Een echte gaap en een slechte film, zelfs voor de Chan-serie. Ik hou van een goede Charlie Chan-film, of zelfs een redelijk goede, maar deze schiet tekort. Charlie wordt ingeschakeld om te helpen de moord op een wetenschapper die voor onze regering werkt op te lossen, terwijl iemand in het huis de plannen voor een andere macht heeft gestolen. Het is een heel alledaags mysterie en het acteerwerk is niet veel beter. Het enige positieve aan de film was de aanwezigheid van Mantan Moreland als Birmingham Brown. Hij speelt een kleine komedie en heeft een paar goede, bange gezichten, maar verder valt er niet veel te kiezen. Benson Fong is hier als Tommy Chan en hij heeft nota bene een relatie met Chans dochter. Hoe zit het met Sidney Toler? Hij is best aardig, maar ziet eruit alsof hij zich inspant om de film mee te sjouwen. Wat me het meest opviel, was de manier waarop de film was opgenomen. Phil Rosen, de regisseur van Chan, die ik meestal goed vind, maakt veel shots zonder actie (zoals Charlies eerste wandeling van buiten het huis in). Waarom? De film is verdorie maar vierenzestig minuten lang! Het is de slechtste Chan-film die ooit is gemaakt, maar tot nu toe is het de slechtste die ik ooit heb meegemaakt.
A true yawner and a bad film even for the Chan series. I like a good Charlie Chan film or even a reasonably good one, but this one falls way short of the mark. Charlie is enlisted to help figure out the murder of a scientist working for our government when someone in the house has stolen the plans for another power. The mystery is very pedestrian and the acting doesn't fare much better. The only saving grace for me in the film was the presence of Mantan Moreland as Birmingham Brown. He gives the film a little comedy and has some good scared faces, but after that the pickings are rather slim. Benson Fong is here as Tommy Chan and pairs up with Chan's daughter of all things. What about Sidney Toler? He is pretty decent but looks like he is straining to carry the film. What I noticed most was the way the film was shot. Chan director Phil Rosen, of whom I generally like most of his entries, uses lots of long shots with no action(like Charlie's initial walk into the house from outside). Why? The film is only 64 minutes long for crying out loud! Shots like that tell me the director had to fill time up because the script was even weaker than he was accustomed to. This probably isn't the worst Chan film ever made, but up to now it is the worst I have sat through unfortunately.