Deze film is echt een armzalige manier om een film te maken. Het tempo ligt laag, het budget moet deprimerend laag zijn geweest, en het acteerwerk is karig (dat wil zeggen, op Bela Lugosi na). De audio is op dit moment ook verschrikkelijk, met zo veel extra lawaai op de achtergrond dat het voor mij klonk alsof er een straalvliegtuig opsteeg voor de hele film. Als je al last hebt van dat soort dingen, kijk dan niet naar deze film.<br />Maar als je hier overheen kunt komen, zul je merken dat het idee achter de film heel goed is. Een Duitse plastisch chirurg (Bela Lugosi) werd door de Japanners ingehuurd om een aantal Japanse agenten te opereren en ze te veranderen in de gelijkenissen van eerlijke Amerikaanse zakenlieden die door de Japanners zijn gekidnapt en vermoord. Nadat hij zijn werk had voltooid, werd hij door de Japanners verraden en in de gevangenis gegooid. Later ontsnapte hij en reisde naar Amerika om wraak te nemen op zijn patiënten door middel van een reeks moorden die veel publiciteit kregen.<br />Het leek alsof Bela Lugosi de enige fatsoenlijke acteur in de film was, en eerlijk gezegd waren de rest van de acteurs volkomen vergeten en saai. De hoofdrolspeelster bleek uiteindelijk nogal saai en stereotiep te zijn, terwijl de politieman die haar zaak behandelde de ordinaire, chauvinistische en altijd correcte dominante man was die je in veel films uit die tijd aantreft.<br />Ik ontdekte ook dat het camerawerk volkomen ongeïnspireerd was en dat de opnamen vaak uit precies dezelfde hoeken en in precies dezelfde kamers werden gemaakt. Na een tijdje heeft dat de neiging de film te vertragen en een heel traag tempo aan te houden voor de 'actie', die trouwens toch min of meer niet bestaat.<br />Voor mij is het een fascinerend idee, en met een betere schrijver, regisseur, script, apparatuur en acteurs zou het een uitstekende film kunnen worden. Helaas houden deze handicaps de film voorlopig op afstand, en ik kan hem alleen maar aanbevelen aan de meest open filmliefhebbers.
This film is truly a sorry excuse for film making. The pacing is poor, the budget must have been depressingly low, and the acting is cut-rate (that is, except for Bela Lugosi). The audio at this point in time is also terrible, with so much extra noise in the background that it sounded to me as though a jet were taking off for the entirety of the movie. If these things bother you at all, don't watch this film.<br /><br />If you can get past this, however, you will find that the idea behind the film is a very good one. A German plastic surgeon (Bela Lugosi) was hired by the Japanese to operate on several Japanese agents and turn them into the likenesses of upstanding American businessmen whom the Japanese have kidnapped and killed. After completing his work, he was betrayed by the Japanese and thrown into prison. He later escapes and travels to America to seek revenge on his patients through a series of highly-publicized murders.<br /><br />It seemed as though Bela Lugosi was the only decent actor in the film, and, to be honest, the rest of the actors were completely forgettable and stodgy. The leading actress ended up being rather boring and stereotypical, while the police officer assigned to her case was the common, chauvinistic and always correct dominant male that is found in many films of this time period. <br /><br />I also found that the camera work was completely uninspired, often taking the exact same angles of the exact same rooms time and time again. After a while, this tends to drag the film down, setting a very slow pace for the "action," which is more or less non-existent anyway.<br /><br />To me, the idea is a fascinating one, and with a better writer, director, script, equipment, and actors it could become an excellent film. Sadly, these handicaps keep the film back for now, and I can't recommend it to anyone but the most open of movie lovers.