Douglas Sirks inaugurele 'vrouwenfilm' Huilend voor Universal, gebaseerd op een prekerige, dogmatische, didactische roman van de onuitstaanbare Lloyd C. Douglas (auteur van dat andere geliefde stuk vreten, _The Robe_ ). Rock Hudson, in de rol die hem tot een ster maakte, speelt Bob Merrick, een dronken playboy die miljoenen waard is en meer geïnteresseerd is in het najagen van rokken en het racen op speedboten dan in het afronden van zijn medische studie. In de eerste scène vernielt hij zijn boot op een weelderig gefotografeerd meer. Het ongeluk wordt bijna Merricks dood en hij heeft dus een nogal mysterieuze'reinigingsmachine' nodig om hem in leven te houden... terwijl aan de andere kant van de stad de geliefde chirurg dr. Phillips uiteindelijk dood neervalt aan een hartkwaal. Aangezien het plaatselijke ziekenhuis maar één reanimatiemachine tegelijk in werking kan stellen, sterft Phillips zodat de luis in leven kan blijven. Als Merrick dit hoort, probeert hij zich te verontschuldigen tegenover de familie van Phillips, vooral tegenover de weduwe (Jane Wyman, gekapt en gekleed in matroneachtige hooghartigheid), maar iedereen die de chirurg kende, spuugt op Merrick als een stel cobra's. Een arts van het ziekenhuis noemt het zelfs 'een totale verspilling' dat de playboy in leven is gebleven in plaats van de Christus-achtige chirurg. Hippocrates had daar misschien iets over te zeggen gehad!<br />Deze vroege scènes zijn de plaatsen waar je als kind bent geweest. De typische Sirkiaanse beeldenstorm zal zich voordoen: de regisseur wrijft ons zoveel in het gezicht in de onplezierigheid van de middenklasse van het midden-eeuwse Amerika, dat je je erop gaat verheugen dat de nietsnut van een playboy _woepee-kussens_ onder de boezems van deze morele hypocrieten legt. Maar helaas, nee: de lachwekkende plot van de roman moet worden voortgezet, en Merrick wordt al snel bekeerd door God, in de gedaante van de pijprokende Otto Kruger, een kunstenaar die beweert dat Phillips een beter mens en zelfs een beter schilder van hem heeft gemaakt. (Waarom zien we niets van deze verbazingwekkende kunst?) We horen dat de onverdraaglijk alomtegenwoordige dokter Phillips vaak betaling voor verleende medische hulp weigert (hoewel nooit duidelijk wordt gemaakt wie precies in aanmerking kwam voor deze'schitterende uitzonderingen'). Dit zou onze held een heel nieuwe kijk op het leven moeten geven en een voorbeeld van persoonlijk gedrag. Kruger probeert het zelfs allemaal heel clandestien opwindend te laten klinken: 'Als je hier eenmaal aan begint, kun je er niet meer onderuit! Het is een obsessie... een GEDACHTE-obsessie!' Dus Merrick probeert het nog een keer door de weduwe met verontschuldigende toenaderingspogingen lastig te vallen, maar op de een of andere manier zorgt hij ervoor dat ze door een auto wordt aangereden. Ze verliest haar gezichtsvermogen. Kennelijk moet Merrick nog een paar kruispunten-van-het-kruis passeren voordat hij als een fatsoenlijke kerel kan worden beschouwd.<br />Maar Sirk blijft zijn wraakacties binnensmokkelen, ook al wordt de film steeds prekeriger. Het meest in het oog springende detail is de aanwezigheid van Agnes Moorehead als hoofdverpleegster van het ziekenhuis en Wymans vriendin en onbeantwoorde lesbische minnares. Let op de teleurstelling op Mooreheads gezicht als Merrick, eindelijk verlost van zijn homoseksualiteit, op het laatst opduikt om Wymans leven te redden. Hudsons eigen homoseksualiteit, destijds een publiek geheim in Hollywood, wordt ook met een groot ironisch effect gebruikt. Hij en Wyman <0xE2><0x80><0x93> slonzig en vijftien jaar ouder <0xE2><0x80><0x93> wekken absoluut geen erotische opwinding op in hun scènes samen, die overigens opzettelijk schaars zijn, vermoedelijk omdat nog meer scènes tussen de sterren deze hele onderneming hopeloos in de openbaarheid zouden brengen. Het is een chronisch geval van _Thee en sympathie_. Sirk leek er plezier in te hebben om iedereen een loer te draaien door deze homoseksuele acteur <0xE2><0x80><0x93> die aantrekkelijk was voor de onschuldige dames uit die tijd <0xE2><0x80><0x93> koeltjes door deze prachtig gekleurde 'vrouwenfilms' te laten bladeren. De regisseur werkte zelfs nog 6 of 7 keer met Hudson, om het beste effect te bereiken in het vervolg op deze film, _Al dat de hemel toestaat_, die Hudson opnieuw met Wyman verbond, maar ook een realistische plot had. In _Obsession_ moeten we ondertussen toezien hoe God/Kruger welwillend uit een observatieraam neerkijkt op Merrick en zijn medische team terwijl ze zich voorbereiden om Wymans leven te redden, samen met een muzikale opeenvolging van aanzwellende stemmen uit een goedkoop Hollywoodkoor. Maar om te zien waarom Sirk als auteur wordt beschouwd, moet je de scène bekijken waarin Wyman aan haar volwassen dochter uitlegt dat ze in feite het verschil tussen dag en nacht kan zien. Het hele beeld is hier zwart gemaakt: de dochter is nauwelijks zichtbaar, en Wymans gezicht is vaag zichtbaar tegen een zwak licht. Ze zegt vervolgens dat ze de nacht haat omdat 'ik weet dat de dageraad nooit meer zal komen'. Een groot, huiveringwekkend moment dat een veel betere film verdient dan _Magnificent Obsession_.<br />4 sterren uit 10.
Douglas Sirk's inaugural "women's-picture" weepy for Universal, based on a preachy, dogmatic, didactic novel by the intolerable Lloyd C. Douglas (author of that other beloved piece of crap, *The Robe*). Rock Hudson, in the role that catapulted him to stardom, plays Bob Merrick, a drunken playboy worth untold millions who is more interested in chasing skirts and racing speedboats than in finishing his medical degree. In the first scene, he wrecks his boat on a sumptuously photographed lake. The accident nearly kills Merrick, and thus he requires a rather mysterious "resuscitator machine" to keep him alive . . . meanwhile, across town, beloved surgeon Dr. Phillips finally drops dead from a heart condition. Since the local hospital can maintain only one resuscitator at a time, Phillips dies so that the louse may live. When Merrick learns of this, he tries to make apologetic overtures to Phillips' family, especially to the widow (Jane Wyman, coiffed and clothed in matronly hauteur), but indeed anyone and everyone who knew the surgeon spits at Merrick like a brace of cobras. One doctor on the hospital staff even calls it "a total waste" that the playboy lived instead of the Christ-like surgeon. Hippocrates might have had something to say about that!<br /><br />These early scenes are where you'll find the typical Sirkian iconoclasm: the director rubs our faces so much in the unpleasantness of middle-class, mid-century America, that one finds oneself rooting for the wastrel playboy to put whoopee-cushions under the ramrod fannies of these moral hypocrites. But, alas, no: the risible plot of the novel must proceed, and Merrick soon finds himself getting converted by God, in the guise of pipe-puffing Otto Kruger, an artist who claims that Phillips made him a better man and even a better painter. (Why don't we see any of this amazing art?) We learn that the intolerably ubiquitous Dr. Phillips would often refuse payment for medical services rendered (though who exactly qualified for these "magnificent exemptions" is never made clear). This is supposed to provide our hero with a whole new outlook on life and an example of personal conduct. Kruger even tries to make it all sound very illicitly exciting: "Once you start this thing, there's no way out of it! It's an obsession . . . a MAGNIFICENT obsession!" So Merrick tries it out by AGAIN pestering the widow with apologetic overtures, but he somehow causes her to get hit by a car. She loses her eyesight. Apparently, Merrick will have several more stations-of-the-cross to trudge past before he can be accounted a decent fellow.<br /><br />But Sirk continues to sneak in his revenges even as the movie grows more and more preachy. The most obvious bit has to be the presence of Agnes Moorehead as the head hospital nurse and Wyman's friend and unrequited lesbian lover. Note the disappointment on Moorehead's face when Merrick, finally redeemed as a doctor, shows up to save Wyman's life near the end. Hudson's own homosexuality, an open secret in Hollywood at the time, is also used to great ironic effect. He and Wyman -- dowdy and fifteen years older -- generate absolutely zero erotic heat in their scenes together, which, by the way, are purposefully few, presumably because any more scenes between the stars would hopelessly expose this whole enterprise. (One thing we feel certain of: if Rock Hudson was obsessed by anything, it certainly wasn't Jane Wyman.) It's a chronic case of *Tea and Sympathy*. Sirk seemed to enjoy tweaking everyone's noses by having this gay actor -- who was attractive to the innocent ladies of the era -- coolly drift through these exquisitely-colored "women's pictures". In fact, the director worked with Hudson 6 or 7 more times, to best effect in the follow-up to this film, *All That Heaven Allows*, which re-teamed Hudson with Wyman but was also accompanied by a realistic plot. In *Obsession*, meanwhile, we must endure God/Kruger gazing beneficently down from an observation-window onto Merrick and his medical team as they prepare to save Wyman's life, in tandem with a musical score of swelling vocals from a cheesy Hollywood choir.<br /><br />But to see why Sirk is considered an auteur, check out the scene wherein Wyman explains to her grown daughter that she can in fact tell the difference from night and day. The entire frame is blackened, here: the daughter is barely visible, and Wyman's face is faintly silhouetted against a faint light. She goes on to say that she hates the night because "I know that Dawn will never come again". A great, chilling moment that deserves a much better movie than *Magnificent Obsession*.<br /><br />4 stars out of 10.