Alfred Hitchcocks zelfverzekerder verslag van een film die hij eenentwintig jaar eerder had gemaakt, is oneindig veel beter dan het origineel. Hitchcock zei zelf dat zijn eerste versie het werk van een amateur was, en hoewel het zeker geen slechte film is, lijkt hij gelijk te hebben. Dat gezegd hebbende, behoort deze remake, hoewel beslist beter, nog steeds niet tot Hitchcocks beste werk. Dat wil niet zeggen dat het niet goed is, het is alleen meer dan een beetje te veel van het goede, en dat sleept het mee. Hitchcock lijkt maar al te graag bepaalde elementen eruit te slepen, en dat zijn delen van de film die niet helemaal relevant zijn voor de plot, en die irritant kunnen worden. Sommige scènes, zoals die waarin James Stewart en Doris Day in een Marokkaans restaurant zitten te eten, zijn goed omdat ze een beeld geven van de verschillende cultuur waarin onze Amerikaanse hoofdrolspelers terecht zijn gekomen, maar voor elke restaurantscène is er een operascène en dat maakt de film nog erger.<br />De plot volgt een dokter van middelbare leeftijd en zijn vrouw die met hun zoontje op vakantie gaan naar Marokko. In de bus ontmoeten ze een Franse man en een ander echtpaar van middelbare leeftijd in een restaurant. Maar het loopt mis als de Franse man sterft aan een mes in zijn rug, kort nadat hij iets tegen de dokter heeft gefluisterd. De vakantie wordt vervolgens een regelrechte nachtmerrie als de zoon van het echtpaar wordt ontvoerd, waardoor ze het voor gezien houden en naar Londen gaan om te proberen hem te vinden. De film straalt een sterke mate van paranoia uit, en slaagt erin dit helemaal vol te houden. Ik zou zelfs zover willen gaan om te zeggen dat dit de meest paranoïde film is die Hitchcock ooit heeft gemaakt. Net als de meeste van Hitchcocks films is deze heel spannend en blijf je bijna de hele tijd op het puntje van je stoel zitten, met alleen de voornoemde operasequentie als een moment waarop de spanning zich verspreidt. Er zit ook meer dan een beetje humor in de film, wat een luchthartige opluchting geeft aan de morbide gebeurtenissen, en eigenlijk heel goed werkt.<br />De oorspronkelijke versie van dit verhaal kreeg uitstekende steun van de fantastische Peter Lorre. Deze film heeft helaas geen baat bij zijn aanwezigheid, maar dat wordt gecompenseerd door optredens van de verbazingwekkende James Stewart en Doris Day. James Stewart is een man die altijd zal strijden om de 'grootste acteur aller tijden'-kroon. Zijn samenwerking met Hitchcock bestaat uit allemaal hypnotiserende optredens van hem, en dit is niet anders. (Hoewel zijn beste optreden dat van Mr Smith Goes to Washington blijft.) Stewart straalt alle moed, overtuiging en hartzeer uit van een man die zijn kind heeft verloren en er alles voor over heeft om het op een briljante manier terug te krijgen. Dat is eigenlijk een van de beste dingen aan deze film; je kunt de hele tijd echt meevoelen met het verlies van het stel en dat maakt het des te spannender. Doris Day, daarentegen, is een nogal vreemde casting voor deze film. Ze is beslist een goede actrice, maar ze wordt meer geassocieerd met musicals en het is een beetje vreemd om haar in een thriller te zien (zelfs als ze haar stembanden een beetje laat trillen).<br />Zoals ik al zei: dit is niet de beste film van Hitchcock, maar toch.' Ik heb er veel plezier aan beleefd en hoewel ik veel Hitchcock-films zou aanbevelen voordat ik deze zou aanbevelen, zal ik er ook beslist twee duimen voor opsteken.
Alfred Hitchcock's more assured telling of a film he made twenty-one years earlier is infinitely superior to the original. Hitchcock said himself that his first version was the work of an amateur, and although it certainly isn't a bad film, he does appear to be right. That being said, this remake, although definitely better, still isn't among Hitchcock's best work. That's certainly not to say that it isn't good, it's just more than a little overindulgent, and that drags it down. Hitchcock seems all too keen to drag certain elements out, and these are parts of the film that aren't entirely relevant to the plot, which can become annoying. Some of these dragged out sequences, such as the one that sees James Stewart and Doris Day eating in a Moroccan restaurant are good because it helps establish the different culture that our American protagonists have found themselves in, but for every restaurant scene, there's an opera sequence and it's the latter that make the film worse.<br /><br />The plot follows a middle-aged doctor and his wife that go to Morocco for a holiday with their young son. While there, they meet a French man on the bus and another middle-aged couple in a restaurant. However, things go awry when the French man dies from a knife in the back, shortly after whispering something to the doctor. The holiday then turns into a full blown nightmare when the couple's son is kidnapped, which causes them to cut it short and go to London in order to try and find him. The film has a very potent degree of paranoia about it, and it manages to hold this all the way through. In fact, I would even go as far as to say that this is the most paranoid film that Hitchcock ever made. Like most of Hitchcock's films, this one is very thrilling and keeps you on the edge of your seat for almost the entire duration, with only the aforementioned opera sequence standing out as a moment in which the tension is diffused. There is also more than a little humour in the movie, which gives lighthearted relief to the morbid goings on, and actually works quite well.<br /><br />The original version of this story was lent excellent support by the fantastic Peter Lorre. This film doesn't benefit from his presence, unfortunately, but that is made up for by performances from the amazing James Stewart, and Doris Day. James Stewart is a man that is always going to be a contender for the 'greatest actor of all time' crown. His collaborations with Hitchcock all feature mesmerising performances from him, and this one is no different. (Although his best performance remains the one in Mr Smith Goes to Washington). Stewart conveys all the courage, conviction and heartbreak of a man that has lost his child and would do anything to get him back brilliantly. In fact, that's one of the best things about this film; you are really able to feel for the couple's loss throughout and that serves in making it all the more thrilling. Doris Day, on the other hand, is a rather strange casting choice for this movie. She's definitely a good actress, but she's more associated with musicals and seeing her in a thriller is rather odd (even if she does get to flex her vocal chords a little).<br /><br />As I've mentioned; this is not Hitchcock's best film, but there's much to enjoy about it and although I'd recommend many Hitchcock films before recommending this one, I'll definitely give it two thumbs up as well.