Tot de laatste aftiteling was het duidelijk dat deze film in 1989 was gemaakt, omdat alle elementen van de productie op die van 1960 leken <0xE2><0x80><0x93> het acteerwerk, de karakters, de sets en de rekwisieten hadden allemaal een esthetische uitstraling uit een andere tijd.<br />De film opent met het moment vlak voor het afwerpen van de atoombom op Hiroshima en hoe dit tragische incident een gezin beïnvloedt: een jonge vrouw, Yasuko, die bij haar oom en tante woont. Zelfs in zwart-wit, met special effects die naar moderne maatstaven nogal primitief zijn, maar niettemin aangrijpend en effectief, zijn de beelden van de onmiddellijke nasleep van de bom behoorlijk afschrikwekkend. Familieleden worden voor elkaar onherkenbaar, anderen lijken op zombies als ze in shock door de straten dwalen.<br />De titel verwijst naar regen die kort na de bom viel, vermengd met radioactieve as, en waarin Yasuko gevangen wordt genomen. Geruchten dat Yasuko ten tijde van de bomaanslag in Hiroshima was, beïnvloeden haar huwelijksvooruitzichten, en later komt men erachter dat de zwarte regen inderdaad ziekten veroorzaakt. De film gaat niet alleen over de fysieke effecten van de bom op de Japanners, maar ook over de sociale en psychologische schade die werd aangericht.<br />Ik vond de film meelevend en een fascinerende reis naar een unieke cultuur. Hoewel de film in de eerste plaats gaat over de pijn die één gezin voelt, is de milde politieke boodschap van de film vandaag de dag relevant en waarschijnlijk voor altijd <0xE2><0x80><0x93> oorlogen hebben afschuwelijke gevolgen en moeten niet worden gevoerd tenzij het absoluut noodzakelijk is. Men zegt dat de geschiedenis zich herhaalt en dat de huidige leiders van de 'Coalitie van de Wiling' niets hebben geleerd. Hoewel er sinds 1945 geen atoomoorlog meer is uitgebroken, is dat wel het geval met andere dodelijke gevolgen. Deze film is fascinerend om te zien.
It was evident until the final credits that this film was made in 1989, as all the elements of its production were made to look 1960's - the acting, the characterisations, the sets and the props all had an aesthetic from an earlier time.<br /><br />The film opens to the moments prior to the dropping of the A-bomb on Hiroshima and how this tragic incident affects one family: a young woman, Yasuko, who lives with her aunt and uncle. Even in black and white, and using special effects that are quite primitive by modern standards but emotive and effective nonetheless, the depictions of the immediate aftermath of the bomb are quite horrific. Family members become unrecognisable to each other, others resemble zombies as they wander the streets bedraggled and in shock.<br /><br />The title refers to rainfall that fell soon after the bomb, which was mixed with radioactive ash, and in which Yasuko is caught. Rumors of Yasuko's being in Hiroshima at the time of the bombing affect her marriage prospects and it is later learnt that the black rain is indeed causing sicknesses. The film is concerned not just with the physical effects of the bomb on the Japanese, but on the social and psychological damage that was wrought.<br /><br />I found the film compassionate and a fascinating journey into a unique culture. While the film is primarily concerned with the pain felt by one family, the film's gentle political message is relevant today and probably for all time - wars have horrific consequences, and should not be entered into unless absolutely necessary. It is said that history repeats itself, and the current leaders of the 'Coalition of the Willing' have learned nothing. While atomic warfare has not resurfaced since 1945, other deadly after-effects have. This film is compelling viewing.