Ik was begin twintig en net afgestudeerd toen deze film werd uitgebracht. Het zien ervan was een gebeurtenis van grote betekenis, niet alleen vanwege de hoge kwaliteit van de film (zoals bleek uit de vele prijzen die hij kreeg), maar ook vanwege zijn plaats in de historische context van 1959. Vanwege de sociale vooruitgang sindsdien is het bijna onmogelijk te bevatten dat mijn universiteit pas in 1953 was begonnen met het toelaten van (zorgvuldig gescreende) zwarte studenten. Een doorsnee, peperdure extravagante film met een bijna geheel zwarte cast was in 1959 een duidelijke noviteit. De film kreeg in de beste bioscopen een luxueuze (gereserveerde) presentatie, compleet met een souvenirprogramma met een gedetailleerde beschrijving van de overdadige zorg die aan de belichting en de kleuren, de multitrack-sound enzovoort was besteed. Bijna elke zwarte entertainer die wij blanken kenden kwam in de film voor. Gershwins muziek, voortreffelijk uitgevoerd, en de pure, universele menselijkheid van het verhaal waren enorm ontroerend.<br />Onlangs kon ik een verbleekte kopie van een twee uur durende geknipte versie van de film bemachtigen, en herhaalde bezichtigingen hebben mijn mening bevestigd. Door de tijd heen hebben de schijnbaar hitsige seksscènes van 1959 een tamelijk tam karakter gekregen, maar de muzikale kwaliteit is niet minder geworden. Sammy Davis en Pearl Bailey zijn meesterlijk in hun beschrijvingen. Wat een schande dat de jonge zwarte kunstenaars van tegenwoordig niet in staat zijn om deze artiesten op het hoogtepunt van hun carrière te zien!
I was in my early 20's, just graduating from college when this movie appeared. Seeing it was event of great impact, not only because of the high quality of the film (as evidenced by its many awards), but because of its place in the historical context of 1959. Because of social progress since then, it is nearly impossible to fathom that my college had only begun admitting (carefully screened) black students in 1953. A mainstream, high-budget extravaganze with an almost entirely black cast was a distinct novelty in 1959.<br /><br />The movie was given a deluxe roadshow (reserved seat) presentation in only the best theatres, complete with a souvenir program detailing the lavish care that had been taken with lighting and color, multi-track stereo sound, etc. Almost every black entertainer that we white people had any knowledge of was in the movie. Gershwin's music, superbly performed, and the sheer universal humanity of the story was tremendously moving.<br /><br />I was recently able to obtain a faded copy of a two-hour cutting of the film, and repeated viewings have confirmed my opinion. Time has made what seemed steamy sex scenes in 1959 seem quite tame, but the musical quality has not diminished. Sammy Davis and Pearl Bailey are masterful in their portrayals. What a crime that the young black artists of today are unable to see these performers at the peak of their careers!