Deze baanbrekende film is werkelijk een kunstwerk. Ik ging op de conventie in Indiana met heel lage verwachtingen naar de screening, want ik had al 2 andere films gezien met 'gamer' in de titel (die allebei zo slecht waren dat ik aan het eind van de tweede een van mijn eigen ogen eruit had geplukt met mijn rietje en een verdraaide paperclip die ik tussen de kussens van de bank had gevonden). Maar vanaf de openingstitels had 'krankzinnigheid' me te pakken. De gematigde setting in het Noordwesten vormde een prachtige achtergrond voor het drama rond de gefrustreerde spelleider Lodge (krachtig geportretteerd door Nathan Rice) en zijn onaangepaste vriendengroep die de echte drama's waar ze dagelijks mee te maken krijgen opzijzetten voor fantastische drama's in de setting die Lodge hun biedt. Na de eerste scène (die zich afspeelt in de fantasiewereld waarin ze leven) worden ze met geweld teruggeworpen in de wereld waaraan ze zo wanhopig proberen te ontsnappen. Dit riep zoveel vergelijkingen op met mijn eigen leven dat ik tot tranen toe geroerd was. Het acteerwerk is van zo'n verbazingwekkend kaliber dat ik binnen de eerste twintig minuten van de film echt geloofde dat hij echt een man van in de twintig was die leed aan frustratie, kaalheid en een irritante groep 'vrienden' die geen benul hebben van begrippen als goed en kwaad. De vrienden van Lodge zijn hier van enig belang: Leo, de oudste en zwaarste van het trio, lijkt de enige andere figuur met een baan, afgezien van de loge. Toch lijkt hij sociaal aangetrokken te worden door Gary, de jongste van de groep. Dit lijkt in het begin een beetje vreemd, tot je beseft dat Gary in feite een seksueel verwarde sociopaat is met heel weinig vooruitzichten buiten zijn 'fantasiewereld'. Deze tweedeling dient niet om verwarring te zaaien, maar om het publiek te informeren en te verheffen over het belang van diversiteit in onze samenleving. Mijn enige klacht hierover is dat de acteurs die Leo (Scott C. Brown) en Gary (Christian Doyle) spelen, de personages soms voor de lol lijken te spelen, alsof ze te horen hebben gekregen dat ze in een komedie spelen in plaats van een keiharde actie/dramafilm. Over actie gesproken, Brian Lewis maakt zijn filmdebuut als Cass, het derde en invloedrijkste lid van Lodges bonte gezelschap. De spanning is altijd om te snijden als hij op het witte doek verschijnt, zowel als hij hartstochtelijk tegen Lodge staat te oreren over zijn overtuigingen als als hij zijn fantastische krijgskunsten als 'Silence' tentoonspreidt, zijn fantasiefiguur. Of zelfs als hij zich plotseling omdraait naar het publiek en jij in een reflex in het publiek duikt om niet door zijn fantastische kin te worden geraakt. Lewis Lights verlicht het scherm, wat hij ook doet, en ik hoop in de toekomst meer van hem te zien. Als de actie in deze film eenmaal begint, houdt hij gewoon niet op. Het drama en de actie gaan zo naadloos in elkaar over dat je niet kunt zeggen of je midden in een koortsachtige actiescène zit of in een ontroerend dramatisch moment. Echt een spannende rit van epische proporties, zou ik 'The Gamers: Dorkness Rising' aanbevelen voor wie van film houdt. Het was bijna de moeite waard er een oog voor te verliezen.<br /><0x3E><0x3E> Chip Deedlenick.
This groundbreaking film is truly a work of art. I went into the screening at the convention in Indiana with very low expectations, having already viewed 2 other film with "gamer" in the title (both of which were so bad that by the end of the second one I had plucked out one of my own eyes with my drinking straw and a twisted paper clip I found between the seat cushions). But from the opening credits "Dorkness" had me. The temperate Northwest setting made a beautiful backdrop for the drama surrounding the frustrated game master, Lodge(powerfully portrayed by Nathan Rice) and his misfit band of friends who set aside the real-life dramas they face everyday to face fantastical dramas in the setting Lodge provides for them. After the first scene(set in the fantasy world they inhabit) They are violently thrust back into the world they so desperately try to escape. This drew so many comparisons to my own life that I was moved to tears. Rice's acting is of such amazing caliber that I truly believed within the first 20 minutes of the film that he really was a twenty-something male suffering from frustration, male pattern baldness and an annoying group of "friends" that can't seem to grasp concepts like right and wrong. Lodge's friends are of some note here: Leo, the oldest and heaviest of the trio seems to be the only other character with a job, aside from lodge. Yet he seems to gravitate socially towards Gary, the youngest of the group. This seems only slightly odd at first until you realize that Gary is, in fact, a sexually confused sociopath with very few prospects outside his "fantasy" world. This dichotomy serves, not to confuse, but to inform and uplift the audience about the importance of diversity in our society. My only complaint about this is that the actors who portray Leo (Scott C. Brown) and Gary (christian Doyle) seem to play the characters for laughs at times, as though they were informed they were acting in a comedy instead of a hard-hitting action/drama. Speaking of action, Brian Lewis makes his film debut as Cass, the third and most influential member of Lodge's motley crew. the tension is always high when he is on screen, both when he is arguing passionately about his beliefs to Lodge or when displaying his fantastic Martial Arts skills as "Silence" his fantasy character. Or even when he turns around suddenly to face the audience and you reflexively duck in the audience so as not to get smacked by his fantastic chin. Lewis Lights up the screen no matter what he's doing and I hope to see more of him in the future. Once the action begins in this movie, it just doesn't quit. the drama and the action blend so seamlessly at times that you can's tell whether your in the middle of a frenetic action sequence or a touching dramatic moment. Truly a thrill ride of Epic proportions, I would recommend "The Gamers: Dorkness Rising" as required viewing for anyone who loves film. It was almost worth losing an eye over.<br /><br />~Chip Deedlenick