Ik wilde deze film echt graag leuk vinden. Geweldige cast: Walter Pidgeon in een rol die ons doet denken aan zijn iconische _Forbidden Planet_, Barbara Eden en Robert Sterling als jonge geliefden, Frankie Avalon als een muzikale zeeman (is een man op een onderzeeër een zeeman?), zelfs Peter Lorre als een wetenschapper met een voorliefde voor haaien. Misschien is het een goede kinderfilm, maar het kostte me moeite om wakker te blijven. Lorre werd ernstig onderschat. Ik denk dat hij een vals spoor was, net als Pidgeon, maar dan verwacht je dat hij misschien gek wordt en probeert de held of zijn meisje in de haaientank te gooien. Maar nee. Trouwens, waarom is er een haaientank op een onderzeeër? Dat is typisch voor de film.' Ze leggen uit waarom Lorre de haai heen en weer laat lopen (omdat wij hem zien) maar verwachten gewoon dat wij het feit accepteren dat er om de een of andere reden een haai op deze onderzeeër zit. 'Onderzoek?' Ja, wetenschappers doen altijd van die researchdingen, wie kan die nou begrijpen? Maar als er geen haai was, wie zou dan de boosaardige psychologe (Joan Fontaine) vermoorden? Het spijt me, maar zelfs kinderfilms uit de jaren vijftig zijn in staat om minder voorspelbaar en eerlijk gezegd idioot te zijn (om nog maar te zwijgen van exploitatief).<br />De eerste 10 of 15 minuten gaven me echt hoop. Geweldige herkenningsmelodie gezongen door Frankie Avalon. Pidgeon die Floyd de Barber speelt (Howard McNear eigenlijk, sorry Howie was gek op je in 'Blue Hawaii'). ) en Joan Fontaine voor een rondleiding, waarbij we zorgvuldig de kamer met het enorme 'WAARSCHUWING'-bord op de deur overslaan, langs Peter Lorre met voornoemde haaien, en dan zien we een volledige filmopname van Eden die haar geldmaker op Avalons hartstochtelijke hoorn bespeelt! De film gaat van daaraf snel stroomafwaarts. Er is geen echte verklaring voor de vuurstorm die de Aarde bedreigt, dus is er een duidelijk gebrek aan dramatische spanning en geen schurk op de koop toe. In plaats daarvan wordt Pidgeons personage tot een weinig overtuigend dwaalspoor van de Ahab-soort gemaakt (ik denk dat 'De Caine-muiterij' nog vers in het geheugen van de mensen lag), en Fontaines personage wordt aan het eind plotseling zonder reden slecht. O, ik neem aan dat de reden is dat het...' Het is een verrassing voor het publiek. En het is nogal een verrassing, want het enige negatieve dat ze heeft gedaan is slecht praten over de geestelijke gezondheid van de kapitein, en er is nog steeds geen reden waarom ze heeft gesaboteerd nadat ze heeft onthuld dat zij de schurk is. Heel slecht gedaan en niet overtuigend. De man die de pessimistische bijbelgek was, was beter, want zijn karakter was tenminste logisch.<br />Dus wat kan er nog meer misgaan? Eindeloze, oneindige scubaduikbeelden. Ik heb nooit begrepen wat daar zo aantrekkelijk aan is. Een reusachtige inktvis valt het schip een minuut lang aan, alleen maar om een monster voor de trailer te hebben. Misschien heeft dat sommige mensen het idee gegeven dat het een fantasy-avonturenfilm zou worden, in plaats van een halfbakken thriller over militaire wetenschappers die het nooit mis hebben. Ja, misschien nog wel het ergst van alles, het is nauwelijks een fantasy-film, laat staan een science-fictionfilm. Het heeft nooit aan mijn verbeeldingskracht ontbroken, want de hele premisse was niets anders dan een zoveelste ramp/apocalyps en deze personages ervaren nooit een gevoel van verwondering of ontdekking. Ik heb genoeg van Irwin Allen. Ik heb zijn latere films trouwens nooit mooi gevonden, maar deze greep me door te doen alsof ik Jules Verne was, terwijl het in werkelijkheid gewoon weer een oefening in ramp-escapisme is. De hele film wacht alleen maar om te zien welke figuur op een onwaarschijnlijke manier het kwaad zal worden en zal sterven. Hij nam altijd een acteur/actrice met een charmante en innemende persoonlijkheid in dienst om die rollen te spelen, en dat is het enige element van'verrassing' dat je kunt vinden, want die personages hebben sowieso geen enkele logica. Wat een zielige tijdverspilling van die acteurs. De films van George Pal zijn honderd keer beter (de enige die slap was, was 'Atlantis', wat, niet toevallig, de meest Allen-achtige film was), vol verwondering en opwinding en ach, wat een ideeën! Afgezien van een paar effectenscènes en Barbara Eden is er naar mijn mening niets wat de moeite waard is om te zien. Ik denk dat het best leuk is voor mensen die van rampfilms houden, maar ik vind het een hol en saai genre.
I really wanted to like this movie. Great cast  Walter Pidgeon in a role that reminds us of his iconic "Forbidden Planet," Barbara Eden and Robert Sterling as young lovers, Frankie Avalon as a musically inclined sailor (is a guy on a submarine a sailor?), even Peter Lorre as a scientist with a fondness for sharks. Maybe it's a good kiddie movie but I had trouble staying awake. Lorre was severely underused. I guess he was a red herring, like Pidgeon  you expect him to maybe go nuts and try to throw the hero or his gal in the shark tank. No such luck. By the way, why is there a shark tank on a submarine? It's typical of the movie's lack of ambition. They explain why Lorre is walking the shark back and forth (because we're seeing it) but just expect us to accept the fact that there's a shark on this sub for some reason. "Research?" Yeah, scientists are always doing that research stuff, who can understand them? Of course, if there wasn't a shark, who would kill the evil psychologist lady (Joan Fontaine)? I'm sorry but even kid's movies in the 50s are capable of being less predictable and frankly idiotic (not to mention exploitative).<br /><br />The first 10 or 15 minutes really got my hopes up. Great theme song sung by Frankie Avalon. Pidgeon leading Floyd the Barber (Howard McNear actually, sorry Howie loved ya in "Blue Hawaii") and Joan Fontaine on a guided tour, careful to skip the room with the huge "WARNING" sign on the door, past Peter Lorre with aforementioned sharks, and then we see a full screen shot of Eden shaking her moneymaker to Avalon's impassioned horn playing! The movie quickly goes downstream from there. There's no real explanation for the firestorm threatening the Earth, so there's a distinct lack of dramatic tension and no villain to boot. Instead Pidgeon's character is made into an unconvincing red herring vaguely of the Ahab variety (I guess "The Caine Mutiny" was still fresh in people's minds), and Fontaine's character suddenly turns evil for no reason at the end. Oh, I suppose the reason is that it's a surprise for the audience. And it is kind of surprising, since the only negative thing she's done is to talk bad about the captain's mental health and there's STILL no reason why she did the sabotage after she's revealed to be the villain. Very poorly done and unconvincing. The guy who was the pessimistic bible nut was better  at least his character made sense.<br /><br />So what else could go wrong? Endless, interminable scuba-diving footage. I never understand the appeal of that kind of thing. A giant squid attacks the ship for a minute, just so there's a monster for the theatrical trailer. Maybe that fooled some people into thinking it was going to be a fantasy adventure film, instead of a half-baked suspense movie about military scientists who are never wrong. Yes  perhaps worst of all, it's barely a fantasy movie much less a science fiction movie. It never did anything for my imagination because the whole premise was nothing but another disaster/apocalypse and these characters never experience any feelings of wonder or discovery. I'm through with Irwin Allen. I never liked his later movies anyway, but this one got me by pretending to be Jules Verne when it's really just another formula exercise in disaster escapism. The whole movie is just waiting to see which character will improbably turn evil and die. He always hired an actor/actress with a charming and personable screen persona to play these roles and that's the only element of "surprise" to be found since there's no logic to these characters anyway. What a pathetic waste of time for these actors. George Pal's movies are 100 times better (the only one that was lame was "Atlantis," which, not coincidentally, was the most Allen-esquire), full of wonder and excitement and  think of it!  ideas! Other than a few effects scenes and Barbara Eden, there's nothing worth seeing here in my opinion. I guess it's good fun for those who are into disaster movies, but I think they are a hollow and dull genre of films.