Het mooie van Dorst, de nieuwste film van Chanwook Park, is dat het de anti-Twilight is. Sommigen van jullie zullen dat als een minpunt opvatten, maar in werkelijkheid is het een groot pluspunt. Park neemt de methode van het vampirisme serieus en ook het hartstochtelijke liefdesverhaal tussen Sang-hyeon en Tae-Joo. We zien de conflicten van beide personages <0xE2><0x80><0x93> Sang-hyeon is een priester die een medisch experiment ondergaat dat hem, zonder dat hij het weet, verandert in een ziekelijke maar waarachtige vampier, en Tae-Joo met haar moeder en 'idioot'-broer, de laatste wordt gedood door Sang-hyeon in een heel sterk melodrama. Er is op geen enkel punt iets vreselijk sentimenteels of banaals aan het verhaal en de personages, en de implicaties van de vroege religie (Sang, bijvoorbeeld, wordt beschouwd als een soort genezer sinds hij dankzij zijn vampirisme uit de dood is opgestaan, ook al kan hij dat niet zijn en weet hij dat) worden boven op die over goed en kwaad in een andere filmwereld geplaatst.<br />Dat Dorst ook opklimt naar de ontzagwekkende kunstzinnige maatstaf die Park heeft gehanteerd met Oude Jongen, Vrouwe Wraak en de ondergewaardeerde ik ben een Cyborg maar dat geeft niet, moet als een gegeven worden aangenomen. Dorst is een film met een sappige verhaallijn en bizarre stadsfiguren, en hij is gemaakt en becommentarieerd met een oog voor een stemming die deels satirisch, deels romantisch/erotisch, deels dramatisch en ten slotte fantastisch is. En hij behandelt vampirsim niet altijd als een soort eenvoudige griezelfilm (hoewel Park als griezelfilm meer dan zijn portie enge scènes heeft). Hij lijkt meer op de film Near Dark, die nooit het woord 'vampier' in de mond nam, maar je wel liet weten dat het een woord was, en het met oprechtheid en een soort lucide aandacht behandelde, en dat de ziekte zelf en de uitwerking ervan op het bestaan van iemand misschien enger zijn dan de moorden of het bloedvergieten. Als je eenmaal een vampier heel hoog hebt zien springen of zijn wonden hebt zien helen, heb je ze allemaal gezien.<br />Dorst heeft ook een verdorven gevoel voor humor, net als Oude Knul, alleen dan met een beet (zo bedoelde hij het) die bedoeld is om de bizarre fysieke staat van het bestaan te benadrukken. Een voorbeeld hiervan is de voorliefde van de Priester om bloed af te zuigen van mensen die in coma liggen door hun bloedbuisje af te pakken en er op de vloer aan te zuigen. Of de manier waarop Tae-Joo zich aan één restje menselijkheid vastklampt door haar moeder in leven te houden, ook al heeft ze een soort beroerte gehad en kan ze alleen maar met haar ogen knipperen en met haar vinger tegen haar lippen tikken als een manier om te reageren op de bloedzuigers die...' Ze heeft pijn en gruwelen mee naar huis gebracht. Maar deze momenten zijn als glazuur op de taart om er een complete ervaring van te maken. Wat Dorst zo bijzonder maakt, is de manier waarop elementen samenkomen: drama en existentiële pijn, een Bunueliaans surrealistisch gevoel voor het katholicisme (ik was vooral dol op de dynamiek tussen Sang-hyeon en de andere priester die zijn arm opgeeft omdat hij bloed wil drinken, maar eigenlijk ook een vampier wil zijn), en het erotische: de scènes waarin de priester uiteindelijk toegeeft aan Tae-Joo zijn ongelooflijk in hun tempo en de lengte van de shots, en hoe echt het wordt. De reikwijdte van het verhaal blijft lang hangen.<br />Als het niet zo geweldig is als _Oldboy_, is het niet iets om over te kankeren. Niet alle films die Chanwook Park regisseert zullen de status van zijn meesterwerk bereiken (en op zijn minst zal hij altijd bekend blijven als de man die die film regisseerde). Maar Thrist is een uitstekende toevoeging aan zijn oeuvre, en aan de serieuze inslag van vampierfilms in het algemeen. De film is fris en opwindend en zelfs gevaarlijk (en wat leven de personages in een witte kamer van 'daglicht'! ), de humor is duister en hilarisch, het acteerwerk is intens en humeurig <0xE2><0x80><0x93> vooral door de subtiele streken van Song Kang-ho en het grillige kwaad en de verrassende kwetsbaarheid van Kim OK-vin, en de afloop, als die er eindelijk is, is een van die werkelijk fantastische vampier-afleveringen waar je nog jaren over zult praten, op een goede manier. In een strijd tussen Dorst en Twilight neemt Dorst in de eerste ronde de knock-out. Tussen Let the Right One In en Near Dark is het lastiger om een beslissing te nemen.
The great thing about Thirst, Chanwook Park's latest film, is that it's the anti-Twilight. Some of you may take that as a minus, but in reality it's a big plus. Park takes the method of vampirism seriously, and as well the torrid love story between Sang-hyeon and Tae-Joo. We see the conflicts of both of the characters- Sang-hyeon being a priest who undergoes a medical experiment that, unbeknownst to him, turns him into a sickly but true-blue vampire, and Tae-Joo with her mother and "idiot" brother, the latter is killed by Sang- as in a very strong melodrama. There's nothing terribly weepy or insipid with the story and characters at any point, and the implications put forth from religion early on (Sang, for example, is seen as a healer of sorts since he rose from the dead thanks to his vampirism, even as he just can't be that and knows it) on top of those about good vs evil, push it up into another plane cinematically.<br /><br />That Thirst also rises up to the awesome standard of artistry that Park has displayed with Oldboy, Lady Vengeance and the underrated I'm a Cyborg but That's OK, should be taken as a given. Thirst is a film with a juicy narrative and bizarre suburban characters, and is shot and edited with an eye for a mood that is part satiric, part romantic/erotic, part dramatic and lastly fantastical. And it doesn't always treat vampirsim as something of a simple horror movie set-up (though as a horror movie Park has more than his share of scary scenes). It's more akin to the movie Near Dark which never mentioned the word vampire but let you know it was, and treated it with sincerity and a kind of lucid track of attention, and that the disease itself and its effect on a person's existence is perhaps scarier than the killings or bloodshed. Once you see one vampire jump up really high or heal its wounds, you've seen em' all.<br /><br />Thirst also has a wicked sense of humor, much like Oldboy, only here with a bite (pun intended) meant to emphasize bizarre physical states of being. An example of this can be found with the Priest's predilection of sucking off of blood from people in comas by taking their blood tube and suckling on it on the floor. Or the manner in which Tae-Joo holds on to one scrap of humanity by keeping her mother alive, even as she's had something like a stroke and can only blink her eyes and tap one finger as a means of reacting to the blood-suckers who've brought pain and horror to her home. But these moments are like icing on the cake to make it a complete experience. What makes Thirst last in the mind is how elements come together, of drama and existential pains, of a Bunuelian-surreal sense of Catholicism (I especially loved the dynamic between Sang-hyeon and the other priest who gives his arm up for blood-sucking but really wants to be a vampire too), and of the erotic: the scenes where the priest finally gives in to Tae-Joo are incredible in their pace and length of shots and how real it gets. Not in a pornographic manner, but in the sense of these characters' release and escape, which doesn't last long over the scope of the story.<br /><br />If it's not as great as Oldboy, it's not something to carp about. Not all films Chanwook Park directs will reach the stature of his masterpiece (and, at the least, he'll always be known as the man who directed that movie). But Thrist is an excellent addition to his oeuvre, and to the serious streak of vampire movies in general. The film-making is crisp and exciting and even dangerous (and what a white room of 'daylight' the characters live in!), the humor is dark and hilarious, the acting is intense and moody- especially from subtle strokes from Song Kang-ho and the quirky evil and surprising vulnerability from Kim OK-vin, and the ending, when it does finally get there, is one of those truly superb vampire-movie endings you'll be talking about for years, in a good way. In a battle between Thirst and Twilight, Thirst takes the knock-out in the first round. Between Let the Right One In or Near Dark, it's tougher to call. 9.5/10