Beware, My Lovely (1952) Dir: Harry Horner<br /><br />Productie: The Filmmakers/RKO Radio Pictures<br /><br />Een thriller die de geloofwaardigheid aantast, van het pioniersteam van de producenten Collier Young en Ida Lupino, alias The Filmmakers (met Lupino in de hoofdrol, zonder medeweten van de makers).<br />Robert Ryan is het 'gevaar' en Ida Lupino is de 'vrouw' in deze scène in de 'vrouw in gevaar'-stijl. Ryan speelt Howard Wilton, een psychotische zwerver (nou, Ryan? Ik weet het, moeilijk te geloven). Lupino is de eenzame oorlogsweduwe, Helen Gordon, die Howard inhuurt om wat klusjes in en om haar huis te doen. Vanaf dat moment gaat het bergafwaarts, want Howard maakt van Helen een gevangene in haar eigen huis. Hij heeft een akelig geheim, al zou hij het niet kunnen onthullen. Zie je, bewustzijn is een echte uitdaging voor hem. Dat wil zeggen, het in stand houden ervan. Hij heeft de onfortuinlijke gewoonte zijn werkgevers dood aan te treffen als hij bijkomt. Dat is een deel van het probleem van de film. De aard van Howards psychose is zo extreem dat het bijna onmogelijk is te geloven dat hij vrij is geweest om onbelemmerd van stad naar stad te zwerven, zelfs in het jaar 1918 (wanneer de film wordt opgenomen). Hij kan zich niets herinneren van wat er tien minuten geleden is gebeurd. Zijn gewelddadige, dreigende, antisociale neigingen worden veroorzaakt door de kleinste en meest voorkomende dingen (een jong meisje dat flirt, onvolkomenheden die met de oorlog te maken hebben omdat hij is afgewezen voor militaire dienst). Ik weet niet hoe hij zelfs maar door het gesprek met Helen heen is gekomen. Er zijn nog andere onwaarschijnlijkheden. Als je met een gek in je huis opgesloten zat, maar toch af en toe een tijdje alleen werd gelaten, zou je dan geen manier kunnen bedenken om te ontsnappen?<br />Ryan, denk ik, is verslagen door het materiaal. Het voelt alsof hij zijn hand overspeelt. Zijn reeks tics en spasmen en de strak opgerolde uitbarstingen van dementie hebben allemaal iets robotachtigs, alsof ze er al zijn geweest, gedaan. Op dit punt in zijn carrière heeft hij dit personage waarschijnlijk tot op zekere hoogte wel tien keer gespeeld, en dat is te zien. We worden aangemoedigd om met Howard mee te voelen (ik heb dat niet gedaan). t) door stukjes menselijkheid te laten zien, zoals dat hij door een muziekdoos tot staan werd gebracht en dat hij met een groep kinderen omgaat die hem niet zullen veroordelen. Lupino hoeft zich alleen maar uitgeput en wanhopig te gedragen, waartoe ze meer dan in staat is, en dat doet ze dan ook.<br />De film had één voordeel: wat zou de uiteindelijke oplossing van het conflict zijn? Dus was er natuurlijk een teleurstellend einde dat abrupt en ineffectief was.<br />Erg interessant was een terugkerend motief waarbij de camera Howards weerspiegeling te zien kreeg (in spiegels, water, kerstboomdecoraties). Dat wees erop dat er iets gaande was, of op het punt stond te gebeuren, in zijn hoofd. Vicki), die zijn reputatie als productieontwerper te danken heeft, weet het huis de sfeer van een gevangenis te geven. Ook de eer komt toe aan de altijd betrouwbare art-afdeling van de rko voor het werk aan het huis. Uiteindelijk komt het werk onder de maat van de hoofdpersonen, die allemaal veel betere films op hun naam hebben staan.<br />*1 1/2 van de 4 1/2.<br />*1 1/2 van de 4 1/2.
Beware, My Lovely (1952) Dir: Harry Horner <br /><br />Production: The Filmmakers/RKO Radio Pictures<br /><br />Credulity-straining thriller from the pioneering producer team of Collier Young and Ida Lupino, aka The Filmmakers (with Lupino pitching in with some uncredited direction). <br /><br />Robert Ryan is the 'peril' and Ida Lupino is the 'woman' in this entry in the 'woman in peril' style film. Ryan plays Howard Wilton, a tightly-wound psychotic handyman drifter (noooo, Ryan? I know, hard to believe). Lupino is the lonely war widow, Helen Gordon, who hires Howard to do some work around her house. Things go downhill from there as Howard makes Helen a prisoner in her own home. <br /><br />Howard has a nasty secret, not that he could reveal it. You see, consciousness is a real challenge for him. Maintaining it, that is. He has an unfortunate habit of coming to and finding his employers dead. This is part of the film's problem. The nature of Howard's psychosis is so extreme that it is nearly impossible to believe that he's been free to roam from town to town unobstructed, even in the year 1918 (when the film is set). He can't remember anything that happened ten minutes ago. His violent, threatening, anti-social tendencies are set off by the smallest and most common of things (a young girl flirting, inadequacies involving the war, due to his being rejected for service). I don't know how he even made it past the interview with Helen. There are other implausibilities. If you were locked in your house with a madman, but nonetheless left on your own for periods of time, couldn't you figure out a way to escape? <br /><br />Ryan, I think, is defeated by the material. It feels like he's overplaying his hand. His series of tics and spasms and the tightly coiled bursts of dementia all have a been-there, done-that robotic feel to them. At this point in his career he'd probably played this character, to some degree, ten times and it shows. We are encouraged to empathize with Howard (I didn't) through shown bits of humanity, like him being stopped in his tracks by a music box and his relating to a group of children who won't judge him. Lupino just has to act frazzled and in distress, which she is more than capable of and does. <br /><br />The picture had one thing going for it; what would be the eventual resolution of the conflict? So naturally there was a disappointing ending that was abrupt and ineffective. <br /><br />Of slight interest was a recurring motif where the camera would catch Howard's reflection (in mirrors, water, Christmas tree decorations). This indicated something going on, or about to go on, in his head. Horner (1953's Vicki), who made his reputation in production design, does a fine job of making the house feel like a prison. Credit too, the always reliable RKO art department for the work on the house. In the end, sub-standard work from the principals, who all have much better films to their credit. <br /><br />*½ out of 4