In Soedan heersen de Arabieren en ze zijn voortdurend in oorlog met de christenen en de animisten die het zuidelijke deel van dit Oost-Afrikaanse land bewonen. Deze film volgt een groep Dinka-jongens, een stam van veehoeders, die als wees achterbleven nadat hun dorp was verwoest en hun families waren gedood bij een brute aanval van de Arabische strijdkrachten. De meeste van deze jongens zijn nu tieners en hebben de titel 'De Lost Boys' gekregen.<br />De filmmaker volgt een groep van de 'Lost Boys' op hun reis, aangezien ze in de Verenigde Staten zijn geaccepteerd als vluchtelingen, waar ze zullen landen in Houston. Degenen die zijn geaccepteerd als vluchtelingen krijgen de status van beroemdheid, zoals ze zich voelen (van wat ze denken). 'Ik heb gehoord') dat Amerika verbazingwekkend is. Een reis van Soedan naar Amerika is als 'een reis naar de hemel', zegt de ene jongeman. Er wordt een groot feest gegeven voor hun vertrek en ze krijgen te horen dat ze Soedan goed moeten doen en dat ze, als ze eenmaal opgeleid zijn, naar Soedan moeten terugkeren om een bijdrage te leveren aan de Dinka-gemeenschap. Ze worden ook gewaarschuwd dat ze niet moeten zijn als 'die met de wijde broeken' die verantwoordelijk zijn voor het negatieve stereotype van de zwarte man en dat ze, wat er ook gebeurt, de Dinka-cultuur niet moeten vergeten. <br /><br />Je kijkt toe hoe de jongens uit een derdewereldland Amerika binnenkomen en hoe ze proberen te integreren in de Amerikaanse samenleving, terwijl ze van een plek met praktisch niets zijn overgegaan naar deze overvloedige wereld waar alles veel te veel wordt geproduceerd en veel te veel wordt verbruikt. Ze leren hoe ze zich moeten wassen en hoe ze alle voorzieningen moeten gebruiken die voor ons dagelijkse kost zijn. Het is soms grappig en soms deemoedigend.<br />De opmerkingen die ze maken over de zwarte Amerikanen en de Amerikaanse maatschappij/cultuur zijn heel interessant. Naarmate de film vordert, zie je hoe de Amerikaanse cultuur hun tot dan toe nederige manier van denken begint te corrumperen. Een van de jongens, Peter, is niet tevreden met werken en net genoeg verdienen om in leven te blijven, dus hij verhuist van Houston naar Kansas City, zodat hij een opleiding kan volgen. Als de andere jongens bij hem op bezoek komen, praten ze erover dat ze niet naar een school kunnen. De voornaamste reden dat ze naar Amerika zijn gekomen, was om een opleiding te volgen, en de media zeggen dat de jongens voor een opleiding uit Soedan zijn gehaald. Dit gebeurt omdat de jongens willekeurige leeftijden krijgen, waardoor ze ouder worden dan ze in werkelijkheid zijn, waardoor ze niet naar de middelbare school kunnen.<br />De film vergelijkt beelden van Houston naar Kansas. We zien hoe Peter zich inschrijft op school, waar hij bevriend raakt met een groep conservatieve christelijke kinderen, en hoe Santiago het probeert als chauffeur (ook al rijdt hij zonder rijbewijs) en bij Walmart gaat werken. We zien hoe Peter worstelt met het leven op de middelbare school terwijl hij zijn best doet om in het basketbalteam van zijn school te komen, en hoe Santiago moeite heeft met zijn werk, de huur, de spanningen thuis in Soedan en vooral met de eenzaamheid.<br />Het komt zover dat de jongens naar Soedan willen terugkeren om hun te vertellen dat alles wat ze over Amerika leren leugens zijn. 'Je moet het hier alleen doen, je moet alles alleen doen,' zegt een van de jongens. Een vernietigende boodschap voor een liberale kapitalistische levensstijl, die aantoont hoe mensen daardoor radicale individualisten worden (een trend die leidde tot de creatie van zowel neoconservatieve als radicale islamistische bewegingen). Maar hun grootste probleem met Amerika is dat er geen tijd is; tijd is geld en we verspillen geen seconde!<br />Ondanks dit alles verliezen de jongens nooit hun gevoel voor de Dinka-cultuur. Ze vieren de Bevrijdingsdag van Zuid-Soedan, de dag waarop de SPLA in Soedan begon te vechten, een gevecht dat tot op de dag van vandaag doorgaat. Ze ontmoeten ook andere 'Verloren Jongens' op de dag van hun aankomst in Amerika, waar ze hun ervaringen in Amerika bespreken, vergeleken met die in Soedan. Desgevraagd zegt een jongen dat hij liever in Soedan zou wonen als hij in staat was de kost te verdienen. Het is veel te eenzaam in Amerika, voegt hij eraan toe. Ze raken nooit hun gemeenschapszin kwijt, die ze hebben meegekregen als onderdeel van hun cultuur!<br />Deze film zet ons aan het denken over de manier waarop we leven, zet ons aan het denken over het kunstmatige geluk dat het materialisme en de aard van onze samenlevingen in ons hebben gecreëerd. Hij zal ook mijn kijk op vluchtelingen veranderen, ik zal nooit meer als vanzelfsprekend aannemen hoe hard ze moeten werken en wat immigranten betekenen voor een land als mijn eigen land, Canada. Dit is een prachtige film. 10 van de 10.
In Sudan, the Arabs rule and are constantly at war with the Christians and Animists who inhabit the southern portion of this East African country. This film follows a group of of Dinka boys, a tribe of cattle herders, whom were left orphaned after their village was destroyed and their families killed in a brutal attack carried out by the Arab forces. Most of these boys are now teenagers and have been dubbed "The Lost Boys".<br /><br />The filmmaker follows a group of the "Lost Boys" on their journey, as they have been accepted as refugees in the US, where they will land in Houston. Those who've been accepted as refugees gain celebrity status, as they feel (from what they've heard) that America is amazing. Making a trip from Sudan to America is like "making a trip to heaven" says the one young man. A huge party is thrown for their departure, and they are told to do Sudan well, and once they have been educated, to return to Sudan so that they can contribute to Dinka society. They are also warned not to be like "those with the baggy pants" whom are responsible for the negative stereotype of Black men, and also, no matter what happens, not to forget the Dinka culture.<br /><br />You watch as the boys come from a third world country into America and how they attempt to integrate into American society, as they have gone from a place with practically nothing to this plentiful world where everything is massively overproduced and overconsumed. They are taught about cleanliness and how to use all the utilities that we take for granted on a daily basis. It is humorous at times, humbling at others.<br /><br />Listening to the comments they make about Black Americans and American society/culture are quite interesting. As the film progresses you see how American culture begins to corrupt their previously humble ways of thinking.<br /><br />One of the boys, Peter, is not content with working and making just enough to survive, so he up and moves from Houston to Kansas City so that he can pursue an education. When the other boys visit him, they talk about how they cannot get into any schools. The main reason they came to America was to get an education and the media is saying that the boys have been brought from Sudan for an education. This is occurring because the boys were given arbitrary ages, making them older than they actually are, preventing them from being able to enroll in high school.<br /><br />The film juxtaposes images from Houston to Kansas. We watch as Peter enrolls in school, where he befriends a group of Christian conservative kids, and as Santiago attempts driving school(even though he drives without his license anyways), and works at Walmart. We see Peter struggle with high school life as he strives to make his schools basketball team, and as Santiago has trouble keeping up with work, the rent, appeasing tensions back home in Sudan, and most of all, coping with loneliness.<br /><br />It comes to the point where the boys want to return to Sudan, and tell them that everything they are taught about America there is lies. "You must make it alone here, do everything alone" one of the boys says. A damning message to a Liberal Capitalist lifestyle, showing how it causes people to become radical individualists (a trend which led to the creation of both the neo-conservative and radical islamist movements). Their biggest beef with America though, is that there is no time; time is money and we don't waste a second! <br /><br />Despite all this, the boys never lose their sense of Dinka culture. They celebrate Southern Sudan Liberation Day, which marks the day which the SPLA began to fight in Sudan, a fight which continues today. They also meet with other "Lost Boys" on the anniversary of their arrival in America, where they discuss their experience in America as compared to back in Sudan. When asked, one boy says that if he were able to make a living he would much prefer to live in Sudan. It is much too lonely in America he adds. They never lose their sense of community, which has been conditioned into them as part of their culture!<br /><br />This film makes us question the way we live, makes us question the artificial happiness that materialism and the nature of our societies has created within us. It will also change the way I look at refugees, I will never again take for granted how hard they must work and what immigrants mean for a country such as my own, Canada. This is a wonderful film. I laughed, I cried..a very emotional journey, and a very well made documentary. 10 out of 10.