Wat jij aan de film toevoegt, beïnvloedt jouw kijk erop. Ik heb er 30 jaar bij de luchtmacht in gestopt, en elke keer dat ik hem zie, ben ik geroerd door het einde. Zou een jongen van 15 die zijn hele leven in straalvliegtuigen heeft gevlogen, er net zo over denken? Toch kan ik de impact die hij op mij heeft, maar nauwelijks bevatten.<br />Jimmy Stewart geeft een prachtige draai aan het woord 'Jimmy Stewart'. Gezien het feit dat hij piloot was, en reserve-generaal van de luchtmacht, komt hij waarschijnlijk dichter bij een expert op het gebied van de manier waarop een piloot zich zou gedragen dan wie ook ter wereld. Je kunt niet om zijn vertolking of zijn acteertalent heen. Hij is een piloot, en dat is genoeg.<br />-Spoilers -<br /><br />' De laatste minuten van de film blijven mijn hart in hun greep houden. Lindbergh heeft zonder radioverbinding gevlogen en heeft geen idee of er iemand op hem zit te wachten. Als hij het vliegveld van Parijs binnenvliegt, word je naar binnen getrokken door de onzekerheid van het landingsterrein. Wat is het daar beneden? Die verschuivende cirkels die eruitzien als kinderkopjes of een korenveld, doen je je afvragen of hij wel op de juiste plek is. Ze gaan maar door, stromen langs zijn gezichtsveld tot hij laag genoeg is om te zien dat wat hij in de Parijse nacht zag, het licht van de stad was dat weerkaatst werd op de omhoogkijkende gezichten van duizenden mensen die wachtten tot hij zou landen.
What you bring to the movie influences your view of it. I brought 30 years in the Air Force to this, and every time I see it I am moved by the ending. Would a youngster of 15 who's spent their life flying in jets feel the same way? Yet, I can only just its impact on me. <br /><br />Jimmy Stewart gives a wonderful turn as--Jimmy Stewart. Considering he was a pilot, and an Air Force Reserve General, he probably comes as close to being an expert on how a pilot would act as any man alive. One can't fault his delivery, or his acting. He IS a pilot BEING a pilot, that's enough.<br /><br />---Spoilers---<br /><br />It's the final minutes of the film that continue to grip my heart. Lindbergh has been flying without radio communication and has no idea if anyone is even expecting him. When he flies into the Paris airport, the uncertainty of the landing field draws you in. What is it below? Those shifting circles that look like cobblestones or a field of corn, must make you wonder, is he in the right place? They go on and on, streaming past his vision until he gets low enough and see that in the Paris night, what he was seeing was the light of the city reflecting off the upturned faces of the THOUSANDS of people waiting for him to land.