Inglorious Basterds is een duistere, gewelddadige, komische fantasie, en niet zo'n beetje ook. Inglorious Basterds is gebaseerd op het scenario van The Dirty Dozen en ontdoet zich van de lange trainingsreeksen van The Dirty Dozen om zich meteen in de actie te storten. Al doende lost Tarantino een van de grootste tekortkomingen van The Dirty Dozen op door de slechteriken de tijd te geven om ons eraan te herinneren hoe slecht de nazi's eigenlijk waren. De nazi's die de meeste tijd krijgen, worden uiteindelijk de meest menselijke personages in de film, wat hen ironisch genoeg tot nog grotere monsters maakt. Omdat hij de trainingsreeksen heeft laten schieten, kan Tarantino ons ook een beeld geven van de hele oorlog, niet alleen van de Britse, Amerikaanse en Duitse soldaten, maar ook van de wereld van de Franse en Duitse burgers, zowel van collaborateurs als van het verzet.<br />Het spreekt voor zich dat er in elke Tarantino-film fantastische dialogen zitten, maar toen Tarantino besloot om de Franse personages Frans te laten spreken en de Duitsers Duits, zorgde hij er op de een of andere manier ook voor dat zijn Franse dialogen net zo scherp, grappig en slim waren als zijn Engelse.<br />Om een voorbeeld te noemen: tijdens de openingsscène van de nazi-'Jodenjager' SS-kolonel Hans Landa (Christian Waltz) ondervraagt de Franse melkveehouder Perrier LaPadite (Denis Menochet). Landa vermoedt dat LaPadite een familie van Joden verbergt. Terwijl hij LaPadite subtiel onder druk zet, vraagt Landa om een glas melk. Nadat hij het gulzig naar binnen heeft gegoten, complimenteert Landa LaPadite met zijn dochters en zijn koeien:'ren votre famille et ren vos vaches, je dis bravo.' Het punt is dat 'vache' in het Frans 'koe' betekent, maar het is ook een vulgaire naam voor de vagina. Als Landa berispt zou worden voor deze vulgaire woordspeling, zou hij overtuigend kunnen beweren dat hij het Frans niet goed genoeg verstaat om het zo bedoeld te hebben, maar Landa bedoelt het wel zo en hij bedoelt het als een dreigement. En LaPadite begrijpt maar al te goed wat hij bedoelt.<br />Dat is een heel subtiel stuk acteer- en woordspel dat veel toeschouwers nooit zouden begrijpen, of in elk geval de subtekst niet zouden begrijpen zonder de precieze aard van de dreiging te kennen. De film is rijk aan dat soort details. Alle Franse en Engelse dialogen zijn met diezelfde aandacht voor detail gekozen, en hoewel ik niet op het Duits kan zweren, vermoed ik dat er een vergelijkbaar niveau van vakmanschap aan ten grondslag ligt.<br />Inglorious Basterds opent met de zin: 'Once Upon a Time... in nazi-bezetterd Frankrijk.' Persoonlijk doet dit me denken aan de opening van elk boek en elke film van Asterix, nog zo'n komische fantasie in een door oorlog verscheurd Frankrijk. Net als Asterix is Inglorious Basterds hier en daar ontzettend grappig, hoewel de film ook duister en serieus wordt.<br />Inglorious Basterds herinnert ons op de meer serieuze momenten eraan dat de eerste slachtoffers van de oorlog medeleven zijn en het vermogen om je te ontspannen, en in bijna elke verlengde scène van de film vindt Tarantino een nieuwe manier om de wrede spanning op te voeren tot een bijna ondraaglijk niveau.<br />Tarantino herinnert ons er ook aan dat film gevaarlijk is, zelfs ontvlambaar, en dat de kracht van de film respect verdient.<br />Als je deze film kunt zien zoals ik dat deed in een volgepakte bioscoop vol deskundige fans die elke grap snappen, zul je deze meesterlijke film zien zoals hij bedoeld was om te worden gezien. Als je niet zoveel geluk hebt, zie je alleen maar een geweldige, geweldige film die een duistere, grappige stoot uitdeelt.
Inglorious Basterds is a dark and violent comic fantasy, gloriously so. Built on the framework of The Dirty Dozen, Inglorious Basterds ditches the elongated training sequences of The Dirty Dozen to plunge into the action right away. In the process, Tarantino fixes one of The Dirty Dozen's major flaws by giving the bad guys screen time to remind us just how bad the Nazis were. The Nazis with the most screen time end up becoming the most completely human characters in the film, which ironically makes them even worse monsters.<br /><br />Bu ditching the training sequences, Tarantino is also able to give us a picture of the entire war, showing us not only British, American and German soldiers, but also giving us glimpses into the world of French and German civilians, both collaborators and Resistance.<br /><br />It goes without saying that any Tarantino film is going to have fantastic dialogue, but when Tarantino made the decision to have the French characters speak French and the Germans speak German, beyond adding a level of authenticity, Tarantino also somehow ensured that his dialogue in French was as sharp and funny and clever as his English dialogue.<br /><br />Case in point, during the opening sequence the Nazi "Jew Hunter" SS Colonel Hans Landa (Christian Waltz) is interrogating French dairy farmer Perrier LaPadite (Denis Menochet). Landa suspects that LaPadite is hiding a family of Jews. While subtly pressuring LaPadite, Landa asks for a glass of milk. After greedily gulping it down, Landa compliments LaPadite on his daughters and his cows, "à votre famille et à vos vaches, je dis bravo." The thing of it is, in French "vache" means cow, but it is also a vulgar name for the vagina. If reprimanded for this vulgar pun, Landa could quite convincingly claim not to understand French well enough to have meant it that way, but Landa does mean it that way and he means it as a threat. And LaPadite understands his meaning all too well.<br /><br />That is a really subtle piece of acting and word-play that many audiences would never catch, or at least they might understand the subtext without knowing the exact nature of the threat. The film is rich with that kind of detail. All of the French and English dialogue is chosen with that same attention to detail and while I can't swear to the German, I would suspect that it shows a similar level of craft.<br /><br />Inglorious Basterds opens with the phrase, "Once Upon a Time... in Nazi-Occupied France." Personally, this reminds me of the opening of every Asterix book and movie, another comic fantasy in a war-torn occupied France. Like Asterix, Inglorious Basterds is howlingly funny in places, although the film also turns darkly serious.<br /><br />In its more serious moments, Inglorious Basterds reminds us that the first casualties of war are compassion and the ability to relax, as in almost every elongated sequence of the film, Tarantino finds a new way to build cruel tension to almost unbearable levels.<br /><br />Tarantino also reminds us that film is dangerous, even inflammable and that its power deserves respect.<br /><br />If you can see this film as I did in a packed theatre filled with knowledgeable fans who get every joke, that you will see this masterful film the way that it was meant to be seen. If you are not that lucky, all that you will see is a great, great film that delivers a darkly funny punch.