Het is niet alleen moeilijk om afzonderlijk commentaar te geven op de drie delen van Kieslowski's trilogie, het lijkt ook duidelijk dat de filmmaker ons het tegenovergestelde wil laten doen: bekijk ze in volgorde, Blauw, Wit en Rood, en beschouw ze samen als één compleet werk. Het zijn inderdaad afzonderlijke verhalen met afzonderlijke thema's: vrijheid, gelijkheid, broederschap, en elk van hen is ontwikkeld met unieke toepassingen van intrige en kunstzinnigheid. Ze zijn alle drie de moeite waard om onafhankelijk van elkaar te bekijken, maar ik denk dat je ze het best als één werk kunt zien. Ik zou de trilogie gezamenlijk een 9 geven; afzonderlijk plaats ik ze in mijn top tien van de jaren 1993 en 1994. De kleur rood is het meest memorabel in de derde film, als achtergrond bij een reclame op billboards, waarbij het geportretteerde model het middelpunt vormt van de drie hoofdpersonen van de film. De andere twee personages krijgen een dubbele schok van een verschillende mate van herkenning als ze voor het eerst de advertentie zien, die groter dan levensgroot naast een druk kruispunt in de stad is opgehangen. Deze advertentie is geen belangrijk onderdeel van de plot van deze film, maar het beeld ervan is opvallend en is een van de redenen waarom ik Red een film heb genoemd die de geest verruimt. Dit is de derde van de drie kleurentrilogie van Kieslowski, gebaseerd op het blauw-wit-rood van de Franse vlag en de drie delen van zijn motto: nLiberty, Equality, Fraternity.' De films blijven in hoofdzaak gericht op deze thema's en houden zich aan de basisniveaus van één, twee of drie hoofdpersonen, maar bij elke film escaleert de complexiteit van de plot naarmate de drie principes van fundamenteel persoonlijk (blauw) naar relationeel (gemengd, wit) en van maatschappelijke (gemengd, rood) verschuiven. Rood is mijn favoriet van deze films, en ik geef hem een 9. Hij staat op zichzelf als een geweldige film, maar je moet eerst Blue en White zien voor het beste effect.
It is not only difficult to comment separately on the three parts of Kieslowski's trilogy, it seems obvious that the filmmaker wants us to do just the opposite: view them in order, Blue, White, and Red, and consider them together as one complete work. It is true they are distinct stories with distinct themes: liberty, equality, fraternity, and each them is developed with unique applications of intrigue and artistry. They are each well worth seeing independently, but I believe they are best seen as one work. Collectively, I would rate the trilogy as a 9; separately, I place each in my top ten for the years 1993 and 1994.<br /><br />The color red is most memorable in the third movie as a backdrop in a billboard ad, the profiled model of which is the central of the movie's three main characters. The other two characters do a double-take of a varying degree of recognition when they first come upon the ad, posted larger than life alongside a busy city intersection. This ad is not a major part of the plot of this movie, yet its image becomes striking and is one of the reasons I have called Red a `mind-bending' film. This is the third of Kieslowski's Three Colors trilogy, based on the Blue-White-Red of the French flag and the three parts of its motto, `Liberty, Equality, Fraternity.' The films stay primarily focused on these themes, keeping with the basic levels of one, two, or three main characters, yet with each film the complexity of plot escalates as the three principles move from fundamentally personal (Liberty, Blue) to relational (Equality, White) to social (Fraternity, Red). Red is my favorite of these films, and I give it a 9. It stands by itself as a great film, but one should see Blue and White first for the fullest effect.