Natuurlijk zijn de hoofdthema's van een film met als hoofdthema sterfelijkheid, nostalgie en verlies van onschuld. Het is misschien niet verwonderlijk dat oudere kijkers hem hoger inschatten dan jongere. Maar de film heeft een vakmanschap en volledigheid die iedereen kan waarderen. Het tempo is gestaag en constant, de personages zijn vol en innemend, de relaties en interacties laten zien dat je geen tranenvloed nodig hebt om emotie te tonen, geschreeuw om angst te tonen, geschreeuw om onenigheid of geweld om woede te tonen. Natuurlijk geeft het korte verhaal van Joyce de film een kant-en-klare structuur die zo volmaakt is als een gepolijste diamant, maar de kleine veranderingen die Huston aanbrengt, zoals het invoegen van het gedicht, passen er keurig in. Het is werkelijk een meesterwerk van tact, subtiliteit en overweldigende schoonheid.
Naturally in a film who's main themes are of mortality, nostalgia, and loss of innocence it is perhaps not surprising that it is rated more highly by older viewers than younger ones. However there is a craftsmanship and completeness to the film which anyone can enjoy. The pace is steady and constant, the characters full and engaging, the relationships and interactions natural showing that you do not need floods of tears to show emotion, screams to show fear, shouting to show dispute or violence to show anger. Naturally Joyce's short story lends the film a ready made structure as perfect as a polished diamond, but the small changes Huston makes such as the inclusion of the poem fit in neatly. It is truly a masterpiece of tact, subtlety and overwhelming beauty.