Er zit veel ketchup in, maar niet veel zin in het zogenaamd verklarende derde vervolg, dat zich zonder enig effect op de armzalige beelden stort. Die goeie ouwe Alan Smithee regisseerde dit stuk, waarin verschillende leden van dezelfde familie (allemaal slecht gespeeld door Bruce Ramsay) worden geterroriseerd door Pinhead (Doug Bradley, voor de zoveelste keer uit de mottenballen gerold). Peter Atkins probeert zijn script poëtische accenten te geven, maar lijkt niet te beseffen dat zijn dialoog zo diep en betekenisvol is als een bord kots. De onsamenhangende plot is niet toereikend om de schamele looptijd van de film te vullen, hoewel dat misschien meer te maken heeft met studio-inmenging dan met iets wat de filmmakers van plan waren.
There's lots of ketchup but not a whole lot of sense in the supposedly explanatory third sequel, which piles on the naff visuals to no effect. Good old Alan Smithee directed this one, in which various members of the same family (all played, poorly, by Bruce Ramsay) are terrorised by Pinhead (Doug Bradley, wheeled out of mothballs for the umpteenth time). Peter Atkins tries to imbue his script with poetic touches but doesn't seem to realise that his dialogue is as deep and meaningful as a plate of sick. The incoherent plot fails to adequately fill the movie's meagre running time, although this may have more to do with studio interference than anything the filmmakers intended.