Ik had nog niet veel over deze film gehoord, behalve dat hij genomineerd was voor een Oscar en een National Award. Het is een Marathi-film en ik kan geen appel van een sinaasappel onderscheiden in Marathi. Maar toen ik zondagavond laat de film op DD1 zag, was ik meteen verkocht. Nu heb ik geen verstand van filmtechnieken en acteertalent. Maar ik heb een heleboel films gezien, van verschillende genres, en voor een gemiddelde kijker kan ik deze film van harte aanbevelen. Het gevoel is heel aards en realistisch, hoewel er een paar melodramatische momenten zijn. Kijk ernaar om je menselijk te voelen. Ik heb de laatste tijd geen enkele film gezien die je hart raakt, vooral niet in Hindi-films. De bekroning van de film is wanneer de jonge jongen thuiskomt. De camera draait rond en laat de jongen zien, die een zwarte bril draagt en zijn ogen kwijt is, de jongen hoort de andere kinderen in het water spetteren en begint te klappen. Ik was diep onder de indruk. En de twee uur dat ik naar de film heb gekeken <0xE2><0x80><0x93> het was de moeite waard.
Hadnt heard a lot about this movie, except it being National award and Oscar entry. Its a Marathi movie, n I cant make out apple from orange in marathi. But when I saw the movie playing on DD1 late Sunday night, I just got glued. Now I am no judge of cinematic techniques and acting skills. But I have watched a good number of movies, of various genres, and for an average viewer, I will highly recommend this movie. The feel is very earthy and realistic, though there are some melodramatic moments. Watch it to feel human. Lately haven't seen any movie, which touches heart, especially in Hindi cinema. the crowning achievement of the movie is when the young kid returns home. The camera moves around to reveal the kid, wearing black glasses, having lost his eyes, the kid hears the other kids splashing in the water and starts clapping. I was awestruck. And the two hours I spent watching the movie - very much worth it :-)