Vanaf of omstreeks 1965 kregen de Amerikaanse films een beurt in de vorm van het schokkende en het iconoclastische, wat geweldig was voor die tijd <0xE2><0x80><0x93> zo'n beetje het zaad dat de weg zou plaveien voor grovere, gewaagdere drama's. Maar omdat juist het decennium dat deze films voortbracht zo werd beheerst door zijn eigen overtuigingen, zijn de meeste films die in die periode werden uitgebracht gedateerd. CACTUS FLOWER is geen uitzondering. De titel alleen al suggereert een 'zonnige' romantische komedie met af en toe een risqué. Integendeel, films over pikante onderwerpen moeten ergens beginnen, en omdat Amerika een cultuur is die geworteld is in specifieke tradities en zelf gebukt gaat onder diepe hypocrisie, schrikt het land zelf als het een indirecte weerspiegeling van de mores van die tijd te zien krijgt. Ondertussen gaan Europese films op dezelfde situaties in, lopen ze weg met een gezicht als een oorwurm en blijven ze langer hangen, want wat wij als schandalig beschouwen, schudden ze van zich af, zeggen 'Volgende' en gaan verder.<br />Toni Simmons (Goldie Hawn in haar doorbraakrol), een jong, heel intelligent jong ding uit de jaren zestig, heeft iets met een veel oudere tandarts, Julian Winston (Walter Matthau), die bindingsangst heeft. Hij kan niet met haar trouwen: hij is al getrouwd. Toni besluit in plaats van weg te kwijnen dat ze zijn vrouw wil ontmoeten om 'de zaken recht te zetten'. Zijn assistente, Stephanie Dickinson (een stralende Ingrid Bergman, die na twintig jaar afwezigheid terugkeert naar de Amerikaanse filmwereld), een vrouw die dichter bij zijn leeftijd staat, die zich gedraagt alsof zij en hij een perfect huwelijk en een perfect gezin hadden. Daar is een reden voor: ze heeft stille gevoelens voor Julian gekoesterd, gevoelens waarvan hij zich niet bewust is, zelfs als hij haar vraagt zijn vrouw te spelen om Toni ervan te weerhouden hun relatie nog verder te verstoren. En dan gaat hij nog een stapje verder als Toni's heerlijk onschuldige handelingen een onverwachte wending nemen en hij Harvey Greenfield (Jack Weston) als Stephanie voorstelt. Harvey is trouwens ook een oudere heer die een verhouding heeft met een veel jongere vrouw (Eve Bruce) tegen wie hij in een heel grappige scène liegt.<br />Het is grappig dat de persoon die we zoeken, degene is die er altijd is geweest. Wat een ondankbare rol had kunnen zijn voor Rick Lenz, die Igor Sullivan speelt, Toni's buurman, verandert in de man die niet alleen de ware schoonheid ziet in de verschoppeling Stephanie, maar ook degene die Toni aan het begin redt van de zelfmoord. (Niet echt een komedie, zelfmoord. Maar ja, dit is dan ook geen gewone komedie.) En het behoeft geen betoog dat Ingrid Bergman een subtiele, schrijnende vertolking geeft van een vrouw die...' Op de een of andere manier heeft ze haar kansen op de liefde gemist. Ze is prikkelbaar geworden, en door een leugen tegen een ander wordt ze de echte persoon die ze altijd al had moeten zijn. Ik kan me niemand anders in deze rustige, maar diepe rol voorstellen.<br />Films als deze kunnen op grond van hun gezichtswaarde worden genoten en als escapistische vermakelijk worden beschouwd <0xE2><0x80><0x93> een produkt van deze tijd <0xE2><0x80><0x93> of worden bekeken op grond van de diepe symboliek die ze, net als de titel, diep in zich meedragen. Het is een riskante film, net zoals de acteerprestaties van Hawn en Bergman net zo riskant zijn, omdat ze door zo eenvoudig te lijken, zonder zwier en pose, geen van beiden laten zien wat ze werkelijk zijn. Hun acteerwerk wordt 'niet echt acteerwerk', maar ze spelen echte mensen, met wratten en al. CACTUS FLOWER is een verhaal dat zichzelf nooit al te serieus lijkt te nemen, maar dat uiteindelijk toch heel diepzinnig en menselijk blijkt te zijn.
Starting on or around 1965 American movies took a turn for the shocking and the iconoclastic which was great for the times -- sort of the seeds that would pave the way for grittier, daring dramas. However, because the very decade that gave birth to these films was so ruled by its own convictions, most all of the films released at this period have dated. CACTUS FLOWER is no exception. Its very title suggests a "sunny" romantic comedy with occasional lapses into the risqué. This is not to say that it's a bad thing: quite the contrary, films about risqué subject matter have to begin somewhere and America being a culture rooted in specific traditions, themselves laced in deep hypocrisies, shocks itself for the sake of it when seeing an indirect reflection of the mores of the time. Meanwhile, European films address these same situations, walk off looking like a million bucks, and have a longer shelf-life because what we consider scandalous, they shrug off, say "Next," and move on. <br /><br />Toni Simmons (Goldie Hawn in her breakout role), a young, very sixties bright young thing, is carrying on with a much-older dentist named Julian Winston (Walter Matthau), who has commitment issues. He can'r marry her: he's already married. Toni decides instead of wilting away she actually wants to meet his wife and "set things straight." Into the picture comes his assistant, Stephanie Dickinson (a luminous Ingrid Bergman, returning to American cinema after a twenty-year absence), a woman closer to his age who acts as if she and he had the perfect marriage and household. There is a reason for this: she has harbored quiet emotions for Julian, emotions he is unaware of, even when he asks her to play his wife to ward Toni off from wanting to step their relationship further. And then he steps it up a notch when Toni's blissfully innocent actions veer the action off into the unexpected and he introduces Harvey Greenfield (Jack Weston) as Stephanie's "lover". By the way, Harvey is also an older gent who is having an affair with a much younger woman (Eve Bruce) whom he also lies to in one very funny scene.<br /><br />It's funny how the person whom we're looking for is the one who's always been there. What could have been a thankless role for Rick Lenz who plays Igor Sullivan, Toni's next door neighbor, turns into the man who not only sees the true beauty in fellow outcast Stephanie but the one who saves Toni at the start from killing herself. (Not the stuff of comedy, suicide. Then again, this is not your average comedy.) And needless to say is Ingrid Bergman's subtle, poignant portrayal of a woman who's somehow missed her chances at love, who's become prickly, who due to a lie said to another she becomes the real person she was always meant to be. I can't imagine anyone else in this quiet but deep role.<br /><br />Movies like these can be enjoyed at face-value and seen as escapist fun -- a product of its times -- or be viewed for the deep symbolism that, like its title, it carries deep within. It's a tricky film, the same way Hawn's and Bergman's performance are equally tricky because in seeming so simple, devoid of flourish and pose, neither come out and proclaim what they are about. Their acting becomes "not really acting" but playing real people, warts and all. CACTUS FLOWER is a story that never appears to take itself too seriously, but reveals itself to be deep and very human after all.