Dit is een 'herziene' Riverdance-voorstelling, opgevoerd in de Radio City Music Hall in New York City. Van de drie Ierse 'dans'-musicals die ik in het midden en eind van de jaren negentig heb gezien (waaronder de eerste Riverdance en Lord of the Dance) vond ik deze het beste.<br />Ik vond hem beter dan het origineel, dat in Dublin in Ierland werd opgevoerd, omdat er gedeelten in zitten die voor het merendeel goed zijn, hij heeft een gevarieerder en kleurrijker decor en hij elimineerde ieder voor twee stukken van het origineel dat om te beginnen al niet goed was. Dit is gewoon een heel goede voorstelling met weinig zwakke plekken. Voor alle zekerheid zijn er een paar nummers/dansen die gewoon 'goed' zijn. maar geen slechte, wat verbazingwekkend is als je bedenkt dat er in totaal 20 nummers zijn.<br />De bezetting lijkt op die van de eerste Riverdance, met als voornaamste uitzondering Colin Dunne, die de plaats van Michael Flatley als de sterdanseres inneemt. Ze zijn allebei buitengewoon getalenteerd. Het grootste verschil zit hem misschien in hun uiterlijk. Dunne is een kleine, zwartharige man met een sikje, terwijl Flatley de gladgeschoren blondine is. Ik geef de voorkeur aan Dunne omdat Flatley zo'n groot ego heeft dat hij soms irritant is. De vrouwelijke hoofdrol, Jean Butler, is er gelukkig nog en het is geweldig om naar haar te kijken: wat een gracieuze schoonheid en wat een talent! Butler en de rest van deze vrouwen hebben de mooiste benen die ik ooit bij danseressen heb gezien. Ik genoot ook van het dansen van Maria Pages, een Spaanse flamencodanseres, en van twee mannen: Daniel B. Wooten en Ivan Thomas. Eén nummer <0xE2><0x80><0x93> met die twee paren tegen Dunne en twee andere dansers <0xE2><0x80><0x93> heet 'Trading Taps' en is heel leuk om te zien, misschien wel het hoogtepunt van de hele show. Ik heb ook geen klachten over de violiste Eileen Ivers.<br />De'snelle' Ierse liedjes hier spraken me het meest aan. Ik waardeerde het dat het publiek de voorstelling niet in de weg liep met gegil en geschreeuw zoals de vrouwen in de 'Lord of the Dance'-video.
This is a "revised" Riverdance presentation, staged at Radio City Music hall in New York City. Of the three Irish "dance" musicals that I watched during the mid to late '90s (which includes the first "Riverdance" and "Lord of the Dance") I liked this one the best.<br /><br />I thought it was better than the original, held in Dublin, Ireland, because it adds segments that are mostly good, it has a more varied and colorful stage setting and it eliminated apiece for two from that original that wasn't good to begin with. This is just a very solid show with few weak spots. To be certain, there are some songs/dances that are just "fair" but none that are poor, which is amazing considering there are 20 numbers in all.<br /><br />The cast is similar to the first Riverdance with the main exception of Colin Dunne replacing Michael Flatley as the featured dancer. Both are extremely talented. The major difference might be in their looks with Dunne a little, goateed black-haired guy while Flatley is the clean-shaven blond. I prefer Dunne because Flatley's ego is so big he gets annoying at times. The female lead, Jean Butler, thankfully, is still there and is great to watch: what graceful beauty and talent! Butler and the rest of these women have the greatest legs I've seen on dancers. I also enjoyed the dancing of Maria Pages, a Spanish flamenco performer, and two guys: Daniel B. Wooten and Ivan Thomas. One number - with those two pairing off against Dunne and two other dancers -0 is called "Trading Taps" and is terrific fun to watch, maybe the highlight of the whole show. I have no complaints about violinist Eileen Ivers, either.<br /><br />The "fast" Irish songs here appealed to me the most. I appreciated the audience not getting in the way of the performance either with shrieks and screams like the women do in the "Lord Of The Dance" video.