De commissie die verantwoordelijk is voor deze film heeft iets voor elkaar gekregen wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: ze hebben een aantal zeer getalenteerde acteurs aangetrokken (Davis, Hardin en Taylor) en ervoor gezorgd dat je hen nooit, maar dan ook nooit in een afgesloten ruimte tegen het lijf zult lopen. De gevoelens die ten grondslag liggen aan het script zijn zo jezus en zo idioot dat het onmogelijk is te begrijpen of je voor te stellen welk publiek deze film aantrekkelijk zou vinden, laat staan grappig.<br />Slechts één scène is visueel knap: Marcia Gay Hardin die, een en al gewriemel en ritme, een bar binnenstapt, slaagt erin om in tien seconden meer stijl en energie uit te stralen dan de hele rest van de film bij elkaar en vermenigvuldigd tot de tiende macht. Wat de andere leden van de cast betreft, die zullen dit waarschijnlijk niet op hun cv willen zetten.
Whatever Committee of PC Enforcers is responsible for this movie has achieved something that I never thought possible: to take some truly gifted actors (Davis, Hardin and Taylor) and make you want to insure you never encounter them in an enclosed space, ever. The sentiments that underlie the screenplay are so jejeune and idiotic that it is impossible to understand or imagine what audience would find this picture appealing, much less funny. Architecture students perhaps?<br /><br />Only one scene is visually clever: Marcia Gay Hardin sashaying, all wriggles and rhythm, into a bar manages to exude more style and energy in ten seconds than the whole of the rest of the film added up and multiplied to the tenth power. As for the other members of the cast, they probably won't want to put this one on their resumes.