Hoe is het mogelijk om met zulke acteurs zo'n slechte film te maken? Werden ze ertoe gedwongen? De plot heeft niets te maken met een idee van hoe het zou aflopen als een komiek zich kandidaat zou stellen voor het presidentschap. Daar proberen ze niet eens een indruk van te geven. Net als je denkt dat je naar een commentaar van beroemde liberalen op de politiek in D.C. kijkt (de eerste vijf minuten), gaat de film over op B-filmdrama's over 1) een computerfout, 2) de gewone kwaadaardige bedrijven die het willen verdoezelen met de meest onoriginele dialogen uit de geschiedenis en 3) een neurotische maar buitengewoon knappe vrouwelijke programmeur die de aanstaande president hierover probeert te vertellen. Algauw is ze het slachtoffer van de kwaadaardige meesters van de X-files, de computerbazen, die haar - in plaats van te vermoorden - verdoven om haar onbetrouwbaar te laten lijken. Maar als ze in D.C. aankomt, vertelt ze het hem niet. In feite verandert de film dan van een B-film in een idioot B-film-liefde-drama. Tot nu toe zijn we zo ver verwijderd van het oorspronkelijke beginpunt van de film, dat de meeste mensen hem uitzetten. Ik deed dat ook bijna. Had het maar een INTELLIGENT-liefdesdrama kunnen zijn, maar nee! Dat is het niet! Het is het soort 'oeps, ik ben zo zenuwachtig dat ik de hele tijd stom doe, dus hou alsjeblieft van me'-liefdesdrama. Dat alles in een langzaam, langzaam tempo, dat niets te maken heeft met de politieke plot van de film, de plot van de X-files of de komedie van de film. Alle intriges mislukken op alle niveaus, waar elke irritante, zinloze dialoog je aan doet denken. Het liefdesgedeelte moet het resultaat zijn van een beslissing tijdens een drinkgelag: 'Hé, er moet een dynamiek van liefde zijn tussen de presidentskandidaat en de buitengewoon knappe vrouwelijke programmeur, ja, dat moet lukken! Stop het erin!'<br />Intussen wordt Lewis Black gecastreerd en in een rol geplaatst waarin hij geen enkele Lewis Black-zin kan bedenken. De woede van Lewis Black wordt vervangen door de hoop dat die ergens in de film aan de oppervlakte zal komen, wat nooit gebeurt. En Christopher Walken wordt met een hartkwaal in een ziekenhuis opgenomen om het dramatische effect van de hartaanval van de president in Westwing te evenaren. Als je ziet hoe Christopher Walken gecast wordt als Lewis Black, in rollen die er voortdurend op gericht zijn nonchalant en Westwing-achtig te klinken, maar die elke keer falen als Titanic, is het alsof je naar een grote blauwe walvis kijkt die op het strand sterft. Hartverscheurend.<br />En dan komt het dieptepunt van de hele film: het roept de verbijsterende, enorm moeilijke ethische vraag op: moet Robin Williams president blijven in de wetenschap dat hij is gekozen vanwege een computerfout? De Amerikaanse droom en alles goeds overheerst als hij live op tv het presidentschap afwijst, zoals Lassie de hond zou doen. Met de gebruikelijke patriottische glamour van het presidentschap en de we-zijn-zo-slim-dat-we-geschiedenis-maken-sfeer die Westwing de komende miljoen jaar in misselijkmakende overvloed cultiveert.<br />De regisseur en filmschrijver, Barry Levinson, staat nu op mijn persoonlijke lijst van schrijvers en regisseurs bij wie ik voorgoed uit de buurt blijf. Deze film moet gezien worden als een symptoom van een gebrekkig productieproces, waarbij mensen (inclusief Barry Levinson) productiegeld moesten uitgeven vanwege hun persoonlijke relaties, en niet vanwege hun vaardigheden. PS De stemfout in de computers was te wijten aan de dubbele letters in Dobbs, Kellogs en Mills. Natuurlijk was dat zo, wat kan het anders zijn als je een script schrijft en een computer niet van een afwasmachine kunt onderscheiden?
How is it possible to make such a bad movie with such actors? Were they forced into it? The plot has nothing to do with an idea of how things would turn out if a comedian ran for president. They don't even try to give an impression of that. Just when you thought you were watching a comment from famous liberals on DC politics (the first five minutes), the movie runs off the road and into B-film drama about 1) a computer voting error, 2) the regular evil corporate suits who wants to cover it up with the most unoriginal lines in history, and 3) a neurotic but extremely pretty female programmer who tries to tell the coming president about this. She's soon the victim of the evil X-files master-lords of the computer company, who - instead of killing her - drug her to make her seem untrustworthy. But, when she gets to DC, she doesn't tell him. In fact, the movie then changes from B-film drama, to idiotic B-film-love-drama. Up to now, we are so far off the original starting point of the movie, that most people turn it off. I almost did. If it just could've been INTELLIGENT love drama, but no! It's not! It's the kind of "oops I'm so nervous I'm being stupid all the time, so please love me for it"-kind of love drama. All with a slow, slow pace, that has nothing to do with either the political plot of the movie, the X-files plot of the movie, or the comedy plot of the movie. All plots fail on all levels, which every annoying bit of meaningless dialog reminds you of. The love part has to be the result of deciding during a drinking binge "hey, there has to be a dynamic of love between the president candidate and the extremely pretty female programmer, yeah, that'll work! Stick it in there!"<br /><br />Meanwhile, Lewis Black is castrated and put into a role where he doesn't come up with one single Lewis Black line. The Lewis Black anger is replaced by a hope for it to surface sometime in the film, which it never does. And Christopher Walken is thrown into a hospital with heart trouble, to duplicate the dramatic effect of the heart attack of the President's closest aid in Westwing. Watching Christopher Walken being castrated like Lewis Black in roles that constantly struggles uphill to sound casual and Westwing-ish, but fail like Titanic every time, is like watching a great blue whale dying on a beach. Heartbreaking.<br /><br />And then, enter the low point of the whole movie: It raises the mindbogglingly, enormously difficult ethical question: Should Robin Williams go on to be president, knowing that he got elected because of a computer glitch? The American Dream And All Good prevails as he turns down the presidency on live TV, like Lassie the dog would. With the usual Patriotic Glamor Of The Presidency and the we're-so-smart-that-we're-making-history-atmosphere that Westwing cultivated in sickening abundance for the next million years.<br /><br />The director and screen writer, Barry Levinson, is now on my personal list of writers and directors I'm staying away from forever. This film must be seen as a symptom of a faulty production process, where people (inlcuding Barry Levinson) got to spend production money due to their personal relationships, and not their skills. This is a project made to satisfy poorly skilled people's wish for career success, and the formerly mentioned great actors were tricked into participating in it. That's the only explanation there can be. <br /><br />PS: The voting error in the computers was due to the double letters in Dobbs, Kellogs and Mills. Of course it was, what else could it be when you write a script and can't tell a computer from a dish-washing machine.