Deze film speelt als een demente aflevering van VH1's 'Where Are They Now' of 'Behind The Music'. In de eerste helft van de film (die zijn 'gloriedagen' afbeeldt) wordt Abbie Hoffman onbedoeld geportretteerd als een soort wanstaltige rockster. Je kent dat wel: de poseur van de leadzanger, de knappe jongen, die niets van de muziek heeft geschreven, heeft geen idee, maar krijgt alle glorie voor niets en grietjes voor niets. Als gevolg daarvan neemt hij zijn succes voor lief, misbruikt het en vernietigt het uiteindelijk samen met zichzelf. Hoffmans gloriedagen eindigden zelfs abrupt toen hij werd opgepakt voor het dealen in cocaïne, de borgtocht ontliep en onderdook.<br />Het tweede deel van de film gaat over die tijd onderduiken. In de film zien we Hoffman als een zielige huilebalk die iedereen, maar dan ook iedereen behalve zichzelf, de schuld geeft van zijn ondergang. Uiteindelijk gaan de tijden helemaal aan hem voorbij en kan hij daar nooit mee in het reine komen. Wat triest. Het einde. De aftiteling en O NEE! We horen dat Abbie Hoffman uiteindelijk in 1989 zelfmoord pleegt.<br />Ik weet zeker dat dit niet het beeld is dat de filmmakers voor Hoffman in gedachten hadden toen ze deze film maakten. Gezien het feit dat Tom Hayden en Gerald Lefcourt erbij betrokken waren, weet ik zeker dat ze deze film bedoelden als een soort eerbetoon aan het leven van een man die per slot van rekening een icoon was van de jaren zestig en van de anti-oorlogsbeweging van links. Daarin hebben ze jammerlijk gefaald. De film presenteert Abbie Hoffman als een geestloze karikatuur. We krijgen nooit te horen wat hem drijft. Hoe is hij tot zijn standpunten gekomen? Hoe is het hem gelukt om de verbeelding van een hele generatie te prikkelen? Hoe heeft hij zo'n enorme beweging georganiseerd? Waarom is hij op het hoogtepunt van zijn roem betrokken geraakt bij de handel in cocaïne? Waarom? Wie zal het zeggen, en aangezien de filmmakers het niet lijken te weten, wat maakt het uiteindelijk uit?
This film plays like a demented episode of VH1's "Where Are They Now", or "Behind The Music". In the first half of the movie (that depict his "glory days") Abbie Hoffman is unintentionally portrayed as a sort of delusional rock star. You know the kind; the poseur lead singer, the pretty boy, who didn't write any of the music, doesn't have a clue, but gets all the glory for nothing and chicks for free. Consequently he takes his success for granted, abuses it, and ultimately destroys it along with himself. Indeed Hoffman's glory days ended abruptly when he was busted for dealing cocaine, skipped bail, and went into hiding. <br /><br />The second part of the movie deals with that time in hiding. In it we see Hoffman as a pathetic crybaby endlessly blaming everyone, anyone, but himself for his downfall. Eventually the times pass him by completely; and he can never to come to grips with that. How sad. THE END. End credits roll and OH NO! We learn that Abbie Hoffman eventually committed suicide in 1989.<br /><br />I'm sure this is not the image the filmmakers intended for Hoffman in making this movie. Given that Tom Hayden and Gerald Lefcourt were involved, I'm sure they intended this film as some kind of homage to the life of a man who was after all, an icon of the 60's and of the Left's anti-war movement. In this they have failed miserably. The film presents Abbie Hoffman as a mindless caricature. We are never told about what drives him. How did he arrive at his views? How did he manage to capture the imagination of a whole generation? How did he organize such a vast movement? Why at the height of his fame did he get involved in dealing cocaine? Why? Who knows, and since the filmmakers don't seem to, ultimately who cares?