De details van wat er komt kijken bij het plegen van een roofoverval maken dit tot een van de beste rooffilms. Dan is er nog de roof zelf, een woordeloze, dertig minuten durende nagelbijter die nooit is overtroffen, gevolgd door wat waarschijnlijk het meest uitgesproken voorbeeld is van eerloosheid onder dieven wanneer de zaak spectaculair uit de hand begint te lopen, en dan hebben we ontegenzeggelijk de beste rooffilm.<br />Dit was een keiharde en onsentimentele film toen hij in 1955 voor het eerst werd uitgebracht en hij is nu nog net zo hard en onsentimenteel. (Hij vertoont iets van de scherpe wreedheid van Dassins eerdere Brute Force). Een slap moment of een slap optreden in de hele film en Dassin weet als geen ander het milieu van verlopen clubs en Parijse achterbuurten te vangen en de laatste rit door Parijs van een stervende man is een van de meest iconische slotscènes van elke film. Een klassieker.
The minutiae of what's involved in carrying out a robbery is what makes this one of the best of all heist movies. Then there's the robbery itself, a wordless, thirty minute nail-biter that has never been surpassed, followed by what is probably the cinema's most pronounced example of dishonor among thieves as things begin to spectacularly unravel, and we have what is unquestionably the greatest of all heist movies.<br /><br />This was a tough and unsentimental film when it first appeared in 1955 and it is just as tough and unsentimental today. (It displays some of the edgy brutality of Dassin's earlier "Brute Force"). There isn't a flabby moment or duff performance in the entire film and Dassin captures the milieu of seedy clubs and Parisian back streets like no-one else and the final drive through Paris by a dying man is one of the most iconic closing sequences of any movie. A classic.