Dit is een juweeltje. Scene of the Crime stamt uit 1949 en doet vaak meer denken aan een Coen Bros.-film uit de jaren veertig en is in zwart-wit opgenomen, behalve dat het oor van de schrijver voor pastiche hier niet zo goed is afgestemd <0xE2><0x80><0x93> misschien kan dit worden gezien als de voorloper van een Oscar-winnende klucht als Road to Perdition. Eerlijk gezegd is het een wonder dat deze film niet door filmdocenten en filmcritici overal ter wereld als een klassieker wordt beschouwd, als je nagaat hoeveel hij te bieden heeft in termen van overdreven welbespraakte, welbespraakte opwinding, gehuld in valse betekenis (zo ongeveer als de opa van al die 'nepkunst'-films, Citizen Kane, of wat dan ook van Murnau). ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) Zelfs de vrouw van de hoofdrolspeelster, gespeeld door Arlene Dahl, praat alsof ze een maanvormig litteken onder één oog heeft en de voornaam Rocco draagt. Tegen de tijd dat Van Johnson zijn penning inlevert met de tekst 'Ik ben doodziek van dood en moord', zul je je afvragen hoe de fixatie van de schrijver op overdadige literaire middelen <0xE2><0x80><0x93> in dit geval zeugma <0xE2><0x80><0x93> ooit verkeerd kan zijn geïnterpreteerd als'straattaal'.<br />Voor degenen die de serie 'Naked Gun' zijn ontgroeid, is dit de grappigste film over politiemensen en overvallers.
This one's a doozy. Dating from 1949, Scene of the Crime often plays more like a Coen Bros. movie set in the 1940's and filmed in black and white, except that the writer's ear for pastiche here isn't quite so well-tuned -- maybe this can be seen instead as the forerunner to Oscar-baiting schlock like Road to Perdition. Frankly, it's a wonder that this film isn't considered a classic by film professors and critics everywhere, considering how much it offers in term of overly articulated mannerist thrills cloaked in false significance ( much like the grandaddy of all such "fake art" films, Citizen Kane, or anything by Murnau. ) <br /><br />MGM is usually a studio that can do no wrong in my eyes, and I think any story, any atmosphere, even "gritty realism," can only benefit from grotesque overaestheticization. You could say I'm a disciple of the Minnelli school. But it takes a certain light touch to write mannered tough-guy dialogue of the Dashiell Hammett stripe, a willingness, perhaps, to let maybe one or two scenes pass without a line like "Careful, Mr. Wiggly, or you'll have thirteen fish to fry and no little wormies to catch them with." I made most of that up -- "Mr. Wiggly," unfortunately, made the cut -- but believe me, the dialogue is just that loonily inflated and riddled with non sequiturs. Even the lead cop's wife played by Arlene Dahl speaks like she has a moon-shaped scar under one eye and the Christian name Rocco. By the time Van Johnson turns in his badge with the line, "I'm sick to death of death and homicide," you'll wonder how the writer's fixation with ornate literary devices -- in this case, zeugma -- could ever have been misconstrued as "street." <br /><br />For those who have outgrown The Naked Gun series, this is the funniest cops-n-robbers film going.