of events was again just too predictable, over-the-top and incredible.<br /><br />Who does this crap? And who likes it? I hope they're pretending.