Als ik terugkijk op de carrière van Alfred Hitchcock, verbaast het me altijd weer dat zo'n briljante en visionaire man niet voldoende erkenning kreeg voor hoe revolutionair hij was voor de filmindustrie. Het is waarschijnlijk een teken van hoe ver Hitchcock zijn tijd vooruit was, dat hij altijd probeerde de dingen naar zijn hand te zetten en nooit meedeed met een film die alleen maar was gemaakt om vermaak te bieden, maar altijd met een dieper, aangrijpender motief in zijn hoofd. De eerste en meer onderschatte successen van Strangers on a Train zijn een perfect voorbeeld van deze karaktertrekken <0xE2><0x80><0x93> een onderhoudend en spannend verhaal, zelfs als je het meer dan vijftig jaar later bekijkt, dat wel, maar zo zorgvuldig en intelligent geconstrueerd dat het tegenwoordig als een meesterwerk in filmtechniek geldt.<br /><br />Hoewel Strangers on a Train misschien een van de pioniers is op het gebied van de'suite-thriller', komt hij in bepaalde opzichten misschien wat gedateerd over, maar hij bewaart nog steeds elk greintje voortreffelijk gekunstelde spanning zoals hij dat in 1951 deed (hoewel misschien iets minder schokkend). Het briljante gebruik van cinematografie en belichting en de snelle, zorgvuldige montage maken de film echt opvallend, waardoor elk mogelijk greintje spanning wordt uitgerekt en het publiek zelfs in tragere scènes geboeid blijft. Als er ooit enige twijfel heeft bestaan over wat voor een meesterlijk filmmaker Hitchcock was, dan zou alleen al het kijken naar vijf minuten Strangers on a Train genoeg moeten zijn om dergelijke gevoelens te verwerpen; elk shot is zo zorgvuldig gekozen en geconstrueerd, en allemaal dienen ze om de verhaallijn op een bijzonder vernieuwende manier vooruit te helpen. Helaas zijn er in het verhaal bepaalde momenten die zo misplaatst zijn dat we onze aandacht afwenden van de schitterende filmografie en montage <0xE2><0x80><0x93> dat Bruno in staat is om naar de bodem van een rioolbuis te reiken is gewoonweg ongelooflijk, en de figuur van een stereotiepe oude man die onder een wild uit de hand gelopen carrousel kruipt, zorgt onbedoeld voor een komische opluchting in wat de film had moeten zijn.' 's Spannendste en aangrijpendste scène. Het zijn maar korte momenten, maar ze zijn voldoende om pijnlijk zwak te lijken in een verder schitterende film.<br />Maar wat Strangers on a Train zo bijzonder maakt, is het verhaal als uitgangspunt. Aangezien de Hollywoodfilms van de laatste tijd het risico lopen om steeds verder af te dalen in het vat vol opgeblazen clichés, is het heerlijk verfrissend om een vijftig jaar oude film te zien met een uitgangspunt dat in werkelijkheid slim en origineel overkomt. Natuurlijk is het vrij rechttoe rechtaan, maar het concept van'moorden uitwisselen' is er domweg een dat vandaag de dag niet meer in films voorkomt, wat het des te vermakelijker maakt om naar te kijken; de film.' Het briljante scenario van Hitchcock zorgt ervoor dat de actie in een snel tempo verloopt en verschaft ons ondertussen een aantal prachtige, memorabele zinnen. Je kunt het niet helpen dat je ook de diepere thema's opmerkt waarop Hitchcock overal zinspeelt, vooral het concept van 'duisterheid in het hart van de mensheid', gedemonstreerd door bejaarde dames die gefascineerd en opgetogen zijn door het vooruitzicht van een moord, en door Bruno's eigen nonchalante houding ten opzichte van de dood. Hitch werkt ook in op momenten van duistere humor (het is onbetaalbaar dat Bruno een kinderballon met zijn sigaret laat knappen) en ironie, door spannende scènes te filmen in gelukkige, ontspannen omgevingen, zoals de iconische carnavalsscènes, om een nog griezeliger sfeer te creëren. Dit mag dan wel een spannende thriller zijn, maar het zou gewoon onvergeeflijk zijn om de hersenen die eronder verborgen zitten over het hoofd te zien.<br /><br />De antagonistische figuur van Bruno (door Robert Walker tot perverse perfectie verheven, helaas in zijn laatste filmrol, maar hij wist de film met gemak van zijn zeer getalenteerde medespelers te stelen) is zonder twijfel wat Strangers on a Train zo gedenkwaardig maakt, want het personage is een wonder om te aanschouwen. We hebben hier te maken met een eenvoudig maar voortreffelijk geconstrueerde schurkachtige figuur, die des te intrigerender is omdat hij zo gewoon en onopvallend lijkt. In plaats van als een gek te kakelen en de held op elk mogelijk moment te dwarsbomen, is Bruno een kalme, beheerste, psychotische puinhoop. Hij spreekt op zo'n nonchalante toon over moord, maar toch blijft er een hartstochtelijke glinstering in zijn ogen als hij het heeft over de verschillende manieren waarop mensen gedood kunnen worden. Bruno lijkt de 'Id' te vertegenwoordigen, zoals Freud het zou stellen, de innerlijke, duistere en ongeremde aspecten van de mens. Het vormt een interessant contrast met de held Guy Haines, en hoe nietszeggend en oninteressant hij lijkt, bijna alsof hij wil benadrukken dat het vooruitzicht van het kwaad veel interessanter en aantrekkelijker is dan het voortdurende streven naar het goede.<br />Maar ondanks deze impliciete boodschap verdraait Hitch onze emoties nog steeds zodanig dat we Guy bij elke stap steunen en juichen bij elk nieuw obstakel dat hij moet overwinnen. Als bewijs van het talent van acteur Farley Granger, die ondanks het feit dat de schurk van Robert Walker met gemak de show steelt, nog steeds sympathiek overkomt en onze steun heeft, ook al valt hij ten prooi aan een veel minder meeslepend personage. Geweldige steun krijgen we van Ruth Roman, die het cliché weet te overwinnen en een veel innovatievere en complexere romantische belangstellingsfiguur wordt, van Kasey Rogers, die een verbluffende prestatie levert als Guys afschuwelijk manipulatieve en hedonistische eerste vrouw, en van Patricia Hitchcock, die bewijst dat ze veel meer talent heeft dan 'de dochter van de regisseur' zou doen vermoeden. De uitmuntende cast (onder leiding van de gewoonweg fantastische Walker) brengt de film echt tot leven en voegt veel meer verdienste aan de film toe dan alleen Hitchcocks adembenemende styling. Al met al komt Strangers on a Train voor sommige kijkers misschien nog steeds een beetje te gedateerd over, maar het is nog steeds een schok hoe modern en aantrekkelijk het voor een modern publiek lijkt, in aanmerking genomen dat de film een halve eeuw geleden werd uitgebracht. Opnieuw bewijst Hitchcock zijn ongeëvenaarde beheersing van spanning en filmtechniek, en de verrassend originele en aangename premisse van de film is alleen al een bezoek waard. Hooggeprezen voor iedereen die een briljant gemaakte maar buitengewoon onderhoudende filmervaring wil beleven!<br /><br />-9/10/10.
Looking back at the career of Alfred Hitchcock, it never fails to be surprising how such a brilliant and visionary man could be denied sufficient recognition for how revolutionary he was for the film industry. It is likely a sign of how ahead of his time Hitchcock was, always attempting to push the envelope, and never coasting along with a film made simply for the purpose of being entertaining, but always with a deeper, more poignant motive on his mind. Strangers on a Train, one of Hitchcock's first and more underrated hits, is a perfect example of these traits - an entertaining and suspenseful story, even when viewed over 50 years later, yes, but so carefully and intelligently constructed it stands today as a masterpiece in film technique. <br /><br />Arguably one of the pioneering "suspense thrillers", Strangers on a Train may come across as slightly dated in certain aspects, but it retains every bit of superbly crafted tension as it did back in 1951 (if perhaps slightly less shocking). The brilliant use of cinematography and lighting as well as quick, careful editing are what really make the film stand out, drawing out every possible iota of tension and retaining the audience's focus even in slower scenes. If there was ever any doubt of what a simply masterful filmmaker Hitchcock was, simply watching five minutes of Strangers on a Train should be enough to disavow such sentiments; every shot is so carefully chosen and constructed, all serving to drive the storyline ahead in a particularly innovative fashion. Sadly enough, there are certain moments in the story which are screechingly out of place enough to jar our focus away from the superb cinematography and editing - Bruno being able to reach down to the bottom of a sewer grate is simply unbelievable, and the figure of a stereotypical old man crawling under a wildly out of control carousel provides unintentional comedic relief in what is meant to be the film's most tense and engaging scene. These are only brief moments, but they are enough to stand out as painfully weak in an otherwise stellar film.<br /><br />But what really makes Strangers on a Train stand out is the story premise. As Hollywood films of late run the risk of descending inescapably further and further into the vat of turgid clichée after clichée, it's wonderfully refreshing to see a 50 year old film with a premise which actually comes across as smart and original. Sure it's fairly straightforward, but the concept of "swapping murders" is simply one that would not fly in films of today's day and age, which makes it all the more entertaining to watch; the film's brilliant screenplay keeps the action flowing at a swift pace while providing us with some wonderfully memorable lines all the while. One can't help but notice the deeper themes Hitchcock is alluding to throughout as well, especially the concept of "darkness in humanity's heart", demonstrated by elderly ladies being fascinated and exhilarated by the prospect of murder, as well as Bruno's own cavalier attitude towards death. Hitch also works in many moments of dark humour (Bruno popping a child's balloon with his cigarette is priceless), and irony, shooting suspenseful scenes in happy, easy-going environments, such as the iconic carnival scenes, to create an even more eerie atmosphere. This may be a suspense thriller, yes, but to overlook the brain concealed beneath it would be simply inexcusable. <br /><br />The antagonistic figure of Bruno (essayed to perverse perfection by Robert Walker, sadly in his last film role, but easily stealing the film from his admittably very talented fellow cast members) is without a doubt what makes Strangers on a Train so memorable, as the character is a marvel to behold. Here we have a simply superbly crafted villainous figure, all the more intriguing by how ordinary and unassuming he seems. Rather than cackling madly and thwarting the hero at every possible moment, Bruno is a calm, controlled, psychotic mess. He speaks of murder in such an offhand tone, yet retains a passionate glint in his eye when discussing different fashions of killing people. Bruno could seem to represent the "Id", as Freud would put it, the inner, darker and uninhibited aspects of mankind. It makes an interesting contrast to the hero figure, Guy Haines, and how bland and uninteresting he seems, almost as if to drive home the prospect of evil being much more interesting and appealing than constantly striving to do the right thing. <br /><br />Yet despite this implied message, Hitch still twists our emotions enough that we root for Guy at every turn, and cheer at each new obstacle he is forced to overcome. It's a testament to actor Farley Granger's talent that despite Robert Walker's villain easily stealing the show, Granger's hero still comes across as sympathetic, still commanding our support even when falling prey to being a far less compelling character. Superb support is given by Ruth Roman, who manages to overcome the clichée and be a more innovative and complex romantic interest figure, Kasey Rogers giving a stunning performance as Guy's horrifyingly manipulative and hedonistic first wife, and Patricia Hitchcock, proving that she is far more talented than being simply "the director's daughter" would imply. The superb cast (headed by a simply wonderful Walker) really bring the film to life, adding so much more merit to the film than simply Hitchcock's breathtaking stylistics. <br /><br />All in all, Strangers on a Train may still come across as slightly too dated for certain viewers, but it's still a shock how modern and appealing to contemporary audiences seems, considering it was released half a century ago. Once again, Hitchcock proves his unparalleled mastery of tension and film technique, and the film's surprisingly original and enjoyable premise is alone worth a viewing. Highly recommended to anyone wishing to undertake a brilliantly made but superbly entertaining film experience! <br /><br />-9/10