2.377 slaagt er op bewonderenswaardige wijze in ons te laten zien wat Australische tieners voelen en niet zeggen. Dit zijn de verhalen van echte kinderen en ik denk dat het naïef van ons zou zijn om iets anders te denken. Het enige nieuwe dat 2.377 ons brengt, is een Australisch standpunt. We kijken vaak naar problematische Amerikaanse kinderen, maar vergeten vaak om dezelfde problemen in verband te brengen met onze eigen tieners. Geëxecuteerd met behulp van slimme en kunstige cinematografie, vond ik echter (na onmiddellijke herkenning van het teleurstellende laatste lied) dat de muzikale invalshoek niet geavanceerd genoeg was. Ik prijs de fantastische casting van deze film. Dit zijn gewoon uitziende Australische kinderen die veel sympathie opwekken. Boven op Gary Sweet bracht deze film me in herinnering waarom de middelbare school soms zo klote was, en als je niet teergevoelig bent of liever met een warm gevoel en een goed humeur vertrekt, moet je maar eens naar 2.37 gaan kijken.
2:37 succeeds admirably at showing us what Australian teenagers feel and don't say. These are the stories of real kids and I think we would be naive to think otherwise. The only new thing 2:37 really brings us is an Australian point of view. We often watch troubled American children but often fail to link the same problems to our own teens. Executed with clever and artful cinematography, I did however (upon immediate recognition of the disappointing final song) find the musical direction lacking in sophistication. I applaud the fabulous casting of this film. These are regular looking Aussie kids who invite plenty of sympathy because of this. Great performances all round and you can't top Gary Sweet, this film made me remember why sometimes high school sucked and unless you're squeamish, or you like to leave with warm and fuzzies, go and see 2:37.