Heb je je ooit afgevraagd waarom die kerels <0xE2><0x80><0x93> Seagal, Stallone, Willis en zo <0xE2><0x80><0x93> al die vuurgevechten weten te overleven waarin ze in de minderheid zijn? Ik denk dat ik het wel weet. De vijanden missen altijd, en de held niet.<br />Hier heeft Seagal een pistool en schiet hij een stuk of zes zware jongens neer die van een paar meter afstand op hem schieten. Een van de zware jongens heeft een jachtgeweer. Of misschien hebben twee van hen dat wel. Het doet er eigenlijk niet toe. Er kunnen wel duizend jachtgeweren op hem gericht zijn en dan zou Seagal nog steeds met zijn paardenstaart intact tevoorschijn komen.<br />En als het op mano een mano-gevecht aankomt <0xE2><0x80><0x93> vergeet het maar. De boosdoeners zijn al dan niet gewapend met zwaarden of messen of stompe voorwerpen, maar Seagal, met zijn vaardigheid in aikido of tempura of sushido of speel-do of wat het ook is, veegt ze met een paar afwijzende klappen opzij. Niet alleen is hij een meester in deze buitenissige vaardigheden, maar zijn fysieke kracht is die van Hercules. Meer dan eens breekt hij iemands lange botten even gemakkelijk als wij een tandenstoker zouden breken. En een keer breekt hij iemands SPINE over zijn knie.<br />_Ik zal je eens wat vertellen_. (Ik raak in de sfeer van de film omdat Seagal die zin 'Ik zal je eens wat vertellen' een paar keer gebruikt, samen met: 'Wat moet dat betekenen?' In het handboek van een goede xenofoob zijn die kerels volledig gerechtigd om uitgeroeid te worden. Ze zijn allemaal zwart, spreken met onverstaanbare Jah-MAY-can-accenten, dragen dreadlocks die eruitzien alsof ze dringend shampoo nodig hebben, martelen en moorden met aplomb, en <0xE2><0x80><0x93> dit is nog het ergste. Ze zijn onchristelijk. Inderdaad. Ze beoefenen voodoo.<br />Eigenlijk is het voodoo-element bijna het interessantste element van de film. Ze hebben de deelnemers aan het ritueel behoorlijk goed in beeld gebracht <0xE2><0x80><0x93> sigarenrook, rumspuug, de offerkip. Ze hebben alleen de bezetenendans, waarin de geest de danser berijdt, weggelaten. Ze hadden Metraux over voodoo moeten lezen.<br />Verder houdt de plot zich aan de gebruikelijke conventies. Wat Jaqueline Bissett is aangedaan door de voodoo-beoefenaars in 'The Deep' wordt hier aan een vriend van Seagal verteld. Wat John Wayne is aangedaan toen hij in 'McQ' tussen twee vrachtwagens vastzat, wordt hier aan Seagal zelf verteld. Helemaal aan het begin van de film, als Seagal een korte toespraak houdt over het feit dat hij in zijn carrière bij de DEA te veel zinloos geweld heeft gezien, zodat hij nu gelukkig met pensioen is, en als we worden voorgesteld aan zijn vrienden en familie, heb ik geprobeerd zijn handlangers in de gaten te houden om te zien of ik kon ontdekken wie er op een gruwelijke manier vermoord of verminkt zou worden om hem tot wraak te dwingen.<br />Voor het acteren is niet veel commentaar nodig. Maar Charles, de Jamaicaanse politieman, gespeeld door Tom Wright, is eigenlijk best goed. Wright heeft een behoorlijk bereik. Hier is hij een handlanger van dubieuze trouw, nogal sinister. Maar in 'The Pentagon Wars' heeft hij een komische rol die hij perfect ondergraaft.<br />De Jamaicanen hebben nooit als filmcriminelen rondgevlogen. Ik weet niet precies waarom niet. Het is een kleine filmmarkt. En als je naar Jamaica gaat, blijf dan in Montego Bay. Maar als je Jamaicaanse voodoo-drugsdealers als zware jongens wilt zien en als je in de stemming bent voor een andere standaardactiefilm, dan zou dit een bevredigende kijk moeten zijn.
Have you ever wondered why these guys -- Seagal, Stallone, Willis, et al -- manage to survive all those gunfights in which they're outnumbered? I think I've got it figured out. The enemies always miss, and the hero doesn't.<br /><br />Here, Seagal has a pistol and outshoots a half dozen heavies firing at him from a few feet away. One of the heavies has a shotgun. Or maybe two of them have. It doesn't really matter. There could be a thousand shotguns blasting away at him and Seagal would still emerge with his ponytail intact.<br /><br />And when it comes to mano a mano combat -- forget it. The evildoers may or may not be armed with swords or knives or blunt object but Seagal, with his skill in aikido or tempura or sushido or play-do or whatever it is, brushes them aside with a few dismissive blows. Not only is he a master of these outré skills but his physical strength is Herculean. More than once he snaps somebody's long bones as easily as we would break a toothpick. One he breaks a guy's SPINE over his knee.<br /><br />I'll tell you something. (I'm getting into the spirit of the film here because Seagal uses that line, "I'll tell you something," several times, along with, "What's that supposed to mean?") These guys are fully deserving of extinction in any good Xenophobe's handbook. They are all black, speak with unintelligible Jah-MAY-can accents, wear dreadlocks that look in dire need of a shampoo, they torture and murder with aplomb, and -- here's the worst part. They're unchristian. That's right. They practice voodoo.<br /><br />Actually the voodoo element comes close to being the most interesting element of the film. They got the constituents of the ritual pretty well -- cigar smoke, rum spitting, the sacrificial chicken. They only left out the possession dance in which the spirit rides the dancer. They should have read Metraux on voodoo.<br /><br />Otherwise the plot adheres to the usual conventions. What was done to Jaqueline Bissett by the voodoo-practitioners in "The Deep" is done here to a friend of Seagal's. What was done to John Wayne when he was stuck between trucks in "McQ" is done here to Seagal himself. At the movie's very opening, when Seagal makes a brief speech about having seen too much pointless violence in his DEA career so he's now happily retired, and when we are introduced to his friends and family, I tried to keep track of his affiliates to see if I could pick out which ones would be horribly murdered or maimed to generate his quest for revenge.<br /><br />The acting doesn't really require much comment. But Charles, the Jamaican cop, played by Tom Wright, is really pretty good. Wright has considerable range. Here, he's an associate of dubious allegiance, rather sinister. But in "The Pentagon Wars" he has a comic part that he underplays perfectly.<br /><br />The Jamaicans never flew as movie villains. I don't know why exactly. It's a small movie market. And if you go to Jamaica stick to Montego Bay. However, if you want to see Jamaican voodoo drug dealers as heavies, and if you're in the mood for another typical-standard action flick, this should be a satisfying view.